Η σημαία μας, στη σημερινή της μορφή, καθορίστηκε στην Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου την 1η Ιανουαρίου του 1822.
Οι Έλληνες, ελεύθεροι πλέον από τον τουρκικό ζυγό, αποφασίζουν να κάμουν τη σημαία τους, όπως όλα τα ελεύθερα έθνη. Τα χρώματα της, το λευκό και το γαλάζιο, δε διαλέχτηκαν στην τύχη. Το γαλάζιο της χρώμα συμβολίζει τον καθαρό και διαυγή ελληνικό ουρανό και τη θάλασσα. Το λευκό συμβολίζει την αγνότητα και την καλοσύνη της ελληνική φυλής. Στο συνδυασμό αυτό των χρωμάτων προστίθεται το σύμβολο της πίστης και της χριστιανικής θρησκείας, ο Σταυρός. Γι΄ αυτό την καμαρώνουν όλοι. Από την ανατολή ως την δύση του ηλίου κυματίζει στα πολεμικά μας πλοία, στα δημόσια κτήρια, στα φυλάκια των συνόρων μας. Ανεμίζει σε κάθε εθνική έπαλξη, σε κάθε σημείο όπου χρειάζεται να διακηρυχτεί η εθνική παρουσία και η διάρκεια της φυλής.
Γι ’αυτή και μ’ αυτή μπροστά πολέμησαν και θυσιάστηκαν στα πεδία των μαχών οι Έλληνες.
Οι ήρωες του 1940 θυσιάστηκαν γι’ αυτήν. Μ΄ αυτήν τους τη θυσία χάρισαν σε μας την ασύγκριτη χαρά να στεκόμαστε σήμερα κάτω από τις δικές της πτυχές, ελεύθεροι και περήφανοι έτοιμοι πάντα, αν χρειαστεί, για καινούριες θυσίες. Χρέος μας λοιπόν είναι να τη σεβόμαστε και να φτάνουμε μέχρι θυσίας γι’αυτήν. Οφείλουμε να τη στήσουμε ΨΗΛΑ, ΠΟΛΥ ΨΗΛΑ…..
« Ψηλά απ΄ της γης το χώμα
τόσο ψηλά που τ΄ουρανού
επήρε πια το χρώμα.»
