1. «Παράλληλα με τις σοσιαλιστικές ιδέες, ο ταξικός ανταγωνισμός παίρνει πιο βίαιες μορφές στην Ελλάδα. Το 1896 ξεσπάει, για Τρίτη φορά, απεργία μεταλλωρύχων στο Λαύριο. Η αστυνομία πυροβολεί τους απεργούς, οι οποίοι, αλλόφρονες, πυρπολούν τα γραφεία της εταιρείας και την αποθήκη εκρηκτικών. Η απεργία κράτησε είκοσι μέρες και έληξε με νίκη των εργατών. Το 1896 επίσης απεργούν οι σταφιδεργάτες της Πάτρας και τα επόμενα έτη οι τυπογράφοι και οι μηχανουργοί Αθήνα Πειραιά και άλλοι επαρχιακοί εργατικοί κλάδοι. …». Τ. Βουρνάς, Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας, Εκδ. Τολίδη, τόμος 2ος
2. «Έτσι είχε η υπόθεση του σοσιαλισμού στην Ελλάδα, μια εικόνα της χείριστης παρωδίας και της μέγιστης σύγχυσης των εγκεφάλων, μέχρις ότου, στις αρχές του 1911, ξέσπασε μια απεργία των τροχιοδρομικών (τραμβαγέρηδων) της Αθήνας και του Πειραιά.24 Οι απεργοί, οι οποίοι αρχικά έλπιζαν στην εύνοια και στη μεσολάβηση της κυβέρνησης, σύντομα απογοητεύτηκαν οικτρά, καθώς η τελευταία απαίτησε την επιστροφή στην εργασία. Οι απεργοί όμως σκλήρυναν τη στάση τους μετά απ’ αυτή την προειδοποίηση και η κυβέρνηση, η οποία βρισκόταν κάτω από την πίεση της εταιρείας τροχιοδρόμων και των καπιταλιστών φίλων της, οργάνωσε μια επιχείρηση με στόχο την καταστολή της απεργίας. Μαζί με τους ηγέτες της απεργίας συνελήφθη επίσης και φυλακίστηκε και ο σύντροφος Νίκος Γιαννιός, ο οποίος λίγο νωρίτερα είχε καταφύγει στην Ελλάδα για να σωθεί, καθώς τον καταδίωκε η νέα τουρκική κυβέρνηση εξαιτίας της συμμετοχής του στη σύνταξη του Εργάτη, του οργάνου του ελληνικού συνδέσμου εργατών στην Κωνσταντινούπολη. Η επίθεση της κυβέρνησης εξυμνήθηκε από τον αστικό τύπο σαν επίδειξη ισχύος της δυνατής γροθιάς του Βενιζέλου. (…)Η επίθεση έκανε τους πιο συνετούς εργάτες να καταλάβουν τι είχε να περιμένει η τάξη τους από την ενίσχυση της κρατικής εξουσίας, την οποία τόσο σφοδρά επιθυμούσαν οι καπιταλιστές και οι εύπορες τάξεις γενικά. Από τα απομεινάρια της διαλυμένης σοσιαλιστικής λέσχης του Δρακούλη συγκεντρώθηκαν οι πιο μορφωμένοι, καθώς και οι εργάτες που είχαν αποκτήσει ταξική συνείδηση και ίδρυσαν μαζί με το σύντροφο Γιαννιό, ο οποίος είχε εν τω μεταξύ αθωωθεί από το ορκωτό δικαστήριο, καθώς και ένα δύο ακόμα διανοούμενους, περίπου στα μέσα του 1911, το Σοσιαλιατικό Κέντρο Αθηνών (ΣΚΑ), στο έδαφος του προλεταριακού αγώνα και του διεθνούς σοσιαλισμού. Η επιδίωξη της οργάνωσης αρχικά δεν ήταν να αυξήσει τα μέλη της με κάθε τίμημα, αλλά περισσότερο να εδραιωθεί σαν ένας πυρήνας ταξικά συνειδητοποιημένων εργατών και να διαμορφώσει ένα μεγάλο αριθμό προπαγανδιστών, οι οποίοι ειδικά στην Ελλάδα είναι αναγκαίοι.» Από το http://www.theseis.com/index2.php?option=com_content&do_pdf=1&id=566,
Αντλήθηκε στις 15 Μαρτίου 2015
3. […] Ιδού το μάξιμουμ και το μίνιμουμ πρόγραμμα των σοσιαλιστικών διεκδικήσεων, όπως δημοσιεύτηκε στο «Σοσιαλιστή»:
Μάξιμουμ πρόγραμμα
1. Κατάργησις της ιδιοκτησίας και του κληρονομικού δικαιώματος.
2. Εξασφάλισις τροφής, ενδυμασίας, κατοικίας, εκπαιδεύσεως και λοιπών χρειωδών του βίου αντί εργασίας, κατά τας δυνάμεις εκάστου.
3. Ένωσις και αδελφοποίησις πάντων των εθνών.
4. Απόλυτος ελευθερία του λόγου και της συνειδήσεως.
5. Συμμετοχή πάντων των ανθρώπων εις τας τέρψεις, τα θέατρα και τας διασκεδάσεις των πόλεων και των εξοχών.
6. Προστασία των ανικάνων προς εργασίαν, ασθενών και γερόντων.
Μίνιμουμ πρόγραμμα
1. Ίδρυσις κοινοτικών σχολείων εις έκαστον νομόν, προς συντήρησιν, ανατροφήν και υποχρεωτικήν εκπαίδευσιν των ορφανών και των απόρων παίδων.
2. Αι γαίαι του δημοσίου και τα εν γένει κοινοτικά κτήματα να παραχωρηθώσιν εις τους πτωχούς και ακτήμονας ‘Ελληνας, άνευ του δικαιώματος πωλήσεως ή παραχωρήσεως εις τρίτους αυτών.
3. Περιορισμός του τόκου των εμπόρων και των τραπεζών εις 4% και ουχί εις 7, 8, 9 και 12, όπως συμβαίνει σήμερον.
4. Ίδρυσις ειδικής Τραπέζης υπό του κράτους, προς παροχήν χρεωλυτικών δανείων εις τους αγρότας και βιομηχάνους με τόκον 3%.
5. Ίδρυσις αποθηκών εις τα παράλια των επαρχιών, προς παρακαταθήκην των γεωργικών και βιομηχανικών προϊόντων.
6. Ίδρυσις βιβλιοθηκών και αναγνωστηρίων εις τας πρωτευούσας των νομών δια την ανάπτυξιν των εγγράμματων πολιτών.
[…]
8. Ίδρυσις νοσοκομείων και νηπιαγωγείων εις έκαστον νομόν και συντήρησιν αυτών δι΄ εξόδων του κράτους.
Τάσος Βουρνάς, όπ.π., σελ. 544-45
4. Η σοβαρώτερη πολιτική κίνηση των δημοκρατικών διανοουμένων γύρω στα 1909, υπήρξε όπως ήδη σημειώσαμε, η «Σοσιαλιστική Δημοκρατική Ένωσις», που αποτελέστηκε από την Αριστερά του δημοτικιστικού κινήματος και από πνευματικούς παράγοντες του εσωτερικού και του εξωτερικού. Η «Σοσιαλιστκή Δημοκρατική Ένωσις είχε συμπεριλάβει στους κόλπους της τους Κωνσταντίνο Χατζόπουλο, Φώτο και Γιώργο Πολίτη, γιους του καθηγητή Ν. Πολίτη, Γιάννη Αποστολάκη, Γ. Παπανικολάου, Γ. Ζερβό, Δ. Ταγκόπουλο, Ν. Γιαννιό, Μ. Ζαβιτσιάνο, Κ. Ελευθερουδάκη, Λ. Ποδαβρό, Λ. Πορφύρα και Π. Μπακάκο, με πρόγραμμα την άμεση οργάνωση της ελληνικής εργατικής τάξης σε σοσιαλιστικές βάσεις. Ωστόσο, για λόγους ιδεολογικής ανομοιογένειας, η ένωση διαλύθηκε γρήγορα. Πολλά στελέχη της ακολούθησαν αργότερα δρόμο συνεπή προς τις ιδέες που διακήρυξαν, άλλα εγκατέλειψαν τον αγώνα και άλλα προσχώρησαν στο κατεστημένο, έναντι πανεπιστημιακών, θέσεων και άλλων αξιωμάτων στην κοινωνική ιεραρχία.
Τάσος Βουρνάς, όπ.π., σελ. 589
5. «Παράλληλα με τις σοσιαλιστικές ιδέες, ο ταξικός ανταγωνισμός παίρνει πιο βίαιες μορφές στην Ελλάδα. Το 1896 ξεσπάει, για Τρίτη φορά, απεργία μεταλλωρύχων στο Λαύριο. Η αστυνομία πυροβολεί τους απεργούς, οι οποίοι, αλλόφρονες, πυρπολούν τα γραφεία της εταιρείας και την αποθήκη εκρηκτικών. Η απεργία κράτησε είκοσι μέρες και έληξε με νίκη των εργατών. Το 1896 επίσης απεργούν οι σταφιδεργάτες της Πάτρας και τα επόμενα έτη οι τυπογράφοι και οι μηχανουργοί Αθήνα Πειραιά και άλλοι επαρχιακοί εργατικοί
κλάδοι. …». Τ. Βουρνάς, Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας, Εκδ. Τολίδη