Καθώς εκκινεί η Μεγάλη Εβδομάδα, η ιερότερη περίοδος του εκκλησιαστικού χρόνου, καλούμαστε να πορευθούμε με σιωπή και περισυλλογή στην οδό του Θείου Πάθους.

Τα πέλματα των ημερών αυτών βαδίζουν αργά, σκυφτά.

Ο ουρανός χαμηλώνει, η γη συμπάσχει.

Η Μεγάλη Εβδομάδα μάς γυμνώνει από το περιττό.

Ο Κύριος βαδίζει μόνος, κουβαλώντας όχι μόνο τον Σταυρό, μα ολάκερη την ανθρώπινη λύπη. Το βάρος της προδοσίας, της ταπείνωσης, του πόνου που δεν φωνάζει αλλά σιωπά.

Μα ακόμη και τότε – την πιο σκοτεινή ώρα – μια φλόγα τρεμοπαίζει.

Όπως η καρδιά που αρνείται να σβήσει.

Όπως το καντήλι που στέκει άγρυπνο.

Όπως η θύμηση της μάνας σε τόπους ξενιτειάς.

Και τότε… Έρχεται το Φως.

Όχι εκτυφλωτικό, μα απαλό σαν το μητρικό χάδι.

Ανασταίνεται πρώτα μέσα μας.

Κι εκεί όπου υπήρχε θλίψη, ανθίζει ελπίδα.

Κι εκεί όπου υπήρχε σιωπή, γεννιέται τραγούδι.

Κι εκεί όπου υπήρχε πένθος, ξεπηδά θρίαμβος.

Η Ανάσταση δεν είναι απλώς μια νίκη.

Είναι μια υπόσχεση.

Πως κάθε σκοτάδι θα νικηθεί.

Πως η αγάπη δεν πεθαίνει.

Πως η ζωή ξαναρχίζει με πίστη.

Ας κρατήσουμε το φως της νύχτας εκείνης.

Όχι στα χέρια, μα στην ψυχή.

Και ας βαδίσουμε στο φως.

Αγαπώντας λίγο περισσότερο.

Πιστεύοντας λίγο βαθύτερα.

Ζώντας λίγο αληθινότερα.

Η Μεγάλη Εβδομάδα μάς προσκαλεί να αλλάξουμε.

Το Πάσχα μάς υπενθυμίζει πως μπορούμε.

Καλή Ανάσταση.

                                                                                         ΜΜ 14.04 2025