Ξενιτιά, προσφυγιά,πραγματική φιλία και νοσταλγία στην καρδιά….
Το Ανθολόγιο της Γ’-Δ’ τάξης μας, στάθηκε αφορμή για μια σπουδαία συζήτηση, βασισμένη στο βιβλίο της Λίτσας Ψαραύτη «Το διπλό ταξίδι» και το κείμενο «Το περιβόλι του Σαμίχ».
http://ebooks.edu.gr/ebooks/v/html/8547/2168/Anthologio_G-D-Dimotikou_html-empl/index07_02.html
(ο σύνδεσμος από το ηλεκτρονικό μας βιβλίο)
Η ηρωίδα πρόσφυγας Βαγγελίτσα μας μαθαίνει μέσα από το ταξίδι της στην ξενιτιά πως δεν υπάρχουν στενά όρια συνόρων στις καρδιές μας, πως είμαστε όλοι ίσοι, αλλά και ότι τα παιδιά διδάσκουν τους μεγάλους με κάθε τους πράξη και σκέψη
Οι μαθητές ζωγράφισαν τις εικόνες του κειμένου, όπως αυτοί τις έπλασαν και τις θαυμάσαμε στον τοίχο της τάξης μας!!!
Γράψαμε και τον δικό μας τίτλο: “Ο κόκκινος κόσμος της Βαγγελίτσας και το ρόδι που μιλά…”
Απόσπασμα από το κείμενο:
«… στο χαρτονένιο πάτο ενός κουτιού· πού βρήκε τέτοιο γαλάζιο χρώμα για να φτιάξει τον ουρανό; Και τα χωράφια, γιατί τα ζωγράφισε μενεξελιά, σαν να ήταν σπαρμένα με μενεξέδες; Κι αυτός ο ήλιος, στημένος μεσούρανα, πώς έγινε τόσο φλογερός και πρέπει να σκιάσεις τα μάτια σου για να μη σου τα θαμπώσει;
… μια αραγμένη βάρκα που έρχεται και τη χαϊδεύει μουρμουριστά το κύμα· το πηγάδι της αυλής με τη βαριά αλυσίδα που ανεβάζει τον κουβά αγκομαχώντας.
– Θέλω να ζωγραφίσεις μιαν αυλή που να ’χει στη μέση μια ροδιά με τα πιο όμορφα ρόδια του κόσμου κι από κάτω παιδιά να παίζουν και να σκαρφαλώνουν στα κλαδιά της.
– Θα τη ζωγραφίσω τη ροδιά σου και θα σου τη χαρίσω όταν ξανάρθεις, μου υποσχέθηκε.»
