2ο Δημοτικό Σχολείο Γαλατσίου Άρθρα για τα Νέα και τις Σκέψεις μας 

Βρέχει Λέξεις στη Γειτονιά μας

Μπορείτε να δείτε την πολυμεσική παρουσίαση εδώ.

Καλό Καλοκαίρι με ένα ποίημα από 2 μαθήτριες του Δ’2!

Την Τετάρτη 26 Μαρτίου 2014 πήγαμε στο θέατρο Βεάκη για να παρακολουθήσουμε  την παράσταση «Σταχομαζώχτρα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Η παράσταση διαδραματιζόταν στη Σκιάθο και μιλούσε για μια γυναίκα που ήταν πολύ φτωχή. Είχε δύο εγγόνια, που ο πατέρας τα είχε παρατήσει και η μητέρα τους είχε πεθάνει. Η Σταχομαζώχτρα περνούσε κάθε Ιούνιο στο απέναντι νησί στην Εύβοια για να μαζέψει στάχια, να τα πουλήσει για να μπορέσει να ταΐσει τα εγγόνια της.

Σε αυτή τη θεατρική παράσταση μπορούμε να δούμε πως ζούσαν οι άνθρωποι στα παλιά χρόνια. Οι ενδυμασίες ήταν παραδοσιακές, οι γυναίκες φορούσαν μαντήλες και … ήταν λίγο περίεργες, γιατί δεν τις έχουμε συνηθίσει έτσι.

Η παράσταση μιλάει ακόμα για το κουτσομπολιό, την ορφάνια, τη φτώχεια, αλλά και την αλληλοβοήθεια και την αλληλεγγύη που είχαν οι άνθρωποι.

Η παράσταση, αν και συγκινητική, ήταν και ευχάριστη, γιατί οι ηθοποιοί είχαν πολύ καλή διάθεση. Αυτές ήταν οι εντυπώσεις μου από την παράσταση «Σταχομαζώχτρα».

Από μια μαθήτρια του Ε’2.

Βρεθήκαμε στο εργαστήριο Φυσικής «Πειραματίξ» για να μάθουμε περισσότερα για αυτό το μάθημα για το μάθημα της Φυσικής.

Εκεί μιλήσαμε για την ενέργεια και κάναμε τα εξής πειράματα:

• Στο πρώτο πείραμα σκάσαμε ένα μπαλόνι με ένα πιρούνι. Τότε παρατηρήσαμε ότι προκλήθηκε ένας πολύ δυνατός ήχος και το μπαλόνι μετακινήθηκε. Όπως μας εξήγησε ο κ. Μανώλης, ένας Φυσικός του εργαστηρίου, «ένα αντικείμενο έχει ενέργεια όταν μπορεί να κάνει κάτι». Έτσι, με αυτό το πείραμα καταλάβαμε πως το φουσκωμένο με αέρα μπαλόνι έχει εγκλωβισμένη ενέργεια, η οποία δεν μπορεί να διαφύγει στο περιβάλλον. Τη στιγμή όμως που το μπαλόνι έσκασε, η ενέργεια αυτή απελευθερώθηκε, με αποτέλεσμα να ακουστεί ένα δυνατός θόρυβος και τα κομμάτια από το κατεστραμμένο μπαλόνι να σκορπιστούν με δύναμη στον αέρα.
• Το δεύτερο πείραμα είχε σχέση με τον ήχο, τη δόνηση και τη δυναμική ενέργεια. Βάλαμε ένα ταψί πάνω στο κεφάλι ενός παιδιού. Δύο παιδιά έριξαν ένα κουταλάκι (τα κουταλάκια ήταν όμοια μεταξύ τους) το καθένα από διαφορετικό ύψος πάνω στο ταψί. Κατόπιν, ρωτήσαμε το παιδί με το ταψί, σε ποια από τις 2 περιπτώσεις ένοιωσε μεγαλύτερη δύναμη. Η απάντηση ήταν ότι το κουταλάκι που έπεσε από το μεγαλύτερο ύψος παρήγαγε την μεγαλύτερη δυναμική ενέργεια. Το συμπέρασμα είναι ότι το ύψος συμβάλλει αναλογικά στην παραγόμενη ενέργεια.
• Το τρίτο πείραμα ήταν παρόμοιο με το δεύτερο, με τη διαφορά ότι, αντί για 2 ίδια κουταλάκια, είχαμε 1 κουτάλα και 1 κουταλάκι, που τα ρίξαμε από το ίδιο ύψος. Ο ήχος και η δόνηση του ταψιού ήταν διαφορετική και πάλι. Αυτό σημαίνει ότι η μάζα ενός σώματος επίσης συμβάλλει αναλογικά στην παραγόμενη δυναμική ενέργεια.
• Το τέταρτο πείραμα ήταν για τη μάζα. Συμμετείχαν 2 αγόρια. Ένα πιο βαρύ και το άλλο πιο ελαφρύ. Έπεσαν με την ίδια ταχύτητα στον κύριο Μανώλη. Το αποτέλεσμα ήταν το βαρύτερο παιδί να τον σπρώξει περισσότερο από το ελαφρύτερο παρότι έπεσαν με την ίδια φόρα. Έτσι, μας εξήγησε ότι η λέξη «βάρος» είναι λάθος. Η σωστή λέξη είναι «μάζα».
• Το πέμπτο πείραμα είχε μπουκαλάκια τα οποία περιείχαν υγρό που όταν τα χέρια σου ήταν ζεστά ανέβαινε το υγρό προς τα πάνω. Όταν τα έπιανες από πάνω κατέβαιναν. Μετά τα πιάσαμε από τη μέση και με ένα σεσουάρ τα ζέστανε. Η λάμπα είχε την ίδια απόδοση με το σεσουάρ. Έτσι, καταλάβαμε πως η θερμότητα μπορεί να προκαλέσει την κίνηση ορισμένων σωμάτων.
• Το τελευταίο πείραμα ήταν με ένα μπουκαλάκι στο οποίο ρίξαμε κομμένο αλουμίνιο και υδρογόνο. Στη συνέχεια βάλαμε ένα μπαλόνι και φούσκωνε. Το δέσαμε μαζί με ένα σκουπόξυλο και ανάψαμε ένα κεράκι. Το βάλαμε από κάτω και έσκασε μετά από έκρηξη.
• Στο τέλος μας μίλησε για την ακτινοβολία των κινητών και πόσο βλαβερή είναι για τον οργανισμό μας. Όταν μιλάμε στο κινητό, θα πρέπει να φοράμε ακουστικά ή να έχουμε ανοιχτή ακρόαση.

Από μια μαθήτρια του Ε’1.

Μια από τις καλύτερες επισκέψεις μας ήταν αυτή στην Προεδρική Φρουρά. Η πρώτη μας εικόνα ήταν ένας εύζωνας που στεκόταν έξω από την κεντρική πόρτα. Όμως την πόρτα μας την άνοιξε ένας αξιωματικός για να μας οδηγήσει σε μια αίθουσα.

Εκεί, μας έδειξε διάφορες στολές των ευζώνων, όπως την κρητική, την ποντιακή και τη χειμερινή στολή. Στην ίδια αίθουσα υπήρχε μια βιτρίνα με αντίγραφο της στολής του Κολοκοτρώνη.

Στη συνέχεια επισκεφθήκαμε το εργαστήριο του ράφτη, όπου μας έδειξαν τη στολή του εύζωνα:

• γιλέκο μαύρο με χρυσό,
• φέσι κόκκινο με μαύρη φούντα μέχρι των ωμό,
• φουστανέλα με 400 πιέτες, όσες τα χρόνια της τούρκικης σκλαβιάς,
• ζώνη με θήκη για μπαρούτι και ένα πελώριο σπαθί που αστράφτει στον ήλιο και
• τα τσαρούχια: είναι κόκκινα φτιαγμένα από δέρμα και μπροστά στη μύτη τους έχουν μαύρη φούντα, φτιαγμένη από μαλλί προβάτου. Από κάτω έχουν ένα πέταλο και καρφιά για να ακούγονται δυνατά.

Κατόπιν, ο ίδιος αξιωματικός μας εξήγησε τις προϋποθέσεις για να γίνει κάποιος εύζωνας και συγκεκριμένα, ότι θα πρέπει να έχει ύψος τουλάχιστον 1,87 και δεν θα πρέπει να έχει σκουλαρίκια και τατουάζ.

Μάθαμε πως οι εύζωνες θα πρέπει να μένουν ακίνητοι και να μην ανοιγοκλείνουν τα μάτια τους. Προκειμένου να ξεκουραστούν, οι εύζωνες ανά μισή ώρα κάνουν κάποιες κινήσεις και ανά μία ώρα αλλάζουν.

Η προεδρική φρουρά είναι μια τιμητική φρουρά, τιμούνται οι Έλληνες πολεμιστές που έδωσαν τη ζωή τους για να είμαστε ελεύθεροι εμείς σήμερα.

Από ένα μαθητή του Ε1.

Πριν από λίγες μέρες η τάξη μας επισκέφτηκε και ξεναγήθηκε στην Ομορφοκκλησιά, το βυζαντινό εκκλησάκι που βρίσκεται στην άκρη της πόλης μας, απέναντι από το άλσος Βεΐκου.

Να, πως μας περιγράφει η συμμαθήτρια μας Ιωάννα τις εντυπώσεις της από αυτή την επίσκεψη:

Η Ομορφοκκλησιά είναι αφιερωμένη στον άγιο Γεώργιο. Είναι ένα  κομψό βυζαντινό εκκλησάκι  που  χτίστηκε το 12ο αιώνα μ.Χ..

Πήρε το όνομά της από τον καλλίγραμμο ψιλόλιγνο τρούλο της, σπάνιος στο είδος του, αφού οι περισσότεροι βυζαντινοί ναοί έχουν τρούλους κοντούς και πλατιούς.

Είναι χτισμένη με πέτρες, ψημένα τούβλα, και χαλίκια τα οποία προμηθεύονταν από κοντινό ρέμα γι αυτό μπορούμε να παρατηρήσουμε ανάμεσα τους και κάποια κοχύλια!!
Ο ρυθμός είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλο και το εσωτερικό της κοσμούν σπάνιες αγιογραφίες, εμπνευσμένες από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, μερικές από τις οποίες σώζονται σε πολύ καλή κατάσταση.

Μια από αυτές είναι και ο εντυπωσιακός Παντοκράτορας με το πρόσωπο του Χριστού να μας κοιτά αυστηρά, αλλά συγχρόνως με πατρικό ενδιαφέρον και αγάπη. Άλλες αγιογραφίες  είναι ο Μυστικός Δείπνος και ο μαρτυρικός θάνατος του Αγίου Γεωργίου στον τροχό.

Γνωρίζετε ότι και στην αρχαία Ελλάδα στόλιζαν δέντρο όπως συνηθίζουμε να κάνουμε εμείς σήμερα τις μέρες των Χριστουγέννων;

Το ονόμαζαν Ειρεσιώνη.

Και τα παιδιά έπαιρναν την Ειρεσιώνη, την περιέφεραν από σπίτι σε σπίτι και έλεγαν κάλαντα.

Πράγματι:  η Ειρεσιώνη είναι ο πρόδρομος του χριστουγεννιάτικου δέντρου:

Η Ειρεσιώνη (από το έριον = μαλλί) ήταν κλαδί αγριελιάς στολισμένο με γιρλάντες από μαλλί λευκό και κόκκινο, διάφορους καρπούς (σύκα, καρύδια, αμύγδαλα, κάστανα, δημητριακά, κ.λ.π.) αλλά και μικρά μπουκάλια γεμάτα κρασί, μέλι και λάδι.

Σκοπός του εθίμου ήταν να ευχαριστήσουν οι αρχαίοι τη χρονιά που πέρασε για τη γονιμότητά της και να παρακαλέσουν τη νέα χρονιά να είναι το ίδιο εύφορη.

Άρα λοιπόν ο στολισμός του χριστουγεννιάτικου δέντρου δεν είναι ξενόφερτο έθιμο.

Γι’ αυτό φέτος αποφασίσαμε να στολίσουμε τη δική μας Ειρεσιώνη (φωτογραφία) και να πούμε τα κάλαντα στους συμμαθητές μας με τον τρόπο που τα τραγουδούσαν στην αρχαία Ελλάδα και που σε μετάφραση έλεγαν περίπου τα παρακάτω:

Η Ειρεσιώνη φέρνει κάθε τι καλό
Σύκα και αφράτα ψωμάκια που μας τρέφουν
Και μέλι γλυκό και λάδι απαλό
Και ξέχειλες κούπες με καλό κρασί
Για να μεθύσει και να κοιμηθεί

Μια από τις καλύτερες εκδρομές μας φέτος ήταν ο ναός του Ολυμπίου Διός.

Μόλις φτάσαμε στο ναό του Ολυμπίου Διός, η ξεναγός μας είπε να κοιτάξουμε την πύλη και να την παρατηρήσουμε. Από τη μέσα πλευρά έγραφε:

«Η πόλη του Ανδριανού και όχι του Θησέα».

Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Ανδριανός την είχε χτίσει για να ξεχωρίσει την παλιά από την νέα πόλη. Ύστερα, μας έδειξε το ναό του Δία όπου παλιά είχε το Χρυσελεφάντινο άγαλμά του, ενώ στον εξωτερικό χώρο είχε τον αδριάντα του Ανδριανού, ο οποίος σεβάστηκε τους αρχαίους ναούς.

Παλιά, ο ναός του Δία είχε 104 κολώνες, όμως  μέχρι σήμερα έχουν σωθεί μόνο 16. Οι κολώνες είχαν Κορινθιακό ρυθμό. Στο κάτω μέρος της κολώνας είναι η βάση της και στο πάνω είναι ο κορμός και ο άβακας.

Ανάμεσα είχαν σπόνδυλους και ήταν ενωμένοι με εμπόλια (ένα είδος κόλλας) και λιωμένο μολύβι. Υπήρχαν δεξαμενές όπου εκεί έκαναν μπάνιο οι παλιοί άνθρωποι. Υπήρχε το ρωμαϊκό λουτρό, όπου κάθε μέρα πλενόντουσαν οι Νύμφες.

Επίσης μας είπε πως οι Αθηναίοι έχτισαν την πύλη του Ανδριανού. Η ξεναγός επίσης μας έδειξε το Ιερό του Κρόνου της Ρέας που κατασκευάστηκε τον 2^ο αιώνα μ.Χ. και αφιερώθηκε στη λατρεία των γονιών του Δία. Μας είπε και για το Ιερό του Ολυμπίου Διός, που σύμφωνα με τον μύθο ιδρύθηκε από τον Δευκαλίωνα ως ένδειξη ευγνωμοσύνης.

Αυτή η εκδρομή άρεσε σε όλους μας πολύ!