Πολυτεχνείο

“Ωραία παιδιά με τα μεγάλα μάτια σαν εκκλησίες χωρίς στασίδια ωραία παιδιά δικά μας με τη μεγάλη θλίψη των ανδρείων αψήφιστοι, όρθιοι στα Προπύλαια στον πέτρινο αέρα, έτοιμο χέρι, έτοιμο μάτι πως μεγαλώνει το μπόι, το βήμα κι η παλάμη του ανθρώπου.”

(Γιάννης Ρίτσος-“Ημερολόγιο μιας εβδομάδας”)

Τις τελευταίες μέρες διαβάζουμε στη βιβλιοθήκη ιστορίες για τη Δημοκρατία και τη Δικτατορία. Μιλάμε για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και μέσα από τραγούδια, φωτογραφίες και ηχητικά ντοκουμέντα ζωντανεύουμε την ιστορία και τη μνήμη.

Κάνουμε τις ιδέες και τα οράματα του τότε να φτάνουν στο παρόν λίγο πιο καθαρά για τα παιδικά μάτια.

“…ήταν μια λέξη μοναχά ελευθερία

κι ύστερα είπαν πως την έγραψαν παιδιά…”