Σήμερα, μαζευτήκαμε εδώ για να θυμηθούμε μαζί και να τιμήσουμε μια επέτειο. Ένα γεγονός, ένα ορόσημο στην ιστορία του τόπου, που συνέβη στις 17 Νοεμβρίου του 1973, στην Αθήνα, στο Πολυτεχνείο και που έδωσε δυναμική σε όλους τους Έλληνες.

Είναι η ημέρα που γιορτάζει η Δημοκρατία.

Είναι η ημέρα που τιμούμε όλους αυτούς που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για να διατηρηθεί αλώβητο το πολύτιμο αγαθό της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

Είναι η ημέρα εξέγερσης των αγωνιστών της Δημοκρατίας.

Είναι η ημέρα της εξέγερσης των φοιτητών.

Γιορτάζουμε και παράλληλα τιμούμε αυτό το τόσο πολύτιμο αγαθό της Δημοκρατίας, που μέσα εμπερικλείει την ελευθερία και την παιδεία. Σύνθημα των φοιτητών του χθες που παραμένει σύγχρονη απαίτηση.

ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Τρεις λέξεις που κάθε πολιτεία, κάθε κοινωνία, κάθε πολιτικός δεν πρέπει να λησμονεί.

Τρεις λέξεις που κρύβουν μέσα τους τις βασικές ανάγκες κάθε ανθρώπου.

Τρεις λέξεις σύμβολο της Δημοκρατίας.

Σήμερα, λοιπόν, όλοι μας πρέπει να σκύψουμε ευλαβικά σε αυτό το σύνθημα το τόσο επίκαιρο.

Να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας για να διατηρήσουμε και να διασφαλίσουμε την ελευθερία.

Έχουμε το χρέος να διαφυλάξουμε τη Δημοκρατία που γέννησε αυτός ο τόπος.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

• Φοβᾶμαι…
• Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
  καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
  βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».
  Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
  πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.
• Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
  μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
  τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.
• Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
  καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
  ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».
• Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
  καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.
• Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.
• Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.
• Νοέμβρης 1983

 

Χρόνια πολλά στη Δημοκρατία.

Χρόνια πολλά σε όλους.

Αιωνία η μνήμη των αγωνιστών.

Η Καστοριά απελευθερώθηκε από τον ελληνικό στρατό την 11η Νοεμβρίου 1912,  ημερομηνία που έμελλε να θέσει τέλος στα 527 χρόνια του τουρκικού ζυγού (1385-1912) και να την κατατάξει οριστικά ανάμεσα στις πόλεις του Νεοελληνικού Κράτους. Ήταν ημέρα εορτής του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Μηνά και από την ημέρα εκείνη βέβαια ο Άγιος Μηνάς είναι ο πολιούχος της πόλης. Η Καστοριά λοιπόν, είναι η τελευταία χρονολογικά πόλη της Μακεδονίας που απελευθερώθηκε κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο μεταξύ των συνασπισμένων βαλκανικών κρατών και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

113 χρόνια μετά γιορτάσαμε με μεγαλοπρέπεια την απελευθέρωση της πόλης μας!

 

                         

Την Τετάρτη 8 Νοεμβρίου οι μαθητές της Β’ τάξης μαζί με τη δασκάλα τους κ. Μακρομιχάλη Δάφνη επισκέφτηκαν το Δημαρχείο για να γνωρίσουν κάποιες υπηρεσίες του Δήμου και δημοτικούς υπαλλήλους. Ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου τους καλωσόρισε, η κ. Μελίνα Μουτζίκη τους ξενάγησε στους χώρους του Δημαρχείου και ο Δήμαρχος τους κέρασε και συζήτησε με τους μικρούς μαθητές.

                             

 

           

 

Την Πέμπτη 2 Νοεμβρίου οι μαθητές της Στ’ τάξης, μαζί με τη δασκάλα τους κ. Μανιουδάκη Δήμητρα και τον Δ/ντή του Σχολείου μας κ. Νίκο Μπουτσιάδη, πραγματοποίησαν εκπαιδευτική επίσκεψη στο Μουσείο του Μακεδονικού Αγώνα στην Καστοριά. Είχαν την ευκαιρία να περιηγηθούν στη γραφική συνοικία του Ντολτσό αλλά και να επισκεφτούν Βυζαντινές εκκλησίες σε διάφορες περιοχές της πόλης. Ήταν μια γεμάτη μέρα και τα παιδιά το απόλαυσαν!

 

                             

                                      

Την Παρασκευή 27 Οκτωβρίου 2023  μέσα σε κλίμα συγκίνησης και περηφάνιας γιόρτασε το σχολείο μας την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.  Μετά την ανάγνωση του πρακτικού, ο διευθυντής παρέδωσε τη σημαία στους σημαιοφόρους  και τους παραστάτες. Οι μαθητές της Γ΄ και της Δ΄ τάξης με τραγούδια, ποιήματα, μικρά σκετς, μετέφεραν συναισθήματα υπερηφάνειας, παρουσιάζοντας τα γεγονότα της εποχής.

 

 

 

Αργότερα τα παιδιά της Δ’, Ε’ και Στ’ μετέβησαν για κατάθεση στεφάνου στο νέο μνημείο της πόλης και φυσικά την επόμενη πήρανε μέρος με καμάρι και περηφάνια στην παρέλαση!