Από την αρχή της σχολικής χρονιάς παρατηρήσαμε πως τα παιδιά έδειχναν μεγάλο ενδιαφέρον για την αυλή του σχολείου. Έπαιζαν με το χώμα, έσκαβαν, μάζευαν πεσμένα φύλλα, έκαναν πως μαγειρεύουν. Ταυτόχρονα, στην κατά τη διάρκεια του πρωινού και του μεσημεριανού, πολλά παιδιά έδειχναν να μη γνωρίζουν ή να ‘σιχαίνονται’ κάποια φαγητά. Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με την έννοια της διατροφής μέσα από πολλές δραστηριότητες μέσα στην τάξη αλλά και έξω.

Η αλήθεια είναι πως σε συνθήκες πανδημίας η αξιοποίηση των εξωτερικών χώρων γίνεται πολύ σημαντικότερη, καθώς ο συνωστισμός και η κοντινή επαφή είναι σαφώς περιορισμένα.

Σε αυτή τη λογική, αποφασίσαμε να ιδρύσουμε την υπαίθρια ‘Κουζίνα της Λάσπης’, ως μια γωνιά μάθησης και παιχνιδιού. Ξεκινήσαμε δίνοντας κάποια μαγειρικά σκεύη στα παιδιά, κουτάλες, μπολάκια, πιάτα κ.α. Αργότερα προσθέσαμε ένα παλιό ντουλάπι και μερικά καφάσια που χρησιμοποιούνται είτε ως πάγκος μαγειρικής είτε ως τραπέζια σερβιρίσματος, προσαρμοσμένα στο μέγεθος των παιδιών.

Τα παιδιά χρησιμοποιούν χώμα της αυλής, πέτρες, κλαδιά και φύλλα. Σιγά-σιγά όμως, η κουζίνα εμπλουτίζεται με άλλα, πιο ενδιαφέροντα φυσικά υλικά: κουκουνάρια και καρπούς, βότσαλα και πέτρες από παραλίες, άμμο από την έρημο, άργιλο από ποταμό κ.α.

Ας αναρωτηθούμε όμως, μαθαίνουν κάτι τα παιδιά μέσα από όλα αυτά; Και αν ναι, τι και πώς μαθαίνουν;

Το παιχνίδι με φυσικά υλικά δίνει την ευκαιρία στα παιδιά να έρθουν σε επαφή με διαφορετικές υφές και επιφάνειες, αναπτύσσοντας έτσι την αισθητηριακή τους αντίληψη  και την αίσθηση της αφής. Ταυτόχρονα δοκιμάζουν, πειραματίζονται με γνωστά αλλά και άγνωστα υλικά, όπως και με τις διαδικασίες σαν το ανακάτεμα, τη βύθιση,  τη διάλυση, την ανάμιξη. Αποκτούν κάποιες πρώτες εμπειρίες γύρω από τις φυσικές επιστήμες.

Για να κάνουν πράξη όλα τα παραπάνω θα χρειαστεί να πιάσουν, να κρατήσουν, να ισορροπήσουν, να ανακατέψουν, να μεταγγίσουν, να προσέξουν να μη χυθεί, να πλάσουν το ‘φαγητό’ τους. Μέσα από αυτές τις κινήσεις  ενδυναμώνουν τις παλάμες και τα δάχτυλά τους , βελτιώνουν τη λεπτή τους κινητικότητα που είναι τόσο χρήσιμη στην προσχολική αγωγή, συντονίζουν καλύτερα το χέρι με το μάτι.

Βέβαια το παιχνίδι τους αυτό πολύ σπάνια είναι μοναχικό, σχεδόν πάντα τα παιδιά μαγειρεύουν, σερβίρουν και τρώνε ομαδικά. Πρέπει , λοιπόν, να συνεργαστούν  μα και να μπουν σε ρόλους, οι οποίοι εναλλάσσονται και μέσα από τους οποίους τα παιδιά λειτουργούν με διαφορετικούς τρόπους, αξιοποιώντας τις εμπειρίες και τις γνώσεις που ήδη έχουν. Την ίδια στιγμή, μέσα από το συμβολικό παιχνίδι, αναπτύσσουν τη φαντασία τους φτιάχνοντας πρωτότυπες ιστορίες αλλά και περίεργα φαγητά,  κάτι που γίνεται μέσα από διαλόγους, συζήτηση, επαφή με καινούριες λέξεις κ.λπ., ενδυναμώνοντας τον προφορικό λόγο τους, τον πιο χρήσιμο τομέα του γραμματισμού στην προσχολική ηλικία. Τέλος, έχουμε παρατηρήσει πως πολύ συχνά παιδιά που είχαν μια δύσκολη, ίσως αρνητική σχέση με το φαγητό, πλέον μέσα από τη φανταστική ‘δοκιμή’ περίεργων εδεσμάτων καθημερινά,  αντιδρούν πιο φιλικά και σε αληθινά φαγητά.