Κυριακή, 22 Μαΐου, ξημερώματα, προτού καλά-καλά ανοίξει το μάτι μας κι ο ζωοδότης ήλιος εμφανιστεί πάνω από τις κορυφές των Τζουμέρκων, μαζεμένοι κι ανυπόμονοι περιμένουμε την εμφάνιση των λεωφορείων, που έχουν ξεχαστεί δυο τετράγωνα πιο πάνω, στην περιοχή των γυμνασίων της Κιάφας.
Γέλιο, χαρά, ξεφωνητά, ανάμεικτα με χασμουρητά και λίγη γκρίνια για το άγουρο πρωινό ξύπνημα. Αγωνία, « μήπως ξεχάσαμε κάτι…, προλαβαίνουμε, άραγε, να πεταχτούμε μέχρι το σπίτι…, δάσκαλε! προλαβαίνουμε να στείλουμε να μας φέρουν ένα καφέ…». Πράγματι, σχεδόν πάντα έχουμε ξεχάσει κάτι , που σχεδόν πάντα, όταν το θυμηθούμε, τρέχουμε να το πάρουμε, το βέβαιο, όμως, είναι ότι υπάρχει πάντα χρόνος να στείλουμε κάποιον να μας φέρει έναν καφέ.
Και μ’ αυτά και μ’ αυτά η ώρα περνάει, τα λεωφορεία εμφανίζονται , επιβιβαζόμαστε και αναχωρούμε μες στην τρελή χαρά. Η πρώτη γνωριμία με τους οδηγούς, τα πρώτα σχόλια και ακολούθως σχετική σιωπή- εκτός λίγων εξαιρέσεων, κάποιων πρωινών τύπων- για έναν δεύτερο πρωινό υπνάκο…
Φτάνοντας στην Αμφιλοχία, πλέον, έχουν ξυπνήσει και οι τελευταίοι και είναι έτοιμοι να απολαύσουν τη διαδρομή. Ακαρνανία, Αιτωλία, Μεσολόγγι-αλυκές, γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, στάση για καφέ και πρωινό και ενημέρωση για τη μεγαλύτερη καλωδιωτή γέφυρα στον κόσμο από τις πληροφορίες που τα παιδιά είχαν συγκεντρώσει.
Αναχώρηση για Αθήνα διασχίζοντας τη γέφυρα και αγναντεύοντας την Πάτρα και το Παναχαϊκό όρος. Περνάμε από τη νότια πλευρά τον Κορινθιακό και σχολιάζουμε τα έργα, που σε λίγο θα μας επιτρέπουν να πηγαίνουμε πολύ γρήγορα και με ασφάλεια στην Αθήνα. Στάση στον Ισθμό για φαγητό, επίσκεψη στη γέφυρα της παλιάς εθνικής οδού, άφθονα σχόλια και φωτογραφίες και στη συνέχεια Μέγαρα, Ελευσίνα, Αθήνα.
Περνώντας το λόφο του Χαϊδαρίου και κατηφορίζοντας για τον Κηφισσό και το Κέντρο της Αθήνας ξεδιπλώνεται μπροστά μας η ομορφιά και το μεγαλείο των αρχαίων προγόνων μας, αντικρίζοντας την Ακρόπολη, και η αναίσχυντη, αισθητικά, παρέμβαση των κυβερνόντων μας της μεταπολεμικής Ελλάδας.
Άφιξη, τακτοποίηση πολύ γρήγορα και …λίγος χρόνος για ξεκούραση και …για κάποιους, παιχνίδι στους διαδρόμους, έτσι, για να ζωντανέψει λιγάκι το ξενοδοχείο. Ευτυχώς γιατί σε λίγο αρχίζει ο «Γολγοθάς». Το κέντρο της Αθήνας κλειστό και η δική μας πεζοπορία καλά κρατεί. Πλατεία Κουμουνδούρου-Θησείο-Κεραμεικός-Αρχαία αγορά-Αποστόλου Παύλου-Διονυσίου Αρεοπαγίτου-Ακρόπολη. Ουφ! Επιτέλους, φτάσαμε.
Ξενάγηση! Θαυμάσια, υπέροχη, καταπληκτική, μήπως δεν είναι υπεύθυνη μόνο η ξεναγός, αλλά, κυρίως τα αξεπέραστης αισθητικής και ομορφιάς μνημεία, που ρίγη εθνικής υπερηφάνειας ξεσηκώνουν, και σου ’ρχεται κει πάνω στον ιερό βράχο, δίπλα στη γαλανόλευκη του… «Σάντα και του Γλέζου», που κυματίζει αγέρωχη, ν’ αρχίσεις να τραγουδάς τον εθνικό ύμνο και να φουσκώνουν τα στήθη σου από υπερηφάνεια, που κι εσύ είσαι τέκνο γεννημένο σ’ αυτή την ιερή γη.
Ακριβώς απέναντι, ο λόφος του Φιλοπάππου και λίγο πιο κάτω ο λόφος των Νυμφών με το Αστεροσκοπείο-κτήρια «Σίνα και Συγγρού», όπου οι υπεύθυνοί του μας παρουσιάζουν μια ιδιαίτερη ξενάγηση στο Μουσείο Γεωαστροφυσικής, αλλά και στο λόφο της Πνύκας, όπου βρίσκεται το μεγάλο ισημερινό τηλεσκόπιο που κατασκευάστηκε το 1902 από τον γαλλικό οίκο Gautier . Το τηλεσκόπιο αυτό φέρει το όνομα του δωρητή Δωρίδη και τοποθετήθηκε σε θόλο που κατασκευάστηκε γι αυτό, κοντά στη θέση όπου ήταν στην αρχαιότητα το ηλιοτρόπιο του Μέτωνα στο λόφο της Πνύκας. Εκεί μας περιμένει μια απίθανη νυχτερινή θέαση του ουρανού και συγκεκριμένα εντοπίζουμε το Δία και τέσσερις από τους δορυφόρους του.
Ο δρόμος για το ξενοδοχείο, αν και κατηφορικός, είναι το ίδιο, ίσως και περισσότερο κουραστικός. Φτάνοντας, το φαγητό και ο ύπνος είναι μια αναγκαιότητα που αποτελεί λύτρωση για τον καθένα μας.
Την επόμενη μέρα το πρωί ξυπνάμε με άνεση χρόνου και αρχίζουμε την περιήγηση-ξενάγηση στο κέντρο της Αθήνας, αυτή τη φορά με τα λεωφορεία. Ομόνοια-Σταδίου-πλατεία Κλαυθμώνος-άγαλμα Θεόδωρου Κολοκοτρώνη-Παλαιά Βουλή-πλατεία Συντάγματος-Στήλες Ολυμπίου Διός-Πύλη Αδριανού-Εθνικός Κήπος-Ζάππειο Μέγαρο-Παναθηναϊκό Στάδιο(Καλλιμάρμαρο).
Εδώ κατεβαίνουμε και εισερχόμαστε στο στάδιο, που τόσες δόξες γνώρισε τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896, με αποκορύφωμα τη νίκη του Έλληνα μαραθωνοδρόμου Σπύρου Λούη.
Συνεχίζουμε την περιήγηση περνώντας από το Ωδείο, το Hilton, τον πύργο των Αθηνών, τη λεωφόρο Αλεξάνδρας, την Αμερικανική Πρεσβεία, το Μέγαρο Μουσικής, το Πολεμικό Μουσείο, τον Ευαγγελισμό, τη λεωφόρο Πανεπιστημίου, το Πανεπιστήμιο, την Ακαδημία, το Εθνικό Νομισματοκοπείο και, επαναλαμβάνοντας τη διαδρομή Ομόνοια-Στήλες Ολυμπίου Διός, κατεβαίνουμε στο Άγαλμα της Μελίνας Μερκούρη και πεζοπορούμε μέχρι το Μουσείο της Ακρόπολης.
Το κτίριο από μόνο του σε μαγνητίζει και ξεχωρίζει ανάμεσα στα νεοκλασσικά και τις πολυκατοικίες της περιοχής. Ένα κτίριο μοντέρνο, σύγχρονο, με όλες τις ανέσεις, πεντακάθαρο και προσεγμένο σε όλες του τις λεπτομέρειες και το κυριότερο σε οπτική επαφή και συνάφεια με τον αρχαιολογικό χώρο του λόφου της Ακρόπολης.
Εισερχόμαστε με δέος και σεβασμό και κρεμόμαστε από τα χείλη της ξεναγού μας, που για ακόμη μία φορά είναι κατατοπιστική και όσο χρειάζεται λεπτομερής. Τα παιδιά συμμετέχουν και ανακαλύπτουν πράγματα που δεν μπορούσαν να φανταστούν και επαναφέρουν στη μνήμη τους λεπτομέρειες που δεν περίμεναν ούτε τα ίδια ό,τι θυμούνται. Οι ερωτήσεις πέφτουν σαν τους Περσείδες σε Αυγουστιάτικη νύχτα, σαν Λεοντίδες στα μέσα Νοεμβρίου. Η ξεναγός μας πάντα πρόθυμη να εξηγήσει ή να βοηθήσει να βρούμε την απάντηση μόνοι μας.
Δυστυχώς, ο αδυσώπητος χρόνος περνάει γρήγορα και εγκαταλείπουμε το μουσείο γεμάτοι εμπειρίες και γνώσεις πρωτόγνωρες, ακολουθεί φαγητό, λίγα ψώνια, περιήγηση στην Πλάκα, το Μοναστηράκι, την Ερμού και τέλος συγκέντρωση στον Άγνωστο στρατιώτη και την αλλαγή φρουράς, πρωτόγνωρη εμπειρία για τα παιδιά.
Στη συνέχεια, επίσκεψη στη Βουλή των Ελλήνων, στο λίκνο της δημοκρατίας μας, που σε μας τους μεγαλύτερους προκαλεί ρίγη συγκίνησης αντικρίζοντας φωτογραφίες και υλικό από τα περασμένα, από την κοινοβουλευτική ιστορία μας, από το πρώτο σύνταγμα και την βασιλευόμενη μέχρι την προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία, τον Όθωνα, τον Τρικούπη και τον Ελ. Βενιζέλο μέχρι τη Χούντα και την κατάλυσή της και την αντιπολίτευση και το δράμα των αδελφών Κυπρίων. Ιστορικές μνήμες που ξαναζωντανεύουν εκεί μπροστά μας.
Αποχωρούμε γεμάτοι συγκίνηση, επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο και ετοιμαζόμαστε για τη βραδινή έξοδο στου Ψυρρή. Φαγητό, διασκέδαση, τραγούδι, χορός και πολλές φωτογραφίες και βίντεο. Τα παιδιά ξεφαντώνουν, οι υπόλοιποι λιγότερο, κυρίως προς το τέλος. Επιστρέφουμε χαρούμενοι, αλλά και κουρασμένοι. Καιρός για ύπνο.
Το πρωί η συνάντηση γίνεται στην αίθουσα του πρωινού. Συζητήσεις, σχόλια και αναχώρηση για το Αττικό ζωολογικό πάρκο. Η ζέστη είναι αρκετή και η σκιά δεν μας δροσίζει. Όμορφα και πολλά τα ζώα, δυστυχώς αιχμάλωτα, σ’ ένα περιβάλλον που προσομοιάζει του φυσικού τους, αλλά δεν είναι. Καταλήγουμε στο θέαμα με τα δελφίνια, όπου παίρνουμε μερικές ανάσες δροσιάς κι εντυπωσιαζόμαστε από τα υπέροχα αυτά θηλαστικά και την εξυπνάδα τους.
Η ώρα περνά και αναχωρούμε για το διπλανό εμπορικό, πάρκο για φαγητό και ψώνια. Στη συνέχεια, μέσω Αττικής οδού, επιστρέφουμε, γεμάτοι πρωτόγνωρες εμπειρίες για τα περισσότερα παιδιά και υπέροχες αναμνήσεις για όλους μας, στην πόλη μας αργά το βράδυ και προσγειωνόμαστε στη ρουτίνα της πεζής πραγματικότητας της καθημερινότητάς μας, με τις ομορφιές και τις δυσαρμονίες της, τις ευκολίες και δυσκολίες της.
Αλέξανδρος Λιόκας
