Το Μαρτάκι φοριέται μέχρι τέλος του μήνα. Επειδή, όμως, λόγω της προστασίας που παρέχει, θεωρείται ιερό από τη λαϊκή παράδοση και δεν είναι πρέπον να πεταχτεί, πήρε «παράταση» και φοριέται μέχρι το Πάσχα.
Το βράδυ του Μ. Σαββάτου, τα παιδιά κόβουν τον Μάρτη από το χέρι τους και τον καίνε με το Άγιο Φως της λαμπάδας τους. Άλλη εναλλαγή θέλει τον Μάρτη να καίγεται στη φωτιά που ψήνει το αρνάκι ανήμερα το Πάσχα. Ο λόγος της καύσης είναι ότι μαζί με το Μαρτάκι, καίγεται κι ο Ιούδας που πρόδωσε τον Χριστό.
Μια άλλη παράδοση, λίγο πιο διαδεδομένη, θέλει να αφήνουμε το Μαρτάκι μας σε κλαδιά δέντρων, όταν εμφανίζονται τα πρώτα χελιδόνια, για να μπορέσουν να το βρουν, να το πάρουν και να κατασκευάσουν με αυτό τη φωλιά τους. Αυτό συμβαίνει γιατί τον Μάρτιο πραγματοποιείται η εαρινή μετανάστευση πτηνών από την Αφρική στην Ελλάδα.
Στη λαογραφία αναφέρεται ότι μερικά από τα πτηνά αυτά κουβαλούν ασθένειες και, βλέποντας το κόκκινο χρώμα του βραχιολιού, απομακρύνονται, αποφεύγοντάς το. Αντιθέτως, τα υγιή πτηνά έλκονται από την ασπροκόκκινη κλωστή και τη μαζεύουν, χτίζοντας με αυτή τη φωλίτσα τους, για να προστατέψουν τα αυγά τους από τα ασθενή πτηνά και να τα κλωσήσουν με την ησυχία τους.
Αυτό κάναμε κι οι εμείς τα Δευτεράκια. Βγήκαμε σαν χελιδονάκια στο βουνό του σχολείου μας, βρήκαμε δέντρα και κλαδιά και με πολλή ζωντάνια και χαρά “δωρίσαμε” στα χελιδόνια υλικό για τη φωλίτσα τους!!!
– Πάρτε το χελιδονάκια!
Με αγάπη,
οι μαθητές – μαθήτριες της Β΄ τάξης