Η παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία, στις 3ης Δεκεμβρίου, αποτέλεσε μια όμορφη αφορμή στο νηπιαγωγείο μας για να μιλήσουμε με τα παιδιά για τον σεβασμό, τη μοναδικότητα και τη σημασία της συμπερίληψης. Μέσα από οπτικοακουστικά μέσα και βιωματικό παιχνίδι γνωρίσαμε διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι επικοινωνούν, κινούνται και συμμετέχουν στην καθημερινή ζωή παρόλες τις δυσκολίες. Μέσα από παιχνίδι, συζήτηση και δημιουργικές δραστηριότητες καλλιεργήσαμε την εμπάθεια και τη συνεργασία.

Αρχικά, στην παρεούλα, παρουσιάσαμε στα παιδιά εικόνες με γνωστά σύμβολα αναπηρίας. Τα παιδιά παρατηρούσαν κάθε εικόνα και συζητούσαμε όλοι μαζί σε ποια μορφή αναπηρίας αντιστοιχεί. Στη συνέχεια, τα παιδιά κλήθηκαν να κατηγοριοποιήσουν τις εικόνες που είχαμε δει, τοποθετώντας κάθε σύμβολο στην αντίστοιχη μορφή αναπηρίας. Μέσα από αυτή τη διαδικασία ενίσχυσαν την παρατήρηση, τη συνεργασία και την κατανόηση των διαφορετικών αναγκών που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος.

Έπειτα, παρακολουθήσαμε σε βίντεο το παραμύθι «Η άδεια καρέκλα», μια απλή αλλά γεμάτη νόημα ιστορία, που μιλά με ευαισθησία για τη διαφορετικότητα, τη φιλία και τη σημασία του να δημιουργούμε χώρο για όλους. Η ιστορία μας βοήθησε να μιλήσουμε για τη διαφορετικότητα και την αποδοχή. Μετά την προβολή, συζητήσαμε όλοι μαζί τα μηνύματα της ιστορίας, εκφράζοντας σκέψεις και συναισθήματα.

Στη συνέχεια πραγματοποιήσαμε ένα βιωματικό παιχνίδι που βοήθησε τα παιδιά να κατανοήσουν καλύτερα πώς μπορεί να νιώθει ένας άνθρωπος με διαφορετικές ανάγκες. Παρουσιάσαμε καρτέλες με δύο μορφές αναπηρίας: ένα άτομο με έλλειψη όρασης και σκύλο-οδηγό και ένα άτομο που δεν μπορεί να περπατήσει και κινείται με αναπηρικό αμαξίδιο. Με βάση την κάθε καρτέλα, τα παιδιά κλήθηκαν να κινηθούν στον χώρο όπως θα έκανε ένα άτομο με την αντίστοιχη δυσκολία.

Για την αναπηρία όρασης σχημάτισαν ζευγάρια, το ένα παιδί κρατούσε κλειστά τα μάτια του ενώ το άλλο αναλάμβανε τον ρόλο του «σκύλου-οδηγού». Στη δραστηριότητα που αφορούσε την κινητική αναπηρία, όλα τα παιδιά προσπάθησαν να κινηθούν στο χώρο χωρίς να χρησιμοποιούν τα πόδια τους, καθισμένα στο πάτωμα, ώστε να αντιληφθούν τις δυσκολίες αλλά και τη σημασία της βοήθειας και της συνεργασίας.

Το παιχνίδι αυτό έδωσε στα παιδιά τη δυνατότητα να μπουν για λίγο «στη θέση του άλλου», καλλιεργώντας την ενσυναίσθηση και την αποδοχή μέσα από την εμπειρία και το βίωμα.

Τέλος, τα παιδιά σε μια δραστηριότητα ελεύθερου σχεδίου, κλήθηκαν να ζωγραφίσουν μια μορφή αναπηρίας της επιλογής τους, από όσες είχαμε γνωρίσει και συζητήσει. Κάθε παιδί αποτύπωσε με τον δικό του μοναδικό τρόπο όσα είχε κατανοήσει σχετικά με την αναπηρία. Οι ζωγραφιές αυτές συγκεντρώθηκαν και στην συνέχεια, δημιουργήσαμε ένα μεγάλο κολάζ, το οποίο τοποθετήσαμε στην πόρτα του σχολείου μας.

Έτσι, η δουλειά των παιδιών έγινε μια όμορφη υπενθύμιση για όλους ότι η διαφορετικότητα είναι δύναμη και ότι κάθε άνθρωπος αξίζει σεβασμό, κατανόηση και χώρο να νιώθει πως ανήκει.