Μάνα, μητέρα, μαμά…
Κυριακή 11 του Μάη…Μια ξεχωριστή ημέρα για όλες τις μανούλες… Γιορτάζει αυτός ο άνθρωπος που κάθε φορά πέφτει αλλά σηκώνεται πάλι…Κάθε φορά που δεν είναι τέλειος αλλά είναι πάντα εκεί φύλακας άγγελος…Κάθε φορά που νιώθει ανεπαρκής αλλά συνεχίζει…Η μάνα…Μια λέξη, μια μεγάλη αξία…
Οι μαθητές της Γ’ τάξης θέλησαν να δείξουν την αγάπη τους σε όλες τις γλυκές μανούλες μ’ έναν διαφορετικό και ξεχωριστό τρόπο. Μια υπέροχη δράση στα πλαίσια των δράσεων του ενεργού πολίτη.
Αρχικά, έφτιαξαν στο σχολείο προσκλήσεις για τις μανούλες τους και στη συνέχεια ετοίμασαν ένα δωράκι για να το δώσουν στον πιο γλυκό άνθρωπο της ζωής τους.
Ανήμερα της γιορτής της μητέρας, στον κήπο τους σχολείου μας, περίμενε όλες τις μαμάδες ένα τρυφερό τραγούδι κι ένα ξεχωριστό λουλούδι το οποίο το έφτιαξαν τα ίδια τα παιδιά με μια φωτογραφία τους και λόγια γλυκά στα πέταλά του.Πέρασαν λοιπόν στον κήπο και βρήκε η κάθε μανούλα το δικό της μοναδικό λουλούδι.
Στη συνέχεια περάσαμε στην αυλή, τους αφιέρωσαν ένα ποίημα και ακολούθησαν διαδραστικα δρώμενα. Χωρίστηκαν σε ζευγάρια, μαμά και παιδί, μια γλυκιά κουβέντα στο αυτί, ένα βαλς μιας άλλη εποχής, ζεστές αγκαλιές προκάλεσαν δάκρυα συγκίνησης…Τέλος, σε κύκλο, όλοι μαζί είπαν ένα δυνατό ” Σ’ ΑΓΑΠΩ ΜΑΜΑ” για να ολοκληρωθεί η δράση.
Χρόνια πολλά μάνα, μητέρα, μαμά….
“Πώς να πειράξω τη μητέρα να κάμω εγώ να λυπηθεί,
που όλη νύχτα κι όλη μέρα για το καλό μου προσπαθεί;
Πώς ν’ αρνηθώ ή ν ‘ αναβάλω ό,τι ορίζει κι απαιτεί,
αφού στη γη δεν έχω άλλο κανένα φίλο σαν αυτή;
Αυτή στα στήθη τα γλυκά της με είχε βρέφος απαλό,
με κάθιζε στα γόνατά της και μ’ έμαθε να ομιλώ.
Αυτή με τρέφει και με ντύνει όλο το χρόνο που γυρνά,
και δίπλα στη μικρή μου κλίνη, σαν αρρωστήσω ξαγρυπνά.
Αυτή σαν πέσω και χτυπήσω φιλά να γειάνει την πληγή.
Αυτή, τι πρέπει να αφήσω και τι να κάμω μ’΄οδηγεί.
Πώς το λοιπόν τέτοια μητέρα να κάμω εγώ να λυπηθεί,
που όλη νύχτα κι όλη μέρα για το καλό μου προσπαθεί;”
Γεώργιος Βιζυηνός
