Ήρθε ο Λάζαρος, ήρθαν τα Βάγια !!!
Ο Βοτανόκηπος μας
Η Αμυγδαλιά
Έφτασε πάλι ο καιρός να ντυθούν οι νυφούλες του χιονιά. Τα παιδιά μας είπαν πως άνθισαν οι αμυγδαλιές και η κουβέντα ξεκίνησε…Διηγηθήκαμε στα παιδιά τον μύθο της Φυλλίδας και του Δημοφώντα …
… διαβάσαμε το παραμύθι της κοπέλας που αγάπησε τον Βοριά…
Η Αμυγδαλιά ήταν μια όμορφη κόρη και κατοικούσε σ΄ ένα μεγάλο πύργο. Η μητέρα της την είχε μονάκριβη , τη λάτρευε τόσο πολύ και δεν την άφηνε το χειμώνα να βγει έξω ούτε μια φορά, για να μην κρυώσει. Έτσι , η Αμυγδαλιά καθόταν τις χειμωνιάτικες μέρες πίσω από το τζάμι του παραθύρου της , μέσα στη ζεστασιά του δωματίου της και από εκεί έβλεπε τη βροχή να πέφτει , τον άνεμο να λυσσομανάει και πολλές φορές να ξεριζώνει τα δέντρα , το χιόνι να στροβιλίζεται και να ντύνει κάτασπρη τη γη , τα σπουργιτάκια να ψάχνουν με κόπο να βρουν κάτι για να τσιμπήσουν.Μια μέρα ο Βοριάς , ο πιο ψυχρός από τους ανέμους που φυσάνε στη γη, έτυχε να περάσει έξω από τον πύργο, είδε την Αμυγδαλιά πίσω από το παράθυρό της , τον θάμπωσε τόσο πολύ η ομορφιά της , την αγάπησε κι έβαλε σκοπό να την παντρευτεί. Αλλά…ποια κοπέλα θα δεχόταν να παντρευτεί τον άνεμο; Έτσι ο Βοριάς αποφάσισε να μεταμορφωθεί σε άνθρωπο. Είχε μαγική δύναμη και το κατάφερε πολύ εύκολα. Μεταμορφώθηκε λοιπόν σ΄ ένα ωραίο παλικάρι , σ΄ έναν ιππότη και μια μέρα στάθηκε έξω από το παράθυρο της Αμυγδαλιάς.
Η όμορφη κόρη θαμπώθηκε κι αυτή από την ομορφιά του παλικαριού και δεν άργησε να τον αγαπήσει. -Γιατί δεν ανοίγεις το παράθυρό σου να σε δω από κοντά; τη ρώτησε μια μέρα ο Βοριάς. -Δεν μπορώ , του απάντησε η Αμυγδαλιά .Όσο κρατάει ο χειμώνας η μητέρα μου δε μ΄ αφήνει να βγω από το δωμάτιό μου ούτε ν΄ ανοίξω το παράθυρό μου, γιατί είμαι τόσο ντελικάτη και θα κρυώσω. Θα πρέπει να περιμένεις να έρθει το καλοκαίρι. -Το καλοκαίρι δεν περνώ από αυτά τα μέρη , της είπε ο Βοριάς. Να πεις στη μητέρα σου πως θέλω να σε παντρευτώ και τότε θα σ΄ αφήσει να βγεις από το δωμάτιό σου.
Μίλησε την ίδια εκείνη μέρα η Αμυγδαλιά στη μητέρα της για τον όμορφο νέο που είχε γνωρίσει και την παρακάλεσε να της επιτρέψει να τον παντρευτεί. -Μα…ποιος είναι αυτός ο νέος; τη ρώτησε η μητέρα της. Πώς να σε παντρέψω με έναν άγνωστο; Κι έπειτα…πώς θα μπορέσεις να βγεις έξω με αυτό το κρύο; Άφησε να ζεστάνει ο καιρός και τότε μπορείς να βγεις για να γνωρίσεις από κοντά το νέο που αγαπάς. -Να βγω έστω και για λίγο, την παρακάλεσε η Αμυγδαλιά. -Μην είσαι τόσο βιαστική κόρη μου, τη συμβούλεψε πάλι η μητέρα της.Υπάρχουν τόσοι και τόσοι νέοι που θα ήθελαν να σε παντρευτούν. Μη δίνεις και τόση εμπιστοσύνη σε αυτόν τον άγνωστο.
Η Αμυγδαλιά όμως δεν άκουσε τη συμβουλή της μητέρας της και μια μέρα που εκείνη έλειπε από τον πύργο , ντύθηκε στα λευκά , σα νύφη , άνοιξε την πόρτα κι έτρεξε να συναντήσει τον ιππότη της και να φύγει μαζί του… Ο Βοριάς την έσφιξε στην αγκαλιά του μα…ήταν τόσο παγωμένος και η Αμυγδαλιά ήταν τόσο άμαθη στο κρύο. Έτσι, δεν άργησε να παγώσει το σώμα της, να παγώσει η καρδιά της και να ξεψυχήσει…Δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι ο νέος που αγαπούσε ήταν ο Βοριάς που παγώνει το καθετί στο πέρασμά του.
Ο θεός λυπήθηκε πολύ για το θάνατο της Αμυγδαλιάς και πάνω στον τάφο της έκανε ν΄ ανθίσει ένα δέντρο που πήρε τ΄ όνομά της. Από τότε, ακόμα και μέσα στο βαρύ χειμώνα , η αμυγδαλιά βιάζεται ν΄ ανθίσει.Τα λευκά της λουλούδια μοιάζουν με νυφικό πέπλο. Βιάζεται να συναντήσει τον αγαπημένο της Βοριά και να τον παντρευτεί. Κι εκείνος , παγώνει και μαραίνει χωρίς να το θέλει τα λουλούδια της..
Τραγουδήσαμε το “Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά” , γνωρίσαμε τον ποιητή και την ιστορία του ποιήματος. Ο Δροσίνης καθόταν στο παράθυρο του σπιτιού του και έβλεπε την ξαδέλφη του που καθόταν κάτω από μια αμυγδαλιά. Εκείνη, καθώς κούνησε το δέντρο, τα άνθη έπεσαν πάνω της και στόλισαν τα όμορφα μαλλιά της. Το ποίημα, μ΄αυτή την αφορμή είχε ήδη γραφτεί και η μούσα του ποιητή πρόλαβε να δει τον χιονιά στα μαλλιά της, γιατί πέθανε σε μεγάλη ηλικία. Το ποίημα μελοποιήθηκε στο μέτωπο από τον Γεώργιο Κωστή το 1885 και σιγοτραγουδιόταν από τους φαντάρους που ονειρεύονταν τις “χαρές” της ειρήνης και τον γυρισμό τους.
Ένα πολύ όμορφο ποίημα που αναφέρεται στην παλέτα των χρωμάτων που κρατά η αμυγδαλιά και φυσικά το εικονογραφήσαμε είναι της Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη, “η μυγδαλιά”.
Φίλησε η αυγή τον ήλιο,
μα της πέσανε φιλιά.
Ήρθαν και σκαλώσαν
πάνω στην αμυγδαλιά.
Σκύβει ο ήλιος να τα πιάσει
και τα κάνει ροζ-μαβιά.
Τρέχει η αυγή να τα προφτάσει
και τα κάνει βιολετιά.
Μπαίνει ο ήλιος στην καρδιά τους
κι έγιναν λευκά σαν φως,
μπαίν’ η αυγή στα πέταλα τους
και προβάλλει ροζ ανθός.
Κι έτσι τώρα, μυγδαλίτσα,
τους ανθούς σου έχουν φωλιά
της αυγούλας η φρεσκάδα
και του ήλιου τα φιλιά.
Παιχνίδια:
– Φάγαμε αμύγδαλα, σκέτα, αλατισμένα, βρήκαμε τρόπους να τα σπάσουμε εκτός από το σφυρί.
– Ταξινομήσαμε τους καρπούς, γνωρίσαμε τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα και παίξαμε με αυτά.(τρία άσπαστα αμύγδαλα- δύο καθαρισμένα- πέντε ξεφλουφισμένα κοκ)
– Μέσα σε ένα διάφανο βάζο βάλαμε μερικά αμύγδαλα και υποθέσαμε. Πόσα μπορεί να είναι; Τα μετρήσαμε. Πόσα ήταν; Πόσα θέλουμε ακόμα για να γίνουν τόσα ή πόσα πρέπει να αφαιρέσουμε;
– Σε ένα θρανίο φτιάξαμε μια γραμμή με αμύγδαλα και κάθε παιδί έριξε ένα αμύγδαλο και μετρήσαμε πόσα μπόρεσε να βγάλει από τη γραμμή. Οι πόντοι σημειώθηκαν και υπήρχε στο τέλος νικητής.
– Δύο λαβίδες για παγάκια και δύο πιάτα. Πόσα αμύγδαλα θα μπορέσεις να μεταφέρεις στο πιάτο με τη λαβίδα, πριν τελειώσει η κλεψύδρα;
Φύλλα εργασίας:
Το ποίημα της Γαλάτειας Γρηγοριάδου- Σουρέλη
Η αμυγδαλιά με τέμπερα
Η Φυλλίδα (ομαδική)
“Μεταμορφώθηκε σε δέντρο για την αγάπη
μα καθόλου δεν τη νοιάζει κι ας μένει “γυμνή” στου χειμώνα το αγιάζι”
Αλκυόνα στ’ άσπρο χιόνι…
Αλκυόνα στ’ άσπρο χιόνι, αναστενάζει και παγώνει.
¨Αχ! Πότε θα κάνει απανεμιά, για να γεννήσω τα αυγά;”
Αγναντεύει εκεί ψηλά και τον ήλιο παρακαλά:
“Ήλιε μου σε παρακαλώ, ξεπρόβαλε στον ουρανό,
για να μπορέσω να μεγαλώσω τα μικρά μέσα σε μια ζεστή φωλιά”
Τον χειμώνα βλέπουμε λίγες μέρες με καλό καιρό. Είναι μέρες με ήλιο, χωρίς σύννεφα και αέρα. Αυτό το είχαν παρατηρήσει και οι αρχαίοι Έλληνες. Οι «Αλκυονίδες ημέρες» κρατούν από την 15η Δεκεμβρίου έως και την 15η Φεβρουαρίου κάθε χρόνου, και πιο συχνά ανάμεσα σε 15-31 Δεκεμβρίου και 16-31 Ιανουαρίου. Τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο παρατήρησαν επίσης ότι γεννούν τα πουλιά αλκυόνες τα μωρά τους, και γι’ αυτόν τον λόγο έδωσαν και το όνομά τους στις μέρες αυτές.
Ο μύθος της Αλκυόνης
Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν φτιάξει, όπως συνήθιζαν, έναν μύθο γι’ αυτά τα πουλιά, τις αλκυόνες. Σύμφωνα με τον αρχαίο μύθο, η Αλκυόνη ήταν μια πολύ όμορφη και γοητευτική κοπέλα. Πατέρας της ήταν ο Αίολος, θεός των ανέμων, και μητέρα της η Ενάρετη (που σημαίνει αυτή που έχει όλες τις αρετές). Η Αλκυόνη είχε παντρευτεί τον Κήυκα. Το ζευγάρι ήταν πολύ ερωτευμένο και τέλεια ταιριασμένο. Έτσι, η Αλκυόνη και ο Κύηκας άρχισαν να νιώθουν ανώτεροι από τους ανθρώπους, ένιωθαν πως ήταν κι οι ίδιοι θεοί. Ο Κύηκας πίστευε ότι είχε ίση αξία με τον Δία και η Αλκυόνη με την Ήρα.
Ήταν τόσο σίγουροι, που ο Κύηκας άρχισε να αποκαλεί τη γυναίκα του «Ήρα» κι η Αλκυόνη με τη σειρά της άρχισε να αποκαλεί τον σύζυγό της «Δία». Μόλις το είδε αυτό ο πραγματικός θεός Δίας, το θεώρησε μεγάλη ασέβεια. Ήταν τόσο θυμωμένος που, μια μέρα, είδε τον Κύηκα με το καράβι του βαθιά στη θάλασσα και του έριξε κεραυνό. Το καράβι του Κύηκα καταστράφηκε κι αυτός, χωρίς να έχει κάποια βοήθεια, πνίγηκε μες στα πελώρια κύματα.
Μόλις η Αλκυόνη έμαθε όσα έγιναν, έτρεξε στην ακρογιαλιά με την ελπίδα ότι τα κύματα θα τον φέρουν πίσω ζωντανό. Όταν είδε μόνο λίγα ξύλα από το καράβι του, που είχαν ξεβραστεί στην όχθη, άρχισε να κλαίει. Θρηνούσε για μέρες και νύχτες τον αγαπημένο της, χωρίς να σταματάει. Ήταν τόσο μεγάλος ο πόνος της, που ο Δίας την λυπήθηκε και τη μεταμόρφωσε σε πουλί. Έτσι η Αλκυόνη έγινε ένα πουλί όμορφο σαν εκείνη, όταν ήταν άνθρωπος, που ζει κοντά στη θάλασσα σαν να περιμένει να βγει από τα κύματα η αγάπη του.
Όμως τα βάσανα για την Αλκυόνη δεν είχαν τέλος. Γεννούσε τα αυγά της μέσα στο χειμώνα, και τα κλωσούσε στα βράχια δίπλα στη θάλασσα. Τα κύματα, μεγάλα και άγρια, έφταναν στη στεριά, ανέβαιναν μέχρι τα βράχια και κατέστρεφαν τη φωλιά και τα αυγά με τα μωρά της. Ο Δίας θέλησε να διορθώσει το λάθος του. Έτσι, διέταξε για δεκαπέντε μέρες μέσα στον χειμώνα να ζεσταίνει ο καιρός και να σταματούν οι άνεμοι, για να μπορέσει η Αλκυόνη να κλωσά τα αυγά μέχρι να βγουν τα παιδιά της.
Το πτηνό Αλκυόνα
Το πουλί Αλκυόνα, όπως λέει η παράδοση είναι σύμβολο γαλήνης και προστασίας και όπου το βλέπουν σταματάει την ταραχή της θάλασσας. Είναι ένα αποδημητικό πουλί, όμως δεν φεύγει, αλλά έρχεται στην Ελλάδα το φθινόπωρο, ενώ φεύγει πάλι αρχές Μαρτίου. Σύμφωνα με έναν μύθο του μεσαίωνα, η Αλκυόνα απέκτησε το χρώμα της στον βιβλικό κατακλυσμό, επειδή πέταξε ψηλά και πήρε το κόκκινο από τον ήλιο και το μπλε από τον ουρανό. Είναι επίσης πιστή σύντροφος. Όταν ο σύντροφός της είναι τόσο γέρος που δεν μπορεί να πετάξει, η Αλκυόνα τον κουβαλάει στους ώμους της και τον παίρνει πάντοτε μαζί της. Του δίνει φαγητό και τον φροντίζει μέχρι τον θάνατο.
Παιχνίδι- Προσέχω τα αυγά μέχρι να έρθει κοντά τους η μαμά:
Πάνω σε ένα πανί μπλε υπάρχουν τρεις μπάλες-αυγά. Όταν ο αέρας φυσήξει, η θάλασσα ταράζεται και τα παιδιά προσπαθούν να κρατήσουν τις μπάλες στο κέντρο και να μην πέσει καμία κάτω. Με τη φράση “αλκυονίδες μέρες” η θάλασσα ημερεύει.
Αλκυόνα στέκει και κοιτά του φεγγαριού την ομορφιά!
(σε κάθε τραπέζι υπάρχει ένα δείγμα ζωγραφισμένο,
η νηπιαγωγός “αποσύρεται” και ο ζωγράφος παρατηρεί και εκτελεί)
Πατρόν ατομικής εργασίας
Προτεινόμενα φύλλα εργασίας:
Αντίο μας είπε μέσα στο χιονιά,
αλλά μας είπε και κάτι λόγια σοφά:
Να θυμάσαι ότι πάντα μέσα σε μία σκοτεινιά
ή σ’ αυτό που εσύ νομίζεις χειμωνιά,
υπάρχει πάντα μία αλκυόνα που γεννά.
Και πέταξε…
Ο μύθος του Φλεβάρη
“Από πού είσαι ποταμάκι;”
Το νερό αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά αγαθά της φύσης και είναι αναγκαίο τα παιδιά μας να συνειδητοποιήσουν από μικρή ηλικία, τη σπουδαιότητα του για τη ζωή μας!!
Η ύπαρξη του νερού.
Για ελάτε να πάμε να ψάξουμε στο σπίτι μας και να δούμε, από πού βγαίνει το νερό;
Έχετε αναρωτηθεί που μπορεί το νερό να μας είναι χρήσιμο; Μμμμμμ για να δούμε!!
Ποιες συσκευές χρειάζονται νερό, για να λειτουργήσουν;
Ποια είναι τα μεταφορικά μέσα της θάλασσας;
Πάμε να γνωρίσουμε και τα αθλήματα του νερού. Εσάς ποια σας αρέσουν;
Έχετε σκεφτεί ότι υπάρχουν ζώα, που το όνομα τους έχει μέσα τη λέξη νερό;
Μα από που να προέρχεται το νερό; Πώς βρέθηκε ψηλά στον ουρανό;
Βλέπουμε το παρακάτω βίντεο και συζητάμε με τα παιδιά μας για τον ”Κύκλο του νερού”!
Το νερό όμως είναι πολύ σημαντικό για την υγεία μας αλλά και για τη ζωή μας. Οπότε, ας μάθουμε ένα σύνθημα και να το πούμε όλοι δυνατά..1,2,3…
«Ας προσέξουμε λιγάκι… για να μην πούμε το νερό, νεράκι!!»
Το παρακάτω πολύ ωραίο βίντεο μας δείχνει τι προκαλεί το μολυσμένο νερό….
Έτσι και εμείς με πολλούς τρόπους μπορούμε να βοηθήσουμε στην εξοικονόμηση του νερού.
ΤΟ ΝΕΡΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ.
Οι άνθρωποι από τα αρχαία χρόνια καταλάβαιναν τη σημασία του νερού. Έφτιαχναν μύθους, για να δείξουν πόσο σημαντική θέση είχε στη ζωή τους.
Από τα αρχαία χρόνια οι άνθρωποι παρομοίαζαν με θεότητες το νερό και τα στοιχεία του. Πολλές αυτοκρατορίες και κάποιοι από τους σημαντικότερους πολιτισμούς δημιουργήθηκαν γύρω από το νερό όπως η Ρώμη, η Ατλαντίδα, η Αίγυπτος και άλλες.
Ποσειδώνας
Ο Ποσειδώνας ήταν κατά τη μυθολογία ένας από τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου, αδελφός του Δία και θεός της θάλασσας. Τα σύμβολά του ήταν η τρίαινα, το άλογο, και το δελφίνι. Όταν οργιζόταν χτυπούσε την τρίαινά του και φουρτούνιαζε το νερό. Λένε ότι οι περισσότεροι ναυτικοί θυσίαζαν προς τιμήν του για να πάει καλά το ταξίδι τους.
Ο Νηρέας
Θεότητα της θάλασσας. Ζούσε στο βυθό του Αιγαίου, με τις πενήντα κόρες του τις Νηρηίδες οι οποίες μπορούσαν να ταράξουν και να γαληνεύσουν τη θάλασσα. Γυναίκα του ήταν η Δωρίδα. Ήταν ονομαστός για τη σοφία και τις προφητικές του δυνάμεις. Μία από τις πιο γνωστές κόρες του ήταν η Θέτιδα, η μητέρα του Αχιλλέα.
Άλλα τέρατα και θεότητες.
Η Αφροδίτη:
Η πιο όμορφη από όλες τις θεές του Ολύμπου. Γεννήθηκε από τον αφρό της θάλασσας και γι’ αυτό πήρε αυτό το όνομα. Ήταν μητέρα του θεού έρωτα και θεά της ομορφιάς και της αγάπης.
Οι Σειρήνες: Οι Σειρήνες ήταν θαλάσσιοι δαίμονες κόρες του ποτάμιου θεού Αχελώου και της Μούσας Μελπομένης. Κατοικούσαν σε ένα νησί απ’ όπου με το γοητευτικό τραγούδι τους παγίδευαν τους ανυποψίαστους ναυτικούς που πλησιάζοντας είτε ξεχνούσαν τον προορισμό τους είτε κατασπαράζονταν απ΄ αυτές. Μόνο ο Οδυσσέας κατάφερε να περάσει από τις Σειρήνες αφού είπε στους συντρόφους του να τον δέσουν στο πλοίο για να μη μαγευτεί από το τραγούδι τους.
Λερναία Ύδρα: Τέρας με εννιά κεφάλια. Κατοικούσε στους βάλτους της λίμνης Λέρνης κοντά στο Άργος και σκότωνε ζώα και ανθρώπους. Εχθρός της ήταν ο Ηρακλής που τη σκότωσε με τη βοήθεια του Ιόλαου.
1)Ο Ιάσωνας και οι Αργοναύτες
2) Ο Ηρακλής και η Λερναία Ύδρα.
Το νερό και η λαϊκή μας παράδοση.
Το Νερό, πηγή και σύμβολο ζωής, έγινε από τα πανάρχαια χρόνια αντικείμενο λατρείας των λαών όλης της γης. Στην Ελλάδα συναντάμε νύμφες και νεράιδες λιμνών, πηγών, ποταμών.
Οι βρύσες, τα πηγάδια, οι στάμνες, οι νερόμυλοι, οι νεροτριβές, τα υδραγωγεία, τα γεφύρια από την άλλη αποκαλύπτουν την προσπάθεια των ανθρώπων να δαμάσουν και να εκμεταλλευτούν αυτό το ζωτικό αγαθό, το Νερό.
Νερό και επαγγέλματα.
Τα παλιά χρόνια, ο νερουλάς ή νεροκόπος ήταν ο πλανόδιος πωλητής νερού και αναλάμβανε την τροφοδοσία των σπιτιών, των πόλεων ή των χωριών που δεν είχαν δική τους προμήθεια νερού
Σήμερα όμως όλοι γνωρίζουμε τον γνωστό.. Υδραυλικό!
Η δύναμη του νερού.
Το νερό του χθες.
Τα παλιά χρόνια η δύναμη του νερού έδινε ώθηση στους νερόμυλους, να γυρνά ο μύλος για να κάνει το σιτάρι και το καλαμπόκι αλεύρι.
Επίσης, υπήρχε και η νεροτριβή όπου εκεί έπλεναν τα μάλλινα ρούχα.
Σήμερα όμως με την ενέργεια του νερού λειτουργούν τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια, τα φράγματα.
Το νερό και ποίηση.
Διαβάζουμε στα παιδιά μας το εικονογραφημένο τραγούδι: «Η θάλασσα» του Γιάννη Δροσίνη και ζητάμε να μας ζωγραφίσουν αυτό το οποίο τους άρεσε, ακούγοντάς το.
Έπειτα, τους δίνουμε πινέλα και χρώματα για να αποτυπώσουν τη σκέψη τους πάνω σε ένα κομμάτι Α4 από αλουμινόχαρτο!
Για δοκιμάστε το να δείτε, κάτι πολύ ωραίο θα βγει!
Μπορείτε να βάλετε να ακούσουν τα παιδιά το ποιηματάκι «Από πού είσαι ποταμάκι».
Νερό και Τέχνη.
Δείτε τους παρακάτω πίνακες:
Τοπίο στη Βροχή
Vincent Van Gogh
Νικόλαος Γαζής
Vincent Van Gogh
Βροχή στη γέφυρα
Έθιμα του νερού.
Παροιμίες και φράσεις για το νερό.
Σύνθετες λέξεις με την λέξη ”Νερό”.
Νερό και Γεωγραφία.
Παίρνουμε μία υδρόγειο σφαίρα και για να δούμε ,πόσο νερό έχει η Γη;
Πειράματα με το νερό.
Μπορείτε να παρακολουθήσετε πειράματα στους παρακάτω συνδέσμους
Προτεινόμενα παραμύθια που μπορείτε να διαβάσετε με τα παιδιά σας.
Καλή και δημιουργική διασκέδαση!!
Καλά Χριστούγεννα!!!Καλή Πρωτοχρονιά!!!
ΙΟΡΤ
Το εργαστήρι του Αη Βασίλη στην τάξη μας!
Εδώ και μέρες η τάξη έγινε εργαστήρι του Αη Βασίλη όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή!
Μα ποιος είναι ο Αη Βασίλης;
Ο Άη Βασίλης τώρα πιστεύουμε ότι είναι αυτός που φέρνει δώρα και είναι ένας στρουμπουλός κύριος με άσπρα γένια, όπως στη διαφήμιση της Coca Cola.
Εμείς, οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, λέμε ότι ο αληθινός Άη Βασίλης είναι ο Μέγας Βασίλειος που ζούσε στην Καππαδοκία και πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή στο να βοηθάει τους ανθρώπους. Ο Μέγας Βασίλειος κοιμήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 378 μΧ.
Τώρα στην Ευρώπη θεωρούν ότι ο Άη Βασίλης είναι ο Άγιος Νικόλαος που έρχεται από τη θάλασσα.
Μάθαμε την ιστορία της βασιλόπιτας
Στολίσαμε το δέντρο μας, φτιάξαμε χριστουγεννιάτικες κατασκευές, γίναμε ταρανδάκια…
Γράψαμε ευχές στα ελληνικά και στη Braille, φτιάξαμε ημερολόγια…
Παρακολουθήσαμε μια πολύ ωραία χριστουγεννιάτικη θεατρική παράσταση, τον “Καρυθραύστη”
Χορέψαμε, τραγουδήσαμε…
Είπαμε παραδοσιακά κάλαντα…
Προετοιμαστήκαμε για τη χριστουγεννιάτικη γιορτή μας στο Θέατρο της Πειραματικής Σκηνής. Τα νέα της παράστασης μας θα σας τα πούμε μετά τις γιορτές…
Τα δώρα του φθινοπώρου
Στα πλαίσια της γνωριμίας των παιδιών με το φθινόπωρο μιλήσαμε για τα δέντρα, τα φρούτα, τους καρπούς του φθινοπώρου. Παίξαμε παιχνίδια, ακούσαμε τραγούδια και ο καθένας έφερε από το σπίτι του κάτι φθινοπωρινό να μας παρουσιάσει. Δοκιμάσαμε φθινοπωρινά φρούτα και καρπούς και φτιάξαμε κατασκευές με φύλλα φθινοπωρινά και με καρπούς.
Χρόνια Πολλά Ελλάδα!
«Το μεγάλο μας τσίρκο». Η ιστορία της θρυλικής παράστασης
Το καλοκαίρι του 1973, κι ενώ η αμερικανοκίνητη χούντα των συνταγματαρχών ήταν και έδειχνε ακόμα πανίσχυρη , η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος ανεβάζουν στο θέατρο «Αθήναιον» το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλη «το μεγάλο μας τσίρκο».
Στο έργο αυτό, μέσα από σατιρικά και δραματικά νούμερα και τραγούδια γινόταν μια αναδρομή στην ιστορία της Ελλάδας από την Τουρκοκρατία, τον Όθωνα και τους υπόλοιπους κυβερνήτες της ανεξάρτητης Ελλάδας ως την Μικρασιατική καταστροφή, τον πόλεμο του ’40 και το –τότε– σήμερα…Η μουσική του έργου ήταν του Σταύρου Ξαρχάκου και τα τραγούδια της παράστασης απέδιδαν ο Νίκος Ξυλούρης και τα μέλη του θιάσου. Τα σκηνικά της παράστασης ήταν του Ευγένιου Σπαθάρη και στο θίασο πρωταγωνιστικούς ρόλους είχαν ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Στέλιος Κωνσταντόπουλος, ο Νίκος Κούρος, ο Τίμος Περλέγκας και ο Χρήστος Καλαβρούζος.
Το «μεγάλο μας τσίρκο» είχε μεγάλη απήχηση στο αθηναϊκό κοινό, και λόγω της μεγάλης προσέλευσης των θεατών οι παραστάσεις στο «Αθήναιον» χαρακτηρίστηκαν εκ των υστέρων ως οι «μαζικότερες – μέχρι το Πολυτεχνείο – πολιτικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας». Σύντομα οι λογοκριτές της χούντας κατάλαβαν ότι το έργο δεν ήταν μια απλή κωμωδία αλλά περνούσε στον κόσμο αντιδικτατορικά μηνύματα και-αποφασίζωμεν και διατάσσωμεν- σταμάτησαν τις παραστάσεις. Οι πρωταγωνιστές του έργου συνελήφθησαν και η Τζένη Καρέζη κλείστηκε στη φυλακή για τρεις μήνες.. Το έργο ανεβαίνει ξανά από τον ίδιο θίασο μετά την πτώση της χούντας σε Αθήνα και επαρχία και γνωρίζει και πάλι τεράστια επιτυχία.
Ένα σπάνιο απόσπασμα από την απαγορευμένη παράσταση
Τραγουδήσαμε το “Προσκύνημα” από τη θρυλική παράσταση
Στίχοι:
Μουσική:
Τραγούδι:
Νίκος Δημητράτος
Πάμε κι εμείς στην αυλή του φθινοπώρου
πίσω απ’ τα πετρωμένα στάχυα του καλοκαιριού
πάμε κι εμείς στα παιδιά που κοιμήθηκαν
κάτω απ’ τα ματωμένα νύχια του περιστεριού
πάμε να δεις στην αυλή που μεγάλωσανΔυο παιδιά ερωτευμένα
δυο παιδιά του χαμού
πίσω απ’ τα πετρωμένα στάχυα του καλοκαιριού
πάμε κι εμείς στα παιδιά που κοιμήθηκαν
κάτω απ’ τα ματωμένα νύχια του περιστεριού
πάμε να δεις στην αυλή που μεγάλωσανΔυο παιδιά ερωτευμένα
δυο παιδιά του χαμού
Ορέστη απ’ το Βόλο
Μαρία απ’ τη Σπάρτη
γυρεύω το γιο μου
Μαρία απ’ τη Σπάρτη
Ορέστη απ’ το Βόλο
την κόρη μου θέλω
Δυο παιδιά ερωτευμένα
δυο παιδιά του Χαμού
Ορέστη απ’ το Βόλο
Μαρία απ’ τη Σπάρτη
γυρεύω το γιο μου
Μαρία απ’ τη Σπάρτη
Ορέστη απ’ το Βόλο
την κόρη μου θέλω
Φτιάξαμε με κολάζ την πόρτα του Πολυτεχνείου και με τύπωμα το περιστέρι της Ειρήνης
Παρακολουθήσαμε και τραγουδήσαμε την Ντενεκεδούπολη…
Τι μάθαμε;
ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!!