Επιστολή Αγάπης

Το Πολυτεχνείο δεν είναι γιορτή. Είναι απλά μια μεγάλη αφορμή. Να μιλήσεις, να συζητήσεις, να εξηγήσεις, να παιδευτείς, να ψάξεις, να αναζητήσεις, να βιώσεις, να αισθανθείς. Τη βία της εξουσίας, τη βία του διπλανού, τη βία της ανοησίας, τη βία του όχλου και των μαζών, την υποχρέωση σου για ευσυνειδησία, για πράξεις. Δεν τάσσομαι στο πλευρό κάποιου παρά μόνο της αλήθειας.
Το Πολυτεχνείο του 73′ είναι απλώς μια αφορμή να μιλήσεις για ιδέες όμως η δημοκρατία, η ισονομία, τα δικαιώματα, οι υποχρεώσεις κι όχι να πάρεις κάποια Χ θέση απέναντι στο τότε γεγονός που από τη φύση του είναι αντιφατικό και ακόμα προκαλεί στους Έλληνες ανάμεικτες συγκινήσεις. Λίγη σημασία έχει για τα παιδιά της πρώτης ηλικίας κάτι τέτοιο. Η ουσία μετρά…Κι η ουσία λέει θέλω να είμαι ελεύθερος, θέλω να συναποφασίζουμε για κάτι καλό. Γι’ αυτό τραγουδήστε μαζί μας ιδανικά τραγούδια για αυτές τις ημέρες. Έχουν μπόλικη αγάπη και αρκετό από το κλίμα εκείνων των ημερών.

Της καρδιάς τα χρώματα

Ντενεκεδούπολη

Είμαστε δυο

Όταν σφίγγουν το χέρι

Ο μέρμηγκας

Τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ – Αντιγραφή

Ήρθε ο γλυκός Νοέμβρης και εμείς αρχίσαμε να ανακαλύπτουμε το σώμα μας!

Τι καλύτερο από ένα κινητικό παιχνιδάκι;

Στην συνέχεια είδαμε πορτρέτα ανθρώπων, συζητήσαμε  τι απεικονίζει ένα πορτρέτο και αποφασίσαμε, κοιταχτήκαμε καλά καλά στον καθρέφτη είδαμε τι κοινό έχουμε έχουμε όλοι στο κεφάλι μας και τι διαφορετικό και αποφασίσαμε να γίνουμε ζωγράφοι και σε ζευγάρια να ζωγραφίσουμε το πορτρέτο του φίλου μας!

Για το καλωσόρισμα ζωγραφίσαμε με τις παλάμες μας τα φθινοπωρινά φυλλοβόλα δέντρα του Νοεμβρίου λίγο πριν ρίξουν τα τελευταία φύλλα τους.