Γιορτάσαμε την εθνική επέτειο στο Θέατρο της Πειραματικής Σκηνής  στο Πολιτιστικό κέντρο Νέας Ιωνίας. Ευχαριστούμε την Πειραματική Σκηνή που φιλοξενεί πάντα τις εκδηλώσεις μας και μας παραχωρεί τον εξοπλισμό που χρειαζόμαστε.

Η εθνική σημαία της Ελλάδας περιέχει εννέα ισοπαχείς, οριζόντιες και εναλλασσόμενες λευκές και κυανές παράλληλες λωρίδες. Μέσα σε ένα κυανό τετράγωνο στο πάνω προσίστιο μέρος, υπάρχει ένας λευκός σταυρός. Οι εννέα λωρίδες αντιστοιχούν σε κάθε γράμμα ξεχωριστά, από τη λέξη «ελευθερία». Επίσης είναι τόσες όσες και οι συλλαβές του «Ελευθερία ή Θάνατος».

Σημαία της θάλασσας                                               Σημαία της ξηράς

Ο σταυρός συμβολίζει το επίσημο θρήσκευμα της χώρας, τον χριστιανισμό.

Υπάρχουν πολλές και διάφορες εκδοχές, οι οποίες προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν το νόημα των δύο χρωμάτων: η επικρατέστερη φέρει το κυανό και το λευκό να συμβολίζουν το γαλάζιο ουρανό και τη γαλάζια θάλασσα που περιβάλλει την Ελλάδα και τα λευκά σύννεφα και το λευκό αφρό των κυμάτων της θάλασσας. Άλλη εκδοχή φέρει το λευκό να συμβολίζει την αγνότητα της ελληνικής Επανάστασης, τον καθαρό και άσπιλο σκοπό των Ελλήνων, ενώ το κυανό την ουράνια δύναμη, η οποία προστάτευε τους αγωνιστές. Τα ίδια χρώματα κατά την Ελληνική Επανάσταση υποδήλωναν «τήν δικαιοσύνην καί τήν πίστην τό κυανόν, τήν ηθικήν καθαρότηταν καί τήν αγνότηταν τού σκοπού τό λευκόν». Θα μπορούσε επίσης να λεχθεί ότι το άσπρο συμβολίζει τα χιονισμένα βουνά και το γαλάζιο τη σοβαρότητα του ελληνικού λαού. Υπάρχει επίσης και η εκδοχή που φέρει τα χρώματα να συμβολίζουν τη βράκα του ναυτικού και τη φουστανέλα του στεριανού.

Δραστηριότητα για την Ελληνική σημαία: 

Δραματοποίηση κειμένου «Ασπρογάλανο πανί» της Γαλάτειας Σουρέλη.

Μιλούσανε δυο νεράιδες:
– Τι σημαία να δώσουμε σ’ αυτή τη χώρα;
είπαν κι έδειξαν την Ελλάδα.

– Ας ρωτήσουμε την ίδια, είπε η μια.
– Ας ρωτήσουμε, συμφώνησε και η άλλη.

Βρήκαν την Ελλάδα να λούζεται σε μια καταγάλανη θάλασσα και
να στεγνώνει κάτω από έναν ολόλαμπρο ήλιο.

– Κυρά, κυρά αρχόντισσα, κυρά μας παινεμένη, Ελλάδα δοξασμένη,
τι χρώμα θέλεις να ‘χει η σημαία σου;
– Να ρωτήσω τα παιδιά μου, είπε η Ελλάδα.

Τα μισά παιδιά της ζούσαν στη στεριά, παιδεύονταν* με τη γη και τα βουνά.

– Κυρά, κυρά αρχόντισσα, κυρά μας παινεμένη, Ελλάδα δοξασμένη, σκληρός ο τόπος.
Και η δουλειά σκληρή. Μα άσπρα περιστέρια οι ψυχές μας.
Γι’ αυτό άσπρη, ολόασπρη τη θέμε* τη σημαία μας.

Τα ‘γραψε τα λόγια αυτά σε χρυσόδετο τεφτέρι* η Ελλάδα.

– Ας πάω τώρα να ρωτήσω
και τ’ άλλα μου παιδιά, τα παιδιά της θάλασσας, είπε η Ελλάδα.

Τα βρήκε να παλεύουν με τα δίχτυα. Να τα τραβούν με κόπο, γιατί ήταν γιομάτα
απ’ ασημένια λαχταριστά ψάρια.

– Κυρά, κυρά αρχόντισσα κυρά μας παινεμένη, Ελλάδα δοξασμένη, εμάς
οι ψυχές μας είναι δοξασμένες στο γαλανό νερό. Τούτη η θάλασσα η μεγάλη,
που μας δίνει χαρά και ζωή, θέλουμε να χωρέσει τη σημαία μας.

Τα ‘γραψε και τούτα τα λόγια η Ελλάδα σε χρυσόδετο τεφτέρι και το ‘δωσε,
το τεφτέρι, στις νεράιδες.

– Έτσι να γίνει, είπαν εκείνες.

Και τότε μέσα από την αφρισμένη θάλασσα βγήκε τ’ ασπρογάλανο πανί κι
απλώθηκε σε ουρανό και γη. Κείνη την ώρα ο ήλιος άστραψε,
έσκυψε, φίλησε το πανί και το φίλημα του έγινε ένας ολόχρυσος σταυρός.

– Η σημαία μας, είπε η Ελλάδα.
Η σημαία για τα παιδιά της στεριάς, για τα παιδιά της θάλασσας.

 H πρώτη Ελληνική σημαία με το λευκό σταυρό σε γαλανό φόντο, σχεδιάστηκε, uφάνθηκε, ευλογήθηκε και υψώθηκε στην Μονή Ευαγγελίστριας στη Σκιάθο το 1807. 

Η Ελληνική σημαία αποτελεί την επίσημη σημαία και σύμβολο του Ελληνικού Κράτους, ενώ συμβολίζει τον αγώνα του λαού μας για την ελευθερία.
Αυτήν για την οποία άνθρωποι έδωσαν τη ζωή τους, ώστε εμείς να είμαστε
σήμερα ελεύθεροι.
Αποτελεί το πρώτο και το μεγαλύτερο σύμβολο του έθνους.

Σ           ημαία είναι σίγουρα 

Η           λιόλουστη ημέρα

Μ           ανούλας  αγκαλιά και ένα χάδι

Α           στέρι στο σκοτάδι

 Ι            ερή σαν Παναγία

Α           αγάπη και λατρεία.

Τα ρεμπέτικα τραγούδια της Κατοχής

Χορέψαμε και τραγουδήσαμε ζεϊμπέκικα της Κατοχής…

Ο Μικρός Ήρωας

Ο Γιώργος Θαλάσσης, ή “παιδί-φάντασμα”^[1], είναι χαρακτήρας του ελληνικού κόμικ Μικρός Ήρως, τον οποίο εμπνεύστηκε το 1953 ο εκδότης και συγγραφέας Στέλιος Ανεμοδουράς και μετέφερε στο χαρτί το πενάκι του εικονογράφου Βύρωνα Απτόσογλου.

Πρόκειται για ένα έφηβο παιδί, ορφανό κι απ’ τους δυο γονείς και άριστο γνώστη πολεμικών τεχνών, το οποίο αποφασίζει να δώσει τον υπέρ πάντων αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας από το ζυγό των κατακτητών, κατά τη διάρκεια της τριπλής κατοχής της χώρας από Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους. Πιστοί σύντροφοι στις προσπάθειές του στέκονται η αγαπημένη του Κατερίνα, με την οποία τον συνδέει πλατωνική ερωτική σχέση^[2] και το “αιώνια πεινασμένο παιδί”, ο ευτραφής, καλοκάγαθος “Σπίθας”.^[3]

Το Ξυπόλητο Τάγμα

Το Ξυπόλητο Τάγμα, η ταινία του Γκρεγκ Τάλλας, εξιστορεί την αληθινή ιστορία των ορφανών του Παπαφείου τα οποία κατά τη διάρκεια της κατοχής έκλεβαν τρόφιμα από τους Γερμανούς και τους μαυραγορίτες και τα μοίραζαν σε όσους είχαν ανάγκη. Η ταινία γυρίστηκε το 1954 στη Θεσσαλονίκη με μια μηχανή λήψης του 1924. Οι σαλταδόροι όπως τους αποκαλούσαν ήταν παιδιά του ορφανοτροφείου Παπάφειο στη Θεσσαλονίκη τα οποία εκδιώχθηκαν όταν οι Ναζί κατέλαβαν το κτήριο κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Gregg Tallas αποφάσισε να κάνει ταινία αυτή την αληθινή ιστορία, όταν μετά τον πόλεμο συναντήθηκε στην Αμερική με τον ηθοποιό και σεναριογράφο Νίκο Κατσιώτη ο οποίος του διηγήθηκε πως κατά την διάρκεια της διαδήλωση την ημέρα της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης τον Νοέμβριο του 1944, ένα τσούρμο από πιτσιρικάδες κρατούσαν ένα λάβαρο το οποίο έγραφε «Ξυπόλητο Τάγμα».

Δραματοποιήσαμε σκηνή από την καταπληκτική ταινία και γίναμε για λίγο “Μικροί Ήρωες” που σώζουν την πατρίδα…

Και σιγά σιγά ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για το φθινόπωρο!

Φτιάξαμε το ιστόγραμμα του φθινοπώρου

Μιλήσαμε για τα φρούτα και τους καρπούς του φθινοπώρου

Διαβάσαμε από το βιβλίο της Λότη Πέτροβιτσς Ανδρουτσοπούλου: ” Τα παιδιά του φθινοπώρου” την ιστορία του Σεπτέμβρη και τον κατασκευάσαμε σε χαρτί του μέτρου με ξερά φύλλα τον Σεπτέμβρη, φτιάχνοντας το περίγραμμα του στο μέγεθος ενεός παιδιού.

Τις επόμενες μέρες διαβάσαμε το βιβλίο: ” Άουτς!” της Ragnhild Scamell με το σκατζοχοιράκι που είχε περιπέτειες στον φθινοπωρινό του περίπατο.

Και παίξαμε με εικόνες από αυτά που μπλέχτηκαν στα αγκάθια του!

Τι καλύτερο να κάνουμε τις πρώτες μέρες στο σχολείο, εκτός από τα παιχνίδια και την γνωριμία με τους νέους μας φίλους;

Μα φυσικά να γνωρίσουμε και να πειραματιστούμε με  όλα τα υλικά ζωγραφικής που κρύβονται στα ράφια μας!

Ζωγραφική με τελίτσες και κόκκινη τέμπερα, το χρώμα που διάλεξαν τα παιδιά

Ζωγραφίζω το φόντο με ξυλομπογιά και έπειτα ένα φθινοπωρινό δεντράκι

Ζωγραφική με ξυλομπογιά μέσα στα πλαίσια σαν να φτιάχνω ψηφιδωτό

Ζωγραφίζω με τέμπερες πάνω σε μαύρο χαρτόνι!

“Το φιλάκι στο χέρι” (The kissing hand) της

Audrey Penn

Καθώς οι πρώτες μέρες των παιδιών στο σχολείο σχετίζονται με το άγχος του αποχωρισμού από το σπίτι και την οικογένεια, διαβάσαμε την ιστορία: ” Το φιλάκι στο χέρι”, της Audrey Penn, με στόχο την προσαρμογή των παιδιών στο σχολικό περιβάλλον.  Στο βιβλίο αυτό ο Τσέστερ, ένα μικρό ρακούν, δεν ήθελε να πάει σχολείο και η μαμά του είπε το μυστικό της για να ομορφύνει τις ώρες του όταν βρίσκεται εκεί. Το μυστικό της ήταν το φιλάκι στο χέρι, όπου η μαμά κάθε πρωί κλείνει στο χέρι του μικρού Τσέστερ ένα φιλάκι για να την αισθάνεται πάντα μαζί του.

Πριν την ιστορία μας περίμενε μια έκλπηξη… το γραμμα του Τσέστερ που βρήκαμε στο site από το Πυθαγόρειο Νηπιαγωγείο https://pythagoreionip.blogspot.com/2015/09/blog-post_13.html

Στη συνέχεια συζητήσαμε για το πώς νιώθουμε εμείς όταν φεύγουμε από το σπίτι το πρωί για το σχολείο και φτιάξαμε τους δικούς μας; Τσέστερ με την παλάμη μας στην κοιλίτσα του.

Τις επόμενες μέρες συνεχίσαμε να παίζουμε με τον Τσέστερ. Βάλαμε την ιστορία του σε σειρά…

Και κάναμε γνωριμία με τις γωνιές μας από τις οποίες είχε περάσει ο Τσέστερ και βρήκαμε κρυμμένη μια  πατημασιά του. Η ιδέα και πάλι από το Πυθαγόρειο Νηπιαγωγείο!

https://pythagoreionip.blogspot.com/2015/09/blog-post_13.html

Έπειτα φτιάξαμε το επιτραπέζιο που έπρεπε να βοηθήσουμε τον Τσέστερ και τα ζωάκια του δάσους να πάνε στο σχολείο! Μάθαμε να μετράμε μέχρι το 6 και να κινούμαστε με το ζάρι.

Και κάπως έτσι με γέλια και παιχνίδια περάσαμε την πρώτη εβδομάδα!