Τα τραγουδάμε είτε την 1η Μαρτίου, είτε την 21η, που είναι η εαρινή ισημερία, δηλαδή η μέρα είναι ίση με τη νύχτα.
Για πολλούς, η ημερομηνία αυτή σηματοδοτεί και την αρχή της άνοιξης.
Έχουμε πει ότι κάλαντα λέμε σε πολλές περιπτώσεις μέσα στο χρόνο, όταν θέλουμε να αναγγείλουμε ένα χαρούμενο νέο.
Ποιο είναι λοιπόν το χαρούμενο νέο;
Μα, φυσικά, ο ερχομός της άνοιξης και μαζί με αυτήν, των χελιδονιών (γι΄αυτό άλλωστε τα λέμε χελιδονίσματα).
Όπως όλα τα κάλαντα, έτσι και τα χελιδονίσματα, διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή, αλλά πάντα μιλούν για το ίδιο γεγονός.
Ελάτε να ακούσουμε τα μακεδονίτικα χελιδονίσματα, όπως καταγράφηκαν από τη Δόμνα Σαμίου.
Χελιδόνα έρχεται
απ’ τη Mαύρη θάλασσα
θάλασσα ν-απέρασε
έκατσε και λάλησε.
Mώρ’ καλή νοικοκυρά
σέβα, έβγα στο κελάρι
φέρε αυγά σαρακοστιά
και σκοινιά πεντηκοστά
για να δέσομε το Mάρτη
και το τσιλιμπουρδάκι
κι αν δεν έχετε αυγά
παίρνομε την κλωσσαριά
να γεννάει, να κλωσάει
και να σέρνει τα πουλιά.
Τα παιδιά τα λένε πόρτα πόρτα, κρατώντας στα χέρια τους καλαθάκια για τα αβγά, στολισμένα με λουλούδια και άσπρη και κόκκινη κλωστή.
Φοράνε μαρτάκια, δηλαδή βραχιολάκια από άσπρη και κόκκινη κλωστή, για να μην τους “κάψει” ο ήλιος του Μάρτη.
Δείτε πως γιόρταζαν το έθιμο της χελιδόνας στο επόμενο σπάνιο βίντεο από το μακρινό 1967
Το τραγούδι συνοδεύεται από τη χελιδόνα, ένα αυτοσχέδιο μουσικό όργανο.
Η χελιδόνα είναι μια πάρα πολύ παλιά μουσική κατασκευή, φτιαγμένη από ξύλο.
Ένα χελιδόνι, στολισμένο με κουδουνάκια, λουλούδια, κόκκινη και άσπρη κλωστή, στηρίζεται μέσω μιας ράβδου σε μια αψίδα (καμάρα) ή σε ένα ξύλινο στεφάνι.
Γύρω από τη ράβδο είναι τυλιγμένο λεπτό σχοινί, που καταλήγει σε δύο άκρες.
Τραβώντας τις άκρες το σχοινί, πότε από τη μια και πότε από την άλλη, το χελιδόνι στριφογυρίζει και σείονται τα κουδουνάκια.
Όπως έχουμε πει παλαιότερα, τα κουδουνάκια είναι συμβολικά, γιατί με τον ήχο τους “ξυπνούν” τη φύση από τη χειμερία νάρκη και καλούν την άνοιξη να έρθει. Δείτε στις εικόνες (οι περισσότερες είναι από το μουσείο Μπενάκη), διάφορες χελιδόνες από τα παλιά χρόνια.
Αν θέλετε κι εσείς παιδιά να φτιάξετε μια χελιδόνα με απλά υλικά δείτε την επόμενη ανάρτηση.
Οι Απόκριες στην Ορθόδοξη παράδοση είναι η περίοδος των τριών εβδομάδων πριν από τη Μεγάλη Σαρακοστή (προπαρασκευαστική περίοδος), που σημαίνει «αποχή από το κρέας» (από + κρέας). Η λέξη «Καρναβάλι» θεωρείται ότι προέρχεται από τις λατινικές λέξεις “carne”= κρέας και “vale”= απέχω (ή κατ’ άλλους από τη λέξη “levare”= αίρω, σηκώνω).Αν και περιλαμβάνει έθιμα με παγανιστικές ρίζες (Διονυσιακές γιορτές, μεταμφιέσεις), η Εκκλησία την ενέταξε ως χρόνο ψυχικής και σωματικής προετοιμασίας για το Πάσχα. Αυτή η χρονική περίοδος, που ονομάζεται επίσης «περίοδος του Τριωδίου», έχει διάρκεια τρεις εβδομάδες και λήγει με την «Κυριακή της Αποκριάς» (από την επόμενη ημέρα, που είναι η «Καθαρά Δευτέρα», ξεκινάει η Μεγάλη Σαρακοστή).
Τραγουδάμε όμορφα ελληνικά παραδοσιακά τραγούδια…
Χορεύουμε παραδοσιακούς χορούς…
Παίζουμε αυτοσχέδια αποκριάτικα παιχνίδια. Ρίξτε μπαλάκια στο στόμα του κλόουν…
Φτιάχνουμε μάσκες…
Γνωρίζουμε έθιμα από όλη την Ελλάδα…
Οι Κουδουνοφόροι στη Σκύρο,
Οι Μπούλες και οι Γενίτσαροι στη Νάουσα,
Οι Τζαμάλες στα Γιάννενα,
Παραδοσιακό Γαϊτανάκι και τόσα άλλα…
Γνωρίζουμε ελληνικά σαρακοστιανά φαγητά…
Προβληματιζόμαστε όμως… γιατί ποια είναι άραγε η πραγματική προετοιμασία για το Πάσχα;
Βρισκόμαστε μια ανάσα πριν αποχαιρετήσουμε το παγωμένο τοπίο
του χειμώνα και η όμορφη νυφούλα, η αμυγδαλίτσα μας ανυπόμονη,
άνοιξε δειλά δειλά τα πανέμορφα άνθη της, προμηνύοντας την
αναγέννηση της φύσης, την Άνοιξη.
Χίλιες δυο εικόνες για το πανέμορφο αυτό δέντρο που ανθίζει
στη μέση του χειμώνα…
Ας τη γνωρίσουμε καλύτερα…
Ο μύθος της αμυγδαλιάς…
Η ιστορία της Φυλλίδας.
Ο Δημοφώντας, γιος του Θησέα και της Φαίδρας και βασιλιάς της
Αθήνας, ταξίδεψε κάποτε στα παράλια της Θράκης.
Εκεί γνώρισε την όμορφη βασιλοπούλα Φυλλίδα και την
ερωτεύτηκε. Επειδή βιαζόταν να επιστρέψει στην Αθήνα, της
υποσχέθηκε ότι θα επιστρέψει μετά από ένα ορισμένο χρονικό
διάστημα, για να παντρευτούν. Το διάστημα όμως αυτό πέρασε και
ο Δημοφώντας δε γύρισε να πάρει την αγαπημένη του.
Η Φυλλίδα απαρηγόρητη, επειδή νόμιζε ότι ο καλός της έπαψε να
την αγαπά, πέθανε από τη λύπη της. Οι θεοί τη συμπόνεσαν και τη
μεταμόρφωσαν σε αμυγδαλιά, ένα δέντρο με πανέμορφα άνθη,
αλλά χωρίς φύλλα.
Μετά από λίγο καιρό, ο Δημοφώντας επέστρεψε στη Θράκη και
έμαθε το θάνατο της αγαπημένης του. Τρελός από τον πόνο, έτρεξε,
αγκάλιασε και γέμισε φιλιά τον τρυφερό κορμό της αμυγδαλιάς κι
αμέσως τα κλαδιά της γέμισαν πράσινα, δροσερά φύλλα.
Γι’ αυτό τα φύλλα της αμυγδαλιάς-Φυλλίδας φυτρώνουν πάντα μετά
τα άνθη: περιμένουν το αγκάλιασμα του αγαπημένου της
Δημοφώντα…
Ποίημα και τραγούδι για την αμυγδαλιά…
Η ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ Γεωργίου Δροσίνη
Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά
με τα χεράκια της
κι εγέμισ’ από άνθη η πλάτη
η αγκαλιά και τα μαλλάκια της.
Αχ, σαν την είδα χιονισμένη την τρελή
γλυκά τη φίλησα
της τίναξα όλα τ’ άνθη από την κεφαλή
κι έτσι της μίλησα:
Τρελή, σαν θες να φέρεις στα μαλλιά σου τη χιονιά
τι τόσο βιάζεσαι;
Μονάχη της θε να `ρθει η βαρυχειμωνιά,
δεν το στοχάζεσαι;
Του κάκου τότε θα θυμάσαι τα παλιά
τα παιχνιδάκια σου
σκυφτή γριούλα με τα κάτασπρα μαλλιά
και τα γυαλάκια σου.
Πίνακες ζωγραφικής από διάσημους ζωγράφους με θέμα την αμυγδαλιά… Αμυγδαλιά –Βαν Γκογκ
Ζωγραφική και αμυγδαλιά…
Μπορείς να ζωγραφίσεις και εσύ την αμυγδαλιά με τύπωμα με το
κάτω μέρος ενός πλαστικού μπουκαλιού βουτηγμένο σε τέμπερα.
Μαθηματικά και αμυγδαλιά…
Μέσα σε ένα διάφανο βάζο βάζουμε μερικά αμύγδαλα και
υποθέτουμε.
Πόσα μπορεί να είναι; Τα μετράμε.
Πόσα ήταν;
Πόσα θέλουμε ακόμα για να γίνουν τόσα ή πόσα πρέπει να
αφαιρέσουμε;
Η αμυγδαλιά που άργησε ν΄ανθίσει…Ένα παραμύθι για τις μαθησιακές δυσκολίες
Ένα ακόμα παραμύθι για την αμυγδαλιά… Η ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ
Μια φορά και έναν καιρό σε μια χώρα μακρινή, εκεί που ο ήλιος έχει
ανθρώπινη φωνή και ο άνεμος συνομιλεί με τα δέντρα και τα βουνά,
φύτρωσε μια μυγδαλιά.
Κάθε φορά που η άνοιξη επέστρεφε από το μακρινό της ταξίδι, η
μυγδαλιά ήταν εκεί για να την προϋπαντήσει. Όλον τον χειμώνα τα
κλαδιά της ικέτευαν κάθε πρωί το δειλινό, σαν γυμνά χέρια, για μια
μεγάλη αγκαλιά κι όλα τα πουλιά που είχαν απομείνει πίσω
μαλώνανε ποιο θα πρωτοκαθίσει πάνω τους. Ήταν μια υπέροχη
εικόνα! Πράγματι η αγκαλιά της μυγδαλιάς ήταν τόσο ζεστή και
μεγάλη, που όλους τους χωρούσε. Ακόμα και τον γέρο-κορυδαλλό
που ενώ συνήθιζε να φτιάχνει τη φωλιά του στο χώμα, πάντα
έβρισκε παρηγοριά στα κλαδιά της. Οι κότσυφες πρώτοι και
καλύτεροι της τραγουδούσαν και τα σπουργίτια δανείζονταν καμιά
φορά λίγο από το χρώμα της, όταν το πολύ κρύο χλώμιαζε τα φτερά
τους. Και τα παιδιά της Πούλιας, τα πιο μικρά αστεράκια, όταν το
έσκαγαν από τον ουρανό, στη μυγδαλιά ξεχνιόντουσαν φωτίζοντας
με τα φαναράκια τους τις νύχτες.
Μια νύχτα του χειμώνα, διαφορετική από όλες τις άλλες, το φεγγάρι
κάνοντας την καθημερινή του βόλτα, είδε τη μυγδαλιά.
Κοντοστάθηκε. Χαμήλωσε και της ψιθύρισε τα μυστικά του.
“Κουράστηκα”, είπε λυπημένο.
“Κάθε μέρα το ίδιο ταξίδι, κάθε νύχτα ακούω τον πόνο των
ερωτευμένων, δείχνω τον δρόμο στους μοναχικούς διαβάτες και
φτιάχνω μονοπάτια στη θάλασσα για τους ναυτικούς. Νιώθω να με
κοιτούν εκατομμύρια μάτια, θέλω επιτέλους να βρω μια γωνιά να
κρυφτώ, να ησυχάσω για λίγο”.
Η μυγδαλιά άνοιξε τότε διάπλατα την αγκαλιά της και έκρυψε το
φεγγάρι.
“Εδώ μπορείς να μείνεις για πάντα”, αποκρίθηκε.
Και το φεγγάρι αφέθηκε στα χέρια της και αποκοιμήθηκε. Είδε τα
πιο όμορφα όνειρα εκείνη τη νύχτα. Ο άνεμος παρατήρησε πως
ήταν πιο μεγάλο και φωτεινό από κάθε άλλη φορά.
Η μυγδαλιά αγάπησε πολύ το φεγγάρι. Το έσφιξε τρυφερά και
απαλά από φόβο μην το πληγώσει. Τα πουλιά τότε μαζεύτηκαν
γύρω τους και τραγούδησαν ένα υπέροχο νανούρισμα. Έμοιαζε σαν
να είχαν κατέβει άγγελοι από τον ουρανό και η νύχτα ήταν τόσο
γλυκιά. Όλη η πλάση γαλήνεψε και αφέθηκε στο τραγούδι των
πουλιών. Σαν χάραξε, το φεγγάρι ετοιμάστηκε για την επιστροφή
του στον ουρανό.
-Πού πας; ρώτησε θλιμμένη η μυγδαλιά.
-Έχω τόσες υποχρεώσεις. Όλοι από μένα περιμένουν. Δες! Ο ήλιος
δεν βγαίνει αν δεν φύγω και τα αστέρια νύσταξαν και θέλουν να
κοιμηθούν.
-Μείνε, γιατί σ’ αγαπώ.
-Πρέπει να φύγω. Δεν μπορείς να έρθεις μαζί μου;
-Μα εγώ είμαι ένα δέντρο, είπε η μυγδαλιά. Τα δέντρα δεν
ταξιδεύουν ποτέ. Μόνο με τη σκέψη τους αγγίζουν τον ουρανό.
Το φεγγάρι τότε πλησίασε και έδωσε ένα τρυφερό φιλί στη μυγδαλιά
και χαμηλώνοντας το βλέμμα είπε “σ’ αγαπώ”.
-Αντίο, αγαπημένε μου, είπε η μυγδαλιά και έγειρε τον κορμό της
τόσο πολύ που ακούμπησε στη γη. Τόσο μεγάλη ήταν η λύπη της.
Τα πουλιά απόρησαν και έκαναν συμβούλιο για να βρουν έναν
τρόπο να γλυκάνουν την καρδιά της.
-Εγώ, είπε ο κότσυφας, θα της τραγουδήσω το πιο ωραίο μου
τραγούδι.
-Κι εμείς θα τρυπώσουμε στην αγκαλιά της να της σκουπίζουμε τα
δάκρυα, είπαν τα αστέρια.
-Εγώ λέω να πάω να φέρω πίσω το φεγγάρι, είπε ο αετός που
πετάει πολύ ψηλά.
-Ησυχία, είπε η κουκουβάγια, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα
τώρα. Έχω μια ιδέα. Πρέπει όμως να περιμένουμε να ξημερώσει.
Τα πουλιά πέταξαν και κάθισαν στα γυμνά κλαδιά της μυγδαλιάς.
Κανένα δεν κοιμήθηκε. Είχαν μεγάλη αγωνία και κρυφή χαρά.
Προσπαθούσαν να μείνουν σιωπηλά όλη νύχτα, περιμένοντας τον
ήλιο να φανεί. Το σχέδιο της κουκουβάγιας ήταν καταπληκτικό, αλλά
έπρεπε να το κρατήσουν μυστικό.
Ένα μόνο αστέρι, το πιο μικρό, δεν μπορούσε να τη βλέπει έτσι
λυπημένη και τρύπωσε στην αγκαλιά της. Πήρε τη φλογέρα του και
της σιγοψιθύρισε ένα τραγούδι. “…ταξίδι θα σε πάω μακριά. εκεί που
αγαπάς. Μην κλαις και μη λυπάσαι πια, θ’ ανθίσεις, θα γελάς…”
Μα η μυγδαλιά έκλαιγε απαρηγόρητη. Κανένα τραγούδι δεν
μπορούσε να την παρηγορήσει. Ούτε ο άνεμος με τα χάδια του
κατάφερε να της γλυκάνει την καρδιά. Σαν απόκαμαν τα δάκρυα,
αποκοιμήθηκε. Κι ήταν άραγε στο όνειρό της ή στα αλήθεια, πως τα
πουλιά την πήραν στα φτερά τους, τη σήκωσαν ψηλά και την
ταξίδεψαν ως τα παλάτια του φεγγαριού. Κι εκείνη άνθισε και χάρισε
σε όλα τα πουλιά από ένα ανθάκι της. Κι ο άνεμος πήρε όσα
μπουμπούκια ήθελε και τα σκόρπισε σε όλες τις πολιτείες και στα
χωριά. Και οι στέγες μπουμπούκιασαν και οι δρόμοι βάφτηκαν στα
λευκά. Και στα μαλλιά των κοριτσιών, στο πέτο των γερόντων και
στους ώμους των ποιητών φύτρωσαν άνθη της μυγδαλιάς.
Τις μέρες τις έπαιρνε ο άνεμος. Κι ο χειμώνας έφτανε στο τέλος του.
Μάζευε τα άσπρα του σεντόνια για να δώσει τη θέση του στην
άνοιξη. Κάποια πουλιά που άρχισαν να επιστρέφουν από το
μακρινό τους ταξίδι, βρίσκονταν μπροστά σε μία έκπληξη.
Η μυγδαλιά είχε ανθίσει! Ήταν το μοναδικό δέντρο με άνθη
στολισμένο κι ήταν τόσο όμορφη που όλα έτρεξαν να τη
γλυκοφιλήσουν και να τις διηγηθούν όλα όσα είχαν δει στις ζεστές
χώρες. Από τότε η μυγδαλιά ανθίζει μες στο χειμώνα.
Αν ποτέ το βράδυ σηκώσετε τα μάτια ψηλά κατά τον ουρανό και
δείτε το φεγγάρι να κοκκινίζει, είναι ίσως γιατί εκείνη την ώρα η
μυγδαλιά του χαρίζει τα φιλιά της και το στολίζει με τα άνθη της.
Στα πλαίσια των δράσεων για την Φιλαναγνωσία φέτος θα “τρέξουμε” στον 7ο Μαραθώνιο Ανάγνωσης για το Νηπιαγωγείο.
Οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ διοργανώνουν για έβδομη συνεχή χρονιά ετήσιο εκπαιδευτικό πρόγραμμα φιλαναγνωσίας με τη μορφή διαγωνισμού για τα παιδιά του Νηπιαγωγείου. Ο Μαραθώνιος Ανάγνωσης αποτελεί ένα ολοκληρωμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που προάγει τη φιλαναγνωσία και δίνει αφορμή στον/στην εκπαιδευτικό να εργαστεί με την ομάδα του διαθεματικά, ενώ παράλληλα ενθαρρύνει τα παιδιά να ανταλλάξουν σκέψεις και απόψεις, να αναπτύξουν διάλογο και να γίνουν ενεργητικοί αναγνώστες.
Στον φετινό Μαραθώνιο θα γνωρίσουμε τα βιβλία και τους ήρωες της πολυβραβευμένης, υποψήφιας για το Διεθνές Βραβείο Άντερσεν 2024, Αγγελικής Δαρλάση. Τα βιβλία της, πολλά από τα οποία έχουν βραβευτεί, έχουν αγαπηθεί από μικρά και μεγάλα παιδιά, και θα μπορούσαν να θεωρηθούν σύγχρονα κλασικά. Βιβλία τρυφερά, που μιλούν για διαχρονικές αξίες, για την Ιστορία, για ανθρώπους που έγραψαν τη δική τους ιστορία ή για άλλους που, αν υπήρχαν πραγματικά, θα έγραφαν ιστορία.
Στόχοι του προγράμματος
Να καλλιεργήσουν τα παιδιά μια φιλική σχέση με τη λογοτεχνία και την ανάγνωση βιβλίων και να γνωρίσουν το έργο της Αγγελικής Δαρλάση.
Να μπουν στη θέση των ηρώων, να αφουγκραστούν τα συναισθήματά τους, να ακούσουν τις εμπειρίες τους και να εκφράσουν τα δικά τους συναισθήματα και βιώματα.
Να δημιουργούν προσωπικές σχέσεις, να αλληλεπιδρούν θετικά μεταξύ τους και να συνεργάζονται.
Να ασκηθούν σε βιωματικές διαδραστικές προφορικές αναδιηγήσεις, αφηγήσεις παραμυθιών και ιστοριών, φανταστικών και πραγματικών
Πώς θα «τρέξουν» τα παιδιά του Νηπιαγωγείου στον Μαραθώνιο
Επιλέξαμε μια τριάδα βιβλίων της συγγραφέα και συγκεκριμένα τα εξής βιβλία:
Στη συνέχεια τα παιδιά κάθε τμήματος με τη βοήθεια του/της εκπαιδευτικού θα συμπληρώσουν τα φύλλα δραστηριοτήτων που αντιστοιχούν στα τρία βιβλία που επέλεξαν.
Τα συμπληρωμένα φύλλα δραστηριοτήτων θα συγκεντρωθούν από τον/την υπεύθυνο/η εκπαιδευτικό κάθε τμήματος και θα πρέπει να σταλούν στις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ έως τις 31 Μαρτίου 2026
Τα τμήματα τα οποία θα επιστρέψουν τα συμπληρωμένα φύλλα δραστηριοτήτων θα μπουν σε κλήρωση. Η κλήρωση θα αναδείξει δέκα (10) τυχερά τμήματα τα οποία θα κερδίσουν από πέντε (5) βιβλία για τη βιβλιοθήκη της τάξης τους.
Τα Νηπιαγωγεία που θα συμμετάσχουν θα μπουν σε κλήρωση, ώστε πέντε (5) από αυτά να παραλάβουν τιμής ένεκεν δεκάδες τίτλους βιβλίων για τη βιβλιοθήκη τους. Οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ αναλαμβάνουν τα έξοδα αποστολής των βιβλίων για τα τυχερά Νηπιαγωγεία εντός Ελλάδας.
Όλα τα παιδιά που θα ολοκληρώσουν τον 7ο Μαραθώνιο θα λάβουν ηλεκτρονικά στη διεύθυνση του Νηπιαγωγείου ένα αναμνηστικό συμμετοχής.
ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΟΝ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΑ, ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΟΜΩΣ ΔΩΡΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΚΑΙ Η ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΓΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ.
Γράφω επειδή θέλω να ξορκίσω δικές μου ανησυχίες, φόβους κι ανησυχίες.
Γράφω επειδή θέλω να μοιραστώ με ειλικρίνεια όλα αυτά που με γοητεύουν,
με ενθουσιάζουν, με θυμώνουν, με πεισμώνουν, με κάνουν να ελπίζω,για όσα με ανησυχούν και με στοιχειώνουν.
Κι όταν νιώθω να με στοιχειώνει όχι το παρελθόν αλλά το μέλλον, γράφω για παιδιά.
Κι όσο νιώθω ότι έχω χρέος απέναντι στο μέλλον, τόσο θα συνεχίσω να γράφω για παιδιά. Αγγελική Δαρλάση
Η μάνα, η μητέρα, η μαμά. Τόσοι χαρακτηρισμοί για αυτό το υπέροχο πλάσμα και για αυτή τη μοναδική ιδιότητα της μητρότητας, που αποτελεί ανέκαθεν, από την αρχή της ζωής μας μέχρι και το τέλος, τη ρίζα μας, ενώ διαμορφώνει στην πάροδο των χρόνων την θέση μας στον κόσμο και τον καθρέφτη απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.
Δέκα τραγούδια αφιερωμένα στη μητέρα, με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας, κάποια από τα οποία είναι κλασικά και παραμένουν διαχρονικά στη μουσική ιστορία και κάποια άλλα νεότερα, τα οποία γράφτηκαν πρόσφατα και αντικατοπτρίζουν αυτόν τον μοναδικό και ισχυρό δεσμό της μητέρας και του παιδιού, από διάφορες πλευρές και οπτικές, όπως ακριβώς και η ίδια η σχέση.
Μάνα – Γιώργος Νταλάρας
Στίχοι – Μουσική: Γιώργος Μυζάλης
Μαμά – Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου, Μουσική: Charles Aznavour
Υπαπαντή: τέτοια μέρα ορίστηκε πρώτη φορά να τιμάται η μητέρα στην Ελλάδα το 1929.
Με τα χρόνια όμως και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 , η γιορτή μεταφέρθηκε στη 2η Κυριακή του Μαΐου, όπως εορταζόταν τότε και στην Αμερική.
Κάνοντας μια μικρή ιστορική αναδρομή, θα δούμε ότι από τα αρχαία χρόνια υπήρχε καθιερωμένη εορτή προς τιμήν της Μητέρας.
Για ένα πρόσωπο όμως τόσο σημαντικό για την ζωή του κάθε ανθρώπου, ίσως δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι αξίζει να τιμάται ακόμα και κάθε μέρα. Η καθιέρωση ειδικών «ημερών» είναι ένας φορμαλισμός όχι απαραίτητος για να της εκφράσουμε την αγάπη και την ευγνωμοσύνη μας.
Η Παναγία είναι εκείνη που επικαλούμαστε όλοι σε δύσκολες στιγμές της ζωής μας, όσο και αν επιφανειακά δεν θεωρούν όλοι τον εαυτό τους συνειδητό πιστό. Αυτό είναι ένα βίωμα που μεταγγίζεται από τη μάνα στο παιδί της και η κραυγή «Παναγία μου!…» βγαίνει εντελώς αυθόρμητα σε κρίσιμες ώρες.
Η Παναγία είναι εκείνη στην οποία θα προστρέξει και η μάνα που πονά για το παιδί, από την εγκυμοσύνη ακόμα, μέχρι την γέννα, το μεγάλωμά του και κάθε δύσκολη στιγμή.
Οι γυναίκες που ευτύχησαν να γίνουν μάνες νιώθουν την μεγάλη συγκίνηση που τους διακατέχει όταν, βγαίνοντας αλώβητες από την πορεία της εγκυμοσύνης και του τοκετού και αφού έχουν διαβεί και τις πρώτες σαράντα μέρες της προσαρμογής μητέρας και βρέφους στην νέα οικογενειακή κατάσταση… η μητέρα φέρνει το παιδί της στην Εκκλησία για να ευλογηθούν και οι δύο και ταυτόχρονα να γίνει η πρώτη έξοδος από το σπίτι και η είσοδος του νέου μέλους στην κοινωνία του Θεού των ανθρώπων.
Αυτή η τόσο σημαντική ημέρα για το ζεύγος μητέρας- παιδιού καθώς και η στήριξη της Παναγίας Μάνας σε όσες μητέρες επικαλούνται την Χάρη Της, δικαιολογούν τον εορτασμό και την τιμή της Μητέρας κατά την Υπαπαντή, δηλαδή τον Σαραντισμό του ίδιου του Βρέφους Ιησού.
Θα ήταν μεγάλη ευλογία να γινόταν ευρύτερα γνωστή αυτή η μέρα ως ημέρα τιμής της Ελληνίδας Ορθόδοξης μητέρας…
Ας έχουμε όλες οι μανούλες την στήριξη, τον φωτισμό και την ενδυνάμωση που χαρίζει η Παναγία μας, που αξιώθηκε να γίνει Μητέρα του Θεού και ας είναι το πρότυπό μας και η καταφυγή μας.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
