«Ο πειρατής και η γοργόνα»

Με μεγάλη μας χαρά διαβάσαμε στο ιστολόγιο της συγγραφέως/εικονογράφου Λιάνας Δενεζάκη την ανάρτησή της για την  ιστορία που δημιουργήσαμε με αφορμή τον πίνακα του Σαλβαδόρ Νταλί «η εμμονή της μνήμης» (ή αλλιώς «τα λιωμένα ρολόγια»)

Ακολουθώντας τις συμβουλές της δημιουργήθηκε αυτή η ιστορία με τον τίτλο «ο πειρατής και η γοργόνα» την οποία και δραματοποιήσαμε. Τα παιδιά βέβαια δεν έμειναν μόνο εκεί. Εφτιαξαν και χάρτινες κούκλες για το κουκλοθέατρο!

Η ιστορία μας είναι αυτή!

 

1ο Νηπιαγωγείο Γαργαλιάνων

1ο Πρωινό τμήμα

Υπεύθυνη Νηπιαγωγός: Γαρυφαλιά Τεριζάκη

2-2-21

 

Με αφορμή τον πίνακα του SalvadorDali «η εμμονή της μνήμης» (ή αλλιώς «τα λιωμένα ρολόγια) δημιουργήσαμε με τα παιδιά μια ιστορία, λαμβάνοντας υπόψιν τις λειτουργίες του παραμυθιού, σύμφωνα με τις οδηγίες της συγγραφέως και εικονογράφου Λιάνας Δενεζάκη. Ο «χάρτης» μας λοιπόν, για την δημιουργία της ήταν τα 7 στοιχεία του παραμυθιού :  Ηρωας, Τόπος, Σκοπός, Εμπόδιο, Βοηθός, Μαγικό αντικείμενο & Τέλος!

Συγχαρητήρια στους μικρούς μας μυθοπλάστες! ( και εικονογράφους!)

 

~~~~ Ο πειρατής και η Γοργόνα ~~~~~

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας πειρατής που τον έλεγαν Θανάση. Είχε ένα μεγάλο όνειρο: να βρει ένα θησαυρό! Ο πατέρας του του είχε αφήσει έναν χάρτη μέσα στο σεντούκι που είχε στο αμπάρι του καραβόσπιτού του και περίμενε να έρθει η στιγμή που θα είναι έτοιμος για να ξεκινήσει το ταξίδι του.

Ένα πρωί ξύπνησε και ένιωσε πολύ έτοιμος! Σάλπαρε, λοιπόν, για να κυνηγήσει το όνειρό του, ακολουθώντας τον χάρτη. Μετά από πολλές μέρες ταξιδιού σταμάτησε για λίγο να ξεκουραστεί στην «πολύχρωμη θάλασσα». Δεν ήξερε γιατί λέγεται έτσι αλλά μετά από λίγο το έμαθε επειδή εμφανίστηκε μπροστά του μία όμορφη γοργόνα. Καθόταν σ΄ ένα βράχο. Είχε ξανθά μαλλιά και πολύχρωμη ουρά. Κάθε φορά που έπεφτε στη θάλασσα αυτή γινόταν πολύχρωμη από τα χρώματα που είχε η ουρά της. Πλησίασε την πλώρη του καραβιού του και τον ρώτησε:

  • Για που τό’ βαλες όμορφε πειρατή και πως σε λένε;
  • Πάω να κυνηγήσω το όνειρό μου και να βρω έναν θησαυρό! Με λένε Θανάση και αυτός είναι ο παπαγάλος μου. Μοιάζετε πολύ! Είστε και οι δύο πολύχρωμοι. Εσένα πως σε λένε;
  • Μεταξένια είναι το όνομά μου.
  • Είσαι η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου αλλά πρέπει να συνεχίσω το ταξίδι μου και να κυνηγήσω το όνειρό μου. Θα γυρίσω κάποια στιγμή όμως πάλι κοντά σου. Γεια σου όμορφη γοργόνα.
  • Να πας στο καλό και να προσέχεις αγαπημένε μου πειρατή.

Ο πειρατής Θανάσης συνέχισε το ταξίδι με το καραβόσπιτό του. Δεν είχε πάρει χαμπάρι όμως τρία λιοντάρια που τον κυνηγούσαν. Είχαν πτερύγια και δόντια καρχαρία και νύχια κοφτερά σαν μαχαίρια. Τον είχαν περικυκλώσει. Έβγαλε το χρυσό του σπαθί με τα πολλά φωτάκια και άρχισε να τα πολεμάει. Τα φωτάκια ζάλιζαν τα λιοντάρια αλλά δεν μπορούσε να τα νικήσει. Ήταν πολύ δυνατά και άγρια. Φώναζε για να τα τρομάξει αλλά δεν τα κατάφερνε.

Τον άκουσε η Μεταξένια και έτρεξε αμέσως κοντά του. Με μία απότομη κίνηση που έκανε η γοργόνα με την ουρά της πάγωσε τα λιοντάρια και έγιναν ένα με τα κύματα που σήκωσε. Ο πειρατής έμεινε με το στόμα ανοιχτό! Δεν ήξερε ότι η ουρά της είχε μαγική δύναμη!

  • Σ’ ευχαριστώ λατρεμένη μου γοργόνα! Σου χρωστάω τη ζωή μου και το όνειρό μου! Πρέπει όμως να συνεχίσω το ταξίδι μου για να βρω τον θησαυρό. Θα σε ξαναβρώ!

Μετά από λίγη ώρα ακολουθώντας τον χάρτη, βγήκε στην ακτή, σε ένα μέρος που  λεγόταν «η εμμονή της μνήμης». Έκανε πάρα πολλή ζέστη και η άμμος έκαιγε πολύ. Ευτυχώς που φορούσε μπότες.. Δεν πίστευε στα μάτια του με αυτό που αντίκρυσε! Ήταν ένα πολύ ασυνήθιστο τοπίο. Υπήρχαν λιωμένα ρολόγια – σαν τυριά- παντού. Άλλο κρεμόταν από ένα ξερό δέντρο, άλλα ήταν ακουμπισμένα σε έναν πάγκο, άλλο σε έναν βράχο. Κάποιο ρολόι, μάλιστα, το έτρωγαν μυρμήγκια.

Φοβήθηκε λίγο …  Θυμήθηκε όμως ότι είναι πειρατής και δεν έπρεπε να φοβάται. Άρχισε να ψάχνει για το σεντούκι με το θησαυρό. Έψαξε στα βράχια, κάτω από το τραπέζι, πίσω από το δέντρο, τίποτα. Έσκαψε στην άμμο, τίποτα. Μετά από πολλή ώρα και αφού είχε γίνει μούσκεμα από την πολλή ζέστη έψαξε κάτω από τον βράχο που έμοιαζε με το κεφάλι ενός ζωγράφου, του Σαλβαδόρ Νταλί. Εκεί από κάτω, βρήκε το σεντούκι με τον θησαυρό! Το φύλαγε όμως ένα φίδι. Το φίδι τον απείλησε, αλλά έβγαλε αμέσως το φωτεινό του σπαθί και εκείνο ζαλίστηκε με τα πολλά φωτάκια. Έτσι ο Θανάσης του έδωσε μια και το νάρκωσε για τα καλά. Θα ξύπναγε το επόμενο καλοκαίρι!

Όταν άνοιξε το σεντούκι τα μάτια του λαμπύρισαν από τους πολλούς θησαυρούς:

Ρουμπίνια, διαμάντια, χρυσά φλουριά, σμαράγδια, ένα στέμμα και ένα χρυσό κολιέ. Και πιο κάτω ήταν ένα περίεργο, πανέμορφο βραχιόλι με 7 πέτρες στα χρώματα του ουράνιου τόξου. Σκέφτηκε ότι θα το χάριζε στην αγαπημένη του γοργόνα, όταν την έβλεπε ξανά, μαζί με το στέμμα.

  • Είμαι περήφανη για σένα πειρατή μου!» Είπε η γοργόνα, που είχε ήδη έρθει μέχρι εκεί για να του κάνει έκπληξη! Ξαφνιάστηκε γιατί δεν είχε καταλάβει ότι ήταν εκεί!
  • «Αγαπημένη μου γοργόνα! Αυτό είναι για σένα» της είπε και της φόρεσε το βραχιόλι. Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή έγινε κάτι μαγικό! Η Μεταξένια τινάχτηκε και η ουρά της εξαφανίστηκε. Είχε γίνει πια μια κανονική πεντάμορφη γυναίκα.
  • Τι όμορφη που είσαι! Αυτό το στέμμα είναι δικό σου. Θέλεις να γίνεις η βασίλισσά μου και να ταξιδεύουμε για πάντα οι δυο μας με το καραβόσπιτό μου;
  • Με μεγάλη μου χαρά αγαπημένε μου πειρατή! Θα σε ακολουθήσω όπου και αν πας.

Κι έτσι, ο Θανάσης με την Μεταξένια ξεκίνησαν (ή μάλλον συνέχισαν) τα ταξίδια σε όλες τις θάλασσες του κόσμου για να τον γνωρίσουν.

 

Και έζησαν αυτοί καλά και μείς καλύτερα!

Και έκαναν αυτοί ταξίδια μακρινά αλλά εμείς μακρύτερα!

Και έκαναν αυτοί καλά παιδιά αλλά … εμείς είμαστε ΚΑΛΥΤΕΡΑ!

Τέλος

Την ανάρτησή της μπορείτε να την διαβάσετε στον σύνδεσμο που ακολουθεί.

https://www.denezaki.gr/blog/

Ευχαριστούμε πολύ κ. Δενεζάκη.

Υποσχόμαστε να ακολουθήσουν κι άλλες ιστορίες!

 

Κάθε παιδί ανέλαβε να ζωγραφίσει τον ρόλο που θα έπαιζε.

Δείτε μερικές φωτογραφίες.

 

Και στο κουκλοθέατρο

Προσκύνημα … ειρήνης!

«ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ

Ελάτε να πάμε μία βόλτα!  Να σας δείξουμε κάτι!

Πάμε στην αυλή του φθινοπώρου που φαίνεται ότι η φύση αλλάζει…  Οχι μέσα στο σπίτι του γιατί δεν υπάρχουν φύλλα! Εξω είναι τα φύλλα! Εκεί που είναι πεσμένα κάτω και τα φυσάει ο αέρας… Εκεί που τα φύλλα τα σκεπάζουν όλα για να μη φαίνονται…

Εκεί, πίσω απ’ το σιτάρι  που έχει γίνει σαν πέτρα με τα χρόνια.  Το καλοκαίρι δεν είναι ωραίο πια , γιατί το σιτάρι του δεν λυγίζει με τον αέρα… Πέτρωσε , από τον πόνο, τον θάνατο και τα  βάσανα. Πέτρωσε από τον πόλεμο…  Από τον πόλεμο πέτρωσαν και οι καρδιές…

Πάμε λοιπόν εκεί να δούμε δυο παιδιά. Τα παιδιά μας, που δε ζουν πια…

Κοιμήθηκαν και δε θα ξυπνήσουν ποτέ ξανά…

Κοιμήθηκαν στον πόλεμο… Χάθηκαν στον πόλεμο! Σκεπάστηκαν με τα φύλλα του φθινοπώρου , που είναι κι αυτά νεκρά!

Χάθηκαν ενώ προσπαθούσαν να φέρουν την Ειρήνη. Ηθελαν μόνο να βοηθήσουν το περιστέρι…

Και το βοήθησαν! Το βοήθησαν, αλήθεια! Γιατί πέρασε από πάνω τους για να φέρει την Ειρήνη στον κόσμο!

Πέταξε πάνω από σκοτωμούς, αίματα, παιδιά που πεινάνε, μανάδες που έχασαν τα παιδιά τους, παιδιά που έχασαν τους μπαμπάδες τους! Πέταξε πάνω από τα ίδια τα παιδιά… Το Ορέστη από το Βόλο και τη Μαρία από τη Σπάρτη…

Δεν έχει σημασία που δεν είναι από την ίδια πόλη… Ηθελαν όμως το ίδιο πράγμα… Να φέρουν την ελευθερία και την Ειρήνη!!!

Πόσο στεναχωρημένο είναι το περιστέρι… Δεν του αρέσει που πρέπει να πετάει πάνω από πολέμους και αίματα και θάνατο για να φέρνει την ειρήνη…

Κοιτάξτε το … Τα ποδαράκια του είναι λερωμένα … Τα νύχια του έχουν ματώσει…

Ηρθε όμως! Είναι εδώ… Είναι χαρούμενο που ήρθε!!!

Γι αυτό μπορούμε πια, να πάμε να δούμε την αυλή που μεγάλωσαν αυτά τα παιδιά… Να δούμε που έζησαν, που έπαιξαν, που έκαναν φίλους, που ερωτεύτηκαν,  που …  κοιμήθηκαν. Να τους αφήσουμε λίγα λουλούδια!  Να τους πούμε ότι δε θα τους ξεχάσουμε ποτέ γιατί τους αγαπάμε…

Μπορεί να κοιμήθηκαν για πάντα και να σκεπάστηκαν κάτω από τα φύλλα του φθινοπώρου,  όμως στις καρδιές των ανθρώπων που τα αγαπάνε θα είναι ξύπνια για πάντα!

Δυο παιδιά ερωτευμένα, δυο παιδιά που χάθηκαν , δυο παιδιά που δεν πρόλαβαν να γνωριστούν περισσότερο… Δυο παιδιά που χάρισαν τη ζωή τους στη γη!!!

Ο Ορέστης από το Βόλο και η Μαρία από τη Σπάρτη…

Η Μαρία και ο Ορέστης…

Ακούστε τη μαμά τους που τους ψάχνει… Πόσο σπαραχτικά τους φωνάζει…

ΟΡΕΣΤΗ ΑΠ’ ΤΟ ΒΟΛΟ  –       Γυρεύω το γιόοοοο μου!!!

ΜΑΡΙΑ ΑΠ’ΤΗΝ ΣΠΑΡΤΗ –  Την κόρη μου θέλωωω……

Πόσο κλαίνε οι μαμάδες τους που έχασαν τα παιδιά τους! Πόσο τους λείπουν…

Τί να τους πούμε για να μην είναι λυπημένες πια?

Μήν κλαίτε ! Μη λυπάστε. Τα παιδιά σας έγιναν ήρωες!!! Τους θυμόμαστε όλοι! Τους αγαπάμε.

Μας έφεραν την Ελευθερία και την Ειρήνη!!!

Δε θα αφήσουμε την Ειρήνη να φύγει ποτέ ξανά!

Σας το υποσχόμαστε!!!»

Αυτό που διαβάσατε είναι μια ανάλυση του τραγουδιού « προσκύνημα»  από τα παιδιά. Το τραγούδι έγραψε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης και μελοποίησε ο Σταύρος Ξαρχάκος για την παράσταση «το μεγάλο μας τσίρκο»! Τους έκανε μεγάλη εντύπωση το συγκεκριμένο τραγούδι! Είχε ωραίες εικόνες και έτσι εύκολα «μπήκαν» μέσα του και  το σχολίασαν με χαρά! Είναι κρίμα που δεν μπορώ να σας μεταφέρω τις εκφράσεις, και τις κινήσεις τους όταν μου «εξηγούσαν» τους στίχους! Ειδικά τα κορίτσια…!!! Το κάναμε μία ιστορία! Θα το ζωντανέψουμε και με τα σώματά μας…! Στα πλαίσια του αφιερώματος που ετοιμάζουμε για την επέτειο του ΟΧΙ και τη γιορτή της Ειρήνης!!!

Επειδή, πιστεύω, ότι κάθε εθνική επέτειος είναι και γιορτή της Ειρήνης!!!

Οι εθνικές μας επέτειοι δεν είναι μόνο αφορμές για να φέρνουμε τα παιδιά σε επαφή με την ιστορία του τόπου μας αλλά και για να θυμόμαστε ότι

Η ΕΙΡΗΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ!!!

Πρέπει με κάθε τρόπο να τη διασφαλίζουμε!!!

16-10-2012

Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Πρώτη εκτέλεση: Τζένη Καρέζη & Νίκος Δημητράτος ( Ντουέτο )

Πάμε κι εμείς στην αυλή του φθινοπώρου

πίσω απ’ τα πετρωμένα στάχυα του καλοκαιριού

πάμε κι εμείς στα παιδιά που κοιμήθηκαν

κάτω απ’ τα ματωμένα νύχια του περιστεριού

πάμε να δεις στην αυλή που μεγάλωσαν

[ Δυο παιδιά ερωτευμένα

δυο παιδιά του χαμού ]2

Ορέστη απ’ το Βόλο

Μαρία απ’ τη Σπάρτη

γυρεύω το γιο μου

Μαρία απ’ τη Σπάρτη

Ορέστη απ’ το Βόλο

την κόρη μου θέλω

[ Δυο παιδιά ερωτευμένα

δυο παιδιά του Χαμού ]2

Ορέστη απ’ το Βόλο

Μαρία απ’ τη Σπάρτη

γυρεύω το γιο μου

Μαρία απ’ τη Σπάρτη

Ορέστη απ’ το Βόλο

την κόρη μου θέλω

Ετοιμη και η εικονογράφηση της «ιστορίας ενός πούπουλου»!!!

Με αφορμή ένα … πούπουλο δημιουργήσαμε ιστορία!

Μία από τις αγαπημένες μας δραστηριότητες είναι οι δημιουργίες ιστοριών και απ’ότι φαίνεται τα παιδάκια μας -και-φέτος έχουν τρομερή φαντασία!

Μια μαθήτρια έφερε στο σχολείο ένα πούπουλο!

Το εκμεταλλευτήκαμε, λοιπόν, πολύ δημιουργικά! Δημιουργήσαμε μία ιστορία!!!

Αύριο θα την εικονογραφήσουμε…


Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΠΟΥΠΟΥΛΟΥ

Μια φορά ήταν ένα πουλί και πέταγε ψηλά. Καθώς πέταγε του έπεσε ένα πούπουλο.

Το πουλί, που ήταν περιστέρι, κατάλαβε ότι του έπεσε επειδή το είδε!

Κατέβηκε λοιπόν στη γη για να ψάξει να το βρει.

Έψαξε πρώτα στα χορτάρια. Πουθενά το πούπουλο!

Έψαξε και στα δάση. Ούτε εκεί ήταν.

Έψαξε και στα χωράφια, στις πόλεις, στους δρόμους και στα βουνά. Τίποτα…

Έβαλε τα κιάλια του και κοίταξε και μέσα

στις λίμνες,

τις θάλασσες,

τα ποτάμια

και τις πισίνες.

Ακόμα και μέσα στους καταρράκτες έψαξε αλλά δεν το βρήκε.

Σκέφτηκε να ψάξει και στην άμμο.

Εκεί συνάντησε  μία χελώνα caretta caretta, που πήγε να αφήσει τα αυγά της

και τη ρώτησε αν είδε το πούπουλό του.

Ούτε όμως αυτή το είχε δει…

Εκλεγε, το περιστέρι, επειδή ήταν πολύ λυπημένο και απελπισμένο.

Πήγε στη φωλιά του και αποκοιμήθηκε.

Είδε ένα όνειρο απίστευτο! Οτι ένας λαγός πήγε κοντά του και του είπε στο αυτί:

«Ψάξε στο σχολείο».

Πετάχτηκε από τον ύπνο του και άρχισε να πετάει πάνω από τα σχολεία.

Πέταγε, πέταγε και ξαφνικά βλέπει από ψηλά ένα κοριτσάκι που έπαιζε στο προαύλιο  ενός πολύχρωμου σχολείου.

Το κοριτσάκι φορούσε κίτρινο μπλουζάκι και καρό σορτσάκι. Το έλεγαν Λυδία.

Το κοριτσάκι κρατούσε το πούπουλο στο χέρι και το έδειχνε στην κυρία και τους συμμαθητές του!

Το πουλί κατέβηκε και κοίταζε πίσω από την πόρτα.

Μπήκε μέσα και είπε:

«Αυτό  είναι το πούπουλό μου! Καθώς πετούσα, μου έπεσε.

Μου το δίνετε για να μην είμαι γυμνό και κρυώνω το χειμώνα?»

Τα παιδιά του το έδωσαν, άλλα με χαρά και άλλα με λύπη.

Η Λυδία πάντως ήταν χαρούμενη που είχε βρει το πούπουλο και έτσι

μπόρεσε μαζί με τους φίλους της να βοηθήσουν το περιστέρι!

Το πουλί χαιρέταγε τα παιδιά από ψηλά!

Τσίου τσίου!

(στη γλώσσα των πουλιών σημαίνει «γεια σας»!)

ΤΕΛΟΣ

24-9-2012