Αντίο ή εις το επανιδείν; ‘Οπως και νά’ χει σου λέω «γεια»!

Αντίο;

Δεδομένου ότι διατελώ Προϊσταμένη του Νηπιαγωγείου που αγάπησα τόσο πολύ από το 2007, δράττομαι της ευκαιρίας να το αποχαιρετίσω (τουλάχιστον για μία χρονιά) με έναν μικρό απολογισμό – και λίγες σκέψεις.

Ενας κύκλος 21 χρόνων κλείνει σήμερα, για μένα. 31/8/2001 διορίστηκα στην Ερμούπολη της Σύρου ενώ από το 2002 ήρθα με μετάθεση στο 1ο Νηπιαγωγείο Γαργαλιάνων, του οποίου είχα την χαρά και την τιμή να ηγούμαι από το 2007. Παρέλαβα τα ηνία από την προηγούμενη Προισταμένη κ. Κολετζικούδη, η οποία άφηνε πίσω της μια άλλη εποχή στην εκπαίδευση.

Την φετινή χρονιά 2022-23 θα είμαι αποσπασμένη στη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Καλαμάτας. Συγκεκριμένα θα είμαι Υπεύθυνη του Παιδικού Παραρτήματος Τριφυλίας που δημιουργείται στα Φιλιατρά και σε μικρό χρονικό διάστημα θα είναι έτοιμο για επισκέψεις. Το Παράρτημα Τριφυλίας διατηρεί σελίδα στο Facebook, η οποία θα «βγει στον αέρα» όταν ξεκινήσει η λειτουργία του. Ενας πολύ όμορφος χώρος γεννιέται και είναι εξαιρετικά τιμητικό για την ευρύτερη περιοχή η δημιουργία του. Αποτελεί μεγάλη τιμή και για μένα που το Εφορευτικό Συμβούλιο μου εμπιστεύτηκε την λειτουργία της! Είναι μία πρόκληση για νέες περιπέτειες και ανακαλύψεις η νέα μου θέση. Ο χώρος της Βιβλιοθήκης πάντα φάνταζε στα μάτια μου σαν ένας ονειρικός τόπος που με καλεί κοντά του, έγινε ένα μικρό μου όνειρο, κατά τη διάρκεια της εκπαιδευτικής μου διαδρομής και φέτος μου δόθηκε η ευκαιρία να το κυνηγήσω και να το φτάσω. Το γεγονός δε, ότι θα είμαι αυτή που θα δώσω πνοή σ΄αυτόν τον χώρο με ενθουσιάζει ακόμα περισσότερο! Νιώθω ότι μία συναρπαστική χρονιά ανατέλλει για μένα! Η προοπτική να αποσπαστώ στη Βιβλιοθήκη με πλημμύρισε ελπίδα και αισιοδοξία αλλά και με αισθήματα ευθύνης.

Μέσα σε μία – στην ίδια τάξη – μεγάλωσα κι εγώ μαζί με τους μαθητές μου, ένιωθα συμμαθήτριά τους τις περισσότερες φορές και γνώρισα καλύτερα τον εαυτό μου – και μέσα από τα παιδιά αλλά και μέσα από τους ενήλικους άλλους, συναδέλφους, γονείς, βοηθητικό προσωπικό …

Ολα αυτά τα χρόνια έδωσα πολλή ψυχή στο σχολείο, ζεστασιά, ενδιαφέρον και απεριόριστη αγάπη. Είχα οραματιστεί ένα «σχολείο της χαράς» και ήξερα ότι απαραίτητη προυπόθεση είναι η συνεργασία με τους γονείς.  Το 2008 με πρωτοβουλία μου και  την στήριξη των συναδέλφων και των γονέων εκείνης της χρονιάς  – όχι χωρίς αντιδράσεις βέβαια – δημιουργήθηκε ο Σύλλογος Γονέων του Νηπιαγωγείου (ίσως και ο πρώτος αυτόνομος Σύλλογος Γονέων Νηπιαγωγείου στο Νομό μας). Από τότε μέχρι και σήμερα οι συνεργατικές δράσεις και δραστηριότητές μας με τους γονείς είναι υποδειγματικές και αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για άλλους συλλόγους και σχολεία όχι μόνο στην περιοχή αλλά και ευρύτερα: Δεντροφυτεύσεις, καθαρισμοί ακτών, πορεία για το περιβάλλον, εικαστική βελτίωση της παιδικής χαράς, συνεργασίες με το Δημοτικό, καμπάνια κατά της πλαστικής σακούλας, ποδηλατάδες, συνεργασία με μπαμπάδες για χριστουγεννιάτικη γιορτή, χριστουγεννιάτικα και πασχαλινά παζάρια,  πορεία ειρήνης, ημερίδες, θεατρικές παραστάσεις, και τόσα άλλα … Τόσα άλλα!

Οφείλω μεγάλη ευγνωμοσύνη στους γονείς όλα αυτά τα χρόνια. Για την εμπιστοσύνη, τη συνεργασία, την αγάπη και το κέφι να συνδημιουργήσουμε.

Είχα οραματιστεί, χωρίς να το έχω καταλάβει, προφανώς επειδή δεν γνώριζα τους όρους, λειτουργούσα ενστικτωδώς,  ένα σχολείο-κοινότητα μέσα στην οποία όλοι συμμετέχουν στις  αποφάσεις και δραστηριότητες. Λίγο ρομαντικό, αλλά αυτό επεδίωκα όλα αυτά τα χρόνια γιατί, απλώς, ένιωθα ότι αυτό είναι το λογικό και το σωστό. Ετσι πρέπει να είναι τα σχολεία, ανεξάρτητα από την βαθμίδα που ανήκουν. Δεν είχα συνειδητοποιήσει δηλαδή ότι αυτό που οραματιζόμουν ήταν ουσιαστικά ένα Αειφόρο Σχολείο! Οταν το συνάντησα μπροστά μου όμως,  το αναγνώρισα αμέσως και το ακολούθησα με πάθος και πλήρη συνείδηση, πλέον!

Το 2013 ήταν η χρονιά που ξεκινήσαμε για πρώτη φορά το πρόγραμμα. Ανέλαβα ως υπεύθυνη εκπαιδευτικός για το «Αειφόρο Βραβείο» και ύστερα για το «Αειφόρο Σχολείο» και πιο μετά για τα Eco Schools, ενώ από το 2003-04 είμαστε μέλη της HELMEPA Junior. Επικοινωνούσα τις δράσεις, τους στόχους και το όραμα των προγραμμάτων στους γονείς και στις συναδέλφους, παροτρύνοντάς τες φυσικά κάθε χρόνο να δραστηριοποιηθούν και να αναλάβουν ρόλο ευθύνης. Τα προγράμματα αυτά όμως δεν  ανήκαν στη σφαίρα των ενδιαφερόντων τους και έτσι ένιωθα την ηθική υποχρέωση να τρέχω τα προγράμματα μόνη μου για να τα συνεχίσω. Μου άρεσε τόσο που επικοινωνούσα με συναδέλφους από άλλα μέρη της Ελλάδας! Η ανάγκη για επικοινωνία και συνεργασία οδηγεί σε δρόμους, δρομάκια και μονοπάτια πολύ συναρπαστικά. Και αυτό το έμαθα πολύ νωρίς, όταν ακόμα ελάχιστοι εκπαιδευτικοί στο Νομό μας ασχολούνταν με τέτοια προγράμματα.  Μέσα από τις αναζητήσεις μου γνώριζα νέα προγράμματα και συμμετείχα σ’ αυτά αλλά το σημαντικότερο, νέους/ες συναδέλφους που ανταλλάσσαμε ιδέες και απόψεις.  To σχολείο μας άρχιζε να αλλάζει όψη και το μυαλό μου επίσης (!)  και χωρίς καλά καλά να το καταλάβω είχαμε ήδη ξεκινήσει την πορεία του μετασχηματισμού μας προς την αειφορία. Πρώτα απ’ όλα άλλαξα εγώ και μετά το σχολείο. Διαφορετικά δεν θα ήταν τίποτα εφικτό. Πως θα μπορούσα να υποστηρίξω όλα όσα πρεσβεύει η Αειφορία αν η ίδια δεν πίστευα σ’ αυτά;

Για τις δράσεις μας, λοιπόν, το σχολείο μας πιστοποιήθηκε με πράσινες σημαίες, τιμητικές πλακέτες, βραβεία από διάφορους θεσμούς όπως: education leaders award, bravo schools, etwinning, ΕΛΛΑΚ, helmepa, code week, Artivism (Adelphi University New York) κ.α..  H χαρά μου ήταν μεγαλύτερη όταν μαθητές/τριές μου διακρίνονταν ατομικά σε διαγωνισμούς ζωγραφικής! Στο 1ο Διεθνές Συμπόσιο για το Αειφόρο Σχολείο, στην Αθήνα, μάλιστα, το 2014 (ή 2015) παρουσίασα την πορεία του μετασχηματισμού του Σχολείου προς την αειφορία.  Το 1ο νηπιαγωγείο Γαργαλιάνων άρχισε να αποκτά φήμη. Ενα μικρό σχολείο σε μία μικρή επαρχιακή πόλη δραστηριοποιείται όσο λίγα σε θέματα περιβάλλοντος, υλοποιεί εξαιρετικά πρωτότυπες δράσεις, συνεργάζεται με τους γονείς και την τοπική κοινωνία, αποσπά διακρίσεις, υλοποιεί συνεργατικά προγράμματα. Σιγά σιγά απέκτησε και την φήμη ενός σχολείου εναλλακτικού -πράγμα ασυνήθιστο για τη δημόσια εκπαίδευση. Αυτό προέκυψε απο την προσωπική μου φιλοσοφία η οποία είναι επηρεασμένη από την παιδαγωγική προσέγγιση της Reggio Emilia, του δασικού νηπιαγωγείου, της παιδαγωγικής Freinet.  Ενεργή συμμετοχή των παιδιών στην καθημερινότητά τους, ελεύθερο παιχνίδι, παιχνίδι στους νερόλακους, λασπόπιτες, γαλότσες και βόλτες με αδιάβροχα, συχνοί περίπατοι στην φύση ή την πόλη … δεν είναι συνηθισμένα σε πολλά νηπιαγωγεία. (Ολα αυτά φαίνονται στην σελίδα «οι βραβεύσεις μας»).

Πλέον, λόγω πολύχρονης εμπειρίας και επιτυχημένης πορείας  έχω την χαρά να ανήκω επίσημα και στην ομάδα mentoring του Αειφόρου Σχολείου!

Η συνεργασία με όλα τα μέλη της σχολικής κοινότητας είναι το κλειδί στο αειφόρο σχολείο. Και αυτός ήταν ένας πρωταρχικός στόχος: να φέρω τους γονείς κοντά, μέσα στο σχολείο. Αυτό ήταν κάτι πρωτοποριακό για τα δεδομένα της εποχής -ακόμα είναι για κάποια σχολεία. Οι γονείς έδιναν τα μέγιστα κάθε χρόνο για να στηρίξουν τις δράσεις μας, με ιδέες, πρωτοβουλίες, προσωπική εργασία. Η πρώτη μας συνεργατική δράση έγινε πριν ακόμα συσταθεί ο σύλλογος γονέων, το πρώτο χριστουγεννιάτικο παζάρι που υλοποιούσε ένα νηπιαγωγείο στην περιοχή.

Το 2004, χρονιά φιλοξενίας των Ολυμπιακών αγώνων στην χώρα μας. υλοποιήσαμε περιβαλλοντικό πρόγραμμα για την ελιά. Στο πλαίσιο του προγράμματος έγιναν απογευματινά εργαστήρια στο σχολείο με τις μαμάδες για κατασκευή σαπουνιού, αρωματικά λάδια, βιβλία με συνταγές, ελιές σε βαζάκια, κατασκευές κοστουμιών για την παράσταση κ.α. Η γιορτή μας είχε πραγματοποιηθεί στη Βιβλιοθήκη της πόλης μας, στο Πάρκο, με «λιοπάζαρο» παρέα το οποίο συντόνιζαν οι μαμάδες. Πρωτόγνωρα πράγματα τότε, αυτά, όχι μόνο για τους γονείς μα και για μένα. Και είχε γίνει η αρχή!

Θα ήταν παράλειψη να μην τονίσουμε ότι βασικός παράγοντας για την ανάπτυξη των περαιτέρω δράσεών μας ήταν και η ανακαίνιση του προαυλίου από το Ιδρυμα Καπετάν Βασίλη και Κάρμεν Κωνσταντακόπουλου.  Το Ιδρυμα είχε ανταποκριθεί θετικά στην επιστολή μου κάλυψε τις δαπάνες για την ανακαίνισή του. Νιώθω ευγνωμοσύνη για το Ιδρυμα και περηφάνια γι αυτή την ανακαίνιση.

Το προαύλιο άνθισε! Επισκευάστηκαν οι βρύσες, φυτεύτηκαν δέντρα και λουλούδια και βότανα και  φύτεψα και τις αγαπημένες μου βουκαμβίλιες καθώς και μια ελιά. Νιώθω πως ήταν το σπουδαιότερο δώρο που έκανα στο αγαπημένο μου νηπιαγωγείο – μαζί με τα δέντρα που φυτέψαμε αργότερα με δαπάνες του Συλλόγου γονέων.

Κάτω από την ελίτσα («ε-λίτσα, ε-λίτσα», έλεγαν τα παιδιά χορεύοντας γύρω της τότε) στήσαμε την υπαίθρια γωνιά ανάγνωσής μας, φάγαμε το κολατσιό μας, ραβδίσαμε το Νοέμβριο και πήγαμε τα σακιά στο ελαιουργείο, συνεργαστήκαμε, παίξαμε. Εμφιαλώσαμε το ελαιόλαδο και κολλήσαμε στα μπουκάλια χειροποίητες ετικέτες. Το μοιράσαμε, το δωρίσαμε, το γευτήκαμε. Σε έναν μεγάλο χώρο που παλιότερα είχε τσιμέντο και άμμο πλέον βρήκαν σπίτι τρία δέντρα, δάφνες, μια υπαίθρια κουζίνα από παλέτες που έφτιαξε ένας μπαμπάς, το ξύλινο παιχνίδι της αυλής που επισκευάστηκε και στερεώθηκε. Βρήκαν σπίτι οι … νερόλακοι, τα σκουλικάκια, τα νεκρά φύλλα … Είχαμε τη δυνατότητα να παρατηρούμε και να μαθαίνουμε από την φύση μέσα στο σχολείο. Τα παιδιά έπαιζαν εκεί, κάτω από τον ίσκιο των δέντρων φορώντας τις γαλότσες τους, μαθαίνοντας από την φύση αλλά αποκτώντας δεξιότητες ζωής. Τα οφέλη από ένα παιχνίδι ελεύθερο στην φύση είναι γνωστά για την ολόπλευρη και ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού όπως και η ενασχόλησή τους με τις λάσπες. Εφτιαχναν λασπόπιτες συνήθως, ή λουλουδόσουπες αλλά καμιά φορά έκαναν και λασπόλουτρα που πολύ τα ζήλευα, έτσι απελευθερωμένα που ήταν και σκαρφάλωναν στα δέντρα. Οι γαλότσες τους ήταν πάντα εκεί, στη γαλοτσοθήκη που φτιάξαμε μια Κυριακή, πέρυσι, με έναν μπαμπά, στο σχολείο, ο οποίος μάλιστα ξόδεψε αρκετά χρήματα για την κατασκευή της.  Τα παιδιά ανυπομονούσαν να λερώνονται! Και πόση χαρά έκαναν όταν γέμιζαν λάσπες!  Τα αδιάβροχά τους, σε ατομικές τσάντες  περίμεναν κι αυτά πότε θα τα γαργαλήσουν οι … σταγόνες της βροχής! Τα παιδιά καταλάβαιναν μέσα από το βίωμα ότι ο καιρός δεν αποτελεί πρόβλημα και δεν υπάρχει λόγος να σταματάμε τις δραστηριότητές μας. Εμείς προσαρμοζόμαστε και συνεχίζουμε αλλάζοντας μόνο ενδυμασία. (Κάτι που θά’ πρεπε να αποτελεί παράδειγμα και για τους μεγάλους). Η φύση είναι η πρώτη δασκάλα μας – και μετά τα παιδιά.  Έτσι συνήθιζα να λέω τους μαθητές μου. Αρκεί να έχει εκπαιδευτεί κανείς να την ακούει την φύση, να την παρατηρεί και να παίρνει τα μηνύματά της. Να βλέπει όχι απλώς να κοιτάζει.

Όταν διαβάσαμε, πέρυσι, το βιβλίο «ένα σχολείο ταρακουνημένο» της Αλκηστης Χαλικιά (εικ. Ιρις Σαμαρτζή, εκδόσεων Ίκαρος) τα παιδιά είπαν! «Κυρία έτσι είμαστε κι εμείς!»- Χάρηκα τόσο πολύ με την διαπίστωση τους. Το αειφόρο σχολείο μετονομάστηκε σε … ταρακουνημένο! Η αλήθεια είναι, ότι για να είναι ένα σχολείο ταρακουνημένο πρέπει πρώτα να είναι ταρακουνημένος και ο εκπαιδευτικός! Και το βιβλίο, ουσιαστικά, υμνεί τον εκπαιδευτικό που έχει την τόλμη να ταρακουνάει το σχολείο από τα … θεμέλια!  Για μένα, βέβαια, πάντα ήταν  «το σχολείο της χαράς»! Και το προαύλιό μας, «αυλή των θαυμάτων».  Γιατί πολλά «θαύματα» έγιναν εκεί 🙂

Πόσο τη λάτρεψα την αυλή! Ενιωθα πάντα ότι πηγαίνω στο εξοχικό μου – και το εννοούσα.

Πριν τρία χρόνια ξεκινήσαμε και ένα πρότζεκτ μαζί με τους μαθητές μου και τους γονείς τους,  που πολύ αγάπησα αλλά δεν αγαπήθηκε το ίδιο από τον κόσμο εδώ, «πλανόδια χαριστική βιβλιοθήκη» . https://thegivinglibraryonwheels.blogspot.com

Τα σαββατοκύριακα δίναμε ραντεβού σε παιδικές χαρές ή πλατείες ή πάρκα διαβάζαμε/νε βιβλία και δανείζονταν. Δυστυχώς, όμως, μας πρόλαβε η καραντίνα και η πλανόδια έχασε το ρυθμό της. Συνεχίσαμε τις συνεργατικές δράσεις με το Δημοτικό και ανεβαίναμε στο προαύλιο για να δανείσουμε στους μαθητές του. Ελπίζω η Πλανόδια να έχει καλύτερη τύχη τη φετινή χρονιά.

Δημιουργήσαμε και ραδιόφωνο με τα μαθητούδια μου! «Τα ραδιοπούλια» μας πέταξαν στον αέρα (https://el.padlet.com/gterizaki/7l90wxghdjmrrord) και μάλιστα ανήκουν και στο … σμήνος των ραδιοφώνων του «Σκασιαρχείου» (Φρενέ)

Αν και η δική μου οπτική δεν ταίριαζε στις συναδέλφους και η δική τους, αντίστοιχα, ήταν μακριά από τη δική μου όπως έβλεπαν, υλοποιήσαμε πολλές κοινές δράσεις με άριστη συνεργασία μεταξύ μας αλλά κυρίως και με τους γονείς. Κάθε τάξη είχε τη δική της φιλοσοφία και αισθητική. Αυτό το θεωρούσα πάντα προτέρημα στο σχολείο μας και αποδοχή της διαφορετικότητας. Πως είναι δυνατόν να καλλιεργούμε στους μαθητές μας τη διαφορετικότητα και να μην την αποδεχόμαστε οι ίδιοι;

Στη διάδοση του οράματος του σχολείου βοήθησε και το παρόν ιστολόγιο, το οποίο και δημιούργησα το 2012 αφιερώνοντάς του πολύ – πάρα πολύ- προσωπικό χρόνο. Ηθελα να ανοίξω ένα παράθυρο -και άνοιξα πύλη τελικά – στον κόσμο μ’ αυτό το ιστολόγιο και όχι φυσικά να περιοριστώ και πάλι στον κόσμο της Τριφυλίας.   Το ιστολόγιο μας άνοιξε ορίζοντες, πόρτες και παράθυρα. Μας άνοιξε ορθάνοιχτα πύλες! Και βγήκαμε από το στενό πλαίσιο της επαρχίας μας. Θυμάμαι πόσο είχα στενοχωρηθεί από τα κακόβουλα σχόλια συναδέλφων ότι το είχα δημιουργήσει για προσωπική μου προβολή, αν και δεν έγραφα ποτέ το όνομά μου στις αναρτήσεις, ούτε αναρτούσα προσωπικά μου βραβεία. Μόνο του σχολείου! Ξέρω καλά ότι οι άνθρωποι αντιδρούν αρνητικά αρχικά στο «ξένο» και το κατηγορούν γιατί το φοβούνται. Γνωστό γνώρισμα της άγνοιας και της επαρχίας, μάλλον.

Οταν έχεις όραμα, όμως, κοιτάζεις μακριά. Δεν σταματάς σε κακόβουλα σχόλια γιατί σκοπό έχουν μόνο να σε φρενάρουν να σε κρατήσουν πίσω.

Κι αυτό έκανα.

Πλέον, λόγω της αποχώρησής μου, δηλώνω ότι οτιδήποτε είναι αναρτημένο εδώ -μέχρι και σήμερα  (πλην ίσως ελαχίστων περιπτώσεων δραστηριοτήτων στις οποίες αναφέρω το όνομα του τμήματος ή της συναδέλφου) είναι προσωπική μου δουλειά δέκα χρόνων και είναι μια σπουδαία παρακαταθήκη για τους επόμενους.

Δεν ήξερα πώς να είμαι Προισταμένη. Δεν με έμαθε κανείς.  Ηξερα μόνο πως είμαι πολύ ευσυνείδητη και εργασιομανής. Έμαθα να λειτουργώ εμπειρικά ψάχνοντας, την ίδια στιγμή,  τα πατήματά μου ενώ έπρεπε να πάρω σοβαρές αποφάσεις για το σχολείο.

Πολλές φορές μία θέση ευθύνης σου αποκαλύπτει πλευρές του εαυτού σου που αγνοούσες και είτε τρομάζεις που τις βλέπεις είτε χαίρεσαι που τις ανακαλύπτεις. Σου μαθαίνει να επικοινωνείς διαφορετικά απ’ ότι έχεις συνηθίσει και πολλές φορές χωρίς να τους ευχαριστείς όλους, είτε είναι συνάδελφοι, γονείς, ή άλλοι φορείς. Πάντα με γνώμονα το καλύτερο για το σχολείο συγκρούστηκα, διαφώνησα, στήριξα και συμβούλευσα, ενέπνευσα και εμπνεύστηκα – ακόμα εμπνέομαι από αξιόλογους συναδέλφους- πήρα αποφάσεις με προσωπικό και επαγγελματικό ρίσκο (το μέρος μικρό εδώ με όλα τα καλά του και τα «κακά» του) στηρίζοντάς τις αποφάσεις μου με την υπογραφή μου μέχρι τέλους. Ποτέ δε σκέφτηκα «τι με βολεύει» αλλά πάντα στη βάση του συλλογισμού μου για τις αποφάσεις μου ήταν το καλύτερο για τους μαθητές μου και για την σχολική μου μονάδα.

Ως Προισταμένη, έδωσα στο σχολείο ένα σύγχρονο και μοντέρνο πρόσωπο και τολμώ να πω, πια, ένα πρόσωπο πιο προχωρημένο από την εποχή του. Ενα σχολείο πλούσιο σε ποιοτικό εποπτικό – παιδαγωγικό υλικό, ανάμεσα στο οποίο εξαιρετικά ενημερωμένες γωνιές ΤΠΕ , διαδραστικό πίνακα (βραβείο από τα bravo schools) γωνιά ρομποτικής ιδιαίτερα εμπλουτισμένη, 3d printer (από βραβείο etwinning)  και τόσο εμπλουτισμένη βιβλιοθήκη που θα ζήλευαν πολλά άλλα σχολεία δημόσια και ιδιωτικά.

Οι συνάδελφοι που άφησα πίσω μου γνωρίζουν όλες τις φάσεις εξέλιξής του και είμαι σίγουρη ότι και αυτές και όσες ακόμα συνάδελφοι αναλάβουν στο μέλλον, είτε ως μόνιμες είτε ως αναπληρώτριες, θα σεβαστούν όλη τη δουλειά που έχει γίνει και όλο τον θησαυρό  που έχουν στα χέρια τους και χρησιμοποιούν.  Εύχομαι να τον διατηρήσουν ακέραιο και να εμπλουτίσουν το βιβλίο υλικού.

Παρέδωσα σήμερα το αρχείο στην Αναπληρώτρια Προισταμένη κ.  Πετροπούλου. Ένιωσα περηφάνεια και ικανοποίηση για όλα όσα αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια της θητείας μου, συγκίνηση που το αφήνω -πως όχι άλλωστε- και σίγουρα ένιωσα αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση που είχα την τόλμη να το αποχωριστώ για να κάνω ένα βήμα σε άλλο μονοπάτι -έστω για έναν χρόνο. Τα σχολεία, άλλωστε, δε μας ανήκουν ούτε μας οφείλουν. Ούτε οι οργανικές μας θέσεις μας ανήκουν. Μας «φιλοξενούν» τα σχολεία μας για κάποια χρόνια και εμείς οφείλουμε να τους το ανταποδίδουμε με σεβασμό: κάνοντας το καλύτερο δυνατόν γι αυτά, με το βλέμμα μας πρωτίστως στα παιδιά και όχι στον εαυτό μας.  Το γεγονός ότι είμαστε μόνιμοι στο Δημόσιο -και στο ίδιο σχολείο με ίδιες συναδέλφους- σε κάποιους εκπαιδευτικούς δίνει ασφάλεια, σε άλλους όμως, δίνει την αίσθηση του εγκλωβισμού. Η δυνατότητα για απόσπαση δίνει μία ευκαιρία για … απεγκλωβισμό και ανανέωση  (όταν χρειάζεται) ώστε η -ενδεχόμενη- επιστροφή στην τάξη να έχει άλλη αύρα!

Εύχομαι ειλικρινά, όσες ακόμα Προισταμένες ακολουθήσουν να αφήσουν πίσω τους περισσότερο «έργο, λόγο, νόημα» από μένα και να συνεχίσουν τους πολυετείς αγώνες μου για κατασκευή νέου σχολικού κτιρίου. Υπάρχει άλλωστε σχετική αλληλογραφία με το Δήμο. Εύχομαι και ο δήμος Τριφυλίας, πια, να συνειδητοποιήσει την  ανάγκη κατασκευής ενός νέου κτιρίου για το νηπιαγωγείο μας και ο Σύλλογος Γονέων να αγωνιστεί το ίδιο γι αυτό το σκοπό. Εύχομαι οι συνάδελφοι που θα δραστηριοποιούνται στην τάξη μου να σεβαστούν όλο το υλικό που είχα αγοράσει με χρήματα της σχολικής επιτροπής αλλά και με χρήματα που πρόσφεραν οι γονείς και με τα βραβεία που είχα αποσπάσει. Κάθε τάξη αγόραζε παιχνίδια με τις δωρεές των γονέων ανάλογα με τις ανάγκες της αλλά και την αισθητική των εκπαιδευτικών καθώς επίσης και το πεδίο των ενδιαφερόντων τους. Τα παιχνίδια που βρίσκονται στην τάξη «μου» έχουν αποκτηθεί με θυσίες και πολύ στοχευμένα ώστε να ανταποκρίνονται σε ανάγκες των μαθητών μου κάθε χρονιά. Ενδεικτικά μόνο αναφέρω μερικά: την πολύ ενημερωμένη γωνιά ρομποτικής: Botley, bee-bot, edison (δώρο από βραβειο), mouse bot, first coding, earl (alien), kitty, steam παιχνίδια, boardς για τον κύκλο του νερού, τους αριθμούς, τον χάρτη της Ελλάδας, τα αγαπημένα τους playmags (βιάζονταν να έρθουν πρώτα το πρωί για να παίξουν), παζλ και επιτραπέζια, ξύλινα τουβλάκια κατασκευής πόλης, μαγνήτες, το πολυκαρότσι και τόσα άλλα…! Προσθέτω ακόμα τον διαδραστικό πίνακα και τον τρισδιάστατο εκτυπωτή που έφεραν στην τάξη τα βραβεία μας από τη συμμετοχή μας σε etwinning προγράμματα.

Δεν κρύβω, ότι χαίρομαι ιδιαίτερα που η πιο δημιουργική και απογειωτική περίοδος του νηπιαγωγείου, μέχρι τώρα, ταυτίστηκε με την παρουσία μου σ’ αυτό.

Κρατάω βαθιά μέσα μου όλη την αγάπη που έχω πάρει (και δώσει) από τους μαθητές και τους γονείς τους, την εκτίμηση  συναδέλφων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό,  τα χαμόγελα των μαθητών μου, τα βλέμματά τους και τις αγκαλιές τους, τις φωνές μας,  τις παρατηρήσεις και τα κοροιδέματα, τις μέρες σινεμά και τα κουκλοθέατρα, τα μαγειρέματα και τις τραλαλα-λαλαγγίδες, τις γαλότσες και τα λασπομαγειρέματα και τα … λασπόλουτρα, τους βροχερούς περιπάτους με τα αδιάβροχα και τις ομπρέλες, τον διάδρομο της γνώσης και τις χριστουγεννιάτικες αφηγήσεις μας, τα θεατροπαιχνίδια μας, τα συμβούλιά μας, τις μάγισσες, την φρικαντέλα και τις κατασκευές, τον πάγκο με τα υλικά, τον καραμέλο και την καραμέλα και το ημερολόγιό τους (καλή πρακτική που γεννήθηκε στην τάξη μου) και φυσικά το αρωματικό, γευστικό ΚΑΛΑΟ!  Ναι, παινεύομαι που ήταν ιδέα μου να «πίνουν» τα παιδιά το παραμύθι μετά την αφήγηση. Μάλιστα βρήκε μεγάλη απήχηση και σε πολλές τάξεις νηπιαγωγείου μυρίζει καλάο το Δεκέμβριο! (Αναφέρθηκε μάλιστα σ’ αυτό και η διαχειρίστρια της σελίδας του Ευγένιου Τριβιζά στο Fb!).

Και, φυσικά, για το τέλος αφήνω τον Καραμέλο και την Καραμέλα. Δύο λούτρινα σκυλάκια που εδώ και χρόνια φιλοξενούνται σε σπίτια μαθητών τα Σαββατοκύριακα. Ο Καραμέλο είναι γεράκος (από το 2009 είναι στο σχολείο, μαζί με το γιο μου) αλλά πάντα διαθέσιμος για τρελά παιχνίδια και ακούραστος για βόλτες. Στις «σελίδες» θα βρείτε μία ολόδική του!

Ηρθε η ώρα να κάνει και αυτός ένα βήμα και να γνωρίσει περισσότερα παιδιά.

Κρατάω σε ένα μπαουλάκι και τις αρνητικές εμπειρίες όμως, από συναδέλφους -και λιγότερους γονείς- οι οποίες μου έδωσαν διαφορετικά μαθήματα και με δυνάμωσαν κιόλας. Μου άνοιξαν διαφορετικούς ορίζοντες και δημιούργησα τα δικά μου νέα μονοπάτια. Οπότε δεν έχω παρά να τους ευχαριστήσω κι αυτούς για τον χρόνο που μου αφιέρωσαν και να τους διαβεβαιώσω ότι είναι μάλλον τυχεροί, επειδή  δεν θα «μεγαλώσουν» ποτέ. Αμα είσαι «μικρός» μένεις για πάντα έτσι.

Ευχαριστώντας όσες/ους συνεργάστηκα αυτά τα χρόνια, αφήνω το Νηπιαγωγείο (για πόσο;) επειδή το αγαπώ … Ξέρει αυτό τι εννοώ 😉

Σας ευχαριστώ μαθητούδια μου όλων αυτών των χρόνων για όλα όσα μου διδάξατε, απολογούμαι για λάθη που έκανα αλλά σας διαβεβαιώνω ότι δεν έγιναν από έλλειψη αγάπης. Είστε οι καλύτεροι δάσκαλοι που είχα. Για σας και τους γονείς σας θα είμαι πάντα η «Λιτσού».

Σας αφιερώνω αυτά τα δύο τραγούδια που χαρακτηρίζουν τις ταρακουνημένες τάξεις όλων των νηπιαγωγικών μας χρόνων!

https://youtu.be/1UM-uOI19gw

Και …

https://youtu.be/0IKCSxKcDao

Ξέρετε εσείς, άλλωστε! 😉

Εις το επανιδείν!  😉 

 

31.08.2022

Γαρυφαλιά Τεριζάκη

gterizaki@gmail.com

IMG_5246

Συνταγή για παγωτό μπανάνα

Στην σημερινή μας τηλεσυνάντηση η Αναστασία μας πρότεινε μία συνταγή υγιεινού παγωτού μπανάνας.

Ο Νικόλας κατέγραψε τη συνταγή και εμείς τη μοιραζόμαστε μαζί σας.

Αυτή η συνταγή είναι και μια πρόταση για … μαθηματικά στην κουζίνα και δημιουργική συνεργασία μαμάς-παιδιού επίσης στην κουζίνα. 🙂

Με τέτοια ζέστη ένα παγωτάκι είναι απαραίτητο! 😉

Ο Νικόλας ήταν ο γραμματέας σήμερα!

Οπως το έφτιαξε η κα Μαρία. Με δημητριακά, σταφίδες, μέλι …

 

Και εδώ η συνταγή όπως μας την έστειλε η μαμά της Αναστασίας στο viber.
Συνταγή για παγωτό μπανανα: (2 μπανανες=δύο μερίδες) 
1.κοβουμε τις μπανάνες σε ροδέλες και τις βάζουμε στην κατάψυξη για τουλάχιστον 10 ωρες
2.Τις χτυπάμε στο μουλτι μαζί με δύο κουταλιές της σούπας νερό μέχρι να γίνει κρέμα. THAT’S IT!! ΠΑΝΕΎΚΟΛΟ ΚΑΙ ΔΡΟΣΕΡΟΤΑΤΟ!!!!  ΣΕΡΒΊΡΟΥΜΕ… με μέλι.,δημητριακα,ξηρους καρπούς, σοκολάτα
Στείλτε μας φωτογραφίες!
Καλή επιτυχία και καλή απόλαυση!

 

IMG-2534

κατασκευές – πειράματα-παιχνίδια! ΙΔΕΕΣ ΠΟΛΛΕΣ!

 

Συγκεντρώσαμε κάποιες ιδέες από προηγούμενες χρονιές!

Πειράματα

Τις παγωμένες ζωγραφιές μας θα τις δείτε εδώ https://youtu.be/rjfzpeuqdAk

Κατασκευές

Παιχνίδια στην αυλή (και επίκαιρα μια που το πάσχα πλησιάζει!)

Γωνιές που μπορείτε να δημιουργήσετε και εσείς στον κήπο ή την αυλή σας. Να γεμίσουν οι γειτονιές μουσική!!

Παιχνίδια με μαγνήτες

Παιχνίδια με σκιές.

Εδώ, είχαμε τυπώσει τις φωτογραφίες των παιδιών σε προφίλ και τις κάναμε φιγούρες για θέατρο σκιών. Μπορείτε να κάνετε και εσείς το ίδιο. Και των παιδιών σας και τις δικές σας! Και με ένα φακό μπορεί να γίνει το θέατρο αν δεν έχετε πιο δυνατό φως

Μπορείτε -έτσι κι αλλιώς να δίνετε στα παιδιά να ζωγραφίζουν σε διάφορα υλικά όπως και στη συγκεκριμένη περίπτωση- να χρησιμοποιήσετε ένα  σεντόνι που δεν χρειάζεστε για να δημιουργήσουν τον μπερντέ για το θέατρό τους. Με μαρκαδόρους ή λαδοπαστέλ, ή κηρομπογιές, ή και τέμπερες αν έχετε … Είναι ωραία ιδέα να συμμετέχετε και οι γονείς μαζί !

Ενα αλλο παιχνίδι που μπορείτε να κάνετε με τα παιδιά μέσα ή έξω από το σπίτι είναι, αν δεν έχετε μουσικό όργανο, να χρησιμοποιήσετε μία κατσαρόλα ή ένα καπάκι κατσαρόλας με ένα κουτάλι για μπαγκέτα. Να παίξετε παιχνίδια ρυθμικά! Τρελαίνονται τα παιδιά και οι μεγάλοι!

Το κλασικό παιχνίδι ! Φτιάχνουμε βαρκούλες με χαρτί και τα ρίχνετε στη μπανιέρα, ή τους γεμίζετε μία λεκάνη με νερό!

Και άλλα παιχνίδια με φακό. Το βράδυ μπορείτε να τους λέτε και ιστορίες με φακό! Να βάλετε και το φακό κάτω από το πηγούνι να δημιουργείτε τρομακτικές φάτσες!

Να και μια άλλη ιδέα! Μπορείτε να δώσετε μιά πιο … επιστημονική διάσταση στη βόλτα τους στον κήπο ή τη θάλασσα! Να καταγράφουν (με όποιον τρόπο μπορούν, είτε γράφοντας είτε ζωγραφίζοντας) τα φυτά ή τα έντομα που συναντούν μπροστά τους. Αν έχετε δώστε τους και μεγεθυντικό φακό!

Ενας κυλινδρος της βροχής! Μπορείτε να τον φτιάξετε εύκολα. Τα ρολά από το χαρτί κουζίνας είναι μαλακά, δεν χρειάζονται σφυρί!

Μια ιδέα για κατασκευή και παράλληλα αφορμή για να ακούσετε ένα αγαπημένο μας τραγούδι!

https://youtu.be/qlRiFQmqhTc

 

Αν δεν έχετε γυαλοχαρτο, δεν πειράζει. Μπορείτε απλώς να ακούσετε το τραγούδι και να χορέψετε 😉

Ολο και κάτι θα βρείτε, όμως! Σίγουρα!

Να, αυτό το παιχνίδι το λατρεύουν! Δεν σας λέω πολλά! Δείτε το βίντεο

Μπορείτε εναλλακτικά, να χρησιμοποιήσετε αν όχι χαρτί του μέτρου, το δάπεδο της βεράντας ή της αυλής. Αντί για μαρκαδόρο πάρτε κιμωλία. Το παιδί που ζωγραφίζει μπορεί να είναι ξαπλωμένο πάνω σε ένα σκέιτμπορντ μπρούμυτα και το αδελφάκι ή εσείς να το σπρώχνετε προς διάφορες κατευθύνσεις. Το παιδί θα κρατάει στα χέρια του τις κιμωλίες και θα ζωγραφίζει εν κινήσει!

Δοκιμάστε τα και πείτε μας εντυπώσεις!

Και μην ξεχνάτε, ε

#μένουμεσπίτι

 

Παιχνίδια με υλικά από το σπίτι ή την αυλή

 Οπως λέμε με τα παιδιά, παιχνίδια με μαθηματική σκέψη!

Μια ωραία ιδέα είναι αυτή που ακολουθεί!

Μια εικόνα χίλιες λέξεις!

Εναλλακτικά, αντί για πέτρες μπορείτε να χρησιμοποιήσετε φύλλα  (ή ό,τι άλλο σκεφτείτε)


Επίσης, μπορείτε να παίξετε με τα ΜΟΤΙΒΑ. Με τα παιδιά έχουμε δουλέψει τα μοτίβα στο σχολείο. Ξέρουν …

Τι είναι μοτίβο; Οτιδήποτε αναπαράγεται και επαναλαμβάνεται στερεότυπα. Π.χ:  ρεφρέν, το εικαστικό θέμα που κυριαρχεί ή επαναλαμβάνεται σε διακόσμηση αντικειμένου.

Κάποια μοτίβα μπορείτε να δείτε εδώ https://www.google.com/search?q=%CE%BC%CE%BF%CF%84%CE%B9%CE%B2%CE%B1&tbm=isch&ved=2ahUKEwjLtqOopbvoAhXlMewKHVo6BZYQ2-cCegQIABAA&oq=%CE%BC%CE%BF%CF%84%CE%B9%CE%B2%CE%B1&gs_lcp=CgNpbWcQAzIECCMQJzIECAAQQzIECAAQQzICCAAyAggAMgIIADICCAAyAggAMgIIADICCAA6BggAEAcQHlCCpyJYyq4iYLGzImgAcAB4AIAB2wKIAYELkgEHMC42LjEuMZgBAKABAaoBC2d3cy13aXotaW1n&sclient=img&ei=4UZ-XovCCOXjsAfa9JSwCQ&bih=653&biw=1280&client=safari

Για το «μοτίβο της κουζίνας» θα χρειαστείτε φρούτα, λαχανικά ή και τα δύο. Μπορείτε να προσθέσετε ό,τι άλλο θέλετε εσείς βέβαια.

Αυτό είναι ένα πολύ απλό μοτίβο! Εσείς μπορείτε να προσθέσετε λαχανικά και φρούτα για να γίνει πιο μεγάλο και πιο δύσκολο!

Μια άλλη ωραία ιδέα είναι να δημιουργήσετε μοτίβο με διάφορα ανακυκλώσιμα σκουπίδια, που κρατάτε. Τα πιο συνηθισμένα είναι τα ρολά υγείας, τα μπουκάλια από γάλα και χυμό, κουτιά από κονσέρβες, κεσεδάκια από γιαούρτια κ.α.

Κρατήστε τα λοιπόν για να δημιουργείτε τα δικά σας μοτίβα. Μπορείτε να τα διακοσμήσετε κιόλας! Τα υλικά αυτά, εξάλλου, μπορείτε να τα αξιοποιήσετε και σαν οικοδομικό υλικό!

Παιδιά, αν θέλετε να προχωρήσετε λίγο ακόμα τη δραστηριότητα αυτή, μπορείτε να αναπαραστήσετε το μοτίβο σας στο χαρτί το μοτίβο!

Καλή επιτυχία!

Και μην ξεχνάτε!

Στείλτε μας φωτό να τις ανεβάσουμε στο ιστολόγιο!

Σημ. Τα παιχνίδια δεν τα ξεχωρίζουμε σε αγορίστικα ή κοριτσίστικα.

Σας αφιερώνουμε το τραγούδι  https://youtu.be/fuBYHy1nWzI

 

Το προαύλιο ξεχύλισε Βιταμίνη C

O κύριος Θοδωρής

μας βοηθάει να είμαστε υγιείς

Βιταμίνη C σε όλους μας μοιράζει

και τη γρίπη την τρώει το μαράζι!

Γρίπη, στο σχολειό μας δεν θα ρθεις πάλι
γιατί τρώμε πορτοκάλι!

Βασιλόπιτα

Χθες κόψαμε την βασιλόπιτά μας
Δεν τη φτιάξαμε φέτος. Οι μαμάδες μας την έκαναν δώρο!
Κόψαμε μια για το κάθε τμήμα και υπολογίσαμε φυσικά και τους αρρωστούληδες που ήταν σπίτι ή όσους απουσίαζαν για άλλους λογους
3 φλουριά 3 οι τυχερόί!
Και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά και να έχουμε μια καλότυχη χρονιά.
Και οι τυχεροί μας να έχουν πάντα την τύχη με το μέρος τους

Ευχαριατουμε πολύ τις μαμάδες για τη βοήθεια

Βρεθήκαμε στο ΚΠΕ Καλαμάτας και στο ΚΔΑΥ Μεσσηνίας (Κέντρο Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών)

Την προηγούμενη εβδομάδα, μόλις είχαμε επιστρέψει από την εκδρομή στην Καλαμάτα, η κυρία μας είχε ένα απρόσμενο νέο! Οτι θα ξαναπηγαίναμε στην Καλαμάτα την επόμενη εβδομάδα και όχι τον επόμενο μήνα, όπως πιστεύαμε! Απίστευτο!!! Δύο φορές εκδρομή μέσα σε δύο εβδομάδες! Ποιός να το φανταστεί!

Αφορμή για τη συγκεκριμένη εκδρομή  ήταν η επίσκεψή μας στο Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Καλαμάτας! Σ αυτό το ταξίδι είχαμε παρέα όχι τους συμμαθητές μας από το κλασικό τμήμα, αλλά τους μαθητές του 1ου νηπιαγωγείου Φιλιατρών! Οι συμμαθητές μας του κλασικού θα πάνε κάποια άλλη φορά στο ΚΠΕ. Ετυχε να επιλεγεί το δικό μας τμήμα μαζί με αυτό των Φιλιατρών.

Είμαστε μέλη του δικτύου «ρήματα απορρρίμματα» και γι αυτό θα πηγαίναμε στο ΚΠΕ για να μαθαίναμε πιο πολλά πράγματα για τα σκουπίδια και τη διαχείρισή τους. Εκεί μας υποδέχτηκαν οι κύριοι Γιώργος, Γιώργος και Τάσος (μόνο «κυρίους» έχει το ΚΠΕ … δεν έχει καθόλου «κυρίες»). Παίξαμε παιχνίδια γνωριμίας όπως το «βάζω τη μύτη εδώ…»  – ενα παιχνίδι για τις αισθήσεις –  μας κέρασαν δεκατιανό σαντουιτσάκι με ντομάτα, φέτα και ελαιόλαδο και μας έδειξαν μία παρουσίαση που είχε σχέση με τα σκουπίδια και τις συνέπειές τους. Είδαμε πώς πεθαίνουν τα ζώα εξ αιτίας των σκουπιδιών, πόσο μολύνεται η ατμόσφαιρα από τις φωτιές των σκουπιδότοπων και μάθαμε  για τα  οφέλη των ΧΥΤΑ (χώροι υγειονομικής ταφής απορριμμάτων), της ανακύκλωσης, της επαναχρησιμοποίησης και φυσικά της μείωσης των απορριμμάτων!

Είναι προτιμότερο να αγοράζουμε προιόντα που έχουν λίγες συσκευασίες, για να μην πετάμε πολλά σκουπίδια μετά, να χρησιμοποιούμε σακούλες πολλών χρήσεων και όχι μιας χρήσης,  να ξεχωρίζουμε τα σκουπίδια μας σ αυτά που ανακυκλώνονται , στα φαγητά που μπορούμε να ταίσουμε ζωάκια  και σ αυτά που γίνονται οργανικό λίπασμα (κομπόστ)… όπως φλούδες από φρούτα και λαχανικά, τσόφλια από αυγά, χόρτα κ.α.

Εμείς , είχαμε προετοιμαστεί στο σχολείο και ξέραμε ήδη αρκετά πράγματα για τα σκουπίδια! Ετσι είχαμε ετοιμάσει και παρουσιάσαμε στους κυρίους του ΚΠΕ και στους συμμαθητές μας των φιλιατρών ένα θεατρικό παιχνίδι με θέμα την ανακύκλωση και τραγουδήσαμε δύο αγαπημένα μας τραγούδια! «Το τραγούδι της σακούλας» ,από το γνωστό cd «το φτερό του δράκου» και ένα τραγούδι που το θεωρούμε το καλύτερο που υπάρχει για την Αειφορία! «Αυτόν τον κόσμο τον καλό»!

Τη «σακούλα» την τραγουδήσαμε με μουσικά όργανα τις …  σακούλες ενώ τον «κόσμο» με πλαστικά μπουκάλια και καπάκια (για μουσικά όργανα)!!! Οπως μας είπε η κυρία μας, αυτή την ιδέα με τα μπουκάλια, την είχε υιοθετήσει από τον «κύριό» της Δημήτρη  , που είναι υπεύθυνος των σχολικών δραστηριοτήτων και όπως λέει η κυρία ξέρει πολλά από μουσική και ήχους επειδή είναι ο ίδιος μουσικός! Σας περιμένουμε και στο σχολείο μας κύριε Σαρρή, για να μας δείξετε από κοντά τί άλλο μουσικό όργανο μπορούμε να φτιάξουμε  με σκουπίδια!

Το ΚΠΕ μας είχε ζητήσει, πριν πάμε εκεί, να έχουμε ετοιμάσει μια παρουσίαση  που να δίνει πληροφορίες για την πόλη μας και το σχολείο μας και να έχουμε «δουλέψει» με το θέμα για  τα σκουπίδια. Εμείς, σκεφτήκαμε με την κυρία, «τί καλύτερο από μας τους ίδιους», αφού εμείς είμαστε το σχολείο μας και η πόλη μας!

Είχαμε ετοιμάσει, λοιπόν ένα βιντεάκι, όπου μιλούσαμε οι ίδιοι για την πόλη μας και για τα φαγητά που μας αρέσουν και επίσης είχαμε βιντεοσκοπήσει την κυρία Γεωργία, τη μαμά της Χριστίνας,  να μαγειρεύει ένα αγαπημένο μας «φαγητόγλυκο» τις «λαλαγγίδες με πετιμέζι»! Δυστυχώς ο χρόνος ήταν λίγος και εμείς έπρεπε να διαλέξουμε… Η κυρία μας ρώτησε και εμείς προτιμήσαμε να δείξουμε το θεατρικό και τα τραγούδια! Ετσι αφήσαμε το βιντεάκι στους κυρίους του ΚΠΕ… και ένα δωράκι που είχαμε ετοιμάσει με σκουπίδια! Κάναμε «σκουπιδοτέχνη», ή αλλιώς trash art!!!

Είδαμε όμως την παρουσίαση που έκανε η κυρία των άλλων παιδιών από τα Φιλιατρά για την πόλη τους και τους συμμαθητές μας από αυτό το νηπιαγωγείο που παρουσίασαν ένα τραγούδι και μία αφίσα! Ηταν πολύ ωραίοι!!! Μπραβο σας παιδιά!

Μετά το ΚΠΕ συνεχίσαμε την εκδρομή και επισκεφθήκαμε το ΚΔΑΥ,  δηλαδη το Κέντρο Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών!

Εκεί πραγματικά σοκαριστήκαμε από τους σωρούς των σκουπιδιών και τη δύσκολη δουλειά που έκαναν οι εργαζόμενοι… Απίστευτο! Διάλεγαν με τα χέρια τους τα σκουπίδια, ξεχώριζαν τα χαρτιά σύμφωνα με το χρώμα, τα κουτάκια αλουμινίου, τα πλαστικά, τις ηλεκτρικές συσκευές και τα καλώδια …

«Η φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις»! Γι αυτό δε θα σας πούμε άλλα…. Δείτε μόνο…

Η αλήθεια είναι ότι απογοητευτήκαμε πάρα πολύ, επειδή ο κύριος Κουζής,ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου της «κυρίας» ανακύκλωσης, στη συνέντευξη (είμαστε και δημοσιογράφοι!) μας είπε ότι ο Δήμος Τριφυλίας , ο δικός μας δηλαδή, είναι ο μοναδικός που δε στέλνει ανακυκλώσιμα υλικά! Και αυτό επειδή ΔΕ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ η ανακύκλωση!!! Α ΠΑ ΡΑ ΔΕ ΚΤΟ!!!

Εμείς ξεχωρίζουμε τα σκουπίδια μας μέσα στην τάξη μας, τα ρίχνουμε στον μπλε κάδο έξω από το σχολείο μας, κρατάμε τα φαγητά που πρέπει για το κομπόστ, προστατεύουμε το περιβάλλον, κάνουμε κατασκευές με σκουπίδια και σαν αντάλλαγμα τί μαθαίνουμε; Οτι όλα τα σκουπίδια και από τους μπλε κάδους τα συλλέγει το απορριμματοφόρο του δήμου και όχι το ειδικό φορτηγό της ανακύκλωσης;

Επειδή είμαστε δημοσιογράφοι δυναμικοί θα αναλάβουμε δράση…. Θα σας ενημερώσουμε σχετικά!

Προς το παρόν ακούστε τα δύο τραγούδια που τραγουδήσαμε στο ΚΠΕ και δείτε τις φωτογραφίες μας!!!

Α! Υποσχεθήκαμε με τους φίλους μας -τώρα- από τα Φιλιατρά ότι θα ξανασυναντηθούμε! Τους καλέσαμε στο σχολείο μας και μας κάλεσαν και αυτοί στο δικό τους! Θα τα ξαναπούμε παιδιά!!!

πειράματα στην κουζίνα

Σήμερα λοιπόν κάναμε και πειράματα…

Ηρθε μια καλή μαμά (όλες είναι καλές, ήρθε όμως μία) και κάναμε πείραμα… Εφερε υλικά και μας είπε ότι αν τα ανακατέψουμε όλα μαζί και τα βάλουμε στο φούρνο θα γίνουν κέικ…

Τί να κάνουμε κι εμείς; Πραγματοποιήσαμε το … πείραμα για να δούμε αν μας λέει αλήθεια!

Μαντέψτε σε τί συμπεράσματα καταλήξαμε και … δοκιμάσαμε!

Περιττό βέβαια να σας περιγράψουμε τα συναισθήματά μας!

Το πόσο χαρούμενοι ήμασταν που είχαμε επιτυχία, δε λέγεται! Και τί ευχαρίστηση που νιώθαμε όταν τρώγαμε το κέικ!!!