Αντίο ή εις το επανιδείν; ‘Οπως και νά’ χει σου λέω “γεια”!

Αντίο;

Δεδομένου ότι διατελώ Προϊσταμένη του Νηπιαγωγείου που αγάπησα τόσο πολύ από το 2007, δράττομαι της ευκαιρίας να το αποχαιρετίσω (τουλάχιστον για μία χρονιά) με έναν μικρό απολογισμό – και λίγες σκέψεις.

Ενας κύκλος 21 χρόνων κλείνει σήμερα, για μένα. 31/8/2001 διορίστηκα στην Ερμούπολη της Σύρου ενώ από το 2002 ήρθα με μετάθεση στο 1ο Νηπιαγωγείο Γαργαλιάνων, του οποίου είχα την χαρά και την τιμή να ηγούμαι από το 2007. Παρέλαβα τα ηνία από την προηγούμενη Προισταμένη κ. Κολετζικούδη, η οποία άφηνε πίσω της μια άλλη εποχή στην εκπαίδευση.

Την φετινή χρονιά 2022-23 θα είμαι αποσπασμένη στη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Καλαμάτας. Συγκεκριμένα θα είμαι Υπεύθυνη του Παιδικού Παραρτήματος Τριφυλίας που δημιουργείται στα Φιλιατρά και σε μικρό χρονικό διάστημα θα είναι έτοιμο για επισκέψεις. Το Παράρτημα Τριφυλίας διατηρεί σελίδα στο Facebook, η οποία θα “βγει στον αέρα” όταν ξεκινήσει η λειτουργία του. Ενας πολύ όμορφος χώρος γεννιέται και είναι εξαιρετικά τιμητικό για την ευρύτερη περιοχή η δημιουργία του. Αποτελεί μεγάλη τιμή και για μένα που το Εφορευτικό Συμβούλιο μου εμπιστεύτηκε την λειτουργία της! Είναι μία πρόκληση για νέες περιπέτειες και ανακαλύψεις η νέα μου θέση. Ο χώρος της Βιβλιοθήκης πάντα φάνταζε στα μάτια μου σαν ένας ονειρικός τόπος που με καλεί κοντά του, έγινε ένα μικρό μου όνειρο, κατά τη διάρκεια της εκπαιδευτικής μου διαδρομής και φέτος μου δόθηκε η ευκαιρία να το κυνηγήσω και να το φτάσω. Το γεγονός δε, ότι θα είμαι αυτή που θα δώσω πνοή σ΄αυτόν τον χώρο με ενθουσιάζει ακόμα περισσότερο! Νιώθω ότι μία συναρπαστική χρονιά ανατέλλει για μένα! Η προοπτική να αποσπαστώ στη Βιβλιοθήκη με πλημμύρισε ελπίδα και αισιοδοξία αλλά και με αισθήματα ευθύνης.

Μέσα σε μία – στην ίδια τάξη – μεγάλωσα κι εγώ μαζί με τους μαθητές μου, ένιωθα συμμαθήτριά τους τις περισσότερες φορές και γνώρισα καλύτερα τον εαυτό μου – και μέσα από τα παιδιά αλλά και μέσα από τους ενήλικους άλλους, συναδέλφους, γονείς, βοηθητικό προσωπικό …

Ολα αυτά τα χρόνια έδωσα πολλή ψυχή στο σχολείο, ζεστασιά, ενδιαφέρον και απεριόριστη αγάπη. Είχα οραματιστεί ένα “σχολείο της χαράς” και ήξερα ότι απαραίτητη προυπόθεση είναι η συνεργασία με τους γονείς.  Το 2008 με πρωτοβουλία μου και  την στήριξη των συναδέλφων και των γονέων εκείνης της χρονιάς  – όχι χωρίς αντιδράσεις βέβαια – δημιουργήθηκε ο Σύλλογος Γονέων του Νηπιαγωγείου (ίσως και ο πρώτος αυτόνομος Σύλλογος Γονέων Νηπιαγωγείου στο Νομό μας). Από τότε μέχρι και σήμερα οι συνεργατικές δράσεις και δραστηριότητές μας με τους γονείς είναι υποδειγματικές και αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για άλλους συλλόγους και σχολεία όχι μόνο στην περιοχή αλλά και ευρύτερα: Δεντροφυτεύσεις, καθαρισμοί ακτών, πορεία για το περιβάλλον, εικαστική βελτίωση της παιδικής χαράς, συνεργασίες με το Δημοτικό, καμπάνια κατά της πλαστικής σακούλας, ποδηλατάδες, συνεργασία με μπαμπάδες για χριστουγεννιάτικη γιορτή, χριστουγεννιάτικα και πασχαλινά παζάρια,  πορεία ειρήνης, ημερίδες, θεατρικές παραστάσεις, και τόσα άλλα … Τόσα άλλα!

Οφείλω μεγάλη ευγνωμοσύνη στους γονείς όλα αυτά τα χρόνια. Για την εμπιστοσύνη, τη συνεργασία, την αγάπη και το κέφι να συνδημιουργήσουμε.

Είχα οραματιστεί, χωρίς να το έχω καταλάβει, προφανώς επειδή δεν γνώριζα τους όρους, λειτουργούσα ενστικτωδώς,  ένα σχολείο-κοινότητα μέσα στην οποία όλοι συμμετέχουν στις  αποφάσεις και δραστηριότητες. Λίγο ρομαντικό, αλλά αυτό επεδίωκα όλα αυτά τα χρόνια γιατί, απλώς, ένιωθα ότι αυτό είναι το λογικό και το σωστό. Ετσι πρέπει να είναι τα σχολεία, ανεξάρτητα από την βαθμίδα που ανήκουν. Δεν είχα συνειδητοποιήσει δηλαδή ότι αυτό που οραματιζόμουν ήταν ουσιαστικά ένα Αειφόρο Σχολείο! Οταν το συνάντησα μπροστά μου όμως,  το αναγνώρισα αμέσως και το ακολούθησα με πάθος και πλήρη συνείδηση, πλέον!

Το 2013 ήταν η χρονιά που ξεκινήσαμε για πρώτη φορά το πρόγραμμα. Ανέλαβα ως υπεύθυνη εκπαιδευτικός για το “Αειφόρο Βραβείο” και ύστερα για το “Αειφόρο Σχολείο” και πιο μετά για τα Eco Schools, ενώ από το 2003-04 είμαστε μέλη της HELMEPA Junior. Επικοινωνούσα τις δράσεις, τους στόχους και το όραμα των προγραμμάτων στους γονείς και στις συναδέλφους, παροτρύνοντάς τες φυσικά κάθε χρόνο να δραστηριοποιηθούν και να αναλάβουν ρόλο ευθύνης. Τα προγράμματα αυτά όμως δεν  ανήκαν στη σφαίρα των ενδιαφερόντων τους και έτσι ένιωθα την ηθική υποχρέωση να τρέχω τα προγράμματα μόνη μου για να τα συνεχίσω. Μου άρεσε τόσο που επικοινωνούσα με συναδέλφους από άλλα μέρη της Ελλάδας! Η ανάγκη για επικοινωνία και συνεργασία οδηγεί σε δρόμους, δρομάκια και μονοπάτια πολύ συναρπαστικά. Και αυτό το έμαθα πολύ νωρίς, όταν ακόμα ελάχιστοι εκπαιδευτικοί στο Νομό μας ασχολούνταν με τέτοια προγράμματα.  Μέσα από τις αναζητήσεις μου γνώριζα νέα προγράμματα και συμμετείχα σ’ αυτά αλλά το σημαντικότερο, νέους/ες συναδέλφους που ανταλλάσσαμε ιδέες και απόψεις.  To σχολείο μας άρχιζε να αλλάζει όψη και το μυαλό μου επίσης (!)  και χωρίς καλά καλά να το καταλάβω είχαμε ήδη ξεκινήσει την πορεία του μετασχηματισμού μας προς την αειφορία. Πρώτα απ’ όλα άλλαξα εγώ και μετά το σχολείο. Διαφορετικά δεν θα ήταν τίποτα εφικτό. Πως θα μπορούσα να υποστηρίξω όλα όσα πρεσβεύει η Αειφορία αν η ίδια δεν πίστευα σ’ αυτά;

Για τις δράσεις μας, λοιπόν, το σχολείο μας πιστοποιήθηκε με πράσινες σημαίες, τιμητικές πλακέτες, βραβεία από διάφορους θεσμούς όπως: education leaders award, bravo schools, etwinning, ΕΛΛΑΚ, helmepa, code week, Artivism (Adelphi University New York) κ.α..  H χαρά μου ήταν μεγαλύτερη όταν μαθητές/τριές μου διακρίνονταν ατομικά σε διαγωνισμούς ζωγραφικής! Στο 1ο Διεθνές Συμπόσιο για το Αειφόρο Σχολείο, στην Αθήνα, μάλιστα, το 2014 (ή 2015) παρουσίασα την πορεία του μετασχηματισμού του Σχολείου προς την αειφορία.  Το 1ο νηπιαγωγείο Γαργαλιάνων άρχισε να αποκτά φήμη. Ενα μικρό σχολείο σε μία μικρή επαρχιακή πόλη δραστηριοποιείται όσο λίγα σε θέματα περιβάλλοντος, υλοποιεί εξαιρετικά πρωτότυπες δράσεις, συνεργάζεται με τους γονείς και την τοπική κοινωνία, αποσπά διακρίσεις, υλοποιεί συνεργατικά προγράμματα. Σιγά σιγά απέκτησε και την φήμη ενός σχολείου εναλλακτικού -πράγμα ασυνήθιστο για τη δημόσια εκπαίδευση. Αυτό προέκυψε απο την προσωπική μου φιλοσοφία η οποία είναι επηρεασμένη από την παιδαγωγική προσέγγιση της Reggio Emilia, του δασικού νηπιαγωγείου, της παιδαγωγικής Freinet.  Ενεργή συμμετοχή των παιδιών στην καθημερινότητά τους, ελεύθερο παιχνίδι, παιχνίδι στους νερόλακους, λασπόπιτες, γαλότσες και βόλτες με αδιάβροχα, συχνοί περίπατοι στην φύση ή την πόλη … δεν είναι συνηθισμένα σε πολλά νηπιαγωγεία. (Ολα αυτά φαίνονται στην σελίδα “οι βραβεύσεις μας”).

Πλέον, λόγω πολύχρονης εμπειρίας και επιτυχημένης πορείας  έχω την χαρά να ανήκω επίσημα και στην ομάδα mentoring του Αειφόρου Σχολείου!

Η συνεργασία με όλα τα μέλη της σχολικής κοινότητας είναι το κλειδί στο αειφόρο σχολείο. Και αυτός ήταν ένας πρωταρχικός στόχος: να φέρω τους γονείς κοντά, μέσα στο σχολείο. Αυτό ήταν κάτι πρωτοποριακό για τα δεδομένα της εποχής -ακόμα είναι για κάποια σχολεία. Οι γονείς έδιναν τα μέγιστα κάθε χρόνο για να στηρίξουν τις δράσεις μας, με ιδέες, πρωτοβουλίες, προσωπική εργασία. Η πρώτη μας συνεργατική δράση έγινε πριν ακόμα συσταθεί ο σύλλογος γονέων, το πρώτο χριστουγεννιάτικο παζάρι που υλοποιούσε ένα νηπιαγωγείο στην περιοχή.

Το 2004, χρονιά φιλοξενίας των Ολυμπιακών αγώνων στην χώρα μας. υλοποιήσαμε περιβαλλοντικό πρόγραμμα για την ελιά. Στο πλαίσιο του προγράμματος έγιναν απογευματινά εργαστήρια στο σχολείο με τις μαμάδες για κατασκευή σαπουνιού, αρωματικά λάδια, βιβλία με συνταγές, ελιές σε βαζάκια, κατασκευές κοστουμιών για την παράσταση κ.α. Η γιορτή μας είχε πραγματοποιηθεί στη Βιβλιοθήκη της πόλης μας, στο Πάρκο, με “λιοπάζαρο” παρέα το οποίο συντόνιζαν οι μαμάδες. Πρωτόγνωρα πράγματα τότε, αυτά, όχι μόνο για τους γονείς μα και για μένα. Και είχε γίνει η αρχή!

Θα ήταν παράλειψη να μην τονίσουμε ότι βασικός παράγοντας για την ανάπτυξη των περαιτέρω δράσεών μας ήταν και η ανακαίνιση του προαυλίου από το Ιδρυμα Καπετάν Βασίλη και Κάρμεν Κωνσταντακόπουλου.  Το Ιδρυμα είχε ανταποκριθεί θετικά στην επιστολή μου κάλυψε τις δαπάνες για την ανακαίνισή του. Νιώθω ευγνωμοσύνη για το Ιδρυμα και περηφάνια γι αυτή την ανακαίνιση.

Το προαύλιο άνθισε! Επισκευάστηκαν οι βρύσες, φυτεύτηκαν δέντρα και λουλούδια και βότανα και  φύτεψα και τις αγαπημένες μου βουκαμβίλιες καθώς και μια ελιά. Νιώθω πως ήταν το σπουδαιότερο δώρο που έκανα στο αγαπημένο μου νηπιαγωγείο – μαζί με τα δέντρα που φυτέψαμε αργότερα με δαπάνες του Συλλόγου γονέων.

Κάτω από την ελίτσα (“ε-λίτσα, ε-λίτσα”, έλεγαν τα παιδιά χορεύοντας γύρω της τότε) στήσαμε την υπαίθρια γωνιά ανάγνωσής μας, φάγαμε το κολατσιό μας, ραβδίσαμε το Νοέμβριο και πήγαμε τα σακιά στο ελαιουργείο, συνεργαστήκαμε, παίξαμε. Εμφιαλώσαμε το ελαιόλαδο και κολλήσαμε στα μπουκάλια χειροποίητες ετικέτες. Το μοιράσαμε, το δωρίσαμε, το γευτήκαμε. Σε έναν μεγάλο χώρο που παλιότερα είχε τσιμέντο και άμμο πλέον βρήκαν σπίτι τρία δέντρα, δάφνες, μια υπαίθρια κουζίνα από παλέτες που έφτιαξε ένας μπαμπάς, το ξύλινο παιχνίδι της αυλής που επισκευάστηκε και στερεώθηκε. Βρήκαν σπίτι οι … νερόλακοι, τα σκουλικάκια, τα νεκρά φύλλα … Είχαμε τη δυνατότητα να παρατηρούμε και να μαθαίνουμε από την φύση μέσα στο σχολείο. Τα παιδιά έπαιζαν εκεί, κάτω από τον ίσκιο των δέντρων φορώντας τις γαλότσες τους, μαθαίνοντας από την φύση αλλά αποκτώντας δεξιότητες ζωής. Τα οφέλη από ένα παιχνίδι ελεύθερο στην φύση είναι γνωστά για την ολόπλευρη και ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού όπως και η ενασχόλησή τους με τις λάσπες. Εφτιαχναν λασπόπιτες συνήθως, ή λουλουδόσουπες αλλά καμιά φορά έκαναν και λασπόλουτρα που πολύ τα ζήλευα, έτσι απελευθερωμένα που ήταν και σκαρφάλωναν στα δέντρα. Οι γαλότσες τους ήταν πάντα εκεί, στη γαλοτσοθήκη που φτιάξαμε μια Κυριακή, πέρυσι, με έναν μπαμπά, στο σχολείο, ο οποίος μάλιστα ξόδεψε αρκετά χρήματα για την κατασκευή της.  Τα παιδιά ανυπομονούσαν να λερώνονται! Και πόση χαρά έκαναν όταν γέμιζαν λάσπες!  Τα αδιάβροχά τους, σε ατομικές τσάντες  περίμεναν κι αυτά πότε θα τα γαργαλήσουν οι … σταγόνες της βροχής! Τα παιδιά καταλάβαιναν μέσα από το βίωμα ότι ο καιρός δεν αποτελεί πρόβλημα και δεν υπάρχει λόγος να σταματάμε τις δραστηριότητές μας. Εμείς προσαρμοζόμαστε και συνεχίζουμε αλλάζοντας μόνο ενδυμασία. (Κάτι που θά’ πρεπε να αποτελεί παράδειγμα και για τους μεγάλους). Η φύση είναι η πρώτη δασκάλα μας – και μετά τα παιδιά.  Έτσι συνήθιζα να λέω τους μαθητές μου. Αρκεί να έχει εκπαιδευτεί κανείς να την ακούει την φύση, να την παρατηρεί και να παίρνει τα μηνύματά της. Να βλέπει όχι απλώς να κοιτάζει.

Όταν διαβάσαμε, πέρυσι, το βιβλίο “ένα σχολείο ταρακουνημένο” της Αλκηστης Χαλικιά (εικ. Ιρις Σαμαρτζή, εκδόσεων Ίκαρος) τα παιδιά είπαν! “Κυρία έτσι είμαστε κι εμείς!”- Χάρηκα τόσο πολύ με την διαπίστωση τους. Το αειφόρο σχολείο μετονομάστηκε σε … ταρακουνημένο! Η αλήθεια είναι, ότι για να είναι ένα σχολείο ταρακουνημένο πρέπει πρώτα να είναι ταρακουνημένος και ο εκπαιδευτικός! Και το βιβλίο, ουσιαστικά, υμνεί τον εκπαιδευτικό που έχει την τόλμη να ταρακουνάει το σχολείο από τα … θεμέλια!  Για μένα, βέβαια, πάντα ήταν  “το σχολείο της χαράς”! Και το προαύλιό μας, “αυλή των θαυμάτων”.  Γιατί πολλά “θαύματα” έγιναν εκεί 🙂

Πόσο τη λάτρεψα την αυλή! Ενιωθα πάντα ότι πηγαίνω στο εξοχικό μου – και το εννοούσα.

Πριν τρία χρόνια ξεκινήσαμε και ένα πρότζεκτ μαζί με τους μαθητές μου και τους γονείς τους,  που πολύ αγάπησα αλλά δεν αγαπήθηκε το ίδιο από τον κόσμο εδώ, “πλανόδια χαριστική βιβλιοθήκη” . https://thegivinglibraryonwheels.blogspot.com

Τα σαββατοκύριακα δίναμε ραντεβού σε παιδικές χαρές ή πλατείες ή πάρκα διαβάζαμε/νε βιβλία και δανείζονταν. Δυστυχώς, όμως, μας πρόλαβε η καραντίνα και η πλανόδια έχασε το ρυθμό της. Συνεχίσαμε τις συνεργατικές δράσεις με το Δημοτικό και ανεβαίναμε στο προαύλιο για να δανείσουμε στους μαθητές του. Ελπίζω η Πλανόδια να έχει καλύτερη τύχη τη φετινή χρονιά.

Δημιουργήσαμε και ραδιόφωνο με τα μαθητούδια μου! “Τα ραδιοπούλια” μας πέταξαν στον αέρα (https://el.padlet.com/gterizaki/7l90wxghdjmrrord) και μάλιστα ανήκουν και στο … σμήνος των ραδιοφώνων του “Σκασιαρχείου” (Φρενέ)

Αν και η δική μου οπτική δεν ταίριαζε στις συναδέλφους και η δική τους, αντίστοιχα, ήταν μακριά από τη δική μου όπως έβλεπαν, υλοποιήσαμε πολλές κοινές δράσεις με άριστη συνεργασία μεταξύ μας αλλά κυρίως και με τους γονείς. Κάθε τάξη είχε τη δική της φιλοσοφία και αισθητική. Αυτό το θεωρούσα πάντα προτέρημα στο σχολείο μας και αποδοχή της διαφορετικότητας. Πως είναι δυνατόν να καλλιεργούμε στους μαθητές μας τη διαφορετικότητα και να μην την αποδεχόμαστε οι ίδιοι;

Στη διάδοση του οράματος του σχολείου βοήθησε και το παρόν ιστολόγιο, το οποίο και δημιούργησα το 2012 αφιερώνοντάς του πολύ – πάρα πολύ- προσωπικό χρόνο. Ηθελα να ανοίξω ένα παράθυρο -και άνοιξα πύλη τελικά – στον κόσμο μ’ αυτό το ιστολόγιο και όχι φυσικά να περιοριστώ και πάλι στον κόσμο της Τριφυλίας.   Το ιστολόγιο μας άνοιξε ορίζοντες, πόρτες και παράθυρα. Μας άνοιξε ορθάνοιχτα πύλες! Και βγήκαμε από το στενό πλαίσιο της επαρχίας μας. Θυμάμαι πόσο είχα στενοχωρηθεί από τα κακόβουλα σχόλια συναδέλφων ότι το είχα δημιουργήσει για προσωπική μου προβολή, αν και δεν έγραφα ποτέ το όνομά μου στις αναρτήσεις, ούτε αναρτούσα προσωπικά μου βραβεία. Μόνο του σχολείου! Ξέρω καλά ότι οι άνθρωποι αντιδρούν αρνητικά αρχικά στο “ξένο” και το κατηγορούν γιατί το φοβούνται. Γνωστό γνώρισμα της άγνοιας και της επαρχίας, μάλλον.

Οταν έχεις όραμα, όμως, κοιτάζεις μακριά. Δεν σταματάς σε κακόβουλα σχόλια γιατί σκοπό έχουν μόνο να σε φρενάρουν να σε κρατήσουν πίσω.

Κι αυτό έκανα.

Πλέον, λόγω της αποχώρησής μου, δηλώνω ότι οτιδήποτε είναι αναρτημένο εδώ -μέχρι και σήμερα  (πλην ίσως ελαχίστων περιπτώσεων δραστηριοτήτων στις οποίες αναφέρω το όνομα του τμήματος ή της συναδέλφου) είναι προσωπική μου δουλειά δέκα χρόνων και είναι μια σπουδαία παρακαταθήκη για τους επόμενους.

Δεν ήξερα πώς να είμαι Προισταμένη. Δεν με έμαθε κανείς.  Ηξερα μόνο πως είμαι πολύ ευσυνείδητη και εργασιομανής. Έμαθα να λειτουργώ εμπειρικά ψάχνοντας, την ίδια στιγμή,  τα πατήματά μου ενώ έπρεπε να πάρω σοβαρές αποφάσεις για το σχολείο.

Πολλές φορές μία θέση ευθύνης σου αποκαλύπτει πλευρές του εαυτού σου που αγνοούσες και είτε τρομάζεις που τις βλέπεις είτε χαίρεσαι που τις ανακαλύπτεις. Σου μαθαίνει να επικοινωνείς διαφορετικά απ’ ότι έχεις συνηθίσει και πολλές φορές χωρίς να τους ευχαριστείς όλους, είτε είναι συνάδελφοι, γονείς, ή άλλοι φορείς. Πάντα με γνώμονα το καλύτερο για το σχολείο συγκρούστηκα, διαφώνησα, στήριξα και συμβούλευσα, ενέπνευσα και εμπνεύστηκα – ακόμα εμπνέομαι από αξιόλογους συναδέλφους- πήρα αποφάσεις με προσωπικό και επαγγελματικό ρίσκο (το μέρος μικρό εδώ με όλα τα καλά του και τα “κακά” του) στηρίζοντάς τις αποφάσεις μου με την υπογραφή μου μέχρι τέλους. Ποτέ δε σκέφτηκα “τι με βολεύει” αλλά πάντα στη βάση του συλλογισμού μου για τις αποφάσεις μου ήταν το καλύτερο για τους μαθητές μου και για την σχολική μου μονάδα.

Ως Προισταμένη, έδωσα στο σχολείο ένα σύγχρονο και μοντέρνο πρόσωπο και τολμώ να πω, πια, ένα πρόσωπο πιο προχωρημένο από την εποχή του. Ενα σχολείο πλούσιο σε ποιοτικό εποπτικό – παιδαγωγικό υλικό, ανάμεσα στο οποίο εξαιρετικά ενημερωμένες γωνιές ΤΠΕ , διαδραστικό πίνακα (βραβείο από τα bravo schools) γωνιά ρομποτικής ιδιαίτερα εμπλουτισμένη, 3d printer (από βραβείο etwinning)  και τόσο εμπλουτισμένη βιβλιοθήκη που θα ζήλευαν πολλά άλλα σχολεία δημόσια και ιδιωτικά.

Οι συνάδελφοι που άφησα πίσω μου γνωρίζουν όλες τις φάσεις εξέλιξής του και είμαι σίγουρη ότι και αυτές και όσες ακόμα συνάδελφοι αναλάβουν στο μέλλον, είτε ως μόνιμες είτε ως αναπληρώτριες, θα σεβαστούν όλη τη δουλειά που έχει γίνει και όλο τον θησαυρό  που έχουν στα χέρια τους και χρησιμοποιούν.  Εύχομαι να τον διατηρήσουν ακέραιο και να εμπλουτίσουν το βιβλίο υλικού.

Παρέδωσα σήμερα το αρχείο στην Αναπληρώτρια Προισταμένη κ.  Πετροπούλου. Ένιωσα περηφάνεια και ικανοποίηση για όλα όσα αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια της θητείας μου, συγκίνηση που το αφήνω -πως όχι άλλωστε- και σίγουρα ένιωσα αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση που είχα την τόλμη να το αποχωριστώ για να κάνω ένα βήμα σε άλλο μονοπάτι -έστω για έναν χρόνο. Τα σχολεία, άλλωστε, δε μας ανήκουν ούτε μας οφείλουν. Ούτε οι οργανικές μας θέσεις μας ανήκουν. Μας “φιλοξενούν” τα σχολεία μας για κάποια χρόνια και εμείς οφείλουμε να τους το ανταποδίδουμε με σεβασμό: κάνοντας το καλύτερο δυνατόν γι αυτά, με το βλέμμα μας πρωτίστως στα παιδιά και όχι στον εαυτό μας.  Το γεγονός ότι είμαστε μόνιμοι στο Δημόσιο -και στο ίδιο σχολείο με ίδιες συναδέλφους- σε κάποιους εκπαιδευτικούς δίνει ασφάλεια, σε άλλους όμως, δίνει την αίσθηση του εγκλωβισμού. Η δυνατότητα για απόσπαση δίνει μία ευκαιρία για … απεγκλωβισμό και ανανέωση  (όταν χρειάζεται) ώστε η -ενδεχόμενη- επιστροφή στην τάξη να έχει άλλη αύρα!

Εύχομαι ειλικρινά, όσες ακόμα Προισταμένες ακολουθήσουν να αφήσουν πίσω τους περισσότερο “έργο, λόγο, νόημα” από μένα και να συνεχίσουν τους πολυετείς αγώνες μου για κατασκευή νέου σχολικού κτιρίου. Υπάρχει άλλωστε σχετική αλληλογραφία με το Δήμο. Εύχομαι και ο δήμος Τριφυλίας, πια, να συνειδητοποιήσει την  ανάγκη κατασκευής ενός νέου κτιρίου για το νηπιαγωγείο μας και ο Σύλλογος Γονέων να αγωνιστεί το ίδιο γι αυτό το σκοπό. Εύχομαι οι συνάδελφοι που θα δραστηριοποιούνται στην τάξη μου να σεβαστούν όλο το υλικό που είχα αγοράσει με χρήματα της σχολικής επιτροπής αλλά και με χρήματα που πρόσφεραν οι γονείς και με τα βραβεία που είχα αποσπάσει. Κάθε τάξη αγόραζε παιχνίδια με τις δωρεές των γονέων ανάλογα με τις ανάγκες της αλλά και την αισθητική των εκπαιδευτικών καθώς επίσης και το πεδίο των ενδιαφερόντων τους. Τα παιχνίδια που βρίσκονται στην τάξη “μου” έχουν αποκτηθεί με θυσίες και πολύ στοχευμένα ώστε να ανταποκρίνονται σε ανάγκες των μαθητών μου κάθε χρονιά. Ενδεικτικά μόνο αναφέρω μερικά: την πολύ ενημερωμένη γωνιά ρομποτικής: Botley, bee-bot, edison (δώρο από βραβειο), mouse bot, first coding, earl (alien), kitty, steam παιχνίδια, boardς για τον κύκλο του νερού, τους αριθμούς, τον χάρτη της Ελλάδας, τα αγαπημένα τους playmags (βιάζονταν να έρθουν πρώτα το πρωί για να παίξουν), παζλ και επιτραπέζια, ξύλινα τουβλάκια κατασκευής πόλης, μαγνήτες, το πολυκαρότσι και τόσα άλλα…! Προσθέτω ακόμα τον διαδραστικό πίνακα και τον τρισδιάστατο εκτυπωτή που έφεραν στην τάξη τα βραβεία μας από τη συμμετοχή μας σε etwinning προγράμματα.

Δεν κρύβω, ότι χαίρομαι ιδιαίτερα που η πιο δημιουργική και απογειωτική περίοδος του νηπιαγωγείου, μέχρι τώρα, ταυτίστηκε με την παρουσία μου σ’ αυτό.

Κρατάω βαθιά μέσα μου όλη την αγάπη που έχω πάρει (και δώσει) από τους μαθητές και τους γονείς τους, την εκτίμηση  συναδέλφων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό,  τα χαμόγελα των μαθητών μου, τα βλέμματά τους και τις αγκαλιές τους, τις φωνές μας,  τις παρατηρήσεις και τα κοροιδέματα, τις μέρες σινεμά και τα κουκλοθέατρα, τα μαγειρέματα και τις τραλαλα-λαλαγγίδες, τις γαλότσες και τα λασπομαγειρέματα και τα … λασπόλουτρα, τους βροχερούς περιπάτους με τα αδιάβροχα και τις ομπρέλες, τον διάδρομο της γνώσης και τις χριστουγεννιάτικες αφηγήσεις μας, τα θεατροπαιχνίδια μας, τα συμβούλιά μας, τις μάγισσες, την φρικαντέλα και τις κατασκευές, τον πάγκο με τα υλικά, τον καραμέλο και την καραμέλα και το ημερολόγιό τους (καλή πρακτική που γεννήθηκε στην τάξη μου) και φυσικά το αρωματικό, γευστικό ΚΑΛΑΟ!  Ναι, παινεύομαι που ήταν ιδέα μου να “πίνουν” τα παιδιά το παραμύθι μετά την αφήγηση. Μάλιστα βρήκε μεγάλη απήχηση και σε πολλές τάξεις νηπιαγωγείου μυρίζει καλάο το Δεκέμβριο! (Αναφέρθηκε μάλιστα σ’ αυτό και η διαχειρίστρια της σελίδας του Ευγένιου Τριβιζά στο Fb!).

Και, φυσικά, για το τέλος αφήνω τον Καραμέλο και την Καραμέλα. Δύο λούτρινα σκυλάκια που εδώ και χρόνια φιλοξενούνται σε σπίτια μαθητών τα Σαββατοκύριακα. Ο Καραμέλο είναι γεράκος (από το 2009 είναι στο σχολείο, μαζί με το γιο μου) αλλά πάντα διαθέσιμος για τρελά παιχνίδια και ακούραστος για βόλτες. Στις “σελίδες” θα βρείτε μία ολόδική του!

Ηρθε η ώρα να κάνει και αυτός ένα βήμα και να γνωρίσει περισσότερα παιδιά.

Κρατάω σε ένα μπαουλάκι και τις αρνητικές εμπειρίες όμως, από συναδέλφους -και λιγότερους γονείς- οι οποίες μου έδωσαν διαφορετικά μαθήματα και με δυνάμωσαν κιόλας. Μου άνοιξαν διαφορετικούς ορίζοντες και δημιούργησα τα δικά μου νέα μονοπάτια. Οπότε δεν έχω παρά να τους ευχαριστήσω κι αυτούς για τον χρόνο που μου αφιέρωσαν και να τους διαβεβαιώσω ότι είναι μάλλον τυχεροί, επειδή  δεν θα “μεγαλώσουν” ποτέ. Αμα είσαι “μικρός” μένεις για πάντα έτσι.

Ευχαριστώντας όσες/ους συνεργάστηκα αυτά τα χρόνια, αφήνω το Νηπιαγωγείο (για πόσο;) επειδή το αγαπώ … Ξέρει αυτό τι εννοώ 😉

Σας ευχαριστώ μαθητούδια μου όλων αυτών των χρόνων για όλα όσα μου διδάξατε, απολογούμαι για λάθη που έκανα αλλά σας διαβεβαιώνω ότι δεν έγιναν από έλλειψη αγάπης. Είστε οι καλύτεροι δάσκαλοι που είχα. Για σας και τους γονείς σας θα είμαι πάντα η “Λιτσού”.

Σας αφιερώνω αυτά τα δύο τραγούδια που χαρακτηρίζουν τις ταρακουνημένες τάξεις όλων των νηπιαγωγικών μας χρόνων!

https://youtu.be/1UM-uOI19gw

Και …

https://youtu.be/0IKCSxKcDao

Ξέρετε εσείς, άλλωστε! 😉

Εις το επανιδείν!  😉 

 

31.08.2022

Γαρυφαλιά Τεριζάκη

gterizaki@gmail.com

D95A45FC-2AB0-44D8-A5E1-0529853A028A 2

Διακόσμηση αυλής και ανακύκλωση

Κάθε χρόνο οι μαθητές και οι μαθήτριές μου, σε συνενόηση με τους γονείς τους, φέρνουν γαλότσες και αδιάβροχά και τα αφήνουν στο σχολείο γιατί … ποτέ δεν ξέρεις! 🙂

Οι γαλότσες εξασφαλίζουν στα παιδιά παιχνίδι στην αυλή χωρίς το άγχος να λερώσουν τα παπούτσια τους αλλά ακόμα, παιχνίδι και παρατηρήσεις στους νερόλακους που σχηματίζονται με την βροχή.

Η σωστή οργάνωση στο σχολείο – παντού δηλαδή – είναι το κλειδί να λειτουργούν όλα ρολόι

Ετσι βρήκαμε τη λύση. Φτιάξαμε γαλοτσοθήκη” με τα καφάσια! Οι παρατηρήσεις της συναδέλφου Ντ. Νομικού ελήφθησαν υπόψη φυσικά και έτσι θα τοποθετήσουμε και πάτο στα καφάσια για να μην πέφτουν τα χώματα από τις πάνω γαλότσες στις κάτω. Επίσης, έχουμε ήδη βούρτσες για το καθάρισμά τους από τα χώματα και τις λάσπες, ώστε να τακτοποιούνται καθαρές για την επόμενη χρήση

Αφού τακτοποιήσαμε τις γαλότσες και μας περισσέψανε καφάσια, είπαμε να διακοσμήσουμε και την αυλή.

Τα κάγκελα δεν μας αρέσουν.  Αναγκαίο κακό είναι, όμως εμείς θα γλυκάνουμε λίγο την όψη τους.

Κάθε χρονιά προτείνω στα παιδιά να φέρνουν από ένα λουλουδάκι για να δέσουμε συμβολικά τη χρονιά μαζί του.  Το φυτεύουμε είτε στο χώμα είτε σε γλάστρα.

Γενικά αγαπάμε τα φυτά.

Και μέσα στην τάξη μας έχουμε γλαστράκια, ένα σε κάθε τραπέζι, τα οποία και φροντίζουν οι … ομοτράπεζοι!

Αξιοποιήσαμε λοιπόν αυτά τα πλαστικά καφάσια -τα οποία μας τα έφερε ο μπαμπάς κος Νίκος-για να διακοσμήσουμε την αυλή, να μειώσουμε τους κινδύνους  και να αποκτήσουμε και κρεμαστούς λουλουδόκηπους!

Μάλλον ο πιο ανέξοδος και ο πιο καλαίσθητος τρόπος που θα μπορούσαμε να σκεφτούμε

Πολλαπλά τα οφέλη λοιπόν:

-Μειώνουμε τους κινδύνους τραυματισμών αφού, τα λουλούδια και τα καφάσια διακριτικά  θυμίζουν στα παιδιά να μην ανεβαίνουν σε κείνο το σημείο, δεν έχει χώρο. Και το πότισμα γίνεται με τη βοήθεια της κυρίας (στα ψηλά)

-Διακοσμούμε την αυλή μας ενισχύοντας το εναλλακτικό ύφος που ήδη έχει. Η αλήθεια είναι ότι η αυλή του νηπιαγωγείου μας δε θυμίζει καθόλου αυλή σχολείου. Περισσότερο αυλή εξοχικού θυμίζει! Μάλλον γι αυτό μας αρέσει τόσο πολύ.

-Εξοικονομούμε νερό, αφού το πάνω γλαστράκι ποτίζει και το κάτω κ.ο.κ.

-Ανακυκλώνουμε! Χρησιμοποιούμε πλαστικά καφάσια αλλά και σκασμένες μπάλες ποδοσφαίρου μετατρέποντάς τις σε γλάστρες

-Προσφέρουμε σπίτι σε έντομα

Ε λίγα είναι;

Ναι! Τελικά, η Φαντασία είναι πιο σημαντική από τη γνώση. Η φαντασία μας πάει παντού! Ενώ η λογική … μόνο από το 1 στο 2. Το είπε και ο Αινστάιν! 😉

Δείτε !

Είδατε πόσα σκουπίδια αξιοποιήσαμε;

Η -δημιουργική- ανακύκλωση είναι τρόπος ζωής. Δεν είναι μόνο το αφιέρωμα μιας μέρας το χρόνο. Ας προβληματιστούμε πριν πετάξουμε κάτι. Ας καλέσουμε την φαντασία μας να δώσει καμία ιδέα πως αλλιώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί κάτι πριν στα σκουπίδια πεταχτεί! Θα εκπλαγείτε με το αποτέλεσμα!

Ενα προιόν, πιστεύω πραγματικά, ότι ολοκληρώνει τον κύκλο ζωής του όταν αποκτήσει και μια νέα μορφή πριν στα σκουπίδια πεταχτεί. 🙂

Γαρυφαλιά Τ.

 

 

IMG-2534

κατασκευές – πειράματα-παιχνίδια! ΙΔΕΕΣ ΠΟΛΛΕΣ!

 

Συγκεντρώσαμε κάποιες ιδέες από προηγούμενες χρονιές!

Πειράματα

Τις παγωμένες ζωγραφιές μας θα τις δείτε εδώ https://youtu.be/rjfzpeuqdAk

Κατασκευές

Παιχνίδια στην αυλή (και επίκαιρα μια που το πάσχα πλησιάζει!)

Γωνιές που μπορείτε να δημιουργήσετε και εσείς στον κήπο ή την αυλή σας. Να γεμίσουν οι γειτονιές μουσική!!

Παιχνίδια με μαγνήτες

Παιχνίδια με σκιές.

Εδώ, είχαμε τυπώσει τις φωτογραφίες των παιδιών σε προφίλ και τις κάναμε φιγούρες για θέατρο σκιών. Μπορείτε να κάνετε και εσείς το ίδιο. Και των παιδιών σας και τις δικές σας! Και με ένα φακό μπορεί να γίνει το θέατρο αν δεν έχετε πιο δυνατό φως

Μπορείτε -έτσι κι αλλιώς να δίνετε στα παιδιά να ζωγραφίζουν σε διάφορα υλικά όπως και στη συγκεκριμένη περίπτωση- να χρησιμοποιήσετε ένα  σεντόνι που δεν χρειάζεστε για να δημιουργήσουν τον μπερντέ για το θέατρό τους. Με μαρκαδόρους ή λαδοπαστέλ, ή κηρομπογιές, ή και τέμπερες αν έχετε … Είναι ωραία ιδέα να συμμετέχετε και οι γονείς μαζί !

Ενα αλλο παιχνίδι που μπορείτε να κάνετε με τα παιδιά μέσα ή έξω από το σπίτι είναι, αν δεν έχετε μουσικό όργανο, να χρησιμοποιήσετε μία κατσαρόλα ή ένα καπάκι κατσαρόλας με ένα κουτάλι για μπαγκέτα. Να παίξετε παιχνίδια ρυθμικά! Τρελαίνονται τα παιδιά και οι μεγάλοι!

Το κλασικό παιχνίδι ! Φτιάχνουμε βαρκούλες με χαρτί και τα ρίχνετε στη μπανιέρα, ή τους γεμίζετε μία λεκάνη με νερό!

Και άλλα παιχνίδια με φακό. Το βράδυ μπορείτε να τους λέτε και ιστορίες με φακό! Να βάλετε και το φακό κάτω από το πηγούνι να δημιουργείτε τρομακτικές φάτσες!

Να και μια άλλη ιδέα! Μπορείτε να δώσετε μιά πιο … επιστημονική διάσταση στη βόλτα τους στον κήπο ή τη θάλασσα! Να καταγράφουν (με όποιον τρόπο μπορούν, είτε γράφοντας είτε ζωγραφίζοντας) τα φυτά ή τα έντομα που συναντούν μπροστά τους. Αν έχετε δώστε τους και μεγεθυντικό φακό!

Ενας κυλινδρος της βροχής! Μπορείτε να τον φτιάξετε εύκολα. Τα ρολά από το χαρτί κουζίνας είναι μαλακά, δεν χρειάζονται σφυρί!

Μια ιδέα για κατασκευή και παράλληλα αφορμή για να ακούσετε ένα αγαπημένο μας τραγούδι!

https://youtu.be/qlRiFQmqhTc

 

Αν δεν έχετε γυαλοχαρτο, δεν πειράζει. Μπορείτε απλώς να ακούσετε το τραγούδι και να χορέψετε 😉

Ολο και κάτι θα βρείτε, όμως! Σίγουρα!

Να, αυτό το παιχνίδι το λατρεύουν! Δεν σας λέω πολλά! Δείτε το βίντεο

Μπορείτε εναλλακτικά, να χρησιμοποιήσετε αν όχι χαρτί του μέτρου, το δάπεδο της βεράντας ή της αυλής. Αντί για μαρκαδόρο πάρτε κιμωλία. Το παιδί που ζωγραφίζει μπορεί να είναι ξαπλωμένο πάνω σε ένα σκέιτμπορντ μπρούμυτα και το αδελφάκι ή εσείς να το σπρώχνετε προς διάφορες κατευθύνσεις. Το παιδί θα κρατάει στα χέρια του τις κιμωλίες και θα ζωγραφίζει εν κινήσει!

Δοκιμάστε τα και πείτε μας εντυπώσεις!

Και μην ξεχνάτε, ε

#μένουμεσπίτι

 

Το προαύλιο ξεχύλισε Βιταμίνη C

O κύριος Θοδωρής

μας βοηθάει να είμαστε υγιείς

Βιταμίνη C σε όλους μας μοιράζει

και τη γρίπη την τρώει το μαράζι!

Γρίπη, στο σχολειό μας δεν θα ρθεις πάλι
γιατί τρώμε πορτοκάλι!

φυτοϊστορίες – κυκλάμινο

#planting #flower #schoolyard #kindergarten #eco #activities
Το πρώτο μας κυκλάμινο !

Ομορφαίνουμε τον κήπο μας με λουλούδια εποχής

Ενα χέρι ποτέ δεν είναι αρκετό!

Η εικόνα ίσως περιέχει: φυτό, λουλούδι, φύση και υπαίθριες δραστηριότητες

Η εικόνα ίσως περιέχει: φυτό, λουλούδι, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση

Η εικόνα ίσως περιέχει: φυτό και υπαίθριες δραστηριότητες

 

Επίσκεψη στο re:think – Αγρόκτημα φυσικής καλλιέργειας Φοίφα

Η πρώτη μας μεγάλη εκδρομή φέτος έγινε στο re:thing αγρόκτημα φυσικής καλλιέργειας Φοίφα, στην Καλαμάτα!

Ενα υπέροχο κτήμα, με άπειρο χώρο για παιχνίδι

Ο,τι μας έμεινε έντονο στη μνήμη μας  ήταν ο “ηλεκτροσόκ”, ο γάτος του κτήματος, η σπιτική λεμονάδα που ήταν “γλυκιά και ξινή μαζί”, τα σποροσβολάκια, το τρακτέρ και  φυσικά  … το τρέξιμο!!!

Δείτε λίγες στιγμές από την επίσκεψή μας

IMG_5383 IMG_5386 IMG_5390 IMG_5410 IMG_5416 IMG_5432 IMG_5437 IMG_5445 IMG_5458 IMG_5464 IMG_5465 IMG_5466 IMG_5470 IMG_5480

Στο βίντεο που ακολουθεί θα δείτε όλες μας τις στιγμές! 🙂

Το τραγούδι που συνοδεύει το βίντεο είναι αγαπημένο ! “Ο σπόρος που ήθελε να γίνει δάσος, της Νικολέτας Αναστασίου

Να γιατί δεν θέλουμε να φεύγουμε από το νηπιαγωγείο!

 Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε γιατί δεν θέλουμε να φεύγουμε από το σχολείο!

Φιλαναγνωσία, ζωγραφική, μουσική, κηπουρική …

Τόσες δραστηριότητες μέσα σε ένα απογευματάκι και όλα αυτά  παίζοντας!

Ουτε που καταλαβαίνουμε πως περνάει η ώρα.

Πώς άλλωστε; Αφού ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Βαριέται κανείς να παίζει;

Ερχεται η ώρα 4 μ.μ.  και τρέχουμε να ετοιμαστούμε! 

Αυτό που δε μας λείπει, πάντως,  στο σχολείο μας είναι η χαρά, η τρελή φαντασία και φυσικά η διάθεση για παιχνίδι!

Ποιος τρελαίνει ποιον, περισσότερο, δεν ξέρουμε μόνο….

Εμείς την κυρία, ή … αυτή εμάς!

🙂

Actioooon …!

Η μουσική είναι η “ταραντέλλα” από τον Δίσκο “Τα ταξίδια του τεμπέλη δράκου“, του Γιώργου Χατζηπιερή!

Εχεις δει ποτέ τη βροχή;

Ιδανική μέρα για διάλειμμα!

IMG_7467

Σιγά που θα χάναμε την ευκαιρία!

Ετσι, μπήκαμε ένας ένας κάτω από την ομπρέλα

IMG_7411

ή δύο μαζί για … κοινωνική αλληλεπίδραση!

Και έτσι αρχίσαμε τις βόλτες και την κουβέντα και τα τραγούδια


IMG_7413IMG_7423 IMG_7414

Με την ομπρέλα έχει περισσότερη πλάκα να κάνεις τσουλήθρα! Αλλά πάλι μπορεί και όχι! Μήπως να κάνουμε την ομπρέλα αλεξίπτωτο και να κατέβουμε σιγά σιγά;IMG_7416

Και η πυροσβεστική δίπλα μας για να νιώθουμε ασφαλείς μια τέτοια μέρα … βροχερή! Ποτέ δεν ξέρεις …

IMG_7418

Ησυχοι λοιπόν που ο πυροσβέστης περιπολεί, αρχίζουμε και το ποδόσφαιρο.

IMG_7424

Και δεν παραλείψαμε φυσικά να … ανακατέψουμε το χώμα! Ετσι βρεγμένο που είναι, οργώνεται καλύτερα!IMG_7425

IMG_7432

“Εδώ θέλει λίγο σκάψιμο ακόμα … !”

Και τα … παιδιά μας τα σκληραγωγούμε!  Με κατάλληλο ντύσιμο δεν παθαίνουν τίποτα!

IMG_7429

Η μαμά, με τα καλά της για τη βόλτα στη βροχή!

IMG_7433

singing in the rain!

Η πρώτη βάρδια τελείωσε. Τώρα αναλαμβάνει η δεύτερη ! IMG_7435

Πώς γίνεται η βροχή;

Με τον γνωστό τρόπο αλλά και με θεατρικό παιχνίδι!

IMG_7409

Ξεκινάμε!!! Καλη χρονια !

Με τούτα και με τ αλλα

αφησαμε τα κσλοκαιρινα

και πάμε γι αλλα!

Το νέο μας ταξίδι θα ξεκινηςει τη Δευτέρα 12/9 στις 08:45 στο προαυλιο του 2ου Δημοτικου οπου θα τελεστεί ο καθιερωμένος ετήσιος Αγιασμος

Αμεσως μετα θα κατέβουμε στο μυρωδάτο σχολείο μας που εχει πλημμυρίσει στα χρωματα  απο την χαρά του για να επιβιβαστούν οι επιβάτες αλλα και για να γνωρίσουν τους φετινούς τους συνταξιδιώτες και … καπετάνιους!

image

image

 

Οι ταξιδιώτες μας διψάνε για περιπέτεια! Καποιοι απ αυτους θα ολοκληρώσουν το ταξίδι τους ενω καποιοι νέοι   θα το ξεκινήσουν!  Οι εμπειρίες των παλιών θα τους φανούν χρήσιμες πολυ!

Ευχόμαστε να εχουμε μια ήρεμη, γελαστή,  και χαρούμενη χρονια!

 

 

Γιορτή τέλους … τέλος!

Η πρόσκληση για την γιορτή του τέλους, (που όμως δεν είναι ακόμα το τέλος)!

Φέτος σκεφτήκαμε , αντί για ξεχωριστές προσκλήσεις να φτιάξουμε μία αφίσα – πρόσκληση όλοι μαζί!

Την φωτογραφίσαμε και πήρε ο καθένας από μία φωτογραφία!

Η πρόσκληση-φωτογραφία είναι έτοιμη!
IMG_7050

Ο καιρός ήταν με το μέρος μας φέτος και έτσι καταφέραμε και πραγματοποιήσαμε τη γιορτή μας στην αυλή!

Τα θέματά μας φέτος ήταν:

“τα παιχνίδια στην αυλή” (παραδοσιακά)

“η κυκλοφοριακή αγωγή”

“δημοκρατία-ειρήνη”

Ολα τα παιδιά μαζί (και των δύο τμημάτων) τραγούδησαμε

Μετά παρουσιάσαμε τα θεατρικά μας και τα δρώμενα και αφήσαμε για το τέλος το καλύτερο!

Παιχνίδια στην αυλή

Οι μαμάδες μας έδειξαν τι παιχνίδια έπαιζαν όταν ήταν μικρές και έτσι παίξαμε

“λαστιχάκι”, “κυρέλι”, “σκοινάκι”, “μουσικά στεφάνια”, “αλεπού” καθώς και ένα  μολδαβικό παιχνίδι που θύμιζε το “περνά περνά η μέλισσα”

“γελώ και παίζω όλη μέρα … “
IMG_7102 IMG_7103

δρώμενα

IMG_7104 IMG_7105 IMG_7107 IMG_7108 IMG_7109

“ζήτω τα παιχνίδια τα αληθινά”- θεατρικό δρώμενο

τα παιδιά συνειδητοποιούν ότι τα αληθινά παιχνίδια με τους φίλους τους είναι καλύτερα από τα ηλεκτρονικά!

IMG_7129 IMG_7130 IMG_7131

μουσικά στεφάνια

Τα παιδιά χορεύουν με τη μουσική.

Οταν σταματήσει η μουσική κάθε παιδί τρέχει γρήγορα να μπει μέσα σε ένα στεφάνι. Ποτέ δύο στο ίδιο στεφάνι.
IMG_7132 IMG_7133 IMG_7135

και ….

IMG_7162

“το κυρέλι”

Ενα παιδί κρατά στο πάνω μέρος της παλάμης (τεντωμένο χέρι) ένα κεραμιδάκι και περπατάει πάνω στην καραβάνα κοιτώντας ψηλά. Αν πατήσει γραμμή βγαίνει. Τα παιδιά που περιμένουν φωνάζουν: “πατάς”, ή “δεν πατάς” και το παιδί με το κυρέλι συνεχίζει ή σταματάει (αναλόγως).

Μετά μπορεί να βάλει κάτω το κυρέλι, και κάνοντας κουτσό να το σπρώχνει με το πόδι του προσέχοντας όμως να μη βγει έξω από τις γραμμές μέχρι να φτάσει στο τέλος!

IMG_7147 IMG_7148 IMG_7150 IMG_7158

και οι μαμάδες παίζουν “σκοινάκι”

IMG_7163

 

“η αλεπού” .

Χρειαζόμαστε κάρτες με αριθμούς από το 1-20

Ενα παιδί είναι η αλεπού. Τα υπόλοιπα κλείνουν τα μάτια τους για να μη δουν που κρύβει η αλεπού τις κάρτες. Μόλις η αλεπού τους πει, ανοίγουν τα μάτια και ψάχνουν για τις κάρτες. Οποιος βρει την κάρτα με τον αριθμό 20 γίνεται αλεπού!

 

IMG_7137 IMG_7138

 

Και επειδή, ως γνωστόν, το παιχνίδι ανοίγει την όρεξη , πιο κει ήταν οι μπαμπαδες που έψηναν  σουβλάκια και πιτούλες !

Και στο τέλος τέλος το καλύτερο από όλα

ΠΑΓΩΤΟ!!!

Και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά να ξαναπαίξουμε παιχνίδια πολλά

Και επειδή όπου νά’ ναι κλείνουν τα σχολεία, ας μην ξεχνάμε …

IMG_7101

Let’s do it Ελλάδα, let’s do it γαργαλιάνοι!

Μικροί οικολόγοι μεγάλοι εθελοντές!

Στα πλαίσια της παγκόσμιας αυτής εκστρατείας ( Let’s do it World) πραγματοποιήσαμε τη σημερινή μας  δράση όπως θα δείτε στο βιντεάκι που ακολουθεί!

Οι πράσινες δράσεις του σχολείου μας θα ολοκληρωθούν σε τρεις Κυριακές.

Η πρώτη Κυριακή -26 Απριλίου- μόλις πέρασε και ήταν γεμάτη καθαρίσματα, βοτανίσματα και φυτέματα!

Η δεύτερη Κυριακή -2 Μαίου – θα γεμίσει χρώματα (και … αρώματα από τους κήπους μας), αφού θα ζωγραφίσουμε όλα τα γκρίζα και άσχημα σημεία των προαυλίων μας (τοίχους, σκάλες κλπ) και θα συμπληρώσουμε μερικά φυτά ακόμα!

Η τρίτη Κυριακή – 10 Μαίου– θα πάρει πιο γαλάζιο χρώμα αφού θα καθαρίσουμε την παραλία “Βρωμονέρι”. Η τελευταία μας δράση θα γίνει στα πλαίσια της εκρατείας “Ας καθαρίσουμε την Ευρώπη- πανευρωπαική μέρα καθαρισμού” 8-10 Μαίου. Την εκστρατεία αυτή στη χώρα μας συντονίζει η Helmepa, της οποία είμαστε μέλη τα τελευταία χρόνια!

Και έτσι θα κλείσουμε την χρονιά μας όπως ακριβώς την ξεκινήσαμε: Με καθαρισμό ακτής!

Παγκόσμια Εκστρατεία εθελοντικού καθαρισμού ακτών 2014

Helmepa juniorακια εν δράσει λοιπόν!

IMG_5104

Eντομολόγοι

Οι επιστήμονες τελικά δεν ξεκουράζονται ποτέ!

Το μυαλό τους πάντα δημιουργεί ερωτήματα!

Πόσα έντομα ζουν στην αυλή του σχολείου μας;

Για να δούμε λοιπόν…

Εξοπλισμένοι αρχίζουν την έρευνα

IMG_5097

IMG_5098

Δεν πετάει τίποτα ακόμα …

IMG_5099

για να δούμε πιο κάτω …

IMG_5100

Σαν κάτι να βλέπουμε εδώ

IMG_5101

(πέφτει και αυτό το καπέλο …)

IMG_5102

Ολα καλά, εντάξει!

IMG_5104

Α χα…  σε πιάσαμε!

IMG_5024 IMG_5026

Ωχ .. κρίμα

IMG_5087

Σε πιάσαμε και σένα πεταλουδίτσα!

IMG_5036


IMG_5034

εεπ… Ποιος κρύβεται εκεί;

IMG_5037

IMG_5039

Γρήγορα να τα καταγράψουμε μήπως και  ξεχάσουμε κανένα

IMG_5092 IMG_5093

Και τώρα μπορούμε να συνεχίσουμε την έρευνα

και να αρχίσουμε ένα νέο σχέδιο εργασίας!

Ο καθένας με τα ενδιαφέροντά του!  😉 IMG_5071

IMG_3952

Ζωγραφική στην αυλή-μαμάδες εν δράσει!

 Μαμαδες εν δράσει για άλλη μια φορά!

Την προηγούμενη εβδομάδα βοτανίσανε και σήμερα … ζωγραφίσανε!

Μπορείτε να μαντέψετε τι;
IMG_3935

IMG_3936 IMG_3937 IMG_3938

IMG_3948

Το προαύλιο γέμισε  παιχνίδια με γράμματα και αριθμούς!

Ποιός θυμάται την καραβάνα (ή κουτσό)

IMG_3950

“Σαλιγκάρι, σαλιγκάρι μήπως να σε πω σαλιάρη…”

Οχι,  το δικό μας σαλιγκάρι λέγεται  “σαλιγκάρι – αλφαβητάρι”!

IMG_3952

Ευχαριστούμε μαμάδες! Είστε οι καλύτερες!

Οσο οι μαμάδες ζωγράφιζαν τα παιδιά εξερευνούσαν την αυλή.

Με λύπη τους βρήκαν ένα νεκρό σαμιαμίδι (σημαντήρι στα Γαργαλιανιώτικα)

IMG_3942

Το έθαψαν στον κήπο αφού πρώτα το εβαλαν πάνω σε ένα φύλλο!

IMG_3943 IMG_3944

Εκεί κάπου, δίπλα στη … μελιτζάνα βρίσκεται το σημαντηράκι μας…

IMG_3946