Αντίο ή εις το επανιδείν; ‘Οπως και νά’ χει σου λέω “γεια”!

Αντίο;

Δεδομένου ότι διατελώ Προϊσταμένη του Νηπιαγωγείου που αγάπησα τόσο πολύ από το 2007, δράττομαι της ευκαιρίας να το αποχαιρετίσω (τουλάχιστον για μία χρονιά) με έναν μικρό απολογισμό – και λίγες σκέψεις.

Ενας κύκλος 21 χρόνων κλείνει σήμερα, για μένα. 31/8/2001 διορίστηκα στην Ερμούπολη της Σύρου ενώ από το 2002 ήρθα με μετάθεση στο 1ο Νηπιαγωγείο Γαργαλιάνων, του οποίου είχα την χαρά και την τιμή να ηγούμαι από το 2007. Παρέλαβα τα ηνία από την προηγούμενη Προισταμένη κ. Κολετζικούδη, η οποία άφηνε πίσω της μια άλλη εποχή στην εκπαίδευση.

Την φετινή χρονιά 2022-23 θα είμαι αποσπασμένη στη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Καλαμάτας. Συγκεκριμένα θα είμαι Υπεύθυνη του Παιδικού Παραρτήματος Τριφυλίας που δημιουργείται στα Φιλιατρά και σε μικρό χρονικό διάστημα θα είναι έτοιμο για επισκέψεις. Το Παράρτημα Τριφυλίας διατηρεί σελίδα στο Facebook, η οποία θα “βγει στον αέρα” όταν ξεκινήσει η λειτουργία του. Ενας πολύ όμορφος χώρος γεννιέται και είναι εξαιρετικά τιμητικό για την ευρύτερη περιοχή η δημιουργία του. Αποτελεί μεγάλη τιμή και για μένα που το Εφορευτικό Συμβούλιο μου εμπιστεύτηκε την λειτουργία της! Είναι μία πρόκληση για νέες περιπέτειες και ανακαλύψεις η νέα μου θέση. Ο χώρος της Βιβλιοθήκης πάντα φάνταζε στα μάτια μου σαν ένας ονειρικός τόπος που με καλεί κοντά του, έγινε ένα μικρό μου όνειρο, κατά τη διάρκεια της εκπαιδευτικής μου διαδρομής και φέτος μου δόθηκε η ευκαιρία να το κυνηγήσω και να το φτάσω. Το γεγονός δε, ότι θα είμαι αυτή που θα δώσω πνοή σ΄αυτόν τον χώρο με ενθουσιάζει ακόμα περισσότερο! Νιώθω ότι μία συναρπαστική χρονιά ανατέλλει για μένα! Η προοπτική να αποσπαστώ στη Βιβλιοθήκη με πλημμύρισε ελπίδα και αισιοδοξία αλλά και με αισθήματα ευθύνης.

Μέσα σε μία – στην ίδια τάξη – μεγάλωσα κι εγώ μαζί με τους μαθητές μου, ένιωθα συμμαθήτριά τους τις περισσότερες φορές και γνώρισα καλύτερα τον εαυτό μου – και μέσα από τα παιδιά αλλά και μέσα από τους ενήλικους άλλους, συναδέλφους, γονείς, βοηθητικό προσωπικό …

Ολα αυτά τα χρόνια έδωσα πολλή ψυχή στο σχολείο, ζεστασιά, ενδιαφέρον και απεριόριστη αγάπη. Είχα οραματιστεί ένα “σχολείο της χαράς” και ήξερα ότι απαραίτητη προυπόθεση είναι η συνεργασία με τους γονείς.  Το 2008 με πρωτοβουλία μου και  την στήριξη των συναδέλφων και των γονέων εκείνης της χρονιάς  – όχι χωρίς αντιδράσεις βέβαια – δημιουργήθηκε ο Σύλλογος Γονέων του Νηπιαγωγείου (ίσως και ο πρώτος αυτόνομος Σύλλογος Γονέων Νηπιαγωγείου στο Νομό μας). Από τότε μέχρι και σήμερα οι συνεργατικές δράσεις και δραστηριότητές μας με τους γονείς είναι υποδειγματικές και αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για άλλους συλλόγους και σχολεία όχι μόνο στην περιοχή αλλά και ευρύτερα: Δεντροφυτεύσεις, καθαρισμοί ακτών, πορεία για το περιβάλλον, εικαστική βελτίωση της παιδικής χαράς, συνεργασίες με το Δημοτικό, καμπάνια κατά της πλαστικής σακούλας, ποδηλατάδες, συνεργασία με μπαμπάδες για χριστουγεννιάτικη γιορτή, χριστουγεννιάτικα και πασχαλινά παζάρια,  πορεία ειρήνης, ημερίδες, θεατρικές παραστάσεις, και τόσα άλλα … Τόσα άλλα!

Οφείλω μεγάλη ευγνωμοσύνη στους γονείς όλα αυτά τα χρόνια. Για την εμπιστοσύνη, τη συνεργασία, την αγάπη και το κέφι να συνδημιουργήσουμε.

Είχα οραματιστεί, χωρίς να το έχω καταλάβει, προφανώς επειδή δεν γνώριζα τους όρους, λειτουργούσα ενστικτωδώς,  ένα σχολείο-κοινότητα μέσα στην οποία όλοι συμμετέχουν στις  αποφάσεις και δραστηριότητες. Λίγο ρομαντικό, αλλά αυτό επεδίωκα όλα αυτά τα χρόνια γιατί, απλώς, ένιωθα ότι αυτό είναι το λογικό και το σωστό. Ετσι πρέπει να είναι τα σχολεία, ανεξάρτητα από την βαθμίδα που ανήκουν. Δεν είχα συνειδητοποιήσει δηλαδή ότι αυτό που οραματιζόμουν ήταν ουσιαστικά ένα Αειφόρο Σχολείο! Οταν το συνάντησα μπροστά μου όμως,  το αναγνώρισα αμέσως και το ακολούθησα με πάθος και πλήρη συνείδηση, πλέον!

Το 2013 ήταν η χρονιά που ξεκινήσαμε για πρώτη φορά το πρόγραμμα. Ανέλαβα ως υπεύθυνη εκπαιδευτικός για το “Αειφόρο Βραβείο” και ύστερα για το “Αειφόρο Σχολείο” και πιο μετά για τα Eco Schools, ενώ από το 2003-04 είμαστε μέλη της HELMEPA Junior. Επικοινωνούσα τις δράσεις, τους στόχους και το όραμα των προγραμμάτων στους γονείς και στις συναδέλφους, παροτρύνοντάς τες φυσικά κάθε χρόνο να δραστηριοποιηθούν και να αναλάβουν ρόλο ευθύνης. Τα προγράμματα αυτά όμως δεν  ανήκαν στη σφαίρα των ενδιαφερόντων τους και έτσι ένιωθα την ηθική υποχρέωση να τρέχω τα προγράμματα μόνη μου για να τα συνεχίσω. Μου άρεσε τόσο που επικοινωνούσα με συναδέλφους από άλλα μέρη της Ελλάδας! Η ανάγκη για επικοινωνία και συνεργασία οδηγεί σε δρόμους, δρομάκια και μονοπάτια πολύ συναρπαστικά. Και αυτό το έμαθα πολύ νωρίς, όταν ακόμα ελάχιστοι εκπαιδευτικοί στο Νομό μας ασχολούνταν με τέτοια προγράμματα.  Μέσα από τις αναζητήσεις μου γνώριζα νέα προγράμματα και συμμετείχα σ’ αυτά αλλά το σημαντικότερο, νέους/ες συναδέλφους που ανταλλάσσαμε ιδέες και απόψεις.  To σχολείο μας άρχιζε να αλλάζει όψη και το μυαλό μου επίσης (!)  και χωρίς καλά καλά να το καταλάβω είχαμε ήδη ξεκινήσει την πορεία του μετασχηματισμού μας προς την αειφορία. Πρώτα απ’ όλα άλλαξα εγώ και μετά το σχολείο. Διαφορετικά δεν θα ήταν τίποτα εφικτό. Πως θα μπορούσα να υποστηρίξω όλα όσα πρεσβεύει η Αειφορία αν η ίδια δεν πίστευα σ’ αυτά;

Για τις δράσεις μας, λοιπόν, το σχολείο μας πιστοποιήθηκε με πράσινες σημαίες, τιμητικές πλακέτες, βραβεία από διάφορους θεσμούς όπως: education leaders award, bravo schools, etwinning, ΕΛΛΑΚ, helmepa, code week, Artivism (Adelphi University New York) κ.α..  H χαρά μου ήταν μεγαλύτερη όταν μαθητές/τριές μου διακρίνονταν ατομικά σε διαγωνισμούς ζωγραφικής! Στο 1ο Διεθνές Συμπόσιο για το Αειφόρο Σχολείο, στην Αθήνα, μάλιστα, το 2014 (ή 2015) παρουσίασα την πορεία του μετασχηματισμού του Σχολείου προς την αειφορία.  Το 1ο νηπιαγωγείο Γαργαλιάνων άρχισε να αποκτά φήμη. Ενα μικρό σχολείο σε μία μικρή επαρχιακή πόλη δραστηριοποιείται όσο λίγα σε θέματα περιβάλλοντος, υλοποιεί εξαιρετικά πρωτότυπες δράσεις, συνεργάζεται με τους γονείς και την τοπική κοινωνία, αποσπά διακρίσεις, υλοποιεί συνεργατικά προγράμματα. Σιγά σιγά απέκτησε και την φήμη ενός σχολείου εναλλακτικού -πράγμα ασυνήθιστο για τη δημόσια εκπαίδευση. Αυτό προέκυψε απο την προσωπική μου φιλοσοφία η οποία είναι επηρεασμένη από την παιδαγωγική προσέγγιση της Reggio Emilia, του δασικού νηπιαγωγείου, της παιδαγωγικής Freinet.  Ενεργή συμμετοχή των παιδιών στην καθημερινότητά τους, ελεύθερο παιχνίδι, παιχνίδι στους νερόλακους, λασπόπιτες, γαλότσες και βόλτες με αδιάβροχα, συχνοί περίπατοι στην φύση ή την πόλη … δεν είναι συνηθισμένα σε πολλά νηπιαγωγεία. (Ολα αυτά φαίνονται στην σελίδα “οι βραβεύσεις μας”).

Πλέον, λόγω πολύχρονης εμπειρίας και επιτυχημένης πορείας  έχω την χαρά να ανήκω επίσημα και στην ομάδα mentoring του Αειφόρου Σχολείου!

Η συνεργασία με όλα τα μέλη της σχολικής κοινότητας είναι το κλειδί στο αειφόρο σχολείο. Και αυτός ήταν ένας πρωταρχικός στόχος: να φέρω τους γονείς κοντά, μέσα στο σχολείο. Αυτό ήταν κάτι πρωτοποριακό για τα δεδομένα της εποχής -ακόμα είναι για κάποια σχολεία. Οι γονείς έδιναν τα μέγιστα κάθε χρόνο για να στηρίξουν τις δράσεις μας, με ιδέες, πρωτοβουλίες, προσωπική εργασία. Η πρώτη μας συνεργατική δράση έγινε πριν ακόμα συσταθεί ο σύλλογος γονέων, το πρώτο χριστουγεννιάτικο παζάρι που υλοποιούσε ένα νηπιαγωγείο στην περιοχή.

Το 2004, χρονιά φιλοξενίας των Ολυμπιακών αγώνων στην χώρα μας. υλοποιήσαμε περιβαλλοντικό πρόγραμμα για την ελιά. Στο πλαίσιο του προγράμματος έγιναν απογευματινά εργαστήρια στο σχολείο με τις μαμάδες για κατασκευή σαπουνιού, αρωματικά λάδια, βιβλία με συνταγές, ελιές σε βαζάκια, κατασκευές κοστουμιών για την παράσταση κ.α. Η γιορτή μας είχε πραγματοποιηθεί στη Βιβλιοθήκη της πόλης μας, στο Πάρκο, με “λιοπάζαρο” παρέα το οποίο συντόνιζαν οι μαμάδες. Πρωτόγνωρα πράγματα τότε, αυτά, όχι μόνο για τους γονείς μα και για μένα. Και είχε γίνει η αρχή!

Θα ήταν παράλειψη να μην τονίσουμε ότι βασικός παράγοντας για την ανάπτυξη των περαιτέρω δράσεών μας ήταν και η ανακαίνιση του προαυλίου από το Ιδρυμα Καπετάν Βασίλη και Κάρμεν Κωνσταντακόπουλου.  Το Ιδρυμα είχε ανταποκριθεί θετικά στην επιστολή μου κάλυψε τις δαπάνες για την ανακαίνισή του. Νιώθω ευγνωμοσύνη για το Ιδρυμα και περηφάνια γι αυτή την ανακαίνιση.

Το προαύλιο άνθισε! Επισκευάστηκαν οι βρύσες, φυτεύτηκαν δέντρα και λουλούδια και βότανα και  φύτεψα και τις αγαπημένες μου βουκαμβίλιες καθώς και μια ελιά. Νιώθω πως ήταν το σπουδαιότερο δώρο που έκανα στο αγαπημένο μου νηπιαγωγείο – μαζί με τα δέντρα που φυτέψαμε αργότερα με δαπάνες του Συλλόγου γονέων.

Κάτω από την ελίτσα (“ε-λίτσα, ε-λίτσα”, έλεγαν τα παιδιά χορεύοντας γύρω της τότε) στήσαμε την υπαίθρια γωνιά ανάγνωσής μας, φάγαμε το κολατσιό μας, ραβδίσαμε το Νοέμβριο και πήγαμε τα σακιά στο ελαιουργείο, συνεργαστήκαμε, παίξαμε. Εμφιαλώσαμε το ελαιόλαδο και κολλήσαμε στα μπουκάλια χειροποίητες ετικέτες. Το μοιράσαμε, το δωρίσαμε, το γευτήκαμε. Σε έναν μεγάλο χώρο που παλιότερα είχε τσιμέντο και άμμο πλέον βρήκαν σπίτι τρία δέντρα, δάφνες, μια υπαίθρια κουζίνα από παλέτες που έφτιαξε ένας μπαμπάς, το ξύλινο παιχνίδι της αυλής που επισκευάστηκε και στερεώθηκε. Βρήκαν σπίτι οι … νερόλακοι, τα σκουλικάκια, τα νεκρά φύλλα … Είχαμε τη δυνατότητα να παρατηρούμε και να μαθαίνουμε από την φύση μέσα στο σχολείο. Τα παιδιά έπαιζαν εκεί, κάτω από τον ίσκιο των δέντρων φορώντας τις γαλότσες τους, μαθαίνοντας από την φύση αλλά αποκτώντας δεξιότητες ζωής. Τα οφέλη από ένα παιχνίδι ελεύθερο στην φύση είναι γνωστά για την ολόπλευρη και ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού όπως και η ενασχόλησή τους με τις λάσπες. Εφτιαχναν λασπόπιτες συνήθως, ή λουλουδόσουπες αλλά καμιά φορά έκαναν και λασπόλουτρα που πολύ τα ζήλευα, έτσι απελευθερωμένα που ήταν και σκαρφάλωναν στα δέντρα. Οι γαλότσες τους ήταν πάντα εκεί, στη γαλοτσοθήκη που φτιάξαμε μια Κυριακή, πέρυσι, με έναν μπαμπά, στο σχολείο, ο οποίος μάλιστα ξόδεψε αρκετά χρήματα για την κατασκευή της.  Τα παιδιά ανυπομονούσαν να λερώνονται! Και πόση χαρά έκαναν όταν γέμιζαν λάσπες!  Τα αδιάβροχά τους, σε ατομικές τσάντες  περίμεναν κι αυτά πότε θα τα γαργαλήσουν οι … σταγόνες της βροχής! Τα παιδιά καταλάβαιναν μέσα από το βίωμα ότι ο καιρός δεν αποτελεί πρόβλημα και δεν υπάρχει λόγος να σταματάμε τις δραστηριότητές μας. Εμείς προσαρμοζόμαστε και συνεχίζουμε αλλάζοντας μόνο ενδυμασία. (Κάτι που θά’ πρεπε να αποτελεί παράδειγμα και για τους μεγάλους). Η φύση είναι η πρώτη δασκάλα μας – και μετά τα παιδιά.  Έτσι συνήθιζα να λέω τους μαθητές μου. Αρκεί να έχει εκπαιδευτεί κανείς να την ακούει την φύση, να την παρατηρεί και να παίρνει τα μηνύματά της. Να βλέπει όχι απλώς να κοιτάζει.

Όταν διαβάσαμε, πέρυσι, το βιβλίο “ένα σχολείο ταρακουνημένο” της Αλκηστης Χαλικιά (εικ. Ιρις Σαμαρτζή, εκδόσεων Ίκαρος) τα παιδιά είπαν! “Κυρία έτσι είμαστε κι εμείς!”- Χάρηκα τόσο πολύ με την διαπίστωση τους. Το αειφόρο σχολείο μετονομάστηκε σε … ταρακουνημένο! Η αλήθεια είναι, ότι για να είναι ένα σχολείο ταρακουνημένο πρέπει πρώτα να είναι ταρακουνημένος και ο εκπαιδευτικός! Και το βιβλίο, ουσιαστικά, υμνεί τον εκπαιδευτικό που έχει την τόλμη να ταρακουνάει το σχολείο από τα … θεμέλια!  Για μένα, βέβαια, πάντα ήταν  “το σχολείο της χαράς”! Και το προαύλιό μας, “αυλή των θαυμάτων”.  Γιατί πολλά “θαύματα” έγιναν εκεί 🙂

Πόσο τη λάτρεψα την αυλή! Ενιωθα πάντα ότι πηγαίνω στο εξοχικό μου – και το εννοούσα.

Πριν τρία χρόνια ξεκινήσαμε και ένα πρότζεκτ μαζί με τους μαθητές μου και τους γονείς τους,  που πολύ αγάπησα αλλά δεν αγαπήθηκε το ίδιο από τον κόσμο εδώ, “πλανόδια χαριστική βιβλιοθήκη” . https://thegivinglibraryonwheels.blogspot.com

Τα σαββατοκύριακα δίναμε ραντεβού σε παιδικές χαρές ή πλατείες ή πάρκα διαβάζαμε/νε βιβλία και δανείζονταν. Δυστυχώς, όμως, μας πρόλαβε η καραντίνα και η πλανόδια έχασε το ρυθμό της. Συνεχίσαμε τις συνεργατικές δράσεις με το Δημοτικό και ανεβαίναμε στο προαύλιο για να δανείσουμε στους μαθητές του. Ελπίζω η Πλανόδια να έχει καλύτερη τύχη τη φετινή χρονιά.

Δημιουργήσαμε και ραδιόφωνο με τα μαθητούδια μου! “Τα ραδιοπούλια” μας πέταξαν στον αέρα (https://el.padlet.com/gterizaki/7l90wxghdjmrrord) και μάλιστα ανήκουν και στο … σμήνος των ραδιοφώνων του “Σκασιαρχείου” (Φρενέ)

Αν και η δική μου οπτική δεν ταίριαζε στις συναδέλφους και η δική τους, αντίστοιχα, ήταν μακριά από τη δική μου όπως έβλεπαν, υλοποιήσαμε πολλές κοινές δράσεις με άριστη συνεργασία μεταξύ μας αλλά κυρίως και με τους γονείς. Κάθε τάξη είχε τη δική της φιλοσοφία και αισθητική. Αυτό το θεωρούσα πάντα προτέρημα στο σχολείο μας και αποδοχή της διαφορετικότητας. Πως είναι δυνατόν να καλλιεργούμε στους μαθητές μας τη διαφορετικότητα και να μην την αποδεχόμαστε οι ίδιοι;

Στη διάδοση του οράματος του σχολείου βοήθησε και το παρόν ιστολόγιο, το οποίο και δημιούργησα το 2012 αφιερώνοντάς του πολύ – πάρα πολύ- προσωπικό χρόνο. Ηθελα να ανοίξω ένα παράθυρο -και άνοιξα πύλη τελικά – στον κόσμο μ’ αυτό το ιστολόγιο και όχι φυσικά να περιοριστώ και πάλι στον κόσμο της Τριφυλίας.   Το ιστολόγιο μας άνοιξε ορίζοντες, πόρτες και παράθυρα. Μας άνοιξε ορθάνοιχτα πύλες! Και βγήκαμε από το στενό πλαίσιο της επαρχίας μας. Θυμάμαι πόσο είχα στενοχωρηθεί από τα κακόβουλα σχόλια συναδέλφων ότι το είχα δημιουργήσει για προσωπική μου προβολή, αν και δεν έγραφα ποτέ το όνομά μου στις αναρτήσεις, ούτε αναρτούσα προσωπικά μου βραβεία. Μόνο του σχολείου! Ξέρω καλά ότι οι άνθρωποι αντιδρούν αρνητικά αρχικά στο “ξένο” και το κατηγορούν γιατί το φοβούνται. Γνωστό γνώρισμα της άγνοιας και της επαρχίας, μάλλον.

Οταν έχεις όραμα, όμως, κοιτάζεις μακριά. Δεν σταματάς σε κακόβουλα σχόλια γιατί σκοπό έχουν μόνο να σε φρενάρουν να σε κρατήσουν πίσω.

Κι αυτό έκανα.

Πλέον, λόγω της αποχώρησής μου, δηλώνω ότι οτιδήποτε είναι αναρτημένο εδώ -μέχρι και σήμερα  (πλην ίσως ελαχίστων περιπτώσεων δραστηριοτήτων στις οποίες αναφέρω το όνομα του τμήματος ή της συναδέλφου) είναι προσωπική μου δουλειά δέκα χρόνων και είναι μια σπουδαία παρακαταθήκη για τους επόμενους.

Δεν ήξερα πώς να είμαι Προισταμένη. Δεν με έμαθε κανείς.  Ηξερα μόνο πως είμαι πολύ ευσυνείδητη και εργασιομανής. Έμαθα να λειτουργώ εμπειρικά ψάχνοντας, την ίδια στιγμή,  τα πατήματά μου ενώ έπρεπε να πάρω σοβαρές αποφάσεις για το σχολείο.

Πολλές φορές μία θέση ευθύνης σου αποκαλύπτει πλευρές του εαυτού σου που αγνοούσες και είτε τρομάζεις που τις βλέπεις είτε χαίρεσαι που τις ανακαλύπτεις. Σου μαθαίνει να επικοινωνείς διαφορετικά απ’ ότι έχεις συνηθίσει και πολλές φορές χωρίς να τους ευχαριστείς όλους, είτε είναι συνάδελφοι, γονείς, ή άλλοι φορείς. Πάντα με γνώμονα το καλύτερο για το σχολείο συγκρούστηκα, διαφώνησα, στήριξα και συμβούλευσα, ενέπνευσα και εμπνεύστηκα – ακόμα εμπνέομαι από αξιόλογους συναδέλφους- πήρα αποφάσεις με προσωπικό και επαγγελματικό ρίσκο (το μέρος μικρό εδώ με όλα τα καλά του και τα “κακά” του) στηρίζοντάς τις αποφάσεις μου με την υπογραφή μου μέχρι τέλους. Ποτέ δε σκέφτηκα “τι με βολεύει” αλλά πάντα στη βάση του συλλογισμού μου για τις αποφάσεις μου ήταν το καλύτερο για τους μαθητές μου και για την σχολική μου μονάδα.

Ως Προισταμένη, έδωσα στο σχολείο ένα σύγχρονο και μοντέρνο πρόσωπο και τολμώ να πω, πια, ένα πρόσωπο πιο προχωρημένο από την εποχή του. Ενα σχολείο πλούσιο σε ποιοτικό εποπτικό – παιδαγωγικό υλικό, ανάμεσα στο οποίο εξαιρετικά ενημερωμένες γωνιές ΤΠΕ , διαδραστικό πίνακα (βραβείο από τα bravo schools) γωνιά ρομποτικής ιδιαίτερα εμπλουτισμένη, 3d printer (από βραβείο etwinning)  και τόσο εμπλουτισμένη βιβλιοθήκη που θα ζήλευαν πολλά άλλα σχολεία δημόσια και ιδιωτικά.

Οι συνάδελφοι που άφησα πίσω μου γνωρίζουν όλες τις φάσεις εξέλιξής του και είμαι σίγουρη ότι και αυτές και όσες ακόμα συνάδελφοι αναλάβουν στο μέλλον, είτε ως μόνιμες είτε ως αναπληρώτριες, θα σεβαστούν όλη τη δουλειά που έχει γίνει και όλο τον θησαυρό  που έχουν στα χέρια τους και χρησιμοποιούν.  Εύχομαι να τον διατηρήσουν ακέραιο και να εμπλουτίσουν το βιβλίο υλικού.

Παρέδωσα σήμερα το αρχείο στην Αναπληρώτρια Προισταμένη κ.  Πετροπούλου. Ένιωσα περηφάνεια και ικανοποίηση για όλα όσα αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια της θητείας μου, συγκίνηση που το αφήνω -πως όχι άλλωστε- και σίγουρα ένιωσα αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση που είχα την τόλμη να το αποχωριστώ για να κάνω ένα βήμα σε άλλο μονοπάτι -έστω για έναν χρόνο. Τα σχολεία, άλλωστε, δε μας ανήκουν ούτε μας οφείλουν. Ούτε οι οργανικές μας θέσεις μας ανήκουν. Μας “φιλοξενούν” τα σχολεία μας για κάποια χρόνια και εμείς οφείλουμε να τους το ανταποδίδουμε με σεβασμό: κάνοντας το καλύτερο δυνατόν γι αυτά, με το βλέμμα μας πρωτίστως στα παιδιά και όχι στον εαυτό μας.  Το γεγονός ότι είμαστε μόνιμοι στο Δημόσιο -και στο ίδιο σχολείο με ίδιες συναδέλφους- σε κάποιους εκπαιδευτικούς δίνει ασφάλεια, σε άλλους όμως, δίνει την αίσθηση του εγκλωβισμού. Η δυνατότητα για απόσπαση δίνει μία ευκαιρία για … απεγκλωβισμό και ανανέωση  (όταν χρειάζεται) ώστε η -ενδεχόμενη- επιστροφή στην τάξη να έχει άλλη αύρα!

Εύχομαι ειλικρινά, όσες ακόμα Προισταμένες ακολουθήσουν να αφήσουν πίσω τους περισσότερο “έργο, λόγο, νόημα” από μένα και να συνεχίσουν τους πολυετείς αγώνες μου για κατασκευή νέου σχολικού κτιρίου. Υπάρχει άλλωστε σχετική αλληλογραφία με το Δήμο. Εύχομαι και ο δήμος Τριφυλίας, πια, να συνειδητοποιήσει την  ανάγκη κατασκευής ενός νέου κτιρίου για το νηπιαγωγείο μας και ο Σύλλογος Γονέων να αγωνιστεί το ίδιο γι αυτό το σκοπό. Εύχομαι οι συνάδελφοι που θα δραστηριοποιούνται στην τάξη μου να σεβαστούν όλο το υλικό που είχα αγοράσει με χρήματα της σχολικής επιτροπής αλλά και με χρήματα που πρόσφεραν οι γονείς και με τα βραβεία που είχα αποσπάσει. Κάθε τάξη αγόραζε παιχνίδια με τις δωρεές των γονέων ανάλογα με τις ανάγκες της αλλά και την αισθητική των εκπαιδευτικών καθώς επίσης και το πεδίο των ενδιαφερόντων τους. Τα παιχνίδια που βρίσκονται στην τάξη “μου” έχουν αποκτηθεί με θυσίες και πολύ στοχευμένα ώστε να ανταποκρίνονται σε ανάγκες των μαθητών μου κάθε χρονιά. Ενδεικτικά μόνο αναφέρω μερικά: την πολύ ενημερωμένη γωνιά ρομποτικής: Botley, bee-bot, edison (δώρο από βραβειο), mouse bot, first coding, earl (alien), kitty, steam παιχνίδια, boardς για τον κύκλο του νερού, τους αριθμούς, τον χάρτη της Ελλάδας, τα αγαπημένα τους playmags (βιάζονταν να έρθουν πρώτα το πρωί για να παίξουν), παζλ και επιτραπέζια, ξύλινα τουβλάκια κατασκευής πόλης, μαγνήτες, το πολυκαρότσι και τόσα άλλα…! Προσθέτω ακόμα τον διαδραστικό πίνακα και τον τρισδιάστατο εκτυπωτή που έφεραν στην τάξη τα βραβεία μας από τη συμμετοχή μας σε etwinning προγράμματα.

Δεν κρύβω, ότι χαίρομαι ιδιαίτερα που η πιο δημιουργική και απογειωτική περίοδος του νηπιαγωγείου, μέχρι τώρα, ταυτίστηκε με την παρουσία μου σ’ αυτό.

Κρατάω βαθιά μέσα μου όλη την αγάπη που έχω πάρει (και δώσει) από τους μαθητές και τους γονείς τους, την εκτίμηση  συναδέλφων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό,  τα χαμόγελα των μαθητών μου, τα βλέμματά τους και τις αγκαλιές τους, τις φωνές μας,  τις παρατηρήσεις και τα κοροιδέματα, τις μέρες σινεμά και τα κουκλοθέατρα, τα μαγειρέματα και τις τραλαλα-λαλαγγίδες, τις γαλότσες και τα λασπομαγειρέματα και τα … λασπόλουτρα, τους βροχερούς περιπάτους με τα αδιάβροχα και τις ομπρέλες, τον διάδρομο της γνώσης και τις χριστουγεννιάτικες αφηγήσεις μας, τα θεατροπαιχνίδια μας, τα συμβούλιά μας, τις μάγισσες, την φρικαντέλα και τις κατασκευές, τον πάγκο με τα υλικά, τον καραμέλο και την καραμέλα και το ημερολόγιό τους (καλή πρακτική που γεννήθηκε στην τάξη μου) και φυσικά το αρωματικό, γευστικό ΚΑΛΑΟ!  Ναι, παινεύομαι που ήταν ιδέα μου να “πίνουν” τα παιδιά το παραμύθι μετά την αφήγηση. Μάλιστα βρήκε μεγάλη απήχηση και σε πολλές τάξεις νηπιαγωγείου μυρίζει καλάο το Δεκέμβριο! (Αναφέρθηκε μάλιστα σ’ αυτό και η διαχειρίστρια της σελίδας του Ευγένιου Τριβιζά στο Fb!).

Και, φυσικά, για το τέλος αφήνω τον Καραμέλο και την Καραμέλα. Δύο λούτρινα σκυλάκια που εδώ και χρόνια φιλοξενούνται σε σπίτια μαθητών τα Σαββατοκύριακα. Ο Καραμέλο είναι γεράκος (από το 2009 είναι στο σχολείο, μαζί με το γιο μου) αλλά πάντα διαθέσιμος για τρελά παιχνίδια και ακούραστος για βόλτες. Στις “σελίδες” θα βρείτε μία ολόδική του!

Ηρθε η ώρα να κάνει και αυτός ένα βήμα και να γνωρίσει περισσότερα παιδιά.

Κρατάω σε ένα μπαουλάκι και τις αρνητικές εμπειρίες όμως, από συναδέλφους -και λιγότερους γονείς- οι οποίες μου έδωσαν διαφορετικά μαθήματα και με δυνάμωσαν κιόλας. Μου άνοιξαν διαφορετικούς ορίζοντες και δημιούργησα τα δικά μου νέα μονοπάτια. Οπότε δεν έχω παρά να τους ευχαριστήσω κι αυτούς για τον χρόνο που μου αφιέρωσαν και να τους διαβεβαιώσω ότι είναι μάλλον τυχεροί, επειδή  δεν θα “μεγαλώσουν” ποτέ. Αμα είσαι “μικρός” μένεις για πάντα έτσι.

Ευχαριστώντας όσες/ους συνεργάστηκα αυτά τα χρόνια, αφήνω το Νηπιαγωγείο (για πόσο;) επειδή το αγαπώ … Ξέρει αυτό τι εννοώ 😉

Σας ευχαριστώ μαθητούδια μου όλων αυτών των χρόνων για όλα όσα μου διδάξατε, απολογούμαι για λάθη που έκανα αλλά σας διαβεβαιώνω ότι δεν έγιναν από έλλειψη αγάπης. Είστε οι καλύτεροι δάσκαλοι που είχα. Για σας και τους γονείς σας θα είμαι πάντα η “Λιτσού”.

Σας αφιερώνω αυτά τα δύο τραγούδια που χαρακτηρίζουν τις ταρακουνημένες τάξεις όλων των νηπιαγωγικών μας χρόνων!

https://youtu.be/1UM-uOI19gw

Και …

https://youtu.be/0IKCSxKcDao

Ξέρετε εσείς, άλλωστε! 😉

Εις το επανιδείν!  😉 

 

31.08.2022

Γαρυφαλιά Τεριζάκη

gterizaki@gmail.com

the knotted gun

Το όπλο της Ειρήνης ~ ποίημα ( The weapon of Peace)

the knotted gun

“The knotted gun” ή “non violence”.

Χάλκινο γλυπτό του Σουηδού καλλιτέχνη Carl Fredrik Reutersward.

Το έργο αυτό, το οποίο αντιπροσωπεύει την ελπίδα για ένα μη βίαιο μέλλον και βρίσκεται έξω από την έδρα του ΟΗΕ στη Ν.Υ.,  μας ενέπνευσε και δημιουργήσαμε με τα παιδιά ένα ποίημα. Το ανακαλύψαμε (κάθε χρόνο το ανακαλύπτουμε δηλαδή) σε ένα μεγάλο βιβλίο για την Ειρήνη που έχουμε στην τάξη μας. Φέτος όμως εντυπωσίασε ιδιαίτερα τα παιδιά και έτσι γεννήθηκε ένα ποίημα.

Κατέγραψα τις σκέψεις τους, τις λέξεις που τους έφερνε στο νου, τα συναισθήματα, τι συμβολίζει, τι πιστεύουν ότι θα νιώθει εκεί που στέκεται, γιατί να το έφτιαξε ο γλύπτης, γιατί να είναι έτσι διπλωμένο (παλιότερα ένας μαθητής μου είχε πει ότι φοράει κασκόλ!) και άλλα πολλά και τελικά φτιάξαμε μία … ποιητική ιστορία με βασικό μας υλικό τις σκέψεις, τις λέξεις, τα συναισθήματα των παιδιών  και τις αισθήσεις.

Mια άσκηση δημιουργικής γραφής που πολύ απόλαυσα (πάντα λέω ότι οι καλύτεροί μου δάσκαλοι είναι οι μαθητές μου)  μια που έμπλεξα θεατρικό παιχνίδι και άλλες θεατρικές τεχνικές, την  “φανταστική υπόθεση” του Gianni Rodari, το “μαγικό Αν” του Stanislavski ή με απλά λόγια ενεργοποίησα την παιδική φαντασία και τη διάθεση για παιχνίδι.  Ως μέλος της ομάδας, η συμβολή μου  ήταν να συνθέσω τις λέξεις ώστε να βγει το νόημα όσο πιο κοντά σ’ αυτό που ήθελαν τα παιδιά εξ αρχής

Ναι, δεν έχει σημασία που τα παιδιά του νηπιαγωγείου δεν ξέρουν να γράφουν. Εργαστήρια δημιουργικής γραφής μπορούν να γίνουν και προφορικά, μόνο με τους ήχους των λέξεων, με τον ρυθμό τους,  με τις σκέψεις, λέξεις και συναισθήματά τους. Και η νηπιαγωγός στο ρόλο της γραμματέως. Να τα καταγράφει όλα για να μη μείνει απ’ έξω καμιά ιδέα.

Οκτώβριος 2021 – 1ο Νηπιαγωγείο Γαργαλιάνων, (Τμήμα 1Ο) –

Νηπ/γός:  Γαρυφαλιά Τεριζάκη

Το όπλο της Ειρήνης

Υπάρχει ένα γιγάντιο όπλο που

δεν θέλει πια να σκοτώνει

Την κάνη του κόμπο  έδεσε και

αποφάσισε

Κάθε πόλεμο μακριά να διώχνει

                                                                                                                                                           δεν του άρεσε πια       

                                                                                                                                                    τον θάνατο να γεύεται

                                                                                                                                                 ούτε τον πόνο να βλέπει

                                                                                                                                    

Υπάρχει ένα γιγάντιο όπλο που

σταμάτησε να σκοτώνει

Φαντάζεται

ότι στον κόσμο σκορπίζει γράμματα, αριθμούς, λουλούδια

χρώματα, νότες και χαρούμενα τραγούδια

                                                                                                                                                                        δεν ήθελε

                                                                                                                                                άλλα κλάματα να ακούει

                                                                                                                                            από τον τρόμο που σκορπά

 

Υπάρχει ένα γιγάντιο όπλο που

δε σκοτώνει

Ονειρεύεται!  

Στην αγκαλιά κοιμάται της Ειρήνης.

Άγαλμα ένας γλύπτης το έκανε

έργο τέχνης μόνο να μείνει                                                                                                              

                                                                                                                                                       δεν άντεχε άλλο πια

                                                                                                                                                 με εφιάλτες να χαϊδεύει

                                                                                                                                                       μεγάλους και παιδιά

                                                                                                                       

Υπάρχει ένα γιγάντιο όπλο που

χαμογελάει

όταν βλέπει τον κόσμο από κάτω

να περνάει

                                                                                                                                                                                                                                              

                                                                                                                                                        δεν κουράζεται ποτέ

                                                                                                                                          στους ανθρώπους να θυμίζει

                                                                                                                                                           ότι πρέπει παντού

                                                                                                                                                           Ειρήνη να μυρίζει

Δείτε  το βιντεάκι που φτιάξαμε για να το παρουσιάσουμε στην εκδήλωση του Adelphi University στα πλαίσια του Artivism, τη Δευτέρα 7/2/2022, ώρα Ελλάδος 9μμ.

 

https://youtu.be/2bd0rfVkE7M

 

The Weapon of Peace

 There once was a weapon that lay still

That no longer wanted to kill

So it tied its barrel into a knot

And decided it would not

In war have any part

 

It wanted

To cast aside death

To forsake all pain

 

There once was a weapon that lay still

That no longer wanted to kill

Instead

It wanted to spread letters everywhere

Numbers and flowers without compare

Colours, notes and songs that care

 

It wanted

To stop people from crying

To protect others from terror

 

There once was a weapon that lay still

That no longer wanted to kill

It dreamed instead!

Of walking with Lady Peace ahead

So a sculptor made it into a work of art

Hoping it would stay just like that

 

It wanted

To end the nightmares had

By persons young and old

 

There once was a weapon that lay still

That now smiles with goodwill

When it sees children, women and men

Walk on by, now and then

 

It never tires

Of reminding people

To spread the message of peace

Across the world

 

*Ευχαριστώ πολύ τη Σοφία Δημοπούλου για την απόδοση του ποιήματος στα αγγλικά.

Τηλεθέατρο

Χριστούγεννα χωρίς θέατρο γίνονται ;

Το παραμύθι “ένα δώρο για τον καθένα” θα ζωντανέψει στις οθόνες μας διασκευασμένο για τις ανάγκες της Εξ αποστάσεως εκπαίδευσης.

Ο τίτλος προέκυψε ύστερα από ψηφοφορία

1 χριστουγεννιάτικο τηλε-δώρο για τον καθ 1

Τα παιδιά που συμμετέχουν  ζωγράφισαν τους ρόλους τους ή ό,τι τους άρεσε από το παραμύθι. Οι γονείς φωτογραφισαν τις ζωγραφιές και έτσι δημιούργησα αυτό το κολάζ αξιοποιώντας τις όλες !

Ενα … υπέροχο κόκκινο ύφασμα, τόσο ζεστό, τόσο χριστουγεννιάτικο

αγκάλιασε τις ζωγραφιές !

Νωρίτερα όμως, είχαμε δημιουργήσει άλλη μία αφίσα, για να προκαλέσει το ενδιαφέρον των θεατών και να κρατήσουν την ημερομηνία στο ημερολόγιό τους!

Και έτσι, οι δυο αφίσες μας συμβολίζουν την τηλεγιορτή μας -και την εποχή μας-

  “tele- theatre” 

Feel free to share!

Αν μη τι άλλο, τα παιδιά έμαθαν βιωματικά τι σημαίνει το “τηλε” “tele”

Διαβάστε το παραμύθι στο αρχείο από τις εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ

Και εδώ ακούστε το από τη Γαρυφαλιά Τεριζάκη (έκανε το καλύτερο δυνατόν  😉 )

Καλή επιτυχία στην τηλεγιορτή μας!

Ψηφίστε τη συμμετοχή του σχολείου μας στα Bravo schools!

3ος Πανελλήνιος Σχολικός Διαγωνισμός 
για τους 17 Παγκόσμιους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης
του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών
Το σχολείο μας 1o Nηπιαγωγείο Γαργαλιάνων
συμμετέχει στο

Bravo Schools
τον Πανελλήνιο Σχολικό Διαγωνισμό
για τους 17 Παγκόσμιους Στόχους
στον οποίο καταγράφονται οι προτάσεις των μαθητών για
 τη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου!

Ψηφίστε τώρα τις καλύτερες πρωτοβουλίες & δράσεις
με στόχο την επιβράβευση των σχολικών προτάσεων.

Ενημερωθείτε & αναδείξτε τις καλύτερες πρακτικές
για να ενταχθεί το σχολείο μας στο 
Δίκτυο Πρεσβευτών των 17 Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης 
ως κέντρο ενημέρωσης και αφύπνισης της τοπικής μας κοινότητας.

Για να πετύχουμε τον στόχο αυτό, είναι σημαντική η ανάδειξη και η στήριξη των δράσεων απ’ όλους!

Διάρκεια ψηφοφορίας από 5/6 έως 15/6
Ψηφίστε μας ΕΔΩ

Το  Bravo Schools αναπτύσσεται από το QualityNet Foundation και αποτελεί μέρος της πρωτοβουλίας in action for a better world.
mia istoria pou de moiazei me kamia

“Μια ιστορία που δε μοιάζει με καμία” – παιχνίδι δημιουργικής γραφής “σκυταλογραφία”

Ενα παιχνίδι δημιουργικής γραφής που το ονομάσαμε “σκυταλο-γραφία” ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της εαρινής καραντίνας 2020 με τη βοήθεια της τεχνολογίας!

Το αποτέλεσμα είναι μια συνεργατική ιστορία που δημιουργήθηκε από όλη την ομάδα του 1ου πρωινού τμήματος – παιδιά, εκπαιδευτικό και γονείς!

Ξεφυλίστε το  e-book μας και ανακαλύψτε πως παίξαμε το παιχνίδι μας. Αναφέρονται όλα αναλυτικά! Περιμένουμε και τα σχόλιά σας

Η δείτε την ιστορία μας  σε ταινία!

Στον μικρό μας πλανήτη ΣΠΙΤΙ παίζουμε super market!

Καλώς ήλθατε! Να σας τρατάρω ένα γλυκάκι;

Oι γονείς μας στέλνουν αυτή την περίοδο – και πριν βέβαια- φωτογραφίες ή βίντεο με τις δραστηριότητες των παιδιών τους στο σπίτι. Οι προτάσεις μας, όπως έχουμε ξαναπεί, έχουν στόχο την απομάκρυνση από την οθόνη και τις βιωματικές δραστηριότητες των παιδιών, το ελεύθερο παιχνίδι, το παιχνίδι ρόλων, πειράματα, κλπ . Σε προηγούμενες αναρτήσεις θα δείτε τέτοιες προτάσεις

Γιατί είναι σημαντικό το παιχνίδι ρόλων – ακόμα και στο σπίτι;

Τα παιδιά από τη φύση τους αγαπούν τα παιχνίδια ρόλων και τη δυνατότητα που αυτά τους δίνουν να μιμηθούν, να εκφραστούν, να φανταστούν και μάλιστα να το σταματήσουν το παιχνίδι όταν αυτά το θέλουν και να επιστρέψουν στην πραγματικότητα.

Συχνά τα παιδιά επιλέγουν φανταστικούς χαρακτήρες, πλάθουν ιστορίες στις οποίες πρωταγωνιστούν, έχουν φανταστικούς φίλους κλπ. Αυτό το παιχνίδι είναι για τα παιδιά κάτι παραπάνω από διασκέδαση. Εκτός από το γεγονός ότι μπορεί να βοηθήσει ακόμα και ένα συνεσταμένο, ντροπαλό παιδί να ξεκλειδώσει και να εκφραστεί, δίνει στα παιδιά τη δυνατότητα να εξερευνήσουν τον κόσμο των μεγάλων μέσα από τα δικά τους μάτια, να τον μιμηθούν, να αναπτύξουν την φαντασία τους, να δουν τα όριά τους σε σχέση με τους άλλους και τον εαυτό τους μέσα από τη συμπεριφορά τους. Και όλα αυτά γίνονται σε ένα ελεγχόμενο πλαίσιο, το οποίο και μπορούν να σταματήσουν όταν νιώσουν άβολα ή αμήχανα. Ενα απλό “τέλος το παιχνίδι”, “δεν παίζω άλλο” και όλα γίνονται όπως πριν! Από την ασφάλεια του παιχνιδιού επιστρέφουν στην ασφάλεια του περιβάλλοντός τους

Συχνά, ενσωματώνουν στο παιχνίδι τους γεγονότα της επικαιρότητας ή της καθημερινότητας τους. Τον τελευταίο καιρό σίγουρα θα μονοπωλεί το ενδιαφέρον τους η κοινωνική απομόνωση, η παραμονή στο σπίτι, η τηλεσυναντήσεις, τα μηνύματα με τους φίλους και τις εκπαιδευτικούς τους. Πολύ συχνά, ασυνείδητα, μέσα από το παιχνίδι τους,  προσπαθούν απαντήσουν σε διάφορα ερωτήματα όπως «ποιος είμαι;», «τι θα γίνω όταν μεγαλώσω»,  «τι θα γίνει εάν…».

Πιο συγκεκριμένα, ειδικοί στην ανάπτυξη των παιδιών πιστεύουν πως τα παιχνίδια ρόλων βοηθούν τα παιδιά να αποκτήσουν σημαντικές δεξιότητες και γνώσεις.

Να αναπτύξουν τη φαντασία τους
Να εξερευνήσουν με ασφάλεια τον κόσμο γύρω τους
Να ενισχύσουν την αφαιρετική σκέψη
Να ανακαλύψουν ηγετικές ικανότητες
Να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και καλύτερη αίσθηση του εαυτού τους
Να αποκτήσουν γλωσσικές δεξιότητες
Να κατανοήσουν την οπτική πλευρά κάποιου άλλου
Να εξελίξουν τις κοινωνικές τους δεξιότητες
Να μάθουν βασικές δεξιότητες της ζωής των ενηλίκων
Να εκπαιδευτούν στο να επιλύνουν προβλήματα
Και σαν να μην είναι αρκετά όλα τα παραπάνω, επιστήμονες υποστηρίζουν ότι επειδή τα παιχνίδια ρόλων ενεργοποιούν συγχρόνως διάφορα συναισθήματα, τη γνωστική λειτουργία, τη γλώσσα, καθώς και κινητικές δεξιότητες, δημιουργούν τελικά συναπτικές συνδέσεις μεταξύ των τμημάτων του εγκεφάλου. Και όσο περισσότερες οι συνάψεις, τόσο μεγαλύτερη είναι η νοημοσύνη ενός παιδιού!

Παρακολουθώντας τα παιδιά, θα διαπιστώσουμε ότι υπάρχουν διάφοροι τύποι του παιχνιδιού ρόλων με τους οποίους πειραματίζονται, με τον καθένα να εξυπηρετεί διαφορετικούς σκοπούς.

Για τα περισσότερα παιδιά μια από τις πρώτες μορφές, είναι η μίμηση της μαμάς και του μπαμπά, ένας ρόλος που τα βοηθά να κατανοήσουν καλύτερα ποιοι είναι οι γονείς τους και τι κάνουν οι μεγάλοι. Μπορούμε να τα ενθαρρύνουμε σε αυτό ζητώντας τους να μας βοηθήσουν σε μικροδουλειές (στρώσιμο τραπεζιού, ψώνια) ή να μπουν στο ρόλο ενός ενήλικα οδηγώντας ένα παιδικό αυτοκίνητο ή φροντίζοντας μια κούκλα.
Τα παιδιά λατρεύουν να παίζουν παιχνίδια ρόλων φορώντας διάφορες στολές ή ρούχα και αξεσουάρ ενηλίκων. Είναι τροφή για την παιδική φαντασία και σίγουρα είναι μια καλή ιδέα να έχουν στη διάθεση τους όλο το χρόνο –και όχι μόνο τις απόκριες- στολές που θα τους επιτρέψουν να πειραματιστούν με διαφορετικούς ρόλους.
Καταστάσεις της καθημερινής ζωής, όπως το σχολειό, η επίσκεψη στο γιατρό, τα ψώνια στα μαγαζιά είναι αγαπημένο υλικό, που ενισχύει όλα όσα τα παιδιά έχουν μάθει για την σωστή συμπεριφορά σε διαφορετικές καταστάσεις και μέρη. Η συνεργασία, η ευκαιρία διαπραγμάτευσης και η ομαδικότητα που απαιτεί αυτό το παιχνίδι συμβάλουν σημαντικά στην ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων.
Η αναπαράσταση ιστοριών από βιβλία ή ταινίες προσφέρει στα παιδιά τη δυνατότητα να σκεφτούν και να αξιολογήσουν καλύτερα τη στάση και τα συναισθήματα των άλλων. Με το να ταυτιστούν μέσα από το ρόλο με τον ήρωα τα βοηθάει να εξερευνήσουν τον κόσμο των συναισθημάτων (πώς αισθάνθηκε ο αγαπημένος ήρωας; αισθάνθηκε χαρά, απογοήτευση, έκπληξη κ.τ.λ.).
Πολλά παιδιά επιλέγουν να πειραματιστούν με το παιχνίδι των ρόλων μέσα από μια μικρή παράσταση: παίζοντας ένα σκετς, ερμηνεύοντας ένα τραγούδι, χορεύοντας ή παίζοντας ένα μουσικό όργανο Ενθαρρύνετε τα να το κάνουν, αφού πρόκειται για δραστηριότητες που ξεδιπλώνουν τα ταλέντα τους και τονώνουν την αυτοπεποίθηση τους.
Ας υποστηρίξουμε, ας ενθαρρύνουμε και ας απολαύσουμε τα παιχνίδια ρόλων των παιδιών μας, και ας αξιοποιήσουμε την ευκαιρία να δούμε τον κόσμο, τον εαυτό τους, αλλά και εμάς, μέσα από τα δικά τους μάτια.

Πηγή: iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/news/40122/giati-ta-paihnidia-rolon-einai-toso-simantika-gia-ta-paidia

Δείτε στο σύνδεσμο που ακολουθεί πως παίζουν δύο αδελφούλες. Η μία είναι μαθήτριά μας ενώ η αδελφή της είναι 13 ετών. Είναι πολύ συγκινητικό το πόσο συμμετέχει στο παιχνίδι της μικρής της αδελφής, παρά την “μεγάλη” της ηλικία. Εχει μπει για καλά στο ρόλο της πελάτισσας. Μάλιστα χρησιμοποιεί και το ανάλογο λεξιλόγιο αλλά και ύφος. Εχει αλλάξει τη συμπεριφορά της! Λέει “δεσποινίς μου”, μιλάει στον πληθυντικό … Το απολαμβάνει !

Στο παιχνίδι τους έχουν ενσωματώσει την επικαιρότητα όπως θα δείτε. Παίζουν σούπερ μαρκετ. Η μεγάλη είναι πελάτισσα, η μικρή, ταμίας. Παρατηρήστε τον τρόπο που περνάει τα προιόντα στο barcode και παράλληλα λέει “μπιπ”. Πως χρησιμοποιεί την οθόνη, πως γίνεται η πληρωμή με την κάρτα …

Η μεγάλη σε κάποια στιγμή λέει, “τώρα με τον ιό πρέπει να αγοράσουμε πολλά”. Μήπως και αυτή δεν είναι η επικαιρότητα;

Απολαύστε τις https://youtu.be/qxhyo4aNGN0

IMG-3838

Παγκόσμια μέρα παιδικού βιβλίου 2020. Πως τη γιορτάσαμε;

Ακολουθήσαμε την πρόταση της Πλανόδια Χαριστικής Βιβλιοθήκης και μια που #μένουμεσπίτι δείτε πως γιορτάσαμε

παγκόσμια μέρα παιδικού βιβλίου

Παγκόσμια μέρα παιδικού βιβλίου

Δείτε πως μας προτείνει η Πλανόδια Χαριστική Βιβλιοθήκη να γιορτάσουμε τη σημερινή μέρα! Στον ίδιο σύνδεσμο θα διαβάσετε επίσης κάποιες πληροφορίες για τον αγαπημένο μας παραμυθά Χ. Κ. Αντερσεν

https://thegivinglibraryonwheels.blogspot.com/2020/04/2.html

Πολύ ωραία ιδέα!

Περιμένουμε φωτογραφίες 🙂

Σας προτείνουμε επίσης να ταξιδέψετε στο ηλεκτρονικό μας περιοδικό αναγνωστικών εμπειριών

“με ένα βιβλίο ταξιδεύω” 

 

Χρόνια πολλά βιβλίο! Σε αγαπάμε πολύ!

Αν μη τι άλλο μας κρατάς την καλύτερη συντροφιά αυτό τον καιρό της πανδημίας και γι αυτό σε ευχαριστούμε πολύ

maxresdefault-2

“Εδώ Λιλιπούπολη” – όλες οι εκπομπές

Το «Εδώ Λιλιπούπολη» ήταν μια παιδική ραδιοφωνική σειρά που ξεκίνησε το 1976 και διήρκεσε μέχρι το 1980. Η σειρά ακουγόταν στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, το οποίο ήταν την περίοδο εκείνη υπό τη διεύθυνση του Μάνου Χατζιδάκι. Η εκπομπή θεωρείται στις μέρες μας «θρυλική», τόσο για την πρωτοτυπία και την ποιότητά της, όσο και για την επίδραση της στη γενικότερη περίοδο. Τραγουδούν οι : Αντώνης Κοντογεωργίου, Σαββίνα Γιαννάτου, Λένα Πλάτωνος, Μαριέλλη Σφακιανάκη και ο Σπύρος Σακκάς.

Έλαβαν μέρος : Λευτέρης Βογιατζής (Πρίγκιπας του Παραμυθιού), Πέπη Οικονομοπούλου (Οφη-Σόφη), Θόδωρος Μπογιατζής (Δυστροπόπιγγας), Δημήτρης Χρυσομάλλης (Κουκουτούζ), Λάμπρος Τσάγκας (Παπαγάλος – Γλυκόσαυρος), Σταμάτης Φασουλής (Μπιξ – Μπιξ), Μίρκα Παπακωνσταντίνου (Μπομπίλα)

Μουσική : Νίκου Κυπουργού, Δημήτρη Μαραγκόπουλου, Λένας Πλάτωνος σε στίχους Μαριανίνας Κριεζή Διευθύνει ο Μάνος Χατζιδάκις

Oλες οι εκπομπές της θρυλικής Λιλιπούπολης εδώ:  https://youtu.be/t1OPBz3nXd8

Στο σύνδεσμο που ακολουθεί θα ακούσετε και μοναδικές αφηγήσεις παραμυθιών.

Πηγή:  https://www.infokids.gr/paidia-akouste-yperoxa-paramythia-apo/?fbclid=IwAR0GQeqvlLBQMMplJAWguDZp94n2OBeVTExGKpBaBBnxsOIp2SWhNn3RhIY

Ευχαριστούμε infokids.gr !

 

ED05F554-EEAB-4531-AD55-51C676B92CDD

Εκκλησιασμός – Άγιος Χαράλαμπος

Του Αγίου Χαραλάμπους σήμερα. Είναι ο Πολιούχος Άγιος της γειτονικής μας πόλης (Φιλιατρά) αλλά γιορτάζεται με τιμές και στη δική μας πόλη

Ο Ιερός Ναός  Κοιμήσεως Της Θεοτόκου συνηθίζει να γιορτάζει τον Άγιο Χαράλαμπο με αρτοκλασίες και περιφορά της εικόνας του

Ακολουθήσαμε λοιπόν την πομπή και ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία για τους μαθητές και τις μαθήτριές μας

Λιγα λόγια για τον Άγιο Χαράλαμπο μπορείτε να διαβάσετε εδώ https://www.newsbeast.gr/greece/arthro/6002123/simera-giortazei-o-agios-charalampos-pos-esose-ta-filiatra

Μετά την περιφορά και πριν πάμε στο σχολείο μια στάση οπωσδήποτε στην παιδική Χαρα!

Και πριν πάμε σχολείο μια στάση οπωσδήποτε στην παιδική χαρά!!


μαγειρεύουμε μια ιστορία;

Υλικά μας οι λέξεις που αρχίζουν από τα αρχικά των ονομάτων των παιδιών. Το κάθε παιδί είπε μια λέξη που αρχίζει με το πρώτο γράμμα του ονόματός του και όλες μαζί μπήκαν στη σειρά και έγιναν μια ιστορία!

Ο σκουπιδόδρακος!

Στην τάξη μας είχαμε και γεννητούρια!

Ενας  … δράκος γεννήθηκε! Ενας δράκος οικολόγος!

Ο σκουπιδόδρακος λοιπόν μπροστά σας

Διαβάστε εδώ τις περιπέτειές του!

compressed-364cf145d9f33fe870e4967e54a4a926

Κι εδώ μπορείτε να ξεφυλλίσετε τις σελίδες του!

Library 4 all – Βιβλία για μας!

Μια έκπληξη μας περίμενε σήμερα!

IMG_0020

Τι να είναι άραγε;

IMG_0021

αγωνία , ανυπομονησία , περίεργεια …

IMG_0022

ωχ ωχ … σα βιβλία μοιάζουν!

IMG_0023

Μα, ναι! ΕΙΝΑΙ βιβλία!!!

IMG_0024

δεν είναι ένα, δεν είναι δυο …

IMG_0025

είναι πολλά!!

IMG_0026

πολλά !

IMG_0027

πολλά!!!

IMG_0029

και διαφορετικά !

IMG_0031

ποιο να πρωτοδιαλέξεις;

IMG_0030

να διαβάσεις με τα χέρια;

IMG_0036

Και ένα “κρυμμένο” υλικό  που θα μας δώσει πληροφορίες για μουσεία … διαφορετικά!

IMG_0033

Βιβλία να διαβάσεις με τα μάτια;

IMG_0034

βιβλία να ξεφυλλίσεις …

IMG_0037IMG_0038

IMG_0035

βιβλία να δει η ψυχή σου!

IMG_0040

Βιβλία, που έγιναν βιβλιοχαλί!

Και από το βιβλιοχαλί έγιναν μια ιστορία!

Ιστορία που δημιουργήσαμε από τους τίτλους και τα εξώφυλλά τους!

(θα την εικονογραφήσουμε και θα σας τη δείξουμε!)

Ευχαριστούμε libray 4 all

Πληροφορίες για το πρόγραμμα

Το Library4all είναι μία αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία που ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 2013 προσηλωμένη στην εκπαίδευση, τη διά βίου μάθηση, την καλλιτεχνική έκφραση και την ανάδειξη του πολιτισμού με σκοπό την ανάπτυξη της φιλαναγνωσίας σε παιδιά σχολικής και προσχολικής ηλικίας, μέσω της υποστήριξης και της ενίσχυσης σχολικών βιβλιοθηκών με βιβλία. Λαμβάνοντας υπόψη τις διεθνείς τάσεις στην εκπαίδευση και τον πολιτισμό, χρησιμοποιούμε το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σχεδιάζουμε εκπαιδευτικές δραστηριότητες, εφαρμογές και άλλα προϊόντα για παιδιά, ενήλικες, ΑμεΑ, καθώς και ομάδες του πληθυσμού που βρίσκονται στο περιθώριο.
Η εταιρεία πιστεύει ότι η συχνή επαφή των παιδιών με τα βιβλία, και ιδιαίτερα στο χώρο του σχολείου όπου βρίσκονται καθημερινά, είναι παράγοντας καθοριστικής σημασίας για την ανάπτυξη της ικανότητας ανάγνωσης και γραφής τους.
H αποστολή μας
Να λαμβάνουμε ενημέρωση για τις ανάγκες των σχολείων σε όλη την Ελλάδα και εν συνεχεία να τα βοηθάμε να δημιουργήσουν μία βιβλιοθήκη ή να διευρύνουν την υπάρχουσα συλλογή τους.
Να δημιουργούμε εκπαιδευτικές λύσεις και εφαρμογές με στόχο τη στήριξη μη κερδοσκοπικών σκοπών που αποσκοπούν στη βελτίωση της ζωής των συνανθρώπων μας.
Να δίνουμε όσο το δυνατόν περισσότερες ευκαιρίες για εκπαίδευση και αυτο-βελτίωση σε παιδιά και ενήλικες.
Να προωθούμε και να ενισχύουμε την πρόσβαση στον ελληνικό πολιτισμό και την παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά.
Για το σχεδιασμό και την υλοποίηση της ιστοσελίδας μας έχουμε λάβει υπ’όψιν όλα εκείνα τα εμπόδια που συχνά δεν επιτρέπουν στους χρήστες να εκμεταλλευτούν πλήρως το περιεχόμενό της.
Αφορμή για τη δημιουργία του Library4all ήταν ότι η πρόσβαση σε ευκαιρίες εκπαίδευσης και σε πολιτιστικά αγαθά χρειάζονται τώρα όσο ποτέ.

library4all.com

Εκπαιδευτική ρομποτική και συναισθήματα

Το χάρτινο καραβάκι της μαμάς μας  οδήγησε σε άλλα βιβλία:

Σε μία σειρά για τα συναισθήματα των εκδόσεων Φλούδα Αυτή η σειρά μας ήταν ό,τι έπρεπε αφού το κάθε βιβλιο είχε τις ιδανικές διαστάσεις για να δημιουργηθεί το παιχνίδι μας!

Αυτή τη φορά  λοιπόν φτιάξαμε ένα πολύ διαφορετικό επιτραπέζιο. Το δημιουργήσαμε με βιβλία! “βιβλιοπέζιο”!

Οι Νέες Τεχνολογίες είναι κομμάτι της καθημερινότητας του σχολείου. Μαγική η τεχνολογία! Υπολογιστής, μαγνητόφωνο, βίντεο, κάμερα, προτζέκτορας, skype …  Τα beebot όμως είναι τα αγαπημένα μας μελισσάκια, τα οποία εισάγουν τα παιδιά σε ένα μαθηματικό, αλγεβρικό τρόπο σκέψης. Πρέπει να δώσουν τις σωστές εντολές στο μελισσάκι από την αρχή, πριν ξεκινήσει δηλαδή τη διαδρομή του, πατώντας τα αντίστοιχα πλήκτρα, να προβλέψουν δηλαδή τις σωστές κινήσεις του για να το οδηγήσουν σωστά στο προορισμό του

Ετσι …

Απλώσαμε όλα τα βιβλία της σειράς στο πάτωμα. Χωριστήκαμε σε δύο ομάδες. Καθε ομάδα έχει το δικό του μελισσάκι. Oρίζεται και ένας αρχηγός ο οποίος λέει ένα συναίσθημα σε κάθε ομάδα περιγράφοντάς το. Οι παίχτες πρέπει να κατευθύνουν το beebot σωστά ώστε να σταματήσει πάνω στο συναίσθημα αυτό. Αν τα καταφέρουν διαβάζουμε το βιβλίο ! Αν όχι συνεχίζει η άλλη ομάδα!

IMG_4131

IMG_4132

 

και

Τα ταξίδια με τα βιβλία είναι φανταστικά. Ενα βιβλίο μας οδήγησε σε τόσα άλλα! Και κυρίως μας οδήγησε στη γνώση του εαυτού μας! Στα συναισθήματα μας. Μάθαμε να το ονομάζουμε και να τα συζητάμε και κυρίως να τα παίζουμε!

Ας είναι καλά και το μελισσάκι μας που έδωσε άλλες …νότες στο παιχνίδι!

Μαθηματική και συναισθηματική!