Στόχος 2 Βιώσιμης Ανάπτυξης: Μηδενική πείνα

Κάθε πρωί, πριν το φαγητό, λέμε όλοι μαζί ένα απόσπασμα από το «πρωινό άστρο» του Γ. Ριτσου

Καλέ Θεούλη,
εμείς είμαστε καλά
Κανε καλέ Θεούλη
να’χουν όλα τα παιδάκια
Ένα ποταμάκι γάλα
μπόλικα αστεράκια
μπόλικα τραγούδια
Κανε καλε Θεούλη νά’ναι όλοι καλά
έτσι που κι εμείς να μη ντρεπόμαστε
για την χαρά μας …

Η κατάσταση στον κόσμο μας απασχολεί καθημερινά. Τη συγκεκριμένη ώρα πάντα αναλογιζόμαστε -και συζητάμε- ότι είμαστε τυχεροί που δε βιώνουμε την πείνα και έχουμε στα πιάτα μας ό,τι τραβάει η όρεξή μας. Την ίδια στιγμή, σε άλλα σημεία του πλανήτη γίνεται πόλεμος. Κάποια παιδιά και μεγάλοι,  πεθαίνουν από την πείνα και αναζητάνε την Ειρήνη …

Αυτό είναι το μήνυμα που φτιάξαμε για την εξάλειψη της πείνας στα πλαίσια του  πλαίσια του eTwinning προγράμματος που συμμετέχει το Πρωινό 1 τμήμα «we have a dream … a BIG dream” -17 σχολεία -17 εβδομάδες -17 στόχοι βιώσιμης ανάπτυξης . Φέτος, άλλωστε, η παγκόσμια μέρα διατροφής – 16 Οκτωβρίου- ήταν  αφιερωμένη σ αυτόν τον στόχο…

Είπαμε και αλλά πολλά βέβαια, αλλά καταλήξαμε σ αυτό που ακολουθεί στην αφίσα. Κάποια από αυτά που ακούστηκαν είναι:  ΔΙΩΞΤΕ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ ΜΑΚΡΙΑ , ΦΑΓΗΤΟ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ κ.α.

2ος στόχος – «ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΠΕΙΝΑ» – από τους 17 για τη βιώσιμη ανάπτυξη

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Με αφορμή τις θεματικές που αναλύσαμε αυτές τις μέρες με αφορμή τον στόχο 2 και την 28η Οκτωβρίου, δημιουργήσαμε και ένα ποίημα για την εξάλειψη της πείνας

Το εικονογράφησαν οι μαθητές και οι μαθήτριες και σας το παρουσιάζουμε.

To κανόνι αυτό συμμετείχε και στην παράστασή μας με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου

μαγειρεύουμε μια ιστορία;

Υλικά μας οι λέξεις που αρχίζουν από τα αρχικά των ονομάτων των παιδιών. Το κάθε παιδί είπε μια λέξη που αρχίζει με το πρώτο γράμμα του ονόματός του και όλες μαζί μπήκαν στη σειρά και έγιναν μια ιστορία!

25η Μαρτίου 2018 – η χοντρομπαλού

Η φετινή μας γιορτή είχε απ’ όλα. Παραδοσιακά, ροκιές, σκετς, θέατρο σκιών, τραγούδι, χορό, βίντεο … 

Το πρωινό 2 τμήμα παρουσίασε σκετς με  τη ζωη του Ρήγα Φερραίου σαν παραμύθι. Οι μαθητές τραγούδησαν τον Θούριο και χόρεψαν το «χορό του ζαλόγγου» και το «νά’ τανε το 21»

Το πρωινό 1 παρουσίασε τη «χοντρομπαλού» καθώς επίσης και δυο χορούς! Το «ένα παλικάρι 20 χρονώ» και το «αχ πατρίδα μου γλυκιά»

Το απογευματινό παρουσίασε ένα βίντεο με απόψεις των παιδιών για το τι είναι γι αυτά ελευθερία. 

Το βιντεάκι που ακολουθεί είναι ένα μέρος του αφιερώματος του «πρωινού 1» και δυο λόγια από την υπεύθυνη νηπιαγωγό του τμήματος

Γενικά, μου αρέσει να πειραματίζομαι και γι αυτό δε διστάζω να τολμώ πιο εναλλακτικές γιορτές, προσπαθώντας να φέρνω τα παιδιά – και τους γονείς, συχνά- σε επαφή με διάφορα είδη θεάτρου, λογοτεχνίας και γενικότερα με διάφορους τρόπους έκφρασης.
Στο παρελθόν είχαμε δραματοποιήσει τον «Ηλιο τον Ηλιάτορα», μια έκπληξη -τότε- για γονείς και συναδέλφους, αφού είχε ξεφύγει εντελώς από τα «καθιερωμένα». Ηταν πρωτοποριακό, είπε και η σύμβουλος και έτσι το ανέφερε στα σεμινάρια που συμμετείχε σε ολη την Ελλάδα! Πολύ τιμητικό, πραγματικά. Ο «ήλιος» έφερε τα παιδιά σε επαφή με την ποίηση και ένα αριστουργημα της λογοτεχνίας. Αλλη χρονιά ασχοληθήκαμε με τους «ελεύθερους πολιορκημένους», Δ. Σολωμού. Πόσο συγκινητικό να βλέπουμε και κυρίως να ακούμε τους στίχους απο το στόμα των μικρών μαθητών. Αλλη φορά με τα Ελληνάκια, της φακίνου, αλλη φορά με παραμυθοσαλάτες ή μπερδεύοντας δύο ποιήματα ή ιστορίες. Βέβαια δεν έλειπε και η παράδοση από τις γιορτές, κυρίως μέσω των χορών. Τα περισσότερα παιδιά άλλωστε, είναι μέλη τμημάτων παραδοσιακών χορών.
Φέτος λοιπόν, πειραματιστήκαμε με το θέατρο σκιών. Μέρες πριν τη γιορτή είχε μονοπωλήσει το ενδιαφέρον των παιδιών, άλλωστε. Οπως και ένα τραγούδι που ξεχωρίσαμε από τη λίστα μας. Η «χοντρομπαλού» άρεσε πολύ στα παιδιά. Είχα βάλει πολλά τραγούδια θέλοντας να ανιχνεύσω το ενδιαφέρον τους. Οταν μου είπαν: «κυρία, ξαναβάλτο» κατάλαβα! Αμέσως άρχισαν να το τραγουδούν και να ζητούν να το ξανακούσουν. Τα παιδιά, κάθε φορά, συμμετέχουν ενεργά στο στήσιμο της γιορτής. Ετσι πρότειναν να χορέψουμε, τα τραγουδήσουμε τη χοντρομπαλού, να τη ζωγραφίσουμε και εγώ να κάνω τις ζωγραφιές βίντεο και φυσικά να παίξουμε θέατρο σκιών. Να τα συνδυάσουμε! Δεν είχα λόγο να διαφωνήσω. 🙂 Ετσι, λοιπόν φτιάξαμε φιγούρες τους εαυτούς μας, διασκευάστηκαν οι στιχοι και το παρουσιάσαμε στους γονείς!
Κάναμε μια μουσική αναδρομή στην ιστορία της Ελλάδας.
Στίχοι Ν. Γκάτσος, μουσική Ξαρχάκος, μοναδική φωνή Δ. Διαμαντίδου.
Εδώ βλέπετε τις ζωγραφιές των μαθητών. Παρατηρήστε πόσο ταιριαστές είναι οι εικόνες με τους στίχους!
Εχουμε καλλιτέχνες στο σχολείο, όχι ψέμματα!
(Ευχαριστώ τους γονείς που δέχονται κάθε … τρέλα (!) και βοηθούν να ξεφεύγουμε από τα καθιερωμένα και να εστιάζουμε στην ουσία.)
Γαρυφαλιά Τεριζάκη 

 

Και το soundtrack της γιορτής!

Το παλικάρι σε πιο ροκ εκδοχή που λάτρεψαν τα παιδιά

και αμέσως μετά το παραδοσιακό

και το αγαπημένο μας με τη φωνή του Λουκιανού Κηλαιδόνη

Και τα υπόλοιπα τραγούδια που ακούστηκαν (εδώ με αγαπημένες  εκτελέσεις)

Με τη φωνή της μοναδικής Φλέρυ Νταντωνάκη

Θούριος 

Νά’τα νε το 21

Και … Θα βρεθούμε ξανά!

και κλείσαμε όλοι μαζί με το συγκινητικό και αγαπημένο μας –  εδώ και χρόνια! 

 

Και κάποιες φωτογραφίες από τη γιορτή. Ευχαριστούμε τη μαμά της Ν. που μας τις έστειλε!

Και του χρόνου να είμαστε καλά!

 

unicef τηλεμαραθώνιος 2016

Kάθε χρόνο υλοποιούμε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα της unicef  «τα παιδιά γράφουν και ζωγραφίζουν τα δικαιώματά τους» , συμμετέχουμε στο διαγωνισμό αφίσας και συγκεντρώνουμε χρήματα στον κουμπαρά της unicef. Είμαστε ένα «σχολείο υπερασπιστής των παιδιών».

Και φέτος συμμετείχαμε στον τηλεμαραθώνιο που ήταν αφιερωμένος στην φτώχια και τον υποσιτισμό, με το ακόλουθο βιντεάκι

Σε μια ρώγα από σταφύλι

Μπορεί σε μια ρώγα να πέσανε οκτώ σπουργίτες , στις δικές μας ρώγες πάντως πέσαν περισσότεροι !

Το σταφύλι έχει την τιμητική του αυτές τις μέρες. Το αγγίξαμε, το στίψαμε, το γευτήκαμε και είπαμε: δε φτιάχνουμε και ένα να μείνει στην τάξη μας;

Ενα … πήλινο σταφύλι !

Θα ολοκληρωθεί αύριο βέβαια γιατί πρέπει ο πηλός να έχει στεγνώσει!

Αρχίσαμε να πλάθουμε

IMG_7497

πλάθω πλάθω … ρώγες!

IMG_7502

Και ένα σαλιγκάρι που του αρέσει το σταφύλι! Ας του βάλω και το δεύτερο μάτι για να βλέπει καλύτερα!

IMG_7503

Το σαλιγκαράκι μας νιώθει μοναξιά…

IMG_7504

Και πως θα περάσουν οι ρώγες στο σύρμα; Τρύπες, κυρία! Να κάνουμε τρύπες! Εδώ μας βοηθάει ένα ξυλάκι μακρύ, γιατί είναι μεγάλες οι ρώγες …

IMG_7505

ενώ εδώ βοηθός ένα  καρφάκι!

IMG_7500

IMG_7508

Και ένας έξυπνος τρόπος για να τελειώνουμε γρήγορα με τις τρύπες! Τις περνάμε στο καλαμάκι σαν σουβλάκι και μετά τις βγάζουμε! Η κυρία μου εντυπωσιάστηκε που το σκέφτηκα μόνη μου!!!

Τέλος ο πηλός για σήμερα.

Σειρά τώρα έχουν πάλι οι … ρώγες!

Διαφορετικές ρώγες. Πολύχρωμες!

Ρώγες αλλιώς!

 

IMG_7512 IMG_7513 IMG_7514 IMG_7515 IMG_7517 IMG_7519 IMG_7520

Μη φύγετε …. Εχει κι άλλο!

Και τώρα …

Τα   κ α λ ύ τ ε ρ α   !!!

Το Φθινόπωρο στα χέρια μας!

IMG_7521 IMG_7526 IMG_7527

IMG_7535

Ενα Φθινόπωρο μελαγχολικό…

IMG_7539

και ένα Φθινόπωρο χαρούμενο!

IMG_7529 IMG_7540 IMG_7541 IMG_7542 IMG_7544

Και να φανταστεί κανείς ότι όλα ξεκίνησαν από μία ρώγα από σταφύλι!

Πόση χαρά γέμισε και σήμερα το σχολείο μας!

Τρελό από χαρά!

Ζήτω τα ΜΑ ΘΗ ΜΑ ΤΙ ΚΑ!!! «Σχήματα Ι»

Ο Οσκαρ, ένα κουμπί που δίψαγε για περιπέτειες και ήθελε να γνωρίσει νέους φίλους, μας παρέσυρε στο ταξίδι του. Μας γνώρισε τα βασικά σχήματα αλλά μας έδωσε και μάθημα ζωής!IMG_7348-photo

Ο Οσκαρ λοιπόν, κόπηκε από την παλιά ζακέτα που ήταν κλεισμένη για χρόνια στη ντουλάπα και τό σκασε από το παράθυρο! Στο δρόμο του συνάντησε πολλά σχήματα αναζητώντας νέους φίλους, όμως κανένα απ αυτά δεν τον ήθελε για παρέα γιατί ήταν … στρογγυλός.

Ομως συνάντησε το φεγγάρι που …

Για τη συνέχεια ακολουθήστε μας!

(Η ομάδα του πρωινού ζωντάνεψε τους ήρωες με θέατρο).

οσκαρ 1

Ο Οσκαρ αφού κόπηκε από τη ζακέτα βγήκε από το παράθυρο και κύλησε. Εφτασε σε ενα χωριό με τριγωνικές σκεπές! – «θελετε να γίνουμε φίλοι;» τους είπε. – ΟΧΙ, είπαν αυτές. Εμείς είμαστε ΤΡΙΓΩΝΑ κι εσύ ΣΤΡΟΓΓΥΛΟΣ. Φύγε…

IMG_7298-photo

Μετά έφτασε σε μια πόλη γεμάτη πολυκατοικίες. Μίλησε σε τρεις πόρτες. – Γεια σας, θέλετε να γίνουμε φίλοι; – ΟΧΙ , είπαν αυτές. Εμείς είμαστε ΟΡΘΟΓΩΝΙΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΓΡΑΜΜΑ ενώ εσύ στρογγυλός. Φύγε …

IMG_7300-photo

Ο αέρας τον παρέσυρε και έφτασε ψηλά στον ουρανό. Εκεί συνάντησε κάτι κομψούς χαρταετούς. – Γεια σας, θέλετε να γίνουμε φίλοι; – Φίλοι; Ούτε να το σκέφτεσαι… Εμείς είμαι ΡΟΜΒΟΙ και ΡΟΜΒΟΕΙΔΗ ,ενώ εσύ στρογγυλός και καθόλου … κομψός… Φύγε

IMG_7302-photo

Εκλαιγε απαρηγόρητα. Μέχρι που είδε μπροστά του κάτι τεράστιο. Το Φεγγάρι. – Ελα, πλησίασε, του είπε το φεγγάρι – Είσαι ΣΤΡΟΓΓΥΛΟΣ!!!! είπε ο Οσκαρ. – Ναι, όπως η Γη, οι πλανήτες, τα μανταρίνια, τα μάτια, τα ΧΕΡΙΑ ΟΤΑΝ ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΥΝ είναι ΣΤΡΟΓΓΥΛΑ! Για να κάνεις φίλους δε χρειάζεται να κοιτάζεις μόνο με τα μάτια!

IMG_7306

Ο Οσκαρ του ζήτησε να τον στείλει στη γη για να βρει νέους φίλους …. Ετσι λοιπόν, κατέβηκε σιγά σιγά και έπεσε μεσα σε ένα … Τσίρκο!!!

IMG_7307

Βρέθηκε πάνω στο σακάκι του ταχυδακτυλουργού!

IMG_7308

και μετά μπηκε μέσα στο καπέλο του! Εκεί βρήκε πολλούς νέους φίλους!!!

IMG_7309

Με τα κουνελάκια που βγήκαν από το καπέλο έγιναν αχώριστοι φίλοι!!!

Για να κάνεις φίλους, άλλωστε, δε χρειάζεται να κοιτάζεις μόνο με τα μάτια!

(Και η ομάδα του ολοήμερου ζωντάνεψε τους ήρωες … αλλιώς!)

IMG_7354

Εντοπίσαμε τα σχήματα που εμφανίζονται στο βιβλίο

IMG_7326

Η ομάδα του τρίγωνου έφτιαξε την σκεπή.

IMG_7329

κολλήσανε ξύσματα από ξυλομπογιές!

IMG_7327

Η ομάδα του Ορθογώνιου παραλληλόγραμμου έφτιαξε την πόρτα!

IMG_7330

Ο ομάδα του ρόμβου τον χαρταετό

IMG_7341

IMG_7325

Η ομάδα του κύκλου έφτιαξε τον ΟΣΚΑΡ

IMG_7342-photo

ετσι βιαστικά που κόπηκε από τη ζακέτα του έμεινε και λίγη κλωστή πάνω του

Το μόνο σχήμα που δεν εμφανίζεται στην ιστορία είναι το … ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ Απίστευτο μας φάνηκε. Ομως μετά ανακαλύψαμε το μυστικό!

Τετράγωνο είναι το ίδιο το βιβλίο που διαβάσαμε!

IMG_7328

Ετσι λοιπόν, η ομάδα του Τετράγωνου έφτιαξε το … βιβλίο!

Και ανέβηκαν όλοι οι ήρωες του βιβλίου ψηλά, για να μας θυμίζουν ότι

για να κάνεις νέους φίλους δε χρειάζεται να κοιτάζεις μόνο με τα μάτια!!!

 

IMG_7350-photo IMG_7351-photo IMG_7353-photo

Οι ήρωες με τη σειρά που εμφανίζονται!

IMG_7355-photoIMG_7356-photo
IMG_7350-photo

 

IMG_7358-photo IMG_7359-photo

Για να κάνεις καλούς φίλους δε χρειάζεται να βλέπεις μόνο με τα μάτια!

unicef : » παιδιά πρόσφυγες παιδιά μετανάστες μα πάνω απ όλα παιδιά»

Και φέτος πήραμε μέρος στο διαγωνισμό αφίσας με τα δικαιώματα των παιδιών της unicef με θέμα «παιδιά πρόσφυγες, παιδιά μετανάστες μα πάνω απ όλα παιδιά!»

ΟΛΟΗΜΕΡΟ 1
«Η τεχνική που δημιουργήθηκε η αφιςα μας ειναι το κολάζ. Κάθε μαθητης ζωγράφισε αυτο που τον ενεπνευσε το θεμα, το έκοψε και τα κολλήσαμε στο τέλος ολα μαζι.
Ηταν εντυπωσιακό το γεγονός (μαλλον συγκινητικό) οτι σχεδόν τα μισά παιδια έφεραν στο μυαλό τους θαλασσα και βάρκες που εχουν επιβάτες παιδιά και κάποιους μεγάλους που τα σώζουν και τους θυμίζουν τα δικαιώματα τους, ενω τα αλλα μισά ζωγράφισαν σπίτια!

Ζωγράφισαν δηλαδή την «ασφάλεια», τη «φροντίδα», την επαφή τους με χώμα, οχι με θαλασσα! Τη σταθερότητα και το δικαίωμα τους στο όνειρο. Γι αυτο ο Αλέξης πρόσθεσε πολύχρωμο τον ουρανό! Να ειναι χαρούμενος και φωτεινός!
Στο τελος ήθελαν να δώσουν και μια νότα από κόμικ! Εκεί βοήθησε λίγο η κυρία!
Μοιραία η αφιςα μας χωρίστηκε στη μεςη!
Το χθες και το αυριο!
Ειμαι περήφανη γι αυτούς τους μαθητές! «  κυρία Γαρυφαλιά 

IMG_4878

οι ζωγραφιές «στήνονται» πάνω στο χαρτόνι

IMG_4879

IMG_4880

IMG_4893

ο τίτλος απαραίτητος

IMG_4916

το αύριο….

 

IMG_4915

και το χθες …

IMG_4917

παρελθόν παρόν και μέλλον σε μία αφίσα! 

Το ΟΛΟΗΜΕΡΟ 2

» Αφού συζητήσαμε για το θέμα αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσαμε την τεχνική του κολάζ .

Τα παιδιά ζωγράφισαν το καθένα μόνο του και στο τέλος έγινε η σύνθεση της αφίσας! Εφημερίδα και υπολείμματα χαρτιών (σκουπίδια δηλαδή)  έγιναν «καράβι» και «παιδιά» που ταξιδεύουν στο μέλλον με σημαία τους, τι άλλο; Την αγάπη! »        κυρία Τότα

IMGP0004

η εφημερίδα γίνεται καράβι

IMGP0005

ανεβηκαν και οι επιβάτες

IMGP0008

το κατάρτι …

IMGP0010

Τα δικαιώματα των παιδιών δεν πρέπει να πνίγονται στη θάλασσα, να είναι απαλά κυματάκια που θα ταξιδεύουν το καράβι!

IMGP0015

καλά ταξίδια! 

Με αγάπη λοιπόν για τα παιδιά του κόσμου!

Ολου του κόσμου τα παιδιά είναι πάνω απ όλα παιδιά!

Φυλλίδα ή … αλλιώς Αμυγδαλιά!

Δεν υπάρχει χρονιά να μη μας έχει επισκεφθεί αμυγδαλιά στο σχολείο

Ετσι λοιπόν τα κλαδάκια που έφερε η Παναγιώτα  φέτος, έγιναν αφορμή για ένα ημερήσιο project

Ενας αγαπημένος μύθος ζωντάνεψε στην αυλή του σχολείου με θεατρικό παιχνίδι. (ίσως η μοναδική φορά δεν έχω φωτογραφίες, δυστυχώς)

2338116db38b22c8a0b099bd9f6b7aba_XL

Η ΦΥΛΛΙΣ: Η Φυλλίς ήταν μία από τις θυγατέρες του βασιλιά της Θράκης, Σίθωνα. Μητέρα της Φυλλίδος ήταν η Νύμφη Μενδιής ή Αγχινόη. Σύμφωνα με μία άλλη αναφορά, ο πατέρας της Φυλλίδας ονομαζόταν Λυκούργος και ήταν επίσης βασιλιάς της Θράκης.

Ο ΔΗΜΟΦΩΝ: Ο Δημοφών [Δημοφόων < δῆμος (λαός) + φόως (φως, λάμψη), «το φως του λαού, αυτός που φωτίζει το λαό του»], ήταν μυθικός βασιλιάς των Αθηνών, γιος του Θησέα και της Αίθρας ή [κατά το Διόδωρο] της Αμαζόνας Αντιόπης. Όταν, ο πολιτικός αντίπαλός του Θησέα, Μενεσθέας, απόγονος του Ερεχθέα, κατά τη διάρκεια απουσίας του Θησέα στον Άδη, κατέλαβε την εξουσία του στην πόλη, ο Θησέας αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αθήνα, στέλνοντας τον Δημοφώντα και τον αδελφό του Ακάμαντα στην Εύβοια, στον βασιλιά Ελεφήνορα. Αργότερα ο Δημοφών κι ο αδελφός του μαζί με το βασιλιά της Εύβοιας εξεστράτευσαν κατά της Τροίας [Τρωικός Πόλεμος]. Μάλιστα ο Δημοφών ήταν από τους λιγοστούς άνδρες που εισήλθαν στο Δούρειο Ίππο.

Ο μύθος που ζωντάνεψε στην αυλή μας :

» Ο ΓΑΜΟΣ ΔΗΜΟΦΩΝΤΑ – ΦΥΛΛΙΔΟΣ: Επιστρέφοντας από την Τροία στην Αθήνα μετά το τέλος του πολέμου, ο Δημοφών έφτασε στους Βισάλτες στη Θράκη, ίσως εξαιτίας κάποιας θαλασσοταραχής. Στην ακρογιαλιά εκείνη έπαιζε μια παρέα κοριτσιών. Ανάμεσά τους ήταν και η πριγκιποπούλα Φυλλίδα. Ο Δημοφώντας, επικεφαλής των ναυτών, ζήτησε από τα κορίτσια να μην φοβούνται. Οι άνδρες έψαχναν απλά μια πηγή για να γεμίσουν με νερό τα άδεια τους δοχεία. Η βασιλοπούλα, γοητευμένη από τους ευγενικούς τρόπους του νεαρού Δημοφώντα και εμπιστευόμενη το ένστικτό της, κάλεσε τους στρατιώτες στο παλάτι όπου τους φιλοξένησαν με τιμές. Η πριγκιποπούλα γοητεύτηκε από την στάση και το παράστημα του Δημοφώντα. Μα και κείνος δεν έμεινε αδιάφορος από την χάρη και την ομορφιά της κόρης. Ο Έρωτας δεν άργησε να έλθει. Ήταν φλογερός και αμοιβαίος. Τον γάμο των δυο νέων ευλόγησε ο βασιλιάς Σίθωνας εκτιμώντας το ήθος και την ευγενική καταγωγή του γαμπρού του. Τίμησε δε την ένωση αυτή με πλούτη και γη από το βασίλειο του φροντίζοντας να μην λείψει τίποτα από τους νεόνυμφους. Μάλιστα η Φυλλίδα, σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, απέκτησε από τον γάμο αυτό δύο αγόρια. Ο Δημοφών, ωστόσο, έπρεπε να γυρίσει στην Αθήνα για να βοηθήσει τον πατέρα του στους αγώνες κατά των πολιτικών του αντιπάλων, αλλά, πριν φύγει, ορκίστηκε στη Φυλλίδα πως θα επέστρεφε γρήγορα κοντά της. Η Φυλλίδα τον ξεπροβόδισε μέχρι τις Εννέα Οδούς (την μεταγενέστερη Αμφίπολη), όπου του έδωσε ένα ιερό κουτί, που του είπε πως ήταν της θεάς Ρέας, το οποίο αυτός δεν έπρεπε να ανοίξει παρά μόνο όταν θα έχανε την ελπίδα να ξαναγυρίσει στη γυναίκα του. Ο Δημοφών δεν μπόρεσε να επιστρέψει γρήγορα στην Αθήνα, διότι φεύγοντας από τη Θράκη, μια τρικυμία τον παρέσυρε στην Κύπρο.

ΦΥΛΛΙΣ ΚΑΙ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ: Σύμφωνα με μια παραλλαγή του μύθου, η Φυλλίδα είχε απλώς αρραβωνιαστεί τον Δημοφώντα κι εκείνος έμεινε για πάντα πιστός σ’ αυτήν και δεν λησμόνησε ποτέ την υπόσχεσή του να επιστρέψει κοντά της. Όταν τελικά μπόρεσε να επιστρέψει στη Θράκη για να τη συναντήσει και να την παντρευτεί, ήταν δυστυχώς ήδη πολύ αργά. Η Φυλλίδα, απογοητευμένη από την καθυστέρηση του Δημοφώντα, είχε πεθάνει από τον καημό της και μάλιστα είχε μεταμορφωθεί σε αμυγδαλιά, που έμενε όλο το χρόνο χωρίς φύλλα. Όμως, ο Δημοφών δεν μπορούσε μακριά από την αγαπημένη του. Αγνοώντας τις νουθεσίες φίλων και συγγενών να παραμείνει μέχρι να ανοίξει ο καιρός, εκείνος, που είχε πλέον επιστρέψει στην Αθήνα, ξεκίνησε μες στην καρδιά του χειμώνα το ταξίδι της επιστροφής. Για μέρες περπατούσε μες στον βοριά, το κρύο και το χιόνι ώσπου έφτασε στη Θράκη. Αναζητώντας την αγαπημένη του έφτασε στο σημείο του αποχαιρετισμού. Εκεί ακριβώς είδε να στέκεται ένα ψηλό ξεραμένο δέντρο χωρίς καρπούς και φύλλα. Ο νέος κατάλαβε τι είχε συμβεί και βγάζοντας μια κραυγή πόνου με δάκρυα στα μάτια αγκάλιασε σφιχτά τον ξερό κορμό σαν να αγκάλιαζε το σώμα της αγαπημένης του. Και τότε σαν από θαύμα, ζωή πλημμύρισε το άψυχο ξύλο και τα γυμνά κλαδιά του δέντρου στολίστηκαν με πανέμορφα μικρά λευκά άνθη που ανέδυαν μια υπέροχη, ευωδία.» 

Παραλλαγές του μύθου

Η ΑΡΑ [ΚΑΤΑΡΑ]: Μια άλλη παραλλαγή, λέει ότι μετά από αρκετό καιρό η Φυλλίδα, απελπισμένη από το γεγονός ότι ο σύντροφός της δεν επέστρεφε, πήγε στο σημείο όπου τον είχε αποχαιρετήσει, στους Εννέα Δρόμους, κι εκεί καταράστηκε τον άπιστο, όπως πίστευε, άνδρα της και στη συνέχεια κρεμάστηκε σε ένα δέντρο. Από τότε, το δέντρο στο οποίο κρεμάστηκε ή ίσως και όλα τα δέντρα της περιοχής, από τη θλίψη τους για το φριχτό τέλος της Φυλλίδας, δεν κρατούσαν ποτέ τα φύλλα τους. Το ίδιο συνέβαινε και με τα δένδρα που οι γονείς της φύτεψαν στον τάφο της. Στο μέρος που θάφτηκε, λέει μια άλλη παραλλαγή, φύτρωσε μια αμυγδαλιά, που άνθισε μόνο, στα τέλη κάποιου χειμώνα, όταν ο Δημοφώντας, ξαναπέρασε από εκεί. Στο μεταξύ, σύμφωνα με την ίδια εκδοχή, ο Δημοφών, μετά από καιρό, βέβαιος πια ότι δεν επρόκειτο να γυρίσει στη Φυλλίδα, άνοιξε το κουτί που αυτή του είχε δώσει και τότε είδε ένα όραμα που τον συνεπήρε κάνοντάς τον να ιππεύσει το άλογό του και, καλπάζοντας ορμητικά, να πέσει, κατά λάθος, επάνω στο σπαθί του που φορούσε και να σκοτωθεί, ενώ οι δικοί του άνθρωποι εγκαταστάθηκαν, πλέον, οριστικά στην Κύπρο.

Η ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΚΑΜΑ: Σε πολλές παραλλαγές του μύθου αντί για τον Δημοφώντα πρωταγωνιστεί ο αδελφός του, Ακάμας. Στην Κύπρο, μάλιστα, υπάρχει ακρωτήριο με το όνομα Ακάμας, ενώ πόλη με το όνομα Ακαμάντιον υπήρχε στη Φρυγία.

ΠΗΓΕΣ – ΣΧΟΛΙΑ: Η ιστορία αυτή εμφανίζεται στο δεύτερο βιβλίο του έπους «Ηρωίδες» του Ρωμαίου ποιητή Οβίδιου, αλλά και σε έργο του ποιητή Καλλιμάχου. Αξίζει να σημειωθεί πως η αρχαία ονομασία «Εννέα Οδοί» για την Αμφίπολη, προέρχεται από τον μύθο της Φυλλίδας, η οποία λέγεται ότι είχε πάει εννέα φορές στην ακτή, περιμένοντας την επιστροφή του Δημοφώντα.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ: Είναι πολύ πιθανό η ιστορία να πλάστηκε τον 5ο π.Χ. αιώνα από τους Αθηναίους, για λόγους πολιτικούς. Συγκεκριμένα, το 437 π.Χ., οι Αθηναίοι έδιωξαν τους Ηδωνούς που κατοικούσαν τότε στις Εννέα Οδούς, αποίκησαν την πόλη και την μετονόμασαν σε Αμφίπολη, οπότε και επινόησαν ένα μύθο που να αποδεικνύει ότι η χώρα αυτή συνδεόταν με την Αθήνα ήδη από τους μυθικούς χρόνους. Λίγο αργότερα, ο ρήτορας Αισχίνης χρησιμοποίησε τον ίδιο μύθο για να αντικρούσει το βασιλιά της Μακεδονίας, Φίλιππο, που διεκδικούσε την Αμφίπολη. Ενώ η κατάρα της Φυλλίδας προς τον Αθηναίο Δημοφώντα, στο συγκεκριμένο σημείο, τις Εννέα Οδούς, αποτυπώνει πιθανώς σε ενός είδους “κατάρα” που βάραινε τους Αθηναίους γιατί στα μέρη αυτά ηττήθηκαν πολλές φορές!

Και ένας αγαπημένος ζωγράφος μας ξαναεπισκέφθηκε διαφορετικός αυτή τη φορά!

Για την ιστορία … 

Στις 31 Ιανουαρίου του 1890, ενώ βρισκόταν στην Arles της Γαλλίας, ο Βίσεντ βαν Γκογκ έλαβε ένα γράμμα από τον αδερφό του Τεό. Του έγραφε πως είχε αποκτήσει τον πρώτο του γιο και μάλιστα τον είχε ονομάσει Βίνσεντ όπως εκείνον.

Τα δυο αδέρφια ήταν πολύ δεμένα. Η χαρά του Βίνσεντ ήταν πολύ μεγάλη και για να την εκφράσει ζωγράφισε ένα από τα αγαπημένα του θέματα: ανθισμένα κλαδιά με φόντο τον καταγάλανο ουρανό. Ονόμασε τον πίνακα « ανθισμένη αμυγδαλιά » και θα τον δώριζε στο ζευγάρι για να τον κρεμάσει πάνω από το κρεβάτι του.

Η επιλογή της αμυγδαλιάς δεν ήταν τυχαία. Την επέλεξε ως σύμβολο της νέας ζωής που μόλις άνθιζε και την άνοιξη που θα έφερνε ο ερχομός της.

Ο πίνακας βρίσκεται στο Μουσείο Vincent van Gogh στο Amsterdam. almond tree blossom

Ενα ανθάκι αμυγδαλιάς πόσο μοιάζει με του Βίνσεντ;

IMG_1871

Ενα κλαδάκι;

IMG_1872

Τα πολλά κλαδάκια που μας έφερε η Παναγιώτα στο ποτήρι

IMG_1873

ήταν αφορμή να χρησιμοποιήσουμε διαφορετικά υλικά για μία κατασκευή.

Και να αρχίσει να δουλεύει η πρώτη ομάδα!

Πως θα σταθεί το κλαδάκι μας; Διάφορες προτάσεις ακούστηκαν: εφημερίδα γυριστή( όπως στην ελιά), χαρτόνι, ξύλο, σύρμα! Επιλέξαμε το σύρμα για προφανείς λόγους!

Η κυρία το σύρμα, τα παιδιά  την εφημερίδα.

Η πέτρα μας προσφέρει ρίζες!

IMG_1874

IMG_1881IMG_1919

Η δεύτερη ομάδα ήθελε να φτιάξει ολοκληρο δέντρο.

Ζωγραφίζουμε λοιπόν κόβοντας και ατλακολ-ώντας!

Χρησιμοποιήσαμε σπάγγο και φελιζόλ συσκευασίας για ανθάκια

IMG_1875

Η τρίτη ομάδα καταπιάστηκε με άλλα πράματα!

O Vincet ζωγραφισε αμυγδαλιές και σε διαφορετικά χρωματικά … φόντα!

vincent-van-gogh-branches-of-an-almond-tree-in-blossom-artist-interpretation-in-red

Και έτσι επέλεξε και αυτή η ομάδα φελλοτυπώματα εμπνευσμένα από την «κόκκινη» αμυγδαλιά του!

IMG_1876 IMG_1877

Η τέταρτη ομάδα φελλοτυπώματα εμπνευσμένα από την  πρώτη «γαλάζια» αμυγδαλιά του!

IMG_1878 IMG_1879

Δείτε πως εξελίχθηκαν τα πράγματα…

IMG_1880

η «κόκκινη» αμυγδαλιά

IMG_1883

η «γαλάζια» αμυγδαλιά

IMG_1884

το δέντρο μας

IMG_1898

Και τα τρισδιάστα κλαδάκια μας.

Χάντρες και λευκό σκοινάκι άνθισαν τα κλαδιά!

IMG_2405 IMG_2406 IMG_2407

Και εδώ φτιάξαμε μια …  ζωντανή νεκρή φύση!

IMG_1882

Και εδώ κάτι πιο … ελληνικό!

ΚΑι εδώ λίγες πληροφορίες για τον ζωγράφο από το biblionet

Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ (Vincent Willem van Gogh, 30 Μαρτίου 1853 – 29 Ιουλίου 1890) ήταν ολλανδός ζωγράφος. Την περίοδο της ζωής του, το έργο του δεν σημείωσε επιτυχία ούτε ο ίδιος αναγνωρίστηκε ως σημαντικός καλλιτέχνης. Ωστόσο, μετά το θάνατό του, η φήμη του εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα και σήμερα αναγνωρίζεται ως ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους όλων των εποχών. Η επίδραση του στα μεταγενέστερα κινήματα του εξπρεσιονισμού, του φαβισμού αλλά και εν γένει της αφηρημένης τέχνης, θεωρείται καταλυτική. Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ γεννήθηκε στο ολλανδικό χωριό Ζούντερτ (Zundert) και ήταν ο πρωτότοκος από τα συνολικά οκτώ παιδιά της οικογένειάς του, γιος του πάστορα Θεόδωρου βαν Γκογκ. Ήδη από τα πολύ νεανικά του χρόνια παρουσίασε τάσεις μελαγχολίας και πρώιμα ψυχολογικά προβλήματα. Σε ηλικία 16 ετών και αφού είχε ήδη καταπιαστεί χωρίς επιτυχία με αρκετά επαγγέλματα, ασχολήθηκε για ένα διάστημα με το εμπόριο έργων τέχνης, στην εταιρεία Goupilator & Company, όπου τον επόμενο χρόνο προσελήφθη και ο αδελφός του Τεό βαν Γκογκ (Theo van Gogh). Το 1873, η εταιρεία τον μεταθέτει στο Λονδίνο και αργότερα στο Παρίσι. Την περίοδο αυτή, εντείνεται το ενδιαφέρον του για τη θρησκεία, επηρεασμένος εμφανώς και από την ιδιότητα του πατέρα του. Αφού απολύεται από την εργασία του το 1876, επιστρέφει στο Άμστερνταμ για να σπουδάσει θεολογία. Οι σπουδές του διαρκούν για περίπου ένα έτος και το 1878 του ανατίθεται μία θέση ιεροκήρυκα στο Βέλγιο και συγκεκριμένα στην υποβαθμισμένη περιοχή Μπορινάζ, όπου λειτουργεί ορυχείο. Ο βαν Γκογκ κηρύττει για περίπου έξι μήνες επιδεικνύοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ένδεια των ανθρώπων της περιοχής. Αυτή είναι και η περίοδος κατά την οποία ξεκινά να σχεδιάζει μικρά έργα και πιθανόν αποφασίζει να ασχοληθεί με την τέχνη. Το 1880, σε ηλικία 27 ετών, ξεκινά να παρακολουθεί τα πρώτα του μαθήματα ζωγραφικής, ωστόσο σύντομα έρχεται σε ρήξη με τον δάσκαλό του, Αντόν Μωβ (Anton Mauve), γύρω από καλλιτεχνικά ζητήματα. Τα επόμενα χρόνια δημιουργεί έργα κυρίως επηρεασμένα από τη ζωγραφική του Ζαν Φρανσουά Μιλλέ (Jean-Francois Millet), ενώ ταξιδεύει στην ολλανδική επαρχία ζωγραφίζοντας θέματα που εμπνέεται από αυτή. Το χειμώνα του 1885, παρακολουθεί μαθήματα στην Ακαδημία της Αντβέρπης, τα οποία όμως διακόπτονται πολύ σύντομα αφού αποβάλλεται από τον καθηγητή της ακαδημίας Ευγένιο Σιμπέρ (Eugene Siberdt). Παρά το γεγονός αυτό, ο βαν Γκογκ προλαβαίνει να έρθει σε επαφή με την ιαπωνική τέχνη από την οποία και δανείζεται στοιχεία ή πολλές φορές μιμείται την τεχνοτροπία της. Αρκετές από τις προσωπογραφίες του, περιλαμβάνουν επίσης σε δεύτερο πλάνο κάποιο έργο ιαπωνικής τέχνης. Την άνοιξη του 1886 επισκέπτεται το Παρίσι όπου ζει με τον αδελφό του -επιτυχημένο πλέον έμπορο τέχνης- στην περιοχή της Μονμάρτης, κέντρο της καλλιτεχνικής δραστηριότητας. Κατά την παραμονή του, έρχεται σε επαφή με τους ιμπρεσιονιστές Έντγκαρ Ντεγκά, Καμίλ Πισάρο, Πωλ Γκωγκέν και Τουλούζ Λωτρέκ. Επηρεάζεται σημαντικά από το κίνημα του ιμπρεσιονισμού και ειδικότερα σε ότι αφορά τη χρήση του χρώματος. Ο ίδιος ο βαν Γκογκ κατατάσσεται περισσότερο στους μετα-ιμπρεσιονιστές ζωγράφους. Χρησιμοποίησε συχνά τεχνικές των ιμπρεσιονιστών αλλά διαμόρφωσε παράλληλα και ένα προσωπικό ύφος, το οποίο διακρίνεται από την χρήση συμπληρωματικών χρωμάτων που οι ιμπρεσιονιστές αποφεύγουν.

Δύο χρόνια αργότερα, το 1888, ο βαν Γκογκ εγκαταλείπει τη γαλλική πρωτεύουσα και επισκέπτεται τη νότια Γαλλία και την περιοχή της Προβηγκίας. Υπάρχουν αναφορές πως εκεί εμπνέεται από το τοπίο καθώς και την αγροτική ζωή των κατοίκων, θέματα τα οποία προσπαθεί να αποδώσει και στη ζωγραφική του. Την περίοδο αυτή, επινοεί και μία ιδιαίτερη τεχνική των στροβιλισμάτων με το πινέλο ενώ στους πίνακές του κυριαρχούν έντονα χρώματα, όπως κίτρινο, πράσινο και μπλε, με χαρακτηριστικά δείγματα τα έργα «Έναστρη νύχτα» και μία σειρά πινάκων που απεικονίζουν ηλιοτρόπια. Το έργο «Κόκκινο αμπέλι» αυτής της περιόδου είναι επίσης το μοναδικό έργο που κατάφερε να πουλήσει ο βαν Γκογκ εν ζωή. Κατά το διάστημα της παραμονής του στην Αρλ, δέχεται και την επίσκεψη του ζωγράφου Γκωγκέν. Ωστόσο, μετά από λίγους μήνες, οι δυο τους διαφωνούν έντονα και λόγω της ασταθούς ψυχικής του υγείας, ο βαν Γκογκ κόβει μέρος του αριστερού του αυτιού καταλήγοντας στο νοσοκομείο της περιοχής. Υπάρχουν ισχυρισμοί πως ο βαν Γκογκ είχε απειλήσει να σκοτώσει τον Γκωγκέν και προέβη στο κόψιμο του αυτιού του αναζητώντας ένα είδος κάθαρσης από τις τύψεις του. Το 1889 εισάγεται στο ψυχιατρικό κέντρο του μοναστηριού του Αγίου Παύλου στον Σαιν Ρεμύ, όπου και παραμένει συνολικά για ένα περίπου χρόνο πάσχοντας από κατάθλιψη. Κατά την παραμονή του εκεί, συνεχίζει να ζωγραφίζει. Τον Μάιο του 1890 εγκαταλείπει την ψυχιατρική κλινική και ζει για ένα διάστημα σε μία περιοχή κοντά στο Παρίσι, όπου παρακολουθείται από τον γιατρό Πωλ Γκασέ, στον οποίο είχε συστήσει τον βαν Γκογκ ο ζωγράφος Καμίλ Πισάρο. Στο διάστημα που παρακολουθείται ιατρικά, ο βαν Γκογκ παράγει ένα μόνο έργο, που αποτελεί προσωπογραφία του Γκασέ. Τον Ιούλιο του 1890, ο βαν Γκογκ εμφανίζει συμπτώματα έντονης κατάθλιψης και τελικά αυτοπυροβολείται στο στήθος στις 27 Ιουλίου ενώ πεθαίνει δύο ημέρες αργότερα. Μετά το θάνατο του βαν Γκογκ, η φήμη του εξαπλώθηκε ραγδαία, με αποκορύφωμα μεγάλες εκθέσεις έργων του, που πραγματοποιήθηκαν στο Παρίσι (1901), το Άμστερνταμ (1905), την Κολονία (1912), τη Νέα Υόρκη (1913) και το Βερολίνο (1914). Συνολικά δημιούργησε σε διάστημα περίπου δέκα ετών περισσότερους από 800 πίνακες και 1000 μικρότερα σχέδια. Σώζεται ακόμα εκτενής αλληλογραφία του με τον αδελφό του, που περιλαμβάνει περισσότερα από 700 γράμματα.

Γρήγορο ταξίδι στο «αστερόσπιτο» της Μάριας Μπαχά

Και το τελευταίο μας γρήγορο ταξίδι για φέτος έγινε πάλι στην Αθήνα.

Αφορμή για το ταξίδι μας αυτό ήταν το … 

9789601628769-1000-0338393

Και αυτή την φορά το κουρελάκι μας ταξίδεψε …

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια μακρινή πολιτεία μεγαλόσωμοι αρματωμένοι άνθρωποι άναψαν μια μεγάλη φωτιά. Οι διχαλωτές της γλώσσες τύλιγαν τα δέντρα και τα ’πνιγαν, ρουφούσαν τα σπίτια και κυνηγούσαν τους ανθρώπους, που έτρεχαν τρομοκρατημένοι. Οι καπνοί της μουτζούρωναν τον ουρανό και θόλωναν τα αστέρια. Οι μεγάλοι την έλεγαν πόλεμο.

Ένα αληθινό μα συνάμα τρυφερό και αισιόδοξο βιβλίο για τη σκληρότητα του πολέμου και τον τρόπο που το βιώνουν τα παιδιά σε όλον τον κόσμο.

Μας συγκίνησε πολύ αυτή η ιστορία.  Η εικονογράφηση μάλιστα μας θύμισε έναν αγαπημένο μας καλλιτέχνη, τον Vincent Van Gogh και συγκεκριμένα το έργο του «Starry night»  (έναστρη νύχτα).

C79YK9-(1)

και εδώ σε κίνηση!

Και θελήσαμε να γνωρίσουμε καλύτερα την εικονογράφο

Η κυρία Μάρια Μπαχά, πολύ γελαστή και γλυκιά, μας υποδέχτηκε στο εργαστήρι της.  Η περιέργεια μας βέβαια πολύ μεγάλη για το πώς είναι ο προσωπικός της χώρος. Αυτή διάβασε τη σκέψη μας κι έτσι …

Απάντησε πρόθυμα σε πολλές ερωτήσεις μας.

Δείτε μερικά αποσπάσματα…

Ποιο βιβλίο σας αγαπάτε πιο πολύ;

Με ποιον τρόπο ζωγραφίζετε;

Τι ετοιμάζετε τώρα;

Τη ρωτήσαμε μάλιστα αν της αρέσει ο  Van Gogh και αν την έχει επηρεάσει και μας είπε ότι της αρέσει πράγματι πολύ, ότι τον αγαπάει και ότι έχει περάσει «μέσα» της πια.

Την ευχαριστήσαμε και της στείλαμε πολλά φιλιά! Και κείνη το ίδιο!

Η εικονογράφηση της Μάριας Μπαχά, » η έναστρη νύχτα» και η ιστορία φυσικά της Αλεξάνδρας Μητσιάλη μας έδωσαν μια ιδέα! Να φτιάξουμε το δικό μας αστερόσπιτο όπου θα κρύβουμε τα όνειρά μας.

IMG_6919

Ετσι λοιπόν έφτιαξε ο καθένας τα δικά του αστέρια

IMG_6920

IMG_6921

IMG_6922

που θα λούζουν το αστερόσπιτο

IMG_6923

IMG_6924

Το κρεμάσαμε ψηλά και βάλαμε και κουδουνάκια!

IMG_6939

IMG_6940

IMG_6941

Και φτιάξαμε το σπίτι με μια μεγάλη πόρτα για να χωράει όλα τα όνειρα μέσα!

Να ένα καλά διπλωμένο!  😉

IMG_6942

 

Ο ραφτάκος των λέξεων και το γιλέκο της φιλίας

Μια … αληθινή ιστορία που συνέβη στο σχολείο μας ένα πρωινό, πριν από λίγες μέρες!

Ηταν η ώρα που είχαμε το συμβούλιο της τάξης μας. Επρεπε να … λύσουμε κάτι κόμπους που είχαν δεθεί στο διάλειμμα. Και πάνω που συζητούσαμε και λέγαμε ιδέες για το πως λύνονται καλύτερα αυτοί οι κόμποι ακούσαμε ένα χτύπημα στην πόρτα.

Και παρόλο που η κυρία μας δεν ανοίγει την πόρτα σε ξένους, αυτό τον κύριο τον άφησε να μπει. Μάλιστα τον καλοδέχτηκε. Μας είπε  ότι αυτός ο κύριος θα έπρεπε να επισκέπτεται όλα τα σχολεία. Η κυρία μας τελικά τον είχε καλέσει!

Είδαμε  έναν κύριο μικροκαμωμένο με μεγάλα γυαλιά και πολύ ζεστό χαμόγελο. Κρατούσε στα χέρια του κλωστές και βελόνια και κάτι υφάσματα απίστευτα! Μα τι υφάσματα ήταν αυτά!

ο ραφτάκος των λέξεωνΟύτε η μαμά στο σπίτι, ούτε η γιαγιά στο μπαούλο ούτε τα καταστήματα είχαν τέτοια υφάσματα στα ράφια τους! Κοιτάξαμε πιο προσεκτικά και καταλάβαμε αμέσως γιατί ήταν μοναδικα! Τα υφάσματα αυτά ήταν γεμάτα λέξεις! Μάλλον , όχι γεμάτα… Ηταν ΡΑΜΜΕΝΑ ΜΕ ΛΕΞΕΙΣ!

Μας κέρδισε αμέσως αυτός ο κύριος ράφτης, ο «ραφτάκος» όπως μας είπε ότι είναι πιο γνωστός. Θελήσαμε να μάθουμε τα μυστικά της τέχνης του. Πως δηλαδή φτιάχνει τόσο υπέροχα ρούχα με λέξεις; Και μας εκμυστηρεύτηκε τα μυστικά του γιατί, είπε, όλα τα παιδιά του κόσμου θα πρέπει να μάθουν για τη δύναμη που έχουν οι λέξεις.

Οι λέξεις μπορούν να ξεκινήσουν και να σταματήσουν έναν πόλεμο

Οι λέξεις μπορούν να σε κάνουν αδύναμο και δυνατό

Οι λέξεις μπορούν να  σε κάνουν να ξεχάσεις και να θυμάσαι

Οι λέξεις μπορούν να σε κάνουν δειλό και γενναίο

Οι λέξεις μπορούν να σε πληγώσουν και να σε γιατρέψουν

Οι λέξεις μπορούν να «σε αδειάσουν» και να «σε γεμίσουν»

Οι λέξεις μπορούν να σε κάνουν να χάσεις  και να κερδίσεις έναν φίλο

Και εκεί ήταν που θελαμε βοήθεια. Να μη χάσουμε έναν φίλο. Να κερδίσουμε την φιλία. Ακολουθώντας λοιπόν τις μυστικές του συμβουλές φτιάξαμε ένα ρούχο για την φιλία.

«Το γιλέκο της φιλίας»

Πήραμε δυο κύκλους που συμβολιζουν τους κύκλους που κάνουν οι σχέσεις μας, η ζωή μας.

IMG_6653

τους κολλήσαμε καλά όπως κολλάνε  δύο φίλοι

IMG_6654

Αλλά στην πραγματικότητα η κόλλα μπήκε από πάνω.

Οι λέξεις μας ήταν η κόλλα που κράτησε τους δύο κύκλους ενωμένους

IMG_6610

Και γεμίσαμε το γιλέκο με λέξεις φιλίας δροσερες, ζεστές, γλυκές: παγωτό, αγάπη, εκδρομή, άμμος …

IMG_6611

IMG_6612

του κάναμε και δύο τρύπες για να το φοράμε

IMG_6624

Ετσι λοιπόν, όταν κάποιος έχει ανάγκη έναν φίλο και θέλει να μοιραστεί κάτι ….

IMG_6631

 φοράει το γιλέκο

IMG_6630

και τότε ανοίγουν … 24 ζευγάρια αυτιά και μάτια όχι μόνο δύο

IMG_6629

Ενα τρυφερό τραγούδι για τη φιλια από μία αγαπημένη ταινία