Μιλώντας στα παιδιά για τον πόλεμο…
Ζούμε στην εποχή της ταχύτητας και της αμεσότητας στις πηγές πληροφόρησης. Η έκθεση των παιδιών μας στις ειδήσεις της εποχής φαντάζει αναπόφευκτη. Τα παιδιά θα ακούσουν και θα δουν εικόνες που θα ανακινήσουν βαθύτερα άγχη και επεξεργασίες. Είναι φυσιολογικό να διερωτηθούν πάνω σε υπαρξιακά ζητήματα και αξίες που έρχονται σε αντίθεση με τα ιδανικά που τα μεγαλώνουμε (Ειρήνη, αγάπη, αποδοχή).
Πιθανά να αισθανθούν δύσκολα μεν φυσιολογικά δε συναισθήματα, όπως φόβο, λύπη, ανησυχία, αδικία, απογοήτευση, θυμό και άλλα. Τα παιδιά θα έρθουν αντιμέτωπα με κάτι τραυματικό που δεν έχουμε τη δυνατότητα να το αλλάξουμε.. Μας επηρεάζει όλους σε συλλογικό επίπεδο. Σε όλους μας θα ανακύψουν φοβίες που δεν έχουν επεξεργαστεί απόλυτα μέσα μας. Το τραύμα του πολέμου είναι συλλογικό. Κανέναν δεν αφήνει ανεπηρέαστο.
Ένας πόλεμος ανατρέπει όλες τις αξίες της ζωής και όλα μπαίνουν σε μια τροχιά απώλειας, έλλειψης και θανάτου. Τίποτα δεν είναι ελεγχόμενο και όλα ανατρέπονται. Βασικές αξίες και αγαθά παύουν να είναι δεδομένα.
Εμείς ως γονείς θα σταθούμε δίπλα στα παιδιά μας και στις ανησυχίες τους. Θα τις ακούσουμε και θα προσπαθήσουμε να τις χωρέσουμε προσφέροντας μια ειλικρινή απάντηση βάζοντας ένα πλαίσιο ασφάλειας και ψυχικής ανθεκτικότητας. Μπορούμε να νιώσουμε άνετα να μοιραστούμε με τα παιδιά μας ότι δεν ξέρουμε πως θα εξελιχθούν οι καταστάσεις και σε ποιο βαθμό θα μας επηρεάσει. Σίγουρα μας επηρεάζει ως ανθρώπους και ως πολίτες αυτού του κόσμου ήδη αρκετά. Θα κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για να φτιάξουμε έναν κόσμο που θα μπορούμε να ζούμε με ασφάλεια. Θα προσπαθούμε πάντα παρ’ όλες τις αντιξοότητες.
Μιλάμε ανοιχτά στα παιδιά μας και μοιραζόμαστε και τα δικά μας συναισθήματα και σκέψεις σε μια βάση καθησυχαστική βέβαια και διατηρώντας διερευνητική στάση απέναντι στους συλλογισμούς τους. Δίνουμε στα παιδιά μας όση πληροφορία χρειάζονται κάθε φορά. Το να επιλέξουμε να κρατήσουμε κρυφές και μυστικές πληροφορίες επειδή εμείς δεν αντέχουμε κάτι σε όλο αυτό το τραύμα δεν προφυλάσσει καθόλου τα παιδιά μας, απεναντίας τα φορτώνει με έναν αδιόρατο φόβο και με μια ανησυχία και του ίδιου του παιδιού να προφυλάξει τους γονείς του από κάτι που αισθάνεται ότι τους δυσκολεύει.
Η ζωή μας είναι γεμάτη προκλήσεις, άλλοτε ευχάριστες και δημιουργικές και άλλοτε δυσάρεστες και καταστροφικές. Τα παιδιά που μπορούν να συζητήσουν για όλα με τους γονείς τους και θα λάβουν υποστήριξη και αποδοχή των συναισθημάτων τους είναι περισσότερο προετοιμασμένα απέναντι σε όλες τις καταστάσεις που μπορεί να συναντήσουν.
Είμαστε όλοι μαζί σε αυτό, με ειλικρίνεια, αποδοχή και ευαισθησία!
Παπαστεφανάτου Χριστίνα, Ε.Δ.Υ. 1ου Δημοτικού Σχολείου Βούλας
Ψυχολόγος,
MSc Συμβουλευτικής Ψυχολογίας
