Το σχολείο μας είναι πολύ φωτεινό.
Ο λόγος;
Έχει πολλά «παράθυρα», κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Στο μάθημα της θεατρικής αγωγής με την Δ τάξη αποφασίσαμε λοιπόν να εκμεταλλευτούμε αυτή την τύχη.
Φανταστήκαμε πως τα παράθυρα της αίθουσας είναι καμβάδες Ιστορίας
Έτσι, το βλέμμα μας σκαρφάλωσε στα ύψη του κάστρου του Παλαμηδίου, η φαντασία μας ξανά ύψωσε τα βενετσιάνικα τείχη και μέσα από τις γκραβούρες συνειδητοποιήσαμε ότι το σχολείο μας επιπλέει πάνω στη θάλασσα.
Ξεκινάμε το ταξίδι στον χρόνο και συγκεκριμένα στην εποχή της Β Βενετοκρατίας στο Ναύπλιο…
Μόλις περάσουμε την Πύλη της Ξηράς πιάνουμε κουβέντα με τα φτερωτά λιοντάρια, συναντάμε Βενετσιάνους αξιωματούχους και τους συμβουλεύουμε για σοβαρά ζητήματα της πόλης. Συμμετέχουμε σε μάχες μαζί με τους μισθοφόρους stradioti, υποδεχόμαστε τους Αθηναίους πρόσφυγες, ανταλλάσουμε προϊόντα με τους πλούσιους εμπόρους, περπατάμε μαζί με υπηρέτριες και αγρότες στον Μπουθουνιάτη.
Και όταν φτάσουμε στην κεντρική πλατεία της πόλης όλα γύρω μας γεμίζουν χρώμα και γέλια.
Από το βενετσιάνικο οπλοστάσιο ( αρχαιολογικό μουσείο) ξεπετάγονται ο Αρλεκίνος, ο Πανταλόνε, ο Καπιτάνο, ο Ντοττόρε, η Κολομπίνα και όλοι οι χαρακτήρες της COMMEDIA DELL ARTE.
Τότε αρχίζουμε να χορεύουμε όλοι μαζί σε ρυθμούς καρναβαλιού. Και θα συνεχίσουμε να «χορεύουμε», όσο αυτή η πόλη κατοικείται.
Το θέμα είναι εμείς που μεγαλώνουμε εδώ να ξεκινήσουμε έναν δημιουργικό διάλογο με τα μνημεία που μας προσφέρει ο χρόνος και ως ενεργοί πολίτες να «χορεύουμε» στον ρυθμό που μας επιτάσσει ο σεβασμός στην ιστορία του τόπου μας.
