Στα πλούσια αρχεία του 1ου Δημοτικού Σχολείου Μυτιλήνης υπάρχουν ιστορίες που ξεπερνούν την ιστορία της πόλης και του νησιού μας. Μία από αυτές αφορά ένα παιδί ήσυχο, παρατηρητικό, με επιμέλεια στα μαθήματα και αγάπη για τη θάλασσα. Ήταν ο Γιώργος Βασιλείου, μαθητής του σχολείου μας στα τέλη της δεκαετίας του ’30.Σε δημοσιογραφικό ρεπορτάζ του Στρατή Μπαλάσκα στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», συμμαθητής του τον θυμάται ως «το παιδί με τα μεγάλα αυτιά» — όχι ειρωνικά, αλλά με εκείνη τη φυσικότητα με την οποία τα παιδιά δίνουν παρατσούκλια το ένα στο άλλο.
Δεν ξεχώριζε ως φασαριόζος ή σκανταλιάρης. Ξεχώριζε για τη σοβαρότητα και τη σιωπηλή του παρουσία. Ήταν από τα παιδιά που παρατηρούν.
Το σπίτι της οικογένειάς του βρισκόταν κοντά στο λιμάνι της Μυτιλήνης λίγα μέτρα από τον αυλότοιχο του σχολείου. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του συμμαθητή του, του άρεσε να κατεβαίνει στα κάγκελα του σχολείου και να αγναντεύει. Να κοιτά τα καράβια, τις βάρκες, την κίνηση του κόσμου. Μια εικόνα απλή, αλλά αποκαλυπτική: ένα παιδί που μαθαίνει τον κόσμο παρατηρώντας τον.
Στο σχολείο, η εικόνα αυτή επιβεβαιώνεται. Στα σχολικά αρχεία, οι βαθμοί του είναι σταθερά υψηλοί. Στο απολυτήριο του Δημοτικού, ο γενικός βαθμός είναι ξεκάθαρος: «Λίαν Καλώς 9». Θέλουμε να εικάζουμε πως οι δάσκαλοι του θα επεσήμαναν τη συνέπειά του, την επιμέλεια και τη σοβαρότητά του — στοιχεία που σπάνια τραβούν την προσοχή εκείνη τη στιγμή, αλλά συχνά προμηνύουν μια διαδρομή.
Αργότερα, ο Γιώργος Βασιλείου έφυγε από τη Μυτιλήνη. Η ζωή τον οδήγησε μακριά από το νησί και το παλιό σχολείο. Σπούδασε, εργάστηκε, δραστηριοποιήθηκε στον δημόσιο βίο και τελικά ανέλαβε τη θέση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας (1988–1993). Όμως, όπως αφήνει να εννοηθεί το ρεπορτάζ, κάποια στοιχεία έμειναν ίδια: η παρατηρητικότητα, η μετριοπάθεια, η επιμονή στη σκέψη πριν από την πράξη.
Για το 1ο Δημοτικό Σχολείο Μυτιλήνης, η ιστορία αυτή δεν είναι απλώς μια βιογραφική αναφορά σε ένα γνωστό πρόσωπο. Είναι μια υπενθύμιση ότι τα σχολεία δεν διαμορφώνουν μόνο μαθητές της στιγμής, αλλά ανθρώπους της ζωής. Ότι πίσω από έναν βαθμό, ένα απολυτήριο ή μια παιδική ανάμνηση, μπορεί να κρύβεται μια πορεία που θα διασταυρωθεί με την Ιστορία.
Και ότι, κάποτε, ένα παιδί που καθόταν σιωπηλό στο θρανίο και κοιτούσε τη θάλασσα, κουβαλούσε ήδη μέσα του τον κόσμο που θα ερχόταν.
Ο Γιώργος Βασιλείου πέθανε στις 13 Ιανουαρίου του 2026