Μια αφήγηση από το μαθητή της Δ΄ τάξης , Αντώνη Βαφειάδη, για την επίσκεψή μας στο μουσείο της Πέλλας και τη φανταστική συνάντηση του με τον Αλέξανδρο.
“Το μουσείο είχε κλείσει, εγώ έχω πάρει ειδική άδεια από τους υπεύθυνους του μουσείου, βρίσκομαι μέσα στο μουσείο και κουβεντιάζω με ένα άγαλμα. Τριγυρνώ στους διαδρόμους του μουσείου και έχω πραγματικά μεταφερθεί σε εκείνη την εποχή που ο Μέγας Αλέξανρος κατάφερε να γίνει κυρίαρχος μιας τεράστιας αυτοκρατορίας. Ξαφνικά όλα ζωντανεύουν γύρω μου και αισθάνομαι το βλέμμα του μεγάλου βασιλιά στραμμένο πάνω μου.
Πατήστε εδώ για να διαβάσετε περισσότερα
Η λέξη γκράφιτι χρησιμοποιείται για να περιγράψει το γράψιμο των συνθημάτων ή τη ζωγραφική με διάφορα σχήματα σε τοίχους ή σε δημόσιους χώρους. Η ιστορία του γκράφιτι ξεκινάει από τα αρχαία χρόνια της αρχαίας Ρώμης, αλλά με τη σημερινή μορφή ξεκίνησε στη Νέα Υόρκη το 1960. Λέγεται ότι από τους πρώτους καλλιτέχνες γκράφιτι ήταν ένας Έλληνας της Νέας Υόρκης και υπέγραφε τα έργα του ως ΤΑΚΙ 163. Αν και το γκράφιτι θεωρήθηκε μουντζούρα στη συνέχεια αναγνωρίστηκε ως μορφή τέχνης και διαμαρτυρίας. Σε ορισμένες πόλεις υπάρχουν γκράφιτι, γιατί το θέλει οιδιοκτήτης του κτιρίου ή ακόμα και σε δημόσια κτίρια ,όπως στο θέατρο της Μονής Λαζαριστών στη Θεσσαλονίκη. Το γκράφιτι είναι τέχνη και μάλιστα θεραπευτική, όπως γαι παράδειγμα ενας νεαρός που ζωγράφισε ολόκληρη οικοδομή απέναντι από το σπίτι του, για να βλέπει η μικρή άρρωστη αδελφή του λουλούδια και όχι γκρίζους τοίχους.
Στους δρόμους της πρωτεύουσας της Αιτής, Πορτ-ο – Πρενς, δυο εκατομμύρια παιδιά περιφέρονται ανάμεσα σε νεκρούς, τραυματίες αναζητώντας λίγη τροφή, ιατρική περίθαλψη και κάθε είδους βοήθεια. Το μέγεθος της καταστροφής είναι τεράστιο. Έχουν καταρρεύσει σχολεία και από κάτω έχουν θαφτεί ολόκληρες τάξεις. Τα σπίτια έχουν γκρεμιστεί όπως επίσης και τα νοσοκομεία πο υπήρχαν στην πρωτεύουσα. Πρόκειται για μια απίστευτη τραγωδία. Εμείς τα παιδιά έχουμε να πούμε μόνο πως << Κάθε βοήθεια δεκτή >> για τους συνανθρώπους μας
