ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΠΡΟΣ ΓΟΝΕΙΣ

Της Γιαννούκου Γεωργίας, Δασκάλας Ειδικής Αγωγής.

Πειθαρχεία, Όρια (μέρος α΄)

 

Εισαγωγή

Το θέμα της πειθαρχίας και του κύρους των γονέων απέναντι στο παιδί τους, καθώς και η θέσπιση ορίων στη συμπεριφορά αποτελεί ένα θέμα για το οποίο πολλοί γονείς νιώθουν αβεβαιότητα.

Πολλοί γονείς  προσπαθούν να βρουν τη  «χρυσή τομή» ανάμεσα στο παλαιότερο «αυταρχικό» μοντέλο αγωγής και στο μοντέλο του «γονέα – φίλου», ώστε να δώσουν στο παιδί τους τη δυνατότητα να εξελίσσεται ως μια ξεχωριστή και αυτόνομη προσωπικότητα, η οποία όμως σέβεται και υπακούει στις απόψεις των γονέων.

Άλλες φορές η ανυπακοή των παιδιών προέρχεται από το γεγονός ότι οι γονείς δεν έχουν ξεκαθαρίσει τα όρια που προσπαθούν να θέσουν στα παιδιά τους με αποτέλεσμα να μην υπάρχει σταθερότητα στη συμπεριφορά τους απέναντι σε καταστάσεις «κρίσης», δηλαδή όταν τα παιδιά παρουσιάζουν μια ανυπάκουη συμπεριφορά.

Έτσι, οι γονείς εξαρχής θα πρέπει να ξεχωρίσουν τις απόλυτες κοινωνικές απαγορεύσεις από τις ιδιαίτερες αρχές κάθε οικογένειας.

Για τις πρώτες, θα πρέπει να υπάρχει ανυποχώρητα αυστηρή στάση και να υπενθυμίζονται συχνά στα παιδιά, όχι μόνο σε περιόδους κρίσης.

Σχετικά με τους κανόνες κάθε οικογένειας είναι καλό να προβάλλονται εκείνες οι αρχές που θα αντέξουν στο χρόνο.

Ας δούμε παρακάτω κάποια θέματα που απασχολούν τους γονείς. Συγκεκριμένα:

Α. Πρέπει να τιμωρώ το παιδί μου και πώς;  

          

Γενικότερα η τιμωρία απορρίπτεται από τους γονείς καθώς πολλές φορές η ιδέα της τιμωρίας συνδυάζεται λανθασμένα με ξύλο.

Ακόμη πολλές φορές οι γονείς φοβούνται πως θα χάσουν την αγάπη των παιδιών τους ή θα θεωρηθούν  «κακοί γονείς». Στην πραγματικότητα η τιμωρία είναι απαραίτητο συμπλήρωμα της απαγόρευσης, αφού καθιστά την τιμωρία πειστική στο παιδί, και το βοηθά να καταλάβει πως όταν δεν σέβεται τους (διατυπωμένους με σαφή τρόπο) κανόνες, υπάρχουν κυρώσεις.

Αυτή είναι και η βάση της εκπαίδευσης στην κοινωνική ζωή.

Ακόμη, με την τιμωρία ο γονιός δε χρειάζεται να υψώσει τη φωνή ή να θυμώσει, ενώ η τιμωρία, όταν είναι συνειδητή δεν πληγώνει, αλλά ανακουφίζει το παιδί.

Η τιμωρία πρέπει να είναι:

  •   Ανάλογη της αταξίας
  •   Ανάλογη της ηλικίας του παιδιού
  •   Εφαρμόσιμη
  •  Ανεξάρτητη από τις ζωτικές ανάγκες του παιδιού (τροφή, ύπνος), από τις μελέτες του παιδιού (γράψε 100 φορές)
  •  Από τις δουλειές που κάνει στο σπίτι π.χ στρώσιμο κρεβατιού
  •   Όχι βίαιη και ταπεινωτική
  •  Απλή στην  εφαρμογή της και καθόλου πολύπλοκη
  • Πάντα σε συνδυασμό με εξηγήσεις

              

Β. Πώς να ευαισθητοποιώ το παιδί μου σχετικά με τις σπατάλες;

  • Από τότε που είναι μικρό δώστε του το καλό παράδειγμα μέσα από τη συμπεριφορά σας. Για παράδειγμα, κλείνω το φως από τους χώρους που εγκαταλείπω, σερβίρω την ποσότητα του φαγητού που θα καταναλώσω και όχι υπερβολική κ.τ.λ.
  • Από την ηλικία των 5 χρόνων εξηγείτε του ότι όλα τα υλικά αγαθά έχουν μια αξία την οποία εσείς πληρώνετε και ότι η δουλειά σας, πέρα από την ευχαρίστηση την οποία σας προσφέρει, εξυπηρετεί και αυτό τον σκοπό.
  • Επιλέξτε την κατάλληλη στιγμή για να συζητήσετε τέτοιου είδους θέματα.

 

Να κάνετε την αυτοκριτική σας

Να μάθετε να λέτε «όχι» εγκαίρως και να είστε ξεκάθαροι. Το να προσφέρουμε τα πάντα σε σχέση με τα υλικά από τη μια στα παιδιά και από την άλλη να τους τονίζουμε πόσο κακομαθημένα είναι οδηγεί σε τέτοιου είδους ανεπιθύμητες συμπεριφορές.

Αφήστε μια απάντηση