Η αυλή του σχολείου, λουσμένη στο πρωινό φως, έμοιαζε σήμερα με ένα πολύχρωμο πανηγύρι συναισθημάτων.

Ήταν η μέρα που τα μικρά πρωτάκια της Α’ Δημοτικού, με τα μάτια γεμάτα απορία και τις τσάντες να μοιάζουν ακόμα ασήκωτες στην πλάτη τους, θα συναντούσαν τους «μεγάλους» της Στ’ τάξης.

​Ξαφνικά, ο χώρος πλημμύρισε από χρώμα. Στα χέρια των παιδιών της Στ’ άρχισαν να λικνίζονται στον αέρα μπαλόνια, κόκκινα, κίτρινα, γαλάζια και φωτεινά πράσινα, σαν μικρές, αιωρούμενες υποσχέσεις προστασίας. Με ένα ζεστό χαμόγελο, οι μεγαλύτεροι μαθητές πλησίασαν τα πρωτάκια, γονάτισαν στο ύψος τους και τους παρέδωσαν τη σπάγγινη κλωστή. Ήταν η πρώτη αόρατη γέφυρα που ενώθηκε ανάμεσά τους.

​Και ύστερα, οι αμηχανίες έσβησαν στις πρώτες αληθινές αγκαλιές.

Αγκαλιές πλατιές, ζεστές, που αγκάλιασαν τον φόβο του καινούργιου και τον μεταμόρφωσαν σε σιγουριά.

Τα χέρια των παιδιών της Στ’ τάξης, που κάποτε κρατούσαν κι αυτά δειλά τη δική τους τσάντα, τώρα έσφιγγαν προστατευτικά τους ώμους των μικρών τους φίλων, σαν να τους έλεγαν σιωπηλά: «Μη φοβάσαι, είμαστε εμείς εδώ».

​Το σύνθημα δόθηκε και η αυλή μετατράπηκε σε έναν χώρο παιχνιδιού.

Τα γέλια αντήχησαν παντού. Μικροί και μεγάλοι πλέχτηκαν σε κύκλους, έτρεξαν πίσω από τις μπάλες, έπαιξαν παιχνίδια γνωριμίας και μοιράστηκαν μυστικά.

Η διαφορά της ηλικίας εξαφανίστηκε μέσα σε μια στιγμή· έμεινε μόνο η χαρά της συντροφικότητας, η αίσθηση ότι αυτό το σχολείο είναι μια μεγάλη, ανοιχτή οικογένεια.

​Καθώς τα χρωματιστά μπαλόνια χάιδευαν τις ματιές των παιδιών οι πρώτες παιδικές ευχές έγιναν από σκέψη ήχος μελωδικός σφραγίζοντας

μια αδελφοποίηση που δεν γράφτηκε στα χαρτιά, αλλά στις καρδιές των παιδιών.