ΣΤΟΥ ΧΙΟΝΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΗ ΜΥΤΗ

ΣΤΟΥ ΧΙΟΝΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΗ ΜΥΤΗ

Στου χιονάνθρωπου τη μύτη πήγε,
στάθηκε σπουργίτι.
Απ’ το κρύο τουρτουρίζει
η κοιλιά του γουργουρίζει. _

Να με συμπαθάς πουλάκι!
Ειν’ η μύτη μου κλαράκι
κι ‘ ήρθες στάθηκες επάνω;
Πώς στ’ αλήθεια θ’ ανασάνω;

_Να χαρείς! Μόνο για λίγο θα σταθώ.
Μετά θα φύγω.
Μόνο να, θα σου ζητήσω λίγη μύτη να τσιμπήσω!

_Αν πεινάς, τσίμπα λιγάκι,
μα να υποσχεθείς πουλάκι
πως για την καροτομύτη
δε θα μάθει άλλο σπουργίτι!
Μα προτού το λόγο σώσει
τα σπουργίτια έχουν σιμώσει.

_Αχ! Μυτούλα μου σε χάνω!
Μα άλλο δεν μπορώ να κάνω
! Στα σπουργίτια μάτι κλείνει
και το σύνθημα τους δίνει.
Η μυτούλα του θυσία στων πουλιών τη σωτηρία!

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση