“Το τσάι του γαλάζιου φεγγαριού”
Μικροί και Μεγάλοι… εν δράσει!
Την Τρίτη 17 Δεκεμβρίου, στις 7 το απόγευμα, η τάξη του Ε2 γέμισε φως, χαμόγελα και… γαλάζιες πινελιές. Στο πλαίσιο του Εργαστηρίου Δεξιοτήτων με θέμα «Μικροί και Μεγάλοι εν δράσει» και με άξονα τον Ενεργό Πολίτη, μαθητές, γονείς και παππούδες συναντηθήκαμε σε μια ξεχωριστή βραδιά με τίτλο «Το τσάι του γαλάζιου φεγγαριού».
Η τάξη μεταμορφώθηκε σε έναν χώρο συνάντησης και συνεργασίας των γενεών. Όλοι φορούσαμε κάτι γαλάζιο, ενώ ο καθένας είχε φέρει τη δική του κούπα, στέλνοντας ένα μικρό αλλά ουσιαστικό μήνυμα σεβασμού προς το περιβάλλον.
Κατά τη διάρκεια της βραδιάς παίξαμε παιχνίδια, λύσαμε γρίφους, φτιάξαμε ιστορίες, ανταλλάξαμε εμπειρίες και ευχές. Μικροί και μεγάλοι καθίσαμε μαζί, μοιραστήκαμε σκέψεις και συναισθήματα και αποδείξαμε πως η μάθηση δεν έχει ηλικία. Οι γονείς πρόσφεραν σπιτικά εδέσματα, ήπιαμε ζεστό τσάι και, στο τέλος, όλοι μαζί γράψαμε μια ιστορία, όπου κάθε φωνή είχε τη δική της θέση.
Η βραδιά αυτή δεν ήταν απλώς μια γιορτή. Ήταν μια εμπειρία συνεργασίας, συμπερίληψης και ενεργής συμμετοχής, που ανέδειξε τη σημασία της υγείας, της εκπαίδευσης και του σεβασμού στη διαφορετικότητα. Μια υπενθύμιση πως όταν οι άνθρωποι συναντιούνται με ανοιχτή καρδιά, μπορούν να δημιουργήσουν κάτι πραγματικά όμορφο.
Το «γαλάζιο φεγγάρι» εκείνης της βραδιάς μπορεί να έδυσε, όμως οι αναμνήσεις, τα χαμόγελα και τα μηνύματά του θα μας συντροφεύουν για πολύ καιρό ακόμα.
Η ιστορία μας:
Όταν η λάμψη μοιράζεται, γίνεται μεγαλύτερη
Ένα αστέρι τριγυρνούσε θλιμμένο στον ξάστερο ουρανό. Έψαχνε στο σκοτάδι να βρει παρέα. Ήταν σίγουρο, όμως, ότι θα βρει… Και ξαφνικά… συνάντησε ένα μπλε σύννεφο! Μαζί του ήταν κι ένα γαλάζιο φεγγάρι. Το σύννεφο ήταν θυμωμένο… έτοιμο να βρέξει!
Και το αστέρι ρώτησε το σύννεφο γιατί ήταν θυμωμένο. Αυτό, όμως, ντρεπόταν και δεν απαντούσε… και χαμογελούσε. Επέμενε να πάρει απάντηση… μάταια…
Απάντηση δεν πήρε γιατί το γαλάζιο φεγγάρι κατάφερε να σβήσει αρκετή από τη λάμψη τού άστρου. Εν τω μεταξύ, κάτω στη Γη ένας αγρότης κοιτούσε τα σύννεφα και σκεφτόταν αν θα βρέξει επιτέλους!
Το αστέρι κλείνει το μάτι στο φεγγάρι και του λέει: «Κοίτα να δεις, τη λάμψη μου δε θα την πάρεις!!»
Κι αμέσως το αστέρι άρχισε να λάμπει… και τότε κατάλαβε ότι, όταν μοιράζεσαι, ο κόσμος γίνεται πιο φωτεινός!




