Με τη βοήθεια της κοινωνική λειτουργού του σχολείου μας, πραγματοποιήσαμε δράση για το συναίσθημα της λύπης. Συγκεκριμένα για την κατανόησή του, την αποδοχή του, σαν ναι μεν ένα αρνητικό συναίσθημα αλλά απαραίτητο και αναπόφευκτο για όλους τους ανθρώπους.

Για να μπορέσουν τα παιδιά να προσεγγίσουν το συναίσθημα της λύπης ευκολότερα, πραγματοποιήθηκε ανάγνωση του παραμυθιού “Το καταφύγιο της λύπης” της Anne Booth. Ακολούθησε συζήτηση στην ολομέλεια στην οποία πέρα από την πλοκή του βιβλίου, όλα τα παιδιά ανέφεραν δικές τους συνήθειες που χρησιμοποιούν όταν είναι λυπημένα για να αισθανθούν καλύτερα.

Έπειτα, κάθε μαθητής ζωγράφισε το δικό του “φάρμακο κατά της λύπης”, δηλαδή τις συνήθειές τους για να ξεπερνά την λύπη, όπως αναφέρθηκαν πρωτύτερα στην ολομέλεια.

οι ζωγραφιές των μαθητών

Για να μπορέσουν τα παιδιά να προσεγγίσουν την έννοια του φόβου πραγματοποιήθηκε ανάγνωση του παραμυθιού “Το προβατακί είναι φοβισμένο”. Ακολούθησε συζήτηση στην ολομέλεια και στην εξήγηση του συναισθήματος βοήθησε και η κοινωνική λειτουργός της σχολικής μονάδας.

Έπειτα, κάθε μαθητής ζωγράφισε τον δικό του φόβο. Αυτές οι ζωγραφιές τσαλακώθηκαν και πετάχτηκαν συμβολικά στα σκουπίδια για να δείξουμε στα παιδιά ότι τους φόβους μας πρέπει να βρίσκουμε δύναμη και θάρρος να τους ξεπερνάμε.