'... με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς εβγήκα ...'

cropped sxedio

Μήνας: Οκτώβριος 2011 Σελίδα 1 από 2

28η Οκτωβρίου

Η 28η Οκτωβρίου είναι χρονικά η πρώτη εθνική επέτειος που γιορτάζουμε στο νηπιαγωγείο.

Πώς μπορούμε να προσεγγίσουμε μία εθνική επέτειο σε μία τάξη όπου οι εθνικότητες των παιδιών ποικίλουν; Μας ενδιαφέρει να χτίσουμε μια κυριαρχική, καθαρή, επιθετική και φοβική, μια ηρωοποιημένη εθνική ταυτότητα (ανάλογη της εθνικής ταυτότητας που γέννησε τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο), ή να αναζητήσουμε εκείνα τα στοιχεία που συγκροτούν την ταυτότητά μας στην ιστορική πορεία, ως μία ανοιχτή ταυτότητα που αγωνίζεται για την ελευθερία και την ανεξαρτησία;

Ο τρόπος που προσεγγίζουμε εμείς την επέτειο είναι ο ακόλουθος.

Η 28η Οκτωβρίου είναι η πρώτη ευκαιρία να φέρουμε τα παιδιά σε επαφή α) με τον ιστορικό χρόνο (ο χρόνος είναι πολύ δύσκολη έννοια για την ηλικία αυτή), β) με τον επιστημονικό κλάδο της Ιστορίας και γ) να διερευνήσουμε την έννοια της ‘διαφοράς’ και  του ρατσισμού.

1. ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Στη γραμμή του χρόνου όπου έχουμε σημειώσει το έτος μας (2011), και προς τα αριστερά το έτος γέννησης των παιδιών (2006), το έτος γέννησης της νηπιαγωγού, του παππού μας κλπ. σημειώνουμε το 1940 (κάπου εκεί κοντά στον παππού) και ζωγραφίζουμε συμβολικά κάτι για αυτό (πχ ένα αεροπλάνο που ρίχνει βόμβα).

Τα παιδιά βλέπουν οπτικοποιημένα εμπρός τους ότι η γραμμή του χρόνου γεμίζει με ιστορίες (αφηγήσεις) ως προ το παρελθόν, αλλά όχι ως προς το μέλλον. Έτσι έχουν μία πρώτη κατανόηση του ιστορικού χρόνου.

Τοποθετώντας το 1940 κοντά στην γέννηση του παππού, παρατηρούμε ότι ο παππούς ζούσε όταν έγινε το γεγονός αυτό.

παππούς Β Παγκ. Πόλεμος γεν. νηπ/γου γεν παιδιών σημερα
1925 1940 1964   2006 2011

2. ΙΣΤΟΡΙΑ

Διακρίνουμε το παραμύθι από την ιστορία. Χωρίζουμε ένα χαρτί στα δύο. Στη μία στήλη γράφουμε τα χαρακτηριστικά που μας λένε τα παιδιά ότι έχει το παραμύθι και στη δεύτερη εκείνα της ιστορίας. Έτσι διακρίνουν τη φαντασία από την επιστήμη και την έρευνα.

Τα παιδιά πρέπει να μελετούν την ιστορία όπως οι ιστορικοί γιατί καλή μάθηση είναι πάντα η ενεργητική μάθηση. Ζητάμε από τα παιδιά να ρωτήσουν τους γονείς και τους παππούδες τους τι έχουν ζήσει σχετικά με το 1940.

Συγκεντρώνουμε και καταγράφουμε τις μαρτυρίες που μας μεταφέρουν τα παιδιά. Εάν κάποιος παππούς μπορεί επισκέπτεται το σχολείο και μας εξιστορεί την εμπειρία του.

Μέσα από τις μαρτυρίες αλλά και από βιβλία ιστορίας καταγράφουμε τη δική μας έρευνα για το 1940. 

Κυρίαρχες έννοιες: η ελευθερία και η ανεξαρτησία των λαών, το ηχηρό ΟΧΙ και η αντίσταση ενάντια σε όποιον θέλει να μας στερήσει την ελευθερία και την ανεξαρτησία μας.

Τα παιδιά ζωγραφίζουν σκηνές από την ιστορία που καταγράψαμε και φτιάχνουμε το δικό τους βιβλίο ιστορίας. Στην τελευταία σελίδα του βιβλίου καταγράφουμε τις πηγές μας (μαρτυρίες και βιβλία).

3. ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ / ΦΑΣΙΣΜΟΣ – ‘ΔΙΑΦΟΡΑ’

Η 28η Οκτωβρίου είναι η καλύτερη ευκαιρία για να μιλήσουμε στα παιδιά, για τη διαφορά, τις διακρίσεις και το ρατσισμό. Ο φασισμός κι ο ναζισμός, οι δύο όψεις της ιδεολογίας που γέννησαν τη θηριωδία του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, αποτελούν ένα ιδιαίτερο θέμα, πέρα από τη διάσταση ενός εθνικού απελευθερωτικού πολέμου. Η ομορφιά και ο πλούτος της διαφοράς, η απανθρωπιά, η καταπίεση και η ασχήμια της ομοιομορφίας είναι έννοιες που μπορούν και πρέπει να δουλευτούν με τα νήπια.

Παρατηρούμε τη φύση: υπάρχει ομοιότητα στη φύση; Πού συναντάμε την ομοιότητα (στις μηχανές);

δεν είμαστε μηχανές

Συγκρίνουμε τον κάθε ένα από εμάς με τους υπόλοιπους. Είναι κάποιος όμοιος με τους άλλους; Είναι η νηπιαγωγός όμοια με κάποιον άλλο άνθρωπο που γνωρίζουν; Έχουμε τις ίδιες ιδέες, τις ίδιες επιλογές, τις ίδιες κλίσεις, τα ίδια ενδιαφέροντα; Μας αρέσουν τα ίδια φαγητά, τα ίδια φρούτα, τα ίδια γλυκά; Ζωγραφίζουμε με τον ίδιο τρόπο, κοιμόμαστε με την ίδια στάση, έχουμε την ίδια φωνή, τρέχουμε το ίδιο γρήγορα, έχουμε το ίδιο γέλιο ή το ίδιο κλάμα, τρώμε το ίδιο αργά ή γρήγορα; Τελικά αυτές οι διαφορές μας κάνουν πιο όμορφη ή πιο ενδιαφέρουσα τη ζωή μας; Πώς θα ήταν η ζωή μας εάν ήμασταν όλοι ίδιοι;

Σταματήστε το Φασισμό

Πώς κρίνουμε και συγκρίνουμε ανθρώπους; Πώς θα νοιώθαμε εάν μας διέκριναν βάσει της εμφάνισής μας (πχ, όσοι έχουν ξανθά μαλλιά δεν θα παίζουν στην αυλή). Πώς θα νοιώθαμε εάν μας διέκριναν βάσει της καταγωγής μας (πχ, όσοι κατάγονται από την Πελοπόννησο δεν θα παίζουν στο κουκλόσπιτο). Είναι δίκαιο να διακρίνουμε τους ανθρώπους ανάλογα με το χρώμα του δέρματος, την καταγωγή, την ευφυΐα, την ομορφιά, το πολιτισμικό επίπεδο, τις γνώσεις …; Είναι δίκαιο να έχουν όλοι οι άνθρωποι ίσα δικαιώματα ή θα έπρεπε κάποιοι να είχαν περισσότερα από άλλους; Ποια πιστεύετε ότι θα έπρεπε να ήταν τα δικαιώματα των ανθρώπων;

Φτιάχνουμε τη δική μας διακήρυξη για τα ανθρώπινα δικαιώματα, Συγκρίνουμε τη διακήρυξή μας με την «Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα» που υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (10/12/1948).

Απεικόνιση της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη το 1789

(Βρείτε την «Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα» στον ακόλουθο σύνδεσμο: http://www.ohchr.org/EN/UDHR/Pages/Language.aspx?LangID=grk)

Σύνδεσμοι:

«Ακορντεόν» – Μάνος Λοΐζος

http://www.youtube.com/watch?v=ox-F5ihRRi4

Μουσική: Μάνος Λοΐζος

Στίχοι: Γιάννης Νεγρεπόντης

Πρώτη εκτέλεση (είναι η εκτέλεση που ακούμε στον πιο πάνω σύνδεσμο): Μάνος Λοΐζος

Στη γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο
που ήξερε και έπαιζε τ’ ακορντεόν
όταν τραγούδαγε φτυστός ήταν ο ήλιος
φωτιές στα χέρια του άναβε τ’ ακορντεόν

Μα ένα βράδυ σκοτεινό σαν όλα τ’ άλλα
κράταγε τσίλιες παίζοντας ακορντεόν
φασιστικά καμιόνια στάθηκαν στη μάντρα
και μια ριπή σταμάτησε τ’ ακορντεόν

Τ’ αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει
όποτε ακούω από τότε ακορντεόν
κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει
δε θα περάσει ο φασισμός!

Γκερνίκα, ή η απανθρωπιά, η βιαιότητα και η απόγνωση του πολέμου

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν το Παρίσι, επιδόθηκαν σε μία προσπάθεια να βρουν καλλιτεχνικούς θησαυρούς και να τους κατασχέσουν (το ίδιο έκαναν σε όσες πόλεις – χώρες καταλάμβαναν). Λέγεται λοιπόν πως ένας Γερμανός Αξιωματικός έδειξε σε φωτογραφία τον πίνακα «Γκερνίκα» στον ίδιο τον Πικάσο που είχε ήδη προσαχθεί, ρωτώντας τον:

«Αυτόν τον πίνακα εσείς τον κάνατε;»

Κι εκείνος απήντησε με θάρρος:

«Όχι, Εσείς!»

Ποια είναι όμως η Γκερνίκα;

Η Γκερνίκα [Guernica στα ισπανικά ή Γκουέρνικα (με λατινική απόδοση)], είναι το διασημότερο ίσως έργο του Πάμπλο Πικάσο, και ένα από τα σημαντικότερα στην ιστορία της τέχνης.

το άλογο, λεπτομέρεια από τη Γκερνίκα

Αυτός ο τεράστιος καμβάς (3,49×7,77μ.) περιγράφει την απανθρωπιά, τη βιαιότητα και την απόγνωση του πολέμου. Ήταν παραγγελία της δημοκρατικής κυβέρνησης της Ισπανίας για μια έκθεση στο Παρίσι το 1937.

Ο Πικάσο εμπνεύστηκε το έργο όταν, στις 26 Απριλίου της ίδιας χρονιάς, στα πλαίσια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, Γερμανοί πιλότοι της αεροπορίας των εθνικιστών βομβάρδισαν την κωμόπολη Γκερνίκα της Χώρας των Βάσκων. Στο βομβαρδισμό εκείνο σκοτώθηκαν 1.650 άνθρωποι και ισοπεδώθηκε το 70% της πόλης με 32 τόνους εκρηκτικά.

φωτογραφία από την βομβαρδισμένη πόλη

Ο Πικάσο απέφυγε να ζωγραφίσει αεροπλάνα, βόμβες ή ερείπια. Οι δύο κυρίαρχες μορφές του έργου είναι ένας ταύρος και ένα πληγωμένο άλογο.

προσχέδιο για το έργο

Αρχικά ο Πικάσο πειραματίστηκε με χρώμα, αλλά τελικά κατέληξε στο άσπρο-μαύρο και αποχρώσεις του γκρι, καθώς θεώρησε ότι έτσι δίνει μεγαλύτερη ένταση στο θέμα. Πολλές φορές μετακίνησε φιγούρες και μορφές πριν καταλήξει στην οριστική τους θέση. Η διαδικασία της ζωγραφικής του πίνακα αποτυπώθηκε σε μια σειρά φωτογραφιών από την Ντόρα Μάαρ (Dora Maar).

ο Πικάσο ζωγραφίζει την Γκερνίκα

Όταν πρωτοεμφανίστηκε ο πίνακας, οι αντιδράσεις ήταν μάλλον αρνητικές. Ο βάσκος τοιχογράφος Χοσέ Μαρία Ουτσενάι δήλωσε: «Για έργο τέχνης είναι ένα από τα φτωχότερα της παγκόσμιας παραγωγής.». Γερμανικό έντυπο έγραψε ότι πρόκειται για «σύμφυρμα από ανθρώπινα μέλη που θα μπορούσε να είχε ζωγραφίσει τετράχρονος». Σταδιακά το γενικό αίσθημα άρχισε να μεταστρέφεται και το έργο περιόδευε για να ενισχύσει τον αγώνα των Δημοκρατικών. Η περιοδεία σταμάτησε όταν ο δικτάτορας Φράνκο κατέλαβε την εξουσία το 1939 και, με το ξέσπασμα του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, το έργο φυγαδεύτηκε στις ΗΠΑ, για να αποφευχθεί η καταστροφή του.

Η Γκερνίκα έμεινε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης για πολλά χρόνια και ο Πικάσο είχε δηλώσει πως δε θα επέστρεφε στην Ισπανία προτού αποκατασταθεί πλήρως η δημοκρατία.

Το 1981 η Γκερνίκα επιστράφηκε στην Ισπανία, στο Μουσείο ντελ Πράδο, προστατευμένη με αλεξίσφαιρο τζάμι και φρουρούς. Το 1992 ο πίνακας μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης στη Μαδρίτη, του οποίου έγινε το διασημότερο και σπουδαιότερο έκθεμα.

Τα τελευταία χρόνια ακούγεται συχνά η πρόταση να μεταφερθεί στο Μουσείο Γκούγκενχαϊμ στο Μπιλμπάο, το οποίο βρίσκεται λίγα μόλις χιλιόμετρα από την κωμόπολη Γκερνίκα, πράγμα με το οποίο δε συμφωνεί ούτε η ισπανική κυβέρνηση, ούτε η διοίκηση του Μουσείου Τέχνης.

Φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών σε αντιπολεμική διαμαρτυρία φτιάχνουν πλακάτ με τις μορφές της Γκερνίκα (Νέα Υόρκη, Φεβρουάριος 2003)

«Ο μεγάλος δικτάτωρ», Τσάρλι Τσάπλιν

αφίσα της ταινίας

«Ο Μεγάλος δικτάτωρ» (1940) είναι η πρώτη ομιλούσα και ηχητική ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν, δεκατρία χρόνια μετά την εισαγωγή του ήχου στις ταινίες. Είναι μια πολιτική σάτιρα για την άνοδο του Χίτλερ και του ναζισμού. Η ταινία απαγορεύτηκε από τους Χίτλερ, Μουσολίνι και Φράνκο, ενώ ήταν υποψήφια για 5 Όσκαρ.

η περίφημη σκηνή στην οποία η γη (η ανθρωπότητα) είναι ένα παιχνίδι στα χέρια του δικτάτορα

Η σκηνή που ο Τσάπλιν χορεύει μπαλέτο με την υδρόγειο θεωρείται σήμερα μια από τις σημαντικότερες στιγμές της κινηματογραφικής ιστορίας.

Η ομιλία του κεντρικού ήρωα στο τέλος της ταινίας, , όπου ο Τσάπλιν έμμεσα εκφράζει το όραμα του για την ανθρωπότητα, επίσης μνημονεύεται για το ανθρωπιστικό της μήνυμα.

οι δύο ήρωες που υποδύεται ο Τσάπλιν στην ταινία

Ο Τσάπλιν είχε την ιδέα για τη δημιουργία της ταινίας όταν ένας φίλος του επισήμανε τη φυσική ομοιότητά του με τον Χίτλερ. Όταν έμαθε για την εθνικιστική και ρατσιστική πολιτική του Χίτλερ, εκμεταλλεύτηκε την ομοιότητά τους ως πηγή έμπνευσης για να του «επιτεθεί». Άρχισε να νιώθει όλο και πιο άβολα μιμούμενος τον Χίτλερ, όσο μάθαινε για τις εξελίξεις στην Ευρώπη. Η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε το 1937, όταν ακόμα δεν υπήρχαν πολλοί που πίστευαν πως ο ναζισμός συνιστούσε απειλή, ενώ το φιλμ κυκλοφόρησε το 1940, λίγο πριν η Αμερική μπει στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

άλλη μια αφίσα της ταινίας

Όταν κυκλοφόρησε η ταινία, ο Χίτλερ απαγόρευσε την προβολή της σε όλες τις κατεχόμενες χώρες. Περίεργος όμως ο ίδιος για το φιλμ, παρήγγειλε μια κόπια μέσω Πορτογαλίας. «Θα έδινα τα πάντα για να μάθω τι σκέφτηκε για την ταινία», δήλωνε ο Τσάπλιν. Αργότερα σημείωνε πως αν γνώριζε την αληθινή διάσταση της ναζιστικής θηριωδίας «δε θα μπορούσε να αστειευτεί με τη φονική της παράνοια». Στις 15 Οκτωβρίου του 1940 έγινε η πρεμιέρα της ταινίας.

η σκηνή της ομιλίας

Η ομιλία του Τσάρλι Τσάπλιν, στον επίλογο της ταινίας:

“Λυπάμαι, αλλά δεν θέλω να γίνω αυτοκράτορας.  Δεν είναι δική μου υπόθεση. Δεν θέλω ούτε να βασιλέψω, ούτε να κατακτήσω κανέναν. Θα ήθελα να βοηθήσω όλο τον κόσμο, αν μπορούσα. Εβραίους, χριστιανούς, μαύρους, λευκούς. Όλοι επιθυμούμε την αλληλεγγύη, αυτή είναι η φύση των ανθρώπων. Να ζούμε με την ευτυχία των άλλων, και όχι με τη δυστυχία τους. Δεν θέλουμε ούτε να μισούμε, ούτε να περιφρονούμε.

Στον κόσμο αυτόν υπάρχει χώρος για τον καθένα. Η καλή Γη είναι πλούσια και μπορεί να παρέχει για όλους. Η ζωή μπορεί να είναι ελεύθερη κι ωραία, αλλά χάσαμε αυτό το μονοπάτι. Η πλεονεξία δηλητηρίασε τις ψυχές των ανθρώπων, ανύψωσε τους φραγμούς του μίσους, μας καταδίκασε στη δυστυχία και στη σφαγή. Ορίσαμε την ταχύτητα, αλλά κλειστήκαμε στον εαυτό μας. Η εκμηχάνιση προσφέρει αφθονία αλλά μας έχει αφήσει σε ένδεια. Η επιστήμη μας έκανε κυνικούς, η ευφυΐα μας, σκληρούς και άξεστους. Σκεφτόμαστε πολύ και αισθανόμαστε ελάχιστα.

Περισσότερο κι από τις μηχανές, χρειαζόμαστε την ανθρωπιά. Πιο πολύ από την επιδεξιότητα, χρειαζόμαστε την καλοσύνη και την ευγένεια. Χωρίς αυτές τις αρετές, η βία θα κυριαρχήσει στη ζωή και όλα θα χαθούν. Το αεροπλάνο και το ραδιόφωνο μας έφεραν πιο κοντά. Η ίδια η φύση αυτών των εφευρέσεων διαλαλεί την καλοσύνη των ανθρώπων. Διαλαλεί την παγκόσμια αδελφοσύνη, την ενότητα όλων μας.

Ακόμα κι αυτή τη στιγμή, η φωνή μου φτάνει στα αυτιά εκατομμυρίων ανθρώπων, απελπισμένων γυναικών, παιδιών, που είναι θύματα ενός συστήματος που ξέρει μόνο να βασανίζει και να φυλακίζει αθώους ανθρώπους. Σε αυτούς που με ακούνε, λέω: Μην απελπίζεστε. Η τωρινή μας δυστυχία δεν είναι παρά το πέρασμα της πλεονεξίας και της σκληρότητας εκείνων που φοβούνται την πρόοδο του ανθρώπου. Το μίσος των ανθρώπων θα περάσει και οι δικτάτορες πεθαίνουν! Και η δύναμη που αφαίρεσαν από το λαό θα επιστρέψει σε αυτόν ξανά. Όσο οι άνθρωποι πεθαίνουν, η ελευθερία δεν θα αφανιστεί ποτέ!

Στρατιώτες! Μην υπακούτε στους αγροίκους, που σας περιφρονούν και σας σκλαβώνουν, που σας δυναστεύουν τις ζωές. Ανθρώπους που σας λένε τι να κάνετε, τι να σκεφτείτε και τι να νιώσετε! Που σας μεταμορφώνουν σε κοπάδι, σε κρέας για τα κανόνια. Μην υποχωρείτε μπροστά σε αυτά τα εκφυλισμένα όντα, στους εγκέφαλους και τις καρδιές των μηχανών! Δεν είστε ούτε μηχανές, ούτε κοπάδι, είστε άνθρωποι! Φέρετε την αγάπη της ανθρωπότητας μέσα στις καρδιές σας, δεν μισείτε! Μόνο όσοι στερήθηκαν την αγάπη μισούν! Οι στερημένοι και οι αφύσικοι!

Στρατιώτες! Μην αγωνίζεστε για τη σκλαβιά, αγωνιστείτε για την ελευθερία! Ο άγιος Λουκάς στο 17ο κεφάλαιο γράφει: «το βασίλειο του Θεού είναι μέσα στον άνθρωπο». Όχι σε έναν άνθρωπο, όχι σε μια ομάδα ανθρώπων, αλλά σε όλους τους ανθρώπους! Σε εσάς! Εσείς είστε ο λαός που έχει τη δύναμη, να δημιουργεί τις μηχανές, να δημιουργεί την ευτυχία! Εσείς ο λαός, έχετε τη δύναμη να δημιουργήσετε την ευτυχία, να εμπνεύσετε μια όμορφη κι ελεύθερη ζωή, να κάνετε αυτή τη ζωή μια υπέροχη περιπέτεια!

Στο όνομα της δημοκρατίας, ας χρησιμοποιήσουμε αυτή τη δύναμη, ας ενωθούμε! Ας αγωνιστούμε για ένα καινούργιο κόσμο, με ευκαιρίες και δουλειά για όλους, μέλλον για τους νέους, ασφάλεια για τους ηλικιωμένους.

Με αυτές τις υποσχέσεις, οι αγροίκοι πήραν την εξουσία. Αλλά είπαν ψέματα! Δεν κράτησαν το λόγο τους! Ποτέ δεν θα το κάνουν! Οι δικτάτορες ελευθερώνουν τον εαυτό τους, αλλά υποδουλώνουν το λαό. Ο αγώνας μας είναι να κάνουμε πράξη αυτές τις υποσχέσεις! Να ελευθερώσουμε το λαό, να σπάσουμε τους εθνικούς φραγμούς, να καταργήσουμε την πλεονεξία, το μίσος και τη μισαλλοδοξία. Ας αγωνιστούμε για ένα κόσμο δικαίου, όπου η επιστήμη και η πρόοδος θα φέρουν ευτυχία σε όλους! Στρατιώτες! Στο όνομα της δημοκρατίας, ας ενωθούμε!

Χάννα, με ακούς; Όπου κι αν είσαι σήκωσε τα μάτια σου, Χάννα. Τα σύννεφα διαλύονται, ο ήλιος διαπερνά! Βγαίνουμε από το σκοτάδι μέσα στο φως! Μπαίνουμε σε έναν νέο κόσμο, έναν καλύτερο κόσμο, όπου οι άνθρωποι θα ανυψωθούν πάνω από το μίσος, την πλεονεξία και την αγριότητά τους. Σήκωσε τα μάτια σου, Χάννα! Η ψυχή του ανθρώπου έχει φτερά και μαθαίνει επιτέλους να ανυψώνεται! Πετάει προς το ουράνιο τόξο, προς την ελπίδα, προς το μέλλον. Το λαμπρό, το ένδοξο μέλλον, που ανήκει σε εσένα, σε εμένα, σε όλους μας!

Σήκωσε τα μάτια, Χάννα! Κοίτα ψηλά!”

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ταινία στο ακόλουθο σύνδεσμο:

http://tvxs.gr/webtv/%CF%84%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%B5%CF%82/%CE%BF-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%84%CE%AC%CF%84%CF%89%CF%81

 

Πηγή κειμένου: tvxs.gr

Σύνδεσμοι:

τα ζώα σώζουν τον πλανήτη

Τα ανιμέισον με γενικό τίτλο: «Τα ζώα σώζουν τον πλανήτη» (animals save the planet) είναι μία σειρά ανιμέισον με ζώα στη υπηρεσία διάσωσης του πλανήτη που αγαπάμε στο νηπιαγωγείο μας. Στα 11 επεισόδια της σειράς τα ζώα μας μαθαίνουν πώς θα μπορούσαμε να ζήσουμε μία φιλική προς το περιβάλλον ζωή.

Ο ακόλουθος σύνδεσμος δείχνει το Ρινόκερο να κάνει μπάνιο με το νερό που του ρίχνει από την προβοσκίδα του ο Ελέφαντας. Μπορεί να απολαμβάνει το μπάνιο του και να τραγουδάει ευτυχισμένος, αλλά ξεχνάει ότι περιμένουν και άλλοι να χρησιμοποιήσουν το νερό. Έτσι ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ!!!

http://www.youtube.com/watch?v=h8Ek3v1RBEU

Όλη τη σειρά θα τη βρείτε  στον ακόλουθο σύνδεσμο:΄

http://www.environmentteam.com/2010/04/11/the-animals-save-the-planet-watch-all-11-cartoons/

Παραγωγή:  Animal Planet & Discovery Communications

Καλή διασκέδαση!

«Έλμερ ο παρδαλός ελέφαντας»

Συγγραφέας: Ντέιβιτ ΜακΚι (David McKee)

Μετάφραση: Αθηνά Ανδρουτσοπούλου

Όλοι οι ελέφαντες είναι γκρι. Ο Έλμερ όμως γεννιέται διαφορετικός: είναι πολύχρωμος! Αυτό το χαρακτηριστικό του τον κάνει να αισθάνεται άσχημα, γιατί όλοι τον αντιμετωπίζουν ως ‘διαφορετικό’. Έτσι ο Έλμερ αποφασίζει να αλλάξει την εμφάνισή του. Κυλιέται στη λάσπη και γίνεται γκρι, όμοιος με τα άλλα ελεφαντάκια. Έρχεται όμως η βροχή και παίρνει τη λάσπη – ο Έλμερ ξαναγίνεται όπως ήταν, και τα άλλα ελεφαντάκια χαίρονται που βλέπουν και πάλι τα υπέροχα χρώματά του.

Ένα πολύ όμορφο παραμύθι που αναφέρεται στην ομορφιά της ‘διαφοράς’.

Τα ερωτήματα που θέτει το παραμύθι:

Πώς ένιωθε ο Έλμερ και γιατί θέλησε να αλλάξει το τόσο όμορφο δέρμα του; Αν εσύ ήσουν ο Έλμερ πώς θα ένιωθες και τι θα έκανες; Εάν ο Έλμερ ήταν φίλος σου τι θα έκανες;

Πόσο ανοιχτοί είμαστε να αποδεχθούμε τη διαφορά – τον διαφορετικό;

Είναι η διαφορά μας μειονέκτημα ή πλούτος; Πώς θα ήταν ένας κόσμος από ανθρώπους που είναι όμοιοι μεταξύ τους; Μπορούμε να βρούμε δύο όμοιους ανθρώπους; Συναντάμε κάπου στη φύση την ομοιότητα;

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ.

Σύνδεσμος:

“Παιδικά Βιβλία, Βλέποντας τον κόσμο με διαφορετικά μάτια” 

http://diaforetikotita.gr/

«η χαμένη κούκλα» και «ο κύκλος με την κιμωλία»

“Η Χαμένη Κούκλα” – Αλφόνσο Σάστρε

Αλφόνσο Σάστρε

Η ιστορία μιας κούκλας που τη διεκδικούν δύο κορίτσια, η Λολίτα και η Πάκα. Η μία θέλει να την έχει ως απόκτημα, η άλλη θέλει να την προσέχει.

Σε ποιόν ανήκουν τελικά τα πράγματα; Σε αυτόν που τα έχει (που είναι ο ιδιοκτήτης τους) ή σε εκείνον που τα προσέχει και τα αγαπάει;

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Ένα παραμύθι βασισμένο στο έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ «Ο Κύκλος με την Κιμωλία», που αφορά στο δίκαιο και την ιδιοκτησία.

Σύνδεσμοι:

«ο εγωιστής γίγαντας», του Όσκαρ Ουάιλντ

 

Μια φορά κι έναν καιρό σε έναν πανέμορφο κήπο, ζούσε ένας Γίγαντας, ένας Εγωιστής γίγαντας! Ο Γίγαντας ήταν τόσο εγωιστής που δεν επέτρεπε σε κανένα παιδί να παίξει στον κήπο του.

Τα παιδιά έπαιζαν στο δρόμο και σαν φυλακισμένα στο τσιμέντο του πεζοδρομίου, κοιτούσαν τον κήπο μέσα από τα σίδερα του φράχτη. Αλλά και τα λουλούδια και τα δένδρα του κήπου δεν άκουγαν φωνή, κανένα παιδί δε σκαρφάλωνε στα κλαδιά τους, ούτε έπαιζαν κυνηγητό γύρω από τον κορμό τους  – ήτανε φυλακισμένα μέσα στον κήπο.

Πέρασε το φθινόπωρο, ήρθε ο χειμώνας και στρώθηκε για τα καλά στον κήπο και δεν έλεγε να φύγει. Γιατί να φύγει; Πού θα έβρισκε καλύτερα; Πού θα έβρισκε πιο κρύο κήπο; Πού θα έβρισκε άνθρωπο με τέτοια κρύα καρδιά σαν τον Γίγαντα που δεν ήξερε να μοιράζεται και να αγαπάει;

Και μαζί με το χειμώνα ήρθε και η μοναξιά και έπλεξε τα δίχτυα της.

Πόσο θα αντέξει ο Γίγαντας; Ποιος θα νικήσει στην πάλη μεταξύ του εγωισμού και της μοναξιάς;

«Ο Εγωιστής Γίγαντας» είναι το παραμύθι που έγραψε ο μεγάλος συγγραφέας Όσκαρ Ουάιλντ για τα παιδιά του.  

Πορτρέτο του Όσκαρ Ουάιλντ από το φωτογράφο Ναπ. Σαρονι (Nap. Sarony)

Τα παιδειά του Όσκαρ Ουάιλντ

Κυκλοφορεί στα ελληνικά σε πολλές εκδόσεις (ακολούθως έχουμε σε σύνδεσμο κάποιες από αυτές).

Σύνδεσμοι:

http://www.metaixmio.gr/products/1752–.aspx

http://www.kedros.gr/product_info.php?products_id=2679

http://www.minoas.gr/14003.minoas

http://www.kastaniotis.com/book/960-03-2324-0

ο δρόμος της τέχνης

Η τέχνη ανοίγει δρόμους εκεί όπου βλέπουμε αδιέξοδα, βλέπει χρώματα στην γκρίζα πόλη, ανοίγει περάσματα στους τοίχους.

Όταν ο δρόμος της τέχνης γίνεται τέχνη του δρόμου, εμείς βαδίζουμε στα ίχνη του…

Πηγή: Street Art Utopia

http://www.streetartutopia.com/?p=1793

τα δικαιώματα του παιδιού

Τα Δικαιώματα του Παιδιού

Όλα τα παιδιά έχουν συγκεκριμένα δικαιώματα που ορίζονται από τις Διεθνείς Συμβάσεις, το Σύνταγμα και τους νόμους.

Το σημαντικότερο κείμενο για τα Δικαιώματα του Παιδιού είναι η ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΟΗΕ.
Η Σύμβαση αυτή, που υπογράφτηκε το 1989 από τα κράτη-μέλη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, ρυθμίζει τις υποχρεώσεις των κρατών για την προστασία και προαγωγή των δικαιωμάτων του παιδιού. Το 1992 έγινε νόμος και στην χώρα μας (νόμος 2101/92).

Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού περιλαμβάνει τρεις μεγάλες κατηγορίες δικαιωμάτων:

  • Προστασία (από κάθε μορφής κακοποίηση, εκμετάλλευση, διάκριση, ρατσισμό, κ.λπ.)
  • Παροχές (δικαίωμα στην εκπαίδευση, την υγεία, την πρόνοια, την ψυχαγωγία, κ.λπ.)
  • Συμμετοχή (δικαίωμα στην έκφραση γνώμης, την πληροφόρηση, τον ελεύθερο χρόνο, κ.λπ.)

ΠΗΓΗ: http://www.0-18.gr/gia-paidia/ta-dikaiomata-soy

Διαβάστε ακόμη: “H Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού”

 http://www.unicef.gr/reports/symb.php

«Φρικαντέλα»

 

“ΦΡΙΚΑΝΤΕΛΑ, Η ΜΑΓΙΣΣΑ ΠΟΥ ΜΙΣΟΥΣΕ ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ”

Συγγραφέας: ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΤΡΙΒΙΖΑΣ

Εικονογράφηση: Κοντούρης Μιχάλης

ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΚΑΛΕΝΤΗΣ

Τα Χριστούγεννα του 2008, ανεβάσαμε στο 14ο Νηπιαγωγείο Αθηνών, την «Φρικαντέλα» του Τριβιζά.

Το κείμενο της παράστασης θα το βρείτε στον ακόλουθο σύνδεσμο:

http://mikres-ores.blogspot.com/2011/11/blog-post.html

«η αγέλαστη πολιτεία και οι καλικάντζαροι»

14ο Νηπιαγωγείο Αθηνών – Χριστουγεννιάτικη παράσταση

Ακολουθεί το κείμενο της παράστασης που ανεβάσαμε στο Νηπιαγωγείο μας – Χριστούγεννα 2009

Η ΑΓΕΛΑΣΤΗ ΠΟΛΙΤΕΊΑ και οι ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ

Ένα παραμύθι των αδελφών Κατσιμίχα

http://www.youtube.com/watch?v=X8-SKSfT4qg

Προσαρμογή κειμένου: Μάγδα Παπαδάκη

Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε μια πολιτεία,

Απ’ όλες εξεχώριζε σ’ ολόκληρη τη χώρα

Μια πολιτεία όμορφη μα πάντα λυπημένη

Οι άνθρωποι αγέλαστοι κακοί και μουτρωμένοι

Δεν ξέρανε χαμόγελο και αγάπη τι σημαίνει

Της βγήκε και το όνομα: ΑΓΕΛΑΣΤΗ ΠΟΛΙΤΕΊΑ

Την πολιτεία αυτή διάλεξαν να επισκεφτούν φέτος οι καλικάντζαροι

Μα ποιοι είναι οι καλικάντζαροι;

ΧΑ!!! Οι καλικάντζαροι είναι κάτι μικρά πλασματάκια, γελαστά και χαρούμενα, τρελά και σκανταλιάρικα, που ζούνε στο κέντρο της γης.

Και ποια είναι η μοίρα τους; Όλη τη χρονιά κόβουν το δέντρο της γης!

Όταν έρθουν τα Χριστούγεννα βγαίνουν στη γη και κάνουν χίλιες τρέλες.

Όταν πάλι περάσουν τα Χριστούγεννα, κατεβαίνουν στο κέντρο της Γης αλλά εκεί, ΤΙ ΝΑ ΔΟΥΝ (!!!), ΣΥΜΦΟΡΑ ΤΟΥΣ (!!!) το δέντρο της γης έχει θρέψει!!! Κι άιντε πάλι την πριόνα απ’ την αρχή, κι άιντε πάλι οι «μαύροι»…

Ποιον όμως να βγουν να πειράξουν φέτος οι καλικάντζαροι; Τους βρήκαν όλους μαζεμένους στην Αγέλαστη Πολιτεία

Την παραμονή λοιπόν των Χριστουγέννων, πέταξαν τα πριόνια, καβάλησαν τις άσπρες χήνες τους και ξεκίνησαν για τον επάνω κόσμο…

Νύχτα, σκοτάδι, η πράσινη κοιλάδα κάτασπρη απ’ το χιόνι, κάτασπρη και η αγέλαστη πολιτεία. Σε μια πλαγιά, σ’ ένα ξέφωτο του δάσους έκαιγε μεγάλη φωτιά. Πάνω στη φωτιά ένα μαύρο στρογγυλό τσουκάλι, και μέσα στο τσουκάλι έβραζε σιγά σιγά … το μαγικό βοτάνι. Οι καλικάντζαροι κάτι ετοίμαζαν, πήγαιναν ερχόντουσαν, πήγαιναν ερχόντουσαν, και τραγουδούσανε…

Όσο πέρναγε η ώρα, το ξέφωτο γέμιζε καλικάντζαρους. Στρατός ολόκληρος από καλικάντζαρους, έρχονταν συνεχώς καινούριοι πάνω στις άσπρες χήνες τους. Στρατός ολόκληρος από καλικάντζαρους χόρευαν γύρω από τη φωτιά. Κι ο αρχηγός τους, ο Μανδρακούλος, συντόνιζε τη φάση.

Στην αγέλαστη πολιτεία οι άνθρωποι … μακριά νυχτωμένοι! Κανένας δεν πήρε χαμπάρι τους καλικάντζαρους. Μόνο τα παιδιά από τα ανοιχτά παράθυρά τους, είδανε στον ουρανό τις άσπρες χήνες και κατάλαβαν πως κάτι τρέχει. Ανέβηκαν λοιπόν στις άσπρες χήνες και πέταξαν προς το ξέφωτο (ενώ αφηγείται μοιράζει χήνες)

Κι όταν έφτασαν τα παιδιά στο ξέφωτο ο Μανδρακούλος, έδωσε το σύνθημα για το μεγάλο γλέντι! (μόλις το πει μαζεύει χήνες)

Όμως η ώρα περνούσε και το βοτάνι έβραζε. Κάποια στιγμή το ξέφωτο άναψε σαν χρυσάφι. Η ώρα είχε φτάσει. Τότε οι καλικάντζαροι είπαν τα τελευταία μαγικά τους λόγια…

Βοτάνι βοτανάκι εννιά φορές να βράσεις

να γίνεις συννεφάκι στον ουρανό να φτάσεις

Επάνω από την πόλη να πας και να σταθείς

και πριν να ξημερώσει βροχούλα να γενείς

Ένα μαγικό σύννεφο σηκώθηκε από το ξέφωτο και πήγε και στάθηκε πάνω από την πόλη. Και το σύννεφο έγινε πολύχρωμη βροχή, και η βροχή πέρασε μέσα από τα κεραμίδια και τις σκεπές, κύλισε από τους φεγγίτες και τις καμινάδες, τρύπωσε μέσα στα σπίτια και τις κάμαρες, κι έπεσε επάνω στους ανθρώπους, και τους μάγεψε, κι έγιναν γελαστοί, και χαρούμενοι. Ναι! Τα πάνω ήρθαν κάτω! Κι έπιασαν όλοι το χορό! Χαμός στο ίσωμα!!!

Σιγά σιγά άρχισε να ξημερώνει. Οι άνθρωποι, ζαλισμένοι απ’ τον τρελό χορό, έγειραν κι αποκοιμήθηκαν. Οι καλικάντζαροι άρχισαν να μαζεύουν άρον άρον τα πράγματά τους για να φύγουν. Γιατί έτσι και τους πιάνανε… αλίμονό τους!!!

Την άλλη μέρα, χιόνιζε πάνω απ’ τον σιωπηλό κόσμο, χιόνιζε στις καρδιές των μοναχικών ανθρώπων. Στην αγέλαστη πολιτεία οι Άνθρωποι δεν θυμόντουσαν τίποτε. Κάποιοι περαστικοί που τους είχαν δει την προηγούμενη νύχτα να χορεύουν, διέδωσαν πως στην αγέλαστη πολιτεία… κάηκε το πελεκούδι!!!!

Μα δε βαριέσαι, δεν αλλάζουν έτσι εύκολα οι άνθρωποι, δεν αλλάζει σε μια νύχτα ο κόσμος!!!

Εμείς για αυτά δεν είμαστε, τ’ αφτί μας δεν ιδρώνει,

εδώ τσαλίμια και γιορτές και τρέλες δεν σηκώνει.

Οι ξένοι ονειρευτήκανε, και λένε παραμύθια,

κι αν τύχει και τους πιάσουμε, θα κλάψουνε στ’ αλήθεια

Εσύ να πάψεις δάσκαλε και να μην επιμένεις

και στα παιδιά άλλη φορά τραγούδια μη μαθαίνεις.

Εσένα σε επήραμε να μάθεις στα παιδιά μας

να γράφουν να διαβάζουνε να ‘ρθουν στα βήματά μας

κι όχι τραγούδια να τους λες και χαζοπαραμύθια

βοτάνια καλικάντζαρους και τέτοια κολοκύθια!

Αλλά εμείς τους είδαμε ο δάσκαλος δεν φταίει,

ορίστε τον εκάνατε τον άνθρωπο να κλαίει.

Έχουν αφτάρες και μαλλιά και ξέρουν τραγουδάκια,

πετάνε με τις χήνες τους σαν αεροπλανάκι.

Έχουνε κι έναν αρχηγό που μοιάζει σαν μπαούλο,

να ζήσεις Μανδρακούλο μας, να ζήσεις Μανδρακούλο

Κύλισε ο καιρός σιγά σιγά ο καιρός σαν το ροδάνι του μύλου που ποτέ δεν σταματάει, και το περίεργο όνειρο ξεχάστηκε. Κανείς δεν ξαναμίλησε πια για αυτό στην Αγέλαστη Πολιτεία

Όμως που και που τα πρωινά, όταν ο ήλιος έλαμπε ζεστός και τα παιδιά παίζανε στην αυλή του σχολείου, ο γέρο δάσκαλος τα άκουγε ξαφνιασμένος, να τραγουδούν και να χορεύουνε κάτι παράξενα τραγούδια. Κι όποτε εκείνα πιασμένα σε κύκλους τραγουδούσαν, ο ουρανός ψηλά γέμιζε άσπρες χήνες. Χόρευαν και τραγουδούσαν τα παιδιά, κι αντιλαλούσε απ’ τις φωνές όλη η πράσινη κοιλάδα, κι αντιλαλούσε γλυκά απ’ τα γέλια τους όλη… η Αγέλαστη Πολιτεία!!!

«το νησί των λουλουδιών»

http://www.dailymotion.com/video/xe2smh_ilha-das-flores_people

Με ελληνικούς υπότιτλους

Το νησί των λουλουδιών (Ilha das Flores, 1989) του Jorge Furtado είναι ένα πειραματικό ντοκιμαντέρ δεκατριών λεπτών από τη Βραζιλία, μέσα από το οποίο παρακολουθούμε την ιδιότυπη πορεία μιας χαλασμένη τομάτας στον κόσμο των ανθρώπων.

Περισσότερες πληροφορίες: http://tvxs.gr/node/62416

Πηγή: tvxs

«Μες το Μουσείο»

ο καλύτερος δίσκος για παιδιά που κυκλοφόρησε στην ελληνική δισκογραφία

Μουσική, στίχοι, ερμηνείες, ενορχήστρωση, όλη η δουλειά είναι υπέροχη για αυτό θα μας μαγεύει πάντα!

ΕΔΩ ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗ: “Μέσα στο Μουσείο”

http://www.youtube.com/watch?v=YT361wultoU&feature=related

 

Μουσική: Νίκος Κυπουργός

Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή

Ερμηνεία: Σπύρος Σακκάς

Μες στο μουσείο, μες στο μουσείο
μια μέρα μπήκα με φόρα κι εγώ.
Μη με τραβάτε, μη μου κολλάτε
απ` το μουσείο δε θέλω να βγω.
Τρέχω τρέχω μες στα δωμάτια
μ` όλου του κόσμου τους θησαυρούς
που δεν τους χωράει ανθρώπου νους.
Αχ το μουσείο, αχ το μουσείο
φεγγοβολάει σαν άστρο χρυσό.
Δε θέλω μπάλα ούτε τραμπάλα,
δε θέλω ούτε να παίξω κουτσό.
Θέλω, θέλω, θέλω μουσείο
θέλω να βλέπω τους θησαυρούς 
που δεν τους χωράει ανθρώπου νους.
Μη με τραβάτε, μη μου κολλάτε
απ` το μουσείο δε θέλω να βγω,
μες στο μουσείο, μες στο μουσείο 
θέλω να γίνω πορτραίτο κι εγώ.

Διαβάστε: “Εδώ Λιλιπούπολη” από τη ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%B4%CF%8E_%CE%9B%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CF%80%CE%BF%CF%8D%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B7

«Τα Λουστράκια»

http://www.youtube.com/watch?v=8fVI9ctTrIU

Ένα αγαπημένο μας τραγούδι

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Ερμηνευτές: Έλλη Πασπαλά, Ηλίας Λιούγκος, Βασίλης Λέκκας

Δουλειά και χαμαλίκι
και βρώμα κι απλυσιά
μαζεύτηκαν οι λύκοι
να μπουν στην εκκλησιά.

Κοιμάμαι στο χαλίκι
χορταίνω από βρισιά
και μ’ έχει σαν σκουλήκι
του κόσμου η μπαμπεσιά.

Πού θα πάμε, πού θα πάμε
τι θα φάμε τι θα φάμε;
Έκλεψα μια λαμαρίνα
με ζεστή-ζεστή φαρίνα.

Σώπα σώπα, σώπα σώπα,
δε μου το ‘πες δε σου το ‘πα
πάψε πάψε, πάψε πάψε
κι ό,τι βρεις μπροστά σου χάψε.

Σελίδα 1 από 2

Υποστηριζόμενο από blogs.sch.gr & Θέμα βασισμένο στο Lovecraft από τον Anders Norén

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση