Οι μαθητές της Δ’ τάξης, με πολλή χαρά και γεμάτοι δημιουργικότητα, έφτιαξαν πασχαλινές λαμπάδες. Χρησιμοποιώντας απλά υλικά, όπως κορδέλες, χάντρες και μικρά διακοσμητικά, άφησαν τη φαντασία τους ελεύθερη και δημιούργησαν υπέροχες και μοναδικές συνθέσεις. Κατά τη διάρκεια της δραστηριότητας, τα παιδιά συνεργάστηκαν, αντάλλαξαν ιδέες και ανέπτυξαν τις καλλιτεχνικές τους δεξιότητες. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό και γέμισε όλους με πασχαλινή διάθεση.

Οι μαθητές της Δ’ τάξης, γεμάτοι ενθουσιασμό και χαμόγελα, βγήκαν στη γειτονιά για να ψάλλουν τα κάλαντα του Λαζάρου, κρατώντας ζωντανό ένα όμορφο ελληνικό έθιμο. Με τις καθαρές φωνές τους και τη συνοδεία απλών παραδοσιακών ρυθμών, μετέφεραν το μήνυμα της άνοιξης και της αναγέννησης σε κάθε γωνιά. Όλοι τούς υποδέχτηκαν με χαρά, συγκίνηση και θερμά λόγια, ανταμείβοντάς τους για την προσπάθειά τους. Μέσα από αυτή τη δράση, τα παιδιά όχι μόνο γνώρισαν καλύτερα την παράδοση, αλλά και ένιωσαν τη σημασία της συμμετοχής και της διατήρησης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Στο πλαίσιο του Εργαστηρίου Δεξιοτήτων, η Δ΄ τάξη άφησε για λίγο τη Γη και ταξίδεψε στο σύμπαν! Έτσι, γίναμε για λίγο μικροί επιστήμονες και εξερευνήσαμε τα μυστικά του ηλιακού μας συστήματος. Η περιπέτειά μας ήταν γεμάτη ανακαλύψεις!
Ξεκινήσαμε μαθαίνοντας πώς να βρίσκουμε τον δρόμο μας! Γνωρίσαμε τα σημεία του ορίζοντα και καταλάβαμε πώς οι άνθρωποι ταξίδευαν πριν από την τεχνολογία. Στη συνέχεια, μελετήσαμε την περιστροφή της Γης γύρω από τον εαυτό της, που μας χαρίζει την ημέρα και τη νύχτα, αλλά και την περιφορά της γύρω από τον Ήλιο, που δημιουργεί τις εποχές.
Με τη βοήθεια της τεχνολογίας, «πετάξαμε» πάνω από τους πλανήτες! Χρησιμοποιήσαμε την τεχνολογία της NASA (Artificial Intelligence) και το Solar System Scope για να δούμε τον Ήλιο και τους πλανήτες σε τρισδιάστατη μορφή.
Στο τέλος, πιάσαμε τα πινέλα μας και μετατρέψαμε τις γνώσεις μας σε τέχνη!               Φτιάξαμε μια πανέμορφη μακέτα όπου οι πλανήτες πήραν μορφή και χρώμα, ενώ προσθέσαμε λαμπάκια που μοιάζουν με φωτεινά αστέρια στο σκοτάδι.
Ήταν μια μοναδική εμπειρία που μας έμαθε πόσο απέραντος και θαυμαστός είναι ο κόσμος μας. Πλέον, το διάστημα δεν μας φαίνεται τόσο μακρινό, αφού καταφέραμε να το χωρέσουμε μέσα στην τάξη μας!

Στη Δ΄ τάξη δοκιμάσαμε έναν εντελώς νέο τρόπο για να ελέγξουμε τις γνώσεις μας στους αριθμούς μέχρι το 20.000, χρησιμοποιώντας την εφαρμογή Plickers. Το σκηνικό στην τάξη μεταμορφώθηκε σε έναν διαδραστικό διαγωνισμό, όπου κάθε μαθητής κρατούσε την «έξυπνη» κάρτα του, έτοιμος να απαντήσει στις προκλήσεις των αριθμών.
Η διαδικασία ήταν απλή και γεμάτη δράση: στην οθόνη εμφανίζονταν ερωτήσεις για τους μεγάλους αριθμούς και οι μαθητές έπρεπε να σηκώσουν την κάρτα τους, στρέφοντας την πλευρά που πίστευαν ότι είναι η σωστή προς τα πάνω. Με μια απλή κίνηση του κινητού, κάτι μαγικό συνέβη… Οι απαντήσεις μας «σκαναρίστηκαν» και τα αποτελέσματα εμφανίστηκαν αμέσως στον πίνακα. Ο ενθουσιασμός κορυφωνόταν σε κάθε σωστή απάντηση, ενώ ταυτόχρονα είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε όλοι μαζί τα λάθη μας και να τα διορθώσουμε επί τόπου.
Μέσα από αυτό το διαδραστικό παιχνίδι, η ανάγνωση, η γραφή και η σύγκριση των αριθμών δεν μας φάνηκαν πια δύσκολες πράξεις, αλλά μια διασκεδαστική αναμέτρηση με την αριθμητική!

Ποιος είπε ότι η γραμματική είναι βαρετή;

Στην τάξη μας, η γνώση έγινε η μεγαλύτερη περιπέτεια! Οι μαθητές της Δ΄ τάξης μεταμορφώθηκαν σε «Γραμματο-πράκτορες» και ανέλαβαν μια αποστολή γεμάτη μυστήριο και δράση: την αναζήτηση του «Κρυμμένου Θησαυρού».
Όλα ξεκίνησαν με ένα «απόρρητο έγγραφο» που έφτασε στα χέρια των παιδιών. Η αποστολή τους; Να «ξεκλειδώσουν» όλα όσα μάθαμε στην ενότητά μας, κάνοντας μια μεγάλη επανάληψη με τρόπο δημιουργικό και διαδραστικό. Στόχος τους ήταν να συγκεντρώσουν όλες τις γνώσεις που είχαν «χαθεί» και να τις παραδώσουν πίσω στο «Υπουργείο Γραμματικής», αποκαθιστώντας την τάξη.
Για να ολοκληρωθεί η αποστολή, οι πράκτορες έπρεπε να περάσουν από δύσκολους σταθμούς ελέγχου. Χρειάστηκε:
• Να ξεμπλέξουν τον ευθύ και τον πλάγιο λόγο.
• Να «κλειδώσουν» τις πράξεις στο παρελθόν, χρησιμοποιώντας σωστά τον παρακείμενο και τον υπερσυντέλικο.
• Να εντοπίσουν τα κρυμμένα επιρρήματα.
• Να λύσουν το μυστήριο της ερωτηματικής αντωνυμίας «ποιο» και να μην τη μπερδέψουν με το ποσοτικό επίρρημα «πιο».
Με ομαδικό πνεύμα και στρατηγική, οι πράκτορες «σάρωσαν» το σχολείο. Κάθε σταθμός της διαδρομής ήταν και μια πρόκληση: έπρεπε να λύσουν γρίφους, να ξεπεράσουν γραμματικά εμπόδια και να συνεργαστούν για να ξεκλειδώσουν τα επόμενα στοιχεία. Δεν ήταν απλώς μια επανάληψη· ήταν μια μάχη για να διασωθεί η Γραμματική μας!
Όταν έφτασε η ώρα της τελικής αναμέτρησης στην αυλή, η ένταση έφτασε στο αποκορύφωμα. Μετά από ομαδική προσπάθεια, ο «θησαυρός» βρέθηκε! Τα παιδιά, γεμάτα περηφάνια, φώναξαν το σύνθημά τους: «Η Γραμματική είναι δύναμη!» και παρέλαβαν τα επίσημα διπλώματά τους.

Τι μπορεί να κρύβει μέσα της μια σχολική τσάντα;

Στην τάξη μας, η απάντηση δεν ήταν σχολικά είδη, αλλά μια ολόκληρη ιστορία ζωής.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ενδοσχολικής Βίας, έφτασε στη Δ΄ τάξη μια «μυστηριώδης» σχολική τσάντα. Μέσα της υπήρχαν μερικά περίεργα αντικείμενα: ένα σπασμένο μολύβι, μερικά τσαλακωμένα χαρτιά και, το πιο σημαντικό, ένα ημερολόγιο – ο καθρέφτης μιας καθημερινότητας που συχνά μένει κρυφή.
Διαβάζοντας αποσπάσματα από το ημερολόγιο, παρακολουθήσαμε την πορεία ενός παιδιού που μετακόμισε σε ένα νέο σχολείο. Από την αρχική χαρά και την ελπίδα για νέους φίλους, περάσαμε στη μοναξιά, στον φόβο της απόρριψης και στις δυσκολίες που ακολούθησαν.
Μετά την ανάγνωση, συζητήσαμε για τη βία, όχι μόνο ως πράξη, αλλά και ως συναίσθημα. Κατανοήσαμε πώς νιώθει το θύμα, αλλά και τι συμβαίνει στην ψυχή του θύτη. Το πιο συγκινητικό κομμάτι της ιστορίας ήταν η «έξοδος» από το αδιέξοδο: η στιγμή που ο φίλος μας μίλησε στη δασκάλα του και η ελπίδα επέστρεψε. Όπως ανακάλυψαν τα παιδιά, η λύση βρίσκεται πάντα στο να «σπάμε τη σιωπή».
Για να βοηθήσουμε τον «φίλο» μας, η τάξη έγινε μια αγκαλιά. Κάθε μαθητής έγραψε στο ημερολόγιο τις δικές του συμβουλές, λόγια ενθάρρυνσης και υποστήριξης.
Τα μηνύματα των παιδιών ήταν συγκλονιστικά, γεμάτα κατανόηση και δύναμη. Κανένα παιδί δεν πρέπει να νιώθει μόνο του. Και η τάξη μας, με αυτές τις συμβουλές, υποσχέθηκε πως θα είναι πάντα η αγκαλιά που χρειάζεται ο καθένας.