Στο γυμναστήριό μας “φύτρωσε” μια σημύδα. Δεν την επιλέξαμε εμείς, εκείνη μας διάλεξε…

Εμείς αποφασίσαμε να την αγαπήσουμε, να την καταλάβουμε, να τη φροντίσουμε. Εμείς: γονείς, παιδιά, εκπαιδευτικοί.

Δείτε τη, τα φύλλα της είναι πλούσια με σκέψεις, όνειρα, συναισθήματα, αναμνήσεις, ευχές…

Σε έναν κόσμο που επιμένει να μιλάει,

εμείς αποφασίσαμε να ακούσουμε.

Κι ακούσαμε τις πιο αγνές ψυχές, τις πιο αφιλτράριστες, τις πιο ειλικρινείς.

Μας είπαν αυτό που ήδη ξέραμε…

Ενα τέτοιο καθάριο χαμόγελο φωτίζει την αγνότητα της ψυχής.