“Θέλεις να νιώσεις ό, τι νιώθω” – Το συγκεκριμένο εργαστήριο δεξιοτήτων έχει στόχο:
- Αναγνώριση και Κατανόηση Συναισθημάτων: Να μπορούν τα παιδιά να αναγνωρίζουν και να προσδιορίζουν βασικά συναισθήματα (χαρά, λύπη, θυμός, φόβος, έκπληξη) σε διάφορες καταστάσεις.
- Εκφραστικότητα Συναισθημάτων: Να ενθαρρύνονται τα παιδιά να εκφράζουν τα συναισθήματά τους με λόγια, κινήσεις ή και ζωγραφιές, αναπτύσσοντας έτσι την ικανότητά τους να επικοινωνούν τις συναισθηματικές τους καταστάσεις.
- Καλλιέργεια Ενσυναίσθησης: Να κατανοήσουν τα παιδιά πώς τα συναισθήματα επηρεάζουν τις αντιδράσεις των άλλων και να αναπτύξουν τη δυνατότητα να ανταποκρίνονται στα συναισθήματα των άλλων με ευαισθησία και σεβασμό.
- Ενσυναίσθηση στις Σχέσεις με τους Συνανθρώπους: Να αναγνωρίζουν τη σημασία της ενσυναίσθησης στις διαπροσωπικές σχέσεις και να κατανοούν πώς η κατανόηση και η αποδοχή των συναισθημάτων των άλλων ενισχύει τις φιλίες και τις συνεργασίες τους.
- Ανάπτυξη Στρατηγικών Αντιμετώπισης Συναισθηματικών Καταστάσεων: Να ενθαρρύνονται τα παιδιά να βρίσκουν τρόπους να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους, όπως να ζητούν βοήθεια όταν χρειάζονται, να αναγνωρίζουν πότε να σταματήσουν και να ανασυγκροτηθούν, και να αναπτύσσουν στρατηγικές για να εκφράζονται θετικά.
- Ενίσχυση της Αυτοεκτίμησης και της Αποδοχής του Εαυτού: Να βοηθηθούν τα παιδιά να κατανοήσουν και να αποδεχτούν τα συναισθήματα ως φυσικά και φυσιολογικά, ενισχύοντας την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθησή τους στην έκφραση των συναισθημάτων τους.
- Καλλιέργεια Κοινωνικών Δεξιοτήτων: Να ενισχυθεί η ικανότητα των παιδιών να συνεργάζονται με τους άλλους και να δείχνουν κατανόηση και σεβασμό σε διαφορετικές συναισθηματικές καταστάσεις, ενδυναμώνοντας έτσι τις κοινωνικές τους σχέσεις.
Από την πρώτη στιγμή, φάνηκε η ανάγκη των παιδιών να ανήκουν σε μία ομάδα, όπου κύριο μέλημα των δασκάλων είναι να έχουν την αίσθηση του “ανήκειν” που σέβεται τα όρια του σώματος και των συναισθημάτων τους. Έτσι, γράψαμε και υπογράψαμε σε ένα συμβόλαιο που αφορά στα “λόγια που πονάνε” και στα “λόγια που μας χαροποιούν”.
Στη συνέχεια, ακολούθησαν διάφορες αφηγήσεις παραμυθιών με αποκορύφωμα την βιωματική αφήγηση που συνέβη στον χώρο του σχολείου με τη βοήθεια ενός μουσικού οργάνου και συγκεκριμένα το νταούλι και με βιβλίο που φέρει τίτλο “τρώγεται η ενσυναίσθηση”. Με έναν αβίαστο τρόπο, τα παιδιά είχαν τη δυνατότητα να μάθουν τι σημαίνει η λέξη ενσυναίσθηση, πόσες συλλαβές κρύβονται μέσα της και με ποιον τρόπο μπορούμε να τη δείχνουμε και να την καλλιεργούμε στους φίλους και τις φίλες μας. Όμως, δεν μείναμε εκεί .. η ενσυναίσθηση βγήκε και σε τραγούδι, το οποίο συνέθεσαν τα ίδια τα παιδιά και ακολούθησε φωτογραφικό αποτύπωμα με αγκαλιά των παιδιών με τον καλύτερο φίλο ή την καλύτερη φίλη τους. Μία ακόμη κατασκευή που ήταν χρωματιστή και περιείχε όλα τα συναισθήματα που κρατούσε το κάθε παιδί της τάξης, ήταν εκεί για να αποκρυσταλλώσει αυτή τη σημαντική συναισθηματική κατάσταση, που μοιάζει με ουράνιο τόξο.
Παράλληλα, δημιουργήσαμε το δικό μας θυμόμετρο, κάνοντας αντίστοιχες ασκήσεις αναπνοής και ηρεμίας για το όταν νιώθουμε παραπάνω θυμό. Όλα αυτά μας οδήγησαν και σε διάφορες ασκήσεις εμπιστοσύνης, όπως το “οδήγησέ με ΕΣΎ, σε εμπιστεύομαι” και το “γλύπτης και γλυπτό”, κατά τη διάρκεια των οποίων βιωματικών παιχνιδιών, τα παιδιά έπρεπε να εμπιστευτούν τον φίλο ή τη φίλης τους και να αιτιολογήσουν στο τέλος το συναίσθημά τους αυτό.
Με αυτές τις δραστηριότητες, ενισχύθηκε στο κάθε παιδί η αίσθηση ότι, μπορώ να είμαι καλός φίλος και καλή φίλη δίνοντας χώρο και χρόνο να αναπτυχθεί κάθε βαθύτερο συναίσθημα, που καμιά φορά δεν μπορούμε να εκφράσουμε με λόγια ποιο μπορεί να είναι, αλλά εκεί κρύβεται και η μαγεία της ίδια της ζωής. Όπως έχει γράψει άλλωστε και ο Καζαντζάκης “έχεις τα πινέλα, έχεις και τα χρώματα. Ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα”. Τον δικό μας, λοιπόν, παράδεισο τον ζωγραφίζουμε με όλα αυτά και άλλα τόσα καθημερινά στο πλαίσιο της τάξης.
