Αποχαιρετώντας το Φθινόπωρο
Το φθινόπωρο μάς συντρόφευσε και φέτος με τα ήρεμα βήματά του. Με το χρυσαφί του άγγιγμα στα φύλλα, τις μυρωδιές της πρώτης βροχής και τις ιστορίες που ψιθύριζε στις τάξεις μας. Μαζί του παίξαμε, παρατηρήσαμε, ζωγραφίσαμε και δημιουργήσαμε μικρούς «θησαυρούς» που γέμισαν το σχολείο μας χρώματα και φαντασία.
Θυμηθήκαμε τους στίχους της Μάρως Λοίζου, που τόσο όμορφα αγκαλιάζουν την εποχή:
“Δε μ’ακούς;
Έρχομαι μαζί με τα κιτρινισμένα φύλλα.
Έλα, έλα κοριτσάκι,
Μυρίζω νοτισμένο χώμα και γομολάστιχα.
Έλα, έλα αγοράκι,
Κάτσε σ’ ένα ιπτάμενο φύλλο να φύγουμε μαζί,
Φτιάξε χάρτινες βαρκούλες να τις πάρει η βροχή.
Έρχομαι μαζί με τα πρωτοβρόχια.
Τρέξε, τρέξε να ψήσουμε κάστανα.
Γέμισαν πάλι τ’ ανθοπωλεία πολύχρωμα χρυσάνθεμα.
Πώς οργώνουν τα χωράφια τα τρακτέρ!
Πάτα, πάτα το μούστο καλά, βάλε και μπόλικο σουσάμι στη μουσταλευριά.
Έρχομαι μαζί με τη βαριά μυρουδιά των σταφυλιών του τρύγου.
Έλα, έλα αγοράκι, έλα, έλα κοριτσάκι. Δε μ’ ακούς;
Είμαι το φθινόπωρο.”
Κάπως έτσι, απαλά και ποιητικά, κύλησαν και οι δικές μας μέρες.
Τα παιδιά, με τις μικρές τους παλάμες και τις μεγάλες τους ιδέες, έφτιαξαν κατασκευές γεμάτες φως.
Αποχαιρετούμε το φθινόπωρο και μοιραζόμαστε στιγμές από τις τάξεις μας με όσα δημιουργήσαμε παρέα.
Γιατί πίσω από κάθε χάρτινο φύλλο, πίσω από κάθε σχέδιο, κρύβεται ένα παιδικό βλέμμα που ανακαλύπτει τον κόσμο κι αυτό είναι το πιο όμορφο ποίημα απ’ όλα.
Καληνύχτα Φθινόπωρο!!!
