10nipaganarg's blog

10ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ

ΚΑΝΟΝΕΣ-ΚΥΡΙΑ ΤΟΤΑ

Μαΐ 201622

KANONEΣ

Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Φεβ 201612

Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιώνΗ σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών προσχολικής ηλικίας
Τότα Αρβανίτη-Παπαδοπούλου
Σχολική Σύμβουλος 23ης Περιφέρειας Π.Α. ν. Αττικής και
48ης Περιφέρειας Π.Α. ν. Κυκλάδων
Διδάκτωρ Παιδαγωγικής Πανεπιστημίου Αθηνών
M.A. in Education Πανεπιστημίου Lancaster

Αγαπητοί γονείς,

Η σεξουαλικότητα αποτελεί κομμάτι της ζωής μας, ανεξάρτητα από την ηλικία. Καθώς το παιδί μεγαλώνει και αναπτύσσεται, δημιουργούνται οι πρώτες φυσιολογικές απορίες του, που πολλές φορές εκφράζονται με ερωτήσεις. Όταν το παιδί είναι έτοιμο να διατυπώσει ερωτήσεις, εσείς θα πρέπει να είσαστε έτοιμοι να δώσετε απαντήσεις.

Παρότι ενηλικιωθήκατε μέσα σε μια εποχή σεξουαλικών επαναστάσεων, έχω την εντύπωση πως, πολλοί από εσάς μεγαλώσατε μέσα σε οικογένειες όπου δεν γινόντουσαν «ανοικτές» συζητήσεις σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης. Αυτό ενδέχεται να σας δημιουργεί μια επιπρόσθετη δυσκολία για μια συζήτηση σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης με το παιδί σας, γιατί σάς κάνει να αισθάνεστε ότι δεν έχετε στη διάθεσή σας ένα γονικό πρότυπο να αντιγράψετε. Αυτό, ισχύει -κατά τη γνώμη μου- περισσότερο για τους μπαμπάδες, καθώς –είμαι σχεδόν σίγουρη- οι μαμάδες πήραν κάποιες πληροφορίες από τις δικές τους μαμάδες, κάποια στιγμή κατά την εφηβεία τους, για την ωρίμανση της γυναίκας και για την αναπαραγωγική ηλικία της. Οι μπαμπάδες, στην συντριπτική τους πλειονότητα, δεν συζήτησαν ποτέ με τους γονείς τους για το σώμα, τη σεξουαλικότητα ή τις σχέσεις τους με το άλλο φύλλο. Παρόλα αυτά, η ανάπτυξη ενός παιδιού περιλαμβάνει και την σεξουαλική του ανάπτυξη γιατί, απλώς, η σεξουαλική ανάπτυξη είναι κάτι φυσιολογικό και είναι μέρος της ανθρώπινης ανάπτυξης. Γνωρίζουμε πως αυτή η ανάπτυξη θα λάβει χώρα είτε μιλήσουμε στα παιδιά μας για αυτό είτε όχι.
Νομίζω πως, μετά την τελευταία πρόταση, οι περισσότεροι από εσάς σκέφτεστε: «Αφού η σεξουαλική ανάπτυξη θα λάβει χώρα είτε μιλήσω στο παιδί μου για αυτό είτε όχι, γιατί να μπω σε μια συζήτηση που είναι από μόνη της τόσο δύσκολη;»
Αγαπητοί γονείς, είναι ανάγκη να αρχίσετε όσο το δυνατόν νωρίτερα αυτές τις μικρές συζητήσεις με το παιδί σας για να εμπεδώσετε μια έγκαιρη, έγκυρη, έντιμη και ανοιχτή σχέση, που θα ενισχυθεί με το χρόνο. Άλλωστε, ανεξάρτητα από το πόσο μικρό είναι το παιδί, έχει ήδη αρχίσει να προσλαμβάνει σημαντικά μηνύματα από το περιβάλλον του που επηρεάζουν την σεξουαλική του ανάπτυξη. Τα περισσότερα από αυτά τα μηνύματα, το παιδί τα προσλαμβάνει από την οικογένειά του. Για παράδειγμα, η οικογένεια είναι εκεί όπου το παιδί μαθαίνει για πρώτη φορά να αγαπά τον εαυτό του, το σώμα του και να εκφράζει την αγάπη του στους άλλους. Η οικογένεια, εκπαιδεύει το παιδί για το σώμα και τους κανόνες που πρέπει να ακολουθούμε, μέσα από τις απλές, καθημερινές ρουτίνες, όπως το μπάνιο, το ντύσιμο και το γδύσιμο, το σεβασμό στις ιδιωτικές στιγμές [όπως τουαλέτα]. Η οικογένεια ενδυναμώνει το παιδί να λέει «Όχι» σε οποιοδήποτε άγγιγμα το κάνει να αισθάνεται άβολα.
Αγαπητοί γονείς, το σχολείο εκπαιδεύει τα παιδιά και σε αυτό το κομμάτι. Όμως, είναι λάθος να αφήνετε την ευθύνη της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης μόνο στο σχολείο.
Τι πρέπει να γνωρίζετε για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας
Στα πολύ μικρά παιδιά, ηλικίας 3-4 χρόνων, αρέσει να ανακαλύπτουν τις γενετικές διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα. Σε αυτή την ηλικία, μπορεί να σας απευθύνουν πολλές ερωτήσεις για τις διαφορές στο σώμα ανάμεσα στα δύο φύλα ή να ρωτήσουν: «Από πού έρχονται τα μωρά;».
Μην προβληματίζεστε πολύ. Μιλήστε για τις διαφορές ανάμεσα στα αγόρια και τα κορίτσια, σε απόλυτα φυσικό τόνο, χωρίς να μπείτε σε πολλές λεπτομέρειες. Στην ερώτηση για τα μωρά απαντήστε: «Το μωρό ξεκινά σαν ένα μικροσκοπικό αυγουλάκι μέσα στη μαμά, που με τον καιρό γίνεται μωρό». Συνήθως, μια τέτοια απάντηση είναι αρκετή.
Αν την ίδια ερώτηση την διατυπώσουν παιδιά, ηλικίας 5-6 χρόνων, τότε θα διαφοροποιήσετε την απάντηση. Πρώτα απ’ όλα θα ρωτήσετε: «Εσύ, τι νομίζεις;». Με αυτόν τον τρόπο, διερευνάτε αν το παιδί έχει ήδη κάποια πληροφορία [από το σχολείο ή από αλλού] την οποία θέλει να διασταυρώσει. Αν σας απαντήσει σωστά, ρωτήστε με ενδιαφέρον πού έμαθε αυτή την πληροφορία. Αν σας απαντήσει αρνητικά [«Δεν ξέρω»], τότε πείτε: «Τα μωρά μεγαλώνουν σε ένα ειδικό μέρος, μέσα στη μαμά, που ονομάζεται μήτρα» [χρησιμοποιείστε την επιστημονική ορολογία].
Κάτι άλλο που μπορεί να αντιμετωπίσετε είναι να ανακαλύψετε ότι το παιδί σας παίζει «το γιατρό» με τους φίλους του. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα βάλετε –διατηρώντας την ηρεμία σας- τον κανόνα: «Παίξτε το παιχνίδι αλλά χωρίς να βγάλετε τα ρούχα σας. Να θυμόσαστε πως κάποια μέρη του σώματός σας δεν επιτρέπεται να τα βλέπουν ή να τα αγγίζουν άλλοι».

Βασικές οδηγίες για μια συζήτηση με το παιδί
• Πρώτα απ’ όλα, μάθετε τι ξέρει ήδη το παιδί για το θέμα.
• Αφήστε το παιδί να καθοδηγήσει την κουβέντα, με τις ερωτήσεις που έχει.
• Μιλήστε με αυτοπεποίθηση και πείτε στο παιδί ότι μπορεί να ρωτήσει οτιδήποτε θέλει.
• Μην γελάσετε και κάνετε το παιδί να αισθανθεί ντροπή για την περιέργειά του.
• Δώστε σύντομες απαντήσεις. Μην επεκταθείτε σε μακροσκελείς ερμηνείες. Απαντήστε με απλό τρόπο.
• Να είστε ειλικρινείς. Χρησιμοποιείστε τις σωστές ορολογίες για τα μέρη του σώματος.
• Εξετάστε αν η απάντησή σας ικανοποίησε το παιδί. Ρωτείστε το: «Εντάξει; Έλυσες την απορία σου;»
• Εάν δεν αισθάνεστε καλά με αυτού του είδους τις συζητήσεις, βρείτε κάποιον άλλο στενό συγγενή που μπορεί να διεκπεραιώσει μια τέτοια συζήτηση και ζητείστε τη βοήθειά του.
Διδάξτε τα παιδιά σας ότι:
 Το να βγάζουμε τα ρούχα μας δημόσια δεν είναι σωστό
 Το σώμα μας μάς ανήκει. Κανένας άλλος, ακόμα και οι συγγενείς και οι στενοί φίλοι, δεν επιτρέπεται να αγγίζουν τα «ιδιαίτερα σημεία» του σώματός μας. Μοναδική εξαίρεση αποτελούν οι γιατροί και οι νοσοκόμες, όταν μας εξετάζουν ή οι γονείς μας, όταν προσπαθούν να βρουν γιατί πονάμε στα «ιδιαίτερα σημεία» του σώματός μας. [Εμείς στο σχολείο, αποκαλούμε αυτόν τον κανόνα «κανόνα του εσώρουχου»].
Αγαπητοί γονείς,
Να θυμάστε ότι:
1. Το να μην μιλάτε με τα παιδιά σας για θέματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης σημαίνει ότι, μελλοντικά, διακινδυνεύετε να έχετε ελάχιστο έλεγχο επάνω στο «τι» και το «πώς» θα μάθουν τα παιδιά σας για αυτά τα θέματα.
2. Αν τα παιδιά διδαχθούν στο σχολείο για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, ρωτείστε τα να σας πουν τι έμαθαν. Αν έχουν επί πλέον απορίες, απαντήστε τους.
3. Αν τα παιδιά σας αιφνιδιάσουν, ρωτώντας κάτι σχετικό σε ακατάλληλο μέρος [π.χ. στην ουρά του ταμείου ενός καταστήματος], απαντήστε τους: «Πολύ καλή ερώτηση. Θα το συζητήσουμε, όταν μπούμε στο αυτοκίνητο».
4. Ελέγχετε το τι βλέπουν τα παιδιά σας στην τηλεόραση.
5. Τα παιδιά που λαμβάνουν σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στο σπίτι, σπάνια εμπλέκονται σε επικίνδυνη σεξουαλική δραστηριότητα, όταν μεγαλώνουν.
6. Όταν η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση ξεκινά νωρίς, αυξάνονται οι πιθανότητες τα παιδιά να προσεγγίσουν τους γονείς τους, όταν τους προκύψουν δυσκολίες ή κίνδυνοι.
Αγαπητοί γονείς,
Η καλύτερη στρατηγική σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης είναι να ξεκινήσετε νωρίς και να συνεχίζετε καθώς το παιδί μεγαλώνει. Κάτι τέτοιο σάς σώζει από μια μεγάλη σε έκταση συζήτηση, όταν το παιδί φτάσει στην εφηβεία, οπότε μπορεί να είναι ήδη αργά.

ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Δεκ 20158

τοτα-τρομοκρατια6 (4)

Μην τιμωρείτε τα παιδιά, διδάξτε τα

Ιούν 201517

Μην τιμωρείτε τα παιδιά, διδάξτε τα

Τότα Αρβανίτη-Παπαδοπούλου
Σχολική Σύμβουλος 23ης Περιφέρειας Π.Α. ν. Αττικής και
48ης Περιφέρειας Π.Α. ν. Κυκλάδων
Διδάκτωρ Παιδαγωγικής Πανεπιστημίου Αθηνών
M.A. in Education Πανεπιστημίου Lancaster

Αγαπητοί γονείς,

Μια από τις πιο δύσκολες προκλήσεις του να είσαι γονιός είναι το να διδάξετε αποδεκτές συμπεριφορές στα παιδιά σας.

Το πρώτο πράγμα που οφείλουν να μάθουν τα παιδιά είναι ότι για κάθε δράση, υπάρχει μια αντίδραση. Για κάθε λάθος, υπάρχει μια συνέπεια. Μετά από κάθε συνέπεια, υπάρχει μια ευκαιρία για να βελτιωνόμαστε. Το ερώτημα που τίθεται είναι: «Πώς πιστεύετε ότι μπορείτε εσείς, ως γονείς, να αξιοποιήσετε αυτές τις ευκαιρίες για βελτίωση, που προσφέρουν τα λάθη των παιδιών σας; Διδάσκοντας ή τιμωρώντας τα παιδιά σας;»

Αγαπητοί γονείς,

Το σίγουρο μάθημα που παίρνουν τα παιδιά σας, όταν τα τιμωρείτε για μια λάθος συμπεριφορά, είναι το «πώς θα αποφύγουν την τιμωρία στο μέλλον». Μαθαίνουν ότι πρέπει να είναι πιο προσεκτικά, ώστε να μην τα «πιάσετε» την επόμενη φορά. Δυστυχώς, όταν τα τιμωρείτε, δεν μαθαίνουν αυτό που είναι το σημαντικότερο, δηλαδή, «γιατί η πράξη τους ήταν ακατάλληλη, προκαλώντας τη δική σας αντίδραση». Με άλλα λόγια, δεν μαθαίνουν «τι πρέπει να κάνουν ή να μην κάνουν και γιατί», ώστε να μην ξανακάνουν το ίδιο λάθος που θα επιφέρει τις γνωστές συνέπειες.

Όταν αντιδρούμε φωνάζοντας στα παιδιά, τα παιδιά μαθαίνουν ότι προκειμένου να λύσουμε ένα πρόβλημα, πρέπει να χάσουμε την ψυχραιμία μας και να θυμώσουμε. Μαθαίνουν ότι είναι αποδεκτό να φωνάζουμε σε μικρότερους από εμάς. Όταν απομονώνετε στο δωμάτιό τους τα παιδιά σας, για να τα τιμωρήσετε, μαθαίνουν ότι τα δικά τους αισθήματά σχετικά με αυτό που προηγήθηκ, πρόκειται να αγνοηθούν και ότι εσείς, οι γονείς τους, έχετε τη δύναμη να τα κάνετε να νιώσουν απομονωμένα.

Όταν αντιδρούμε χτυπώντας τα παιδιά, τα παιδιά μαθαίνουν ότι είναι αποδεκτό να χτυπάμε άλλους. Εκτεταμένες έρευνες, σε ολόκληρο τον κόσμο, δείχνουν πως τα παιδιά που βίωσαν σωματική τιμωρία [«έφαγαν ξύλο»] έχουν περισσότερες πιθανότητες να εξελιχθούν σε ενήλικους που θα ασκούν με ευκολία τη βία σε άλλους. Η τιμωρητική συμπεριφορά εκ μέρους των γονέων, δεν προβάλλει θετικά πρότυπα στα παιδιά.

Εδώ, θα μπορούσατε να ρωτήσετε: «Και ποια είναι τα θετικά πρότυπα;». Ας δούμε μαζί ποια μαθήματα οφείλετε να διδάξετε στα παιδιά σας.

Πρώτο μάθημα: «Για κάθε πράξη –καλή ή κακή- υπάρχει μια φυσική συνέπεια»
Αυτό είναι το πιο σημαντικό μάθημα για το παιδί σας. Αν κάνεις κάτι «καλό», να περιμένεις ότι θα συμβούν καλά πράγματα. Αν κάνεις κάτι «κακό», να περιμένεις ότι θα συμβούν ανεπιθύμητες καταστάσεις. Αυτό σημαίνει ότι, κάθε φορά που το παιδί σας κάνει κάτι μη αποδεκτό, εσείς θα πρέπει να σκεφθείτε τις φυσικές συνέπειες αυτής της πράξης. Για παράδειγμα, αν το παιδί σας πετάξει ένα παιχνίδι, δεν θα μπορεί να παίξει με αυτό για το παράδειγμα, αν το παιδί σας πετάξει στα νεύρα του κάποιο παιχνίδι, δεν θα μπορεί να παίξει με αυτό για το υπόλοιπο της ημέρας ή αν το παιδί σας φερθεί με αγένεια σε ένα φίλο του, δεν θα του επιτρέψετε να παίξει μαζί του για το επόμενο διήμερο.

Το πιο σημαντικό κομμάτι αυτής της διαδικασίας είναι να εξηγήσετε ήρεμα στο παιδί σας γιατί η πράξη του θα έχει αυτές τις συνέπειες. Πείτε του: «Το να πετάς παιχνίδια είναι επικίνδυνο, γιατί μπορεί να χτυπήσεις κάποιον. Για αυτό το λόγο, δεν μπορείς να παίξεις άλλο με αυτό το παιχνίδι». Όσο και να διαμαρτύρεται το παιδί, επαναλάβετε την ίδια φράση (συνεχώς την ίδια, σε ήρεμο τόνο). Όταν το παιδί σας ηρεμήσει, δώστε του επιλογές για άλλες δραστηριότητες: «Δεν μπορείς να παίξεις με αυτό το παιχνίδι τώρα αλλά μπορείς να φτιάξεις ένα παζλ ή να έρθεις μαζί μου στην κουζίνα για να με βοηθήσεις να…». Περιορίστε τις επιλογές του παιδιού σε δύο. Αν το παιδί σας διαμαρτυρηθεί, επαναλάβετε ήρεμα, όσες φορές χρειαστεί (θυμάστε τους δίσκους, όταν κόλλαγαν στο πικ-απ;), τις δύο εναλλακτικές επιλογές που έχει. Σύντομα, το παιδί θα παραιτηθεί και θα επιλέξει μία από τις δύο εναλλακτικές δραστηριότητες που του προτείνετε.

Όταν φτάσει η κατάλληλη στιγμή για να επιστέψετε το παιχνίδι, που προκάλεσε τις συνέπειες, δίνοντάς στο παιδί, πρέπει να επαναλάβετε το «μάθημα»: «Θυμήσου πως δεν πετάμε παιχνίδια, γιατί υπάρχει η πιθανότητα να χτυπήσουμε κάποιον κατά λάθος». Είναι βασικό να μην ξεχνάμε ότι, σε περίπτωση που ξανασυμβεί το ίδιο επεισόδιο, θα αντιμετωπιστεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Μπορεί να πάρει πάνω από μία φορά για να συνειδητοποιήσει ένα παιδί ότι κάθε φορά που συμπεριφέρεται με έναν συγκεκριμένο τρόπο, θα ακολουθήσει η ίδια ανεπιθύμητη αντίδραση (συνέπεια). Αγαπητοί γονείς, αν έχετε υπομονή και είστε συνεπείς στις αντιδράσεις σας, σύντομα θα βιώσετε τις αλλαγές στη συμπεριφορά του παιδιού σας.

Δεύτερο μάθημα: «Τιμωρία δεν σημαίνει απομόνωση»
Όταν στέλνετε το παιδί στο δωμάτιό του για «να μείνει μόνο του και να ξανασκεφτεί αυτό που έκανε», το παιδί παραμένει θυμωμένο, αναστατωμένο αλλά και μόνο του. Το να απομονώνεις ένα παιδί μέχρι να ζητήσει «συγγνώμη», δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Το παιδί είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσει γιατί μετάνιωσε για αυτό που έκανε και γιατί ζητάει «συγγνώμη» και όχι να λέει τη λέξη αυτή σαν λέξη/κλειδί που θα του ανοίξει την πόρτα προς την ελευθερία. Για να κατανοήσει το παιδί γιατί μια συμπεριφορά δεν είναι αποδεκτή, πρέπει πρώτα να ηρεμήσει και να υποστηριχτεί από κάποιον ενήλικο για να καταλάβει τι έκανε λάθος. Για να συμβεί αυτό, δεν βοηθάει η απομόνωση. Για αυτό, ζητάμε από το παιδί να καθίσει κοντά μας. Όσο ανάστατο κι αν είναι το παιδί, είναι ανάγκη να έχει την αίσθηση της ασφάλειας που του παρέχει αυτή η φυσική εγγύτητα μαζί μας. Τα παιδιά που αισθάνονται ασφαλή, ηρεμούν πιο σύντομα. Μείνετε κοντά στο παιδί σας κι όταν αυτό ηρεμήσει, αρχίστε μια συζήτηση για την λάθος συμπεριφορά. Είναι περιττό να σας θυμίσω πόσο σημαντικό είναι να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας, καθ’ όλο το διάστημα που θα διαρκέσει αυτή η διαδικασία.

Αγαπητοί γονείς,

Μην ξεχνάτε ποτέ. Είσαστε για το παιδί σας το πρότυπο του αυτοελέγχου, της συνεργασίας, της θετικής προσπάθειας για επίλυση προβλημάτων και γενικά το πρότυπο της αποδεκτής συμπεριφοράς. Καλώς ή κακώς, τα παιδιά μαθαίνουν από εμάς και τα καλά και τα άσχημα μαθήματα, με την ίδια ευκολία. Το τι θα επιλέξουμε να τους διδάξουμε, είναι εξαιρετικά καθοριστικό για το μέλλον των παιδιών μας και ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Εκπαιδευτικό βιωματικό σεμινάριο

Μαρ 201531

 Τη Πέμπτη 26 Μαρτίου 2015 πραγματοποιήθηκε βιωματικό σεμινάριο στο νηπιαγωγείο οργανωμένο από την Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου Αγίων Αναργύρων-Καματερού με θέμα «Λογοθεραπεία.Πότε πρέπει να ανησυχώ για το παιδί μου».Οι εισηγήσεις παρουσίασαν μεγάλο ενδιαφέρον και δόθηκαν χρήσιμες πληροφορίες σε γονείς και εκπαιδευτικούς.

T3

T3

T3

ΒΙΩΜΑΤΙΚΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ

Μαρ 201526

ΑΦΙΣΑ
Πέμπτη
26
Μαρτίου
2015
18.00
ΔΗΜΟΣ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ – ΚΑΜΑΤΕΡΟΥ

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ
ΒΙΩΜΑΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Οργάνωση
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΔΗΜΟΥ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ – ΚΑΜΑΤΕΡΟΥ
10ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ
“Λογοθεραπεία. Πότε πρέπει να ανησυχώ για το παιδί μου?”

Συντονισμός
Καδά Γεωργία
Σκαλίζος Αθανάσιος
Λογοθεραπευτές

10ο Νηπιαγωγείο Αγ. Αναργύρων
Ναυαρίνου 4, Αγ. Ανάργυροι
Τηλ. Επικοινωνίας: 210-2632316

Πληροφορίες : Κοινωνική Υπηρεσία
Ι. Μέρλα & Λ. Δημοκρατίας, Άγ. Ανάργυροι
Τηλ. Επικοινωνίας 2132039930, 921

ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΠΑΖΑΡΙ

Μαρ 201520

 

 

ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΠΑΖΑΡΙ Με χαρά θα σας δεχτούμε στο πασχαλινό μας παζάρι που θα γίνει στο 10ο Νηπιαγωγείο Αγίων Αναργύρων το Σάββατο 28-3-2015 και από τις 9.00-13.00.

Θα βρείτε χειροποίητες πασχαλινές κατασκευές μικρών και μεγάλων, φτιαγμένες  με ένα κοινό συστατικό : την αγάπη μας προς τα παιδιά.

Η παγίδα των στερεοτύπων του φύλου

Μαρ 201520

Η παγίδα των στερεοτύπων του φύλου
Τότα Αρβανίτη-Παπαδοπούλου
Σχολική Σύμβουλος 23ης Περιφέρειας Π.Α. ν. Αττικής
& 48ης Περιφέρειας Π.Α. ν. Κυκλάδων
Διδάκτωρ Παιδαγωγικής Πανεπιστημίου Αθηνών
M.A. in Education Πανεπιστημίου Lancaster

Αγαπητοί γονείς,
Το συγκεκριμένο θέμα είναι αρκετά ευαίσθητο και πολύ παρεξηγημένο. Ακόμα και στη σημερινή εποχή, το θέμα των στερεοτύπων που σχετίζονται με τα δύο φύλα, αποτελεί ταμπού και, υπάρχουν φορές, που αισθανόμαστε αμηχανία, όταν τα παιδιά μας δεν συμμορφώνονται με αυτά. Όμως τα μικρά παιδιά δεν γνωρίζουν περί στερεοτύπων και εύκολα κάνουν αιρετικές επιλογές γιατί δεν αισθάνονται τον περιορισμό του «κοινωνικού καθωσπρεπισμού» (τον οποίο οι ενήλικες αισθάνονται έντονα).
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή, όπως το κάνουμε πάντα.
Το μπλε είναι το χρώμα των αγοριών και το ροζ είναι το χρώμα των κοριτσιών. Τέτοιου είδους στερεότυπα για το φύλο έχουν ενσταλαχτεί μέσα μας από τότε που γεννηθήκαμε. Από τότε που στο μαιευτήριο μας φόρεσαν ένα έγχρωμο βραχιολάκι με το φύλο μας και το επίθετό μας γραμμένα επάνω του.
Τα στερεότυπα συνεχίζονται καθώς μεγαλώνουμε: Τα αγόρια ενθαρρύνονται να παίζουν με φορτηγά ή με άλλα παιχνίδια δράσης ενώ τα κορίτσια ενθαρρύνονται να παίζουν με κούκλες ή κουζινικά. Αλήθεια, τι θα σήμαινε για τον καθένα από εσάς, αν το παιδί σας αποφάσιζε να διασχίσει τα όρια που υπαγορεύουν τα στερεότυπα του φύλου του;
Ας πάρουμε με τη σειρά τις δύο εκδοχές.
Εκδοχή πρώτη – Έχω κορίτσι: Θα εμποδίζατε την κόρη σας να παίξει με σφυριά και κατσαβίδια από φόβο μήπως αναδειχθεί η αγορίστικη πλευρά της; Στην εποχή που ζούμε, όλοι γνωρίζουμε πόσο χρήσιμο είναι για μια γυναίκα να έχει αναπτύξει κάποιες καθαρά πρακτικές δεξιότητες. Άρα, το πιθανότερο είναι ότι, μάλλον, δεν θα επεμβαίνατε.
Εκδοχή δεύτερη – Έχω αγόρι: Θα εμποδίζατε το γιό σας να παίξει με κούκλες και κουζινικά από φόβο μήπως αναδειχτεί η ευαίσθητη πλευρά του; Παρότι στην εποχή που ζούμε είναι χρήσιμο για έναν άνδρα να έχει αναπτύξει κάποιες δεξιότητες που θα του επιτρέπουν να αυτοσυντηρείται ή να βοηθά αποτελεσματικά στο μεγάλωμα των παιδιών, η μεγαλύτερη πιθανότητα είναι ότι θα επεμβαίνατε απαγορευτικά. Διακριτικά, ίσως, αλλά πάντως θα εμποδίζατε το γιό σας να συνεχίσει αυτό το παιχνίδι. Ακόμα, όμως, κι αν δεν τον εμποδίζατε, θα αισθανόσαστε άβολα με τις επιλογές του στο παιχνίδι.
Ας αναλύσουμε, λοιπόν, τη δεύτερη εκδοχή.

Αγαπητοί γονείς,
Τα αγόρια σας, όταν έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν ελεύθερα με ποιο παιχνίδι να παίξουν στο νηπιαγωγείο, διαλέγουν αρκετά συχνά να παίζουν με τις κούκλες. Εμείς, οι νηπιαγωγοί, θεωρούμε πως είναι απολύτως φυσιολογικό για ένα αγόρι 5 ή 6 χρόνων να θέλει να παίξει με τις κούκλες. Τους αρέσει να παίζουν με τα «μωρά» και, φυσικά, τους αρέσει να προσποιούνται τους «μπαμπάδες». Εμείς, στο νηπιαγωγείο, ενθαρρύνουμε τα αγόρια να εξερευνήσουν τους ρόλους που θα υποδυθούν σε μεταγενέστερη ηλικία. Τα υποστηρίζουμε στο να εκφράζουν την τρυφερή τους πλευρά, όταν υποδύονται τον ρόλο του «μπαμπά», και τα βοηθάμε να αναπτύξουν από νωρίς τις «πατρικές δεξιότητες». Δίνουμε, με άλλα λόγια, στους μικρούς μαθητές μας τη δυνατότητα να μιμηθούν τους μπαμπάδες τους και μας ικανοποιεί να τους βλέπουμε να εκφράζονται τρυφερά, γιατί γνωρίζουμε πως τα παιδιά «αντιγράφουν» συμπεριφορές. Αυτό σημαίνει πως τα αγόρια σας έχουν εισπράξει τρυφερότητα από εσάς, γεγονός που τους επιτρέπει να συμπεριφερθούν με ανάλογο τρόπο, όταν υποδύονται τον «μπαμπά». Για αυτό δεν φοβόμαστε τις κούκλες ως επιλογή. Αντίθετα, τις θεωρούμε ως το μέσο για να επιτρέψουμε στα αγόρια να εκφράζουν ελεύθερα τα πιο τρυφερά τους ένστικτα και τις ευαισθησίες τους.
Όπως αντιλαμβάνεστε, ως νηπιαγωγοί, είμαστε γενικά αντίθετες απέναντι στα στερεότυπα που δεν αποδέχονται την ελεύθερη έκφραση των συναισθημάτων στα αγόρια. Για παράδειγμα, ενώ το κλάμα είναι μια φυσιολογική συναισθηματική αντίδραση, την οποία βιώνουμε όλοι, υπάρχει –ακόμα και σήμερα- η γενικευμένη αντίληψη ότι στα αγόρια «απαγορεύεται» κάτι τέτοιο -οι άνδρες δεν κλαίνε. Αν αυτό το καταπιέσουμε από τις μικρές ηλικίες, τα αγόρια θα μεγαλώσουν και θα γίνουν άνδρες που θα δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν τα συναισθήματά τους. Μια τέτοια εξέλιξη δεν ωφελεί κανέναν –ούτε τα αγόρια ούτε την κοινωνία. Οι ενήλικες που δεν μπορούν να εκφράζουν ελεύθερα τα συναισθήματά τους είναι «συναισθηματικά ευνουχισμένοι».
Γενικά, βέβαια, η προώθηση των στερεοτύπων που συνδέονται με την αρρενωπή συμπεριφορά των αγοριών –με ό,τι αυτό συνεπάγεται- είναι έκδηλη παντού: στο σπίτι, στα έντυπα, στα μέσα μαζικής επικοινωνίας, στην ευρύτερη κοινωνία. Σε ό,τι αφορά τα στερεότυπα που συνδέονται με τη θηλυκότητα των κοριτσιών, όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει, καθώς τα κορίτσια λαμβάνουν από παντού τα μηνύματα ότι θα πρέπει να αγνοήσουν αυτά τα παρωχημένα στερεότυπα και να διεκδικήσουν στη ζωή οτιδήποτε θα διεκδικούσε ένα αγόρι. Αυτή, ακριβώς, η μεταστροφή της κοινωνίας, ως προς τα θηλυκά στερεότυπα, έχει δημιουργήσει μια ανισότητα. Δηλαδή, ενώ παροτρύνει τα κορίτσια να ασχοληθούν με –μέχρι πρότινος- παραδοσιακά αντρικά επαγγέλματα ή διεκδικήσεις, εξακολουθεί να στιγματίζει τα αγόρια που επιλέγουν συνειδητά επαγγέλματα ή κατευθύνσεις που άλλοτε αποτελούσαν παραδοσιακά κοριτσίστικες επιλογές. Σήμερα, εξακολουθούμε να ζητούμε συμμόρφωση από τα αγόρια ως προς τα στερεότυπα του φύλου τους ενώ, αντίθετα, ζητούμε από τα κορίτσια να απελευθερωθούν από τα στερεότυπα του δικού τους φύλου.
Θυμάμαι, πριν από είκοσι πέντε χρόνια, έναν νέο φοιτητή στο Πανεπιστήμιο. Ήταν ο μοναδικός φοιτητής στο Τμήμα των νηπιαγωγών. Στην πρώτη μας συνάντηση, τον ρώτησα αν βρέθηκε εκεί από δική του επιλογή ή τυχαία. Μου απάντησε ότι είχε ήδη πάρει το πτυχίο του Μηχανολόγου –γιατί των πίεσαν από την οικογένεια του να ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του- και ότι η παρουσία του στο Τμήμα Νηπιαγωγών ήταν απολύτως συνειδητή επιλογή γιατί από μικρό παιδί αυτό θα ήθελε πάντα να κάνει στη ζωή του, ήθελε να γίνει νηπιαγωγός. Τότε, αποτελούσε μια «εξαίρεση». Σήμερα, είναι ένας εξαιρετικός παιδαγωγός προσχολικής ηλικίας. Δίδαξε δώδεκα χρόνια σε τάξεις νηπιαγωγείου και, τα τελευταία οκτώ χρόνια, είναι καθηγητής σε τμήμα Πανεπιστημίου στον Καναδά. Τον παρακολουθώ με αγάπη κι ενδιαφέρον και χαίρομαι που ένας τόσο παραδοσιακά γυναικείος χώρος κέρδισε έναν σπουδαίο επαγγελματία και επιστήμονα.
Αγαπητοί γονείς,
Αγόρια και κορίτσια γεννιούνται με μια έντονη διάθεση για ανεξαρτησία και αυτονομία. Μεγαλώνοντας, διεκδικούν το δικαίωμά τους στην αυτοδιάθεση. Αν πραγματικά σεβόμαστε τα παιδιά μας, ας τους δώσουμε το δικαίωμα να είναι ο εαυτός τους.

Όταν τα παιδιά εκφράζονται με επιθετικότητα

Μαρ 201516

 

 

Όταν τα παιδιά εκφράζονται με επιθετικότητα

Τότα Αρβανίτη-Παπαδοπούλου
Σχολική Σύμβουλος 23ης Περιφέρειας Π.Α. ν. Αττικής
& 48ης Περιφέρειας Π.Α. ν. Κυκλάδων
Διδάκτωρ Παιδαγωγικής Πανεπιστημίου Αθηνών
M.A. in Education Πανεπιστημίου Lancaster

Αγαπητοί γονείς,
Τα μικρά παιδιά, πολλές φορές, κτυπούν άλλα παιδιά, όταν θέλουν να εκφράσουν το θυμό τους. Ίσως να έχουν δει άλλους να κτυπούν ο ένας τον άλλο –τηλεόραση, video παιχνίδια κλπ. – και έχουν διαμορφώσει την αντίληψη ότι αυτό είναι που κάνουν οι άνθρωποι όταν είναι συγχυσμένοι με κάτι. Όταν τα παιδιά είναι μικρά, δεν έχουν άλλο τρόπο για να εκφράσουν τα αρνητικά τους συναισθήματα.
Όταν βρεθούμε παρόντες σε ένα τέτοιο περιστατικό, όπου το παιδί μας κτυπά ένα άλλο παιδί, θα πρέπει να αξιοποιήσουμε την ευκαιρία για να εκπαιδεύσουμε το παιδί μας επάνω σε θέματα ευγένειας, σεβασμού προς τους άλλους και προσωπικών ορίων. Ποτέ δεν αγνοούμε αυτές τις συμπεριφορές γιατί κάτι τέτοιο μπορεί με το χρόνο να γίνει ανεξέλεγκτο.
Ας δούμε τώρα πως θα πρέπει να αντιδράσουμε σε ανάλογες περιπτώσεις.
• Παραμένουμε ήρεμοι και συγκεντρωνόμαστε σε εκείνα που θα θέλαμε να διδάξουμε το παιδί μας. Όταν το παιδί μας είναι εκείνο που επιτίθεται, κτυπώντας άλλο ή άλλα παιδιά, σε ένα παιδικό πάρτι ή στην παιδική χαρά, είναι σίγουρα κάτι που μας φέρνει σε δύσκολη θέση. Ανησυχούμε, κυρίως, για το ότι μετά από αυτή τη συμπεριφορά, δεν θα ξαναϋπάρξουν προσκλήσεις για το παιδί μας. Αν, όντως, ισχύει αυτή η ανησυχία μας, τότε ανησυχούμε για λάθος πράγματα, γιατί η δημοφιλία του παιδιού μας δεν θα έπρεπε να αποτελεί το πρωταρχικό μας μέλημα. Στην πραγματικότητα, αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι η αντιμετώπιση της συμπεριφοράς του παιδιού μας και το πώς θα μπορέσουμε να το βοηθήσουμε να τη διορθώσει. Κανένα παιδί δεν είναι τέλειο όπως δεν είναι τέλειος και κανένας γονιός. Το να εκνευριστούμε και να αρχίσουμε να φωνάζουμε, δεν θα βοηθήσει καθόλου. Παίρνουμε μια βαθειά ανάσα, διατηρούμε την ψυχραιμία μας και έχουμε πάντα στο νου μας ότι, αφού αποτελούμε πρότυπο για το παιδί μας, πρέπει να επιδείξουμε αυτοσυγκράτηση.
• Κοιτάμε το παιδί μας στα μάτια και διατυπώνουμε σε ήρεμο τόνο: «Δεν επιτρέπεται να κτυπάμε». Φροντίζουμε ώστε το σχόλιό μας να είναι σύντομο, απλό και άμεσο. Όταν μιλάμε πολύ, τα παιδιά αποσυντονίζονται. Θέτουμε όρια. Σήμερα, μπορεί να λέμε: «Δεν επιτρέπεται να απομακρύνεσαι από μένα, μέσα στο πολυκατάστημα», αλλά, αύριο, μπορεί να λέμε: «Δεν επιτρέπεται να κυκλοφορείς έξω από το σπίτι μετά τις 9:00 μ.μ.». Θα θέτουμε όρια στα παιδιά μας για πολλά χρόνια, για αυτό, τα λόγια που χρησιμοποιούμε πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτα και εύστοχα.
• Αντικαθιστούμε την μη αποδεκτή συμπεριφορά με μια άλλη αποδεκτή. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε μια συμπεριφορά, αν δεν την αντικαταστήσουμε με μια άλλη. Μπορούμε να πούμε στο παιδί να μην κτυπά, αλλά αυτό δεν του λέει τι να κάνει όταν αισθάνεται θυμό ή απόγνωση. Ακόμα και το πιο ομιλητικό παιδί, μπορεί να μην τα καταφέρει να βρει τις λέξεις που χρειάζεται για να διαχειριστεί μια κατάσταση, όταν είναι συναισθηματικά φορτισμένο. Είμαι σχεδόν σίγουρη, ότι έχει τύχει σε όλους μας να είμαστε τόσο ξαφνιασμένοι ή το θυμωμένοι με μια κατάσταση, που να μένουμε άφωνοι. Αυτό που χρειάζεται, λοιπόν, το παιδί να του πούμε, είναι τι θα κάνει ακριβώς την επόμενη φορά που θα βρεθεί σε αντίστοιχη περίσταση. Γι’ αυτό, προετοιμάζουμε το παιδί μας, λέγοντάς του τι θα μπορούσε να πει σε κάθε περίπτωση. Το διδάσκουμε να ζητά ευγενικά τα αντικείμενα που θέλει και να μην τα βουτάει από τα άλλα παιδιά. Το διδάσκουμε να ζητά από τους άλλους να σταματήσουν να κάνουν κάτι που το ενοχλεί, διαφορετικά να ζητά τη βοήθεια των ενηλίκων. Το διδάσκουμε ότι υπάρχουν τρόποι να πετυχαίνουμε κάτι που θέλουμε, χωρίς να χρειάζεται να καταφύγουμε στη βία.
• Προσφέρουμε τη βοήθειά μας. Όπως έχουμε ξαναπεί, η υπέρτατη προσπάθειά μας είναι να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να εξελιχθούν σε ανεξάρτητες προσωπικότητες, δηλαδή, να αυτονομηθούν. Στην προσπάθειά μας αυτή, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε να διαβεβαιώνουμε τα παιδιά μας ότι, για οτιδήποτε χρειαστούν, θα είμαστε δίπλα τους. Τα παιδιά μας έχουν ανάγκη να γνωρίζουν πως για οποιοδήποτε θέμα που τους απασχολεί, μπορούν να ζητήσουν τη βοήθειά μας. Είναι βέβαιο ότι θα το κάνουν, αν είναι σίγουρα πως θα παραμείνουμε ήρεμοι και ψύχραιμοι, ό,τι και αν είναι αυτό που θα μοιραστούν μαζί μας.
• Δεν διδάσκουμε στα παιδιά, ότι είναι αποδεκτό να αγκαλιάζουν άλλα παιδιά. Υπάρχουν ακόμα γονείς που παροτρύνουν το παιδί τους να αγκαλιάσει το παιδί που κτύπησε πριν λίγο, προκειμένου να του δείξει μεταμέλεια και ότι με αυτό τον τρόπο του ζητά συγγνώμη. Αυτή η πρακτική είναι λάθος. Τα μικρά παιδιά δεν αντιλαμβάνονται τα προσωπικά όρια, γι’ αυτό όταν ένας ενήλικας τα διδάσκει να εισβάλλουν στον προσωπικό ζωτικό χώρο κάποιου άλλου και να τον αγγίξουν κάνουν λάθος, ακόμα κι αν έχουν τις καλύτερες προθέσεις. Το να αγγίζουμε κάποιον άλλο, χωρίς τη συγκατάθεσή του δεν είναι ευγενικό.
• Διδάσκουμε τα παιδιά μας πως με τα χέρια τους εξυπηρετούν τις ανάγκες τους και δεν τα χρησιμοποιούν για να βλάψουν κανένα.
Αγαπητοί γονείς,
Να θυμάστε πάντα πως ο τρόπος που θα προσεγγίσετε τα παιδιά σας στα θέματα που προκύπτουν τώρα, θα προσδιορίσει τις μελλοντικές αλληλεπιδράσεις σας μαζί τους. Τα παιδιά, πρέπει να γνωρίζουν ότι είσαστε προσιτοί τόσο στα εύκολα όσο και στα δύσκολα. Όταν αντιδράτε φωνάζοντας, γίνεστε ευερέθιστοι και προσβάλλετε τα παιδιά σας σε αυτή τους την ηλικία, θα τα δυσκολέψετε να σας προσεγγίσουν στα «δύσκολα», όταν φθάσουν στην εφηβεία τους. Οι καίριες στιγμές μιας σχέσης είναι οι δύσκολες στιγμές. Μια τέτοια στιγμή είναι, όταν το παιδί σας κτυπήσει ένα άλλο παιδί σε ένα πάρτι γενεθλίων. Παραμείνετε ήρεμοι, δώστε στο παιδί σας τις οδηγίες που χρειάζεται και βοηθείστε το να μην επαναλάβει την λάθος συμπεριφορά.
Είμαι σίγουρη, πως δεν θα το μετανιώσετε ποτέ που αντιδράσατε έτσι.

ευ ζην

Ιαν 201528

 

 

Η καρδιά της Αθήνας χτυπάει… σε ρυθμό ΕΥΖΗΝ!
Το διήμερο 30 και 31 Ιανουαρίου 2015 το Πρόγραμμα ΕΥΖΗΝ θα βρίσκεται στο Μετρό του Συντάγματος
για να υποδεχθεί τους μικρούς επισκέπτες που θα παρευρεθούν στην εκδήλωση με θέμα «Διατροφή και
Υγεία». Η εκδήλωση διοργανώνεται από την Ελληνική Διατροφολογική Εταιρεία και έχει ως στόχο να
ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει το κοινό σχετικά με τις αρχές της ισορροπημένης διατροφής, τα
οφέλη ενός δραστήριου τρόπου ζωής, καθώς και τους τρόπους πρόληψης και αντιμετώπισης της
παχυσαρκίας και άλλων χρόνιων διατροφοεξαρτώμενων νοσημάτων.
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης θα πραγματοποιηθεί αξιολόγηση παραμέτρων υγείας παιδιών και ενηλίκων,
και πιο συγκεκριμένα θα αξιολογηθούν τα ανθρωπομετρικά τους χαρακτηριστικά, η σωματική τους
διάπλαση και οι διατροφικές τους συνήθειες. Οι διαιτολόγοι μέλη της ομάδας υλοποίησης του
Προγράμματος ΕΥΖΗΝ θα δώσουν το παρών, αξιολογώντας τη σωματική ανάπτυξη και την ποιότητα
των διατροφικών επιλογών των παιδιών που θα παρευρεθούν, και προσφέροντας εξατομικευμένες
συμβουλές διατροφής στα παιδιά και τους γονείς τους στο πλαίσιο κατ’ ιδίαν συνεντεύξεων.
Κατά τη διάρκεια του διημέρου, μικροί και μεγάλοι θα έχουν τη δυνατότητα να ενημερωθούν για τα οφέλη
της ισορροπημένης διατροφής και του δραστήριου τρόπου ζωής μέσα από την παροχή σχετικού έντυπου
ενημερωτικού υλικού. Επιπλέον, θα πραγματοποιηθούν ομιλίες έγκριτων επιστημόνων σε ανοιχτή
συζήτηση με το κοινό, καθώς και προβολή ειδικών βίντεο που αφορούν τις δράσεις του Προγράμματος
ΕΥΖΗΝ, τη διατροφή και τη σωματική δραστηριότητα κατά την παιδική ηλικία και έξυπνα tips διατροφής
και άσκησης για όλη την οικογένεια.
Περισσότερα, την Παρασκευή και το Σάββατο 30 και 31 Ιανουαρίου στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων
του Μετρό Συντάγματος. Σας περιμένουμε!
Υπενθυμίζεται ότι το EYZHN (Εθνική δράση Υγείας για τη ΖωΗ των Νέων) είναι ένα πρόγραμμα του
Χαροκοπείου Πανεπιστημίου σε συνεργασία με τα Υπουργεία Παιδείας & Θρησκευμάτων και Πολιτισμού
& Αθλητισμού. Κύριος στόχος του προγράμματος είναι η διασφάλιση της υγείας των παιδιών μέσα από
την υιοθέτηση ισορροπημένων συνηθειών διατροφής και σωματικής δραστηριότητας. Το Πρόγραμμα με
συγκεκριμένες ενέργειες παρεμβαίνει στην καθημερινότητα της ελληνικής οικογένειας, του σχολείου και
του συνόλου της κοινωνίας, παρέχοντας, μεταξύ άλλων, διαρκή συμβουλευτική ενημέρωση σε θέματα
διατροφής, ανάπτυξης και σωματικής δραστηριότητας.
Μια από τις σημαντικότερες δράσεις του ΕΥΖΗΝ, αυτή της αξιολόγησης της σωματικής διάπλασης, της
φυσικής κατάστασης και των συνηθειών διατροφής και σωματικής δραστηριότητας των μαθητών,
διενεργείται στα σχολεία με την ευγενική χορηγία της ΟΠΑΠ Α.Ε. Άλλες δράσεις του ΕΥΖΗΝ, όπως
προγράμματα ενημέρωσης και παρεμβάσεις σε επίπεδο σχολείων και Δήμων, χρηματοδοτούνται από
την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο.

« Παλιότερα άρθρα


Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων