Πριν λίγες μέρες η αίθουσα του Β2 γέμισε με χρώματα, σκέψεις και… <<πετραδάκια>>.Με αφορμή το υπέροχο βιβλίο της Μαρίνας Γιώτη <<Μίλα μου>>, οι μαθητές μας είχαν την ευκαιρία να εξερευνήσουν τον κόσμο των συναισθημάτων και τη σημασία του να μοιραζόμαστε όσα μας απασχολούν και μας στεναχωρούν. Συζητήσαμε για το πώς οι φόβοι , το άγχος και η θλίψη μπορούν να μοιάζουν με βάρη που κουβαλάμε, αλλά και πόσο ανακουφιστικό είναι όταν βρίσκουμε τη δύναμη να μιλήσουμε γι’ αυτά σε κάποιον που μας αγαπά.
Αφού μοιραστήκαμε τις σκέψεις μας και τους προβληματισμούς μας, έγραψε ο καθένας μέσα στη <<Μιλιά>> μας, τι κάνει όταν νιώθει λυπημένος και σε ποιον απευθύνεται για να ζητήσει βοήθεια.
Έπειτα, κάθε μαθητής πήρε ένα μικρό χαρτάκι και έγραψε πάνω αυτό που του προκαλεί το μεγαλύτερο άγχος αυτή την περίοδο. Αυτό το χαρτάκι έγινε το δικό τους «πετραδάκι» – το βάρος που κουβαλούσαν μέσα τους. Στη συνέχεια, με μια συμβολική κίνηση, το έριξαν μέσα στο γλαστράκι τους μαζί με έναν σπόρο.
Θάβοντας το «πετραδάκι» στο χώμα, οι μαθητές ένιωσαν την ανακούφιση της απελευθέρωσης. Τώρα, το άγχος τους δεν είναι πια βάρος, αλλά μέρος μιας διαδικασίας μεταμόρφωσης. Καθώς το χαρτάκι θα μένει στο χώμα, εμείς περιμένουμε με υπομονή και φροντίδα τον σπόρο να φυτρώσει και να ανθίσει.
Η δράση αυτή μας θύμισε ότι, όπως ακριβώς φροντίζουμε ένα φυτό για να μεγαλώσει, έτσι πρέπει να φροντίζουμε και τον εαυτό μας. Αφήνουμε πίσω ό,τι μας βαραίνει και δίνουμε χώρο σε κάτι όμορφο να αναπτυχθεί.
Ανυπομονούμε να δούμε τα πρώτα πράσινα φύλλα να ξεπροβάλλουν στα γλαστράκια μας!
