visitors – επισκέπτες

Flag Counter

Συνέντευξη Βασίλη Γεργατσούλη στην εφημερίδα «Παλμός»

31 Μαΐου 2019 από και με ετικέτα , ,

Διαβάστε τη συνέντευξη που παραχώρησε ο Βασίλης Γεργατσούλης στη Μαίρη Γκιώνη-Λαρεντζάκη, στην εβδομαδιαία τοπική εφημερίδα «Παλμός» του Γαλατσίου (Αριθμός φύλλου 625/17-05-2019, σελ. 10-11).

Για να διαβάσετε τη συνέντευξη, επιλέξτε τον σύνδεσμο που ακολουθεί.

palmos Συνέντευξη Βασίλη Γεργατσούλη

Για όλη την εφημερίδα, επιλέξτε τον σύνδεσμο που ακολουθεί:

palmos-efhmerida-17-5-2019

 

Κατηγορία ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ, ΠΑΡΑΜΥΘΙ - ΑΦΗΓΗΣΗ | 15 Σχόλια »

«Fake news» (μικροδιήγημα του Βασίλη Γεργατσούλη)

25 Μαΐου 2019 από και με ετικέτα ,

Fake news

 

Χθες ο αρχηγός μας, στα πλαίσια της προεκλογικής του εκστρατείας, μίλησε στην Κρήτη σε ένα πολυπληθές ακροατήριο.

Οι πολιτικοί μας αντίπαλοι αμφισβήτησαν την επιτυχία της συγκέντρωσης. Είπαν πως οι σκηνές που προβλήθηκαν στην τηλεόραση είναι αποτέλεσμα επεξεργασίας στο photoshop.

Ανοησίες! Οι εικόνες είναι αληθινές. Είδα αρκετές φορές το επίμαχο βίντεο. Στην πρώτη σειρά των διαδηλωτών αναγνώρισα τον θείο Γεράσιμο. Στεκόταν στην προβλήτα του λιμανιού και ανέμιζε ένα σημαιάκι. Ο καημένος… πέθανε πρόπερσι. Ήμουν στην κηδεία του.

Κατηγορία ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ | 15 Σχόλια »

«Το μπαλόνι» (του Βασίλη Γεργατσούλη)

24 Μαΐου 2019 από και με ετικέτα ,

Αποτέλεσμα εικόνας για 216f1edaa301a2dbcf946346be02f909

Διάκριση στον 9ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό ΕΠΟΚ 2018. Έλαβα το Γ΄ Βραβείο για το διήγημά μου «Το μπαλόνι». Σας το παραθέτω.

 

Το μπαλόνι (Διήγημα του Βασίλη Γεργατσούλη)

Η οικογένειά μου ήταν φτωχή. Ο πατέρας μου ήταν σακάτης και η μάνα μου, αν και ήταν πρόθυμη και εργατική, δεν ήξερε πώς βγαίνουν τα λεφτά. Με μια μικρή αναπηρική σύνταξη του πατέρα πληρώναμε το νοίκι και τους λογαριασμούς. Για τα υπόλοιπα –φαγητό, ρούχα…– είχε φορές που περίσσευαν λίγα λεφτά και τρώγαμε και ντυνόμασταν, είχε φορές που πεινούσαμε. Για βόλτες και παιχνίδια… ούτε λόγος.

Εγώ ζήλευα τα παιδάκια που είχαν μπάλες, στρατιωτάκια και άλλα παιχνίδια. Λάτρευα τη λάμψη τους, τα χρώματά τους…

Μια μέρα πήγα με τη μαμά σε μια πλατεία. Με έπαιρνε συχνά εκεί να κάνω τσάμπα κούνια στη δημοτική παιδική χαρά να μου φεύγει το μαράζι. Δυο τρεις πλανόδιοι έμποροι πλεύριζαν τα παιδιά και τους γονείς. Πουλούσαν ζαχαρωτά, γλειφιτζούρια και παιχνίδια. Προσπαθούσαν να ξελογιάσουν τα παιδιά και αυτά έσερναν απ’ τα φουστάνια τις μανάδες τους στον πάγκο τους.

-Μα αγοράστε ένα παιχνιδάκι, κυρία μου. Δε βλέπετε που κλαίει το παιδί; Δεν αξίζει είκοσι δραχμές το χαμόγελο του βλασταριού σας; έλεγε εκείνος στις μαμάδες, σαν να νοιαζόταν περισσότερο για το χαμόγελο των παιδιών παρά για την τσέπη του.

Ζητούσα κι εγώ επίμονα από τη μάνα μου να μου αγοράσει ένα πολύχρωμο μπαλόνι. Ο έμπορας έλεγε πως ήταν γεμισμένο με ήλιο και γι’ αυτό πετούσε ψηλά.

-Μαμά, πάρε μου ένα μπαλόνι με… ήλιο μέσα! κλαψούριζα εγώ και την τραβούσα από το φουστάνι.

Νόμιζα πως είχαν κόψει απ’ τον ήλιο ένα κομμάτι και είχαν γεμίσει με αυτό το μπαλόνι. Ήθελα να έχω κι εγώ μια φετούλα αληθινό ήλιο να παίζω.

-Δε μ’ αγαπάς! Ποτέ δε μου αγόρασες ένα αληθινό παιχνίδι! της φώναξα.

Με εκείνο το «δε μ’ αγαπάς» είχα ακουμπήσει την πιο ευαίσθητη χορδή της καρδιάς της μάνας μου.

-Σ’ αγαπώ, βλαστάρι μου, μα…!

-Δείξτε με πράξεις την αγάπη σας, κυρία μου! σιγόνταρε από δίπλα ο πωλητής.

Η μάνα μου υποχώρησε. Έβγαλε απ’ την τσέπη ένα κέρμα και πλήρωσε.

-Ποιο μπαλόνι σ’ αρέσει; Διάλεξε!

Πήρα το πιο όμορφο. Η μάνα μου έδεσε τον σπάγκο στο χέρι μου για να μη μου φύγει. Περπατούσα δίπλα της και δεν κοιτούσα πια τη γη. Μόνο τον ουρανό κοιτούσα και καμάρωνα το μπαλόνι μου.

Τότε έγινε το απρόσμενο. Το μπαλόνι με τράβηξε ψηλά. Η μάνα μου άπλωσε το χέρι να με κρατήσει μα είχα ήδη υψωθεί πάνω απ’ την πλατεία.

-Αγόρι μου! άκουσα τρομαγμένη τη φωνή της.

Εγώ όμως δεν είχα τρομάξει. Αντίθετα γελούσα ευτυχισμένος. Πίστευα πως το κομμάτι του ήλιου, με το οποίο είχαν γεμίσει το μπαλόνι, τραβούσε για τον μπαμπά του, τον ήλιο, κι έπαιρνε κι εμένα μαζί. Έβλεπα τη γη από ψηλά και δε σταματούσα να γελώ. Ακόμα κι όταν νύχτωσε κι άναβαν τα φώτα της πολιτείας, συνέχισα να γελώ ευτυχισμένος.

Κάποτε η κούραση με νίκησε. Έκλεισαν τα μάτια και αποκοιμήθηκα ψηλά στον ουρανό, με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη.

Ξύπνησα στο κρεβάτι μου. Στην καρέκλα είδα δεμένο το μπαλόνι μου.

Ήπια το γάλα μου και βγήκα στην αλάνα να καμαρώσουν τα παιδιά το πιο όμορφο μπαλόνι της γης, που ήταν δικό μου. Τους είπα πως με είχε ταξιδέψει την προηγούμενη νύχτα ψηλά στον ουρανό. Γέλασαν. Δε με πίστεψαν. Η χαρά μου θάμπωσε.

Έτρεξα βουρκωμένος στο σπίτι.

-Μαμά, τα παιδιά δεν πιστεύουν πως πέταξα στ’ αλήθεια με το μπαλόνι μου στον ήλιο!

Εκείνη χαμογέλασε.

-Μη βάζεις άγνοια, αγόρι μου. Εγώ σε πιστεύω. Ήσουν τόσο χαρούμενος… που πέταξες αλήθεια ως τον ήλιο!

Κατηγορία ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ | 15 Σχόλια »

«Τόση αγάπη κι άλλη τόση» (του Βασίλη Γεργατσούλη)

24 Μαΐου 2019 από και με ετικέτα , , ,

Τριπλή διάκριση στον 9ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό ΕΠΟΚ 2018. Έλαβα το Β΄ Βραβείο για τον μουσικό μου στίχο «Τόση αγάπη κι άλλη τόση», Γ΄ Βραβείο για το διήγημά μου «Το μπαλόνι» και Γ΄ Βραβείο για το παραμύθι μου «Το κυπαρίσσι, η νεραντζιά και η ελιά».
Ευχαριστώ την οργανωτική και την κριτική επιτροπή του διαγωνισμού.

Aποτελέσματα ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΣΤΙΧΟΥ 9ου Παγκόσμιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού Ε.Π.Ο.Κ. 2018

Παραθέτω τον μουσικό στίχο που βραβεύτηκε με το Β΄ βραβείο:

ΤΟΣΗ ΑΓΑΠΗ ΚΙ ΑΛΛΗ ΤΟΣΗ (Μουσικός στίχος του Βασίλη Γεργατσούλη)
Εύθραυστη είν’ η αγάπη μας γι’ αυτό
δος μου το φιλί σου το καυτό.
Μην αφήσεις να ραγίσει
το γυαλί και να σκορπίσει.
Κράτα με αγκαλιά και πάμε
τον βοριά να μη φοβάμαι.

 

Θάλασσα η αγάπη μας κι εγώ
δίχως το σκαρί σου θα πνιγώ.
Πάρε με στην αγκαλιά σου,
δος μου φως απ’ τη φωτιά σου.
Φίλα με γλυκά στα χείλη.
Κοίτα, σίμωσε το δείλι.

 

Πλάστηκε η αγάπη από πηλό.
Έλα! Στο φιλί μου σε καλώ!
Δος μου απ’ τη δροσιά τ’ Απρίλη
μ’ ένα σου φιλί στα χείλη
κι η καρδιά μου θα σου δώσει
τόση αγάπη κι άλλη τόση!

Κατηγορία ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ | 15 Σχόλια »

Τριπλή λογοτεχνική διάκριση

22 Μαΐου 2019 από και με ετικέτα , ,

Τριπλή διάκριση στον 9ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό ΕΠΟΚ 2018. Έλαβα το Β΄ Βραβείο για τον μουσικό μου στίχο «Τόση αγάπη κι άλλη τόση», Γ΄ Βραβείο για το διήγημά μου «Το μπαλόνι» και Γ΄ Βραβείο για το παραμύθι μου «Το κυπαρίσσι, η νεραντζιά και η ελιά».
Ευχαριστώ την οργανωτική και την κριτική επιτροπή του διαγωνισμού.

Aποτελέσματα ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΣΤΙΧΟΥ 9ου Παγκόσμιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού Ε.Π.Ο.Κ. 2018

Aποτελέσματα ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ 9ου Παγκόσμιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού Ε.Π.Ο.Κ. 2018

Αποτελέσματα ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ 9ου Παγκόσμιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού Ε.Π.Ο.Κ. 2018

 

Κατηγορία ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ | 15 Σχόλια »

Χαϊκού του Β. Γεργατσούλη (με φωτογραφίες)

7 Απριλίου 2019 από και με ετικέτα , ,

Με μια σιγουριά / κοιτάζω το αύριο / …και αμφιβάλλω.

Πορεία σωστή / μα να που αράξαμε / σε λάθος νησί!

Ρηχών ποταμών / τα νερά ξεφωνίζουν / τάχα τι λένε;

Όταν σβήνουν / τα ουράνια τόξα / τάχα πού πάνε;

Βρέξει χιονίσει / ένας ήλιος αντάρτης / θα μας ζεσταίνει.

Κι αν πέφτει βροχή / βγαίνω μόνος στους δρόμους / χωρίς ομπρέλα.

«Μέρες της Γριάς»… / Ο Μάρτης τα δόντια του / μας δείχνει πάλι.

Βράχο γυρεύει / η καρδιά να κουρνιάσει / σαν γλαροπούλι.

Ο ήλιος καίει. / Καμίνι αιώνιο. / Πού βρίσκει ρεύμα;

Κρύφτηκες μόνη / σ’ έναν στίχο χαϊκού / χωρίς εμένα.

Φεύγω στα ξένα / με μια βαλίτσα γεμάτη / μνήμες πατρίδας. /// Μια στάξη χώμα / ραμμένο στη φόδρα μου / προσκυνητάρι.

Γύρεψα μόνο / του πεύκου το θρόισμα / δίπλα στο κύμα.

Μιας γλάστρας χώμα / ο τόπος που πόθησα, / τίποτα άλλο.

Σκίσε τον χάρτη / και φτάσε στο όνειρο / χωρίς πυξίδα.

Κατηγορία ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ | 15 Σχόλια »

Τιμητική Διάκριση σε ποιητικό διαγωνισμό

6 Απριλίου 2019 από και με ετικέτα ,

Στον 1ο Ποιητικό Διαγωνισμό του Συλλόγου «ΛΙΝΟΣ» έλαβα τιμητική διάκριση.

 

Τιμητική Διάκριση

Κατηγορία ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ | 15 Σχόλια »

«Η Πρώτη ιπτάμενη γάτα» (παρουσίαση σε ραδιοφωνική εκπομπή)

2 Απριλίου 2019 από και με ετικέτα ,

 

Η παρουσίαση του παιδικού βιβλίου μου «Η Πρώτη ιπτάμενη γάτα» στην εκπομπή του ραδιοφώνου freshradio.gr με τον Γιώργο Μιχαλόπουλο, στις 2 Απριλίου 2019, Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου. (Ξεκινάω την παρουσίαση μου από το 3ο λεπτό του ηχητικού ντοκουμέντου που ακολουθεί). Πατήστε το βέλος για να ακούσετε.

Κατηγορία ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ, ΠΑΡΑΜΥΘΙ - ΑΦΗΓΗΣΗ | 15 Σχόλια »

Ποιητικές Συμπλεύσεις 3. Ρευστά όρια (συλλογικός ποιητικός τόμος)

14 Μαρτίου 2019 από και με ετικέτα ,

Βγήκε από τις εκδόσεις Εντύποις και ο τρίτος συλλογικός ποιητικός τόμος «Ποιητικές Συμπλεύσεις 3. Ρευστά όρια».

Ανθολογία & Επιμέλεια: Βασίλης Γεργατσούλης & Ευσταθία Σπυροπούλου
Υπεύθυνοι σειράς: Βασίλης Γεργατσούλης & Δημήτρης Παπακωνσταντίνου
Πίνακας εξωφύλλου: «Mind Construct» του Αλέξιου – Μάριου Αντύπα

Συμμετέχουν με ποιήματά τους οι:
Μαρία Αγιαννίδου
Ιωάννα Μ. Αθανασιάδου
Καλλιόπη Βελόνια
Αναστάσιος Βρόσγος
Βασίλης Γεργατσούλης
Ειρήνη Γεροντάρα
Ντίνος Ι. Γλαρός
Ιωάννης Διαμαντόγλου
Μαριαλένα Δισακιά
Μαρία Ιωάννου
Γιώργος Ν. Κανάκης
Κυριακή Κιουμούση
Σοφία Κοντογεώργου
Τάσος Σ. Μάντζιος
Μιλτιάδης Ντόβας
Βασιλική Πανταζή
Δημήτρης Παπακωνσταντίνου
Θέμις Τάταρη–Μπιλλήρη
Δημήτρης Φιλελές

Εκδόσεις Εντύποις

Καλοτάξιδο!

Κατηγορία ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ | 15 Σχόλια »

Πρόλογος του Μιχαήλ Γ. Μερακλή στο «Ζυμώνοντας Παραμύθια» (εκδ. Εντύποις)

23 Φεβρουαρίου 2019 από και με ετικέτα

            Ζυμώνοντας παραμύθια

Είχαμε τη μεγάλη τιμή να προλογίσει ο Ομότιμος Καθηγητής Λαογραφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και Αθηνών κ. Μιχαήλ Γ. Μερακλής το δίτομο βιβλίο δημιουργικής γραφής «Ζυμώνοντας Παραμύθια» (εκδ. Εντύποις, επιμέλεια Βασίλης Γεργατσούλης) των μαθητών του 23ου Δημοτικού Σχολείου Νίκαιας. Είναι ενδιαφέρουσα και σπάνια η περίπτωση ενός δημοτικού σχολείου που από το 2014 έως σήμερα δημιούργησε 4 βιβλία δημιουργικής γραφής (460 σελίδες συνολικά). Τις αναφορές του στο πρόσωπό μου από τον καθηγητή τις θεωρώ άκρως τιμητικές και μάλλον υπερβολικές. Παραθέτω τον πρόλογο του αγαπητού μου καθηγητή:

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ Μ. Γ. ΜΕΡΑΚΛΗ

 

Ο κύριος Βασίλης Γεργατσούλης υπήρξε ένας από τους ευφυέστερους μαθητές μας στις πανεπιστημιακές μεταπτυχιακές σπουδές του. Μεταξύ άλλων έχει το χάρισμα να συλλαμβάνει πρωτότυπες ιδέες που έχουν σχέση με τη διδακτική του δραστηριότητα ή και να αξιοποιεί πρωτότυπα διατυπωμένες ήδη ιδέες –παιδαγωγικές εν προκειμένω–, όπως είναι αυτή του συνδυασμού του μαθήματος με το παιχνίδι.

Η ιδέα αυτή έχει διατυπωθεί από τους αρχαίους χρόνους, όταν οι Έλληνες παρήγαν τις λέξεις που δήλωναν το παιχνίδι και τη μόρφωση από την ίδια θεματική ρίζα: παιδϊά – παιδεία. Αυτές οι δυο λέξεις αποτελούσαν και τον τίτλο του βιβλίου του μακαρίτη καθηγητή μας, κλασικού φιλολόγου, Κωνσταντίνου Βουρβέρη «Παιδϊά και παιδεία» (1956) (αυτονόητα το παιδίον, παιδί προέρχεται από το ίδιο θέμα). Οι παραδόσεις του άλλωστε στις πανεπιστημιακές αίθουσες έχουν μείνει στη μνήμη μου ως ώρες μιας ευφρόσυνης αλλά και παιδευτικής συγχρόνως όασης. Την ιδέα των αρχαίων έχει κάνει πράξη, πέρα από τα παιδιά, και στους φοιτητές του.

Εντούτοις αργά ενδιαφέρθηκαν σοβαρά γι’ αυτό οι εκπαιδευτικοί, και όχι όλοι. Όπως γράφει ο κύριος Γεργατσούλης, «συχνά οι δάσκαλοι κάνουμε το λάθος να τραβάμε διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο παιχνίδι και στο μάθημα, εξοβελίζοντας την ευθυμία και το γέλιο απ’ τα σχολεία μας». Αυτός αποφάσισε να βάλει στο πρόγραμμά του «τη χαρά της φαντασίας και της επινόησης».

Στηρίζει την πρωτοβουλία του αυτή και στο διάσημο έργο του Τζάνι Ροντάρι «Γραμματική της φαντασίας. Εισαγωγή στην τέχνη να επινοείς ιστορίες» (ελληνική μετάφραση 2001).

Ας μου επιτραπεί να πω ότι ο Ροντάρι, κατά τη γνώμη μου, επιχειρώντας να εισαγάγει την έννοια του αστείου στο παιδικό κοινό, κάπως το παράκανε. Το αστείο, ευρύτερα, το κωμικό, είναι στοιχείο ανεκτίμητο στη ζωή του ανθρώπου, αντισταθμιστικό στο έτερον ήμισυ ενός «διπλού» που μας παρακολουθεί διά βίου απαρέγκλιτα: στο τραγικό. Αλλά το κωμικό, (ανάλογα και με τις εποχές∙ η δική μας ευνοεί αυτό που σημειώνω ευθύς αμέσως) έχει αφ’ εαυτού και μια τάση υπερβολής, φτάνοντας στο σημείο να ευτελίζει το διακωμωδούμενο. Η τάση αυτή, κυρίαρχη στην εποχή μας (τάση απομυθοποίησης των πάντων), έχει επικρατήσει σε ενήλικους και ανήλικους. Αυτή την τάση διαβλέπω και στον Ροντάρι, σε σχέση μάλιστα με τα κλασικά μαγικά παραμύθια (που το σοβαρό περιεχόμενο και το βαθύτερο νόημά τους κάποιοι το έχουν εκτιμήσει ιδιαίτερα).

Ο κύριος Γεργατσούλης ούτε καν διανοήθηκε μια τέτοια μονομέρεια στην ενέργειά του. Έμεινε πιστός σ’ αυτό που θέλησε να κάνει: να δώσει χώρο στην πολύτροπη (ασφαλώς και εύθυμη πολλές φορές) φαντασία, καθώς η ροπή προς αυτήν είναι από τα κύρια γνωρίσματα της παιδικής ηλικίας, που όμως τείνει να εξαφανιστεί υπό την πίεση της παντοδύναμης τεχνοκρατίας και του συνεπαγόμενου εξορθολογισμού των πάντων. Πολλοί μιλούν για την παρατηρούμενη σ’ όλο τον κόσμο εξαφάνιση της παιδικής ηλικίας (Disappearance of Childhood).

Ο κύριος Γεργατσούλης χαρακτηρίζει τα αποτελέσματα των μαθημάτων με τον προσδιορισμό, βέβαια, «κωμικό» αλλά και, μάλιστα συχνότερα, «ευφάνταστο». Είναι ειπωμένα και γραμμένα τα λόγια τους με μια φαντασία που αστειεύεται (αλίμονο αν δεν αστειευόμασταν σ’ αυτή τη δύσκολη ζωή), αλλά και μπορεί, παίζοντας σοβαρά, να πλάθει έναν κόσμο καλύτερο ή και ομορφότερο. Δίπλα σ’ ένα παράθεμα του Ροντάρι γράφει: «Εγώ θα πρόσθετα ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη να καλλιεργούν το πνεύμα τους, να ασκούν το σώμα τους (με τη γυμναστική) και να αναπτύσσουν τον συναισθηματικό τους κόσμο» (υπογραμμίζω εγώ), όχι μόνο –λέω εγώ τώρα– τη σκωπτική τους διάθεση, ικανή να φτάνει και ως την αναίδεια. Γράφει ακόμα ο κύριος Γεργατσούλης, ότι τα παιδιά «συνδέουν τις φανταστικές υποθέσεις με τις ανάγκες τους, με τον δικό μας κόσμο, τις νοηματοδοτούν με τέτοιο τρόπο που εκφράζουν τον πόθο τους για έναν καλύτερο κόσμο, πιο ειρηνικό, πιο οικολογικό, πιο ανθρώπινο». Και όλα αυτά τα τεκμηριώνει με λαμπρά παραδείγματα, συγκινητικά για όποιον δεν επιθυμεί να παραδίδουν οι γονείς τα παιδιά τους, ή δυνατόν αρτιγέννητα, στον εξορθολογισμό της σκέψης τους.

Μπορεί να δυσαρεστήσω τους πολυάριθμους (είναι αλήθεια) θιασώτες του Ροντάρι παιδαγωγούς, αλλά θέλω να πω ότι ο κύριος Γεργατσούλης έκανε ένα βήμα παραπέρα από τον δρόμο που εκείνος χάραξε, βήμα που ήταν ανάγκη να γίνει.

Με το πείραμά του απέδειξε, ότι το παιχνίδι με τη φαντασία του παιδιού περιέχει και μια σοβαρή παράμετρο, δεν «βγάζει γέλιο» μόνο. Π.χ. στην εκφώνηση που προέρχεται από μια παλιά γνωστή παράδοση: «Όταν ο ουρανός ακουμπούσε στη στεριά και οι αγελάδες σήκωναν τα κεφάλια τους και τον έγλειφαν…», ένας μαθητής έγραψε μιαν ιστορία όπου τα παιδιά έκοβαν από τον ουράνιο θόλο τ’ αστέρια και τα έκρυβαν στις τσέπες τους…

Η προσφυής, έξοχα ευφάνταστη αυτή εικόνα μου θύμισε μια παρόμοια του Γιάννη Ρίτσου (από τη συλλογή «Δοκιμασία», 1943), όπου το φεγγάρι «σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι» και:

 

Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι

κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.

Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά,

κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα…

 

Μ. Γ. Μερακλής

Ομ. Καθηγητής Λαογραφίας

Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και Αθηνών

Κατηγορία ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ, ΠΑΡΑΜΥΘΙ - ΑΦΗΓΗΣΗ | 15 Σχόλια »

« Παλιότερα άρθρα