ΜΕ ΘΕΑ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ-ΑΝΝΑ ΛΑΓΟΝΤΖΟΥ

5Πριν από δυο μήνες περίπου και κατά τη διάρ-
κεια των εκδηλώσεων στο παλιό χωριό για το
Αυγουστιάτικο φεγγάρι, έτυχε να απολαύσω
από εκεί ψηλά μια καταπληκτική εικόνα… Μέσα
στη φωτισμένη από το φεγγάρι νύχτα να προβάλει
το λιμάνι μας…
Ας με συγχωρήσει το «σουρτούκι», γιατί κάλλι-
στα θα μπορούσε να συμπεριλάβει την τοποθεσία
αυτή στις ξεναγήσεις του, αλλά δεν άντεχα να μη
μοιραστώ τις μνήμες και τα συναισθήματα που με
κατέκλυσαν αντικρίζοντάς το…
Γυρίζοντας πίσω στο χρόνο, πριν τρεις και κάτι
δεκαετίες πάνω κάτω, το λιμάνι προβάλλει στη
μνήμη μου εντελώς διαφορετικό…
Στη θέση της τωρινής προβλήτας, θυμάμαι να
υπάρχουν τοποθετημένοι στη σειρά τεράστιοι
ογκόλιθοι, που άφηναν ελάχιστο χώρο να περάσει
ένα–ένα άτομο…
Έπρεπε να αγκαλιάσεις και να κρατηθείς από
τις πέτρες αυτές και με πολλή προσοχή να βρεθείς
σε έναν στενό λιμενοβραχίονα, που μόλις σου επέ-
τρεπε να περπατάς ακίνδυνα επάνω του…
Οι ψαρόβαρκες και τα μικρά καΐκια ήταν δεμένα
στα ρεμέντζα, ενώ τα μεγαλύτερα ήταν αναγκα-
σμένα να καταφύγουν στο φυσικό λιμανάκι στον
«Πλατύ».
Στην άμμο δε, ορθώνονταν σαν ξύλινα αγαλμα-
τάκια «οι εργάτες» που οι ψαράδες τους χρησιμο-
ποιούσαν για να τραβήξουν τις βάρκες τους στις
μεγάλες κακοκαιρίες.
Όταν φουρτούνιαζε, όλοι, καραβοκύρηδες και
ψαράδες κατέφθαναν στο λιμάνι για να προστα-
τεύσουν τις περιουσίες τους, μια και αυτό δεν ήταν
κατάλληλο για να παρέχει απόλυτη προστασία,
κυρίως από το Βοριά.
Στα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια, ο τόπος
αυτός αποτελούσε τον κύριο προορισμό των περι-
πάτων μας… Τότε που τα καταφύγια για τις νεανι-
κές παρέες ήταν ανύπαρκτα στο χωριό,–πλην του
ζαχαροπλαστείου «Γαρδένια» φυσικά – το λιμάνι
μας τραβούσε σα μαγνήτης… Παρέες – παρέες
τα Σαββατοκύριακα, νωρίς το απόγευμα, παιδιά
αλλά και έφηβοι περπατώντας κατά μεσής στην
άσφαλτο, ελλείψει αυτοκινήτων,–πού και πού
περνούσε από κανένα – κατευθυνόμασταν προς
το λιμάνι… Θέλεις η ηρεμία της θάλασσας που
τόσο είχαμε ανάγκη σε εκείνη την ηλικία, θέλεις
το καινούριο ξενοδοχείο του οποίου οι εργασίες
κατασκευής του ολοκληρώνονταν τότε, ήταν οι
αιτίες ώστε το λιμάνι να αποτελεί πόλο έλξης και
αδιαφιλονίκητο προορισμό…
Δεν ήταν λίγες οι φορές που αρκετοί από εμάς,
στην προσπάθειά μας να περάσουμε στο στενό
λιμενοβραχίονα, παραπατώντας βρισκόμασταν
μέσα στο νερό… Αυτό όμως δεν στέκονταν εμπό-
διο για να σταματήσει την εξερεύνησή μας. Ο αριθ-
μός των σκαφών, που ήταν αραγμένα τότε, δεν είχε
καμιά σχέση βέβαια με τον σημερινό…
Το σκηνικό ήταν εντελώς διαφορετικό πιο ρομα-
ντικό, πιο ειδυλλιακό, αλλά λιγότερο ασφαλές.
Κάποιες φορές και με την άγνοια του κινδύνου
που υπάρχει σε αυτές τις ηλικίες, λύναμε κάποια
βαρκούλα και συνεχίζαμε τον περίπατό μας, κωπη-
λατώντας και τραγουδώντας… Στα φωτογραφικά
άλμπουμ της εποχής, έχω ανακαλύψει αρκετά στιγ-
μιότυπα που επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές…
Αργότερα και πριν την επιστροφή επισκεπτό-
μασταν το γειτονικό εκκλησάκι του Αϊ – Νικόλα
και ανάβαμε πού και πού ένα κεράκι… Κάποιες
άλλες φορές πάλι περνούσαμε και από το και-
νούριο ξενοδοχείο, τριγυρνούσαμε στις τεράστιες
βεράντες του και κάναμε όνειρα ότι μπορεί κάποτε
να γινόμασταν πελάτες του…Σιγά–σιγά όμως και
καθώς ο καιρός περνούσε, το λιμανάκι μας άρχισε
να απομακρύνεται από τις ψυχαγωγικές επιλογές
μας και να παύει ως περιπατητικός προορισμός
της ιερισσιώτικης νεολαίας… Οι καφετέριες και
τα νεανικά στέκια που εν τω μεταξύ άρχισαν να
ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, το κυκλοφοριακό
κομφούζιο στην άσφαλτο; Δεν ξέρω τι ακριβώς
συνέβαλε, αλλά τώρα πια την μοναδικότητα του
τοπίου απολαμβάνουν μόνο όσοι έχουν συνδέσει
τη δουλειά τους με αυτό. Ψαράδες, ερασιτέχνες και
επαγγελματίες, κάποιοι απόμαχοι θαλασσινοί…
Άντε και κάποιο ενήλικοι λάτρεις του τοπίου…
Στη διάρκεια όμως όλων αυτών των χρόνων το
λιμάνι μας έτυχε να γνωρίσει και μέρες που έσφυζε
από κίνηση και ζωή, όταν το ξενοδοχείο, που βρί-
σκεται δίπλα του μεσουρανούσε, αλλά και μέρες
μοναξιάς και σιωπής όπως οι σημερινές.
Εν τω μεταξύ έχει αλλάξει και αυτό μορφή, έχει
γίνει πιο σύγχρονο, πιο ασφαλές, πιο φωτισμένο,
έτσι ώστε να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανά-
γκες , για τις οποίες και κατασκευάστηκε… Κάθε
είδους πλεούμενο, μεγαλύτερης χωρητικότητας,
απ’ όσο μπορούσε να φιλοξενήσει παλιά, βρίσκει
καταφύγιο σ’ αυτό… Μπορεί να άλλαξε, αλλά
όμως όμορφο εξακολουθεί να παραμένει…
Περπατώντας πάνω του, αντικρίζοντάς το, ως
περαστικός από το αυτοκίνητο, ή από κάπου ψηλά,
μας γεμίζει με όμορφες εικόνες που τόσο έχουμε
ανάγκη για να ξεκουράσουμε την ψυχή μας σ’ αυτή
τη δύσκολη συγκυρία…
Άλλωστε μεταφορικά λιμάνι δε σημαίνει γαλήνη,
ηρεμία, ανάταση ψυχής; n

Δεν υπάρχουν σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια μέχρι τώρα ↓

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη.

Σχολιάστε