απ` το πεδίο της σχολικής πράξης – Αναστάσιος Τασινός

Ήταν προμελετημένο!

Ήταν προμελετημένο!

Αναστάσιος Αγ. Τασινός  

Ιωάννινα 15 Δεκεμβρίου 2018

Πάντα με τους μαθητές μου είχα πολύ καλές παιδαγωγικές σχέσεις, γι` αυτό και κατά κανόνα ήταν ειλικρινείς μαζί μου, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Επιβράβευα την αλήθεια, επιδιώκοντας να γίνει μια καλή συνήθεια στην τάξη. Το περιστατικό που θα σας αφηγηθώ ανήκει στις εξαιρέσεις.

Πρωταγωνιστές της ιστορίας ο Βασιλάκης, ο Ανδρέας και η Ελένη, μαθητές μου και οι τρεις στην Ε` τάξη. Μια μέρα, πριν αρχίσει το μάθημα, ήρθε ο Βασιλάκης στην έδρα και μου είπε ότι η Ελένη έκανε κάποια αταξία στο διάλειμμα. Δε θυμάμαι την αταξία αυτή, ίσως γιατί δεν την πίστεψα. Παρόλο, ότι ποτέ δεν ενθάρρυνα τους μαρτυριάρηδες μαθητές, ήθελα δεν ήθελα, μάθαινα αρκετά πράγματα. Τη δεδομένη στιγμή εκτίμησα ότι ο Βασιλάκης μού έλεγε ψέματα. Η Ελένη ήταν μια πολύ ήσυχη μαθήτρια και τα όσα άκουσα, δεν έδεναν με το χαρακτήρα της. Είπα στο Βασιλάκη ευθέως ότι δεν τον πιστεύω. Ο Βασιλάκης όμως, είχε έτοιμη την απάντηση: «Κύριε, ρωτήστε και τον Αντρέα». Αιφνιδιάστηκα! Ρώτησα τον Αντρέα και μου είπε τα ίδια πράγματα.

Μόλις χτύπησε το κουδούνι και μπήκαν όλοι οι μαθητές στην τάξη, κάλεσα την Ελένη στην έδρα για να ακούσω τη δική της εκδοχή. Πάντα άκουγα τα παραπτώματα και τα προβλήματα των μαθητών, όσο ασήμαντα κι αν ήταν. Έτσι διατηρούσα πολύ καλές παιδαγωγικές και διαμαθητικές σχέσεις. Μόλις η Ελένη άκουσε αυτά που της είπα,, έβαλε τα κλάματα λέγοντας: «Κύριε, ο Βασιλάκης λέει ψέματα». Της είπα ότι και ο Αντρέας μού είπε τα ίδια πράγματα και ότι δεν μπορεί να λένε και οι δύο ψέματα. «Μην τους πιστεύετε κύριε, λένε ψέματα και οι δύο» έλεγε κι έκλαιγε απαρηγόρητη. Ρώτησα την τάξη, αν κάποιος ήταν παρόν στο συμβάν και κανείς δε σήκωσε το χέρι του. Το έντονο κλάμα της Ελένης μ` έβαλε σε υποψίες, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Την καθησύχασα λέγοντας ότι στο διάλειμμα θα μάθω όλη την αλήθεια. Επισήμανα  και στους δύο μαθητές, σε αυστηρό τόνο, ότι αν συνεχίσουν να λένε ψέματα, η τιμωρία τους θα είναι μεγάλη. Άρχισα να κάνω το μάθημα, αλλά το μυαλό μου δεν έφευγε από το συμβάν και κατά διαστήματα κοίταζα έντονα το Βασιλάκη και τον Αντρέα. Δεν μπορούσα να φανταστώ, ότι είχαν σκαρώσει συκοφαντία σε βάρος της συμμαθήτριάς τους.

Μόλις χτύπησε το κουδούνι για διάλειμμα, ζήτησα από τον Βασιλάκη να έρθει στην έδρα και από τον Αντρέα να βρίσκεται έξω από την πόρτα και να περιμένει τη σειρά του. Από τους άλλους μαθητές ζήτησα να βγουν έξω από την τάξη, μηδέ εξαιρουμένων και των επιμελητών.

Ο Βασιλάκης όπως περίμενα μου τα είπε όλα. Συγκεκριμένα, είχε κατηγορήσει ψευδώς την Ελένη, θέλοντας να την εκδικηθεί, γιατί τη χθεσινή ημέρα τον είχε μαρτυρήσει στον εφημερεύοντα δάσκαλο για κάποια αταξία που είχε κάνει. Και για να ισχυροποιήσει την κατηγορία του, χρησιμοποίησε το φιλαράκι του τον Αντρέα ως ψευδομάρτυρα. Τρελάθηκα! Δεν μπορούσα να το πιστέψω! Μαθητές της Ε` Δημοτικού να οργανώνουν συκοφαντική δυσφήμιση, λες και είναι ενήλικες! Είπα στο Βασιλάκη, σε ήπιο τόνο, ότι μόλις χτυπήσει το κουδούνι για μάθημα θα του ανακοινώσω την ποινή. Ο Βασιλάκης βγαίνοντας έξω ειδοποίησε τον Αντρέα να έρθει στην έδρα και ταυτόχρονα του ψιθύρισε ότι μου τα είπε όλα.

Ο Αντρέας ήρθε συνεσταλμένος προς την έδρα και μου είπε ακριβώς τα ίδια, όπως ήταν αναμενόμενο. Ανακοίνωσα και στον Αντρέα, σε ήπιο τόνο, ότι  είπα και στο Βασιλάκη.

Μόλις χτύπησε το κουδούνι για μάθημα, δεν βιάστηκα να ανακοινώσω την ποινή. Σκοπός μου ήταν, όλοι οι μαθητές να καταλάβουν τη σοβαρότητα του παραπτώματος. Έθεσα ευθέως στο Βασιλάκη και τον Αντρέα το εξής ερώτημα: «Φανταστείτε πως θα νιώθατε εσείς, αν κάποιοι συκοφαντούσαν τους γονείς σας, για κάτι που δεν έκαναν». Τους πληροφόρησα ότι η συκοφαντική δυσφήμιση στους ενήλικες θεωρείται ποινικό αδίκημα και τιμωρείται από τη Δικαιοσύνη με ποινή φυλάκισης. Όλοι οι μαθητές άκουγαν με προσοχή αυτά που έλεγα, ενώ ο Βασιλάκης και ο Αντρέας αισθάνθηκαν την ανάγκη να ζητήσουν συγγνώμη από την Ελένη. Στη συνέχεια τους ανακοίνωσα την ίδια τιμωρία. Για μια εβδομάδα τους απαγόρευσα να παίζουν ποδόσφαιρο στα διαλείμματα. (Το σχολείο είχε μεγάλη αυλή και διέθετε χώρο και για το ποδόσφαιρο). Αγαπούσαν το ποδόσφαιρο και οι δύο, γι` αυτό και εκτίμησα ότι η τιμωρία αυτή ήταν η πιο κατάλληλη. Σε κάθε διάλειμμα έκανα έλεγχο, αν τηρούσαν την ποινή τους. Μια ημέρα  είδα το Βασιλάκη, όταν οι συμμαθητές του έπαιζαν ποδόσφαιρο, να κάνει ελιγμό για να αποφύγει τη μπάλα, που κατά τύχη πήγαινε πάνω του. Ήξερε πολύ καλά, ότι  εκείνη τη στιγμή τον έβλεπα.

Τη δεύτερη ημέρα της τιμωρίας, ο Βασιλάκης μου είπε: «Κύριε, αν η γυμνάστρια στην ώρα της Γυμναστικής μάς βάλει να παίξουμε ποδόσφαιρο, εμείς τι θα κάνουμε;» Του απάντησα ότι «θα κάνετε ό,τι σας πει η γυμνάστρια, που έχει την ευθύνη αυτού του μαθήματος.» Του άρεσε αυτό που άκουσε.

Την τρίτη ημέρα της τιμωρίας, η Ελένη με παρακάλεσε να δώσω χάρη στο Βασιλάκη και τον Αντρέα. Μου άρεσε αυτό που άκουσα και της είπα ότι θα σκεφτώ την επιθυμία της. Ήταν πονόψυχη και δεν μπορούσε να τους βλέπει τιμωρημένους.

Πολύ σπάνια τιμωρούσα, αν όμως αυτό γινόταν, επέβαλα τιμωρία μικρής διάρκειας, που συνήθως ήταν ο περιορισμός της ελευθερίας του μαθητή για ένα διάλειμμα. Η εν λόγω όμως τιμωρία ήταν μεγάλης διάρκειας – εξαιτίας της σοβαρότητας του παραπτώματος – γι` αυτό και βλέποντας να έχει πετύχει το σκοπό της αποφάσισα να τη σταματήσω. Η διακοπή της τιμωρίας έχει νόημα, μόνον, όταν  συντρέχει κάποιος παιδαγωγικός λόγος.

Την τέταρτη ημέρα της τιμωρίας, πριν αρχίσω το μάθημα, ανακοίνωσα στην τάξη ότι λήγει η ποινή του Βασιλάκη και του Αντρέα, λόγω επιθυμίας της Ελένης. Τα αγόρια ξέσπασαν σε χειροκροτήματα, γιατί επανήλθαν τα φιλαράκια τους στο ποδόσφαιρο. Μα πιο πολύ από όλους χειροκρότησε η Ελένη! Κι αυτό ήταν πολύ συγκινητικό! Το ευχαριστήθηκα όμως κι εγώ, καθόσον δεν μπορούσα να τους βλέπω τιμωρημένους.

Με την ευκαιρία αυτού του ενθυμήματος να επισημάνω, ότι ο δάσκαλος δεν πρέπει να θεωρεί χάσιμο χρόνου την ενασχόλησή του με τα προβλήματα των μαθητών. Αντίθετα να θεωρεί ότι κάνει επένδυση στην παιδαγωγική ατμόσφαιρα της τάξης. Φανταστείτε, αν δεν υπήρχε λύση στο συγκεκριμένο πρόβλημα, τι προεκτάσεις θα έπαιρνε και πόσο θα έβλαπτε την ομαλή λειτουργία της τάξης. Είναι σίγουρο, ότι αφήνοντας τα προβλήματα να σέρνονται στην τάξη, στην πορεία θα χρειαστεί πολύ περισσότερος χρόνος για να αντιμετωπιστούν οι  παρενέργειες, που αυτά θα δημιουργήσουν.

Ακόμη, ας έχει υπόψη ο δάσκαλος, ότι οι πολλές τιμωρίες πλήττουν το παιδαγωγικό κλίμα της τάξης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται

Παρεμπιπτόντως να αναφερθώ επιγραμματικά και σε μια άλλη μικρή ιστορία από την ίδια τάξη. Μια μέρα ήρθε στο σχολείο μια μητέρα και μου εκμυστηρεύτηκε την ανησυχία της, για ένα αθώο αίσθημα που εκδήλωσε ένας μαθητής για την κόρη της. Γέλασα, επιδιώκοντας την υποβάθμιση του γεγονότος, ενώ παράλληλα της υποσχέθηκα ότι θα επιληφθώ του θέματος. Χρειάστηκε μόνον μια ολιγόλεπτη παιδαγωγική συζήτηση ξεχωριστά με το κάθε παιδί και οι ανησυχίες της μητέρας εξαφανίστηκαν.

Πιστεύω ότι τα προβλήματα μεταξύ των μαθητών, όταν υπάρχει ο κατάλληλος χειρισμός, μπορούν και να ενδυναμώσουν τις διαμαθητικές σχέσεις, όπως έγινε στα δύο περιστατικά που προανέφερα.

Κλείνοντας θα ήθελα να επισημάνω, ότι ο δάσκαλος θα πρέπει να διαχειρίζεται με παιδαγωγική ευαισθησία τα προβλήματα και τα παραπτώματα των μαθητών. Έτσι οικοδομούνται οι καλές παιδαγωγικές και διαμαθητικές σχέσεις, καθώς και οι καλές συνεργασίες με τους γονείς, που έχει ανάγκη το εκπαιδευτικό έργο.

Ιωάννινα 15 Δεκεμβρίου 2018

Σχόλια

Είχα καλό φαΐ κύριε!

Είχα καλό φαΐ κύριε!

 Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 14 Δεκεμβρίου 2018

Η ανάληψη μιας καινούργιας τάξης από το δάσκαλο, απαιτεί τις πρώτες δέκα ημέρες να εφαρμόσει μια συγκεκριμένη διαδικασία, ώστε να γνωρίσει σύντομα τους μαθητές του. Τη διαδικασία αυτή την έχω ονομάσει «διδασκαλικό τσεκ-απ» και την έχω περιγράψει λεπτομερώς στο άρθρο μου «Καλές πρακτικές για το δάσκαλο».

Ως δάσκαλος είχα ως αρχή, να αποφεύγω να παίρνω πληροφορίες από τους προηγούμενους συναδέλφους για τους νέους μαθητές μου. Διαμόρφωνα τη δική μου άποψη, με τις δικές μου μεθόδους ανίχνευσης του μαθησιακού τους επιπέδου και του χαρακτήρα τους. Με τους λεγόμενους «δύσκολους» μαθητές πάντα τα έβρισκα, γι` αυτό και δεν ήθελα να ακούω αρνητικά σχόλια για το χαρακτήρα τους. Καμιά φορά όμως, χωρίς να το θέλω, έφθαναν στα αυτιά μου μερικές πληροφορίες, που έπρεπε να αξιολογήσω. Η παρακάτω ιστορία που θα σας αφηγηθώ, έχει αφετηρία μια τέτοια πληροφορία.

Δίδασκα στις τάξεις Ε` και ΣΤ` σε ένα επαρχιακό Δημοτικό σχολείο. Μια μέρα ο δάσκαλος που είχαν την προηγούμενη χρονιά, μου είπε: «Τάσο, έχε υπόψη σου, ότι μερικοί  μαθητές σου στο μεσημεριανό τους φαγητό θέλουν και το κρασάκι τους». Ταυτόχρονα, δραματοποιούσε τα λόγια του, κατευθύνοντας τον  αντίχειρα του δεξιού χεριού του προς το στόμα του. Γέλασα με τον παραστατικό τρόπο ομιλίας και ταυτόχρονα προβληματίστηκα. Το χωριό παρήγαγε εκλεκτό κρασί και τα λεγόμενά του έπρεπε να ερευνηθούν.

 Έτσι, μια μέρα αποφάσισα να μιλήσω στην τάξη για το αλκοόλ, δίχως φυσικά να τους αποκαλύψω την πληροφορία που είχα από το συνάδελφό μου. Χωρίς να  δαιμονοποιήσω το αλκοόλ  (εξάλλου τους είπα ότι κι εγώ πίνω κανένα ποτηράκι), επισήμανα ότι η χρήση του  πρέπει να γίνεται  με μέτρο και μόνον από ενήλικες. Τόνισα ότι η κατάχρηση οδηγεί στον αλκοολισμό, που βλάπτει σοβαρά την υγεία, την οικογένεια και την κοινωνία. Στη συνέχεια, εστίασα στις βλαβερές συνέπειες που έχει το αλκοόλ στην παιδική ηλικία και τους διάβασα και μερικές απόψεις γιατρών από ένα βιλίο που είχα μαζί μου. Έτσι τα λεγόμενά μου ξέφυγαν από το κήρυγμα και απέκτησαν τεκμηρίωση και ενδιαφέρον. Από την ένταση προσοχής των μαθητών και τις αντιδράσεις τους, κατάλαβα ότι μερικοί το τσούζανε. Δεν έμεινα όμως στη διαίσθησή μου. Στο τέλος της διδακτικής ώρας ζήτησα από όλους τους μαθητές να μου πουν, αν στο σπίτι τους πίνουν και κανένα ποτηράκι. Από τις απαντήσεις που πήρα, επιβεβαίωσα την πληροφορία του συναδέλφου.

Ύστερα από λίγες ημέρες κάλεσα τους γονείς στο σχολείο και συζήτησα μαζί τους το θέμα του αλκοόλ. Μου έκανε εντύπωση ότι μερικοί θεωρούσαν φυσιολογικό, που το παιδί τους στο μεσημεριανό φαγητό έπινε και μια κούπα κρασί. Αντέκρουσα την αντίληψη αυτή, πείθοντας τους γονείς να μην επιτρέπουν στα παιδιά τους να πίνουν αλκοόλ.

Μερικοί γονείς, κυρίως πατεράδες, κάνουν το λάθος να καμαρώνουν τα παιδιά τους όταν πίνουν αλκοόλ ή ακόμη χειρότερα να τα ενθαρρύνουν, με αποτέλεσμα άθελά τους να ναρκοθετούν τη σωματική και ψυχική υγεία τους. Φανταστείτε αυτά τα παιδιά, πόσο ευάλωτα γίνονται στο αλκοόλ, όταν μπουν στην εφηβεία.

Αφού πέρασαν μερικές ημέρες, ξαναρώτησα τους «μερακλήδες» μαθητές να μου πουν, αν σταμάτησαν να πίνουν κρασί. Οι πολύ καλές παιδαγωγικές σχέσεις που είχα μαζί τους, μου έδωσαν ειλικρινείς απαντήσεις. Με ικανοποίηση άκουγα έναν-έναν να μου λέει ότι σταμάτησε. Όταν όμως έφτασα στον Τάκη, κάπου τον έβλεπα να δυσκολεύεται να μιλήσει. «Έλα Τάκη, πες μου και συ!» του λέω. Ύστερα από λίγο ο Τάκης έσπασε τη σιωπή του και μου είπε διστακτικά: «Κύριε, ήπια μια κούπα κρασί.» Τον κοίταζα στα μάτια και δυσκολευόμουν να του πω κάτι. Το κήρυγμα ενοχής ποτέ δε μου πήγαινε ως μέθοδος διαπαιδαγώγησης. Ο Τάκης προσπαθώντας να δικαιολογηθεί, πέρασε στην αντεπίθεση λέγοντας: «Είχα καλό φαΐ κύριε!» Έβαλα τα γέλια και μαζί μου όλη η τάξη. «Ποιο ήταν το καλό φαΐ Τάκη;» τον ρώτησα. «Κρέας κοκκινιστό με πατάτες τηγανιτές» μου απάντησε χαμογελαστά. «Καλό φαγητό» σχολίασα, προσπαθώντας να συγκρατήσω τα γέλια, ώστε να μην καταλήξει η συζήτηση σε κωμωδία. «Δηλαδή Τάκη, όταν έχεις καλό φαγητό πάντα θα πίνεις;» τον ξαναρώτησα. «Όχι κύριε, δεν θα ξαναπιώ» μου απάντησε αποφασιστικά. Ολοκληρώνοντας την ιστορία να γράψω ότι ο Τάκης, όπως μου είπε η μητέρα του, δεν ξαναήπιε κρασί, ούτε κι όταν είχε καλό φαγητό στο τραπέζι. Τήρησε την υπόσχεσή του.

Η συζήτηση που έγινε στην τάξη για το αλκοόλ και τον αλκοολισμό, αποδείχτηκε σημαντική για όλους τους μαθητές.

Με την ευκαιρία αυτού του ενθυμήματος να επισημάνω, ότι ο δάσκαλος πρέπει να μιλάει στην τάξη για διάφορα κοινωνικά θέματα. Απαραιτήτως όμως, να είναι καλά προετοιμασμένος, να χρησιμοποιεί εποπτικό υλικό,  να κάνει διάλογο με τους μαθητές και να αποφεύγει το κήρυγμα.

Σήμερα, με την ύπαρξη της Ευέλικτης Ζώνης στο ωρολόγιο πρόγραμμα και με τη βοήθεια του Διαδικτύου, μπορούν και οι μαθητές να αναλαμβάνουν διάφορα κοινωνικά θέματα και να τα παρουσιάζουν από την έδρα της τάξης. Έτσι, εκπαιδεύονται να μιλούν σε ακροατήριο, ενώ παράλληλα ενισχύεται και η δημοκρατική λειτουργία της τάξης.

Ιωάννινα 14 Δεκεμβρίου 2018

Σχόλια

Αναμνήσεις από τη Σταυρούλα Αγγελοπούλου

Αναμνήσεις από τη Σταυρούλα Αγγελοπούλου*

Δάσκαλε, καλησπέρα σας!

Οι αναμνήσεις δεν είναι το δυνατό μου σημείο αλλά παρόλα αυτά θα ήθελα να αποπειραθώ ένα ταξίδι στα μαθητικά μας χρόνια. Τα γεγονότα είναι αλήθεια πως με την πάροδο του χρόνου κατά κάποιο τρόπο αλλοιώνονται στην μνήμη και αυτό που μένει είναι περισσότερο ο απόηχος τους μέσα μας.

 Όταν στρέφω το βλέμμα μου προς τα πίσω το πρώτο που αισθάνομαι είναι μια έντονη συγκίνηση. Θυμάμαι αποσπασματικά στιγμές της καθημερινής μας ζωής: «Ο σεβασμός στην πλάτη του Κυρίου» που μας έκανε να κρατάμε σιγή ιχθύος κάθε φορά που αναγκαζόσασταν να διακόψετε για λίγο και να βγείτε εκτός αίθουσας, οι διαγωνισμοί που σκαρώνατε για να μάθουμε την προπαίδεια και τις χώρες όλες όλου του κόσμου, με έπαθλο μικρές λιχουδιές από το κυλικείο, η επίσκεψη μας στο θέατρο και η συγγραφή εκθέσεων για την περιγραφή των εντυπώσεων μας. Τόσες πολύτιμες εμπειρίες που έχουν χαραχθεί ανεξίτηλα στις παιδικές μας ψυχές. Το θέατρο που οι περισσότεροι για πρώτη φορά παρακολουθήσαμε ήταν πραγματικά μια αποκάλυψη για εμάς. Και μετά από κάθε τέτοια εμπειρία,  η συλλογική έκθεση που γράφαμε ήταν μια διαδικασία εμπέδωσης και από κοινού συζήτησης πάνω σε ότι ζήσαμε. Η επίσκεψη στο σπίτι του Κυρίου για ευχές κατά την ημέρα της ονομαστικής σας εορτής, η αγωνία μας να αγοράσουμε τα καλύτερα και τα περισσότερα δώρα για να σας τα  προσφέρουμε ως ένδειξη αγάπης και ευγνωμοσύνης. Ωραίες, δυνατές στιγμές που ακόμα τις μοιραζόμαστε κάθε φορά που συναντιόμαστε.

Θυμάμαι επίσης, την προετοιμασία μας για τις εθνικές εορτές, τις απαγγελίες μας, τα ποιήματα που αναλύαμε και προβάραμε μέχρι την ημέρα της Επετείου! Ήταν η αίσθηση σπουδαιότητας για αυτά που κάναμε, που έδινε άλλο νόημα στις προσπάθειες μας. Νομίζω από εκείνη την εποχή αυτό μου έχει λείψει περισσότερο: Η αίσθηση ότι κάνεις κάτι ουσιαστικό, ότι  δεν σπαταλάς τον χρόνο σου, ότι δεν κάνεις κάτι αγγαρεία ή επειδή «πρέπει», η αίσθηση του ότι αυτό που κάνεις το χαίρεσαι και έχει νόημα. Νομίζω πως αυτή είναι και η βασική διαφορά του ανθρώπου της χαράς από τον άνθρωπο του καθήκοντος.

Επειδή τα πράγματα αλλάζουν και όλοι μας είμαστε περαστικοί (το έδειξε  και το δείχνει με τραγικό τρόπο η ιστορία ) αυτό που μένει είναι η συμμετοχή, η συνεργασία, το μοίρασμα, η σχέση.  Αν κάτι μπορώ να πω ότι με στιγμάτισε από την τότε συνύπαρξη μας, είναι ότι τα παιδιά είδαμε στο πρόσωπο σας έναν εμπνευστή που με αγάπη αναδείκνυε τα ειδικά και απόλυτα προσωπικά χαρίσματα του καθενός μας, ενώ παράλληλα μας μάθαινε την έκφραση, το άνοιγμα, την σχέση.

Αυτά από εμένα. Λίγο ετεροχρονισμένα βέβαια.

Καλή συνέχεια στο έργο σας και καλές γιορτές με υγεία.

Υ.Γ Μου ήταν αδύνατον να γράψω μια απάντηση σε εσάς  χωρίς να σκέφτομαι διαρκώς τον συμμαθητή μας τον Σπύρο, που δεν είναι πια στην ζωή ένα χρόνο τώρα. Ένιωσα την ανάγκη να το αναφέρω, αν και ξέρω ότι το γνωρίζετε, γιατί είναι ένα πρόσωπο που αγαπάμε όλοι οι συμμαθητές και σκεφτόμαστε σχεδόν καθημερινά. Είναι αυτό που σας έγραψα και πιο πάνω, υπό το πρίσμα της προσωρινότητας μας φαίνεται πραγματικά τι έχει αξία να διαχυθεί στις παιδικές ψυχές. Και το πιο ωραίο τελικά είναι ότι στα παιδιά δεν μένουν ούτε οι πληροφορίες, ούτε οι βαθμοί, ούτε οι διακρίσεις. Αντιθέτως αυτό που μένει είναι η αγάπη, η αποδοχή και το έμπρακτο ενδιαφέρον του Ανθρώπου  που διακονεί τους μαθητές, του Δασκάλου.

Εύχομαι από καρδιάς να είστε καλά.  Ευχαριστούμε πολύ για όλα.

*Η Σταυρούλα Αγγελοπούλου ήταν μαθήτριά μου το σχολικό έτος 1998-1999, στην Ε` τάξη, στο 47ο Δημοτικό Σχολείο Πατρών.

Σημείωση: Το μήνυμα ελήφθη στο προσωπικό μου  email στις 13 Δεκεμβρίου 2018 για να δημοσιευτεί.

Σχόλιο (1)

Συν τοις άλλοις

 

Συν τοις άλλοις

        Βιβλίο

Βασίλη Τασινού

 

 

Για να διαβάσετε το βιβλίο πατήστε: ΕΔΩ

Σχόλια

Οι ωραίες στιγμές δεν ξεχνιούνται!

Οι ωραίες στιγμές δεν ξεχνιούνται!

 Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 28 Οκτωβρίου 2018

Οι ωραίες στιγμές απ` το πεδίο της σχολικής πράξης με τους μαθητές μου δεν ξεχνιούνται! Αντέχουν στο πέρασμα του χρόνου, γιατί γεννήθηκαν από υγιείς παιδαγωγικές σχέσεις.

Σήμερα, αρκετοί παλιοί μαθητές μου επικοινωνούν μαζί μου, είτε δημόσια στο Ιστολόγιό μου και στο κανάλι μου στο YouTube, είτε ιδιωτικά στο προσωπικό email και στο Facebook*. Τα μηνύματά τους είναι γραμμένα με πηγαίο συναίσθημα και εκπέμπουν έναν παιδαγωγικό και διδακτικό προβληματισμό. Μιλούν με το δικό τους γοητευτικό τρόπο, ενίοτε και συγκινητικό, για την αξία των παιδαγωγικών σχέσεων στο εκπαιδευτικό έργο.

Εξαιτίας της σπουδαιότητας των μηνυμάτων, αποφάσισα, όσα εξ αυτών λαμβάνω δημόσια στους προσωπικούς ιστότοπους (Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο και YouTube), να τα αναδημοσιεύω στη νέα κατηγορία του Ιστολογίου μου «Αναμνήσεις μαθητών μου». Όσα όμως λαμβάνω ιδιωτικά στο προσωπικό email, (καθώς και αυτά που έλαβα στο Facebook), είναι αυτονόητο ότι δεν μπορώ να τα δημοσιεύσω – παρόλο το εκπαιδευτικό τους ενδιαφέρον – αν δεν υπάρξει η συγκατάθεση των μαθητών που τα έγραψαν.

Ακόμη, να παρακαλέσω τους παλιούς μαθητές μου, όταν μου στέλνουν μηνύματα στο προσωπικό email, να τα συνοδεύουν και με την έγκριση δημοσίευσης στο Ιστολόγιό μου, αν φυσικά και οι ίδιοι το επιθυμούν. Έτσι, εκτός της επικοινωνίας μαζί μου, θα συνεισφέρουν και στον προβληματισμό των εκπαιδευτικών, για τη σημασία των παιδαγωγικών σχέσεων στο εκπαιδευτικό έργο. Τα εν λόγω μηνύματα πηγάζουν απ` το μακρινό παρελθόν και κουβαλάνε μια ιδιαίτερη βαρύτητα!

Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους πρωταγωνιστές του εκπαιδευτικού μου έργου, τους μαθητές μου, και να τους ευχηθώ να είναι πάντα καλά!

Ιωάννινα 28 Οκτωβρίου 2018

* Το Facebook το απενεργοποίησα στις 31 Ιουλίου 2018.

Ιστότοποι επικοινωνίας:

Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο:   https://blogs.sch.gr/tasostasinos/about/

YouTube:  https://www.youtube.com/channel/UCEfi8X_aLQLan9kV1rNMNoA/featured

Emailatasnos@yahoo.gr

Σχόλια

Μήνυμα από την Ειρήνη Μυλωνά

Μήνυμα από την Ειρήνη Μυλωνά*

Πόση συγκίνηση! Πόσες αναμνήσεις ξύπνησαν…
Βλέποντάς σας στο βίντεο σα να ξαναμπήκα στην Ε’ τάξη του 16ου Δημοτικού Αμπελοκήπων (1991-’92). Τα μανταρίνια και οι σοκολάτες που φέρναμε για να μάθουμε τα κλάσματα, οι παραδοσιακοί χοροί που μας μάθατε και θυμάμαι ακόμα, οι 2 φορές που «κέρδισα» όλο το ταμείο της τάξης (θυμάμαι μέχρι και τις ερωτήσεις)!

Μας κάνατε να αγαπάμε το μάθημα και το σχολείο, γιατί ήταν φανερό πόσο τα αγαπούσατε κι εσείς!

Ο Θεός να σας έχει καλά, για να έχουν πολλά ακόμη παιδιά την τύχη να σας έχουν δάσκαλο και να εμπνεύσετε πολλούς νεότερους συναδέλφους σας να ακολουθήσουν τα χνάρια σας!

Με απέραντο σεβασμό και συγκίνηση,
Ειρήνη Μυλωνά

* Η Ειρήνη Μυλωνά ήταν μαθήτριά μου το σχολικό έτος 1991-1992, στην Ε` τάξη, στο 16ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών.

Σημείωση: Το μήνυμα ελήφθη στο δημόσιο χώρο του Ιστολογίου μου «Επικοινωνία» στις 30 Αυγούστου 2018

Σχόλιο (1)

Μήνυμα από το Χρήστο Στασινό

Μήνυμα από το Χρήστο Στασινό*

Δάσκαλε καλησπέρα σας,

Η χαρά που ένιωσα όταν βρήκα τυχαία το blog σας «ψαχουλεύοντας» το διαδίκτυο για το πρώην σχολείο μου δεν περιγράφεται με λόγια!

Δεν θέλω να σας κουράσω. Υπήρξα μαθητής (ίσως το όνομά μου να σας λέει κάτι) στο 64ο Δημοτικό Σχολείο Πατρών με εσάς Διευθυντή (σας πρόλαβα μόνο μία χρονιά και συγκεκριμένα το 1999 αν δεν με απατάει η μνήμη μου) και μπορώ να πω με σιγουριά ότι ήταν τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου, τα οποία αναπολώ πάντα με νοσταλγία!

Σας εύχομαι από καρδιάς να είστε γερός, δυνατός και να συνεχίσετε να μας χαρίζεται όμορφες εικόνες και να μας ταξιδεύετε μέσα από τα κείμενα που αναρτάτε εδώ στο blog σας.

Μετά τιμής,

Στασινός Χρήστος

* Ο Χρήστος Στασινός με είχε διευθυντή  το σχολικό έτος 1999-2000, στην ΣΤ` τάξη, στο 64ο Δημοτικό Σχολείο Πατρών.

Σημείωση: Το μήνυμα  ελήφθη στο δημόσιο χώρο του Ιστολογίου μου «Επικοινωνία» στις 31 Μαρτίου 2017.

Σχόλιο (1)

Μήνυμα από τη Σταυρούλα Αγγελοπούλου

Μήνυμα από τη Σταυρούλα Αγγελοπούλου*

Κύριε Τάσο, προσφάτως ανακαλύψαμε τα βίντεο που ανεβάσατε από τα σχολικά μας χρόνια και συγκινηθήκαμε όλοι πάρα πολύ. Είχα την τύχη να είμαι και εγώ μαθήτρια σας και αναρωτιόμασταν με τους παλιούς συμμαθητές, που να είστε τώρα και αν θα μπορούσαμε να οργανώσουμε μια συνάντηση. Ελπίζω να είστε καλά. Έχετε την αγάπη όλων…Σταυρούλα από Ε1 47ο δημοτικό σχολείο Πατρών.

* Η Σταυρούλα Αγγελοπούλου ήταν μαθήτριά μου το σχολικό έτος 1998-1999, στην Ε` τάξη, στο 47ο Δημοτικό Σχολείο Πατρών

Σημείωση: Το μήνυμα ελήφθη στο δημόσιο χώρο του καναλιού μου στο YouTube «Συζήτηση» το Φεβρουάριο του 2015.

Σχόλιο (1)

Μήνυμα από το Θωμά Μιχαλιό

Μήνυμα από το Θωμά Μιχαλιό*

Δάσκαλε καλημέρα, σε ευχαριστώ για όλα αυτά που με δίδαξες και ας ήταν μόνο μία χρονιά (Ε` Δημοτικού). Όλα τα παιδιά σε αναφέρουμε πολλές φορές για τους πρωτότυπους τρόπους εκμάθησής μας και ας σου είχα βγάλει παρατσούκλι Θεοχάρης. Θα ήταν και αυτό πολύ εποικοδομητικό να ανέφερες και αυτήν την παρένθεση, που μας έκανε να χαιρόμαστε για την απαγορευμένη λέξη μέχρι τότε το «τέστ». Ελπίζω να μην μας ξέχασες!!!!

* Η Θωμάς Μιχαλιός ήταν μαθητής μου το σχολικό έτος 1998-1999, στην Ε` τάξη, στο 47ο Δημοτικό Σχολείο Πατρών

Σημείωση: Το μήνυμα ελήφθη στο δημόσιο χώρο του Ιστολογίου μου  «Επικοινωνία» στις 11 Φεβρουαρίου 2015.

Σχόλιο (1)

Αναμνήσεις από τον Αντώνη Πάγκαλη

Αναμνήσεις από τον Αντώνη Πάγκαλη*

Δημοτικό Σχολείο Κάτω Γαρούνα Κέρκυρας

Χαίρετε κ. Τασινέ

Συγχαρητήρια για την παρούσα εξέλιξη.

Η δική μου ανάμνηση είναι το ότι ήμουν ομαδάρχης και είχα την ευθύνη να βοηθήσω και τους συμμαθητές να καταλάβουν και να εμπεδώσουν το κάθε μάθημα. Η σύγχρονη έρευνα Διδακτικής συμπεραίνει ότι ο καλύτερος τρόπος μάθησης είναι ακριβώς αυτός.

Συχνά αναρωτιέμαι εάν έγινα και εγώ δάσκαλος λόγω αυτής της εμπειρίας.

Δεν αναρωτιέμαι καθόλου όμως εάν με ωφέλησε ακαδημαϊκά. Αυτό το θεωρώ δεδομένο.

Θα ήθελα να εργαστώ στην Ελλάδα και να ωφελήσω ελληνοπούλα, αλλά τι να κάνουμε που δεν υπάρχει χώρος για Φιλόσοφους στην Ελλάδα.

Best Wishes
Antonios Pagkalis

* Ο Αντώνης Πάγκαλης ήταν μαθητής μου το σχολικό έτος 1987-1988, στην ΣΤ` τάξη, στο τριθέσιο Δημοτικό Σχολείο Κάτω Γαρούνα Κέρκυρας.

Σημείωση: Το μήνυμα ελήφθη στο προσωπικό μου  email στις 7 Οκτωβρίου 2018 για να δημοσιευτεί.

Σχόλιο (1)

« Παλιότερα άρθρα Επόμενη σελίδα: »

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων