Άρθρα κατηγορίας: Συντακτικό Αρχαίων

Σεπ 10 2013

Συντακτικό Αρχαίων Ελληνικών Τζάρτζανου

sintaktiko_arxaias_ellinikis_tzartzanou_

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://blogs.sch.gr/stratilio/archives/2637

Σεπ 28 2012

Συντακτικό Αρχαίας Ελληνικής : Το Απαρέμφατο

ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ

Eίναι άκλιτος τύπος του ρήματος που συμπεριφέρεται και ως όνομα και ως  ρήμα.  Ως  όνομα  συμπεριφέρεται  κυρίως  όταν  έχει μπροστά το ο υ δ έ τ ε ρ ο άρθρο τ ό (= έ ν α ρ θ ρ ο )  και  ως  ρήμα όταν δεν έχει άρθρο (=  ά ν α ρ θ ρ ο ). Η ονοματική του φύση φαίνεται από το  ότι,  ως  έναρθρο,  μπορεί  να συνδεθεί παρατακτικά με άλλα ουσιαστικά η από το  ότι  λειτουργεί  το ίδιο ως υποκείμενο, αντικείμενο, επεξήγηση. Η ρηματική του φύση φαίνεται από το ότι έχει χρόνους, διαθέσεις  και παίρνει   το    ίδιο   υποκείμενο, αντικείμενο,  κατηγορούμενο, επιρρηματικούς  προσδιορισμούς,  π.χ.

  • γυναικί σιγή καί τό σωφρονεῖν κάλλιστον ἐστί.
  • τόν καλόν κἀγαθόν ἄνδρα εὐδαίμονα εἶναι φημί.

ΕΝΑΡΘΡΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ

Είναι ουδετέρου γένους, ενικού αριθμού και έχει τις εξής ιδιότητες:

1.Ισοδυναμεί με αφηρημένο ουσιαστικό,  π.χ. τό  σιγᾶν (= η  σιγή),  τό φυλάξαι (= η φύλαξη, η προσοχή).

2.Συντάσσεται όπως κάθε ουσιαστικό (ως  υποκείμενο,  κατηγορούμενο, αντικείμενο, ετερόπτωτος  προσδιορισμός,  επιρρηματικός,  εμπρόθετος προσδιορισμός). π.χ.

  • Τό ἁμαρτάνειν ἀνθρώπους ὄντας οὐδέν θαυμαστόν.
  • Τοῦ ζῆν αὑτόν ἀπεστέρησεν.
  • Τοῦτο ἐστι τό ἀδικεῖν, τό πλέον τῶν  ἄλλων ζητεῖν ἔχειν.

3.Παίρνει άρνηση  μ ή .

4.Η γενική του χρησιμοποιείται κυρίως  μετά  από  ρήματα  κίνησης  ως επιρρηματικός προσδιορισμός τ ο υ   σ κ ο π ο ύ. π.χ.ἧκ εν τοῦ  λαβεῖν ἀργύρια.


ΑΝΑΡΘΡΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ

ΕΙΔΙΚΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ (άρνηση οὐ)

Εξαρτάται από τις εξής κατηγορίες ρημάτων:

α.Λεκτικά: λέγω, φημί, ἀποκρίνομαι.

β.Δοξαστικάνομίζω, δοκῶ, ἡγοῦμαι, οἴομαι (οἶμαι), ὑπολαμβάνω, λογίζομαι, εἰκάζω γ.Γνωστικά: γιγνώσκω, οἶδα, ἐπίσταμαι κλπ.

δ.Αισθητικά:π.χ. ἀκούω, αἰσθάνομαι

ε.Αγγελτικά: π.χ. ἀγγέλλω

στ.Πληροφοριακά:π.χ.   πυνθάνομαι.

ζ.Δηλωτικά-δεικτικά: δηλῶ, δείκνυμι, μηνύω κλπ.

η.Υποψίας:π.χ.ὑποτοπῶ, ὑποπτεύω, ὕποπτον ἐστί

θ.Ελπίδας, προσδοκίας, υπόσχεσης, όρκου, απειλής: π.χ. ἐλπίζω,  προσδοκῶ, ἐπαγγέλλομαι, ὑπισχνοῦμαι, ὄμνυμι, ἀπειλῶ κλπ.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ.

1.Το ειδικό απαρέμφατο που εξαρτάται από  τα  ρήματα  της  τελευταίας κατηγορίας βρίσκεται σχεδόν πάντα σε χρόνο Μ  έ  λ  λ  ο  ν  τ  α  και παίρνει κατ᾿ εξαίρεση άρνηση  μ ή.  Μεταφράζεται και με το ό τ ι και  με το ν α .

  • Αθηναῖοι ὑπισχνοῦντο ποιήσειν ταῦτα.
  • Ωμωσαν μή προδώσειν ἀλλήλους.

2.Το ρήμα φ η μ ί συντάσσεται σχεδόν πάντα με ειδικό  απαρέμφατο  και σημαίνει ισχυρίζομαι. Σπάνια  συντάσσεται  και  με  ειδική  πρόταση (όταν είναι στον Αόριστο) και σημαίνει είπε… (λεκτικό ρ.).

3.Το ρήμα ν ο μ ί ζ ω συντάσσεται και  με  δυο  αιτιατικές,  η  μια κατηγορούμενο στην άλλη  (θεωρώ  κάποιον  ως  κάτι).  Επίσης,  νομίζω θεούς =   πιστεύω στους θεούς.

4.Το ρήμα δ ο κ ε ῖ   μ ο ι με  Ειδικό Απαρ.=  μου φαίνεται  ότι,  νομίζω ότι (δοξαστικό), μπορεί να είναι και προσωπικό (αν έχουμε ονομαστική στην προταση), και απρόσωπο. Το ρήμα δ ο κ ε ῖ  μ ο ι με Τελικό  Απαρ.= μου φαίνεται καλό να… αποφασίζω  να…(δογματικό),  είναι  πάντα απρόσωπο.

  • δοκεῖ μοι ὁ ἀνήρ οὐκ ἀληθῆ λέγειν.
  • ἔδοξε τῆ πόλει δημοσίᾳ θάπτειν τούς νεκρούς.

5.Το ρήμα γ οῦ  μ  α  ι συντάσσεται:

α.γενική = είμαι  επικεφαλής κάποιου,

β. δοτική  =    είμαι  οδηγός κάποιου,

γ. δυο  αιτιατικές (αντικείμενο-κατηγορούμενο) = θεωρώ κάποιον ως  κάτι

δ. Ειδικό απαρέμφατο =  νομίζω ότι…

6.Το ρήμα ὑ π ο λ α μ β ά ν ω συντάσσεται :

α. δυο Αιτιατικές (αντικείμενο – κατηγορούμενο) =  θεωρώ  κάποιον  ως κάτι

β.Ειδικό Απαρ.=   θεωρώ οτι…

γ.Ειδική πρόταση =   θεωρώ οτι…

Τα κυρίως δοξαστικά ρήματα , εκτός από το  ὑπολαμβάνω συντάσσονται μόνο με ειδικό απαρέμφατο και ποτέ με ειδική πρόταση .

ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΕΙΔΙΚΟΥ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΥ

1.ΩΣ  ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ:  σε απρόσωπα  ρήματα  και  εκφράσεις.

  • λέγεται ἑαλωκέναι τήν πόλιν.

2.ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ: σε προσωπικά ρήματα των παραπάνω κατηγοριών.

  • Οὐκ οἴονται χρῆναι αὑτόν ἀπολέσαι.

3.ΩΣ ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ: σε (αφηρημένα) ουσιαστικά, σε επίθετα ή στο ουδέτερο δεικτικών αντωνυμιών. Τοῦτο ἡγοῦνται πάντες, τό μή  χεῖρον βέλτιστον εἶναι.


ΤΕΛΙΚΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ (άρνηση μ ή).

Εξαρτάται από τις κατηγορίες ρημάτων:

α.ΒΟΥΛΗΤΙΚΑ: βούλομαι, ἐθέλω, προαιροῦμαι κλπ.

β.ΕΦΕΤΙΚΑ: ἐπιθυμῶ, ἐφίεμαι, γλίχομαι, ὀρέγομαι, κλπ.

γ.ΔΥΝΗΤΙΚΑ: δύναμαι, ἔξεστι, οἶόν τ᾿   ἐστί, ὑπάρχει, ἔχω κλπ.

δ.ΚΕΛΕΥΣΤΙΚΑ: κελεύω, προστάττω κλπ.

ε.ΠΑΡΑΓΓΕΛΤΙΚΑ: παραγγέλλω, ἐπιστέλλω κλπ.

στ.ΠΡΟΤΡΕΠΤΙΚΑ: παραινῶ, παράγω, πείθω κλπ.

ζ.ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΑ: δέομαι, παρακαλῶ, ἱκετεύω κλπ.

η.ΕΥΧΕΤΙΚΑ: εὔχομαι, ἀρῶμαι κλπ.

θ.ΑΙΤΗΤΙΚΑ: ζητῶ, αἰτοῦμαι κλπ.

ι.ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ: ψηφίζομαι, δοκεῖ μοι, δέδοκται, βουλεύομαι κλπ.

ια.ΚΩΛΥΤΙΚΑ: κωλύω, ἀπαγορεύω, ἀπείργω, ἀπερύκω, ἐμποδών εἰμί κλπ.

Κάποτε αυτά παίρνουν πλεοναστική αρνηση μ ή (δεν μεταφράζεται).

ιβ.ΑΠΟΠΕΙΡΑΤΙΚΑ: πειρῶμαι, ἐπιχειρῶ , μελετῶ κλπ.

ιγ.ἐῶ, συγχωρῶ, ἀφίημι, ἐπιτρέπω, δίδωμι.

ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΤΕΛΙΚΟΥ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΥ

1.ΩΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ: σε απρόσωπα ρήματα και απρόσωπες εκφράσεις.

  • δεῖ δέ σε χαίρειν καί λυπεῖσθαι, θνητός γάρ ἔφυς.

2.ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ : σε προσωπικά ρήματα. βούλομαι καί τα῀oτα λέγειν.

3.ΩΣ ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ : σε  (αφηρημένα)  ουσιαστικά,  επίθετα  και,  κυρίως, στο ουδέτερο αντωνυμιών. Εἶς  οἰωνός  ἄριστος,  ἀμύνεσθαι  περί πάτρης.

4.ΩΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ. Τό λακωνίζειν ἐστί φιλοσοφεῖν.


ΑΝΑΡΘΡΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ ΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ

Δηλώνει αναφορά και εξαρτάται μ ό ν ο   α π ό  ε π  ί θ ε τ  α,  όπως ἄξιος, ἀνάξιος, ἱκανός, δυνατός, ὀξύς, ἐπιτήδειος,  δεινός,  φοβερός, χαλεπός, ῾ράδιος, θαυμαστός, κλπ.

  • δεινός λέγειν, ἱκανός ὁρᾶν .

ΑΝΑΡΘΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ή ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ.

Δηλώνει σκοπό η αποτέλεσμα και εξαρτάται από ρήματα

α.εκλογής :αἱροῦμαι, χειροτονῶ κλπ.

β. παροχής: δίδωμι, παρέχω , πέμπω κλπ.

γ.κίνησης: ἣκω κλπ.

δ.από τα ρήματα ποιῶ, ποιοῦμαι, μισθῶ, μισθοῦμαι, συμβαίνω, ἀναγκάζω, ἀναγκάζομαι.

πχ.ἡρέθη λέγειν, ἐποίησε αὐτούς φυγεῖν, συνέβη γενέσθαι.

ΑΝΑΡΘΡΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ ΑΝΤΙ ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗΣ (σπάνιο)

Τέτοιο είναι  το  απαρέμφατο  που  δεν  εξαρτάται  από  πουθενά  αλλά αντικαθιστά  μια  προστακτική,  άρα  στηρίζει   μια   κύρια   πρόταση επιθυμίας.

  • ὦ ξεῖν᾿ , ἀγγέλλειν Λακεδαιμονίοις…

ΑΝΑΡΘΡΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ

Τέτοιο είναι  το  απαρέμφατο  που  δεν  εξαρτάται  από  πουθενά  αλλά βρίσκεται σε στερεότυπες εκφράσεις όπως:

  • (ὡς) διά βραχέων εἰπεῖν, (ὡς) συνελόντι εἰπεῖν, (ὡς) συντόμως εἰπεῖν, (ὡς) ἐν κεφαλαίῳ εἰπεῖν =   για να μιλήσω συνοπτικά, σύντομα.
  • ὡς ἔπος εἰπεῖν, οὕτως εἰπεῖν =   για να το πω  έτσι.
  • τἀληθές εἰπεῖν.
  • (ὡς) ἐμοί δοκεῖν.
  • τό ἐπ᾿  ἐμοί εἶναι=   όσο εξαρτάται από εμένα.
  • τό κατ᾿  ἐμέ εἶναι=   όσον αφορά εμένα.
  • ὀλίγου δεῖν, μικροῦ δεῖν=   λίγο λείπει (έλειψε) να…
  • ἑκών εἶναι=   όσο εξαρτάται από τη θέλησή μου.

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://blogs.sch.gr/stratilio/archives/2350

Μαρ 13 2012

ΑΝΑΛΥΣΗ ΥΠΟΘΕΤΙΚΩΝ ΜΕΤΟΧΩΝ ΣΕ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ

Με τη βοήθεια της απόδοσης και του νοήματος α) να αναλυθούν οι υποθετικές μετοχές σε υποθετικές προτάσεις (έχοντας υπόψη τη συνηθέστερη περίπτωση) και β) να δηλωθεί το είδος και η σημασία των υποθετικών λόγων:

  1. Ἀμελήσαντας ὑμᾶς καί κακισθέντας* οὐδείς εὐμενῶς ὑποδέξεται.
  2. Ἐγώ πρόσθεν ἀκούων* ἐζήλουν τήνδε τήν πόλιν.
  3. Βουλευόμενος* παραδείγματα ποιοῦ τά παρεληλυθότα.
  4. Μη έλθόντων ὑμών ἐπορευόμεθα ἄν.
  5. Ὁμολογῶν μεν τις ἀδικεῖν ἀπέθανε, ἐάν δ” ἀμφισβητῃ ἐλέγχεται.
  6. Εἰς ὑμάς εἰσελθών τῶν δικαίων τεύξομαι*.
  7. Σωθέντες ἐν καιρῳ ὑμῖν ἄν γενοίμεθα.
  8. Τους φίλους εὐεργετοῦντες και* τούς ἐχθρούς δυνήσεσθε κολάζειν.
  9. Θαρρῶν* πλείονα ἔθυεν ἤ ὀκνῶν* ηὔχετο.
  10. Βουλόμενος φίλος εἶναι μέγιστος ἄν εἴης.
  11. Ἐπελαυνόντων τινῶν εὐπετῶς* ἀνεχώρουν ἐκεῖνοι.
  12. Εὐτυχῶν μή ἴσθι ὑπερήφανος- ἀπορήσας* μή ταπεινοῦ*.
  13. Τίς ἄν ἠθέλησεν ἀπειθεῖν ὁρῶν τόν Βασιλέα πειθόμενον; .

14. Τί τούτων ἄν ἡμῖν γίγνοιτο διαφθείρουσι τούς νεωτέρους;

  1. Κακούς εὖ ποιῶν ὅμοια πείςῃ* τοῖς τάς ἀλλοτρίους κύνας σιτίζουσιν*.
  2. Φίλους μή ἔχων ἔρημος εἶ.
  3. Τούτων ἄν τις ἀνήρ ἀγαθός ὦν τύχοι.
  4. Ἐθέλων καλῶς ζῆν μή τά τῶν φαύλων ποίει.
  5. Μή πράττε ταῦτα, ἅ τοῖς ἄλλοις ἄν πράττουσιν ἐπιτιμῳης.
  6. Ἐλθόντος* τοῦ θανάτου οὐδείς βούλεται ἀποθανεῖν.

1.αν φερθείτε σαν δειλοί // 2.κάθε φορά που άκουγα // 3.όταν σκέφτεσαι //6. Θα πετύχω // 8.ακόμη και //9.όταν είχε θάρρος-όταν φοβόταν//11. Εύκολα //12. Αν βρίσκεσαι σε δύσκολη θέση να μην ταπεινώνεσαι, να μην εξευτελίζεσαι //15.θα πάθεις-με αυτούς που τρέφουν //20. Όταν έρθει

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://blogs.sch.gr/stratilio/archives/2077

Ιαν 25 2012

Συντακτικό Αρχαίων : Προσδιορισμοί

ΟΝΟΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ :
Χρησιμοποιούνται :  ουσιαστικά, επίθετα, αντωνυμίες, αριθμητικά, επιθετικές μετοχές, δευτερεύουσες ονοματικές προτάσεις .
Προσδιορίζουν  ονόματα που είναι  όροι της πρότασης και αποδίδουν ένα ορισμένο χαρακτηριστικό σε αυτά.


ΟΜΟΙΟΠΤΩΤΟΙ  ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ : βρίσκονται στην ίδια πτώση με τη λέξη που προσδιορίζουν.
1.  ΠΑΡΑΘΕΣΗ
•    προσδιορισμός που «παρατίθεται» σε ένα ουσιαστικό ή σε μια προσωπική ή δεικτική αντωνυμία, την οποία προσδιορίζει – χαρακτηρίζει προσθέτοντας ένα κύριο και γνωστό γνώρισμ.
•    έννοια ευρύτερη – γενικότερη  – από  εκείνη που προσδιορίζει
•    η παράθεση κανονικά τίθεται μετά το ουσιαστικό το οποίο προσδιορίζει.
•    μεταφράζεται με αναφορική πρόταση . (γένος=παράθεση, είδος=προσδιοριζόμενη έννοια).
π.χ Κλέων  ὁ δημαγωγός [Κλέων, ὅς ἦν δημαγωγός μτφ :ο Κλέων που είναι δημαγωγός
επισημάνσεις στην παράθεση
•    οι αντωνυμίες, κυρίως οι προσωπικές (α και β πρόσωπο) και οι δεικτικές δέχονται παράθεση. Ὑμᾶς ἀκούω, τούς Λακεδαιμονίους ,
•    οι κτητικές αντωνυμίες[ἐμός –ή-όν, ἡμέτερος-α –ον, ὑμέτερος –α –ον, σφέτερος –α –ον ] δέχο-νται παράθεση σε γενική πτώση την αντωνυμία αὐτῶν ή τη γενική πληθυντικού ουσιαστικού.  π.χ ἀδέως τά ἡμέτερα αὐτῶν  καρποῦσθαι /  ἡ ἡμετέρα τῶν σοφιστῶν τέχνη ἐπιδέδωκεν.{η τέχνη ἡμῶν τῶν σοφιστῶν προόδευσε}.
•    ΓΕΝΙΚΗ ΠΑΡΑΘΕΤΙΚΗ :παράθεση σε πτώση γενική έχουμε στα επίθετα που ισοδυναμούν με γενική πτώση ουσιαστικού.

Ἀθηναῖος εἶ, πόλεως τῆς μεγίστης. (ἐξ Ἀθηνῶν, πόλεως μεγίστης) μτφ: από την Αθήνα είσαι η οποία είναι μεγάλη πόλη.
επίθετα που ισοδυναμούν με γενική πτώση ουσιαστικού : πατρῷος : τοῦ πατρός, μητρῷος:τῆς μητρός, παπῷος : του πάππου, Ἀθηναῖος : ἐξ Ἀθηνῶν.
•    οι γεωγραφικοί όροι : Οι γεωγραφικοί όροι μπαίνουν ως παράθεση όταν ακολουθούν τα κύρια ονόματα. Όροι : πόλις, ὄρος, νῆσος, ἐπίνειον, ποταμός, λίμνη τίθενται ως παραθέσεις σε αντίστοιχα ονόματα  π.χ Κυλήνην, τό Ἠλείων ἐπίνειον ἐνέπρησαν / Πάρνης, τό ὄρος. Ο γεωγραφικός όρος χωρίζεται από την παράθεση με κόμμα.
•    Παράθεση πρότασης : ονομαστική ή αιτιατική ουσιαστικού ή επιθέτου που χαρακτηρίζει το περιεχόμενο ολόκληρης πρότασης. Μπορεί να είναι απλή ή περιγραφική  στην περίπτωση που συνοδεύεται από άλλους προσδιορισμούς. π.χ Ἐμέθυον, ἱκανή πρόφασις εἰς τό ἁμαρτάνειν / Ἑλένην κτάνωμεν, Μενελάῳ λύπην πικράν.
•    επάλληλες παραθέσεις χρησιμοποιούνται για τον ακριβέστερο χαρακτηρισμό. π.χ Μελήσιππον πρῶτον ἀποστέλλει, τόν Διακρίτου, ἄνδρα Σπαρτιάτην {ὅς ἦν υἱός τοῦ Διακρίτου, ὅς ἦν ἀνήρ Σπαρτιάτης}

ΙΔΙΑΙΤΕΡΕΣ  ΜΟΡΦΕΣ ΠΑΡΑΘΕΣΗΣ
ΕΠΙΜΕΡΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΘΕΣΗ :   ( ΕΠΙΜΕΡΙΣΜΟΣ  – ΣΧΗΜΑ ΚΑΘ’ΟΛΟΝ ΚΑΙ ΜΕΡΟΣ )

Μια γενικότερη έννοια επιμερίζεται σε ειδικότερα μέρη συχνά με τις λέξεις : ὁ μέν – ὁ δε, ἕκαστος, ἄλλος, ἕτερος κλπ. Πρόκειται για σχήμα λόγου στο οποίο
•    το όλο σε πληθυντικό αριθμό (πτώση συνήθως ονομαστική) προηγείται και ακολουθεί ως κατά παράθεση προσδιορισμός το μέρος που είναι λέξη περιεκτική ή περιληπτική . Οι λέξεις  ἕκαστος, ἑκάτερος, οὐδείς, ἄλλος, ἄλλοθεν, πᾶς χρησιμεύουν συνήθως στην περίπτωση αυτή ως επιμεριστικές παραθέσεις π.χ Αἱ τέχναι, τό ἑαυτῆς ἑκάστη ἔργον ἐργάζεται  [ τῶν τεχνῶν  ἑκάστη τό ἑαυτῆς ἔργον ἐργάζεται ] Κανονικά το όλον (αἱ τέχναι) έπρεπε να είναι σε γενική πτώση (διαιρετική) και όχι στην πτώση του μέρους.
•    το όλο προηγείται χωρίς ρήμα και βρίσκεται στην ίδια πτώση με τα μέρη που το κα-θένα έχει τα μέρη του και συνοδεύονται από τα :μέν ….δέ. Το όλο έπρεπε να είναι σε γενική πτώση (διαιρετική). ὑπέρ τῶν ἱερῶν, ἅ οὗτοι  τά μέν ἀπέδοντο, τά δ’  εἰσιόντες ἐμίαινον ( ὧν οὗτοι τά μέν, ) / αἱ οἰκεῖαι, αἱ μέν ἐπεπτώκεσαν , αἱ δέ περιῆσαν (τῶν οἰκειῶν, αἱ μέν …αἱ δε)
•    το όλον προηγείται και έχει το ρήμα του το οποίο εννοείται και στα μέρη. Συνοδεύεται από τα μέν …δέ . π.χ  Ὑμεῖς οἰκεῖτε τήν πόλιν, οἱ μέν οὕτως ὁρῶντες, οἱ δέ οὕτω  ποιοῦντες (οἱ μέν οὕτως ὁρῶντες  οἰκεῖτε τήν πόλιν, οἱ δέ οὕτω  ποιοῦντες οἰκεῖτε τήν πόλιν)

ΠΡΟΕΞΑΓΓΕΛΤΙΚΗ ΠΑΡΑΘΕΣΗ : εκφράζει κρίση για το περιεχόμενο ολόκληρης πρότασης και μπορεί να προηγείται από την πρόταση. Ως  προεξαγγελτικές παραθέσεις χρησιμοποιούνται το ουδέτερο των ουσιαστικοποιημένων μετοχών, επιθέτων, και φράσεων καθώς και αναφορική πρόταση που εισάγεται με το ὅ: τό μέγιστον, τό πάντων μέγιστον, τό τοῦ Ὁμήρου, τό λεγόμενον, τό τῆς παροιμίας, τό θαυμαστότατον, τό τελευταῖον, τό ἔσχατον, τό ἐνάντιον, τό δεινότατον, τό κεφάλαιον, τό ἀμφότερον,  το οὐδέτερον, σημεῖον δέ , δυοῖν θἄτερον, τοὐναντίον, ταὐτόν τοῦτο, αἴτιον δέ, τεκμήριον δέ . π.χ Οὕτω δεῖ πράττειν οὐκ ἐῶντα  τάς ἐπιθυμίας ἀκολάστους εἶναι καί ἐπιχειροῦντα πληροῦν, ἀνήνυτον κακόν. /  Τό μέγιστον, σύ μέν τούς Ἕλληνας εὔνους ἕξεις, ἐκεῖνοι δέ  δυσμενεστάτους

2.  ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ.
•    έννοια μερική, ειδική διασαφηνίζει μια ευρύτερη – γενικότερη  – από  εκείνη που προσ-διορίζει και μεταφράζεται με το δηλαδή.  (είδος = η επεξήγηση, γένος= η έννοια που ε-πεξηγείται) .
•     χρησιμοποιείται ως επεξήγηση :   1. ουσιαστικό   2. ουσιαστικοποιημένη λέξη 3. άναρθρο απαρέμφατο  4. δευτερεύουσα ονοματική πρόταση  ( ειδική, πλάγια ερωτηματική, ενδοιαστική  5. έναρθρο απαρέμφατο   6. έναρθρο τελικό  απαρέμφατο σε λέξεις που δηλώνουν νόμους, συνθήκες, ψηφίσματα και χρησμούς.
•    η επεξήγηση χωρίζεται με κόμμα από το ουσιαστικό το οποίο προσδιορίζει.
επισημάνσεις στην επεξήγηση :
•    Η επεξήγηση εκφέρεται μερικές φορές με το  ρήμα λέγω σε πτώση αιτιατική σαν αντικείμενό του και σπανιότερα στην πτώση του ουσιαστικού που επεξηγείται  . Το ρήμα λέγω μεταφράζεται εννοώ. Προσέκρουσα ἀνθρώπῳ πονηρῷ, Ἀνδροτίωνα λέγω. /  Εἴσω κομίζου καί σύ, Κασσάνδρα λέγω
•    μετά τις φράσεις σημεῖον δέ, τεκμήριον δέ, τό δέ μέγιστον, τό δέ ἔσχατον, αὐτό τοῦτο παραλείπεται συνήθως το ἐστί τοῦτο ή τόδε ή ἐστί και επεξήγηση στο τοῦτο ή στο τόδε τίθεται ειδική πρόταση  ή κύρια ασύνδετη ή συνδεόμενη με το διασαφητικό γάρ. π. χ πολύ τόδε τεκμήριον (ἐστι), ὡς καλῶς διῴκουμεν τά τῶν συμμάχων. Τό δέ μέγιστον τῶν δεινῶν • πόλεμον ἀντί εἰρήνης εἵλοντο.
•    επεξήγηση σε λέξεις που δηλώνουν νόμους , συνθήκες, ψηφίσματα, χρησμούς τίθεται άναρθρο απαρέμφατο τελικό επειδή αυτά ήταν προστακτικές στον ευθύ λόγο. Ἐπρέσβευσα τήν εἰρήνην, μή καταβαίνειν βασιλέα  ἐπί τήν θάλατταν
•    ως επεξήγηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί : τροπική μετοχή που επεξηγεί τροπικό επίρρημα ή δοτική του τρόπου . π.χ Χρή τούς πατέρας εἶναι ἐπαινέτας ἡμῶν ἔργῳ, παρέχοντας αὑτούς ὄντας ἀγαθούς. ( πρέπει οι πατέρες να είναι επαινέτας μας έμπρακτα, παρουσιαζόμενοι δηλαδή να είναι γενναίοι).

Η παράθεση και η επεξήγηση, συνήθως, χωρίζονται με κόμμα από το ουσιαστικό το οποίο προσδιορίζουν.


3.  ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ   ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ.
Επίθετο το  οποίο προσδιορίζει ένα ουσιαστικό και αποτελεί μαζί με αυτό μία έννοια. Αποδίδει  μια προϋπάρχουσα, σταθερή ιδιότητα στο ουσιαστικό και συμφωνεί με αυτό στο γένος, στον αριθμό και στην πτώση.
•    ως επιθετικοί προσδιορισμοί τίθενται : 1 .επίθετα 2. επιθετικές μετοχές 3. αντωνυμίες 4. αριθμητικά επίθετα 5. ἐναρθρα γεωγραφικά ονόματα που προσδιορίζουν γεωγραφικούς όρους  6. έναρθρος εμπρόθετος  προσδιορισμός  7. έναρθρο επίρρημα, 8. έναρθρο ουσιαστικό σε γενική πτώση  (το άρθρο είναι στην ίδια πτώση με το προσδιοριζόμενο ουσιαστικό).
επισημάνσεις στους επιθετικούς προσδιορισμούς
ως επιθετικοί προσδιορισμοί χρησιμοποιούνται ακόμα
•    γεωγραφικά κύρια ονόματα με άρθρο όταν βρίσκονται μπροστά από τους γεωγραφικούς όρους και είναι στο ίδιο γένος με αυτούς. [το γεωγραφικό όνομα που μπαίνει μετά τον γεωγραφικό όρο ή στην ίδια πτώση ή σε γενική είναι παράθεση.] π.χ Ἡ Ἀχερουσία λίμνη. Ὁ Πηνειός ποταμός.  Όταν το γεωγραφικό όνομα μπαίνει μετά από τον γεωγραφικό όρο ή στην ίδια  πτώση ή σε γενική πτώση, τότε έχουμε παράθεση π.χ  Ἡ πόλις, οἱ Ταρσοί / Τό ὄρος τῆς Ἰστώνης.
•    προσηγορικά ονόματα που δηλώνουν : επάγγελμα, ηλικία, εθνικότητα και έχουν την έννοια του επιθέτου με τις λέξεις ἀνήρ, γυνή, ἄνθρωπος.   Ὁ ἐργαζόμενος ἄνθρωπος  ἀνταμείβεται /
•    τα επίθετα  με άρθρο : πᾶς, ἅπας,σύμπας,  ὅλος, μόνος, αὐτός, ἄκρος, μέσος, ἔσχατος, ἕκαστος.
•    ο έναρθρος επιθετικός προσδιορισμός (καθώς και η επιθετική μετοχή) έχουν θέση ουσιαστικού –ουσιαστικοποιούνται – όταν παραλείπεται το προσδιοριζόμενο ουσιαστικό. Το ουσιαστικοποιημένο επίθετο παίρνει τη συντακτική θέση του ουσιαστικού που έχει παραληφθεί π.χ ἡ φιλία (γη ή χώρα), ἡ προτεραία (ἡμέρα), οἱ ὀλίγοι (οι ολιγαρχικοί) , τό εὔδαιμον = ἡ εὐδαιμονία, τό ἱερόν ( ο ναός) κλπ

4.   ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΣ     ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ.
•     επίθετο  ή επιθετική μετοχή ή αντωνυμία   που    οποίο προσδιορίζει ένα ουσιαστικό .
•     αποδίδει  προσωρινή – παροδική  ιδιότητα στο ουσιαστικό και συμφωνεί με αυτό στο γένος, στον αριθμό και στην πτώση.  π.χ Κατέλαβον τάς πόλεις ἐρήμους . μτφ βρήκαν τα χωριά έρημα (ενν. ήταν έρημα τώρα ενώ πριν μπορεί να μην ήταν).  Πατηγύας φαίνεται ἐλαύνων ἰδροῦντι τῷ ἵππῳ .  Ἀγησίλαος ἐκέλευε φαιδρῷ τῷ προσώπῳ.
•     μερικές φορές αναφέρεται σε σημείο του ουσιαστικού που προσδιορίζει . Στην περίπτωση αυτή μεταφέρουμε το επίθετο στο ουδέτερο γένος και το ουσιαστικό στη γενική πτώση και μεταφράζουμε με βάση αυτήν την μετατροπή.
π.χ Κῦρος ἔστησε τό ἅρμα πρό τῆς φάλαγγος μέσης. μέσης → μέσον, φάλλαγος→ της φάλαγγας. μτφ. Ο Κύρος έστησε το άρμα του στη μέση της φάλαγγας. (το επίθετο τράπηκε  στο ουδέτερο γένος και το ουσιαστικό σε γενική.)
•    συνήθως ως κατηγορηματικοί  προσδιορισμοί χρησιμοποιούνται οι λέξεις : πᾶς, ἅπας,σύμπας,  ὅλος, μόνος, αὐτός, ἄκρος, μέσος, ἔσχατος, ἕκαστος όταν δεν έχουν άρθρο.
•     ο κατηγορηματικός προσδιορισμός δεν έχει ποτέ άρθρο .

πρακτική διάκριση του επιθετικού από τον κατηγορηματικό προσδιορισμό :
το επίθετο έχει άρθρο, το ουσιαστικό δεν έχει = επιθετικός
ούτε το επίθετο έχει άρθρο, ούτε το ουσιαστικό = επιθετικός
και το επίθετο και το ουσιαστικό έχουν άρθρο = επιθετικός
το επίθετο δεν έχει άρθρο και προηγείται και το ουσιαστικό  έχει άρθρο.= κατηγορηματικός

Να αναγνωρίσετε τα είδη των ονοματικών προσδιορισμών και τον τρόπο με τον οποίο εκφέρονται.
Προσήκειν, ὦ ἄνδρες δικασταί, πᾶσιν ὑμῖν τιμωρεῖσθαι Ἀγόρατον τουτονί.
Ὁ  θάνατος τυγχάνει ὤν δυοῖν πράγματοιν διάλυσις, ψυχῆς  καί τοῦ   σώματος.
Οἱ πολέμιοι ἀφίκοντο εἰς ἄκρον τό ὄρος.
Ὅ δέ  πάντων δεινότατον ἐστι, τοιοῦτος  ὤν ὡς εὔνους τῷ δήμῷ  τούς λόγους ποιεῖται.
Οὐχ οἷον τ’ ἐστί μοι ταῦτα κωλῦσαι τῷ στρατηγῷ.
Οἱ  γεωργοί θεραπεύουσι τήν σφετέραν αὐτῶν γῆν.
Ἠγεῖτο Ἀρχίδαμος ὁ Ζευξιδάμου, Λακεδαιμονίων βασιλεύς.
Ἡ ἡμετέρα τῶν σοφιστῶν τέχνη ἐπέδωκεν.

ΟΝΟΜΑΤΙΚΟΙ    ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΙ  ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ : χρησιμοποιούνται οι πλάγιες πτώσεις –  βρίσκονται σε διαφορετική πτώση από το ουσιαστικό που προσδιορίζουν και δηλώνουν :

ΓΕΝΙΚΗ που εξαρτάται από ουσιαστικά  επίθετα  και επιρρήματα τα είδη    παρατηρήσεις
διαιρετική

δηλώνει : το όλον, μέρος από το οποίο είναι το προσδιο-ριζόμενο πράγμα προσδιορίζει το μέρος, το τμήμα    διαιρετική παίρνουν συχνά : 1.ουδέτερα επιθέτων, αντωνυμιών, ο υπερθετικός βαθμός επιθέτου &  επιρρήματος, οι επιμεριστικές αντωνυμίες σε κάθε γένος.
2.διαιρετική
είναι και η γενική που δηλώνει χώρα στα ονόματα τόπου και έθνους.
3.τα επίθετα ἥμισυς και πολύς και τα υπερθετικά του επιθέτου αντί να μπουν σε ουδέτερο γένος μπαίνουν καθ’ έλξη στο γένος του ουσιαστικού που είναι γενική διαιρετική.
4. τα χρονικά, ποσοτικά και τοπικά επιρρήματα.
Ὁ στρατός ἀφίκετο τῆς Ἀττικῆς ἐς Οἰνόην.
Εἰς τοῦτο ἀναίδειας ἀφῖκται. /   Οὗτος κάλλιστος πάντων ἀπεδέδεικτο.
Μέρος τι τῶν βαρβάρων ἀπέκτειναν.  Ἦγεν τήν πλείστην τῆς στρατιᾶς.  Ἄνδρας τῶν φυλάκων ἀποκτείνουσι.
κτητική :
δηλώνει το κτήμα ή την ιδιότητα προσδιορίζει  τον κτήτορα ή συνήθως δέχονται γενική κτητική 1. το ουδέτερο της δεικτικής ή της αναφορικής αντωνυμίας  2 . τα επίθετα : οἰκεῖος, ἀλλότριος, κοινός, ἱερός, συγγενής, φίλος, ἐχθρός, κακόνους, εὔνους. π.χ  Ἅ εἴληφα τῆς πόλεως, ἀποδώσω .   Ὁ ἀγρός τοῦ Περικλέους, Ταῦτα εἶχον Ἀθηναῖοι Πελοποννησίων.  Οὐ Περικλέους ὁ ἀγών ἀλλά τῆς πόλεως κοινός.
δημιουργού
:δηλώνει  τον δημιουργό προσδιορίζει το δημιούργημα

Τά  ἔπη τοῦ  Ὁμήρου.
Οἱ νόμοι τοῦ Δράκοντος
Τά δεινά τοῦ πολέμου
Λυσίου λόγοι
ιδιότητας δηλώνει
ιδιότητα (μέγεθος, ηλικία, χρόνο) :δέχονται γενική της ιδιότητας τα αριθμητικά ή επίθετα στα οποία τίθεται εκφράζουν :  ηλικία , μέγεθος ή το είδος στο οποίο ανήκει η προσδιοριζόμενη λέξη.  Τεῖχος ὀκτώ σταδίων

Λαβόντες σῖτον τεσσάρων  ἡμερῶν ἀπέπλεον

Παῖς τριῶν ἐτῶν.
ύλης ή του περιεχομένου: δηλώνει την ύλη από την οποία είναι κατασκευασμένο ένα συγκεκριμένο πράγμα ή το περιεχόμενό του.

Ἀνήρ μεγίστης ἀρετῆς
Ὅμιλος ἀστῶν καί ξένων.
Στέφανος δάφνης
αξίας ή του τιμήματος : δηλώνει την αξία ή πόσο τιμάται αυτό για το οποίο γίνεται λόγος.    επίθετα που παίρνουν γενική της αξίας είναι : ἄξιος (ίσης αξίας), ἀνάξιος, ἀντάξιος, τίμιος,( ο πολύτιμος) ὤνιος (αυτός που προορίζεται για αγορά), ὠνητός (αγοραστός)

π.χ  Δέκα μνῶν χωρίον

Οὐκ ἀξίως τῆς παρασκευῆς

Πολλοῦ ἄξιος γέγονεν.
αιτίας δηλώνει : την αιτία που προηγείται από κάποια ενέργεια ή πράξη προσδιορίζει την πράξη δέχονται γενική της αιτίας : 1.ουσιαστικά: δίκη, γραφή (έγγραφη καταγγελία), εισαγγελία, ἔνδειξις, λῆξις (μήνυση), αἰτία (κατηγορία), 2. επίθετα :αἴτιος (όταν σημαίνει ένοχος ή κατηγορούμενος), ὑπαίτιος, ἀναίτιος, ὑπόδικος, ὑπεύθυνος, ἔνοχος, ὑπόλογος, εὐδαίμων, μακάριος. 3. δικαστικά ρήματα ή ρήματα ψυχικού πάθους 4.επιφωνήματα
π.χ Κρίνομαι θανάτου (δικάζομαι με ποινή τον θάνατο.)

Μεγάλων ἀδικημάτων ὀργή.

Οὐδείς ἔνοχος λιποταξίου, οὐδέ δειλίας.
υποκειμενική :δηλώνει μια ενέργεια ή πράξη  προσδιορίζει το υποκείμενο της ενέργειας εξαρτάται από ρηματικά ουσιαστικά τα οποία αν τα μετατρέψουμε σε ρήματα η έννοια που εκφράζει η γενική θα γίνει – σε ονομαστική πτώση – το υποκείμενο.
Ἡ ἀφιξις τῶν ἀνδρῶν .

Πόλεμος Ἀθηναίων καί Πελοποννησίων

Ἔλλειψις σίτου.

Οἱ ἄνθρωποι τυγχάνουσι τῶν εὐργεσιῶν τοῦ θεοῦ.
αντικειμενική :δηλώνει μια ενέργεια ή πράξη προσδιορίζει το αντικεί-μενο μιας ενέργειας 1. εξαρτάται από ρηματικά ουσιαστικά τα οποία αν τα μετατρέψουμε σε ρήματα η έννοια που εκφράζει η γενική θα γίνει – σε γενική πτώση – το αντικείμενο

π.χ   Οὐκ ἐδύναντο καθεύδειν ὑπό πόθου πατρίδος

Οὗτος ἐστί νομεύς ἀγέλης.

Ἒοικε γάρ ἡ ἐπιμέλεια αὐτῆς  εἷναι  ἃμα τε ἡδυπάθειά τις καί οἲκου αὒξησις
2. συντάσσονται με γενική αντικειμενική  1.. τα ρηματικά ουσιαστικά που φανερώνουν το πρόσωπο που ενεργεί   2 . τα επίθετα που δηλώνουν α) φροντίδα, επιμέλεια, φειδώ  και τα αντίθετά τους (ἐπιμελής, ὀλίγωρος,ἀμελής, φειδωλός, ὀλίγωρος ) β) μνήμη και λήθη (ἀμνήμων, ἐπιλήσμων) γ) έμπειρία, ἀπειρία, επιτυχία, αποτυχία (ἐμπειρος, ἄπειρος, ἀτυχής, ἐπιτυχής, ἐπιστήμων, ἔμπειρος) δ) συμμετοχή,  πλησμονή, στέρηση, χωρισμό, απαλλαγή (μέτοχος, κοινωνός, μεστός, πλήρης, κενός, ορφανός, ἔρημος, καθαρός, ἁγνός, ἔμπλεως, ἐνδεής, ἐλεύθερος, γυμνός,  ) ε) αρχή , εξουσία και τα αντίθετά τους (κύριος, ἐγκρατής, ἀκράτωρ, ὑπήκοος  στ) διαφορά ή σύγκριση (διάφορος, ἕτερος, ἀλλότριος, ἀλλοῖος)
π.χ  Ξέρξης ἄπειρος ἦν ἀνδρῶν ἀγαθῶν.

Πολλαί χῶραι ἦσαν ὑπήκοοι αὐτοῦ.
Ὁ Ἠρακλῆς ὁρῶν τήν Ἑλλάδα μεστήν πολέμων οὖσαν ὑπέδειξε ἅ χρή .

Ὁ ἀμελῶν τῶν βελτίστων οὐδέ διάφορος θηρίων ἐστί.

συγκριτική : συντάσσεται με επίθετα ή επιρρήματα συγκριτικού βαθμού ή και με άλλες λέξεις που έχουν συγκριτική σημασία ( πρότερος, ὕστερος, δι-πλάσιος, πολλαπλάσιος, ἄλλος)

π.χ Ἐπύαξα προτέρα Κύρου ἀφίκετο

Διπλάσιος ἐγένετο αὐτός ἑαυτοῦ

Ἐπειδάν τῶν ἀρκούντων περιττά κτήσονται.

ΓΕΝΙΚΗ που εξαρτάται από επιρρήματα
1.  διαιρετική    όταν εξαρτάται από τοπικά ( φανερώνουν σημείο από ένα τόπο)  –χρονικά –ποσοτικά  επιρρήματα (ἔξω, ἐντός, εἴσω, κρύφα, ἐγγύς, πλησίον, ἔμπροσθεν, ὄπισθεν, ἑκατέρωθεν, λάθρα, μεταξύ, ἐναντίον)

Ποῦ τῆς γῆς κατοικεῖς ;

Πρωΐ τῆς ἡμέρας ἐγυμνάζοντο.
2. της αφετηρίας 1. προθετικά :ἐντός, εἴσω, μεταξύ, ἑκατέρωθεν, ὄπισθεν, πέραν όταν η γενική φανερώνει τόπο 2. απομάκρυνσης ή χωρισμού : ἔξω, ἐκτός, πόρρω (μακριά), πρόσω (μπροστά) λάθρα (κρυφά)

Κῦρος ἦν πλησίον τοῦ τείχους

Οἱ ἐκπεπτωκότες ἔμεινον ἔξω τῆς Ἀττικῆς.
3. της αναφοράς  : η γενική εξαρτάται επιρρήματα 1. προθετικά :ἐντός, εἴσω, μεταξύ, ἑκατέρωθεν, ὄπισθεν, πέραν όταν η γενική δεν φανερώνει τόπο 2.τροπικά ( ὡς, πῶς, ὅπως, εὖ, καλῶς, κάλλιον, βέλτιον) πῶς ἔχεις τῆς γνώμης Ἡ Κέρκυρα καλῶς παράπλου κεῖται  Βασιλεύς πῶς ἔχει παιδείας ;
4. αντικειμενική : παράγωγα επιρρήματα από επίθετα που συντάσσονται με γενική αντικειμενικη  (ἀξίως, ἀπείρως)

Τῶν μεγίστων ἐπιτηδευμάτων οὐκ ἀπείρως ἔχουσιν.

ΔΟΤΙΚΗ που εξαρτάται από ουσιαστικά , επίθετα και επιρρήματα.
αντικειμενική : επίθετα και επιρρήματα  που δηλώνουν :
1. ωφέλεια ή βλάβη, φιλία ή έχθρα, ευπείθεια ή υποταγή, το αρμόζον, το πρέπον και αντίθετά τους.
( ὠφέλιμος, βλαβερός, φίλος, ἐχθρός, πολέμιος, ἐνάντιος, εὐπειθής,, ὑπήκοος, ἁρμόδιος, ἀπρεπής )

π.χ  Ἡ τῶν ἐδεσμάτων ἐπιθυμία βλαβερά μέν τῷ σώματι.
2. ταυτότητα, ομοιότητα, ισότητα, συμφωνία, ( ἴσος, ἄνισος, ἰσόρροπος, σύμφωνος, , συγγενής, ὅμοιος, ἔμφυτος, ἔνοχος, συνῳδός, ὁμόγλωσσος, ὅμορος, συμμελής, ὁ αὐτός, ἀνόμοιος, παραπλήσιος, προσφερής, συγγενής, )

π.χ Οἱ ὅμοιοι τοῖς ὁμοίοις εὖνοι εἰσί.

Ἡ νῆσος ἴση ἐστί τῇ πόλει
3. ακολουθία, διαδοχή, προσέγγιση, μείξη και τα σύνθετα με τις προθέσεις ἐν και σύν (ἀκόλουθος, διάδοχος, πλησίος, γείτων) ( Λύσανδρος διάδοχος Καλλικρατίδᾳ.  –
4. τα επιρρήματα :ἅμα, ὁμοῦ, και τα επιρρήματα παράγωγα από τα παραπάνω επίθετα.
Αἰδώς καί δίκη ἔμφυτα ἀνθρώποις εἰσίν.
συντάσσονται τα ουσιαστικά που παράγονται από επίθετα ή ρήματα τα οποία συντάσσονται με δοτική

τα επιρρήματα αναφοράς  ή του κατά τι : εξαρτάται από επίθετα και περιορίζει τη σημασία τους π.χ. Ὁ ἀνήρ τῇ ἡλικίᾳ νέος ἔτι ἦν.
Συγγενεῖς ἐστέ φύσει οὐ νόμῳ.

ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ που εξαρτάται από ουσιαστικά και επίθετα
αναφοράς  ή του κατά τι
: με ουσιαστικά ή επίθετα ,με επίρρημα συνήθως ως αιτιατικές της αναφοράς χρησιμοποιούνται τα ε-πίθετα : τό εὖρος, τό ὕψος, τό πλῆθος, τό ὄνομα.
επιρρήματα με: νή, ναί, μά,( σε βεβαίωση)  οὐ μά

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ
1. νῦν  δέ  πολύ  μᾶλλον πραγματεύονται  ὅπως  ἄρξουσιν  ἤ   ὅπως   ἄξιοι τούτου ἔσονται.
2. Ἒοικε γάρ ἡ ἐπιμέλεια   αὐτῆς  εἷναι  ἃμα τε ἡδυπάθειά  τις  καί οἲκου  αὒξησις
3.Τειρεσίας ἦν τυφλός τά ὄμματα.
4. Οὓτω  δεινός  τις  ἒρως  αὐταῖς  τοῦ  ἂρχεσθαι ὑπ”  ἐκείνου  ἐγγίγνεται
5. Ἔστι Σικελία τρίγωνος τῷ σχήματι.
6. Ἡ δέ ἀγορά μεστή ἦν παντοδαπῶν καί ὅπλων καί ἵππων.
7. Ἄνδρας τῶν φυλάκων ἀποκτείνουσι.
8. Οἱ φιλόσοφοι δοκοῦσιν εἶναι τοῖς μέν μηδενός τίμιοι, τοῖς δέ ἄξιοι τοῦ παντός.
9. Οὐ Περικλέους ἴδιος ὁ ἀγών, ἀλλά τῆς πόλεως κοινός.
10. Ἅ εἴληφα τῆς πόλεως ἀποδώσω.
11. Ἔφεσον ἀπέχει Σάρδεων τριῶν ἡμερῶν ὁδόν.
12. Εἰ μέν τίς τῶν εἰθισμένων ἐν ὑμῖν ἀγορεύειν ἀξίως ἦν τῆς πόλεως εἰρηκώς, ἐγώ πολλήν ἡσυχίαν ἄν ἦγον.
13. Ἐγώ  μεγίστην μέν ἡγοῦμαι συμμαχίαν εἶναι και βεβαιοτάτην τό τά δίκαια πράττειν – εἰκὀς γάρ καί τήν θεῶν εὔνοιαν γενέσθαι .
14. Κῦρος ἀπέδωκε τῇ στρατιᾷ μισθόν τριῶν ἡμερῶν.
15. Ποταμός Κύδνος τό ὄνομα, τό εὖρος δύο πλέθρων.
16. Ἦγεν τήν πλείστην τῆς στρατιᾶς.
17. Βασιλεύς πῶς ἔχει παιδείας ;
18. Ἅμα τῷ ᾔρι ἀρχομένῳ.
19. Ἀγησίλαος πραότατος τοῖς φίλοις ὤν ἐχθροῖς φπβερώτατος ἦν.

Ε  Π  Ι  Ρ  Ρ  Η  Μ  Α  Τ  Ι  Κ  Ο  Ι         Π  Ρ  Ο  Σ  Δ  Ι  Ο  Ρ  Ι  Σ  Μ  Ο  Ι
•    Προσδιορίζουν επιρρηματικά  το ρήμα , αλλά (σπανιότατα) και άλλους όρους της προτάσεως .
•    Εκφέρονται με :
α) ένα επίρρημα  ( τόπου , χρόνου , ποσού , τρόπου ) π.χ “Αποπλέομεν αὔριον .
β) έναν εμπρόθετο προσδιορισμό  π.χ “Αφίκετο εἰς  Δελφούς .
και δηλώνουν πολλές σχέσεις : τόπο , χρόνο , όργανο , τρόπο , μέσο , αιτία , ύλη, σκοπό , συνοδεία, καταγωγή, προέλευση , συνοδεία , αναφορά , κατάσταση , συμφωνία, διανομή, προσθήκη, υπεράσπιση , αντιπροσωπευση , χάρη, προτίμηση , σύγκριση , ωφέλεια , βοήθεια , προσέγγιση, επιστασία, υπέρβαση , εξάρτηση , όρο ,τάξη , διαφορά , εναντιότητα , συνεργασία , ασχολία , χωρισμό , εξαίρεση ,όριο , κατεύθυνση (απλή ή εχθρική ) το εναντίον, το ενώπιον , το μεταξύ , το τέρμα .
γ) Μια επιρρηματική  μετοχή . ( χρονική , αιτολογική, υποθετική , εναντιωματική , τελική, τροπική) π.χ “Απελθών  ἀπήγξατο .
δ) Μια   επιρρηματική   πρόταση . ( χρονική , αιτιολογική , υποθετική,  εναντιωματική , τελική, συμπερασματική , αναφορική  επιρρηματική ).π.χ Ἀθηναῖοι ἐνόμισαν λελύσθαι τάς σπονδάς ,διότι εἰς χεῖρας ἦλθον .
ε) Ένα  όνομα  ουσιαστικό  σε πλάγια πτώση :

Ι) ΠΛΑΓΙΕΣ  ΠΤΩΣΕΙΣ  ΠΟΥ  ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΥΝ ΡΗΜΑΤΑ-ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΗ ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΠΛΑΓΙΩΝ ΠΤΩΣΕΩΝ .
Α΄   ΓΕΝΙΚΗ

1. Χρόνου : π.χ  Οὐ τῆς   ἐπιούσης   ἡμέρας   ἤξει .
2. Αιτίας  : π.χ  Τῶν  αὐτῶν   ἀδικημάτων  ὀργίζεται .
3. Ποσού : π.χ Πόσου διδάσκει  Εὔηνος ;

Β ΄  ΔΟΤΙΚΗ
1.Τόπου : π.χ  “Ενίκησεν “Ισθμοῖ   καί  Νεμέᾳ .
2.Χρόνου : π.χ Τῇ   πρώτῃ  ἡμέρᾳ   ἀφίκοντο   ἐπί τόν ποταμόν .
3.΄Οργανον : πχ . Τῇ   βακτηρίᾳ  τήν  θυράν  ἔκρουε .
4. Αιτίας :. ( συνήθως με  ρήματα ψυχικού πάθους )   π.χ  Λιμῷ  ἀπέθανεν
5. Τρόπου . π.χ  Βίᾳ  εἷλον τήν πόλιν .
6. Ποσού .( συνήθως με επίθετα και επιρρήματα συγκρτικού βαθμού) π.χ  Πολλῷ  μεῖζον  ἔστι
7. Συνοδείας : π.χ  “Αθηναῖοι  ἦλθον  ναυσίν τριάκοντα .
8. Αναφοράς : π.χ  Ἄνθρωπος συνέσει ὑπερέχει  τῶν  ζώων .

Γ΄ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ
1.Ποσού (χρόνου) :π.χ Αἱ   σπονδαί   ἐνιαυτόν   ἔσονται .
2. Ποσού (τόπου) : π.χ  “Απέχει  Πλαταιά   Θηβῶν   σταδίους  ἑβδομήκοντα .
3. Αιτίας : π.χ .Τί τινηκάδε    ἀφῖξαι , ὦ  Κρίτων ;
4. Σκοπού : π.χ. “Ηρωτῶντο  ὅ,τι   ἥκοιεν .
5. Αναφοράς : π.χ “Αλγεῖ   τόν δάκτυλον .
6. Τρόπου : π.χ . Γίγνεται τοῦτον τόν τρόπον .
ΙΙ) ΠΛΑΓΙΕΣ  ΠΤΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΥΝ  ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ  Η  ΕΠΙΦΩΝΗΜΑΤΑ
Α ΄ ΓΕΝΙΚΗ

1.Διαιρετική : π.χ Πολλαχοῦ   τῆς   γῆς .
2.Αναφοράς . π.χ Πῶς   ἔχει  παιδείας ;
3. Χωρισμού : π.χ  Ἔξω τῆς  πόλεως .
4.Αντικειμενική : π.χ   Ἀξίως λόγου .
5.Με τα προθετικά επιρρήματα : ἐντός , ἐγγύς , ὄπισθεν , μεταξύ , ἐναντίον . π.χ Μεταξύ τῶν ἀνθρώπων .
6.Αιτίας  (από  επιφωνήματα ) . π.χ Φεῦ   τῆς  ἀνοίας .
Β ΄   ΔΟΤΙΚΗ
1. Αντικειμενική : π.χ  Ὁμοίως  ἐκείνῳ  .
2.Με τα προθετικά επιρρήματα : ἅμα , ὁμοῦ . π.χ  Ἅμα  τῷ   κακῷ .
Γ ΄ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ
1. Σε όρκους με τα μόρια : νή , μά. . Νή   Δία .

ΑΣΚΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΥΣ   ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ
Να αναγνωρίσετε  τα  είδη  των   επιρρηματικών  προσδιορισμών .

1. Ἄλλο   στράτευμα   συνελέγετο  αὑτῷ   ἐν  Χερρονήσῳ   τόνδε   τόν  τρόπον .
2. Κελεύουσι  φυλάττεσθαι  μή  ἡμῖν   ἐπιθῶνται   τῆς  νυκτός οἱ   βάρβαροι .
3. “Αθηναῖοι   “Αλκιβιάδην   ἐδίωξαν  ἀσεβείας .
4.’Εβασίλευσεν  ἀντ”    ἐκείνου .
5. Δωριεῖς   ὀγδοηκοστῷ   ἔτει  μετά τήν  “Ιλίου  ἅλωσιν  Πελοπόννησον  ἔσχον .
6. Αἱ  μάχαι  κρίνονται μᾶλλον  ταῖς  ψυχαῖς ἤ   ταῖς τῶν  σωμάτων  ῥώμαις .
7. Πολλῷ   κρεῖττον  ἐστι  ἐμφανής  φίλος  ἤ  χρυσός   ἀφανής .
8.Ὑστέρησε   τῆς  μάχης  ἡμέρας  πέντε .
9. Διά δέκα  ἐπάλξεων  πύργοι  ἦσαν .
10. Οἱ  ληφθέντες  ἤχθησαν  προσδεδεμένοι τάς  χείρας .
11. Δεῖ   δέ  χρημάτων καί   ἄνευ  τούτων  οὐδέν   ἐστι  γενέσθαι  τῶν  δεόντων .
12. Κάρδαμον   μόνον  ἔχουσιν  ἐπί  τῷ  σίτῳ .
13. Ἐπιθυμῶ   ἐπισκέψασθαι  μετά  σοῦ.
14. Ἀκοντίζει   Κῦρον   ὑπό τόν   ὀφθαλμόν   βιαίως .
15. Τήν  μητέραν πέπαυμαι  τρέφων τρίτον  ἔτος τουτί .
16. “Απῆλθον   τοῖς   μέν πεπραγμένοις   αἰσχυνόμενοι , τοῖς  δέ   εἰρημένοις   βαρυνόμενοι .
17. Ἄρτι  ἥκεις ἤ  πάλαι ;
18. Πάτριον  ἡμῖν   ἐκ  πόνων  τάς  ἀρετάς  κτᾶσθαι .
19. Ἦλθε   παρά   Κυαξάρου  ἂγγελος .
20.Ἐφυλάττοντο   ἱκανοῖς  φύλαξι  νυκτός  τε  καί  ἡμέρας .
21. Λακεδαιμόνιοι  ᾤοντο  ὀλίγων  ἐτῶν  ὀλίγων  καθαιρήσειεν  τήν  τῶν  “Αθηναίων  δύναμιν .
22. Μέγαρα  ἀπέχουσιν Συρακουσῶν  οὔτε  πλοῦν πολύν  οὔτε  ὁδόν.
23. Ἅμα δέ τῇ   εἰσόδῳ  τῶν  Ἑλλήνων  πολλοί τῶν  κατοίκων δειλίᾳ ἔλειπον τήν πόλιν καί δρόμῳ  ἔτρεχον  διά τοῦ  πεδίου .
24. “Αγησίλαος   ἐν  τούτοις  ἦν .
25. Πρέσβεις  πέπομφε   ὡς  βασιλέα .
26. “Αλλ”    αὐτά  ταῦτα  νῦν  ἥκω   παρά  σε .
27. Ὁ  μέν  δή  Δερκυλίδας  ἐφ”   Ἑλλησπόντου   ἐπορεύετο .
28. Ἡ   ὁδός  ἦν τό  μῆκος  εἴκοσι   σταδίων .
29. Σύν  τῷ  νόμῳ  τήν  ψῆφον  τίθεσθε .
30. Πρός  τι ταῦτα  με   ἐρωτᾷς ;
31. Πέντε ναῦς    ἔλαβον  καί  μίαν τούτων  αὐτοῖς   ἀνδράσιν .
32. Πάντες  πλήν  ἐμοῦ   ὑμᾶς  προδεδώκασιν .
33. Κέρκυρα   καλῶς   παράπλου  κεῖται .
34. Οἴμοι τῶν  κακῶν .
35. Τά  τούτοις   ἐφεξῆς  ἡμῖν   λεκτέον .
36. Ἐπί τῆς   ἡμετέρας  πόλεως  οὐδέν   ἔχω   εἰπεῖν .
37. “Ανεχώρουν  μάλα   ὑπεροπτικῶς   τῶν  ἐναντίων .
38. Ἔφευγον   εὐθύς    ἔξω   τῆς   πόλεως .
39. “Εντός  εἴκοσιν   ἡμερῶν  ἤγαγε  τούς  ἄνδρας .

Πηγή : Ανώνυμη

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://blogs.sch.gr/stratilio/archives/1985

Ιαν 22 2012

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΠΛΑΓΙΟΥ ΛΟΓΟΥ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ

Να μεταφερθούν οι παρακάτω προτάσεις στον πλάγιο λόγο και να γίνουν οι όποιες αλλαγές με βάση και το ρήμα εξάρτησης :

1.Ἱκανός εἰμί πάντα πράττειν  (Οὗτος ἔλεγεν…)
2.Αἰσχρόν ἐστί ἄρχειν Ἀθηναίων Πελοποννησίους (Οἱ πρέσβεις ἡγοῦνται…)
3.Οὐ δικαίως λαμβάνεις το ἀργύριον ( Φησίν ὁ κατήγορος…/ Οἶδε ο κατήγορος…)
4.Πρόσθεν ἄν ἀποθάνοιμεν ἤ τά ὅπλα παραδοῖμεν  (Κλεάνωρ ἀπεκρίνατο…)
5.Μηδείς βαλλέτω (Ἀπηγόρευε…)
6.Ἀνοίξατε τάς πύλας (Ὁ Μειδίας ἐκέλευε…)
7.Παραδῶμεν την πόλιν Κορινθίοις ; (Τον θεόν ἐπήροντο…)
8.Δῃοῦται ἡ χώρα (Ἤκουον…)
9. Τι βούλεσθε ; (Ἠρώτα…)
10. Οὐδενί ἄν ἀπιστήσαιμι (Γιγνώσκομεν…/Εἶπεν…)
11.Μή θεῖτε δρόμῳ ,ἀλλ’ἐν τάξει ἕπεσθε (Οἱ Ἕλληνες ἐβὀων ἀλλήλοις…)
12.Δοῖεν οἱ θεοί (Ηὔχοντο…)
12. Ἴωμεν ἐπί τους πολεμίους (Ὁ στρατηγός ἐκέλευε…)
13.Τίνα ἀποκτείνωμεν ; (Οἱ Λακεδαιμόνιοι…)
14.Πόσον ἐστί το στράτευμα ; (Ἠρώτων αὐτόν…)
15. ‘Υπό τίνος ἐνεπρήσθη ὁ ναός ; (Οὐδείς οἶδεν… /Οὐδείς ἤδη…)
16.Ποῦ ἄν ἴδοιμι Πρόξενον ; ( Ἠρώτησε τις…)
17.Ἀπαγέτω τις αὐτήν οἴκαδε (Εἶπεν ο Σωκράτης…)
18. Σκοπῶμεν εἰ ἡμῖν πρέπει ἤ οὐ ( Περικλῆς ἐβούλετο…)
19.Τήν μητέρα ἐμακάριζον , οἵων τέκνων ἔτυχεν  (Ἀθηναῖοι ἐδόκουν …/Ἤκουον…)
20.Μή σπεῦδε πλουτεῖν μη ταχύ πένης γένῃ (Ὁ σοφιστής συνεβούλευεν…)
21.Πίθηκος ὁ πίθηκος κἄν χρυσᾶ ἔχῃ σανδάλια (Ὁ ποιητής ἔλεγεν…)
22.Ἔδοξεν αὐτοῖς προϊέναι ,ἕως Κύρῳ συμμείξειαν (Διηγεῖτο…)
23.Οὐκ οἶδα ὅ,τι ἄν ἐποίησεν (Θρασύβουλος λέγει…/ἔφη…)
24.Μή ἀναμείνωμεν ,ἕως ἄν πλείους ἡμῶν γένωνται (Παρήνει…)
25.Μή ἀπέλθητε ,πρίν ἄν ἀκούσητε (Ἀπηγόρευεν…)
26.Ἤν θάνῃς σύ, παῖς ὅδ’ ἐκφεύγει μόρον (Στρατηγός ἔφη…/ἐδόκει…/ἐγίγνωσκε…)
27.Ὑπώπτευε μή ἀπάτης ἕνεκα λέγοιτο (Παραινεῖ…/Συνεβούελευε…)
28.Διά πολλά προσήκει πείθεσθαι και μάλισθ’ὅτι πᾶς νόμος ἐστίν εὕρημα καί δῶρον θεῶν.
(Λακεδαιμόνιοι ἔλεγον…/ἐγίγνωσκον…/ἡγοῦντο…)
29.Νόμος αἰσχρός βλάπτει πάντας ὅσοι περ ἄν αὐτῶ χρῶνται. (Ἐδόκουν…)
30. Πρεσβείαν πέμπωμεν , ἥτις ταῦτ’ ἐρεῖ (Κορίνθιοι ἀγγέλλλουσι…/ἤγγειλαν…)
31.Εἰ πάντες τοῦτον ἐποιοῦμεν , ἅπαντες ἄν ἀπολώμεθα. (Έγιγνώσκομεν…)
32.Εἰ βούλοιο φίλος εἶναι ,μέγιστος ἄν εἴης (Πρόξενος οἶδε…)

33.Ἐάν ἀκολουθήσῃς ἐμοί, εἰσάξω σε εἰς την ἀκρόπολιν (Φύλαξ ἔλεγεν…)
34.Εἰ ἦσαν ἄνδρες ἀγαθοί, ὡς σύ φῃς , οὐκ ἄν ποτε ταῦτα ἔπασχον (Στρατιῶται διηγοῦντο…/ἐδόκουν…/ἤκουον…)
35.Εἴ τις ἀντείποι, εὐθύς ἐτεθνήκει ( Οὗτοι ἐγίγνωσκον…/ἔλεγον…)
36.Ἤν ἐγγύς ἔλθῃ θάνατος , οὐδείς βούλεται ἀποθνήσκειν (Ἀθηναῖοι ἐπίστευον…/δοκοῦσιν…)
37.Γύμναζε σαυτὀν πόνοις , ὅπως ἄν δύναιο καί τους ἀκουσίους ὑπομένειν (Παρήνει…)
38. Πορεύεται δ’ ἐκτός τείχους, ἵνα μελετήσῃ. (Ἐώρων τοῦτον…)
39.Ὦ Ἀγησίλαε, ἄγε το στράτευμα ἐπί τούς Πέρσας , ἵνα τροπαῖον στήσῃς ( Οἱ ἔφοροι ἐβούλοντο…)
40.Οὐ θαυμάζω ,ὅτι μέν ὀργίζεσθε (Ἔλεγεν…/Ἤκουον τοῦτον…)


Ενδεικτικές μετατροπές

1.Οὗτος ἔλεγεν ὅτι ἱκανός εἴη πάντα πράττειν (Από ρήμα εξάρτησης λεκτικό είναι προτιμότερη η μεταφορά σε ειδική πρόταση και η μετατροπή της οριστικής σε ευκτική πλαγίου λόγου ,εφόσον δηλώνεται ταυτόχρονα υποκειμενική γνώμη)

2.Οἱ πρέσβεις ἡγοῦνται αἰσχρόν εἶναι ἄρχειν Ἀθηναίων Πελοποννησίους (Από ρήμα εξάρτησης δοξαστικό είναι πρτιμότερη η μεταφορά σε ειδικό απαρέμφατο)

3.Οἶδε ο κατήγορος σε (τοῦτον) οὐ δικαίως λαμβάνοντα το ἀργύριον (Από ρήμα εξάρτησης γνωστικό είναι προτιμότερη η μεταφορά σε κατηγορηματική μετοχή συνημμένη στο αντικείμενο του ρήματος)

5.Ἀπηγόρευε μηδένα βάλλειν (Από ρήμα εξάρτησης αποτρεπτικό- απαγορευτικό η προστακτική μετατρέπεται σε τελικό απαρέμφατο. Προσοχή στην ετεροπροσωπία !)

7.Τον θεόν ἐπήροντο εἰ παραδοῖεν την πόλιν Κορινθίοις (Η ευθεία ερώτηση ολικής άγνοιας μετατρέπεται σε αντίστοιχη πλάγια ερωτηματική πρόταση ολικής άγνοιας . Η απορηματική υποτακτική μετατρέπεται σε ευκτική πλαγίου λόγου από ρήμα εξάρτησης ιστορικού χρόνου ,εφόσον ταυτόχρονα δηλώνεται υποκειμενική γνώμη)

33. Φύλαξ ἔλεγεν ὅτι ,εἰ ἀκολουθήσαι τούτῳ, εἰσάξοι τοῦτον εἰς τήν ἀκρόπολιν (Η υποθετική πρόταση υπέστη τις αλλαγές που προέκυψαν από την εξάρτηση από ιστορικό χρόνο ,όπως και η απόδοση -κύρια πρόταση, αλλά το είδος του υποθετικού λόγου παρέμεινε το ίδιο, δηλαδή το προσδοκώμενο)

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://blogs.sch.gr/stratilio/archives/1974

Οκτ 12 2011

Συντακτικό Αρχαίων : Σύμμικτα

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΑ ΣΥΜΜΙΚΤΑ

1.Η Δοτική που εξαρτάται από ουσιαστικά, επίθετα ή επιρρήματα που προέρχονται ετυμολογικά από ρήματα που συντάσσονται με δοτική, είναι συνηθέστατα Αντικειμενική.

Π.χ. Δωρεά τῇ πόλει / Ἐνάντιος τοῖς πολεμίοις

2.Μετά από ρήματα Ψυχικού Πάθους κανονικά ακολουθεί ένας προσδιορισμός της Αιτίας .

Π.χ. Δια ταῦτα ἐχαλέπαινον

3. Μετά από Ρήματα Κίνησης κανονικά ακολουθεί ένας προσδιοριμός του Σκοπού.

Π.χ. Αἱ νῆες ἒπλευσαν βοηθοί / Παρεσκευάζοντο ἐς μάχην

4.Όλα τα Ειδικά Απαρέμφατα, οι Ειδικές Προτάσεις και οι Κατηγορηματικές Μετοχές που συναντάμε σε ένα κείμενο είναι Πλάγιος Λόγος Προτάσεων Κρίσης.

5.Όλα τα Τελικά Απαρέμφατα που συναντάμε σε ένα κείμενο είναι Πλάγιος Λόγος Προτάσεων Επιθυμίας.

6.Η μετοχή που βρίσκεται μέσα σε πρόταση που υπάρχει Οριστική Μέλλοντα, Δυνητική Ευκτική ή Δυνητική Οριστική Ιστορικού Χρόνου είναι κανονικά Υποθετική Μετοχή και αναλύεται σε αντίστοιχο υποθετικό λόγο του Προσδοκωμένου (στις δυο πρώτες περιπτώσεις ) και του Μη Πραγματικού (στην τρίτη).

7.Οι αντωνυμίες οὗτος, αὓτη, τοῦτο, όταν είναι ομοιόπτωτοι, είναι κανονικά Κατηγορηματικοί Προσδιορισμοί.

8.Η Αναφορική Πρόταση που εισάγεται με αναφορική αντωνυμία ή αναφορικό επίρρημα που ακολουθείται από το αοριστολογικό ἂν είναι Αναφορική-Υποθετική και σχηματίζει Αναφορικό –Υποθετικό Λόγο του Προσδοκωμένου ή της Αόριστης Επανάληψης στο Παρόν ή στο Μέλλον ανάλογα με την απόδοση, δηλαδή την κύρια πρόταση.

9. Το ἂν μπορεί να είναι :

  • Υποθετικό : εισάγει δευτερεύουσα Υποθετική Πρόταση (η οποία ανάλογα με την απόδοση σχηματίζει υποθετικό λόγο του Προσδοκωμένου ή της Αόριστης Επανάληψης στο Παρόν ή στο Μέλλον), είναι η πρώτη λέξη της πρότασης, συντάσσεται με υποτακτική και μεταφράζεται με το «αν».

Π.χ. Ἄν ἐγγὺς ἔλθῃ θάνατος, οὐδεὶς βούλεται θνῄσκειν.

  • Αοριστολογικό : το συναντάμε σε Χρονικοϋποθετικούς Συνδέσμους (π.χ. ὃταν, ἐπάν, ἐπειδάν) ,σε Παραχωρητικούς Συνδέσμους (οὐδ’ἂν, μηδ’ἂν, καί ἂν) , μετά από Αναφορικές Αντωνυμίες ή Αναφορικά Επιρρήματα, είναι κατά κανόνα η δεύτερη λέξη της πρότασης (όταν δεν αποτελεί το δεύτερο συνθετικό συνδέσμου) ,συντάσσεται με υποτακτική και δε μεταφράζεται.

Π.χ.  Ὅ,τι ἂν μέλλῃς ἐρεῖν, πρότερον ἐπισκόπει τῇ γνώμῃ.

Σημείωση : Σε όλες τις περιπτώσεις που υπάρχει αοριστολογικό ἂν , υπάρχει και υποθετικός λόγος (χρονικοϋποθετικός, παραχωρητικός, ανφορικοϋποθετικός) του Προσδοκωμένου ή της Αόριστης Επανάληψης στο Παρόν ή στο Μέλλον.

  • Δυνητικό : το συναντάμε δίπλα σε Οριστική ιστορικού χρόνου (Δυνητική Οριστική), σε Ευκτική (Δυνητική Ευκτική) ,σε Απαρέμφατο (Δυνητικό Απαρέμφατο) ή σε Μετοχή (Δυνητική Κατηγορηματική Μετοχή), δεν είναι ποτέ (κατά κανόνα) η πρώτη λέξη της πρότασης ,αλλά ούτε και η δεύτερη (κατά κανόνα) και μεταφράζεται με τα : «θα μπορούσα να …», «θα ήταν δυνατό να …», «θα +παρατατικός».

Π.χ. α) Εἰ μὴ φῶς εἴχομεν, ὅμοιοι τοῖς τυφλοῖς ἄν ἦμεν (Δ.Ορ.)

β) Τίνι δ’ ἂν εἴης φίλος μᾶλλον ἢ τῷ σώφρονι; (Δ.Ευκτ.)

γ) Ἐπίστευον ῥαδίως ἄν σῲζεσθαι (Δ.Απαρ.)

δ) Ἔγνω τούτους χαλεπῶς ἄν σωζομένους. (Δ.Κατηγ.Μτχ.)

10. Η Γενική που εξαρτάται από συγκριτικό βαθμό επιθέτου ή επιρρήματος είναι Γενική Συγκριτική , ενώ αυτή που εξαρτάται από υπερθετικό βαθμό επιθέτου είναι Γενική Διαιρετική.

Π.χ. Σωκράτης ἦν σοφώτερος πάντων / Ὁ κράτιστος τῶν παίδων

11. Η Ευκτική του Πλαγίου Λόγου αντικαθιστά την οριστική ή την υποτακτική στον πλάγιο λόγο και συναντάται , όταν υπάρχουν ταυτόχρονα δύο προϋποθέσεις : α) να εξαρτάται η πρόταση από ρήμα ιστορικού χρόνου (παρατατικού, αόριστου, υπερσυντέλικου,(σπντ.) ιστορικού ενεστώτα), β) να δηλώνεται υποκειμενική-αμφίβολη γνώμη του υποκειμένου.

Π.χ.  Oἱ Ἓλληνες ἢσθοντο ὃτι βασιλεύσς ἐν τοῖς σκευοφόροις εἲη (=Οι Έλληνες κατάλαβαν (αντιλήφθηκαν) ότι ο βασιλιάς των Περσών βρισκόταν πιθανόν (μάλλον) ανάμεσα στους σκευοφόρους.)

Προσοχή ! Αν δεν ισχύει μια από τις δύο προϋποθέσεις, τότε παραμένει η οριστική ή η υποτακτική ,γιατί δηλώνεται αντικειμενική-βέβαιη γνώμη.

Π.χ. “Ἠγγέλθη αὐτῶ ὃτι Μέγαρα ἀφέστηκε. (=Του ανακοινώθηκε ότι τα Μέγαρα πραγματικά (με βεβαιότητα) αποστάτησαν.)

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://blogs.sch.gr/stratilio/archives/1634

Οκτ 06 2011

Σύνδεσμοι Αρχαίων Ελληνικών

Σύνδεσμοι παρατακτικοί
1) Συμπλεκτικοί: τέ, καί (καταφατικοί), οὒτε, μήτε, οὐδέ, μηδέ (αποφατικοί).
2) Αντιθετικοί: μέν, δέ, μέντοι, ἀλλά, ὃμως, καίτοι, μήν (= όμως), ἀτάρ (=όμως), καί μήν, ἀλλά μήν.
3) Διαχωριςτικοί (διαζευκτικοί): ἢ, ἢτοι, εἲτε, ἐάντε, ἂντε, ἢντε.
4) Συμπεραςματικοί: οὖν, ἂρα, δή, γοῦν, τοίνυν, οὒκουν, οὐκοῦν, τοιγάρτοι, τοιγαροῦν, ὣστε, δῆτα.
5) Αιτιολογικοί: γάρ, ἐπεί, ὡς.

Σύνδεσμοι υποτακτικοί
1) Ειδικοί: ὃτι, ὡς
2) Διστακτικοί (ενδοιαςτικοί): μή, μή οὐ.
3) Αιτιολογικοί: ὡς, ὃτι, διότι, ἐπεί, ἐπειδή, ὅτε, ὁπότε, εἰ.
4) Τελικοί: ἳνα, ὅπως, ὡς.
5) Συμπερασματικοί (αποτελεςματικοί): ὣστε, ὡς.
6) Παραχωρητικοί (ενδοτικοί, εναvτιωματικoί): εἰ καί, ἂν καί, καί εἰ, καί ἂν, οὐδ’ εἰ, μηδ’ εἰ, οὐδ’ ἂν, μηδ’ ἂν, οὐδ’ ἐάν, μηδ’ ἐάν, καίπερ.
7) Υποθετικοί: εἰ, ἐάν, ἂν, ἢν.
8) Χρονικοί: ὡς, ἕως, ὅτε, ὁπότε, ἐπεί, ἐπειδή, ὁσάκις, ἡνίκα, ἂχρι, μέχρι, πρίν, ἐν ᾧ, ἀφ’ οὗ.

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://blogs.sch.gr/stratilio/archives/1611

Σεπ 29 2011

Ασκήσεις Συνακτικού Αρχαίων : Ποιητικό Αίτιο

ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΙΤΙΟ

  • Να υπογραμμίσεις το ποιητικό αίτιο στις παρακάτω προτάσεις:

  1. Ὑπό Ξέρξου κήρυκες ἐπέμφθησαν.
  2. Τά πραχθέντα ὑπό τούτων οὐ δύναμαι εἰπεῖν.
  3. Ἥδε ἡ τάφρος ὑπό στρατιωτῶν ὠρύχθη.
  4. Τισσαφέρνει αἱ πόλεις ἐκ βασιλἐως ἐδόθησαν
  5. Πολλαί θεραπεῖαι τοῖς ἱατροῖς εὔρηνται.
  6. Ταῦτα ὡμολόγητο ἡμῖν τε και σοί.
  • Να μετατρέψεις την ενεργητική σύνταξη σε παθητική:

  1. Οἱ ἁλιεῖς ἰχθῦς ἀλιεύουσιν
  2. Οἱ φρουροί την πόλιν ἔσωσαν.
  3. Ὁ βασιλεύς κελεύει τους Ἕλληνας τά ὅπλα παραδοῦναι.
  4. Ἐνίκησαν οἱ ἡμέτεροι πρόγονοι τους τούτων προγόνους.
  5. Οἱ στρατιῶται ἐθαύμαζαν τόν Κῦρον.
  6. Οἱ ὁπλῖται την φυλακήν κατέλαβον.
  7. Σωκράτης ἐδίδαξεν τοῖς Ἀθηναίοις τήν ἀρετήν.
  8. Οἱ πολέμιοι ἔλυσαν τάς σπονδάς.

  • Να μετατρέψεις την παθητική σύνταξη σε ενεργητική:

  1. Οἱ Λακεδαιμόνιοι ἐκολάσθησαν ὑπό τῶν ἀδικηθέντων.
  2. Λακεδαιμόνιοι οὐδέποτε ὑπ’ ἀνθρώπων ἐκρατήθησαν.
  3. Ἡμεῖς ὑπό τῶν στρατιωτῶν ἐσώθημεν.
  4. Ταῦτα ὑφ’ ἡμῶν ἐπράχθησαν.
  5. Ἕλλην τις ὑπό τῶν πολεμίων ἐτοξεύθη.
  6. Τοῦτο ὑπό τοῦ Ξενοφῶντος ἐγράφη.

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://blogs.sch.gr/stratilio/archives/1559

Ιουλ 22 2011

ΑΠΡΟΣΩΠΑ ΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΡΟΣΩΠΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ

Ορισμός
Απρόσωπα ή τριτοπρόσωπα λέγονται τα ρήματα που βρίσκονται σε γ΄ ενικό πρόσωπο και δεν έχουν ως υποκείμενο ένα πρόσωπο ή πράγμα.

ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΑΠΡΟΣΩΠΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΠΡΟΣΩΠΩΝ ΕΚΦΡΑΣΕΩΝ


Αποκλειστικώς απρόσωπα ρήματα είναι μόνο το χρὴ(= πρέπει, είναι ανάγκη) και το ἔξεστι (= είναι δυνατό, επιτρέπεται).

Τα υπόλοιπα προέρχονται από προσωπικά ρήματα:

α) ενεργητικά, όπως:
  • δοκεῖ (= φαίνεται, νομίζεται, θεωρείται)
  • δεῖ, πρέπει, προσήκει (= πρέπει, επιβάλλεται, αρμόζει)
  • ἔνεστι, πάρεστι, ἔστιν (= είναι δυνατό)
  • μέλλει (= πρόκειται)
  • σημαίνει (= δίνεται σημείο)
  • μέλει τινί (= ενδιαφέρει κάποιον)
  • δηλοῖ (= είναι φανερό)
  • φιλεῖ (= συνηθίζεται)
  • διαφέρει (= υπάρχει διαφορά)
  • παρέχει (= παρουσιάζεται ευκαιρία)
  • ἔοικε (= φαίνεται)
  • προχωρεῖ (= πάει καλά)
  • λυσιτελεῖ, συμφέρει (= συμφέρει)
  • ἐγχωρεῖ (= είναι δυνατό, επιτρέπεται)
  • ἀρκεῖ (= είναι αρκετό)

β) παθητικά, όπως:
  • λέγεται, ἀγγέλλεται, θρυλεῖται, ἄδεται, (= λέγεται, διαδίδεται)
  • ὁμολογεῖται (= αναγνωρίζεται)
  • νομίζεται (= θεωρείται)
  • ἐπέρχεταί τινι, παρίσταταί τινι (= έρχεται στο νου κάποιου)
  • εἴμαρται (= είναι πεπρωμένο, είναι ορισμένο από τη μοίρα)
  • ἁμαρτάνεται (= γίνεται σφάλμα)
  • εἰκάζεται (= συμπεραίνεται)
  • ὥρισται (= είναι καθορισμένο)
  • ἐνδέχεται, ἐγγίγνεται (= είναι ενδεχόμενο)
  • προβεβούλευται (= έχει βγει προκαταρτική απόφαση)
  • ἐγγίγνεται (= επιτρέπεται)


Οι
απρόσωπες εκφράσεις σχηματίζονται:

α) από ουδέτερο επιθέτου και το ρήμα ἐστί:
  • ῥᾴδιόν ἐστι (= είναι εύκολο)
  • οἷόν τ΄ἐστι (= είναι δυνατό)
  • δῆλόν ἐστι (= είναι φανερό)
  • δεινόν ἐστι (= είναι φοβερό)
  • προσῆκόν ἐστι (= είναι πρέπον)
  • χαλεπόν ἐστι (= είναι δύσκολο)
  • ἀγαθόν ἐστι (= είναι καλό)
  • πλημμελές ἐστι (= είναι ανάρμοστο)

β) από ουδέτερο μετοχής και το ρήμα ἐστί:
  • εἰκός ἐστι (= είναι φυσικό)
  • χρεών ἐστί (= είναι αναγκαίο)
  • προσῆκόν ἐστι (= αρμόζει)
  • δεδογμένόν ἐστι (= έχει αποφασιστεί)
  • καθεστηκός ἐστι (= είναι καθορισμένο)
  • δυνατόν ἐστι (= είναι δυνατό)

γ) από αφηρημένο ουσιαστικό και το ρήμα ἐστί:
  • ἀνάγκη ἐστί (= είναι ανάγκη)
  • ὥρα ἐστί (= είναι ευκαιρία)
  • ἀκμή ἐστι (= είναι η πιο κατάλληλη στιγμή)
  • σχολή ἐστι (= υπάρχει διαθέσιμος χρόνος)
  • θέμις ἐστί (= υπάρχει νόμος / συνήθεια)
  • ἔργον ἐστί (= είναι επίπονο / δύσκολο)
  • ἔργον ἐστί τινος (= είναι καθήκον κάποιου)
  • κίνδυνός ἐστι (= υπάρχει κίνδυνος)
  • λόγος ἐστί (= λέγεται)
  • ἔθος ἐστί (= συνηθίζεται)

δ) από (τροπικό) επίρρημα και το ρήμα ἔχει:
  • ῥᾳδίως ἔχει (= είναι εύκολο)
  • ἀναγκαίως ἔχει (= είναι αναγκαίο)
  • εὖ ἔχει (= είναι καλό)
  • ἀρκούντως ἔχει (= είναι αρκετό)
  • προσηκόντως ἔχει (= είναι πρέπον)
  • αἰσχρῶς ἔχει (= είναι ντροπή)
  • καλῶς ἔχει (= είναι καλό)
  • κακῶς ἔχει (= είναι κακό)

ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΑΠΡΟΣΩΠΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΡΟΣΩΠΩΝ ΕΚΦΡΑΣΕΩΝ


Τα απρόσωπα ρήματα και οι απρόσωπες εκφράσεις δέχονται ως υποκείμενο:

α) άναρθρο απαρέμφατο, τελικό ή ειδικό:
π.χ. Τοὺς νόμους δεῖ τηρεῖν τοὺς δικάζοντας

(= Oι δικαστές πρέπει να τηρούν τους νόμους)

β) δευτερεύουσα ονοματική πρόταση, ειδική, ενδοιαστική ή πλάγια ερωτηματική:
π.χ. Ἠγγέλθη ὅτι ἡττημένοι εἶεν Λακεδαιμόνιοι

(= Aνακοινώθηκε ότι οι Λακεδαιμόνιοι είχαν ηττηθεί)

γ) αφηρημένη σύστοιχη έννοια που ενυπάρχει στο απρόσωπο ρήμα και προκύπτει αν αυτό αναλυθεί σε απρόσωπη έκφραση:
π.χ. πολεμεῖται = γίγνεται πόλεμος

παρεσκεύασται = γεγένηται παρασκευή

Τυπικά τα ρήματα αυτά δεν έχουν υποκείμενο


Τέτοια
ιδιόρρυθμα απρόσωπα ρήματα είναι συνήθως:

α) τα παθητικά απρόσωπα:
  • πολεμεῖται = πόλεμος γίγνεται
  • παρεσκεύασταί τινι = παρασκευή γεγένηται
  • ηὖκται = εὐχή γεγένηται

β) τα ενεργητικά απρόσωπα:
  • μέλει τινι τινός = μέλησὶς ἐστί τινί τινός (= φροντίζει κάποιος για κάτι)
  • μεταμέλει τινι τινός = μεταμέλεια ἐστί τινι τινός (= μετανοεί κάποιος για κάτι)
  • μὲτεστί τινι τινός = μετουσία ἐστί τινι τινός (= διεκδικεί κάτι, μετέχει κάποιος σε κάτι)
  • δεῑ μοι τινός = ἔνδεια ἐστί τινι τινός (= χρειάζεται κάποιος κάτι)

Σημείωση:
Σε αυτές τις περιπτώσεις το «τινός» είναι αντικείμενο και σπανίως τίθεται σε αιτιατική.
Η γενική όμως που συνοδεύει το ρήμα «μεταμέλει» θεωρείται γενική της αιτίας.

γ) ρήματα που δείχνουν φυσικά ή καιρικά φαινόμενα:
  • ὕει = ὑετός γίγνεται (= βρέχει)
  • νίφει = πίπτει χιών (= χιονίζει)
  • συννέφει = νέφος γίγνεται (= συννεφιάζει)
  • συνεσκόταζε = σκότος ἐγίγνετο (= σκοτείνιασε, έπεσε σκοτάδι)
  • ἐκείνου τοῦ μηνός ἔσειε = σεισμός ἐγένετο (= έγινε σεισμός)

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:
1. Οι απρόσωπες εκφράσεις «δῆλόν ἐστι» και «φανερόν ἐστι» δεν δέχονται ποτέ ως υποκείμενο απαρέμφατο, αλλά ονοματική ειδική ή πλάγια ερωτηματική πρόταση:
π.χ. Δῆλον ἐγένετο τοῖς Θηβαίοις ὅτι ἐμβαλοῖεν οἱ Λακεδαιμόνιοι.
(= Έγινε φανερό στους Θηβαίους ότι θα εισβάλουν οι Λακεδαιμόνιοι)

2. Στην απρόσωπη σύνταξη έχουμε πάντοτε ετεροπροσωπία, εφόσον το υποκείμενο του ρήματος δεν γίνεται να συμπίπτει με το υποκείμενο του απαρεμφάτου

3. Το ρήμα «δεῖ» είναι προσωπικό όταν συντάσσεται με μία από τις γενικές: «μικροῦ, «πολλοῦ», «ὀλίγου», «τοσούτου», «ἑνός», «δυοῖν»

4. Στην απρόσωπη έκφραση «ἔργον ἐστί τινός»,το «ἔργον» συχνά παραλείπεται και η γενική «τινός» είναι κτητική:
π.χ. Ἄρχοντος (ἔργον) ἐστί ἐπιμελεῖσθαι τῶν ἀρχομένων
(= Είναι έργο του άρχοντα να φροντίζει το λαό)

5. Το ρήμα «δοκεῖ» όταν συντάσσεται με τελικό απαρέμφατο είναι απρόσωπο και μεταφράζεται: φαίνεται καλό να..
Όταν όμως συντάσσεται με ειδικό απαρέμφατο είναι συνήθως προσωπικό και μεταφράζεται: νομίζει κάποιος ότι..

6. Όταν στην πρόταση υπάρχει ονομαστική τότε η σύνταξη είναι προσωπική:
π.χ. Λέγεται Ἀλκιβιάδης εἶναι ἐν Λακεδαίμονι.
(= Λένε ότι ο Αλκιβιάδης βρίσκεται στην Λακεδαίμονα)

Η ΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΡΟΣΩΠΗ ΣΥΝΤΑΞΗ


Η δοτική προσωπική είναι η δοτική που συνοδεύει τα απρόσωπα ρήματα και τις απρόσωπες εκφράσεις και δηλώνει το πρόσωπο στο οποίο αναφέρεται η έννοιά τους, το πρόσωπο δηλαδή για το οποίο υπάρχει η γίνεται κάτι.
Αποτελεί λοιπόν το λογικό υποκείμενο του ρήματος

π.χ. Ἐμοί προσήκει λέγειν.

(= Πρέπει να μιλήσω)

Η δοτική προσωπική, όταν μετατραπεί σε αιτιατική, δίνει το υποκείμενο του απαρεμφάτου που λειτουργεί ως υποκείμενο του απροσώπου ρήματος

π.χ. Ἐμοί προσήκει λέγειν.

(= Πρέπει να μιλήσω)

προσήκει: ρήμα

λέγειν: υποκείμενο του ρήματος, τελικό απαρέμφατο

ἐμοί: δοτική προσωπική

άρα υποκείμενο του απαρεμφάτου: μὲ

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:
1. Η δοτική προσωπική που συνοδεύει τα ρήματα «δοκεῖ» και «φαίνεται» χαρακτηρίζεται δοτική προσωπική (του ενεργούντος προσώπου), όταν λειτουργούν ως απρόσωπα. Όταν όμως λειτουργούν ως προσωπικά ,τότε η δοτική προσωπική χαρακτηρίζεται του κρίνοντος προσώπου.

2. Τα ρήματα «χρὴ» (πάντα) και «δεῖ» (συνήθως) δεν συντάσσονται με δοτική προσωπική, αλλά αντί για δοτική τίθεται συνήθως αιτιατική προσώπου ως υποκείμενο του απαρεμφάτου:
π.χ. Οὐ πόνου πολλοῦ με δεῖ
(= Δεν χρειάζεται να μπω σε μεγάλο κόπο)

3. Η δοτική προσώπου που συντάσσεται με απρόσωπα ρήματα, τα οποία προκύπτουν από ρήματα προσωπικά μεταβατικά που συντάσσονται με δοτική είναι αντικείμενο:
π.χ. Οὐ συμφέρει τοῖς τυράννοις

(= Δεν συμφέρει τους τυράννους)

4. Η δοτική προσωπική παραλείπεται συχνά:
α) όταν εννοείται από τα συμφραζόμενα
β) όταν είναι γενική και αόριστη, οπότε εννοούμε ένα από τα: «τινί», «ἡμῖν», «τοῖς ἀνθρώποις»
γ) όταν είναι η ίδια με το υποκείμενο του απαρεμφάτου που εξαρτάται από το απαρέμφατο.

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://blogs.sch.gr/stratilio/archives/1271

Ιουλ 14 2011

ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ : Ασκήσεις

Στις παρακάτω προτάσεις να εντοπίσετε και να υπογραμμίσετε τις διάφορες μορφές κατηγορούμενου

πλό, προληπτικό, επιρρηματικό, γενική κατηγορηματική) και να δηλώσετε αυτό που προσδιορίζουν.

1.   Ἀγησίλαος ἐτύγχανε ὤν τεσσαράκοντα ἐτῶν.

2.    Δια τούτων Φίλιππος ἤρθη μέγας.

3.    Φημί γαρ ἐγώ το νόμιμον εἶναι δικαιοσύνης.

4.    Ἀγησίλαος ἔτι μεν νέος ὤν ἔτυχε τῆς βασιλείας.

5.    Αἱ νήες ἀνήχθησαν πελάγιοι.

6.    Φημί Πρωταγόραν εἶναι των σοφιστῶν.

7.    Ὁ ἄνεμος ἐκπνεῖ μέγας.

8.    Οἱ θεοί ἱκανοί εἰσίν και τους μεγάλους ταχύ μικρούς ποιεῖν.

9.    Ἡ ῥώμη της ψυχῆς ἐστί ἀγαθών ἀνδρῶν.

10.  Την πόλιν τοῖς πᾶσι παρεσκευάσαμεν αὐταρκεστάτην.

11.  Οἱ στέφανοι ἦσαν ῥόδων.

12.  Ὑμεῖς ἐστέ μεγάλων δήμων.

13.  Πάντες σοι Μῆδοι ἑκόντες ἠκολούθησαν.

14.  Ὁ γαρ λίθος πέφυκε ἄφθονος ἐν ταύτη τῆ γῆ.

15.  Πρόξενος ἐπεθύμει γενέσθαι ἀνήρ τα μεγάλα πράττειν ἱκανός.

16.  Δεῖ κυρίους εἶναι τους νόμους.

17.  Ἀνέστη πρῶτος ὁ Περικλῆς και εἶπεν.

18.  Πολλοί μεν ἰδιῶται ηὐξήθησαν μεγάλοι.

19. Ἦρχε δε αὐτῶν Ἀλκίδας και Βρασίδας αὐτῶ ξύμβουλος ἐπέπλει.

20.  Ἦν δε και οὗτος τῶν στρατευομένων.

21.  Λέγονται μεν Πέρσαι ἀμφί τας δώδεκα μυριάδας εἶναι.

22.  Περικλῆς ὁ Ξανθίππου ἦν στρατηγός τῶν Ἀθηναίων δέκατος αὐτός.

23.  Ὦ παῖδες, ὑμεῖς ἐστέ πατέρων ἀγαθῶν.

24.  Δικαίου πολίτου κρίνω την τῶν πραγμάτων σωτηρίαν

25.  Πάντες ἔγνωσαν ὅτι Ἁριάδνη ἀσμένη ἤκουσε τούτων.

26.  Ἡ οὐσία, ἥν κατέλιπε ὁ πατήρ, ἦν εβδομήκοντα μνῶν.

27.  Οὗτοι ὅμοροι Χαλκιδεῦσι οἰκούσιν.

28.  Πλεύσαντες σταδίους ἐς τριάκοντα ἑσπέριοι κατάγονται ἐς Κάβανα.

29.  Το ἄγαλμα ἦν Παρίας λίθου.

30.  Τον μεν Δημοσθένη μετά νεῶν πέντε αὐτοῦ φύλακα καταλείπουσι.

Μόνιμος σύνδεσμος σε αυτό το άρθρο: http://blogs.sch.gr/stratilio/archives/1255

Παλαιότερα άρθρα «

» Νεότερα άρθρα

Top
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων