Η γιορτή της μητέρας

Η δεύτερη Κυριακή του Μαΐου
είναι αφιερωμένη στη γιορτή της μητέρας.

Παναγία, ὴ μητέρα τοῦ Χριστοῦ.

panagia

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς,
μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον,
τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον
καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.
Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ
καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ,
τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν,
τὴν ὄντως Θεοτόκον,
σὲ μεγαλύνομεν.

Η ΜΑΝΑ

Απ’ όλα τ’ ακούσματα πάνω στη γη,
πιο γλυκό κι ωραίο, η δική σου φωνή.

Ομορφότερη εικόνα η γλυκιά σου μορφή,
η ματιά σου ωραία, η αγκαλιά σου ζεστή.

Μ΄ αγκαλιάζεις και νιώθω τ’ άγγιγμά σου σα χάδι,
η πολλή σου αγάπη της καρδιάς σου υφάδι.

Απ’ τα μικρά μου παιχνίδια ως την τρανή μου ζωή
παραστέκεις σιμά μου, στοργική, δυνατή.

Δεν περνάει μια μέρα ούτε καν μια στιγμή
που να μην είσαι μαζί μου συντροφιά μου πιστή.

Στη χαρά μου συγχαίρεις πρώτη απ’ όλους εσύ,
στα πικρά μου φαρμάκια υποφέρεις πολύ.

Σ’ έχω πάντα κοντά μου, στο μυαλό, στην καρδιά,
στις φουρτούνες, στις μπόρες, στην πικρή μοναξιά.

Κι όταν έρχονται ώρες πού ’ναι όλα θολά,
συ είσαι πάντα για μένα η γλυκιά ξαστεριά.

Αν της νιότης μου λάθη σε κεράσαν χολή
και παρέβηκα ’κείνη τη μεγάλη εντολή…

μη θυμάσαι μανούλα όσα σου ’πα κακά,
σβήστα όλα και δος μου καθαρή την καρδιά.

Σ’ έχω ανάγκη, σε θέλω να ’σαι πάντα κοντά,
όσο αν ψάξω δε θάβρω πιο ζεστή αγκαλιά.

Θα σε φέρνω στο νου μου, θα ζητώ την ευχή,
να με νοιάζει πάντα, να μ’ ακούς τη φωνή.

Ικετεύω τον Πλάστη, όταν κρίνει τη γη,
ν’ αναπαύσει κοντά Του την καλή σου ψυχή.

Να ’σαι ’κει και να χαίρεις με τους άγιους μαζί,
να πρεσβεύεις για μένα, ευλογημένη, καλή!

+ Αρχιμ. Δαμασκηνός Ζαχαράκης
    (Ηγούμενος Ι. Μ. Αγάθωνος)

Η αγωνία ενός μικρού αγγέλου

Μια φορά και ένα καιρό ένα παιδί ήταν έτοιμο να γεννηθεί. Την προηγούμενη ημέρα ρώτησε το Θεό: «Μου λένε ότι θα με στείλεις αύριο στη γη. Φοβάμαι. Πώς θα μπορέσω να ζήσω εκεί; Είμαι μικρός και αβοήθητος». Και ο Θεός του απάντησε: «Μην ανησυχείς. Έχω φροντίσει για σένα. Μεταξύ πολλών Αγγέλων διάλεξα έναν και για σένα. Θα σε περιμένει στη γη και θα σε φροντίζει». Το παιδί επέμενε.
«Ναι, αλλά εδώ στον παράδεισο δεν κάνω τίποτα άλλο από το να τραγουδάω και να γελάω κάθε μέρα! Μόνο αυτά χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένος! Θα νοιώθω τόση ευτυχία στη γη;»
Τότε ο Θεός του είπε:
«Ο Άγγελος που έχω διαλέξει για σένα, ο Άγγελός σου, θα σου τραγουδάει όλη την ημέρα. Θα αισθάνεσαι την αγάπη του κι έτσι θα είσαι ευτυχισμένος».
Και το παιδί ρώτησε:
«Και πώς θα καταλαβαίνω τους ανθρώπους, όταν θα μιλούν, αφού δεν ξέρω τη γλώσσα τους;»
«Αυτό είναι εύκολο», του είπε ο Θεός. «Ο Άγγελός σου θα σου λέει τα πιο όμορφα και γλυκά λόγια, που έχεις ακούσει ποτέ και με πολλή υπομονή και φροντίδα θα σε μάθει να μιλάς»!
Και ύστερα το παιδί κοιτώντας το Θεό ρώτησε: «Και τι θα κάνω, όταν θα θέλω να μιλήσω σε σένα;»
Ο Θεός χαμογέλασε στο παιδί και του είπε: «Ο Άγγελός σου θα σε μάθει πώς να προσεύχεσαι»!
Και το παιδί είπε: «Έχω ακούσει ότι στη γη υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι, που είναι κακοί. Ποιος θα με προστατεύσει από τους κακούς;»
Ο Θεός αγκάλιασε το παιδί και του είπε:
«Ο Άγγελός σου θα σε υπερασπιστεί ακόμα και αν χρειαστεί να βάλει σε κίνδυνο την ζωή του».
Λυπημένο το παιδί τον ρώτησε: «Ναι, αλλά πάντα θα είμαι λυπημένος, γιατί δε θα σε βλέπω πια».
– «Ο Άγγελός σου θα σου μιλάει συνέχεια για μένα και θα σε διδάξει τον τρόπο που θα μπορέσεις να γυρίσεις πάλι σε μένα. Έτσι και αλλιώς δε θα σου λείψω ποτέ, αφού θα είμαι πάντα δίπλα σου».
Τη συγκεκριμένη στιγμή επικρατούσε απόλυτη γαλήνη στον παράδεισο και οι μακρινές φωνές από τη γη είχαν ήδη ακουστεί.
Το παιδί βιαστικά ρώτησε: «Θεέ μου, αν πρέπει να φύγω τώρα, πες μου το όνομα του Αγγέλου μου!»
Και ο Θεός απάντησε: «Τον Άγγελό σου θα τον αναγνωρίσεις εύκολα. Άλλωστε θα είναι ο πρώτος που θα αντικρίσεις, φτάνοντας στη γη. Το όνομα του Αγγέλου σου δεν είναι τόσο σημαντικό…
…θα την φωνάζεις απλά « Mαμά »!

Πηγή: http://odevontas.blogspot.com/

Μάνα και παιδί

Μάνα κράζει το παιδάκι
μάνα ο νιος και μάνα ο γέρος
μάνα ακούς σε κάθε μέρος.
Α! Τι όνομα γλυκό!

Γ. Μαρτινέλης

ΕΥΧΕΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

Η μαμά μου για εμένα είναι το στήριγμά μου!
Αυτή που μου έμαθε όσα ξέρω σήμερα.
Από το να γράφω το όνομά μου μέχρι
να μάθω να αγαπώ τον εαυτό μου και τους άλλους.
Μου έμαθε να συγχωρώ και να σέβομαι.
Πάντα ακούει την άποψή μου
και με διορθώνει όταν κάνω λάθος.
Χρόνια Πολλά Μαμά!!!
Σ’ ευχαριστώ για την αγάπη σου!!!

Κ.Θ.

Μαμά μου, σ’ αγαπώ ό,τι και να γίνει.

Μανούλα μου σε αγαπώ πολύ!
Σ’ ευχαριστώ πολύ για όσα έχει κάνει για μένα.
Είσαι η πιο γλυκιά μαμά του κόσμου.

Μανούλα μου γλυκιά σε αγαπάω πολύ
ως την άκρη του κόσμου.
Και σ’ ευχαριστώ γι’ αυτά που κάνεις για μένα.

Μαμά μου σ’ αγαπώ, γιατί είσαι πάντα δίπλα μου.

Είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου.

Μαμά, χρόνια πολλά.

Σ’ αγαπώ πολύ!
Ευχαριστώ που μου έδωσες αυτή τη ζωή.
Η καλύτερη μαμά του κόσμου είσαι εσύ!

Μαμά, χρόνια πολλά!
Σ’ αγαπώ πολύ,
γιατί με προσέχεις
και με φροντίζεις
και λάμπεις πιο πολύ
κι από τον ήλιο!

Μαμά, σ’ αγαπώ πολύ!
Χρόνια πολλά!
Σου εύχομαι καλή γιορτή!

Μαμάκα μου γλυκιά,
με μάτια γαλανά,
χείλη κοκκινωπά
και μαλλιά ξανθά.

Μανούλα μου καλή,
μανούλα μου γλυκιά,
σε αγαπώ πολύ
που μ’ έχεις στην καρδιά.

Μανούλα σ’ ευχαριστώ
που μ’  έφερες στο φως
και σ’ αγαπώ πολύ.

Μανούλα μου μπορεί να σε κουράζω
αλλά με τίποτα δε σε αλλάζω.

Χρόνια πολλά μαμά!

Μαμά μου,
σ’ αγαπώ για όλα αυτά
που μου έχεις δώσει στη ζωή μου.
Σ’ αγαπώ πάρα πολύ
με όλη μου την καρδιά.
Σου εύχομαι να είσαι
πάντα ευτυχισμένη.

Μαμά σ’ ευχαριστώ που μ’ έχεις φέρει στη ζωή.
Μαμά να ξέρεις ότι σ’ αγαπώ.

Αδυναμία μου σ’ αγαπώ, ζαφειράκι μου!

Χρόνια σου Πολλά!
Καλή γιορτή της μητέρας

Μαμά σ’ αγαπώ!
Άμα φύγεις, τι θα κάνω χωρίς εσένα;
Δε θα νιώθω αγάπη,
πώς θα με ταΐσεις,
πώς θα με ντύσεις.
Σε αγαπώ!
Χρόνια Πολλά…

Αγαπητή μαμά,
σε αγαπώ σ’ όλον τον κόσμο.

Μαμά σε αγαπώ πάρα πολύ
κι άμα είσαι κοντά μου,
ακόμα θα σε αγαπάω πάρα πολύ.
Κι ό,τι θέλω, όπως πάμε
να πάρουμε μια κούκλα Μπάρμπι.
Σε αγαπώ μαμά,
σε αγαπώ πάρα πολύ
με όλη μου την καρδιά.

Χρόνια Πολλά μαμά για τη γιορτή της μητέρας!
Σ’ αγαπώ πολύ γιατί έκανες εμάς
και σ’ αγαπούμε γιατί μας έφερες στη ζωή.

Αγαπητή μαμά,
Χρόνια Πολλά για τη γιορτή της μητέρας.
Είσαι η καλύτερη επειδή μου έδινες
πάρα πολλά φιλάκια.
Κι εγώ επίσης σου έδινα πολλά φιλάκια,
λουλούδια και σ’ αγαπώ!

Αγαπητή μαμά,
σ’ αγαπάω ακόμα κι αν με δέρνεις
και θέλω να σε αγαπάω για πάντα.
Δεν θέλω να με δέρνεις
και να μη με μαλώνεις.

Έχεις μια πολύχρωμη ζωή!
Έκανες εμάς και γίναμε
πολύχρωμα αγγελούδια.

Μαμά σ’ αγαπώ πολύ,
γιατί αφιέρωσες τα πράγματά σου για μένα
και δεν πήρες τίποτα για σένα.
Μόνο λίγα παπούτσια και μπλούζες,
τίποτα άλλο.

Μαμά,
εγώ θα σε αγαπάω για πάντα
και είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου!

Χρόνια πολλά μαμά
για την υπέροχη γιορτή σου
για την ημέρα την ξεχωριστή
σε όλη τη ζωή σου.

Σε αγαπώ πολύ
κι αυτό να το θυμάσαι
κι ό,τι έγινε πιο πριν
αυτό να μη θυμάσαι.

Ο Θεός δεν μπορούσε να τα κάνει όλα μόνος Του
γι’ αυτό έπλασε εσένα μανούλα!

Σ’ ευχαριστώ που μ’ αγαπάς
και με φροντίζεις τόσα χρόνια.
Μπορεί να μαλώνουμε μερικές φορές
αλλά πάντα σ’ αγαπώ!

Ο αγαπημένος σου γιος

Μαμά, καλή γιορτή της μητέρας.
Σ’ αγαπώ.
Φτιάχνεις υπέροχα φαγητά,
έχεις ωραίες σκέψεις
και κάνεις πάρα πολλά καλά πράγματα.
Είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου.
Δε θέλω να πάθεις ποτέ κακό, γιατί σ’ αγαπώ.

Σ’ αγαπώ πολύ μαμά,
γιατί είσαι πολύ γλυκιά
και ό,τι και να μου κάνεις
εγώ θα σε συγχωρήσω
και θα σ’ αγαπώ.
Εγώ κάνω ζημιές
αλλά εσύ πάντα τις διορθώνεις.
Από εδώ και πέρα
θα τις φτιάχνω εγώ.
I love mum!

Μητέρα μου, σ’ αγαπώ πολύ
για όλα αυτά που μου έχεις προσφέρει.
Μαμά είσαι πανέμορφη
σαν το λουδούδι που την άνοιξη ανθίζει.
Με τα λόγια δεν μπορώ να εκφράσω την αγάπη μου.

Σαν τ’ αστέρι κι εσύ είσαι όμορφη μαμά μου!
Για τη μαμά μου τη μοναδική.

Καλή γιορτή της μητέρας μαμά. Σ’ αγαπώ πολύ!

Χρόνια πολλά μητέρα! Σ’ αγαπώ πολύ!

Μαμά, μανούλα μου γλυκιά
αυτή τη μέρα την ξεχωριστή
ένα δώρο θα σου δοθεί
για τη μεγάλη σου γιορτή.

Μανούλα μου,
μανούλα μου τι τυχερή είμαι
που έχω μια μητέρα σαν εσένα
που μ’ αγαπάει με φροντίζει
και με κάνει να χαμογελώ πάντα.
Χρόνια σου πολλά μανούλα!

Χρόνια πολλά μαμά!
Να είσαι πάντα χαρούμενη.
Να τα εκατοστίσεις.
Σ’ αγαπώ πολύ.

Μανούλα σ’ αγαπώ
και σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ
γι’ αυτές τις χάρες που μου έχεις κάνει.
Είσαι θησαυρός για μένα,
είσαι σαν διαμάντι,
σαν να είσαι αίμα μου.
Μαμά Χρόνια Πολλά!

Ο γιος σου

Μανούλα σ’ αγαπώ,
είσαι πολύ γλυκιά
κι είσαι μέσα στη δικιά μου καρδιά.
Σήμερα γιορτάζεις.
Σ’ αγαπώ πολύ μανούλα.

Μάνα μου γλυκιά, σ’ αγαπώ πολύ.
Καλή γιορτή της μητέρας.
Φτιάχνεις ωραία φαγητά,
ωραία πιτσάκια,
με φροντίζεις πολύ καλά,
μου διαβάζεις ωραία παραμύθια,
με βοηθάς στα μαθήματα
και κάνεις πάρα πολλά
καλά πράγματα για μένα.

 

 

Πάσχα = Σταυρός και Ανάσταση

ΣΤΑΥΡΟΣ

Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Είναι η εβδομάδα των παθών του Χριστού και ονομάζεται μεγάλη όχι επειδή έχει περισσότερες ώρες ή μέρες από τις άλλες εβδομάδες του έτους αλλά, σύμφωνα με τον άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο, επειδή «μεγάλες και απερίγραπτες υπήρξαν οι ωφέλειες που πήραμε κατ’ αυτήν την εβδομάδα. Κατ’ αυτήν την εβδομάδα τελείωσε ο πολυχρόνιος πόλεμος του ανθρώπου με το Θεό, καταργήθηκε ο θάνατος, εξαφανίσθηκε η κατάρα, διαλύθηκε η τυραννική εξουσία του Διαβόλου, τα υπάρχοντά του λεηλατήθηκαν, έγινε η συμφιλίωση του Θεού με τον άνθρωπο…
Γι’ αυτό, λοιπόν, ονομάζουμε Μεγάλη την εβδομάδα αυτή, επειδή τόσες πολλές και μεγάλες δωρεές μας χάρισε κατ’ αυτήν ο Κύριος».
(Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ομιλία  Λ΄ εις την Γένεσιν).

Κυριακή των Βαΐων
Εορτάζουμε την είσοδο του Ιησού στα Ιεροσόλυμα. «Ερχόμενος ο Κύριος προς το εκούσιον πάθος» έστειλε δυο εκ των μαθητών του και έφεραν προς αυτόν ένα μικρό γαϊδουράκι και αφού κάθισε πάνω σ’ αυτό, εισήλθε στην πόλη. Το πλήθος του λαού όταν άκουσε ότι έρχεται ο Ιησούς, πήρε στα χέρια βαΐα φοινίκων και βγήκε να τον προϋπαντήσει. Και άλλοι μεν με  τα ρούχα τους, άλλοι δε με κλαδιά από τα δένδρα, έστρωναν το δρόμο από τον οποίο θα περνούσε ο Χριστός. Και όλοι μαζί, ακόμα κι αυτά τα νήπια, φώναζαν: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ».

Μεγάλη Δευτέρα
Θυμόμαστε: 1) Τον πάγκαλο Ιωσήφ που ήταν ο ενδέκατος υιός του Ιακώβ. Φθονήθηκε από τους αδελφούς του οι οποίοι πρώτα τον έριξαν σ’ ένα λάκκο και κατόπιν τον πούλησαν σκλάβο σε αλλόφυλους και από εκείνους  πάλι πουλήθηκε σκλάβος στην Αίγυπτο. Για τη σωφροσύνη του συκοφαντήθηκε και καταδικάσθηκε στη φυλακή. Έπειτα βγήκε με δόξα πολλή και τιμήθηκε από το Φαραώ σαν βασιλιάς. Έγινε άρχοντας όλης της Αιγύπτου. Στον καιρό της πείνας έγινε σιτοδότης όλου του λαού αλλά και των αδελφών του τους οποίους συγχώρησε και τους κάλεσε να μείνουν κοντά του. Για όλα αυτά ο Ιωσήφ θεωρείται τύπος του Χριστού  γιατί κι ο Ιησούς  έπαθε από τους ομοφύλους του Ιουδαίους  αλλά κατόπιν δοξάσθηκε με την ανάστασή Του. 2) Την άκαρπη συκιά  που καταράστηκε ο Χριστός και ξεράθηκε. Η συκιά αυτή συμβολίζει τόσο τη Συναγωγή των Εβραίων που δεν είχε πνευματικούς καρπούς, όσο και κάθε άνθρωπο που στερείται από πνευματικούς καρπούς, δηλαδή αρετές. Η εκκλησία φέρνει μπροστά μας το παράδειγμα της καταραμένης συκιάς για να μας παρακινήσει σε αγώνες πνευματικούς ώστε ν’ αποκτήσουμε αρετές και να αγιασθούμε.

Μεγάλη Τρίτη
Θυμόμαστε: 1) Την παραβολή των δέκα παρθένων και 2) Την παραβολή των ταλάντων. Με την πρώτη παραβολή η εκκλησία μας καλεί να είμαστε έτοιμοι να υποδεχθούμε, κρατώντας τις λαμπάδες των αρετών μας, τον ουράνιο Νυμφίο, τον Κύριο Ιησού, ο οποίος θα έλθει ξαφνικά, είτε ειδικά την ώρα του θανάτου μας, είτε γενικά κατά την Δεύτερη Παρουσία Του. Με τη δεύτερη παραβολή μας καλεί να αυξήσουμε τα χαρίσματα που μας έδωσε ο Θεός.

Μεγάλη Τετάρτη
Θυμόμαστε:
1) Τη μετανοημένη πόρνη γυναίκα που άλειψε με πολύτιμο μύρο τα πόδια του Ιησού ζητώντας έτσι συγχώρηση για τις αμαρτίες της. 2) Το συνέδριο του ανώτατου δικαστηρίου των Ιουδαίων με το οποίο αποφάσισαν να καταδικάσουν τον Ιησού και  3) Τα σχέδια του Ιούδα για να προδώσει τον Κύριο.

Μεγάλη Πέμπτη
Θυμόμαστε:
1) Το Χριστό που έπλυνε τα πόδια των μαθητών του για να τους διδάξει να είναι ταπεινοί. 2) Το Μυστικό Δείπνο δηλαδή την παράδοση του μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας. 3) Τη θαυμαστή προσευχή του Χριστού προς τον πατέρα Του και 4) Την προδοσία του Κυρίου από τον Ιούδα τον Ισκαριώτη.

Μεγάλη Παρασκευή
Θυμόμαστε: 1) Τα άχραντα Πάθη του Κυρίου, δηλαδή «τους εμπτυσμούς, τα ραπίσματα, τα κολαφίσματα, τας ύβρεις, τους γέλωτας, την πορφυράν χλαίναν, τον κάλαμον, τον σπόγγον, το όξος, τους ήλους, την λόγχην. και προ πάντων τον σταυρόν και τον θάνατον» και 2) Τη σωτήρια ομολογία του ληστού που σταυρώθηκε μαζί με το Χριστό.

Μεγάλο Σάββατο
Θυμόμαστε:
1) Την ταφή του Ιησού από τον Ιωσήφ και το Νικόδημο και 2) Την κάθοδο του Χριστού στον Άδη.

Όταν ο Χριστός πέθανε πάνω στο σταυρό, σαν άνθρωπος, και χωρίστηκε η Ψυχή από το Σώμα Του, τότε το μεν Σώμα Του, από το οποίο δεν χωρίστηκε η Θεότητα του Κυρίου, μπήκε στον τάφο η δε Ψυχή Του ενωμένη και αυτή με την παντοδύναμη Θεότητά Του, κατέβηκε στον Άδη, τον νίκησε και ελευθέρωσε τις ψυχές των ανθρώπων που κρατούνταν εκεί. Κατά την τρίτη ημέρα ενώθηκε πάλι η Ψυχή με το Σώμα και το Σώμα αναστήθηκε εκ νεκρών. Έτσι νικήθηκε ο Άδης και ο θάνατος. Τον Άδη νίκησε η Ψυχή του Κυρίου, το δε θάνατο το Σώμα Του, διότι και τα δυο δεν ήταν μόνα τους, αλλά ενωμένα με τη Θεότητα. Η Ψυχή αυτή και το Σώμα αυτό δεν ήταν ψυχή και σώμα ενός κοινού θνητού, αλλά Ψυχή και Σώμα του ενανθρωπήσαντος Θεού. Γι’ αυτό ούτε ο Άδης μπόρεσε να κρατήσει δέσμια την Ψυχή αυτή ούτε ο θάνατος μπόρεσε να κρατήσει και να παραδώσει στη φθορά το Σώμα αυτό.

Κυριακή του Πάσχα
Το Πάσχα είναι η «εορτή των εορτών και η πανήγυρις των πανηγύρεων». Εορτάζουμε την ανάσταση του Χριστού εκ νεκρών. Τη διάβαση από την ενοχή της αμαρτίας στη δικαίωση, από τα έργα του σκότους στην αρετή, από την κατάρα στην ευλογία, από τη φθορά στην αφθαρσία, από το θάνατο στη ζωή, από τη γη στον ουρανό.

ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΜΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι τήν γην κρεμάσας. Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων Βασιλεύς. Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις. Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνῃ ελευθερώσας τον Αδάμ.  Ηλοις προσηλώθη, ο Νυμφίος της Εκκλησίας.  Λόγχῃ εκεντήθη, ο Υιός της Παρθένου.  Προσκυνούμεν σου τα Πάθη Χριστέ.  Δείξον ημίν, και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.

Ερμηνεία:
Σήμερα κρεμιέται πάνω σε ξύλο, ο Αυτός που κρέμασε την γη στα νερά. Στέφανι από αγκάθια φοράει ο Βασιλιάς των Αγγέλων.  Ψεύτικη πορφύρα ντύνεται, Αυτός που ντύνει τον ουρανό με σύννεφα.  Ράπισμα κατεδέχθη, Αυτός που ελευθέρωσε τον Αδάμ στον Ιορδάνη. Με καρφιά καρφώθηκε ο Νυμφίος της Εκκλησίας.  Με Λόγχη τρυπήθηκε ο Υιός της Παρθένου. Προσκυνούμε τα Πάθη Σου Χριστέ.  Δείξε μας και την ένδοξή Σου Ανάσταση.

Στιχηρό ιδιόμελο των Αίνων, (όρθρος Μ. Παρασκευής)

Έκαστον μέλος της αγίας σου σαρκός, ατιμίαν δι’ ημάς υπέμεινε, τας ακάνθας η κεφαλή, η όψις τα εμπτύσματα, αι σιαγόνες τα ραπίσματα, το στόμα την εν όξει κερασθείσαν χολήν τη γεύσει, τα ώτα τας δυσσεβείς βλασφημίας. Ο νώτος την φραγγέλωσιν, και η χειρ τον κάλαμον, αι του όλου σώματος εκτάσεις εν τω σταυρώ, τα άρθρα τους ήλους, και η πλευρά την λόγχην. Ο παθών υπέρ ημών, και παθών ελευθερώσας ημάς. Ο συγκαταβάς ημίν φιλανθρωπία, και ανυψώσας ημάς, παντοδύναμε Σωτήρ, ελέησον ημάς.

Ερμηνεία:
Κάθε μέλος του Αγίου Σου Σώματος, προσβολή υπέμεινε για εμάς, τα αγκάθια το κεφάλι,  το πρόσωπο τα φτυσίματα, τα σαγόνια τα ραπίσματα, το στόμα την με ξύδι κερασμένη χολή στην γεύση, τα αυτιά τις δυσσεβείς βλασφημίες. Η πλάτη την φραγγέλωση και το χέρι το καλάμι, Όλες οι εκτάσεις του Σώματος στον Σταυρό, τα άρθρα τα καρφιά, και η πλευρά την λόγχη. (Εσύ Κύριε) που έπαθες για εμάς και μας ελευθέρωσες από τα πάθη (μας) (Εσύ Κύριε) που συγκαταβαίνεις από φιλανθρωπία και μας ανυψώνεις, Παντοδύναμε Σωτήρα ελέησέ μας.

ΕΓΚΩΜΙΑ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ

ΠΡΩΤΗ ΣΤΑΣΗ

Κλικ εδώ για ν’ακούσετε τα εγκώμια της πρώτης στάσης.

Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ, κατετέθης Χριστέ, καὶ Ἀγγέλων στρατιαὶ ἐξεπλήττοντο, συγκατάβασιν δοξάζουσαι τὴν σήν.
Ἐσύ, Χριστέ, ποὺ εἶσαι ἡ ζωὴ τῶν πάντων, κατατέθηκες σὲ τάφο, καὶ οἱ ἐπουράνιες δυνάμεις γέμιζαν ἀπὸ ἔκπληξη, δοξάζουσαι τὴν ἄφατη ταπείνωση καὶ συγκατάβασή σου.

Ἡ ζωὴ πῶς θνήσκεις; πῶς καὶ τάφῳ οἰκεῖς; τοῦ θανάτου τὸ βασίλειον λύεις δέ, καὶ τοῦ ᾍδου τοὺς νεκροὺς ἐξανιστᾷς.
Ἐσὺ ἡ ζωοπάροχη ἀρχὴ τοῦ κόσμου, μὲ ποιό τρόπο πεθαίνεις; Πῶς κατοικεῖς σ᾿ ἕνα μικρὸ τάφο; Μὲ τὴν ἄπειρή σου δύναμη ἀφανίζεις τὸ βασίλειο τοῦ θανάτου καὶ ἀνασταίνεις τοὺς νεκροὺς ποὺ κρατοῦνταν δέσμιοι στὸν ᾅδη.

Μεγαλύνομέν σε, Ἰησοῦ Βασιλεῦ, καὶ τιμῶμεν τὴν Ταφὴν καὶ τὰ Πάθη σου· δι᾿ ὧν ἔσωσας ἡμᾶς ἐκ τῆς φθορᾶς.
Σὲ δοξάζουμε, Ἰησοῦ βασιλέα, καὶ τιμοῦμε τὴν ταφὴ καὶ τὰ ἅγια πάθη σου, γιατὶ μ᾿ αὐτὰ μᾶς λύτρωσες ἀπὸ τὴν τυραννία τῆς φθορᾶς.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΤΑΣΗ

Κλικ εδώ για ν’ακούσετε τα εγκώμια της δεύτερης στάσης.

Ἄξιόν ἐστι, μεγαλύνειν σε τὸν Ζωοδότην, τὸν ἐν τῷ Σταυρῷ τὰς χεῖρας ἐκτείναντα, καὶ συντρίψαντα τὸ κράτος τοῦ ἐχθροῦ.
Εἶναι ἄξιο νὰ δοξάζουμε ἐσένα, ποὺ ἅπλωσες τὰ χέρια σου ἐπάνω στὸ σταυρὸ καὶ συνέτριψες τὸ κράτος τοῦ ἐχθροῦ.

Ἄξιόν ἐστι, μεγαλύνειν σε τὸν πάντων Κτίστην· τοῖς σοῖς γὰρ παθήμασιν ἔχομεν, τὴν ἀπάθειαν ῥυσθέντες τῆς φθορᾶς.
Εἶναι ἄξιο νὰ δοξάζουμε ἐσένα ποὺ εἶσαι τῶν ὅλων Κτίστης, διότι διὰ τῶν παθημάτων σου πετύχαμε τὴν ἀπάθεια, λυτρωθέντες ἀπὸ τὴ φθορά.

Ἔφριξεν ἡ γῆ, καὶ ὁ ἥλιος Σῶτερ ἐκρύβη, σοῦ τοῦ ἀνεσπέρου φέγγους Χριστέ, δύναντος ἐν τάφῳ σωματικῶς.
Ἔφριξε ἡ γῆ, Σωτήρ μου, ἀπὸ φόβο, καὶ ὁ ἥλιος ἔκρυψε τὶς ἀκτίνες του, ὅταν ἐσύ, Χριστέ, τὸ ἄδυτο φῶς, εἰσῆλθες στὸν τάφο σωματικῶς.

Ἄνω σε Σωτήρ, ἀχωρίστως τῷ Πατρὶ συνόντα, κάτω δὲ νεκρὸν ἡπλωμένον γῇ, φρίττουσιν ὁρῶντα τὰ Σεραφίμ.
Τὰ Σεραφεὶμ συγκλονίζονται ἀπὸ τρόμο, βλέποντάς σε, Σωτήρα μου, νὰ εἶσαι ἄνω ἀχώριστα ἑνωμένος μὲ τὸν Πατέρα καὶ κάτω νεκρὸ ξαπλωμένο στὴ γῆ.

Ῥήγνυται ναοῦ, καταπέτασμα τῇ σῇ σταυρώσει, κρύπτουσι φωστῆρες Λόγε τὸ φῶς, σοῦ κρυβέντος Ἥλιε ὑπὸ γῆν.
Σχίζεται τοῦ ναοῦ τὸ καταπέτασμα, Λόγε, μὲ τὴ σταύρωσή σου, καὶ οἱ ἀστέρες κρύβουν τὸ φῶς τους, ὅταν ἐσύ, ὁ φωτεινὸς Ἥλιος, κρύφτηκες κάτω ἀπὸ τὴ γῆ.

Γῆς ὁ καταρχάς, μόνῳ νεύματι πήξας τὸν γύρον, ἄπνους ὡς βροτὸς καθυπέδυ γῆν· τῷ θεάματι δε φρίξον Οὐρανέ.
Ἐκεῖνος, ποὺ στὴν ἀρχὴ τῆς δημιουργίας μὲ ἕνα μόνο νεῦμα του (μὲ μιὰ του προσταγὴ) στερέωσε τὴν περίμετρο τῆς γῆς, τώρα σὰν ἄνθρωπος χωρὶς πνοὴ βυθίστηκε κάτω ἀπὸ τὴ γῆ· φρίξε, οὐρανέ, γιὰ τὸ θέαμα αὐτὸ τὸ φοβερό.

ΤΡΙΤΗ ΣΤΑΣΗ

Κλικ εδώ για ν’ ακούσε τα εγκώμια της τρίτης στάσης.

Αἱ γενεαί πᾶσαι, ὕμνον τῇ Ταφῇ σου, προσφέρουσι Χριστέ μου.
Ὅλες οἱ γενιὲς (τῶν ἀνθρώπων) προσφέρουν, Χριστέ μου, ὕμνο στὴν ταφὴ σου.

Μυροφόρες ἦλθαν, φέρουσες μὲ χαρὰ μύρα γιὰ σένα, Χριστέ μου.
Καθελὼν τοῦ ξύλου, ὁ Ἀριμαθαίας, ἐν τάφῳ σε κηδεύει.

Μυροφόροι ἦλθον, μύρα σοι Χριστέ μου, κομίζουσαι προφρόνως.
Ἀφοῦ σὲ κατέβασε ἀπὸ τὸ ξύλο ὁ Ἰωσήφ, ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας, σὲ τάφο σὲ κηδεύει.

Ἔῤῥαναν τὸν τάφον, αἱ Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωῒ ἐλθοῦσαι. (Τρίς)
Ράντισαν τὸν τάφο οἱ μυροφόρες μύρα, πολὺ πρωὶ ἐλθοῦσαι. (τρὶς)

Ὢ Τριὰς Θεέ μου, Πατὴρ Υἱὸς καὶ Πνεῦμα, ἐλέησον τὸν Κόσμον.
Ὤ Τριάδα ἁγία, Θεέ μου, ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα, ἐλέησε τὸν κόσμο.

Κλικ εδώ για ν’ ακούσετε τα τροπάρια που ψάλλουν οι μυροφόρες στην Αποκαθήλωση (Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου σε νεκρόν…)

Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΘΡΗΝΟΣ

Στην Αποκαθήλωση:

Σε τον αναβαλλόμενον το φως ώσπερ ιμάτιον, καθελών Ιωσήφ από του ξύλου συν Νικοδήμω, και θεωρήσας νεκρόν, γυμνόν, άταφον, ευσυμπάθητον θρήνον αναλαβών, οδυρόμενος έλεγεν·  Οίμοι γλυκύτατε Ιησού· ον προ μικρού ο ήλιος ἐν Σταυρώ κρεμάμενον θεασάμενος, ζόφω περιεβάλλετο, και η γη τω φόβω εκυμαίνετο, και διερήγνυτο ναού το καταπέτασμα· αλλ’ ιδού νυν βλέπω σε δι’ εμέ εκουσίως υπελθόντα θάνατον. Πώς σε κηδεύσω Θεέ μου; ή πώς σινδόσιν ειλήσω; ποίαις χερσί δε προσψαύσω το σον ακήρατον σώμα; ή ποία άσματα μέλψω τη ση εξόδω, Οικτίρμον; Μεγαλύνω τα πάθη σου υμνολογώ και την ταφήν σου, συν τη αναστάσει, κραυγάζων· Κύριε δόξα σοι.

Ερμηνεία:
Εσένα, που το φως φοράς σαν ιμάτιο, όταν κατέβασε από τον Σταυρό ο Ιωσήφ μαζί με τον Νικόδημο και (σε) αντίκρισε νεκρό, γυμνό, άταφο, άρχισε ευσυμπάθητο θρήνο και έλεγε οδυρόμενος: Αλίμονο γλυκύτατε Ιησού, που, πριν λίγο, επειδή (σε) είδε ο ήλιος να κρέμεσαι στον Σταυρό, τυλίχθηκε με σκοτάδι και η γη από τον φόβο εσείετο και σκιζόταν το καταπέτασμα του ναού. Αλλά, να, τώρα σε βλέπω για μένα να έχεις υποστεί με την θέλησή σου θάνατο. Πώς θα σε κηδεύσω Θεέ μου; και πώς θα σε τυλίξω με σεντόνια; Με ποια χέρια θα πιάσω το πάναγνό σου σώμα; και ποια τραγούδια θα ψάλλω στην κηδεία σου Οικτίρμονα; Δοξάζω τα πάθη σου, υμνολογώ και την ταφή σου μαζί με την ανάσταση και κραυγάζω: Κύριε δόξα σοι.

Στο τέλος του όρθρου της Μ. Παρασκευής, λίγο πριν την περιφορά του επιταφίου στην πόλη ψάλλεται το επόμενο τροπάριο:

Τον ήλιον κρύψαντα τας ιδίας ακτίνας, και το καταπέτασμα του ναού διαρραγέν, τω του Σωτήρος θανάτω, ο Ιωσήφ θεασάμενος, προσήλθε τω Πιλάτω και καθικετεύει λέγων·
δος μοι τούτον τον ξένον, τον εκ βρέφους ως ξένον ξενωθέντα εν κόσμω·
δος μοι τούτον τον ξένον, ον ομόφυλοι μισούντες θανατούσιν ως ξένον·
δος μοι τούτον τον ξένον, ον ξενίζομαι βλέπειν του θανάτου το ξένον·
δος μοι τούτον τον ξένον, όστις οίδεν ξενίζειν τους πτωχούς τε και ξένους·
δος μοι τούτον τον ξένον, ον Εβραίοι τω φθόνω απεξένωσαν κόσμω·
δος μοι τούτον τον ξένον, ίνα κρύψω εν τάφω, ος ως ξένος ουκ έχει την κεφαλήν πού κλίναι·
δος μοι τούτον τον ξένον, ον η Μήτηρ καθορώσα νεκρωθέντα εβόα·
Ω Υιέ και Θεέ μου, ει και τα σπλάγχνα τιτρώσκομαι, και καρδίαν σπαράττομαι, νεκρόν σε καθορώσα, αλλά τη ση ααστάσει θαρρούσα μεγαλύνω. Και τούτοις τοίνυν τοις λόγοις δυσωπών τον Πιλάτον ο ευσχήμων λαμβάνει του Σωτήρος το σώμα, ο και φόβω εν σινδόνι ενειλήσας και σμύρνη, κατέθετο εν τάφω τον παρέχοντα πάσι ζωήν αιώνιον και το μέγα έλεος.

Ερμηνεία:
Τον ήλιο που έκρυψε τις ίδιες του τις ακτίνες και το καταπέτασμα του ναού που διερράγη, λόγω του θανάτου του Σωτήρος, ο Ιωσήφ όταν (τα) είδε, προσήλθε στον Πιλάτο και θερμά ικετεύει λέγοντας:
Δώσε μου τούτο τον ξένο, που από βρέφος σαν ξένος φιλοξενήθηκε στον κόσμο.
Δώσε μου τούτο τον ξένο, που οι ομόφυλοι από μίσος τον θανατώνουν σαν ξένο.
Δώσε μου τούτο τον ξένο, που
παραξενεύομαι να βλέπω του θανάτου το (παρά)ξενο.
Δώσε μου τούτο τον ξένο, που ήξερε να φιλοξενεί τους πτωχούς και τους ξένους.
Δώσε μου τούτο τον ξένο, που οι Εβραίοι από φθόνο τον απεξένωσαν από τον κόσμο.
Δώσε μου τούτο τον ξένο, για να κρύψω σε τάφο, που σαν ξένος δεν είχε που να γείρει το κεφάλι.
Δώσε μου τούτο τον ξένο, που βλέποντάς τον νεκρό η Μητέρα φώναζε:
Ω, Υιέ μου και Θεέ μου, αν και στα σπλάχνα πληγώνομαι και στην καρδιά σπαράζω που σε βλέπω νεκρό, αλλά αναθαρρώντας από την ανάστασή σου, δοξάζω. Και με τούτα τα λόγια ικετεύοντας τον Πιλάτο ο άρχοντας λαμβάνει του Σωτήρος το σώμα, που και με φόβο το τύλιξε σε σεντόνι και σε σμύρνα και το έβαλε σε τάφο, αυτόν που παρέχει σε όλους ζωή αιώνια και το μεγάλο έλεος.

………

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Η πλάνη πάντα αυτοκαταστρέφεται και, παρόλο που δεν το θέλει, στηρίζει σε όλα την αλήθεια. Πρόσεξε: Έπρεπε ν’ αποδειχθεί ότι ο Χριστός πέθανε και τάφηκε και αναστήθηκε. Έ, λοιπόν όλα αυτά τα κατοχυρώνουν οι ίδιοι οι εχθροί! Εφ’ όσον έφραξαν με τον βράχο και σφράγισαν και φρούρησαν τον τάφο, δεν ήταν δυνατό να γίνει καμιά κλοπή. Αφού όμως δεν έγινε κλοπή και εν τούτοις ο τάφος βρέθηκε άδειος, είναι ολοφάνερο και αναντίρρητο ότι αναστήθηκε. Είδες πώς και μη θέλοντας στηρίζουν την αλήθεια;

Αλλά και πότε θα τον έκλεβαν οι μαθητές; Το Σάββατο; Μα αφού δεν επιτρεπόταν από τον νόμο να κυκλοφορήσουν. Κι αν υποθέσουμε ότι θα παραβίαζαν τον νόμο του Θεού, πώς θα τολμούσαν αυτοί οι τόσο δειλοί να βγουν έξω απ’ το σπίτι; Και με ποιο θάρρος θα ριψοκινδύνευαν για ένα νεκρό; Προσμένοντας ποιάν ανταπόδοση; Ποιάν αμοιβή;

Και στ’ αλήθεια, πού στηρίζονταν; Στη δεινότητα του λόγου τους; Αλλά ήταν απ’ όλους αμαθέστεροι. Στα πολλά τους πλούτη; Αλλά δεν είχαν ούτε ραβδί ούτε υποδήματα. Μήπως στην ένδοξη καταγωγή τους; Αλλά ήταν οι ασημότεροι του κόσμου. Μήπως στο πλήθος τους; Αλλά δεν ξεπερνούσαν τους ένδεκα, που κι αυτοί σκόρπισαν.

Αν ο κορυφαίος τους (ο Πέτρος) φοβήθηκε τον λόγο μιας γυναίκας θυρωρού κι όλοι οι άλλοι, όταν είδαν τον Διδάσκαλό τους δεμένο, σκόρπισαν και διαλύθηκαν, πώς θα τους περνούσε καν απ’ τον νου να τρέξουν στα πέρατα της οικουμένης και να φυτέψουν πλαστό κήρυγμα αναστάσεως; Αφού φοβήθηκαν τη γυναικεία απειλή και τη θέα μόνο των δεσμών, πώς θα μπορούσαν να τα βάλουν με βασιλείς και άρχοντες και λαούς, όπου ξίφη και τηγάνια και καμίνια και μύριοι θάνατοι κάθε μέρα, αν δεν είχαν απολαύσει και οικειοποιηθεί τη δύναμη και την έλξη του Αναστάντος;

Αλλά γι’ αυτά πρέπει να επανέλθουμε. Ας ξαναρωτήσουμε όμως τώρα τους Εβραίους: Πώς έκλεψαν το σώμα του Χριστού οι μαθητές, ω ανόητοι; Επειδή η αλήθεια είναι λαμπρή και ολοφάνερη, το ιουδαϊκό ψέμα δεν μπορεί ούτε σαν σκιά να σταθεί. Πώς θα το έκλεβαν, πες μου; Μήπως δεν ήταν σφραγισμένος ο τάφος; Δεν τον έζωναν τόσοι φρουροί και στρατιώτες και Ιουδαίοι, που είχαν την υποψία και αγρυπνούσαν και πρόσεχαν;

Μα και για ποιο λόγο θα το έκλεβαν; Για να πλάσουν το δόγμα της Αναστάσεως; Και πώς τους ήρθε να πλάσουν κάτι τέτοιο αυτοί οι δειλοί; Και πώς κύλησαν τον ασφαλισμένο βράχο; Πώς ξέφυγαν από τόσους άγρυπνους και άγριους φρουρούς;

Πρόσεξε όμως πως με όσα κάνουν οι Εβραίοι πιάνονται πάντα στα ίδια τους τα δίχτυα. Να, αν δεν πήγαιναν στον Πιλάτο κι αν δεν ζητούσαν την κουστωδία, πιο εύκολα θα μπορούσαν να λένε τέτοια ψεύδη οι αδιάντροποι. Μα τώρα όχι. (Υπήρχε η κουστωδία. Κανείς δεν μπορούσε να γλυτώσει απ’ την άγρυπνη προσοχή της κι απ’ τα ξίφη της). Κι έπειτα γιατί να μην κλέψουν το σώμα νωρίτερα; Ασφαλώς αν είχαν σκοπό να κάνουν κάτι τέτοιο, θα το έκαναν όταν δεν εφρουρείτο ο τάφος, τότε που ήταν και ακίνδυνο και σίγουρο, δηλαδή την πρώτη νύχτα γιατί το Σάββατο πήγαν οι Εβραίοι στον Πιλάτο και ζήτησαν την κουστωδία και φρούρησαν τον τάφο, ενώ την πρώτη νύχτα δεν ήταν κανένας εκεί.

Και τι γυρεύουν στο έδαφος τα σουδάρια τα ποτισμένα με τη σμύρνα, που βρήκαν, τυλιγμένα μάλιστα, ο Πέτρος και οι άλλοι απόστολοι; Είχε πάει πρώτη η Μαγδαληνή Μαρία. Κι όταν γύρισε και ανήγγειλε τα θαυμαστά συμβάντα στους αποστόλους, εκείνοι χωρίς καθυστέρηση τρέχουν αμέσως στο μνημείο και βλέπουν κάτω τα οθόνια. Αυτό ήταν σημείο Αναστάσεως. Γιατί αν ήθελαν κάποιοι να τον κλέψουν, δεν θα τον έκλεβαν βέβαια γυμνό. Αυτό θα ήταν όχι μόνο ατιμωτικό αλλά και ανόητο. Δεν θα κοίταζαν να ξεκολλήσουν τα σουδάρια, να τα τυλίξουν με επιμέλεια και να τα βάλουν τακτοποιημένα σ’ ένα μέρος. Αλλά τι θα έκαναν; Θ’ άρπαζαν όπως – όπως το σώμα και θα ‘φευγαν γρήγορα.

Γι’ αυτό άλλωστε προηγουμένως ο Ευαγγελιστής Ιωάννης είπε ότι τον έθαψαν με πολλή σμύρνα που κολλάει τα οθόνια πάνω στο σώμα, όπως το μολύβι τα μέταλλα, και δεν ήταν καθόλου εύκολο να ξεκολλήσουν˙ ώστε όταν ακούσεις ότι τα σουδάρια βρέθηκαν μόνα τους, να μην ανεχθείς εκείνους που λένε ότι εκλάπη. Θα πρέπει να ήταν βέβαια πολύ ηλίθιος ο κλέφτης, ώστε να σπαταλήσει για ένα περιττό πράγμα τόση προσπάθεια. Για ποιο σκοπό θ’ άφηνε τα σουδάρια; Και πώς ήταν δυνατό να ξεφύγει την ώρα που θα έκανε αυτή τη δουλειά; Γιατί ασφαλώς θα δαπανούσε πολύ χρόνο και ήταν φυσικό καθυστερώντας να συλληφθεί επ’ αυτοφώρω.

Αλλά και τα οθόνια γιατί κείτονται χωριστά και χωριστά το σουδάριο, τυλιγμένο μάλιστα; Για να βεβαιωθείς ότι δεν ήταν έργο βιαστικών ούτε ανήσυχων κλεφτών το να τοποθετήσουν χωριστά εκείνα και χωριστά τούτο τυλιγμένο. Κι από εδώ λοιπόν αποδεικνύεται απίθανη η κλοπή. Άλλωστε και οι ίδιοι οι Εβραίοι τα σκέφτηκαν όλα αυτά και γι’ αυτό έδωσαν χρήματα στους φρουρούς λέγοντας: « Πείτε σεις πως τον έκλεψαν, κι εμείς θα τα κανονίσουμε με τον ηγεμόνα ».

Υποστηρίζοντας ότι οι μαθητές τον έκλεψαν επικυρώνουν και μ’ αυτό πάλι την Ανάσταση, γιατί έτσι ομολογούν πάντως ότι το σώμα δεν ήταν εκεί. Όταν όμως αυτοί οι ίδιοι βεβαιώνουν ότι το σώμα δεν ήταν εκεί, ενώ από την άλλη μεριά η κλοπή αποδεικνύεται ψευδής και απίθανη από τη σχολαστική φρούρηση και τις σφραγίδες του τάφου και τα οθόνια και το σουδάριο και τη δειλία των μαθητών, αναμφισβήτητα προβάλλει και από τα δικά τους λόγια η απόδειξη της Αναστάσεως.

Ρωτάνε όμως πολλοί: Γιατί μόλις αναστήθηκε να μη φανερωθεί αμέσως στους Ιουδαίους; Αυτός ο λόγος είναι περιττός. Αν υπήρχε ελπίδα να τους ελκύσει στην πίστη, δεν θ’ αμελούσε να φανερωθεί σε όλους. Αλλά ότι δεν υπήρχε τέτοια ελπίδα το απέδειξε η ανάσταση του Λαζάρου : Αν και ήταν ήδη τέσσερις μέρες νεκρός και είχε αρχίσει να μυρίζει και να σαπίζει, τον ανέστησε μπροστά στα μάτια όλων. Παρά ταύτα, όχι μόνο δεν ελκύσθηκαν στην πίστη, αλλά και εξαγριώθηκαν εναντίον του Χριστού, ώστε ήθελαν να σκοτώσουν κι Αυτόν και τον Λάζαρο.

Αφού λοιπόν άλλον ανέστησε και όχι μόνο δεν πίστεψαν, αλλά και εξαγριώθηκαν εναντίον του, αν ο ίδιος μετά την Ανάστασή του τους φανερωνόταν, δεν θα εξαγριώνονταν πολύ περισσότερο τυφλωμένοι από το μίσος και την απιστία τους;

Αλλά για ν’ αφοπλίσει τον άπιστο από κάθε αμφιβολία, όχι μόνο σαράντα ολόκληρες ημέρες εμφανιζόταν στους μαθητές του και έτρωγε μάλιστα μαζί τους, αλλά παρουσιάσθηκε και σε πάνω από πεντακόσιους αδελφούς, δηλ. σε πλήθος ολόκληρο. Στο Θωμά μάλιστα που δυσπιστούσε, έδειξε τα σημάδια απ’ τα καρφιά και το τραύμα απ’ τη λόγχη.

Και γιατί, λένε, να μην κάνει μετά την Ανάστασή του μεγάλα και εντυπωσιακά θαύματα, αλλά μόνο έφαγε και ήπιε; Γιατί αυτή καθ’ εαυτήν η Ανάσταση ήταν το μέγιστο θαύμα και η πιο ισχυρή απόδειξη της Αναστάσεως ήταν ότι έφαγε και ήπιε.

Μα, για σκέψου, αν οι απόστολοι δεν έβλεπαν τον Χριστό Αναστάντα, πώς τους ήρθε να φαντασθούν ότι θα κυριέψουν την οικουμένη; Μήπως τρελάθηκαν ώστε να νομίζουν ότι θα κατόρθωναν κάτι τέτοιο;

Αν όμως ήταν στα λογικά τους, όπως έδειξαν και τα πράγματα, πώς, χωρίς αξιόπιστα εχέγγυα από τους ουρανούς και χωρίς θεία δύναμη, πώς, πες μου, θ’ αποφάσιζαν να βγουν σε τόσους πολέμους, να τα βάλουν με στεριές και θάλασσες και, δώδεκα όλοι κι όλοι, ν’ αγωνισθούν με τόση γενναιότητα για να μεταβάλουν όλης της οικουμένης τα έθνη που ήταν επί τόσα χρόνια νεκρά απ’ την αμαρτία;

Και αν ακόμη ήταν ένδοξοι και πλούσιοι και δυνατοί και μορφωμένοι, ούτε τότε θα ήταν λογικό να ξεσηκωθούν για τόσο μεγαλεπήβολα σχέδια. Αλλά επί τέλους θα είχε κάποιο λόγο η προσδοκία τους. Αυτοί όμως είχαν περάσει τη ζωή τους άλλοι στις λίμνες, άλλοι κατασκευάζοντας σκηνές κι άλλοι στα τελωνεία. Απ’ αυτά τα επαγγέλματα δεν υπάρχει σχεδόν τίποτε πιο άχρηστο και για τη φιλοσοφία και για να πείσεις κάποιον να σκέπτεται ανώτερα, όταν μάλιστα δεν έχεις να του επιδείξεις ανάλογο προηγούμενο. Πόσο μάλλον που οι απόστολοι, όχι μόνο δεν είχαν ανάλογα παραδείγματα απ’ το παρελθόν, ότι θα επικρατήσουν, αλλά αντίθετα είχαν παραδείγματα, και μάλιστα πρόσφατα, ότι δεν θα επικρατήσουν.

Είχαν επιχειρήσει πολλοί να εισαγάγουν καινούριες διδασκαλίες, αλλά απέτυχαν. Και όχι με δώδεκα ανθρώπους, μα με πολύ πλήθος. Ο Θευδάς κι ο Ιούδας ο Γαλιλαίος1 π.χ. έχοντας ολόκληρες μάζες ανθρώπων χάθηκαν μαζί με τους οπαδούς των .

Ο φόβος εκείνος θα ήταν αρκετός να τους διδάξει. Αλλά ας υποθέσουμε ότι περίμεναν να κυριαρχήσουν. Με ποιες ελπίδες θα έμπαιναν σε τέτοιους κινδύνους, αν δεν έβλεπαν στα μέλλοντα αγαθά; Τι κέρδος προσδοκούσαν με το να οδηγήσουν όλους στον μη αναστάντα, καθώς ισχυρίζονται οι εχθροί; Αν τώρα άνθρωποι που πίστεψαν στη βασιλεία των ουρανών και στα αμέτρητα αγαθά δύσκολα δέχονται να κινδυνέψουν, πώς εκείνοι θα υπέμεναν τα πάνδεινα ματαίως ή μάλλον για κακό τους; Γιατί αν δεν έγινε η Ανάσταση, που έγινε, κι ο Χριστός δεν ανέβηκε στον ουρανό, τότε προσπαθώντας να τα πλάσουν όλα αυτά και να πείσουν τους άλλους, έμελλαν οπωσδήποτε να προκαλέσουν την οργή του Θεού και να περιμένουν μύριους κεραυνούς απ’ τον ουρανό.

Άλλωστε κι αν ακόμη είχαν μεγάλη προθυμία όταν ζούσε ο Χριστός, θα έσβηνε μόλις πέθανε. Αν δεν τον έβλεπαν Αναστημένο, τι θα ήταν ικανό να τους βγάλει σ’ εκείνο τον πόλεμο; Αν δεν είχε αναστηθεί, όχι μόνο δε θα ριψοκινδύνευαν γι’ αυτόν, μα θα τον θεωρούσαν απατεώνα: Τους είχε πει: «Μετά τρεις ημέρες θ’ αναστηθώ» και τους υποσχέθηκε τη βασιλεία των ουρανών. Τους είπε ότι αφού λάβουν το Άγιο Πνεύμα θα κυριαρχήσουν στην οικουμένη κι ακόμη τόσα άλλα υπερφυσικά και ουράνια. Αν τίποτε απ’ αυτά δεν γινόταν, όσο κι αν τον πίστευαν ζωντανό, πεθαμένο δεν θα τον υπάκουαν φυσικά, αν δεν τον έβλεπαν Αναστάντα.

Και με το δίκιο τους, γιατί θα  έλεγαν: «Μετά τρεις ημέρες», μας είπε, «θ’ αναστηθώ», και δεν αναστήθηκε. Υποσχέθηκε να μας στείλει Πνεύμα Άγιο, και δεν το έστειλε. Πώς λοιπόν να τον πιστέψουμε για τα μέλλοντα, αφού διαψεύδονται τα παρόντα;

Αλλά για πες μου, σε παρακαλώ, για ποιο λόγο, χωρίς ν’ αναστηθεί, κήρυτταν ότι αναστήθηκε; Γιατί, λέει, τον αγαπούσαν. Μα το λογικό θα ήταν να τον μισούν τώρα, επειδή τους εξαπάτησε και τους πρόδωσε. Ενώ τους ξεμυάλισε με χίλιες δυο ελπίδες και τους χώρισε απ’ τα σπίτια τους και απ’ τους γονείς τους κι απ’ όλα και ξεσήκωσε κι ολόκληρο το ιουδαϊκό έθνος εναντίον τους, ύστερα τους πρόδωσε. Και αν μεν ήταν από αδυναμία, θα τον συγχωρούσαν. Τώρα όμως ήταν σωστό κακούργημα. Έπρεπε να τους είχε πει την αλήθεια και όχι να τους υποσχεθεί τον ουρανό, αφού ήταν θνητός.

Ώστε λοιπόν ήταν φυσικό να κάνουν το εντελώς αντίθετο: Να κηρύττουν την απάτη και να τον λένε απατεώνα και μάγο. Έτσι θα γλίτωναν και από τους κινδύνους και από τους πολέμους των αντιπάλων. Όλοι ξέρουν ότι οι Ιουδαίοι αναγκάστηκαν να δωροδοκήσουν τους στρατιώτες, για να πουν ότι έκλεψαν το σώμα. αν λοιπόν πήγαιναν οι ίδιοι οι μαθητές κι έλεγαν, «εμείς το κλέψαμε, δεν αναστήθηκε», πόσες τιμές δεν θα απολάμβαναν; Ώστε ήταν στο χέρι τους και να τιμηθούν και να στεφανωθούν! Ε, λοιπόν δεν αναρωτιέσαι γιατί ν’ ανταλλάξουν όλα αυτά με τις ατιμίες και τους κινδύνους, αν δεν ήταν μια θεία δύναμη που τους βεβαίωνε, δυνατότερη απ’ όλα αυτά τα γήινα αγαθά;

Κι αν με όλα αυτά δεν σε πείσαμε, σκέψου και τούτο: Έστω ότι δεν είχε γίνει η Ανάσταση. Κι αν ακόμη οι απόστολοι ήταν αποφασισμένοι να διδάξουν τον κόσμο, για κανένα λόγο δε θα κήρυτταν στο όνομά του. Γιατί είναι γνωστό, πως όλοι μας δεν θέλουμε ούτε τα ονόματα ν’ ακούσουμε, όσων μας εξαπάτησαν. Άλλωστε γιατί θα διατυμπάνιζαν το όνομά του; Ελπίζοντας να επικρατήσουν μ’ αυτό; Μα θα έπρεπε να περιμένουν το αντίθετο, γιατί κι αν έμελλαν να κυριαρχήσουν θα χάνονταν φέρνοντας στη μέση το όνομα ενός απατεώνα.

Ας θυμηθούμε εξ άλλου ότι η αγάπη των μαθητών προς το διδάσκαλο, ενώ ζούσε ακόμη, μαραίνονταν σιγά-σιγά απ’ το φόβο του επικειμένου μαρτυρίου. Όταν τους προανάγγειλε τα δεινά που θ’ ακολουθούσαν και το σταυρό, πάγωσαν απ’ το φόβο τους κι έσβησαν τελείως. Ένας μάλιστα (ο Απόστολος Θωμάς, Ιω. Κεφ. 11ο, στ. 16) δεν ήθελε ούτε καν να τον ακολουθήσει στη Ιουδαία, επειδή άκουσε για κινδύνους και για θανάτους. Αν μαζί με το Χριστό φοβόταν το θάνατο, χωρίς αυτόν και τους άλλους μαθητές, μόνος δηλαδή, πώς θ’ αποτολμούσε;

Επί πλέον: Πίστευαν ότι θα πεθάνει μεν, αλλά θ’ αναστηθεί κι όμως υπέφεραν τόσο. Αν δεν τον έβλεπαν Αναστημένο, πώς δεν θα εξαφανίζονταν και δε θα ζητούσαν ν’ ανοίξει η γη να τους καταπιεί απ’ την απελπισία τους για την απάτη κι απ’ τη φρίκη για τα επερχόμενα; Θ’ αντιμετώπιζαν τώρα την κατακραυγή για την αδιαντροπιά τους. Τι θα είχαν να πουν; Το πάθος το ήξερε όλος ο κόσμος: Τον κρέμασαν σε ψηλό ικρίωμα, ήταν μέρα μεσημέρι, μέσα στην πρωτεύουσα και στην πιο μεγάλη γιορτή που κανένας δεν ήταν δυνατόν ν’ απουσιάζει.

Την Ανάσταση όμως δεν την είδε κανείς απ’ τους άλλους. Κι αυτό δεν ήταν μικρό εμπόδιο για να τους πείσουν. Πώς λοιπόν θα μπορούσαν να βεβαιώσουν στεριά και θάλασσα για την Ανάσταση; Και γιατί, πες μου, αφού σώνει και καλά ήθελαν να το κάνουν αυτό, δεν εγκατέλειπαν την Ιουδαία αμέσως να πάνε στις ξένες χώρες; Αλλά δεν θαυμάζεις ότι έπεισαν πολλούς και μέσα στην Ιουδαία;

Είχαν την τόλμη να παρουσιάσουν τα τεκμήρια της Αναστάσεως στους ίδιους τους φονείς, σ’ εκείνους που τον σταύρωσαν και τον έθαψαν, στην ίδια την πόλη όπου αποτολμήθηκε το φοβερό κακούργημα. Ώστε και όλοι οι έξω ν’ αποστομωθούν. Γιατί οι «σταυρώσανες» γίνονται «πιστεύσαντες», τότε και η παρανομία της σταυρώσεως βεβαιώνεται και λάμπει η απόδειξη της αναστάσεως.

Για να ελκύονται όμως τα πλήθη σημαίνει πως οι μαθητές έκαναν θαύματα. Αν όμως δεν αναστήθηκε και μένει νεκρός, πώς οι απόστολοί του θαυματουργούσαν στο όνομά του; Πώς πάλι, αν δεν έκαναν θαύματα, έπειθαν; Κι αν μεν έκαναν – και βεβαίως έκαναν – είχαν Θεού δύναμη. Αν όμως δεν έκαναν και εν τούτοις κυριαρχούσαν παντού, θα ήταν ακόμη πιο αξιοθαύμαστο. Θα ήταν το μέγιστο θαύμα, αν χωρίς θαύματα διέσχιζαν και κυρίευαν την οικουμένη δώδεκα φτωχοί και αγράμματοι άνθρωποι.

Ασφαλώς ούτε με τα πλούτη ούτε με τη σοφία τους επικράτησαν οι ψαράδες. Ώστε και χωρίς να θέλουν κηρύττουν ότι μέσα τους ενεργούσε η θεία δύναμη της Αναστάσεως. Γιατί είναι τελείως αδύνατο ανθρώπινη δύναμη να κατορθώσει ποτέ τέτοια εκπληκτικά πράγματα.

Προσέξτε με πολύ εδώ, γιατί αυτά είναι αναμφισβήτητες αποδείξεις της Αναστάσεως. Γι’ αυτό και θα επαναλάβω πάλι: Αν δεν αναστήθηκε, πώς έγιναν αργότερα στο όνομά του μεγαλύτερα θαύματα; Κανείς βέβαια δεν κάνει μετά το θάνατό του μεγαλύτερα θαύματα απ’ όσα όταν ζούσε. Ενώ εδώ μετά το θάνατο του Χριστού γίνονται θαύματα μεγαλύτερα και κατά τον τρόπο και κατά τη φύση: Κατά τη φύση ήταν μεγαλύτερα, γιατί ποτέ η σκιά του Χριστού δε θαυματούργησε. Ενώ οι σκιές των αποστόλων έκαναν πολλά θαύματα. Κατά τον τρόπο πάλι ήταν μεγαλύτερα, επειδή τότε μεν ό ίδιος ο Κύριος πρόσταζε και θαυματουργούσε. Μετά τη Σταύρωση όμως και την Ανάστασή του οι δούλοι του επικαλούμενοι απλώς το σεβάσμιο και άγιο όνομά του μεγαλύτερα και εκπληκτικότερα επιτελούσαν. Έτσι δοξάζονταν κι ακτινοβολούσε πιο πολύ η δύναμή του.

Γι’ αυτό οι άγιοι Πατέρες όρισαν να διαβάζονται αμέσως μετά το σταυρό και την Ανάστασή του, οι «Πράξεις των Αποστόλων» που περιγράφουν τα θαύματα των αποστόλων και κατ’ εξοχήν επικυρώνουν την Ανάσταση, για να έχουμε σαφή και αναμφισβήτητη της Αναστάσεως την απόδειξη: Δεν τον είδες Αναστάντα με τα μάτια του σώματος; Αλλά τον βλέπεις με τα μάτια της πίστεως. Δεν τον είδες με τα «όμματα» τούτα; Θα τον δεις με τα θαύματα εκείνα. Των θαυμάτων η επίδειξη σε χειραγωγεί στης Αναστάσεως την απόδειξη.

Θέλεις όμως να δεις και τώρα θαύματα; Θα σου δείξω. Και μάλιστα πιο μεγάλα απ’ τα προηγούμενα: Όχι ένα νεκρό ν’ ανασταίνεται, όχι ένα τυφλό να ξαναβλέπει, αλλά τη γη ολόκληρη να εγκαταλείπει το σκοτάδι της πλάνης.

Μέγιστη απόδειξη της Αναστάσεως είναι ότι ο Εσφαγμένος Χριστός έδειξε μετά το θάνατο τόση δύναμη, ώστε έπεισε τους ζωντανούς να περιφρονήσουν και πατρίδα και σπίτι και φίλους και συγγενείς και την ίδια τη ζωή τους για χάρη του και να προτιμήσουν μαστιγώσεις και κινδύνους και θάνατο. Αυτά δεν είναι κατορθώματα νεκρού κλεισμένου στον τάφο, αλλά αναστημένου και ζωντανού.

Πρόσεξε παρακαλώ. Οι απόστολοι, όταν μεν ζούσε ο Διδάσκαλος από το φόβο τους τον πρόδωσαν κι εξαφανίσθηκαν όλοι. Ο Πέτρος μάλιστα τον αρνήθηκε με όρκο τρεις φορές. Όταν όμως πέθανε ο Χριστός, αυτός που τον αρνήθηκε τρεις φορές και πανικοβλήθηκε μπροστά σε μιαν υπηρετριούλα, τόσο απότομα άλλαξε, ώστε ν’ αψηφήσει ολόκληρο λαό και μεσ’ στη μέση του ιουδαϊκού όχλου να διακηρύξει ότι ο σταυρωθείς και ταφείς αναστήθηκε εκ νεκρών την Τρίτη ημέρα και ότι ανέβηκε στα ουράνια. Και τα κήρυξε όλα αυτά χωρίς να υπολογίσει τη φοβερή μανία των εχθρών και τις συνέπειες.

Πού βρήκε αυτό το θάρρος; Πού αλλού παρά στην Ανάσταση. Τον είδε και συνομίλησε μαζί του και άκουσε για τα μέλλοντα αγαθά, κι έτσι έλαβε δύναμη να πεθάνει γι’ Αυτόν και να σταυρωθεί με την κεφαλή προς τα κάτω.

Το εξόχως σπουδαίο είναι ότι όχι μόνο ο Πέτρος και ο Παύλος και οι λοιποί απόστολοι, αλλά και ο Ιγνάτιος, που ούτε καν τον είδε ούτε απόλαυσε τη συντροφιά του, έδειξε τόση προθυμία για χάρη του, ώστε γι’ Αυτόν πρόσφερε θυσία τη ζωή του.

Και μόνο ο Ιγνάτιος και οι απόστολοι; Και γυναίκες καταφρονούν το θάνατο, που, πριν αναστηθεί ο Χριστός, ήταν φοβερός και φρικώδης ακόμη και σε άνδρες και μάλιστα αγίους.

Ποιος τους έπεισε όλους αυτούς να περιφρονήσουν την παρούσα ζωή; Φυσικά δεν είναι κατόρθωμα ανθρώπινης δυνάμεως να πεισθούν τόσες μυριάδες, όχι μόνο ανδρών, αλλά και γυναικών και παρθένων και μικρών παιδιών, να πεισθούν να θυσιάσουν την παρούσα ζωή, να τα βάλουν με θηρία, να περιγελάσουν τη φωτιά, να καταπατήσουν κάθε είδος τιμωρίας και να σπεύσουν προς τη μέλλουσα ζωή!

Και ποιος, παρακαλώ, τα κατόρθωσε όλα αυτά; Ο νεκρός; Αλλά τόσοι νεκροί υπήρξαν και κανένας δεν έκανε τέτοια πράγματα. Μήπως ήταν μάγος και αγύρτης; Πλήθος μάγοι και αγύρτες και πλάνοι πέρασαν, αλλά ξεχάστηκαν όλοι, χωρίς ν’ αφήσουν το παραμικρό ίχνος. Μαζί με τη ζωή τους έσβησαν κι οι μαγγανείες τους. Η φήμη όμως και η δόξα κι οι πιστοί του Χριστού κάθε μέρα αυξάνουν κι απλώνονται σ’ όλη την οικουμένη. Οι άπιστοι φρίττουν κι οι πιστοί διακηρύττουν:
kampana_0028ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!


Πηγή: « Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ », Εκδ. Ι. Μ. Παρακλήτου, Ωρωπός 1989

1 Τις σχετικές πληροφορίες αντλούμε από τον περίφημο Ιουδαίο νομοδιδάσκαλο Γαμαλιήλ που ανέφερε τα εξής στο Μ. Συνέδριο του Ισραήλ: «Τον τελευταίο καιρό εμφανίστηκε ο Θευδάς που ισχυριζόταν ότι είναι κάποιος μεγάλος και του προσκολλήθηκαν περίπου τετρακόσιοι άνδρες. Αλλά φονεύθηκε εκείνος και όλοι οι οπαδοί του διαλύθηκαν και εξαφανίστηκαν. Μετά από αυτόν παρουσιάσθηκε ο Ιούδας ο Γαλιλαίος… και παρέσυρε αρκετό λαό πίσω του. Χάθηκε κι εκείνος, και όσοι τον πίστευαν διασκορπίσθηκαν» (Πράξεις των Αποστόλων, Κεφ. Ε΄, στ. 36-37)

ΑΓΙΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ

Τώρα το πένθος των νεκρών φυγαδεύτηκε και το φέγγος της αναστάσεως έχει έλθει. Επειδή αυτό είναι απόδειξη αγάπης, ότι τον θάνατο τον οποίο όφειλε ο άνθρωπος, τούτον έλυσε ο Χριστός επειδή απέθανε, δίνοντας λύτρο σώμα αντί σώματος και ψυχήν αντί ψυχής, ολόκληρο άνθρωπο αντί ανθρώπου και θάνατον υπέρ θανάτου.
Ποιός ποτέ πέθανε, ενώ ήταν δίκαιος, υπέρ αδίκου; Ποιός πατέρας υπέρ τέκνου; Ποιός γιος υπέρ πατέρα πέθανε; Αυτό (δηλαδή) που έκανε ο Κύριός μας, επειδή όχι μόνο μας έπλασε με το χέρι (Του) στον Αδάμ, αλλά και μας αναγέννησε δια του (Αγίου) Πνεύματος κατά το πάθος Του.
Και ο ασεβής λαός των Ιουδαίων εφόνευσαν τον ευεργέτη τους, αποδίδοντας σε αυτόν πονηρά αντί αγαθών, και θλίψη αντί χαράς και θάνατο αντί ζωής. Επειδή αυτόν που ανέστησε τους νεκρούς τους, και θεράπευσε τους αναπήρους και έδωσε φως στους τυφλούς, τούτον εφόνευσαν με το να τον κρεμάσουν πάνω στο ξύλο (του Σταυρού).
Δείτε άνθρωποι, δείτε όλες οι γενιές τα πρωτοφανή τολμήματα. Κρέμασαν αυτόν που κρέμασε την γη, στερέωσαν με καρφιά στο ξύλο αυτόν που στερέωσε τον κόσμο και μέτρησαν αυτόν που μέτρησε τους ουρανούς, κι έδεσαν αυτόν που έλυσε τους αμαρτωλούς, και πότισαν με ξύδι αυτόν που πότισε με δικαίωση (σωτηρία), κι έθρεψαν με χολή αυτόν που έθρεψε με ζωή, και χάλασαν τα πόδια και τα χέρια αυτού που τους θεράπευσε τα χέρια και τα πόδια κι έκαναν να κλείσει τα μάτια αυτόν που τους έκανε να αναβλέψουν, κι έθαψαν αυτόν που ανέστησε τους νεκρούς τους.
Καινούριο μυστήριο και παράδοξο θαύμα: (κατ)εκρίθη ο Κριτής, και δέθηκε αυτός που λύνει τους φυλακισμένους, και στερεώθηκε με καρφιά αυτός που στερέωσε την γη, και κρεμάστηκε αυτός που κρέμασε τον κόσμο, και εμετρήθη αυτός που μέτρησε τους ουρανούς, κι ετράφη με χολή αυτός που έθρεψε με ζωή, και πέθανε αυτός που ζωογονεί τα πάντα, και ετάφη αυτός που ανασταίνει τους νεκρούς.
Επειδή όταν ο Κύριος κρεμόταν στο ξύλο (του Σταυρού), εράγησαν οι τάφοι, ο άδης άνοιξε, κι ανέστησαν οι νεκροί, και εξέρχονταν ψυχές και εμφανίστηκαν πολλοί από τους αναστημένους μέσα στον Ισραήλ, όταν επιτελείτο το μυστήριο του Χριστού. Επειδή πάνω στον Σταυρό ύψωσε την σάρκα, για να φανεί η σάρκα υψουμένη κι ο θάνατος πεσμένος κάτω από τα πόδια της σάρκας.
Τότε οι άγγελοι παραξενεύθηκαν και οι δυνάμεις των ουρανών εξεπλάγησαν λόγω του πάθους του Χριστού, εξεπλάγη η κτίση, παραξενεύθηκε και έλεγε: άραγε τι είναι τούτο το καινούριο μυστήριο; Ο Κριτής (κατα)κρίνεται και σιωπά, ο Αόρατος γίνεται ορατός και δεν ντρέπεται, ο Ακράτητος κρατείται (συλλαμβάνεται) και δεν αγανακτεί, ο Αμέτρητος μετριέται και δεν αντιτάσσεται, ο Απαθής πάσχει και δεν ανταποδίδει, ο Αθάνατος πεθαίνει και καρτερεί, ο Επουράνιος θάπτεται και υπομένει, (για)τι είναι τούτο το καινούριο μυστήριο παρά (όμως είναι) οπωσδήποτε για τον άνθρωπο;
Αλλά ο Κύριος που με την θέλησή Του έπαθε, ανέστη από τους νεκρούς και καταπάτησε τον θάνατο κι έδεσε τον ισχυρό (τον διάβολο)» (Μτ ιβ, 29 κ Μρ γ, 27) και έλυσε τον άνθρωπο. Κι ο θάνατος με αλλοιωμένα χαρακτηριστικά (από τον φόβο) έπεσε κάτω από τα πόδια του Χριστού, κι ο άδης εσύρθη αιχμάλωτος και ταπεινωμένος στον θρίαμβο του Χριστού, και όλες οι δυνάμεις του ταράχτηκαν επειδή άκουσαν την φωνή του Χριστού, όπως λέει η Γραφή: «Την μορφή του δεν την είδαμε, αλλά την φωνή του την ακούσαμε». Επειδή ο άδης δεν είδε την μορφή του Κυρίου, αλλά την φωνή Του άκουσε, ο οποίος έλεγε: «Εξέλθετε ψυχές φυλακισμένες και καθισμένες στο σκοτάδι του θανάτου. Σας φέρνω χαρμόσυνο νέο της Ζωής. Εγώ είμαι ο Χριστός, η Ζωή σας».
Τότε ο άδης, όταν άκουσε, κατελύθη, και οι πύλες του οι χάλκινες συνετρίβησαν, και οι μοχλοί του οι σιδερένιοι έσπασαν, κι εξέρχονταν οι ψυχές των αγίων που ακολουθούσαν τα ίχνη του Χριστού. Τότε εκπληρώθηκε το γραμμένο (στην Γραφή): «Εκεί συνέτριψε πύλες χάλκινες και μοχλούς σιδερένιους έσπασε» (Ψ. ρστ, 16 κ Ησ. με, 2).
Εβόησε και η γη λέγοντας: «Δέσποτα λυπήσου με (και γλύτωσέ με) από τα κακά, ανακούφισέ με από την οργή, απάλλαξέ με από την κατάρα, εξ αιτίας των οποίων δέχτηκα αίματα και ανθρώπων σώματα, ακόμα και το δικό Σου σώμα. Δέσποτα πάρε τον Αδάμ (το πλάσμα) Σου.
Ανέστη, λοιπόν, ο Κύριος σε τρεις ημέρες για να μας διδάξει Τριάδα (προσώπων) εν μονάδι (σε μια Ουσία) να προσκυνούμε. Όλες οι γενιές των ανθρώπων εσώθηκαν από τον Χριστό. Επειδή ένας (κατ)εκρίθη και μυριάδες εσώθηκαν. Επειδή ο Κύριος πέθανε υπέρ πάντων.

Αυτός ομοίως ενδυσάμενος (ντυμένος) όλον τον άνθρωπο ανήλθε στα ύψη των ουρανών για να προσφέρει δώρο στον Πατέρα, ούτε χρυσάφι, ούτε ασήμι, ούτε πολύτιμο λίθο, αλλά τον άνθρωπο τον οποίο έπλασε «κατ’ εικόνα και ομοίωσή» Του.

Τούτον ο Πατέρας τον ύψωσε στα δεξιά Του, «σε θρόνο υψηλό» (Ησ. στ, 1) Τον εκάθισε, «μέχρι να τεθούν οι εχθροί Του κάτω από τα πόδια Του» (Ψ. ρθ, 1). Επειδή πρόκειται να έρθει κριτής ζωντανών και νεκρών, «του οποίου της βασιλείας δεν θα υπάρξει τέλος» (Λκ. α, 33). Επειδή η δόξα είναι στον Πατέρα και στον Υιό και στο άγιο Πνεύμα και τώρα και πάντοτε και σε όλους τους αιώνες. Αμήν.

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
(Ο Διάλογος του Πιλάτου με τον Ιησού)

Δραματοποίηση

ΠΙΛΑΤΟΣ: Είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων;
ΙΗΣΟΥΣ:
Συ λέγεις.
ΠΙΛΑΤΟΣ:
Δεν ξέρεις πόσα σου καταμαρτυρούν;
ΙΗΣΟΥΣ:
…….
ΑΦΗΓΗΤΗΣ:
Κάπως ανήσυχος ο Πιλάτος ρωτάει πιο έντονα:
ΠΙΛΑΤΟΣ:
Είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων;
ΙΗΣΟΥΣ:
Δική σου είναι η ερώτηση ή άλλοι σου την υπέβαλαν;
ΑΦΗΓΗΤΗΣ:
Ο Πιλάτος δυσανασχετεί λίγο.
ΠΙΛΑΤΟΣ:
Μήπως είμαι Ιουδαίος; Οι συμπατριώτες σου σε παρέδωσαν σ’ εμένα. Τι έχεις κάνει;
ΙΗΣΟΥΣ:
Η βασιλεία μου δεν έχει σχέση με τις βασιλείες αυτού του κόσμου. Αν είχε, τότε οι ακόλουθοί μου θα είχαν αγωνιστεί για να μη με συλλάβουν οι Ιουδαίοι. Ουσία της βασιλείας μου δεν είναι η εξουσία. Εσύ είπες ότι είμαι βασιλιάς, αλλά εγώ γεννήθηκα και ήρθα στον κόσμο αυτόν για να φανερώσω την αλήθεια.
ΠΙΛΑΤΟΣ:
Τι είναι αλήθεια;
ΙΗΣΟΥΣ:
…….
ΑΦΗΓΗΤΗΣ:
Απάντηση δε δίνει ο Ιησούς. Τίποτα δεν αλλάζει στην έκφρασή του ούτε στη στάση του. Στέκεται όρθιος, ακίνητος, με το χρυσοκίτρινο καλάμι στο χέρι. Ο Πιλάτος περιμένει απάντηση. Απάντηση είναι αυτός, ο Ιησούς. Αλήθεια είναι ο ίδιος, το πρόσωπο αυτό που δεν εκφράζει καμιά λύπη, αλλά απόλυτη ηρεμία. Απάντηση είναι η καλοσύνη. Την ακτινοβολεί αυτός ο απλός Γαλιλαίος.

(Από το βιβλίο των Θρησκευτικών της ΣΤ΄ τάξης)

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΕ ΔΥΟ ΜΑΘΗΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΕΜΜΑΟΥΣ

Δραματοποίηση

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : Και να, δυο από τους μαθητές του Ιησού πήγαιναν την ίδια μέρα (την πρώτη μέρα μετά το Σάββατο) σε κάποιο χωριό που απείχε από την Ιερουσαλήμ περίπου έντεκα χιλιόμετρα και ονομαζόταν Εμμαούς. Και αυτοί μιλούσαν μεταξύ τους για όλα αυτά που είχαν συμβεί, δηλαδή τα πάθη του Χριστού , το θάνατο, την ταφή καθώς και για όσα ανήγγειλαν στους μαθητές οι μυροφόρες. Και συνέβη, ενώ αυτοί μιλούσαν και συζητούσαν, αυτός ο ίδιος ο Ιησούς πλησίασε και πήγαινε μαζί τους. Και είτε διότι η μορφή του αναστάντος Κυρίου είχε αλλάξει, είτε διότι από υπερφυσική δύναμη εμποδίζονταν οι αισθήσεις τους, ήταν κρατημένα τα μάτια τους για να μην τον αναγνωρίσουν. Και ο Ιησούς τους είπε:
ΙΗΣΟΥΣ :
Ποια είναι τα ζητήματα που συζητάτε μεταξύ σας, ενώ περπατάτε, και είσαστε σκυθρωποί;
ΚΛΕΟΠΑΣ :
Συ μόνος από τους ξένους που ήρθαν να προσκυνήσουν το Πάσχα, μένεις στην Ιερουσαλήμ και δεν έμαθες όσα έγιναν σ’ αυτή αυτές τις ημέρες;
ΙΗΣΟΥΣ :
Ποια;
ΛΟΥΚΑΣ :
Αυτά που έγιναν με τον Ιησού το Ναζωραίο, ο οποίος υπήρξε προφήτης και  αποδείχτηκε μπροστά στο Θεό και σ’ όλο το λαό  δυνατός με υπερφυσικά θαύματα και θεόπνευστη διδασκαλία.
ΚΛΕΟΠΑΣ :
Δεν έμαθες ακόμη και με ποιο τρόπο τον παρέδωσαν οι αρχιερείς και οι άρχοντές μας σε καταδίκη θανάτου και τον σταύρωσαν;
ΛΟΥΚΑΣ:
Εμείς ελπίζαμε, ότι αυτός είναι ο Μεσσίας, που πρόκειται να ελευθερώσει τον Ισραήλ και να αποκαταστήσει το βασίλειό του. Αλλά η ελπίδα μας αυτή κλονίστηκε γιατί  εκτός από τη σταύρωσή του και από όλα τα άλλα που έγιναν, είναι η τρίτη μέρα σήμερα, αφ’ ότου συνέβησαν αυτά και δεν είδαμε ακόμη τίποτε, που να στηρίξει τις ελπίδες μας.
ΚΛΕΟΠΑΣ :
Αλλά και κάτι άλλο που εν τω μεταξύ συνέβη, αύξησε την απορία μας. Μερικές γυναίκες από τον κύκλο των πιστών μαθητών του μας εξέπληξαν διότι πήγαν πολύ πρωί στο μνημείο  και αφού δεν βρήκαν εκεί το σώμα του, ήλθαν και είπαν, ότι είδαν οπτασία αγγέλων, οι οποίοι λένε, ότι ο Ιησούς ζει. Και πήγαν στο μνημείο μερικοί από τους δικούς μας (τους μαθητές) και βρήκαν τα πράγματα έτσι καθώς τα είπαν οι γυναίκες. Δηλαδή βρήκαν ανοιχτό το μνημείο , αυτόν όμως τον Ιησού δεν τον είδαν.
ΙΗΣΟΥΣ :
Ω άνθρωποι, που δεν έχετε φωτισμένο νου για να κατανοείτε τις γραφές, και που έχετε καρδιά βραδυκίνητη και δύσκολη στο να πιστεύετε σε όλα, όσα προείπαν οι προφήτες. Όλα αυτά δεν έπρεπε να τα πάθει ο Χριστός (όπως ακριβώς είχαν προφητεύσει οι προφήτες) και μέσα από τα παθήματα  αυτά να εισέλθει στη δόξα του, η οποία άρχισε με την ανάστασή του και θα ολοκληρωθεί με την ανάληψή του;
ΑΦΗΓΗΤΗΣ:
Και αφού άρχισε από τις προφητείες και από τις προεικονίσεις, που περιέχονται  στα συγγράμματα του Μωϋσή και πήρε στη συνέχεια από όλους τους προφήτες τα χωρία που αναφέρονται στο Μεσσία, εξηγούσε συνέχεια σ’ αυτούς τις προφητείες, που αναφέρονταν στον εαυτό του. Και πλησίασαν στο χωριό , που πήγαιναν οι δυο μαθητές. Και ο Ιησούς προσποιήθηκε ότι θα προχωρούσε μακρύτερα αλλ’ αυτοί τον παρακάλεσαν να μείνει μαζί τους λέγοντας : Μείνε μαζί μας γιατί σε λίγο θα βραδιάσει. Και μπήκε στο σπίτι για να μείνει μαζί τους. Και τότε συνέβη τούτο: Όταν κάθισαν μαζί στο τραπέζι για να φάνε, αφού πήρε στα χέρια του τον άρτο, ευλόγησε ευχαριστώντας το Θεό, όπως συνήθιζαν να κάνουν προ του φαγητού, και αφού τον έκοψε σε τεμάχια, έδινε σε αυτούς. Όταν δε είδαν την ευλογία και τον τεμαχισμό του άρτου να γίνεται κατά τον τρόπο, που συνήθιζε ο δάσκαλός τους (ο Χριστός), τότε με θεία ενέργεια «άνοιξαν» τα μάτια τους και αναγνώρισαν καλά αυτόν. Αλλά την ίδια στιγμή και αυτός έγινε άφαντος από μπροστά τους. Και είπαν μεταξύ τους ο ένας προς τον άλλο:
ΛΟΥΚΑΣ :
Η καρδιά μας δεν αισθανόταν μέσα μας την πνευματική φλόγα του θείου ζήλου και της αγάπης προς το Χριστό και δε ζεσταινόταν από τη θερμότητα του φωτός και της θείας αλήθειας, όταν μας μιλούσε στο δρόμο και μας εξηγούσε τις γραφές;
ΚΛΕΟΠΑΣ :
Πώς εμποδιστήκαμε λοιπόν από του να τον αναγνωρίσουμε αμέσως;
ΑΦΗΓΗΤΗΣ :
Και σηκώθηκαν αμέσως και επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ και βρήκαν μαζεμένους τους έντεκα αποστόλους και τους άλλους που ήταν μαζί τους, όλοι δε αυτοί έλεγαν ότι  πραγματικά αναστήθηκε ο Κύριος και εμφανίστηκε στο Σίμωνα. Και ο Λουκάς με τον Κλεόπα διηγούνταν  τα όσα τους συνέβησαν στο δρόμο και πώς αναγνωρίστηκε από αυτούς, όταν έκοβε σε τεμάχια τον άρτο.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
(Πράξεις των αποστόλων Ε΄ 12 – 16)

12 Από τα χέρια των Αποστόλων γίνονταν συνεχώς πολλά θαύματα, που έδειχναν την αλήθεια της διδασκαλίας των και λόγω του εξαιρετικού χαρακτήρα τους προκαλούσαν κατάπληξη μεταξύ του λαού. Και μαζεύονταν όλοι μαζί και με μια καρδιά στη στοά του Σολομώντος.
13
Από τους υπόλοιπους δε, που δεν είχαν πιστέψει, κανείς δεν είχε  την τόλμη να ανακατευτεί με αυτούς και να αστειευτεί μαζί των και να τους συμπεριφερθεί σαν σε συνηθισμένους ανθρώπους του δρόμου, αλλά ο πολύς λαός τους τιμούσε και τους εγκωμίαζε.
14
Ολοένα δε και περισσότερο προσελκύονταν πλήθη ανδρών και γυναικών, οι οποίοι  επροστίθεντο στον αριθμό των πιστών.
15
Τόσο πολύ σεβόταν αυτούς ο λαός, ώστε έβγαζαν από τα σπίτια των στις πλατείες τους ασθενείς και τους έβαζανπάνω σε πολυτελή κρεβάτια οι πλουσιότεροι και σε φτωχικά και πρόχειρα φορεία οι φτωχότεροι, με σκοπό, όταν θα περνούσε από το πλήθος εκείνο ο Πέτρος, να πέσει έστω και η σκιά του  σε κάποιον από τους ασθενείς αυτούς για να τον θεραπεύσει.
16
Μαζευόταν δε στην Ιερουσαλήμ και το πλήθος των κατοίκων των γειτονικών πόλεων και έφερναν κάθε είδους ασθενείς, καθώς και ανθρώπους, που ενοχλούνταν από πνεύματα ακάθαρτα, οι οποίοι θεραπεύονταν όλοι.

Απαντώ με τις κατάλληλες λέξεις:

Γίνονταν πολλά από τα χέρια των Αποστόλων:   ——-
Αυτά που έκαναν οι απόστολοι προκαλούσαν στο λαό…:   ———
Εκεί μαζεύονταν όσοι πίστευαν στο Χριστό:…—-  ———-
Αυτό έκανε ο πολύς λαός για τους αποστόλους:…——- &———
Πίστευαν στο Χριστό όλο και περισσότεροι…:   ——&——–
Τους θεράπευαν όλους οι απόστολοι:   ——–
Έκανε θαύματα ακόμη και η … του Πέτρου:…—-
Και από αυτές έρχονταν κάτοικοι για να θεραπευτούν:…———-  ——
Όσοι  πήγαιναν στους αποστόλους θεραπεύονταν…:…—-

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

1η Ποιος έδινε τη δύναμη στους Αποστόλους να κάνουν τέτοια θαύματα;
2η Γιατί οι απόστολοι δε φοβόντουσαν τώρα τους Γραμματείς και Φαρισαίους μήπως τους πιάσουν και τους κάνουν τα ίδια που έκαναν και στο Χριστό;

Ο ΠΕΤΡΟΣ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ ΤΟ ΧΩΛΟ
(Πράξεις των Αποστόλων Κεφ. Γ΄ στ. 1-11)

1 Μια από τις μέρες αυτές (μετά την ανάσταση του Χριστού) ανέβαιναν μαζί στο ιερό ο Πέτρος και ο Ιωάννης κατά την ενάτη ώρα της προσευχής (δηλαδή κατά τις τρεις το μεσημέρι).
2
Τη στιγμή εκείνη έφεραν στα χέρια κάποιον άνθρωπο, που ήταν Κουτσός από την κοιλιά της μητέρας του (δηλ. είχε γεννηθεί κουτσός) και τον οποίο έβαζαν κάθε μέρα στην πόρτα του ιερού περιβόλου του ναού, η οποία ονομαζόταν Ωραία, για να ζητά ελεημοσύνη από εκείνους, που έμπαιναν στο ιερό.
3
Αυτός δε, όταν είδε τον Πέτρο και τον Ιωάννη, που επρόκειτο να μπουν στο ιερό, ζητούσε να πάρει και από αυτούς ελεημοσύνη.
4
Τότε ο Πέτρος και ο Ιωάννης τον κοίταξαν και ο Πέτρος είπε: Κοίταξέ μας προσεκτικά.
5
Ο Κουτσός τους κοίταξε με ενδιαφέρον περιμένοντας να πάρει κάποια ελεημοσύνη από αυτούς.
6
Και ο Πέτρος του είπε: «Ούτε αργυρά ούτε χρυσά νομίσματα έχω. Εκείνο που έχω, αυτό και σου δίνω.  Στο όνομα του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου, σήκω όρθιος και περπάτα».
7
Και αφού τον έπιασε από το δεξί χέρι τον σήκωσε όρθιο. Αμέσως τότε στερεώθηκαν τα πόδια του και οι αστράγαλοί του.
8
Και γεμάτος χαρά ο πρώην κουτσός σηκώθηκε από τη θέση του με πηδήματα και στάθηκε όρθιος και βάδιζε ελεύθερα. Και μπήκε μαζί με τους αποστόλους στο ιερό περπατώντας ελεύθερα και πηδώντας και δοξάζοντας το Θεό , που τον θεράπευσε.
9
Και όλος ο λαός, που ήταν εκεί, τον είδε  να περπατάει και να υμνεί το Θεό.
10
Και τον εξέταζαν με περιέργεια και πείθονταν , ότι ήταν πράγματι αυτός, που καθόταν πλησίον της ωραίας πύλης του ιερού και ζητούσε κάθε μέρα ελεημοσύνη. Και θαμπώνονταν από τον υπερβολικό θαυμασμό τους και έμεναν εκστατικοί από αυτό που έγινε.
11
Ενώ δε ο θεραπευμένος χωλός δεν αποχωριζόταν τον Πέτρο και τον Ιωάννη, αλλά γεμάτος από ευγνωμοσύνη ακολουθούσε αυτούς,  έτρεξε μαζί προς αυτούς όλος ο λαός, που είχε έλθει τη στιγμή εκείνη για να προσευχηθεί και μαζεύτηκε στην κάμαρα του ιερού που ονομαζόταν στοά του Σολομώντος, γεμάτος από θαυμασμό και κατάπληξη.

Απαντώ με τις κατάλληλες λέξεις:

Οι δύο απόστολοι:   —— &   ——-
Εκεί πήγαιναν οι δύο απόστολοι:   —-
Ο λόγος που πήγαιναν:   ——–
Έτσι λεγόταν η ώρα τρεις το μεσημέρι:   —–
Ήταν ο άνθρωπος που συνάντησαν στην είσοδο:   —–
Τη ζητούσε ο άνθρωπος αυτός από τους περαστικούς:   ———-
Τέτοια  νομίσματα δεν είχε ο Πέτρος:   —— &   —–
Έδωσε ο Πέτρος αντί για ελεημοσύνη:   ——–
Ήταν αυτό που έκανε ο Πέτρος:   —–
Το όνομα με τη δύναμη του οποίου θεραπεύτηκε ο κουτσός:   ——  ——-
Έτσι στάθηκε ο κουτσός μόλις έγινε καλά:   ——
Αυτό έκανε ο κουτσός μόλις έγινε καλά:   ——  —  —
Ο λαός που είδε το θαύμα ένιωθε…:   ——–& ———

Πριν την ανάσταση του Χριστού είδαμε τον Πέτρο να είναι πολύ φοβισμένος και να αρνείται τρεις φορές το Χριστό λέγοντας ότι δεν τον γνωρίζει καθόλου. Στο παραπάνω γεγονός, που συνέβη μετά την ανάσταση του Ιησού, τον βλέπουμε να περπατά με θάρρος στο ναό μπροστά στους Ιουδαίους και μάλιστα να κάνει ένα θαύμα στο όνομα του Ιησού χωρίς να φοβάται καθόλου μήπως τον πιάσουν οι Ιουδαίοι (πράγμα που στη συνέχεια έγινε).

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

1. Πώς εξηγείς το θάρρος και την αφοβία  του Πέτρου;
2. Γιατί ο Ιησούς Χριστός έδωσε τη δύναμη στον Πέτρο να κάνει ένα τέτοιο μεγάλο θαύμα ενώ αυτός τον είχε αρνηθεί;
3. Η αλλαγή στη συμπεριφορά του Πέτρου αλλά και η θαυματουργική δύναμη που έχει τι επιβεβαιώνουν για το Χριστό;

ΕΡΓΑΣΙΑ: Μάθε και διηγήσου με λίγα λόγια το παραπάνω θαύμα.

Ο ΠΕΤΡΟΣ ΑΝΑΣΤΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΤΑΒΙΘΑ
(Πράξεις των αποστόλων Κεφ. Θ΄, στ. 36-43)

36 Στην Ιόππη υπήρχε κάποια μαθήτρια του Κυρίου, που λεγόταν Ταβιθά. Το όνομα δε αυτό μεταφράζεται στην ελληνική Δορκάς. Αυτή ήταν γεμάτη από αγαθοεργίες και ελεημοσύνες,    που έκανε συνεχώς.
37
Συνέβη δε κατά τις μέρες εκείνες να ασθενήσει αυτή και να πεθάνει. Αφού δε την έλουσαν και την ετοίμασαν, την έβαλαν στο επάνω διαμέρισμα της οικίας.
38
Εφ’ όσον δε η πόλη Λύδδα ήταν κοντά στην Ιόππη, σαν άκουσαν οι μαθητές ότι ο Πέτρος είναι στην πόλη αυτή του έστειλαν δυο άνδρες και τον παρακαλούσαν να μην αργήσει να έλθει σ’ αυτούς.
39
Πραγματικά ο Πέτρος σηκώθηκε και πήγε μαζί με τους δυο αυτούς απεσταλμένους. Όταν έφθασε στην Ιόππη, τον ανέβασαν στο πάνω μέρος του σπιτιού. Κι εκεί παρουσιάστηκαν σ’ αυτόν όλες οι χήρες κλαίγοντας για το θάνατο της Ταβιθά και δείχνοντας τα πουκάμισα     και τα πανωφόρια, όσα τους έφτιαχνε, όταν ήταν μαζί τους ζωντανή η Δορκάς.
40
Αφού δε ο Πέτρος τους έβγαλε όλους έξω από το δωμάτιο που ήταν η νεκρή, γονάτισε και προσευχήθηκε. Και κατόπιν στράφηκε προς το νεκρό σώμα και είπε: «Ταβιθά, ανάστηθι» (δηλ. Ταβιθά, σήκω επάνω). Αυτή δε άνοιξε τα μάτια της και όταν είδε τον Πέτρο από ξαπλωμένη, που ήταν, ανασηκώθηκε καθιστή στο κρεβάτι της.
41
Της έδωσε ο Πέτρος το χέρι και την σήκωσε όρθια. Μετά φώναξε τους χριστιανούς και ιδιαιτέρως τις χήρες και τους την παρουσίασε ζωντανή.
42
Έγινε δε γνωστό  το θαύμα αυτό σε όλη την πόλη της Ιόππης και πολλοί πίστεψαν στο Χριστό.

Απαντώ με τις κατάλληλες λέξεις:

Η πόλη στην οποία έγινε το θαύμα:   —–
Έτσι λεγόταν η μαθήτρια του Χριστού που πέθανε:   ——
Το όνομα της μαθήτριας αυτής στην ελληνική γλώσσα:   ——
Τα έργα που έκανε η Ταβιθά:   ———–, ———–
Η Ταβιθά αρρώστησε και…:   ——
Η πόλη που βρισκόταν ο Πέτρος τις μέρες εκείνες:   —–
Αυτοί πήγαν για να ειδοποιήσουν τον Πέτρο:   — ——
Παρουσιάστηκαν στον Πέτρο κλαίγοντας:   —–
Έδειχναν στον Πέτρο αυτά που τους έφτιαχνε η Ταβιθά:   ———,———
Αυτό έκανε ο Πέτρος μόλις έβγαλε όλο τον κόσμο από το δωμάτιο:   ——– και ————
Η φράση που είπε για να αναστήσει εκ νεκρών την Ταβιθά:   ——  ——–
Όταν το θαύμα έγινε γνωστό πολλοί πίστεψαν στο…:   ——
Με την ανάσταση της Ταβιθά ο Χριστός νίκησε και πάλι το…:   ——

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

1η Γιατί ο κόσμος αγαπούσε τόσο πολύ την Ταβιθά;
2η Γιατί κάλεσαν τον Πέτρο; Τι πίστευαν ότι μπορούσε να κάνει αφού η Ταβιθά είχε πια πεθάνει;
3η Ποιο πρόσφατο μεγάλο θαύμα του Χριστού έκανε τους χριστιανούς να πιστεύουν ότι η Ταβιθά μπορούσε να αναστηθεί;
4. Ερ. Γιατί ο Πέτρος γονάτισε και προσευχήθηκε πριν αναστήσει την Ταβιθά;
5. Ερ. Ποια άλλα θαύματα του Χριστού γνωρίζεις που αφορούν ανάσταση νεκρών;

ΕΡΓΑΣΙΑ: Μάθε και διηγήσου με λίγα λόγια το παραπάνω θαύμα.

Ἡ Παναγία μας

Τι εἶναι ἡ Παναγία μας σύμφωνα μὲ τὸν Ἀκάθιστο Ὕμνο καὶ τοὺς δύο Παρακλητικοὺς κανόνες (Μικρόν καὶ Μέγαν) ποὺ ψάλλει ὁ λαός πρὸς τιμήν της τὸ Δεκαπενταύγουστο.

  1. Ἀβοήθητων δύναμις
  2. Ἀγαθή
  3. Ἀγαθῶν ἡ αἰτία
  4. Ἄγαμος
  5. Ἀγγέλων καὶ ἀνθρώπων, ταξιαρχίαι μεγαλύνουσιν (τὴν ἐγκωμιάζουν)
  6. Ἁγία
  7. Ἁγία Ἁγίων μείζων
  8. Ἁγία Παρθένος
  9. Ἁγνείας θησαύρισμα
  10. Ἁγνή
  11. Ἁγνὴ Παρθένος Θεοτόκος
  12. Ἀδὰμ ἐπανόρθωσις,
  13. Ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσα
  14. Ἀειμακάριστος
  15. Ἀειπάρθενος
  16. Ἀθλητῶν στεφάνωμα
  17. Αἰτεῖται τὴν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν
  18. Αἰτία τῆς τῶν πάντων θεώσεως
  19. Ἀκατανόητον βάθος (εἰς τὸ ὁποῖον ὁ νοῦς δὲν δύναται νὰ διεισδύσῃ)
  20. Ἀκατανόητον θαῦμα
  21. Ἀκήρατος (καθαρωτάτη)
  22. Ἄκουσμα καὶ λάλημα φρικτόν
  23. Ἀκτὶς νοητοῦ Ἡλίου
  24. Ἄλαλα τὰ χείλη τῶν ἀσεβῶν, τῶν μὴ προσκυνούντων, τὴν εἰκόνα της τὴν σεπτήν
  25. Ἀληθὴς Θεοῦ λοχεύτρια
  26. Ἀληθῶς Θεοτόκος
  27. Ἄμετρον τὸ ἔλεός της
  28. Ἄμετρος κηδεμονία μας
  29. Ἄμετρος συμπάθεια πρὸς ἡμᾶς
  30. Ἀμνὰς Κυήσασα, Θεοῦ ἀμνὸν
  31. Ἀμνοῦ καὶ ποιμένος Μήτηρ
  32. Ἀμόλυντος
  33. Ἄμπελος ἀληθινή, τὸν βότρυν τὸν πέπειρον, ἡ γεωργήσασα
  34. Ἀνασταίνει ἐκ φθορᾶς νοσημάτων
  35. Ἀναστάσεως τύπον ἐκλάμπουσα
  36. Ἀνεγέννησε τοὺς συλληφθέντας αἰσχρῶς
  37. Ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας
  38. Ἀνόρθωσις τῶν ἀνθρώπων
  39. Ἀντιλαμβάνεται καὶ ῥύει ἡμᾶς τῶν αἰωνίων βασάνων
  40. Ἀντίληψις κραταιά εἰς τὴν ὁποία καταφεύγομεν
  41. Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν αὐτήν
  42. Ἀοράτων ἐχθρῶν ἀμυντήριον
  43. Ἀπαλλαγὴ τῶν ἀσθενούντων
  44. Ἁπάντων τῶν Δικαίων, θεῖον ἐγκαλλώπισμα
  45. Ἀπειρόγαμος (δὲν ἔχει λάβει πεῖραν γάμου)
  46. Ἀπὸ τὴν Θεοτόκον ζητοῦμε βοήθεια
  47. Ἄρουρα (γῆ εὐφορωτάτη) βλαστάνουσα εὐφορίαν οἰκτιρμῶν
  48. Ἄῤῥηκτον τεῖχος καὶ προστασία
  49. Ἀρχηγός νοητῆς ἀναπλάσεως
  50. Ἀσθενῶν συμμαχία
  51. Ἄσπιλος
  52. Ἄσπιλος (ἀκηλίδωτος, ἀμίαντος)
  53. Ἀστέρος ἀδύτου Μήτηρ
  54. Ἀστήρ ἐμφαίνων τὸν Ἥλιον
  55. Ἀστραπὴ τὰς ψυχὰς καταλάμπουσα
  56. Ἄστρον ἄδυτον, εἰσάγον κόσμω, τὸν μέγαν Ἥλιον
  57. Αὐγὴ μυστικῆς ἡμέρας
  58. Αὐλὴ λογικῶν προβάτων
  59. Αὐτή διατηρεῖ τὸ κράτος ἀπροσμάχητον
  60. Ἄφθορος
  61. Ἄφλεκτος βάτος
  62. Ἄχραντος (ἀνέγγιχτος, ἀμόλυντος)
  63. Βάθος ἀμέτρητον (βάθος πνευματικόν ἀμέτρητον)
  64. Βάθος δυσθεώρητον καὶ Ἀγγέλων ὀφθαλμοῖς
  65. Βασίλισσα
  66. Βαστάζει τὸν βαστάζοντα πάντα
  67. Βλαστοῦ ἀμαράντου κλῆμα
  68. Βοήθεια (σὲ ὅσους μὲ πίστη τὴν ἐπικαλοῦνται)
  69. Βοήθεια χαλεπαῖς ἀῤῥωστίαις, καὶ νοσεροῖς πάθεσιν
  70. Βοηθός καὶ σωτηρία (τῶν εἰς αὐτὴν προστρεχόντων ἐκ πίστεως)
  71. Βοηθός, διώκτης καὶ ῥύστης ἀπὸ τὶς ζάλες τοῦ βίου ποὺ μὲ κυκλώνουν
  72. Βολὶς τοῦ ἀδύτου φέγγους
  73. Βουλῆς ἀποῤῥήτου μύστις
  74. Βροντὴ τοὺς ἐχθροὺς καταπλήττουσα
  75. Βροτῶν (ἀνθρώπων) ἡ σωτηρία
  76. Βρύση ἀπείρων θαυμάτων
  77. Βυθός τοῦ ἐλέους
  78. Βυθοῦ ἀγνοίας ἐξέλκουσα
  79. Γάλακτι ἐξέθρεψε, νεύματι τὸν τρέφοντα, τὴν οἰκουμένην ἅπασαν
  80. Γαλουχεῖ τὸν Δεσπότην (τὸν Χριστόν)
  81. Γαστὴρ ἐνθέου σαρκώσεως
  82. Γεμίζει εὐφροσύνη τὴν καρδίαν μου
  83. Γέφυρα μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς Οὐρανόν
  84. Γεωργὸν γεωργοῦσα φιλάνθρωπον
  85. Γῆς τὸ θεμέλιον
  86. Γρήγορη πρεσβεία (εἰς τὸν Θεόν)
  87. Δάμαλις τὸν μόσχον ἡ τεκοῦσα
  88. Δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα
  89. Δὲν ἀποποιεῖται ῥοήν μου τῶν δακρύων
  90. Δὲν ἔχω νὰ τῆς προσφέρω δῶρο ἄξιο, τῆς εὐχαριστίας, ἀνθ’ ὧνπερ ἀπήλαυσα, τῶν δωρημάτων, καὶ τῆς ἀμετρήτου αὐτῆς χρηστότητος
  91. Δὲν μποροῦμε νὰ διηγηθοῦμε ἐπάξια τοὺς ἀμέτρους οἰκτιρμοὺς της
  92. Δὲν παραβλέπει ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς
  93. Δὲν παραβλέπει ὅσους τὴν ὑμνοῦν καὶ τὴν δοξολογοῦν εἰς τοὺς αἰῶνας
  94. Δὲν παραβλέπει ποντούμενόν με σάλῳ, βιοτικῶν κυμάτων
  95. Δὲν ὑπάρχει δι’ αὐτήν ἐπάξιον ἐγκώμιον καὶ ὀνομασία
  96. Δένδρον ἀγλαόκαρπον, ἐξ οὗ τρέφονται πιστοί
  97. Δέσποινα
  98. Δέσποινα καὶ μήτηρ τοῦ Λυτρωτοῦ
  99. Δέσποινα τοῦ κόσμου
  100. Δέχεται παρακλήσεις ἀναξίων αὐτῆς ἱκετῶν
  101. Δέχεται τὴν δέησιν τῶν ἱκετῶν της
  102. Διὰ τῆς Θ/κου ἀπὸ γῆς εἰς ὕψος ἤρθημεν
  103. Διὰ τῆς Θ/κου βρεφουργεῖται ὁ Κτίστης
  104. Διὰ τῆς Θ/κου γινόμαστε μέτοχοι ἀϊδίου χαρᾶς
  105. Διὰ τῆς Θ/κου γίνονται εὔλαλοι οἱ ἄλαλοι (ζωὴν γὰρ τὴν ἐνυπόστατον ἐκύησε)
  106. Διὰ τῆς Θ/κου ἐγείρονται τρόπαια
  107. Διὰ τῆς Θ/κου ἐγυμνώθη ὁ ᾍδης
  108. Διὰ τῆς Θ/κου ἐκ τοῦ πτώματος ἡμῶν ἐξανέστημεν
  109. Διὰ τῆς Θ/κου ἐλύθη παράβασις
  110. Διὰ τῆς Θ/κου ἐνεδύθημεν δόξαν
  111. Διὰ τῆς Θ/κου ἐχθροὶ καταπίπτουσι
  112. Διὰ τῆς Θ/κου ἡ ἀρὰ (κατάρα) ἐκλείψει
  113. Διὰ τῆς Θ/κου ἡ Ἐκκλησία συντηρεῖται ἐν εἰρήνῃ βαθεῖα
  114. Διὰ τῆς Θ/κου ἡ χαρὰ ἐκλάμψει
  115. Διὰ τῆς Θ/κου ἡμεῖς ἐθεώθημεν
  116. Διὰ τῆς Θ/κου ἠνοίχθη Παράδεισος
  117. Διὰ τῆς Θ/κου λεπροὶ ἀποκαθαίρονται (ζωὴν γὰρ τὴν ἐνυπόστατον ἐκύησε)
  118. Διὰ τῆς Θ/κου νεκροὶ ζωοποιοῦνται (ζωὴν γὰρ τὴν ἐνυπόστατον ἐκύησε)
  119. Διὰ τῆς Θ/κου νεουργεῖται ἡ κτίσις
  120. Διὰ τῆς Θ/κου νόσοι διώκονται (ζωὴν γὰρ τὴν ἐνυπόστατον ἐκύησε)
  121. Διὰ τῆς Θ/κου πνευμάτων ἀερίων τὰ πλήθη ἥττηνται
  122. Διὰ τῆς Θ/κου χαρᾶς πληρούμεθα καὶ ζωὴν κληρονομοῦμεν
  123. Διασκεδάζει (διώχνει) τῆς ἀθυμίας τὴν ζάλην
  124. Διασκεδάζει (διώχνει) τὸν ψυχικὸν τάραχον
  125. Διασώζει ἀπὸ κινδύνων
  126. Διαφυλάττει ἡμᾶς ἐλευθέρους (ἐκ τοῦ πονηροῦ καὶ τῆς ἁμαρτίας)
  127. Δίδει εἰς ἡμᾶς τῆς εὐεργεσίας τὸν πλοῦτον
  128. Δίδει τὴν ἀκήρατον χαράν
  129. Δοξάζω, ὑμνολογῶ καὶ μεγαλύνω, τὴν ἄφατον αὐτῆς πρός με συμπάθειαν
  130. Δύναται γάρ πάντα ὡς πανσθενοῦς, Δεσπότου Θεοῦ Μήτηρ
  131. Δυσωπεῖ τὸν Κύριόν της καὶ Υἱόν, τῆς ἐχθρῶν κακουργίας μὲ ῥύσασθαι
  132. Δυσωπεῖ τὸν Υἱὸν της καὶ ρύει ἡμᾶς τῶν πταισμάτων, ψυχῆς τε μολυσμάτων
  133. Δωδεκάτειχη πόλις
  134. Ἐβάσταξε τὸν πάντα βαστάζοντα (τὸν Θεόν)
  135. Ἐγέννησε τὸν Θελητὴν τοῦ ἐλέους
  136. Ἐγέννησε τὸν Σωτῆρα καὶ Θεόν
  137. Ἐδυσωπεῖ (ἱκετεύει) τὸν Κύριον δι’ ἡμᾶς
  138. Εἶναι ἀνεξερεύνητος ὁ βυθός τῶν ὑπὲρ νοῦν θαυμάτων της τῶν τετελεσμένων διηνεκῶς
  139. Εἰς αὐτήν ἀναθέτουμε τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μας
  140. Εἰς αὐτὴν θαῤῥῶ καὶ καυχῶμαι
  141. Εἰς αὐτὴν θαῤῥῶν κατέφυγον
  142. Εἰς αὐτὴν μόνην ἐλπίζω
  143. Εἰς αὐτὴν μόνην καυχῶμαι
  144. Εἰς αὐτὴν προσφεύγων ἀνατείνω, καὶ τὴν ψυχὴν καὶ τὴν διάνοιαν
  145. Εἰς τὴν γαστέρα της οἴκησε ὁ συνέχων πάντα τῇ χειρὶ Κύριος
  146. Εἰς τὴν σκέπην της προστρέχω
  147. Ἐκ κινδύνων λυτρώνει ἡμᾶς
  148. Ἐκ παντοίων κινδύνων μᾶς ἐλευθερώνει
  149. Ἐκ των δεσμῶν τῶν τοῦ ᾍδου, πρὸς ζωὴν ἀνήγαγε, εἰς γῆν με ῥεύσαντα
  150. Ἐκήδευσαν τὸ σῶμα της οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι
  151. Ἐκύησε τὸν ἀρχηγὸν τῆς γαλήνης, τὸν Χριστὸν
  152. Ἐλεήμων
  153. Ἐλεήμων καὶ συμπαθὴς καὶ φιλάγαθος
  154. Ἐλέους πηγή
  155. Ἐλπίδα καὶ στήριγμα
  156. Ἐλπὶς ἀγαθῶν αἰωνίων
  157. Ἐλπὶς ἀπηλπισμένων
  158. Ἐλπὶς καὶ προστασία τῶν πιστῶν
  159. Ἔμψυχος ναὸς
  160. Ἔμψυχος Παράδεισος τὸ ξύλον, ἐν μέσῳ ἔχων ζωῆς, τὸν Κύριον
  161. Ἔμψυχος τράπεζα, ἡ ὁποία ἐχώρησε τὸν Ἄρτον τῆς ζωῆς, τὸν Κύριον
  162. Ἐν ταῖς ζάλαις, λιμένας
  163. Ἐν ταῖς θλίψεσι βοηθός
  164. Ἐν ταῖς λύπαις, χαρὰ καὶ εὐφροσύνη
  165. Ἐν ταῖς νόσοις ταχινὴ βοήθεια
  166. Ἐν τῇ νηδύϊ (κοιλία) αὐτῆς ἐβάστασε ἀκόπως τὸν Υἱόν τοῦ Θεοῦ
  167. Ἐν τῇ φοβερᾷ ἥμερα της κρίσεως, τῆς αἰωνίου με ῥυομένη κολάσεως, καί τῆς ἀπορρήτου δόξης του Υἱοῦ αὐτῆς καὶ Θεοῦ ἡμῶν κληρονόμον με ἀποδεικνύουσα
  168. Ἐν τοῖς κινδύνοις, ῥύστις
  169. Ἐν τῷ παρόντι βίω θερμὴ προστάτις καὶ βοηθός
  170. Ἐνδιαίτημα (κατοικία) τοῦ Δεσπότου τῆς κτίσεως
  171. Ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ
  172. Ἐνουθέτησε τοὺς συληθέντας τὸν νοῦν
  173. Ἐξ αιτίας τῆς κυοφορίας της, ἡμεῖς, οἱ πρώην ἀπάτη γυμνωθέντες, στολὴν ἀφθαρσίας ἐνεδύθημεν
  174. Ἐξ αἰτίας της, ἡμεῖς, οἱ καθεζόμενοι, ἐν σκότει παρα-πτώσεων, φῶς κατωπτεύσαμεν
  175. Ἐξ αὐτῆς ἡ δρόσος ἀπέσταξε φλογμὸν (φλόγα) πολυθεϊας λύσασα
  176. Ἐξ ἧς ῥέει μέλι καὶ γάλα
  177. Ἐπηρείας δαιμόνων ἐλαύνουσα
  178. Ἐπιβλέπει μὲ εὐμένεια εἰς τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν
  179. Ἐπισκέπτεται τὴν κάκωσιν ἣν ἔχω
  180. Ἐποίησε εἰς αὐτὴν μεγαλεῖα ὁ Δυνατός (ὁ Θεός)
  181. Ἔσχεν ἐν μήτρᾳ, τὸν ἐπὶ πάντων Θεόν
  182. Εὐεργέτην τεκοῦσα, τὸν τῶν καλῶν αἴτιον (τὸν Χριστὸν)
  183. Εὐλογημένη
  184. Εὐλογημένη ἐν γυναιξί
  185. Εὐλογημένη Θεοτόκος
  186. Εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας της (ὁ Χριστός)
  187. Εὐρύχωρον σκήνωμα, τοῦ Λόγου
  188. Εὐσπλαγχνίας ἡ ἄβυσσος
  189. Ἔχει μητρικὴ παῤῥησία
  190. Ζωὴ μυστικῆς εὐωχίας (Ζωή, διότι τροφοδοτεῖται ἀπὸ «μυστικὸν συμπόσιον», ἀπὸ τὴν ἄφθονον καὶ πλουσίαν χάριν τοῦ Θεοῦ, ὅσον οὐδὲν ἄλλο δημιούργημα.)
  191. Ζώσα καὶ ἄφθονος πηγή
  192. Ἡ αἰωνίαν τεκοῦσα λύτρωσιν, καὶ τὴν εἰρήνην τὴν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν (τὸν Χριστόν)
  193. Ἡ ἀνοίξασα τὴν κεκλεισμένην Ἐδὲμ
  194. Ἡ ἀπογεννῶσα λυτρωτὴν αἰχμαλώτοις
  195. Ἡ Ἄρτον ζωῆς χωρήσασα
  196. Ἡ ἀφορμή ποὺ τὰ ἐπίγεια συγχορεύουν μὲ τὰ οὐράνια
  197. Ἡ ἀφορμή ποὺ τὰ οὐράνια συναγάλλονται τῇ γῇ
  198. Ἡ βοήθεια, τῶν πιστῶς δεομένων εἰς αὐτήν
  199. Ἡ γαστήρ της γέγονεν, εὐρυχωροτέρα τῶν οὐρανῶν (διότι ἐδέχθη μέσα της τὸν Θεόν)
  200. Ἡ γεννήσασα Φῶς τὸ ἀπρόσιτον .
  201. Ἡ γέφυρα ὄντως, ἡ μετάγουσα, ἐκ θανάτου πάντας πρὸς ζωήν
  202. Ἡ γῆ τῆς ἐπαγγελίας
  203. Ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα
  204. Ἡ εἰσάγουσα εἰς τὴν ἄνω ζωὴν τὸ ἀνθρώπινον
  205. Ἡ ἐπὶ γῆς ἀσπόρως κυοφορήσασα
  206. Ἡ ἑτοίμη ἀντίληψις των εἰς αὐτήν προστρεχόντων
  207. Ἡ ἔχουσα εἰς τὸν Θεὸν μητρικήν παρρησία
  208. Ἡ θεία εἴσοδος, τῶν σωζομένων
  209. Ἡ Θεὸν καὶ Σωτῆρα τοῦ κόσμου καὶ λυτῆρα τῶν νόσων ἐκύησε
  210. Ἡ Θεὸν Λόγον τοῖς ἀνθρώποις τῇ παραδόξω αὐτῆς κυήσει ἑνώσασα
  211. Ἡ κατακλυσμοῦ τῆς ἁμαρτίας, σώσασα κόσμον
  212. Ἡ κλεὶς τῆς Χριστοῦ Βασιλείας
  213. Ἡ κόσμω τεκοῦσα σωτηρίαν
  214. Ἡ κυήσασα τὸν εὔσπλαγχνον καὶ Σωτῆρα πάντων (τὸν Χριστὸν)
  215. Ἡ κυήσασα τὸν ἰατῆρα (ἰατρόν) τῶν ἀνθρώπων (τὸν Χριστόν)
  216. Ἡ μόνη ἄμωμος, ἐν γυναιξὶ καὶ καλή
  217. Ἡ μόνη βλαστήσασα, τὸ μῆλον τὸ εὔοσμον
  218. Ἡ μόνη προστασία τῶν πιστῶν
  219. Ἡ μόνη ταχέως προστατεύουσα
  220. Ἡ μόνην ἐλπίδα μας
  221. Ἡ μοχλούς, καὶ πύλας Ἄδου, τῷ τόκῳ της συντρίψασα
  222. Ἡ ὄντως Θεοτόκος
  223. Ἡ παρθενίαν καὶ λοχείαν ζευγνῦσα
  224. Ἡ περιστερά, ἡ τὸν ἐλεήμονα ἀποκυήσασα
  225. Ἡ πλέξασα τῷ κόσμω, ἀχειρόπλοκον στέφανον
  226. Ἡ πρὸς σωτηρίαν καθοδηγοῦσα ἡμᾶς
  227. Ἡ προστατεύουσα ἀεί, τῶν τιμώντων αὐτήν
  228. Ἡ τἀναντία εἰς ταὐτὸ ἀγαγοῦσα (ἥνωσε τὰ ἀντίθετα, δηλαδὴ τὴν γῆ μὲ τὸν οὐρανόν)
  229. Ἡ τεκοῦσα τὸν πάντων Ἁγίων ἁγιώτατον Λόγον
  230. Ἡ τέξασα, τὸ ὀσφράδιον, τοῦ πάντων Βασιλέως
  231. Ἡ τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα
  232. Ἡ τὴν ἀθλίαν μου ψυχὴν περιέπουσα ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἐξόδου μου καὶ τὰς σκοτεινὰς ὄψεις των πονηρῶν  δαιμόνων πόρρω αὐτῆς ἀπελαύνουσα
  233. Ἡ τὴν ἀπωσθεῖσαν φύσιν του γένους ἡμῶν τοῖς οὐρανίοις συνάψασα
  234. Ἡ τῆς ἁμαρτίας τὴν λύπην, ἐξαφανίσασα
  235. Ἡ τῆς βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας
  236. Ἡ τῆς χαρᾶς δεξαμένη τὸ πλήρωμα (τὸν Χριστόν)
  237. Ἡ τὸν κυβερνήτην τεκοῦσα Κύριον
  238. Ἡ τὸν σπορέα τῆς ἁγνείας τεκοῦσα
  239. Ἡ τὸν φθορέα τῶν φρενῶν καταργοῦσα
  240. Ἡ τοῦ βορβόρου ῥυομένη τῶν ἔργων
  241. Ἡ τοῦ θανάτου τὸ κράτος ἐξαφανίσασαν
  242. Ἡ τῶν ἀπηλπισμένων μόνη ἔλπις
  243. Ἡ φῶς τεκοῦσα τὸ θεῖον καὶ προαιώνιον
  244. Ἡδύπνοον (εὐῶδες) κρίνον πιστοὺς εὐωδιάζον
  245. Ἡλιοστάλακτος θρόνος
  246. Ἡμῶν τῶν πιστῶν τὸ διάσωσμα
  247. Θάλασσα ποντίσασα Φαραὼ τὸν νοητόν
  248. Θεία σκέπη
  249. Θεία, καὶ μανναδόχος στάμνος
  250. Θεογεννῆτορ
  251. Θεογεννήτρια
  252. Θεοδόχος (Εἶχε δεχθῇ ἐντὸς τῆς κοιλίας της τὸν Θεόν)
  253. Θεόληπτος (ἀφιερωμένη ἐξ ὁλοκλήρου εὶς τὸν Θεόν)
  254. Θεομακάριστος
  255. Θεομῆτορ (Μητέρα τοῦ Θεοῦ)
  256. Θεονύμφευτος
  257. Θεόνυμφος (Νύμφη τοῦ Κυρίου)
  258. Θεοτόκος (Γέννησε τὸν Θεόν)
  259. Θεοτόκος Παρθένος
  260. Θεοῦ ἀχωρήτου χώρα
  261. Θεοῦ πρὸς θνητοὺς εὐδοκία
  262. Θεραπεύει σωμάτων μαλακίας καὶ ψυχῶν ἀῤῥωστίας
  263. Θεραπεύει τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος
  264. Θερμὴ ἀντίληψις
  265. Θερμὴ προστασία
  266. Θερμὸν ἱλαστήριον
  267. Θησαυρὸς σωτηρίας
  268. Θησαυρός τῆς ζωῆς ἀδαπάνητος
  269. Θλιβομένων χαρὰ καὶ ἀντίληψις
  270. Θνητῶν πρὸς Θεὸν παῤῥησία
  271. Θρηνῶ καὶ στενάζω, μὴ μὲ παρίδη τὸν ἄθλιον
  272. Θρόνος πύρινος τοῦ Παντοκράτορος
  273. Θρόνος, πυρίμορφος Κυρίου
  274. Θυγατέρα (Κόρη)
  275. Θυμίαμα εὔοσμον
  276. Θύρα μετανοίας
  277. Ἰᾶται (θεραπεύει) τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος
  278. Ἰᾶται τῶν παθῶν μου τὴν ἀσθένειαν
  279. Ἰᾶται τῶν παθῶν μου τὴν ἀσθένειαν
  280. Ἱερὸν καταφύγιον
  281. Ἱκετεύει τὸν Θεὸν δι’ ἡμᾶς
  282. Ἱκετεύει τὸν Θεὸν δι’ ἡμᾶς
  283. Ἱλαστήριον τοῦ κόσμου
  284. Ἰσχὺς καὶ ὀχύρωμα τῶν ἀνθρώπων
  285. Καθαρωτέρα λαμπηδόνων ἡλιακῶν
  286. Κὰθε πιστός αἰτεῖται ἀπὸ τὴν Θεοτόκο τὴν χάριν, καὶ λαμβάνει τὸ δώρημα, πρὸς τὸ συμφέρον τῆς αἰτήσεως
  287. Καθέδρα τοῦ Βασιλέως
  288. Καθέδρα τοῦ Βασιλέως
  289. Καλὴ κουροτρόφος παρθένων (τροφός καὶ διδάσκαλος τῶν παρθένων)
  290. Καρποῦ ἀκηράτου κτῆμα
  291. Κατάπτωσις τῶν δαιμόνων
  292. Καταφυγή, σκέπη καὶ ἀγαλλίαμα τῶν εἰς αὐτὴν προσφευγόντων
  293. Κατευνάζει τὸν κλύδωνα τῶν ἐμῶν πταισμάτων
  294. Κατευνάζει τῶν παθῶν μου τὸν τάραχον
  295. Καύχημα σεβάσμιον ἱερέων εὐλαβῶν
  296. Κεχαριτωμένη (Ἔλαβε πολλὰς καὶ ἐξαιρετικὰς χάριτας)
  297. Κηρύττω, μεγαλύνω, ψυχῇ τε καὶ καρδίᾳ, καὶ λογισμῷ καὶ γλώσσῃ πάντοτε τὰς εὐεργεσίας της εἰς ἐμέ
  298. Κιβωτός χρυσωθεῖσα τῷ Πνεύματι
  299. Κλῖμαξ (σκάλα) γῆθεν, πάντας ἀνυψώσασα χάριτι
  300. Κλῖμαξ ἐπουράνιος, δι᾿ ἧς κατέβη ὁ Θεός
  301. Κογχύλη πορφύραν θείαν βάψασα, ἐξ αἱμάτων της, τῶ Βασιλεῖ τῶν Δυνάμεων
  302. Κόρη πανύμνητος
  303. Κόσμου Δέσποινα
  304. Κόσμου διάσωσμα
  305. Κόχλος (κογχύλη) ἡ τόν θεῖον μαργαρίτην, προαγαγοῦσα
  306. Κραταιὰ σκέπη ὅλων τῶν πιστῶν
  307. Κραταίωμα
  308. Κρατὴρ (δοχεῖον, ποτήριον) κιρνῶν ἀγαλλίασιν
  309. Κριτοῦ δικαίου δυσώπησις
  310. Κυοφοροῦσα ὁδηγὸν πλανωμένοις
  311. Κύριον φιλάνθρωπον ἐπιδείξασα Χριστόν
  312. Κυρίως Θεοτόκος
  313. Λαμβάνει πρόνοια διὰ τὰς ψυχικὰς & σωματικὰς ἀσθενείας μας
  314. Λαμπὰς ἄσβεστος
  315. Λάμπει τὸ φῶς τὸ χαρμόσυνον
  316. Λαμπρὸν τῆς χάριτος γνώρισμα
  317. Λειμώνας τῆς τρυφῆς (λιβάδι πνευματικῆς ἀπολαύσεως)
  318. Λιμένας τῶν ψυχῶν
  319. Λιμὴν δι’ ἡμᾶς ποὺ πλέομεν εἰς τὴν θάλασσαν τοῦ βίου
  320. Λιμὴν καὶ προστασία τῶν εἰς αὐτὴν προσφευγόντων
  321. Λιμὴν τῶν τοῦ βίου πλωτήρων
  322. Λουτὴρ ἐκπλύνων συνείδησιν
  323. Λύνει τὴν ἀχλύν (ὁμίχλη) τῶν πταισμάτων μου τῷ φωτισμῷ τῆς λαμπρότητός της
  324. Λυτρώνει ἐκ κινδύνων
  325. Λυτρώνει ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀνάγκης, θλίψεως καὶ νόσου καὶ βλάβης
  326. Λυτρώνει ἡμᾶς δεινῶν συμφορῶν, καὶ βλάβης καὶ κινδύνων, καὶ πειρασμῶν, μὲ τὸ ἀμέτρητο ἔλεός της
  327. Λυτρώνει ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας
  328. Λυτρώνει ἡμᾶς ἐκ τῶν δεινῶν
  329. Λυχνία καὶ στάμνος, Μάννα φέρουσα
  330. Μακαρία ἡ κοιλία της ἡ βαστάσασα (τὸν σαρκωθέντα Θεόν)
  331. Μακάριοι οἱ μαστοί της ποὺ ἐθήλασαν (τὸν σαρκωθέντα Θεόν)
  332. Μακαριοῦσιν αὐτὴν πᾶσαι αἱ γενεαί
  333. Μαρία, Κυρία πάντων ἡμῶν
  334. Μᾶς ἀπαλλάσσει πειρασμῶν, βαρβαρικῆς ἁλώσεως καὶ πάσης ἄλλης πληγῆς
  335. Μᾶς βλέπει μὲ τὸ σπλαχνικό της βλέμμα
  336. Μᾶς ἐλεεῖ
  337. Μᾶς εὐεργετεῖ
  338. Μᾶς προστατεύει καὶ μᾶς βοηθάει ἀπὸ περιστάσεις, θλίψεις, ἀνάγκες, συμφορές καὶ πειρασμοὺς τοῦ βίου
  339. Μᾶς σώζει
  340. Μᾶς σώζει ἐκ τοσούτου κλύδωνος, καὶ δεινῶν κινδύνων
  341. Μὲ σένα Θεοτόκε ἐμαράνθησαν οἱ τῶν μύθων ποιηταί
  342. Μὲ σένα θεοτόκε ἐμωράνθησαν οἱ δεινοὶ συζητηταί
  343. Μὲ σώζει ἐκ φθορᾶς τῶν παθῶν μου
  344. Μὲ τὴ δύναμή της μὲ σκεπάζει, μὲ φυλάει ἄτρωτον, ἐκ παντὸς κινδύνου, καὶ ἐξ ἐχθρῶν τῶν πολεμούντων καὶ μισούντων με
  345. Μεγάλη ἡ χρηστότητα (καλοσύνη), καὶ ἄπειρα τὰ θαύματά της
  346. Μεσιτεία πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀμετάθετος
  347. Μεσιτεύει πρὸς τὸν ἐξ αὐτῆς τεχθέντα (τὸν Χριστόν)
  348. Μεσίτρια πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν
  349. Μεταβολὴ τῶν θλιβομένων
  350. Μετασκευάζει ἡμᾶς ἐξ ἀῤῥωστίας εἰς ῥῶσιν
  351. Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν
  352. Μητέρα τοῦ Λόγου
  353. Μήτηρ Θεοῦ, ἡ ὁποία μᾶς φυλάει ὑπὸ τὴν σκέπην της
  354. Μήτηρ Κυρίου (τοῦ Χριστοῦ)
  355. Μητροπάρθενος
  356. Μόνη Πανάχραντος
  357. Μόνη πανύμνητος
  358. Μοῦ δίδει, χεῖρα βοηθείας, καταποντουμένῳ, κακώσεσι τοῦ βίου
  359. Μύρον πολύτιμον
  360. Νέκρωσις Ἄδου
  361. Νεφέλη κούφη (Ἐλαφρύ σύννεφο τὸ ὁποίο ἔφερε εἰς τὸν κόσμο τὸν Χριστόν)
  362. Νεφέλη Ὁλόφωτος, ἡ τοὺς πιστοὺς ἀπαύστως, ἐπισκιάζουσα
  363. Νομοθέτην ἡ τεκοῦσα
  364. Νύμφη ἀνύμφευτος
  365. Νυμφὼν ὁλόφωτος
  366. Ξύλον εὐσκιόφυλλον, ὑφ᾿ οὗ σκέπονται πολλοί
  367. Ὁ γλυκασμὸς τῶν Ἀγγέλων
  368. Ὁ Θεὸς, ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις ἐξαλείφει τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων
  369. Ὁ πόκος ὁ ἔνδροσος, ὃν Γεδεών προεθεάσατο
  370. Ὁ προστρέχων εἰς αὐτὴν, λαμβάνει τὸ δώρημα
  371. Ὁ Σωτῆρας Χριστὸς κατοίκησε στὴν μήτρα της
  372. Ὁ Σωτῆρας Χριστὸς τὴν ἀνέδειξε προστάτιν τοῦ κόσμου
  373. Ὁ τόμος ἐν ὧ, δακτύλῳ ἐγγέγραπται, Πατρὸς ὁ Λόγος
  374. Ὁ Υἱὸς καὶ Θεὸς αὐτῆς (ὁ Ἰησοῦς Χριστός) παρέλαβε τὸ πνεῦμα της ὅταν ἐκοιμήθη
  375. Ὁ Χριστός οἴκησε ἐν τῇ μήτρᾳ της
  376. Ὁδηγήτρια
  377. Ὁδὸν ἡ κυήσασα, ζωῆς
  378. Οἰ πιστοί γόνυ κλίνομεν πρὸς αὐτὴν
  379. Οἴκημα πανάριστον τοῦ ἐπὶ τῶν Σεραφείμ
  380. Ὅλῃ ψυχῇ καὶ διανοίᾳ, καὶ καρδίᾳ καὶ χείλεσι τὴν δοξάζω
  381. Ὁλκὰς ((ἀσφαλὲς) πλοῖον) τῶν θελόντων σωθῆναι
  382. Ὅλοι οἱ πιστοί αὐτήν μεγαλύνομεν
  383. Ὅλοι οἱ πιστοί τὴν τιμοῦμε μὲ ὕμνους
  384. Ὅλοι οἱ πιστοί τὴν ὑμνοῦμεν πάντας τοὺς αἰῶνας
  385. Ὄντως Θεοτόκος
  386. Ὅπλο σωτηρίας
  387. Ὅπλον καὶ τεῖχος ἀπόρθητον
  388. Ὄρθρος φαεινὸς τὸν Ἥλιον φέρουσα Χριστόν
  389. Ὁρμητήριον, ἐν τῷ πελάγει τῶν θλίψεων, καὶ τῶν σκαν-δάλων πάντων, τοῦ πολεμήτορος
  390. Ὄρος ἁλατόμητον (ὄρος ποὺ δὲ λατομήθηκε ποτέ)
  391. Ὁσίων πάντων τὸ καύχημα
  392. Ὀσμὴ τῆς Χριστοῦ εὐωδίας
  393. Οὐ σιωπήσω του βοᾶν τρανώτατα, τὰ μεγαλεῖα της
  394. Οὐδεὶς προστρέχων ἐπ’ αὐτὴν, κατῃσχυμένος ἐκπορεύεται
  395. Οὐκ ἔστιν ἀριθμήσασθαι δυνατόν, τὰ μεγαλεῖα της
  396. Οὐρανῶν ὑψηλοτέρα
  397. Ὄχημα πανάγιον τοῦ ἐπὶ τῶν Χερουβείμ
  398. Ὄχημα, Ἠλίου τοῦ νοητοῦ
  399. Παθῶν καὶ κινδύνων μᾶς διασώζει
  400. Παλάτιον, τοῦ μόνου Βασιλέως
  401. Παμμακάριστος (ἄξια κάθε μακαρισμοῦ)
  402. Παναγία Παρθένος
  403. Πάναγνος
  404. Παναμώμητος (Πάναγνος)
  405. Πανάμωμος (Πάναγνος)
  406. Πανάχραντος (ἀνέγγιχτος, ἀμόλυντος)
  407. Πανθαύμαστος
  408. Πάντα γὰρ δύναται, ὡς δυνατὸν ἐν ἰσχύϊ, τὸν Χριστὸν κυήσασα
  409. Παντελὴς συντριμμὸς τοῦ θανάτου
  410. Πάντες μετὰ Θεόν πρὸς αὐτὴν καταφεύγομεν
  411. Παντευλόγητος
  412. Παντὸς τοῦ κόσμου ἐξίλασμα
  413. Πάντοτε προΐσταται ὑπὲρ ἐμοῦ πρεσβεύουσα, τῷ Υἱῷ & Θεῷ της
  414. Πάντων πρὸς Θεὸν καταλλαγὴ
  415. Πάντων τῶν ἐν συμφοραῖς, ταχινὴ καὶ ὀξεῖα ἀντίληψις
  416. Πάντων τῶν Χριστιανῶν τὸ καταφύγιον
  417. Πανύμνητος
  418. Πανύμνητος Θεοτόκος
  419. Πανύμνητος Μητέρα
  420. Παραδείσου θυρῶν ἀνοικτήριον
  421. Παράκλησιν ἐν ταῖς θλίψεσιν οἶδα
  422. Παράκλησις δι’ ἡμᾶς
  423. Παραμυθία (παρηγοριά)
  424. Παρέχει τὴν ὑγείαν μὲ τὴν πρεσβεία της (εἰς τὸν Θεόν)
  425. Παρθένος
  426. Παρθένος ἔμεινε, καὶ τεκεῖν ἴσχυσε
  427. Παστὰς (δωμάτιο νυφικό) ἀσπόρου νυμφεύσεως
  428. Παστὰς τοῦ Λόγου ἀμόλυντος
  429. Πασῶν γενεῶν εὐφροσύνη
  430. Πειρασμῶν διαλύει ὄχλον
  431. Πειρασμῶν τὰς προσβολὰς ἐκδιώκει, καὶ παθῶν τὰς ἐφόδους
  432. Περὶ ἦς λελάληνται σαφῶς δεδοξασμένα καὶ ἀξιάκουστα
  433. Πέτρα ἡ ποτίσασα τοὺς διψώντας τὴν ζωήν
  434. Πηγὴ ἀκένωτος τοῦ ζῶντος ὕδατος
  435. Πηγὴ ἀφθαρσίας
  436. Πηγή, ἀέναος ὄντως, τῆς πρὸς ἐμὲ συμπαθείας
  437. Πῖον ὄρος (εὔφορο βουνό), καὶ τετυρωμένον ἐν Πνεύματι
  438. Πιστοὺς Κυρίῳ ἁρμόζουσα
  439. Πιστῶν καταυγάζουσα φρένας
  440. Πιστῶν ὁδηγός σωφροσύνης
  441. Πιστῶν τὸ στήριγμα
  442. Πλατυσμὸς ἐν ταῖς θλίψεσι
  443. Πληρώνει τὴν καρδία μου μὲ χαρά
  444. Πολεμουμένων ἡ εἰρήνη
  445. Πόλις τοῦ Παμβασιλέως
  446. Πολλή ἡ δύναμίς της
  447. Πολλοῖς συνεχόμενος πειρασμοῖς, πρὸς αὐτὴν κατα-φεύγω, σωτηρίαν ἐπιζητῶν
  448. Πολλοὺς ἐν γνώσει φωτίζουσα
  449. Πολλῶν πταιόντων συγχώρησις
  450. Ποταμός γλυκερός του ἐλέους
  451. Ποταμὸς τῆς ζωῆς ἀνεξάντλητος
  452. Πρεσβεία θερμή
  453. Πρεσβεύει εἰς τὸν Θεὸν δι’ ἡμᾶς
  454. Προΐσταται πρεσβεύουσα εἰς τὸν Θεὸν δι’ ἡμᾶς
  455. Προνοίας αὐτοῦ ταμεῖον
  456. Πρὸς αὐτὴν καταφεύγουμε πρὸς ἴασιν τῶν ἀσθενειῶν μας
  457. Πρὸς τὴν Θεοτόκο καταφεύγω
  458. Πρὸς τὴν Θεοτόκο προστρέχω γιὰ νὰ σωθῶ
  459. Πρὸς τὴν σκέπην της, ὁλοψύχως ἕδραμον
  460. Προσαγάγει τὴν ἡμετέραν προσευχὴν τῷ Υἱῷ της & Θεῷ ἡμῶν
  461. Προστασία καὶ σκέπη, ζωῆς ἐμῆς
  462. Προστασία τῶν χριστιανῶν ἀκαταίσχυντος
  463. Προστάτις ἐν τοῖς πειρατηρίοις
  464. Προστάτις τῆς ζωῆς
  465. Προστρέχω τῇ σκέπῃ της
  466. Προφθάνει καὶ μᾶς σώζει (ἐξ ἀοράτων καὶ ὁρατῶν ἐχθρῶν)
  467. Προφθάνει, ὡς ἀγαθή, εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν, τῶν πιστῶς κραυγαζόντων εἰς αὐτήν
  468. Πύλη μόνη ἣν ὁ Λόγος, διώδευσε μόνος
  469. Πύλη τῆς σωτηρίας
  470. Πύργος ἀσφαλείας
  471. Πυρίμορφον ὄχημα (πύρινο ἅρμα), τοῦ Λόγου
  472. Πύρινος στῦλος, ὁδηγῶν τοὺς ἐν σκότει
  473. Πυρὸς προσκύνησιν παύσασα
  474. Ράβδος ἡ μυστική, ἄνθος τὸ ἀμάραντον, ἡ ἐξανθήσασα
  475. Ῥόδον τὸ ἀμάραντον
  476. Ρύεται (λυτρώνει, προστατεύει) ἡμᾶς ἐκ κινδύνων
  477. Σεμνή
  478. Σεπτοῦ μυστηρίου θύρα
  479. Σιγῆς δεομένων πίστις
  480. Σκέπη καὶ κραταίωμα
  481. Σκέπη, προστασία, ἀντίληψις καὶ καύχημα ἡμῶν τῶν πιστῶν
  482. Σκέπη κραταιά
  483. Σκέπη τοῦ κόσμου, πλατυτέρα νεφέλης
  484. Σκεῦος, μύρον τὸ ἀκένωτον, ἐπ’ αύτήν κενωθὲν εἰσδεξάμενον
  485. Σκηνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου
  486. Σοφίας Θεοῦ δοχεῖον
  487. Σοφῶν ὑπερβαίνουσα γνῶσιν
  488. Σπεύδει εἰς ἱκεσίαν πρὸς τὸν Θεόν δι’ ἡμᾶς
  489. Στάχυν ἡ βλαστήσασα τὸν θεῖον
  490. Στεῤῥὸν τῆς Πίστεως ἔρεισμα
  491. Στήλη τῆς παρθενίας
  492. Στολὴ τῶν γυμνῶν παῤῥησίας
  493. Στοργὴ πάντα πόθον νικῶσα
  494. Στῦλος πύρινος
  495. Σὺν Ἀσωμάτοις χορείαις, αὐτὴν μεγαλύνομεν
  496. Συνέλαβε τὸν Χριστοῦ ἐκ Πνεύματος Ἁγίου
  497. Συντηρεῖ τὴν Πόλιν της, πάσης ἐχθρῶν ἁλώσεως
  498. Σώζει ἡμᾶς ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν
  499. Σώζει ἡμᾶς ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν
  500. Σώζει πόλιν καὶ λαόν
  501. Σώζει τοὺς θλίψεσι βυθιζόμενους
  502. Σώζει τοὺς πιστούς
  503. Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, ὁ Κύριος ἐξαλείφει τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων
  504. Τὰς ἀσθενείας μου τῆς ψυχῆς ἰατρεύει, καὶ σαρκὸς τὰς ὀδύνας
  505. Τὰς τῶν ἐναντίων ἐφόδους ἀποτειχίζουσα
  506. Τεῖχος ἀκράδαντον τῶν εἰς αὐτὴν προσφευγόντων
  507. Τεῖχος ἀπροσμάχητον
  508. Τεῖχος καὶ ὀχύρωμα τῶν μελωδούντων
  509. Τεῖχος καταφυγῆς ἡμῶν
  510. Τεῖχος τῶν παρθένων καὶ πάντων τῶν εἰς αὐτήν προστρεχόντων
  511. Τέτοκε ἄχρονον Υἱόν
  512. Τῇ ἐμπνεύσει της θείας πρεσβείας της ἀπελαύνει μακράν τὰ νέφη τῶν λυπηρῶν ποὺ καλύπτουν τὴν ψυχὴν καὶ τὴν καρδία μου
  513. Τῇ κραταιᾷ δυνάμει της μᾶς λυτρώνει ἐξ ἀμέτρητων ἀναγκῶν καὶ θλίψεων
  514. Τῇ κραταιᾷ δυνάμει της μᾶς λυτρώνει ἐξ ἐχθρῶν δυσμενῶν
  515. Τῇ κραταιᾷ δυνάμει της μᾶς λυτρώνει συμφορῶν βίου
  516. Τῆς ἁμαρτίας ἀναιροῦσα τὸν ῥύπον
  517. Τῆς ἀπάτης τὴν κάμινον σβέσασα
  518. Τῆς ἀπάτης τὴν πλάνην πατήσασα
  519. Τῆς βασιλείας τὸ ἀπόρθητον τεῖχος
  520. Τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἀσάλευτος πύργος
  521. Τῆς εὐφροσύνης, ἡ γεννήσασα τὸν αἴτιον
  522. Τῆς κολυμβήθρας ζωγραφοῦσα τὸν τύπον
  523. Τῆς προνοίας, καί τῆς εὐεργεσίας της, ἀφθόνως αὐτὸς παραπήλαυσα
  524. Τῆς σωτηρίας τεῖχος ἀκράδαντον
  525. Τῆς Τριάδος τοὺς μύστας φωτίζουσα
  526. Τίμιον διάδημα βασιλέων εὐσεβῶν
  527. Τιμιωτέρα τῶν Χερουβεὶμ
  528. Τὸ γὰρ ἄϋλον ἅπτουσα φῶς, ὁδηγεῖ πρὸς γνῶσιν θεϊκὴν ἅπαντας, αὐγῇ τὸν νοῦν φωτίζουσα
  529. Τὸ ζοφερὸν τῆς ἀγνοίας διώκει ἀπὸ τοὺς εὐσεβῶς Θεοτόκον αὐτὴν καταγγέλλοντας
  530. Τὸ πῶς, μηδένα διδάξασα
  531. Τὸ σκότος λύσασα
  532. Τὸ στέφος τῆς ἐγκρατείας
  533. Τὸ τῶν Ἀγγέλων πολυθρύλητον θαῦμα
  534. Τὸ τῶν δαιμόνων πολυθρήνητον τραῦμα
  535. Τὸ φυλακτήριον πάντων
  536. Τὸ Φῶς ἀῤῥήτως γεννήσασα
  537. Τὸν πολύῤῥητον ἀναβλύζει ποταμόν
  538. Τὸν πολύφωτον ἀνατέλλει φωτισμόν
  539. Τόπος ἁγιάσματος τῆς δόξης
  540. Τοῦ Ἄδου ἡ Ἀνέκρωσις
  541. Τοῦ κόσμου καταφύγιον
  542. Τοῦ πεσόντος Ἀδὰμ ἡ ἀνάκλησις
  543. Τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ Μήτηρ
  544. Τοὺς ζοφώδεις δαίμονας, ὁλοτελῶς ἐκμειώσασα
  545. Τράπεζα βαστάζουσα εὐθηνίαν ἱλασμῶν
  546. Τροφὴς τοῦ μάννα διάδοχος
  547. Τρυφῆς ἁγίας διάκονος
  548. Τύραννον ἀπάνθρωπον ἐκβαλοῦσα τῆς ἀρχῆς
  549. Τῷ φωτί αὐτῆς ἀεὶ ἀγαλλόμεθα
  550. Τῶν Ἀγγέλων τὸν βίον ἐμφαίνουσα
  551. Τῶν Ἀγγέλων χαρμονή (χαρά)
  552. Τῶν Ἀθηναίων τὰς πλοκὰς διασπῶσα
  553. Τῶν Ἀθλοφόρων τὸ ἀνίκητον θάρσος
  554. Τῶν ἁλιέων τὰς σαγήνας πληροῦσα
  555. Τῶν ἀπίστων ἀμφίβολον ἄκουσμα
  556. Τῶν Ἀποστόλων τὸ ἀσίγητον στόμα
  557. Τῶν Ἀποστόλων τὸ ἐγκαλλώπισμα (ἔνδοξον στόλισμα)
  558. Τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις
  559. Τῶν δογμάτων αὐτοῦ τὸ κεφάλαιον
  560. Τῶν εἰδώλων τὸν δόλον ἐλέγξασα
  561. Τῶν θαυμάτων Χριστοῦ τὸ προοίμιον
  562. Τῶν ἰαμάτων ἀνελλιπῆ σε γινώσκω, θησαυρὸν Πανάμωμε, τὸν ἀδαπάνητον
  563. Τῶν ἰαμάτων τὸ δαψιλὲς ἐπιχέει τοῖς πιστῶς ὑμνοῦσιν αὐτὴν καὶ ὑπερυψοῦσι, τὸν ἄφραστόν της τόκον
  564. Τῶν νόσων ἰατρόν σε γινώσκω
  565. Τῶν παρθένων δόξα καὶ μητέρων, ὡράϊσμα καὶ κλέος
  566. Τῶν πιστῶν ἀναμφίβολον καύχημα
  567. Τῶν πολεμουμένων βοήθεια
  568. Τῶν πολεμουμένων ἡ εἰρήνη
  569. Τῶν Προφητῶν περιήχημα
  570. Τῶν χειμαζομένων ἡ γαλήνη
  571. Τῶν Χριστιανῶν καταφύγιον
  572. Ὑπάρχει Βασιλέως καθέδρα
  573. Ὑπεδέχθη ἐν τῇ Νηδὺϊ αὐτῆς τὸν Λόγον
  574. Ὑπὲρ γὰρ τὰ Σεραφείμ, ὑψώθη κυήσασα, τὸν Βασιλέα Χριστόν
  575. Ὑπεραγία
  576. Ὑπεραγία Θεοτόκος
  577. Ὑπερένδοξος
  578. Ὑπέρμαχος στρατηγός
  579. Ὑψηλοτέρα τῶν οὐρανῶν
  580. Ὕψος ἄρρητον
  581. Ὕψος δυσανάβατον ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς
  582. Φιλάγαθος
  583. Φιλοσόφους ἀσόφους δεικνύουσα
  584. Φλογὸς παθῶν ἀπαλλάττουσα
  585. Φρουρὰ ἀσφαλεστάτη
  586. Φυλακτήριον πάντων καὶ χαράκωμα καὶ κραταίωμα καὶ ἱερὸν καταφύγιον
  587. Φυσίζωος
  588. Φυτουργὸν τῆς ζωῆς ἡμῶν φύουσα
  589. Φῶς ἡ τεκοῦσα (τὸν Χριστόν)
  590. Φωτίζει ἡμᾶς φωτός της ταῖς ἀκτίσι
  591. Φωτισμός, ἡμῶν καὶ βεβαίωσις
  592. Φωτοδόχος λαμπάδα, τοῖς ἐν σκότει φανεῖσα
  593. Φωτὸς κατοικητήριον
  594. Φωτὸς οὖσα δοχεῖον, τὸ καθαρὸν καὶ ἄμωμον
  595. Χαρὰς αἰτία
  596. Χαρὰς δοχεῖον
  597. Χάρις αὐτὴν δυσχερείας πάσης ἐκλυτρούμεθα
  598. Χειμαζομένων ἡ γαλήνη
  599. Χεῖρα βοηθείας εἰς τὰς καταιγίδας, συμφορᾶς καὶ λυπηρῶν τρικυμίας τοῦ βίου ποὺ μᾶς καταποντίζουν
  600. Χορηγός θεϊκῆς ἀγαθότητος
  601. Χριστιανῶν ἡ προστάτις
  602. Χριστοῦ βίβλος ἔμψυχος
  603. Χρυσὴ λυχνία
  604. Χρυσοπλοκώτατος πύργος
  605. Χρωτὸς (σώματος) τοῦ ἐμοῦ θεραπεία
  606. Χώρα ἀνήροτος σαφῶς (χωράφι ποὺ δὲν καλλιεργήθηκε ποτέ)
  607. Ψάλλομεν προθύμως πρὸς αὐτήν τὴν ὠδήν
  608. Ψυχῆς τῆς ἐμῆς σωτηρία
  609. Ψυχῶν νυμφοστόλος Ἁγίων (Στολίζει μὲ νυμφικὰ ἐνδύματα τὰς ἁγίας ψυχὰς καὶ τὰς ὁδηγεῖ εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.)
  610. Ψυχῶν παντελής σωτηρία

Πηγές:

  1. Ἀρχιμανδρίτης Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος: «Ο ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ» μετὰ ἑρμηνείας, Ἀθήνα 1983, Ἔκδ. Ε΄
  2. Γεώργιος Β. Μαυρομάτης: «ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ», Ἐκδ. ΤΕΡΤΙΟΣ, Κατερίνη 2004, Ἔκδ. 5η
  3. Πρωτοπρεσβύτερος Πολύκαρπος Γρ. Τύμπας: «ΥΜΝΟΛΟΓΙΚΟΝ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ», Ἐκδ. ΠΘΕ, Ἀθήνα, Τρίκκη 2007
  4. «ΩΡΟΛΟΓΙΟΝ ΤΟ ΜΕΓΑ»: Ἐκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, Ἔκδ. Η΄, Ἀθήνα 1989

.jpg

Άνοιξε το Τριώδιο

ΤΟ «ΤΡΙΩΔΙΟ»

Τριώδιον

Το Τριώδιο είναι ένα από τα εκκλησιαστικά βιβλία που χρησιμοποιεί στις ιερές ακολουθίες της η ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία μας. Ονομάζεται έτσι διότι οι κανόνες (ύμνοι)  που περιέχει έχουν μόνο τρεις ωδές (τρία + ωδή = Τριώδιο) σε αντίθεση με τους κανόνες του υπόλοιπου έτους που έχουν εννέα ωδές.

«ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ ΤΡΙΩΔΙΟ»

Η φράση αυτή σημαίνει ότι αρχίζει να χρησιμοποιείται το βιβλίο αυτό στις ιερές ακολουθίες της εκκλησίας. Αυτό γίνεται από την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου μέχρι και το Μεγάλο Σάββατο. Η χρονική αυτή περίοδος διαρκεί 10 εβδομάδες και έχει σαν σκοπό της την προετοιμασία όλων των χριστιανών για την εορτή των εορτών, δηλαδή το Πάσχα, που εορτάζουμε την ανάσταση του Χριστού και τη νίκη της ζωής εναντίον του θανάτου. Οι τρεις πρώτες εβδομάδες είναι προπαρασκευαστικές για τη μεγάλη Τεσσαρακοστή που θα ακολουθήσει. Οι έξι επόμενες είναι η μεγάλη Τεσσαρακοστή που είναι μια περίοδος αυστηρής νηστείας (σωματικής και πνευματικής), συντριβής και μετάνοιας για κάθε χριστιανό. Η τελευταία είναι η Μεγάλη Εβδομάδα που εορτάζουμε τα πάθη, τη σταύρωση, την ταφή και την κάθοδο του Χριστού στον Άδη.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΤΟΥ ΤΡΙΩΔΙΟΥ (4 Κυριακές)

Οι τρεις πρώτες εβδομάδες του Τριωδίου περιλαμβάνουν τέσσερις Κυριακές και αποτελούν την εισαγωγή για τη μεγάλη Τεσσαρακοστή.

1) Η Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου

Τελώνης και Φαρισαίος

Είναι η πρώτη Κυριακή του Τριωδίου. Στην εκκλησία διαβάζεται η παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου.
Η παραβολή με λίγα λόγια: Δυο άνθρωποι πήγαν στο ναό του Θεού να προσευχηθούν. Ο ένας ήταν Φαρισαίος κα ό άλλος τελώνης. Ο Φαρισαίος στάθηκε όρθιος για να φαίνεται καλά και είπε στην προσευχή του: «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου, διότι δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους, που είναι άρπαγες, άδικοι, μοιχοί ή και σαν αυτόν τον τελώνη. Νηστεύω δυο φορές την εβδομάδα και δίνω το 1/10 από τα εισοδήματά μου». Ο τελώνης όμως στάθηκε στο πίσω μέρος του ναού σε κάποια άκρη. Δε σήκωνε ούτε τα μάτια του στον ουρανό αλλά χτυπούσε το στήθος του κι έλεγε: « Θεέ μου λυπήσου με και συγχώρησέ με τον αμαρτωλό». Σας βεβαιώνω, είπε στο τέλος ο Χριστός, ότι ο περιφρονημένος τελώνης γύρισε στο σπίτι του συγχωρημένος από το Θεό, παρά ο Φαρισαίος εκείνος. Κι αυτό γιατί όποιος υψώνει τον εαυτό του (υπερηφανεύεται), θα ταπεινωθεί και θα κατακριθεί ενώ εκείνος που ταπεινώνει τον εαυτό του (αναγνωρίζοντας τα λάθη του και ζητώντας συγχώρηση γι’ αυτά) θα υψωθεί και θα τιμηθεί από το Θεό.
Από την παραπάνω παραβολή μαθαίνουμε: 1) Ότι η προσευχή, η επικοινωνία μας δηλαδή με το Θεό, αποδοκιμάζεται και στην ουσία είναι άχρηστη και κατακριτέα όταν συνοδεύεται με κενοδοξία (μάταιη δόξα) και υπερηφάνεια (ο Φαρισαίος έλεγε στο Θεό με υπερηφάνεια ότι δε μοιάζει καθόλου με τους άλλους ανθρώπους που είναι αμαρτωλοί και ιδιαίτερα με τον αμαρτωλό Τελώνη που προσευχόταν λίγο πιο πίσω του), 2)  Ότι η ταπεινή προσευχή που γίνεται με συντριβή και μετάνοια (συναίσθηση δηλ. των αμαρτιών που έχει κάνει κάποιος και απόφαση να μην επαναλάβει τα ίδια) γίνεται αποδεκτή από το Θεό που συγχωρεί τις αμαρτίες και εξυψώνει το μετανοούντα αμαρτωλό και 3) Ότι έχοντας στο νου μας τη μεγάλη διαφορά των δυο αυτών αντίθετων χαρακτήρων που μας παρουσιάζει ο Χριστός στην παραβολή του, πρέπει να προσέχουμε πολύ να μη μοιάσουμε στο Φαρισαίο αλλά να προσευχόμαστε με ταπείνωση σαν τον τελώνη και να ζητάμε αυτό που θέλουμε.

2) Η Κυριακή του Ασώτου

άσωτος υιος

Τη δεύτερη Κυριακή διαβάζεται στην εκκλησία η συγκινητική παραβολή ευσπλαχνικού πατέρα και του ασώτου γιου.

Η Παραβολή με λίγα λόγια: Ένας πατέρας είχε δυο παιδιά. Κάποια μέρα, ο μικρότερος γιος, του ζήτησε το μερίδιό του από την πατρική περιουσία κι έφυγε σε μακρινή χώρα. Εκεί σπατάλησε όλη την περιουσία του ζώντας άσωτα. Στο τέλος κατάντησε να βόσκει χοίρους για να μπορεί να ζήσει και να μην πεθάνει της πείνας. Κάποια στιγμή όμως θυμήθηκε πόσο καλά περνούσε στο σπίτι του πατέρα του, απολαμβάνοντας την αγάπη και την προστασία του και μετάνιωσε για όλα αυτά που έκανε. Αποφάσισε τότε να γυρίσει πίσω και να πέσει στα πόδια του πατέρα του ζητώντας του να τον συγχωρήσει και να τον πάρει έστω και σαν δούλο του στη δούλεψή του γιατί ακόμη κι οι δούλοι του πατέρα του περνούσαν πολύ πιο καλά απ’ ό,τι αυτός τώρα. Επιστρέφει λοιπόν στο πατρικό του σπίτι κι ενώ ακόμη δεν είχε πλησιάσει κοντά, τον είδε ο πατέρας του και βγήκε να τον υποδεχτεί. Ο άσωτος γιος ζητάει συγχώρηση από τον πατέρα του λέγοντας: «Πατέρα αμάρτησα στον ουρανό (δηλ. στο Θεό) και σε σένα. Δεν είμαι άξιος να ονομάζομαι γιος σου. Κάνε με σαν έναν από τους μισθωτούς υπηρέτες σου». Ο πατέρας του όμως αντί να τον διώξει ή να τον μαλώσει ή έστω να τον κάνει σαν έναν από τους υπηρέτες του, για όλα αυτά που έκανε, τον αγκάλιασε, τον φίλησε και είπε στους υπηρέτες να του δώσουν να φορέσει λαμπρή στολή. Μάλιστα να σφάξουν το μοσχάρι που έτρεφαν ξεχωριστά για κάποια χαρμόσυνη κι εξαιρετική περίσταση και να χαρούν και να διασκεδάσουν διότι επέστρεψε ο χαμένος γιος του.
Η παραπάνω παραβολή είναι μια συγκλονιστική προτροπή για μετάνοια ενώ ταυτόχρονα μας δείχνει την απέραντη αγάπη του Θεού Πατέρα ο οποίος είναι πρόθυμος στη στιγμή να συγχωρήσει κάθε αμαρτωλό που μετανοεί ειλικρινά (όποιες κι αν είναι οι αμαρτίες του) και να τον δεχθεί και πάλι στην αγκαλιά του.

3) Η Κυριακή της Κρίσεως ή των Απόκρεω

16

Θέμα της τρίτης Κυριακής του Τριωδίου είναι η ημέρα της Κρίσεως. Η ημέρα δηλαδή που ο Θεός θα κρίνει δίκαια τους ανθρώπους, κατατάσσοντάς τους στη θέση που τους αρμόζει, ανάλογα με τις πράξεις τους. Το μέτρο της κρίσης του Θεού είναι η αγάπη προς τους συνανθρώπους μας. Την Κυριακή αυτή κορυφώνεται η προτροπή της εκκλησίας προς όλους μας για μετάνοια, ζητώντας από μας έργα αγάπης προς το συνάνθρωπο, τα οποία θα είναι και το εισιτήριο για την αιώνια ζωή κοντά στο Θεό επισημαίνοντας όμως ότι τα αντίθετα έργα της κακίας θα είναι και η αιτία της αιώνιας καταδίκης μας.
Η Κυριακή αυτή λέγεται και Κυριακή των «Απόκρεω» γιατί από την επόμενη μέρα σταματάμε να τρώμε το κρέας καθώς σε λίγες μέρες φθάνει και η μεγάλη Τεσσαρακοστή. Την εβδομάδα που ακολουθεί τρώμε μόνο γάλα, τυρί, αυγά και ψάρι και την ονομάζουμε εβδομάδα της Τυρινής ή Τυροφάγου.

4) Η Κυριακή της Τυρινής ή Τυροφάγου

Έξοδος από τον παράδεισο

Κύριο θέμα της τέταρτης Κυριακής του Τριωδίου είναι η ανάμνηση του χαμένου παραδείσου σε συνδυασμό με την αρχή της νηστείας. Η εκκλησία, μας θυμίζει την έξωση του Αδάμ από τον παράδεισο και την αποκοπή του από το Θεό, που είχε σαν συνέπεια τον πνευματικό και σωματικό του θάνατο επειδή δεν τήρησε την εντολή του Θεού, που στην πραγματικότητα ήταν εντολή νηστείας και είχε σαν σκοπό της την ηθική του τελειότητα. Μας καλεί λοιπόν με τη νηστεία, σωματική (αποχή από ορισμένα φαγητά) και πνευματική (νέκρωση των φθοροποιών παθών και αποχή από κακές πράξεις), να ξανακερδίσουμε το χαμένο παράδεισο καθώς μέσα από τη νηστεία και τον αγώνα της μεγάλης Τεσσαρακοστής θα αξιωθούμε το Πάσχα να ενωθούμε με τον αναστημένο Χριστό συμμετέχοντας στο μυστήριο της θείας ευχαριστίας.
Η επόμενη μέρα από την Κυριακή της Τυρινής είναι η «καθαρά Δευτέρα» και αρχίζει η αυστηρή νηστεία της μεγάλης Τεσσαρακοστής η οποία, όπως προαναφέραμε, είναι περίοδος πένθους και μετανοίας.

Πηγή: Κων/νος Αθανασόπουλος, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ» Αλεξανδρούπολις 1975, σελ. 119-124


ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ «ΑΠΟΚΡΙΑ» ΚΑΙ «ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ»

Η λέξη «αποκριά» προέρχεται από τη λέξη απόκρεως = α (στερητικόν) + κρέως  (γενική ενικού του ουσιαστικού κρέας στην αρχ. αττική διάλεκτο). Σημαίνει την αποχή από την κρεοφαγία (σταματάμε δηλαδή να τρώμε κρέας).

Η λέξη «καρναβάλι» προέρχεται από την ιταλική carnevale < carnelevare που σημαίνει αφαιρώ, απομακρύνω το κρέας (δηλ. σταματάω να τρώω κρέας).

Πηγή: Λεξικό Μπαμπινιώτη σελ. 248 και 846

ΤΑ ΕΘΙΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΙΑΣ

α) Στην Ελλάδα
Τις μέρες αυτές γίνεται το έθιμο του γλεντιού, της ψυχαγωγίας και του «μασκαρέματος», της μεταμφίεσης, που έχει παραμείνει από παλιές «εθνικές» γιορτές της ρωμαϊκής εποχής, τις γιορτές αφιερωμένες στην έκπτωση του θεού Κρόνου (Saturn) από τον Ήλιο Δία: τα Κρόνια «Λουπερκάλια» και «Σατουρνάλια» και από τις αρχαιότερες «Διονυσιακές γιορτές» των αρχαίων Ελλήνων, όπου οι άνθρωποι μεταμφιέζονταν, χόρευαν, τραγουδούσαν πίνοντας κρασί και το κέφι έφτανε στο κατακόρυφο προς τιμήν του θεού Διονύσου.
Παλιότερα το καρναβάλι γινόταν παντού στην Ελλάδα με μασκαράτες ομαδικές, χορούς, γλέντια, σάτιρα και διάφορα έθιμα σε κάθε μέρος. Ήταν ευκαιρία για ξεφάντωμα, κρασί και χιλια δυο πειράγματα. Μεγαλύτερα κέντρα τέτοιου ξεφαντώματος ήταν, όπως και σήμερα, η Πάτρα με το περιβόητο πατρινό καρναβάλι, που έχει τις ρίζες του στις αρχές του 19ου αι., η Πλάκα των Αθηνών, η Θήβα με τον περίφημο «βλάχικο γάμο» της. Στη Θήβα γίνεται και σήμερα ο «βλάχικος γάμος» που αρχίζει από την Τσικνοπέμπτη και αποτελείται από το προξενιό, το γάμο δυο νέων και τελειώνει με την πορεία των προικιών της νύφης και το γλέντι των συμπεθέρων. Όλες αυτές οι διαδικασίες είναι γεμάτες από σατυρική αθυροστομία, κέφι, γλέντι και χορό. Στην Πάτρα γίνεται το μεγαλύτερο καρναβάλι της Ελλάδας με διάρκεια δυο εβδομάδων και την τελευταία Κυριακή της αποκριάς γίνεται παρέλαση αρμάτων με επικεφαλής το ομοίωμα του θεού της αποκριάς, του «Καρνάβαλου» και ακολουθία διαφόρων άλλων έξυπνων μασκαρεμάτων, με τη συμμετοχή σαράντα χιλιάδων καρναβαλιστών και πλήθους επισκεπτών ενώ το κέφι δίνει και παίρνει. Στην Κοζάνη γίνεται το έθιμο του Φανού, κατά το οποίο φωτιές και υπαίθρια γλέντια στήνονται σε διάφορες γειτονιές της πόλης. Στην Αθήνα, στην Πλάκα, καθώς και σ’ όλα γενικά τα μέρη, γυρνούν στους δρόμους οι άνθρωποι μεταμφιεσμένοι, μικροί και μεγάλοι, μπαίνουν στα κέντρα, πίνουν, χορεύουν, πειράζονται και γλεντούν. Τα τελευταία χρόνια το καρναβάλι του Μοσχάτου καταλαμβάνει την πρώτη θέση μεταξύ εκείνων των δήμων της Αττικής.
β) Στο εξωτερικό
Μόνο οι Καθολικοί και οι Ορθόδοξοι χριστιανοί γνωρίζουν τις αποκριές, ενώ στην προτεσταντική βόρεια Ευρώπη δεν υπάρχουν. Στην Κολωνία και άλλες πόλεις του Ρήνου στη Γερμανία το καρναβάλι είναι σημαντικό κομμάτι της τοπικής παράδοσης και της κριτικής εναντίον της πολιτικής. Σύλλογοι και οργανώσεις προετοιμάζονται όλο το χρόνο γι’ αυτές τις ημέρες. Επίσης σημαντικό Καρναβάλι παρουσιάζουν η Βενετία και η Νίκαια στη Γαλλία. Το καρναβάλι του Ρίο στη Βραζιλία θεωρείται το μεγαλύτερο του κόσμου και πολυπληθέστερο σε μια φαντασμαγορική κάθε φορά παρουσίαση όπου συνδυάζεται με παραδοσιακούς, ξέφρενους χορούς, όπως η Σάμπα.

Πηγή: Ελληνική ΒΙΚΙπαίδεια

ΤΟ ΤΡΙΩΔΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΚΡΙΕΣ

Όπως είδαμε παραπάνω, το άνοιγμα του Τριωδίου, για μας τους χριστιανούς σηματοδοτεί την αρχή μιας περιόδου μετανοίας, πένθους και εγκρατείας, η οποία εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια της μεγάλης Τεσσαρακοστής, κορυφώνεται τη μεγάλη εβδομάδα και τελειώνει μόλις έλθει το Πάσχα που εορτάζουμε το χαρμόσυνο γεγονός της ανάστασης του Χριστού. Οι αποκριές έχουν ειδωλολατρική προέλευση από την αρχαία Ελλάδα (δωδεκάθεο) και τη ρωμαϊκή εποχή. Ο σκοπός τους (τιμή του θεού Διονύσου, υποδοχή της άνοιξης) δεν έχει καμιά σχέση με το χριστιανικό χαρακτήρα και το σκοπό του Τριωδίου και κατά συνέπεια δεν ταιριάζουν στους χριστιανούς τα μασκαρέματα, οι μεταμφιέσεις, οι χοροί, οι σάτιρες, τα πειράγματα, οι αθυροστομίες κλπ. που γίνονται τις απόκριες, σε μια χρονική περίοδο που η εκκλησία προβάλλει την προετοιμασία για εγκράτεια και μετάνοια από τις αμαρτίες και τα κάθε είδους πάθη (πλεονεξία, κακία, υπερηφάνεια, εγωισμός κλπ.).

Η ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ:
Μέγας Βασίλειος, Ιωάννης Χρυσόστομος, Γρηγόριος Θεολόγος


Την 30η Ιανουαρίου τιμούμε τρία λαμπρά άστρα: Τους τρεις Ιεράρχες:
Βασίλειο τον Μέγα, Γρηγόριο τον Θεολόγο και Ιωάννη τον Χρυσόστομο.
Η μέρα αυτή έχει καθιερωθεί σαν γιορτή της Ορθοδοξίας, της Παιδείας και των γραμμάτων, των δασκάλων και των μαθητών.

Υπήρξαν από τους πιο μορφωμένους ανθρώπους της εποχής τους. Κατάγονταν από εύπορες οικογένειες και σπούδασαν με ξακουστούς δασκάλους στις πιο φημισμένες σχολές του καιρού τους. Ήταν και οι τρεις σοφοί. Αγάπησαν τα γράμματα και τον πολιτισμό των αρχαίων Ελλήνων. Έγιναν μεγάλοι – πολύ μεγάλοι – δάσκαλοι, πραγματικοί φωστήρες (1). Αλλά και σπουδαίοι ρήτορες.

Όμως έζησαν απλή ζωή. Αφιέρωσαν τη ζωή τους 1) Στον Χριστό που για την αγάπη Του απαρνήθηκαν τιμές, δόξες και υλικές απολαύσεις και 2) Στους φτωχούς και δυστυχισμένους συνανθρώπους τους, μοιράζοντας τα πάντα σ’ αυτούς και φροντίζοντας πάντα γι’ αυτούς. Έτσι εφάρμοσαν άριστα την πρώτη και μεγάλη εντολή: « Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου και εξ όλης της ισχύος σου» (Να αγαπήσεις το Θεό σου με όλη την καρδιά, την ψυχή, τη σκέψη και τη δύναμή σου) και τη δεύτερη που είναι όμοια με αυτή, σύμφωνα με τα λόγια του Χριστού(2), «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν» (Να αγαπήσεις το συνάνθρωπό σου σαν τον εαυτό σου).
Για τη σοφία τους και την καλοσύνη τους, ο λαός τους εκτιμούσε και τους αγαπούσε πολύ.

Έζησαν σε χρόνια δύσκολα για την εκκλησία, αντιμετωπίζοντας τη φοβερή αίρεση(3) του Αρείου, που έλεγε ότι ο Χριστός δεν είναι ομοούσιος με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα αλλά ένα κτίσμα του Θεού.

Το συγγραφικό τους έργο είναι τεράστιο. Ο Βασίλειος έγραψε έργα παιδαγωγικά, δογματικά και ασκητικά. Ο ίδιος έγραψε και τη λειτουργία που φέρει το όνομά του (Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου) και τελείται δέκα φορές το χρόνο. Ο Γρηγόριος έγραψε θεολογικούς λόγους για τη θεότητα του Ιησού Χριστού, καθώς επίσης, πολλές επιστολές και υπέροχα ποιήματα θεολογικού περιεχομένου. Ο Ιωάννης ονομάστηκε Χρυσόστομος για τη σπάνια ομορφιά των λόγων του και τη θερμή ευγλωττία του και από τα έργα του σώθηκαν 238 επιστολές, 1.000 ομιλίες θαυμάσιας ρητορικής τέχνης και λογής μελέτες.

Οι τρεις ιεράρχες έφυγαν σωματικά από τον κόσμο αλλά η ψυχή τους βρίσκεται στα πόδια του Θεού και Τον παρακαλεί πάντοτε για μας. Το φωτεινό παράδειγμα και τα υπέροχα έργα τους μας καθοδηγούν αλάνθαστα στο δρόμο της ορθής πίστης στον Ένα αληθινό Τριαδικό Θεό και της ειλικρινούς και άδολης αγάπης προς Αυτόν και τον πλησίον, που είναι κάθε συνάνθρωπός μας.

1. Φωστήρας : Μεγάλο, λαμπρό αστέρι. Εδώ, μεταφορικά, σημαίνει τον πολυμαθή και σοφό άνθρωπο.
2. Κατά Μάρκον ευαγγέλιο, Κεφ. ιβ΄ στ. 30-31.
3. Αίρεση = πλάνη, λαθεμένη πίστη.

Απολυτίκιο των Τριών Ιεραρχών (Απόδοση)

Αυτά τα τρία φωτεινά αστέρια που παίρνουν λάμψη απ’ το Θεό,
Αυτούς που φώτισαν την οικουμένη με τη θεϊκή διδασκαλία,
Αυτά τα ποτάμια της σοφίας,
που ξεδίψασαν όλη την πλάση με τη γνώση του Θεού.
Το Μέγα Βασίλειο, το Γρηγόριο το Θεολόγο
και τον ξακουστό Ιωάννη που τα λόγια του ήταν χρυσάφι.
Όλοι εμείς που θαυμάζουμε τη σοφία τους,
ας μαζευτούμε να τους τιμήσουμε με ύμνους,
γιατί αυτοί πάντοτε παρακαλούνε το Θεό για μας.

Λόγια των Τριών Ιεραρχών

«Όπως οι μέλισσες διαλέγουν το νέκταρ από τα λουλούδια, έτσι κι εσείς να διαλέγετε αυτά που διαβάζετε. Να κρατάτε τα καλά και ωφέλιμα».
Μέγας Βασίλειος

«Ένας και μόνο άνθρωπος με θεϊκή φωτιά στην καρδιά μπορεί να διορθώσει ολόκληρη πόλη». Ιωάννης Χρυσόστομος

«Πώς το καταλαβαίνετε, να έχετε εσείς περισσεύματα και ο άλλος να πεινά;»
«Κοίταζε εσύ μήπως πέσεις και μη γελάς αν δεις πώς ο άλλος έπεσε».
«Η γνώση είναι πολύ σπουδαίο καλό στη ζωή των ανθρώπων, αλλά για όσους δεν την χρησιμοποιούν σωστά, γίνεται αυτή κακό απ’ τα χειρότερα».
Γρηγόριος  Θεολόγος

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

Ο άγιος Βασίλειος είναι ο ένας από τους τρεις ονομαστούς ιεράρχες (Βασίλειος ο Μέγας, Γρηγόριος ο Θεολόγος, Ιωάννης ο Χρυσόστομος), πατέρες της εκκλησίας. Γεννήθηκε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας το 330 μ.Χ. Γονείς του ήταν ο Βασίλειος και η Εμμέλια που ήταν κόρη χριστιανού μάρτυρα. Η αγωγή που του έδωσε η μητέρα του και η γιαγιά του Μακρίνα, διαμόρφωσαν το θαυμάσιο χαρακτήρα του. Η μόρφωσή του ήταν πολύ μεγάλη. Ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία, την ελληνική φιλολογία, την ιατρική, φυσική, γεωμετρία, τα μαθηματικά, την αστρονομία. Σπούδασε στην πατρίδα του, στην Κωνσταντινούπολη και στην Αθήνα. Κατόπιν ξαναγύρισε στην Καισάρεια και δικηγορούσε. Παράλληλα δίδασκε και σε σχολή ρητορικής, που ίδρυσε ο ίδιος. Τη θεολογική του κατάρτιση την απέκτησε μελετώντας τον ασκητισμό σε περιοδείες στον Πόντο, στην Παλαιστίνη, στην Αίγυπτο, στη Συρία, και παρακολουθώντας τις διδασκαλίες λογής σοφών. Στην Καισάρεια δεν έμεινε πολύ. Πήρε μαζί του το Γρηγόριο το Ναζιανζηνό , στενό του φίλο, και πήγαν στον Πόντο, για να μελετήσουν τον ασκητικό τρόπο ζωής. Εκεί έζησε σαν μοναχός πέντε χρόνια. Στη συνέχεια γύρισε στην Καισάρεια όπου έγινε πρεσβύτερος και μετά επίσκοπος Καισάρειας (370 μ.Χ.). Από τότε αρχίζει η πλούσια, η γεμάτη αυταπάρνηση και θερμή πίστη, χριστιανική και φιλανθρωπική δράση του.
Το έργο του
Πρώτα πρώτα ενδιαφέρθηκε ν? ανακουφίσει τους φτωχούς, να παρηγορήσει έμπρακτα τους δυστυχισμένους, να προστατέψει χήρες κι ορφανά. Όλα τα χρήματά του τα μοίραζε και φρόντιζε με ζήλο να κτιστούν νοσοκομεία, πτωχοκομεία, ορφανοτροφεία, γηροκομεία. Τα κηρύγματά του συγκέντρωναν χιλιάδες πιστούς, που έτρεχαν ν? ακούσουν με ιερή κατάνυξη, τα λόγια του, εμπνευσμένα από βαθιά πίστη. Μια μέρα ο αυτοκράτορας Ουάλης, φίλος των Αρειανών (οπαδών της αίρεσης του Αρείου) τους οποίους ο Μέγας Βασίλειος καταδίκαζε αμείλικτα, έστειλε τον έπαρχό του Μόδεστο να τον απειλήσει.  Κι ο άγιος Βασίλειος του είπε ήρεμα, γαλήνια, με την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που βαθύτατα σέβεται τις αρχές του: «Δε με φοβίζουν οι φοβέρες για δήμευση της περιουσίας μου, για εξορία και βασανιστήρια. Γιατί έχω μόνο δυο παλιά σχεδόν άχρηστα ράσα και λιγοστά βιβλία. Τίποτ? άλλο. Η εξορία; Μα είμαι περαστικός διαβάτης από τούτον τον κόσμο. Πόσο θα μείνω ακόμα; Για το μαρτυρικό θάνατο, τέλος, αδιαφορώ. Είναι τόσο ασθενικό το κορμί μου, που αμέσως θα υποκύψει, και η ψυχή μου θα ενωθεί με το Θεό. Τον θεωρώ, λοιπόν, σαν ευεργέτη το θάνατο». Θαύμασε ο αυτοκρατορικός απεσταλμένος το θάρρος και την πίστη του αγίου κι έφυγε, χωρίς να τον ξαναενοχλήσει. Στάθηκε γενναίος μαχητής της Ορθοδοξίας, έγραψε έργα παιδαγωγικά, δογματικά, ασκητικά. Ο ίδιος έγραψε και τη λειτουργία που φέρει τ? όνομά του.Ο άγιος Βασίλειος στον τύπο του σώματος ήταν ψηλός, μελαχρινός και αδύνατος. Κοιμήθηκε το 379 μ.Χ. σε ηλικία 49 ετών. Τόσοι πολλοί πήγαν στην κηδεία του, ώστε μερικοί πέθαναν από ασφυξία. Η εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη του την πρώτη Ιανουαρίου.
Ο Φώτης Κόντογλου για το Μέγα Βασίλειο
Ο ευλαβής χριστιανός, συγγραφέας και αγιογράφος Φώτης Κόντογλου  για το Μέγα Βασίλειο γράφει στην ιδιότυπη, μα τόσο ζωντανή και παραστατική γλώσσα του: «Τον άγιο Βασίλειο ο πολύς ο κόσμος  τον γνωρίζει σαν ένα μεγάλο άγιο, που βρίσκεται μέσα στη μακαριότητα της βασιλείας των ουρανών, απάνω από τούτον τον ταραγμένο κόσμο, «?ν τ?π? ?ναπα?σεως, ?νθα ?π?δρα π?σα ?δ?νη, λ?πη κα? στεναγμ?ς». Πού να ξέρει πως τον καιρό που ζούσε σε τούτη την αμαρτωλή ζωή, στάθηκε πολυ-βασανισμένος, άρρωστος, στεναχωρεμένος από χίλιες έγνοιες, παλεύοντας καταπάνω στους άθεους και στους αιρετικούς, φαρμακωμένος από τους κακούς και φθονερούς ανθρώπους. Αυτά φαίνονται ζωηρά μέσα στα γράμματα που έγραψε, και τόση είναι συχνά η πίκρα που στάζουνε τα λόγια του, που είναι ν? απορεί κανένας πώς έναν τέτοιο αγιότατο άγιο τον τυραννήσανε τόσο πολύ κάποιοι δαιμονόψυχοι άνθρωποι. Μα από τ? άλλο μέρος εκείνος που τα διαβάζει παρηγοριέται για όσα τραβά από την κακία κάθε λογής, από την ασέβεια, από τη ζηλοφθονία, από την αχαριστία κι απ? όλα τα φαρμακερά φίδια του σατανά, βάζοντας με το νου του πως αφού απάνω σ? έναν τέτοιο επίγειο άγγελο έπεσε τόση κακία, τα δικά τους βάσανα δεν είναι τίποτα ».
Σημείωση: Δυστυχώς στις μέρες μας, ο πολύς κόσμος γνωρίζει τον άγιο Βασίλειο σαν έναν γερούλη, χοντρούλη, κοιλαρά με μια κόκκινη στολή να έρχεται από το Βόρειο πόλο μέσα από τα χιόνια πάνω σ? ένα έλκηθρο μόνο και μόνο για να φέρει δώρα στα παιδιά και να διαφημίσει τα διάφορα προϊόντα των εταιρειών στην τηλεόραση. Αυτοί που τον παρουσιάζουν έτσι, φαίνεται πως αγνοούν τα πάντα γι? αυτόν. Πολύ περισσότερο, τα χαρακτηριστικά του προσώπου και του σώματός του. Οι βιογράφοι του μας πληροφορούν ότι ο άγιος Βασίλειος ήταν ψηλός, μελαχρινός και αδύνατος (βλέπε παραπάνω αγιογραφίες) και κοιμήθηκε σε ηλικία 49 ετών χωρίς να προλάβει να γεράσει. Τέλος, αν ήξεραν λίγη γεωγραφία και τα κάλαντα της πρωτοχρονιάς που λένε ότι «ο άγιος Βασίλης έρχεται από την Καισαρεία», θα καταλάβαιναν ότι δεν έχει καμιά σχέση με τα χιόνια και τα έλκηθρα όπως και η Καισάρεια της Καππαδοκίας δεν έχει καμιά σχέση με τις πολικές περιοχές γεωγραφικά και κλιματικά γιατί βρίσκεται στη μικρά Ασία κι όχι στο Βόρειο πόλο.

Αν νομίζετε ότι γνωρίσατε καλά τον πραγματικό άγιο Βασίλη, με όσα διαβάσατε παραπάνω, απαντήστε στο αγιοβασιλιάτικο test που ακολουθεί (αν δυσκολεύεστε μπορείτε να συμβουλεύεστε και τα παραπάνω κείμενα):
Πού και πότε γεννήθηκε ο άγιος Βασίλης;
Ποιοι ήταν οι γονείς του;
Πού σπούδασε;
Ποιες επιστήμες σπούδασε;
Πού ασκήτεψε για πέντε χρόνια;
Ποιος ήταν ο στενός του φίλος;
Πότε έγινε επίσκοπος και σε ποια περιοχή;
Ποια φιλανθρωπικά έργα έκανε;
Ποιους αιρετικούς αντιμετώπισε;
Σε ποιες κατηγορίες χωρίζονται τα συγγράμματά του;
Πώς λέγεται η θεία λειτουργία που έγραψε;
Ποια ήταν τα χαρακτηριστικά του σώματός του;
Πότε και σε ποια ηλικία κοιμήθηκε;
Πότε γιορτάζει;
 

ΚΑΛΑΝΤΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

 

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά

ψιλή μου δενδρολιβανιά

κι αρχή καλός μας χρόνος

εκκλησιά με τ? άγιο θρόνος.

Αρχή που βγήκε ο Χριστός

άγιος και πνευματικός

στη γη να περπατήσει

και να μας καλοκαρδίσει.

Άγιος Βασίλης έρχεται

κι όλους μας καταδέχεται

από την Καισαρεία

συ είσ? αρχόντισσα κυρία.

Βαστά εικόνα και χαρτί

ζαχαροπλάστη ζυμωτή

χαρτί και καλαμάρι

δες και με το παλικάρι.

Το καλαμάρι έγραφε

τη μοίρα του την έλεγε

και το χαρτί ομίλει
Άγιε μου, καλέ Βασίλη.

Παροιμίες: Η σοφία του λαού μας με απλά λόγια

ΨΕΜΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ
Ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρεται.
Εξήγηση: Όσοι προσπαθούν να εξαπατήσουν τους συνανθρώπους τους ή να ζουν σε βάρος τους, γρήγορα θα αποκαλυφθούν και θα τιμωρηθούν, όπως εξάλλου και οι κλέφτες.

Είπα την αλήθεια στο φίλο μου κι έγινε εχθρός μου.
Εξήγηση: Η αλήθεια είναι σκληρή και πικρή όταν αποκαλύπτει άσχημα πράγματα που έχουν γίνει. Όταν τη λέμε ωμά στους άλλους κινδυνεύουμε να γίνουμε ενοχλητικοί και ίσως αντιπαθητικοί.

Το ψέμα δε ζει για να γεράσει.
Εξήγηση: Η αλήθεια βγαίνει πάντα στην επιφάνεια, αργά ή γρήγορα, γι’ αυτό κανείς δεν πρέπει να βασίζεται στα ψέματα.

ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ – ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ

Άκουγέ τα όλα κι όσα θέλεις πίστευε.
Εξήγηση: Ο άνθρωπος πρέπει να ακούει όλες τις γνώμες κι όλες τις απόψεις και μετά να κρίνει ποιες και πόσες θα πιστέψει.

Μεγάλος ανήφορος σημαίνει και μεγάλος κατήφορος.
Εξήγηση: Αξίζει να κοπιάσουμε και να προσπαθούμε για να πετύχουμε κάτι στη ζωή μας γνωρίζοντας ότι η ανταμοιβή μας θα είναι μεγάλη και θα αποζημιωθούμε.

Μη ρίχνεις πέτρες στο πηγάδι που σε δρόσισε.
Εξήγηση: Η αχαριστία και η αγνωμοσύνη απέναντι σε αυτούς που με οποιονδήποτε τρόπο  σε έχουν βοηθήσει είναι μεγάλο λάθος.

Μόλις φύγει ο εχθρός, όλοι γενναίοι γίνονται.
Εξήγηση: Οι δειλοί και φοβητσιάρηδες κάνουν τους ήρωες μόλις απομακρυνθεί ο κίνδυνος.

Ο χορτασμένος το νηστικό δεν τον πιστεύει.
Εξήγηση: Οι άνθρωποι που τα έχουν όλα στη ζωή τους και δεν τους λείπει τίποτε, δυσκολεύονται  να καταλάβουν τις δυσκολίες και την ταλαιπωρία των φτωχών και αδύναμων.

Βρείτε κι εσείς το νόημα στις παρακάτω σοφές παροιμίες
(Αν δυσκολεύεστε, ρωτήστε και τους μεγαλύτερους.)

1. Όποιον ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες.
2. Όταν χτυπιούνται δυο σταμνιά ένα απ’ τα δυο θε να σπάσει.
3. Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άλλαξε το μαλλί του μήτε τη γνώμη άλλαξε μήτε την όρεξή του.
4. Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα.

Δασικές Πυρκαγιές

Αγαπητοί μας φίλοι,

η ΣΤ΄ τάξη του Σχολείου μας, φέτος, ασχολήθηκε με το μεγάλο και σημαντικό πρόβλημα των δασικών πυρκαγιών. Η φωτιά στα δάση αφορά όλους μας, αφενός μεν γιατί γύρω από την πόλη μας υπάρχουν όρη, όπως τα Γεράνεια (Ελατιάς) κι ο Πατέρας με πανέμορφα δάση τα οποία έχουμε χρέος να αγαπάμε να φροντίζουμε και να προστατεύουμε και αφετέρου γιατί η ενημέρωση των πολιτών στην πρόληψη και αντιμετώπιση των πυρκαγιών είναι το σπουδαιότερο πράγμα που πρέπει να φροντίζει το κράτος μέσα από την εκπαίδευση των μαθητών στα σχολεία, έτσι ώστε σε περίπτωση πυρκαγιάς να περιορίζονται όσο το δυνατόν περισσότερο τα καταστροφικά αποτελέσματά της που μπορεί να είναι, όπως είδαμε και πέρσι στην Κινέτα και στο Μάτι Αττικής, η απώλεια ανθρώπινων ζωών, περιουσίας, καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος κλπ.

Γεράνεια Όρη (Ελατιάς)

Όρος Πατέρας

Για να ευαισθητοποιηθούμε όλοι μας στο σπουδαίο αυτό θέμα κάναμε μια σειρά από διάφορες δραστηριότητες: 1) Συγκεντρώσαμε πληροφορίες για τις δασικές πυρκαγιές, 2) Κάναμε σφυγμο-μετρήσεις με ειδικό ερωτηματολόγιο σε 100 κατοίκους των Μεγάρων για να δούμε τις απόψεις των συμπολιτών μας σχετικά με τις δασικές πυρκαγιές, 3) Παίξαμε παιχνίδια ευαισθητοποίησης, 4) Δημιουργήσαμε αφίσες με τα συνθήματα «ΟΧΙ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ» και «Η ΦΩΤΙΑ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ» με τις οποίες πήραμε μέρος σε διαγωνισμό της WWF και 5) Επισκεφθήκαμε στις 22 Μαΐου την Πυροσβεστική Υπηρεσία της πόλης μας. Τα παιδιά συζήτησαν με τους πυροσβέστες κι έμαθαν πολλά πράγματα για την πρόληψη και αντιμετώπιση των πυρκαγιών, για τον τρόπο άμεσης δράσης της πυροσβεστικής, είδαν τα εργαλεία που υπάρχουν μέσα σ’ ένα πυροσβεστικό όχημα για την κατάσβεση μιας πυρκαγιάς, έριξαν νερό με την πυροσβεστική μάνικα κι έμαθαν πώς λειτουργούν οι πυροσβεστήρες.

Παρακάτω σας αναφέρουμε μερικές από τις πληροφορίες που συλλέξαμε, τα αποτελέσματα των σφυγμομετρήσεων και λίγα λόγια από τα οφέλη που αποκομίσαμε από την επίσκεψή μας στην πυροσβεστική υπηρεσία.

Οι δασικές πυρκαγιές είναι ένα φαινόμενο στενά συνδεδεμένο με τη Μεσόγειο. Τα μεσογειακά δάση είναι προσαρμοσμένα στη φωτιά. Έτσι, έχουν συνήθως τη δυνατότητα της φυσικής αναγέννησης. Όμως… η αύξηση της συχνότητας εμφάνισης των πυρκαγιών, της έντασής τους και της έκτασης των καμένων εκτάσεων καθιστούν τις πυρκαγιές σήμερα σημαντικό πρόβλημα για τα δασικά οικοσυστήματα.

Στην Ελλάδα, κάθε χρόνο εκδηλώνονται περίπου 1.500 δασικές πυρκαγιές  και καίγονται κατά μέσο όρο 524.000 στρέμματα δασικών και γεωργικών εκτάσεων.

Μέχρι το 2100,  λόγω της κλιματικής αλλαγής, θα έχουν αυξηθεί κατά 30 οι ημέρες αυξημένου κινδύνου πυρκαγιάς.

Οι άμεσες επιπτώσεις δασικών πυρκαγιών είναι: Καταστροφή πολύτιμων δασικών οικο-συστημάτων με σπάνια είδη, Επιπτώσεις στη ζωή των ζώων και των πουλιών, Κίνδυνος για ανθρώπους, σπίτια και καλλιέργειες, Απώλειες κτηνοτροφικού κεφαλαίου, Αλλοίωση του τοπίου, Οικονομικό κόστος κατάσβεσης.

Οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις δασικών πυρκαγιών είναι: Απώλεια και υποβάθμιση της βλάστησης, Απώλεια ειδών πανίδας και των βιοτόπων τους, Απώλειες γόνιμου και παραγωγικού  εδάφους, Διάβρωση του εδάφους, Αύξηση των πλημμυρικών φαινόμενων, Ερημοποίηση.

ΚΥΡΙΕΣ ΑΙΤΙΕΣ ΔΑΣΙΚΩΝ ΠΥΡΚΑΓΙΩΝ:

Ο άνθρωπος ευθύνεται τουλάχιστον για το 90% των πυρκαγιών.

Εμπρησμός από πρόθεση: Οι κυριότεροι λόγοι ενός εμπρησμού από πρόθεση είναι: Αλλαγή χρήσεων γης – καταπάτηση, Δημιουργία γεωργικής γης, Δημιουργία βοσκοτόπου, Αντεκδίκηση, Πυρομανής.

Πυρκαγιά από αμέλεια: Οι Κυριότεροι λόγοι μιας πυρκαγιάς από αμέλεια είναι: Κάπνισμα μελισσιών, Κάψιμο χόρτων ή κλαδιών, Θερμές εργασίες (ηλεκτροσυγκόλληση, τροχός κλπ. ), Ψήσιμο, Πέταμα τσιγάρου, Κατασκηνωτές / εκδρομείς, Πυροτεχνήματα, Κάψιμο απορριμμάτων, Καταλύτες οχημάτων. Τεχνικά αίτια: Οι Κυριότεροι λόγοι μιας πυρκαγιάς από τεχνικά αίτια είναι: Ανάφλεξη απορριμμάτων, Στύλος της ΔΕΗ, Βολή στρατού, Σπινθήρας μηχανής / αγροτικού μηχανήματος, Φωτιά σε όχημα, Βραχυκύκλωμα.

Η σημαντικότερη δράση για να πολεμήσουμε τις δασικές πυρκαγιές είναι
η πρόληψη.
Ξέρουμε όλοι όμως τι σημαίνει πρόληψη και αν ναι, πιστεύουμε όλοι το ίδιο;

Πρόληψη είναι η προσπάθεια που γίνεται για να προλάβουμε τις δασικές πυρκαγιές και να σταματήσουμε τις ενέργειες που οδηγούν σε αυτές. Περιλαμβάνει όλες τις δράσεις που πραγματοποιούνται πριν την εκδήλωση μιας δασικής πυρκαγιάς, οι οποίες αποσκοπούν: Να μειώσουν ή να εξαφανίσουν τα αίτια της. Να μειώσουν την έκταση και την έντασή της και να διευκολύνουν τον γρήγορο εντοπισμό της και το έργο των πυροσβεστών κατά την κατάσβεση.

Η πρόληψη είναι σημαντική γιατί:  Δεν χρειάζεται να συμβεί μια πυρκαγιά για να δράσουμε! Κοστίζει λιγότερο από την κατάσβεση. Μπορεί να βοηθήσει να λύσουμε ή να «μειώσουμε» το πρόβλημα για πολλά χρόνια. Μπορούν να συμμετέχουν όλοι, μικροί και μεγάλοι!

Γίνε κι εσύ ένας πρεσβευτής της πρόληψης!

Μάθε όσα περισσότερα μπορείς για το πρόβλημα των δασικών πυρκαγιών.

Ερεύνησε τα αίτια  σε τοπικό επίπεδο.

Μάθε για την επικινδυνότητα στην περιοχή σου.

Μίλα με τους ειδικούς.

Ευαισθητοποίησε τους μεγάλους για να μειώσουμε  τις πυρκαγιές από αμέλεια.

Ενημέρωσε αμέσως το 199 όταν δεις καπνό, φωτιά ή μια δραστηριότητα που μπορεί να οδηγήσει σε μια φωτιά.

Δούλεψε εθελοντικά σε επίπεδο γειτονιάς, χωριού, πόλης.

ΔΑΣΙΚΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΜΕΓΑΡΙΔΟΣ

Αποτελέσματα Σφυγμομέτρησης που κάναμε σε 100 κατοίκους των Μεγάρων

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

1η) Πιστεύετε ότι ο τόπος μας έχει πρόβλημα με τις δασικές πυρκαγιές; Οι περισσότεροι κάτοικοι απάντησαν: Έχουμε αρκετό και μεγάλο πρόβλημα

2η) Έχετε ζήσει κάποια μεγάλη πυρκαγιά από κοντά και αν ναι σε ποια περιοχή και ποιο έτος; Οι περισσότεροι κάτοικοι απάντησαν: ΝΑΙ  (Κινέτα)

3η) Γνωρίζετε αν σε κάποια/κάποιες πυρκαγιές έχουν κινδυνεύσει σπίτια; Οι περισσότεροι κάτοικοι απάντησαν: Πολλές φορές

4η) Συνήθως τι καίγεται περισσότερο στις εκτάσεις που καίγονται στην περιοχή σας; Οι περισσότεροι κάτοικοι απάντησαν: Δέντρα

5η) Οι πυρκαγιές επηρεάζουν αρνητικά την οικονομική ανάπτυξη του τόπου σας; Οι περισσότεροι κάτοικοι απάντησαν: Πάρα πολύ

6η) Πιστεύετε ότι οι περισσότερες φωτιές οφείλονται σε αμέλεια, πρόθεση ή φυσικά / τεχνικά αίτια; Οι περισσότεροι κάτοικοι απάντησαν: Σε πρόθεση

7η) Οι πυρκαγιές από αμέλεια στον τόπο σας σε ποιες αιτίες οφείλονται κυρίως; Οι περισσότεροι κάτοικοι απάντησαν: Κάψιμο χόρτων / κλαδιών, Κάψιμο σκουπιδιών, Πέταμα τσιγάρου

8η) Πού  οφείλονται οι πυρκαγιές από τεχνικά/φυσικά αίτια στον τόπο σας; Οι περισσότεροι κάτοικοι απάντησαν: Σε σπινθηρισμούς στο δίκτυο της ΔΕΗ,  Ανάφλεξη σκουπιδιών, Κεραυνός

9η) Για ποιο λόγο νομίζετε ότι συμβαίνουν οι πυρκαγιές από πρόθεση; Οι περισσότεροι κάτοικοι απάντησαν: Οικοπεδοποίηση, Πυρομανείς, Δημιουργία αγροτικής γης

10η) Ποιες είναι οι κυριότερες επιπτώσεις από τις δασικές πυρκαγιές στον τόπο σας; Οι περισσότεροι κάτοικοι απάντησαν: Απώλεια ανθρώπινης ζωής και περιουσίας, Καταστροφή της φύσης

11η) Ήταν αποτελεσματικός ο τρόπος που αντιμετωπίστηκαν οι πυρκαγιές μέχρι σήμερα  από τους αρμόδιους φορείς;  Οι περισσότεροι κάτοικοι απάντησαν: Αρκετά

12η) Τι θα πρέπει να γίνει στον τόπο μας για να έχουμε λιγότερες πυρκαγιές; Οι περισσότεροι κάτοικοι απάντησαν: Ενημέρωση πολιτών, Ενίσχυση δασοπυρόσβεσης και Έργα πρόληψης.

13η) Αν μια περιοχή καεί, ποια είναι η καλύτερη λύση για να δημιουργηθεί ξανά το δάσος; Οι περισσότεροι κάτοικοι απάντησαν: Συνδυασμός Απαγόρευσης βόσκησης, Τεχνητής αναδάσωσης, Φυσικής αναγέννησης και Αντιδιαβρωτικών έργων

14η) Ως πολίτης έχετε ρόλο στην αντιμετώπιση των πυρκαγιών; Οι περισσότεροι κάτοικοι απάντησαν: ΝΑΙ

15η) Τι σκοπεύετε να κάνετε φέτος το καλοκαίρι για το πρόβλημα αυτό; Οι περισσότεροι κάτοικοι απάντησαν: Θα ειδοποιώ αμέσως την Πυροσβεστική στο τηλέφωνο 199  και Δε θα ανάβω φωτιά

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΜΕΓΑΡΩΝ

Στις 22 Μαΐου 2019 επισκεφθήκαμε την Πυροσβεστική Υπηρεσία Μεγάρων. Συζητήσαμε με τον πυροσβέστη κ. Αντρέα Σπαθή από τον οποίο μάθαμε πολλά πράγματα για την πρόληψη και αντιμετώπιση των πυρκαγιών και για τον τρόπο άμεσης δράσης της πυροσβεστικής.

Μάθαμε:

Η αντιπυρική περίοδος του χρόνου είναι από την 1η Μαΐου μέχρι την 31η  Οκτωβρίου. Σ’ αυτήν τη χρονική περίοδο δεν επιτρέπεται να ανάβουμε φωτιά στην αυλή ή τον κήπο του σπιτιού μας, στο εξοχικό μας και φυσικά πουθενά και για κανένα λόγο στο δάσος. Αν υπάρχει απόλυτη ν’ ανάψει κάποιος φωτιά π.χ. για να κάψει χόρτα ή σκουπίδια, πρέπει οπωσδήποτε να καλέσει την πυροσβεστική και να ζητήσει προληπτικά ένα όχημα για πυρασφάλεια.

Στο σπίτι προσέχουμε πολύ τα πολύμπριζα τα οποία δεν πρέπει να παραφορτώνουμε με πολλές πρίζες. Ν’ αγοράζουμε πολύμπριζα καλής ποιότητος και να τα ξεσκονίζουμε τακτικά γιατί η σκόνη μπορεί να προκαλέσει πυρκαγιά.

Αν πιάσει φωτιά το λάδι στο τηγάνι, δε ρίχνουμε ποτέ νερό αλλά το σκεπάζουμε με μια βρεγμένη πετσέτα.

Πρέπει να έχουμε στο σπίτι πυροσβεστήρα ξηράς σκόνης και να ξέρουμε να τον χρησιμοποιούμε. Επίσης πρέπει κάθε τόσο να ελέγχουμε αν έχει λήξει η ημερομηνία κανονικής λειτουργίας του και χρειάζεται αναγόμωση.

Σε περίπτωση πυρκαγιάς κρατάμε την ψυχραιμία μας και δεν μας πιάνει πανικός. Κατεβάζουμε αμέσως το Γενικό διακόπτη του ηλεκτρικού ρεύματος και παίρνουμε τηλέφωνο την πυροσβεστική.

Καθαρίζουμε τα χόρτα γύρω από το σπίτι μας, κάτω από τα δέντρα του κήπου μας και από τα κεραμίδια της σκεπής. Επίσης μαζεύουμε τις τέντες, αν αντιληφθούμε ότι έπιασε πυρκαγιά.

Σε περίπτωση πυρκαγιάς παίρνουμε τηλέφωνο στο 199. Δίνουμε την ακριβή διεύθυνσή μας ή την τοποθεσία που βρισκόμαστε κι εξηγούμε με λίγα λόγια τι συμβαίνει.

Είδαμε τα εργαλεία που υπάρχουν μέσα σ’ ένα πυροσβεστικό όχημα και τα οποία χρησιμοποιούν οι πυροσβέστες για την κατάσβεση μιας πυρκαγιάς.

Το πυροσβεστικό όχημα διαθέτει τσεκούρια, αλυσοπρίονο, τροχό κοπής μετάλλων, εργαλειοθήκες με μικρά εργαλεία, γεννήτρια ηλεκτρικού ρεύματος, σκάλες, μάνικες, αρκετό νερό κ.α.

Το σήμα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας: «ΘΑΡΣΕΙΝ ΣΩΖΕΙΝ»

Το τηλέφωνο της Πυροσβεστικής σε περίπτωση πυρκαγιάς.

Κλείνουμε τη σύντομη αυτή παρουσίαση με τις ωραίες ζωγραφιές – τοιχογραφίες που θαυμάσαμε στον τοίχο της αίθουσας της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας και που είναι έργο του συμπολίτη μας πυροσβέστη Κωνσταντίνου Μήτσου.

1η : Φυσικό περιβάλλον – Δάσος.

Ελικόπτερο της Πυροσβεστικής ρίχνει νερό σε δασική πυρκαγιά.

Αεροπλάνο της Πυροσβεστικής ρίχνει νερό σε δασική πυρκαγιά.

Η αφίσα μας: «ΟΧΙ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΓΙΑΤΙ ΚΑΗΚΑΜΕ»

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΑΣΟΣ;

Μεγάλη έκταση γης που σκεπάζεται από άγρια δένδρα, πεύκα, βελανιδιές, έλατα, καστανιές, οξιές, πουρνάρια κλπ. Τα δένδρα εκτός από την οικονομική τους χρησιμότητα για προμήθεια δηλαδή των γνωστών δασικών προϊόντων (ξυλεία, καυσόξυλα, κάρβουνα, ρετσίνι, καρποί κλπ.) έχουν μεγάλη κλιματολογική σπουδαιότητα. Αποτελούν δηλαδή εμπόδιο στους δυνατούς ανέμους, διευκολύνουν την απορρόφηση του νερού της βροχής από το έδαφος και εμποδίζουν το σχηματισμό καταρρακτών γιατί συγκρατούν με τις ρίζες τους το έδαφος όπου υπάρχουν. Χρησιμεύουν επίσης σαν τόποι βοσκής, κυνηγιού, ξεκούρασης, παραμονής αρρώστων κ.α. Τα δάση χωρίζονται σε φυσικά ή παρθένα και τεχνητά.
Αναφορικά με τα δένδρα που το αποτελούν, το δάσος λέγεται ομήλικο ή ανομήλικο, ανάλογα με το αν τα δένδρα του είναι της ίδιας ή διαφορετικής ηλικίας, αμιγές ή μεικτό, αν φυτρώνουν σε αυτό  ένα ή πολλά είδη δένδρων, δημόσιο ή ιδιωτικό κλπ. Η Ελλάδα στα αρχαία χρόνια ήταν σκεπασμένη ολόκληρη, όπως και όλη σχεδόν η ευρωπαϊκή ήπειρος, από πυκνότατα δάση, που σιγά σιγά τα αραίωσαν και τα αφάνισαν, πιο πολύ οι γεωργικές καλλιέργειες, η υλοτομία και οι πυρκαγιές. Α.Π.

Το δάσος είναι μια μεγάλη έκταση από δέντρα όπως πεύκα, έλατα, πλάτανοι, αγριοκερασιές, αγρι-αχλαδιές κλπ. μέσα στα  βουνά. Εκεί ζουν πολλά είδη ζώων. Λύκοι, φίδια, λαγοί, αλεπούδες, σκίουροι κ.α. Είναι ένα μεγάλο οικοσύστημα πολύ σημαντικό για τη ζωή μας. Δ.Τ. & Σ. Μ.

ΤΙ ΜΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΟ ΔΑΣΟΣ;

Τα δάση είναι μια πολύτιμη πηγή πλούτου για κάθε χώρα. Προσφέρουν στην εθνική οικονομία την πρώτη ύλη για πολλά προϊόντα. Αυτή είναι η ξυλεία που χρησιμοποιείται απ? τον άνθρωπο σαν καύσιμη ύλη, για την παραγωγή επίπλων και χαρτιού, αλλά και στις διάφορες οικοδομές, στην μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας και τις τηλεπικοινωνίες και σε πάρα πολλές εφαρμογές. Όμως και αρκετούς θρεπτικούς καρπούς προσφέρουν τα δάση στους ανθρώπους, όπως και χίλια δυο βότανα που είναι απαραίτητα στην Παρασκευή φαρμάκων. Εκείνο όμως που χαρίζουν στην πλάση απλόχερα, είναι το πολύτιμο δώρο που λέγεται οξυγόνο, ο καθαρός ζωογόνος αέρας που χωρίς αυτόν είναι αδύνατο να ζήσει άνθρωπος ή ζώο πάνω στη γη. Π.Δ. 


ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΤΟ ΔΑΣΟΣ
ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΤΑ ΔΑΣΗ;

Το δάσος επιδρά στο κλίμα του πλανήτη και αποτελεί την κυριότερη πηγή οξυγόνου. Γι? αυτό κάθε κράτος φροντίζει με εργασίες αναδασώσεων να διατηρεί το δασικό του πλούτο. Κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες στρέμματα δασών καταστρέφονται από πυρκαγιές δημιουργώντας σημαντικά προβλήματα στο οικοσύστημα. Τα δάση εξαφανίζονται πολλές φορές και από την οικοπεδοποίησή τους από τους κερδοσκόπους και από την παράνομη υλοτομία. Στην κακή ποιοτική κατάσταση των δασών της Ελλάδας έχει συμβάλλει και η ανεξέλεγκτη βοσκή, ιδιαίτερα μετά τις πυρκαγιές, καθώς ανακόπτει τις φυσικές διαδικασίες ανάκαμψης του δάσους. Άλλοι κίνδυνοι που απειλούν τα δάση είναι οι επιδρομές εντόμων ή μυκήτων, ανεμοθύελλες ή χιονοθύελλες. Εξίσου αρνητικές συνέπειες επιφέρουν και οι αλλεπάλληλες εκχερσώσεις οι οποίες μειώνουν την έκταση των δασών. Η προστασία των δασών αποτελεί ένα ακόμα ζητούμενο των περιβαλλοντικών φορέων, όχι μόνο για τη διασφάλιση της ποιότητας ζωής, αλλά και για την προστασία σπανίων ειδών της ελληνικής χλωρίδας και πανίδας. Ε.Τ. &Π.Μ.

ΖΩΑ ΚΑΙ ΦΥΤΑ ΑΠΕΙΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ

Δεκάδες είδη ζώων και φυτών εξαφανίζονται καθημερινά. Αιτία είναι η ανεξέλεγκτη συρρίκνωση των βιοτόπων τους, το παράνομο κυνήγι, η ρύπανση της ατμόσφαιρας και οι κλιματικές αλλαγές. 15.589 γνωστά ζώα και φυτά απειλούνται σοβαρά με εξαφάνιση, όπως τα γιγάντια πάντα, οι τίγρεις, η τίγρη της Σουμάτρα,  οι ρινόκεροι, η θαλάσσια χελώνα, η χελώνα caretta caretta ο αργυροπελεκάνος, τα δελφίνια της Μεσογείου, η μεσογειακή φώκια , η καφέ αρκούδα κ.α. Οι κλιματικές αλλαγές απειλούν να καταστρέψουν περιοχές και είδη του φυτικού βασιλείου όπως το μεγάλο κοραλλιογενή ύφαλο στην Αυστραλία ο ποιος κινδυνεύει με αποχρωματισμό των κοραλλιών και το σταδιακό θάνατό τους που προκαλείται από την αύξηση της θερμοκρασίας του νερού. Ο πιο μεγάλος ποταμός στην Ασία ο Γιάνγκ Τσε Γιάνγκ στην Κίνα, από την έλλειψη νερού καθώς και οι παγετώνες λιώνουν και εξαφανίζονται (και μαζί τους θα εξαφανισθούν και τα ζώα που ζουν εκεί). Επίσης τα δέντρα Alerce στη Χιλή και την Αργεντινή. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε στην αλλαγή του κλίματος, που επιφέρει την εξαφάνιση των ειδών, είναι να περιορίσουμε στο ελάχιστο την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη, η οποία οφείλεται κατά κύριο λόγο στις ανθρώπινες δραστηριότητες. Μ.Δ. 

Η ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μεγάλη μείωση των δασών. Η μείωση αυτή οφείλεται σε καταστροφές που είναι φυσικές ή προκαλούνται από τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι κόβουν δέντρα για να χτίσουν σπίτια. Πολλές φορές βλέπουμε περιοχές που κάποτε ήταν πυκνά δάση τώρα να είναι πυκνοκατοικημένες πόλεις. Άλλη μια καταστροφή που οφείλεται στον άνθρωπο είναι οι πυρκαγιές από εμπρησμούς που μπορούν να κάψουν χιλιάδες στρέμματα δάσους. Επίσης οι άνθρωποι κόβουν δέντρα για να τα χρησιμοποιήσουν ως πρώτη ύλη  σε διάφορες κατασκευές (ξυλεία για τις οικοδομές, έπιπλα, χαρτί κλπ.). Ακόμα για τη μείωση των δασών ευθύνονται και οι φυσικές καταστροφές όπως π.χ. πλημμύρες, πυρκαγιές από κεραυνούς, η αποξήρανση δασών λόγω κλιματικών αλλαγών. Γι? αυτό όσο είναι καιρός πρέπει να φροντίσουμε να σωθούν τα δάση που έχουν απομείνει  και συγχρόνως να αναδασώσουμε τις περιοχές με τα καμένα δάση για το καλό της ανθρωπότητας. Π.Κ.

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ

Η καταστροφή των δασών είναι μεγάλο πλήγμα για την ανθρωπότητα και τη φύση. Το έδαφος υποχωρεί, το οξυγόνο μειώνεται, το ζωικό και το φυτικό βασίλειο εξαφανίζεται. Οι καταρρακτώδεις βροχές σχηματίζουν στο έδαφος με τις πλημμύρες ορμητικούς χείμαρρους που παρασύρουν στο πέρασμά τους πολύ χώμα και ξεκόβονται βράχια.  Η αδιαφορία και η αχόρταγη επιθυμία του ανθρώπου για καλοπέραση μαζί με την εκμετάλλευση των δασών από μέρους του προκαλεί καταστροφές στα δάση του πλανήτη μας. Ο πλανήτης γη κινδυνεύει. Άνθρωποι, εμείς τα παιδιά εκπέμπουμε S.O.S. σε όλα τα πλάτη και μήκη της γης. Ει.Μ. & Π.Π.& Κ.Π.   


ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ – ΜΕΤΡΑ ΠΥΡΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

Οι πυρκαγιές στην Ελλάδα

Τα τελευταία χρόνια οι πυρκαγιές στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί πολύ. Έτσι οι συνέπειες είναι πάρα πολλές και άσχημες, όπως μείωση των δασών, όχι καθαρό οξυγόνο, διάφορα αναπνευστικά προβλήματα κ.α. Το δάσος για μια μεγάλη πόλη είναι ένας πνεύμονας ζωής. Για να μην καταστρέφουμε τα δάση πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί, όταν κάνουμε διάφορες δραστηριότητες στο δάσος. Να προσέχουμε όταν ψήνουμε, όταν καίμε ξερά χόρτα αλλά και οι οδηγοί πρέπει να μην πετάνε τσιγάρα από τα αυτοκίνητά τους. Επίσης υπάρχουν κάποιοι κακοί άνθρωποι, οι εμπρηστές, οι οποίοι  καταστρέφουν επίτηδες το δάσος. Δ.Τ.

Μέτρα πυροπροστασίας

1) Καθαρίζουμε το χώρο από ξερά χόρτα, γκαζάκια υγραερίου και άλλα εύφλεκτα υλικά.
2)  Δημιουργούμε αντιπυρικές ζώνες για να μη μεταδίδεται η φωτιά.
3)  Έχουμε δεξαμενές γεμάτες με νερό και πυροσβεστικούς κρουνούς για ώρα ανάγκης.

Τι πρέπει να προσέχετε για να αποτρέψετε την εκδήλωση πυρκαγιάς: Μην καίτε σκουπίδια ή ξερά χόρτα και κλαδιά κατά την διάρκεια των θερινών μηνών. Μην ανάβετε τους θερινούς μήνες υπαίθριες ψησταριές στα δάση ή σε χώρους που υπάρχουν ξερά χόρτα. Αποφύγετε τις υπαίθριες εργασίες που ενδέχεται να προκαλέσουν πυρκαγιά (οξυγονοκολλήσεις, χρήση τροχού ή άλλου εργαλείου που δημιουργεί σπινθήρες). Μην πετάτε ποτέ αναμμένα τσιγάρα όταν βρίσκεστε σε υπαίθριους χώρους. Μην αφήνετε σκουπίδια στο δάσος. Υπάρχει κίνδυνος ανάφλεξης. Σεβαστείτε τα απαγορευτικά πρόσβασης σε περιόδους υψηλού κίνδυνου.

Αν το σπίτι σας βρίσκεται μέσα ή κοντά σε δάσος ή δασική έκταση: Δημιουργήστε μια αντιπυρική ζώνη γύρω από το σπίτι σας καθαρίζοντας και απομακρύνοντας σε ακτίνα τουλάχιστον 10 μέτρων τα ξερά χόρτα, τις πευκοβελόνες, τα ξερά φύλλα, τα κλαδιά κλπ. Κλαδέψτε τα δένδρα μέχρι το ύψος των 3 μέτρων, ανάλογα με την ηλικία τους και την κατάσταση των κλαδιών τους. Απομακρύνετε όλα τα ξερά κλαδιά από τα δέντρα και τους θάμνους. Μην αφήνετε τα κλαδιά των δένδρων να ακουμπούν στους τοίχους τη στέγη και τα μπαλκόνια. Κλαδέψτε τα έτσι ώστε να υπάρχει απόσταση τουλάχιστον 5 μέτρων από το σπίτι σας. Αραιώστε γύρω από το κτίσμα την δενδρώδη βλάστηση έτσι ώστε τα κλαδιά του ενός δένδρου να απέχουν τουλάχιστον 3 μέτρα από τα κλαδιά του άλλου. Για λόγους ακόμη μεγαλύτερης ασφάλειας και όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, απομακρύνετε την δενδρώδη και θαμνώδη βλάστηση γύρω από το κτίσμα σε απόσταση τουλάχιστον 10 μέτρων. Μην τοποθετείτε πλαστικές υδρορροές ή πλαστικούς οχετούς νερού στους τοίχους του κτίσματος. Προφυλάξετε, εξωτερικά, τα παράθυρα και τις γυάλινες πόρτες, τοποθετώντας παντζούρια από μη εύφλεκτα υλικά. Καλύψτε τις καμινάδες και τους αγωγούς εξαερισμού του κτίσματος με ειδικό, μη εύφλεκτο, συρμάτινο σύρμα έτσι ώστε οι σπίθες να μην μπορούν να διεισδύσουν στο εσωτερικό του κτιρίου. Μην αποθηκεύετε εύφλεκτα αντικείμενα κοντά στο σπίτι. Αποφύγετε την κατασκευή ακάλυπτων δεξαμενών καυσίμου κοντά στο σπίτι σας. Τοποθετήστε τα καυσόξυλα σε κλειστούς και προφυλαγμένους χώρους. Προμηθευτείτε τους κατάλληλους πυροσβεστήρες και μεριμνήστε για τη συντήρηση τους. Εξοπλιστείτε με σωλήνα ποτίσματος με μήκος ανάλογο της περιοχής που θέλετε να προστατεύσετε σε περίπτωση πυρκαγιάς. Μία δεξαμενή νερού, μια απλή αντλία που λειτουργεί χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και ένας σωλήνας νερού, μπορεί να σας προστατεύσουν από την πυρκαγιά.

Πώς πρέπει να ενεργήσετε μόλις αντιληφθείτε πυρκαγιά;

Τηλεφωνήστε ΑΜΕΣΩΣ στο Κέντρο της Πυροσβεστικής (στον αριθμό κλήσης 199) και δώστε σαφείς πληροφορίες για την τοποθεσία και το ακριβές σημείο που βρίσκεστε, καθώς και πληροφορίες για την τοποθεσία και το ακριβές σημείο που βλέπετε την πυρκαγιά. Περιγράψτε το είδος της βλάστησης που καίγεται. Προσδιορίστε την κατεύθυνση της πυρκαγιάς. Μην κλείσετε το τηλέφωνο προτού δώσετε όλες τις απαραίτητες πληροφορίες.

Τι πρέπει να κάνετε έξω από το σπίτι σας, αν η πυρκαγιά πλησιάζει;

Διατηρήστε την ψυχραιμία σας. Απομακρύνετε αμέσως όλα τα εύφλεκτα υλικά από τον περίγυρο του κτίσματος και μεταφέρετέ τα σε κλειστούς και προφυλαγμένους χώρους. Η ανάφλεξή τους μπορεί να συμβάλει στην μετάδοση της πυρκαγιάς στο κτήριο. Κλείστε όλες τις διόδους (καμινάδες, παράθυρα, πόρτες, κλπ) έτσι ώστε να εμποδίσετε τις καύτρες να διεισδύσουν στο εσωτερικό του κτηρίου. Κλείστε όλες τις παροχές στις συσκευές φυσικού αερίου και υγρών καυσίμων μέσα και έξω από το κτίσμα. Μαζέψτε άμεσα όλες τις τέντες που έχετε ανοίξει στα μπαλκόνια και τα παράθυρα του κτίσματος. Ανοίξτε την πόρτα του κήπου για να διευκολύνετε την πρόσβαση των πυροσβεστικών οχημάτων. Τοποθετήστε σκάλα στην εξωτερική πλευρά του κτιρίου έτσι ώστε να ανέβει κάποιος άμεσα στη στέγη του. Η σκάλα θα πρέπει να τοποθετηθεί στην πλευρά του κτηρίου που βρίσκεται αντίθετα από την κατεύθυνση που έρχεται η πυρκαγιά. Συνδέστε τους σωλήνες ποτίσματος με τις βρύσες που έχετε στο εξωτερικό του κτίσματος και απλώστε τους σωλήνες έτσι ώστε να καλύπτεται όλη η περίμετρος του. Εάν η ορατότητα είναι μειωμένη ανάψτε τόσο τα εσωτερικά όσο και τα εξωτερικά φώτα του κτηρίου για να γίνει περισσότερο ορατό μέσα από τους καπνούς.

Αν η πυρκαγιά είναι στο κατώφλι σας: Μην επιχειρείτε την εγκατάλειψη του χώρου σας, εκτός εάν η διαφυγή σας είναι πλήρως εξασφαλισμένη. Η πιθανότητα επιβίωσης σε ένα οικοδόμημα κατασκευασμένο από άφλεκτα υλικά είναι μεγάλη, ενώ αντίθετα είναι μικρή μέσα σε αυτοκίνητο το οποίο βρίσκεται σε καπνούς και φλόγες. Μπείτε μέσα στο σπίτι μαζί με όλη την οικογένεια σας και τα κατοικίδια ζώα σας. Κλείστε καλά όλες τις πόρτες και τα παράθυρα και φράξτε όλες τις χαραμάδες με βρεγμένα πανιά για να μην μπει καπνός στο εσωτερικό του κτιρίου. Απομακρύνετε τις κουρτίνες από τα παράθυρα. Απομακρύνετε προς το εσωτερικό των δωματίων τα έπιπλα που βρίσκονται κοντά στα παράθυρα και τις εξωτερικές πόρτες. Κλείστε όλες τις ενδιάμεσες πόρτες για να επιβραδύνετε την εξάπλωση της πυρκαγιάς στο εσωτερικό του κτηρίου. Γεμίστε τις μπανιέρες, τις λεκάνες και τους κουβάδες έτσι ώστε να υπάρχει άμεσα εφεδρικό νερό. Συγκεντρωθείτε όλοι μαζί σε ένα χώρο. Προβλέψτε να έχετε ένα φακό και εφεδρικές μπαταρίες δίπλα σας σε περίπτωση που διακοπεί το ηλεκτρικό ρεύμα. Αν το σπίτι σας είναι ξύλινη κατασκευή, αναζητήστε καταφύγιο σε γειτονικό κτιστό σπίτι. Αν διαταχθεί εκκένωση της περιοχής ακολουθήστε πιστά τις οδηγίες και τις διαδρομές που θα σας δοθούν.

Μόλις περάσει η πυρκαγιά: Μόλις περάσει η πυρκαγιά βγείτε έξω από το σπίτι σας και σβήστε αμέσως τις μικροεστίες που παραμένουν. Ελέγχετε για τουλάχιστον 48 ώρες, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, την περίμετρο και όλους τους εξωτερικούς χώρους του κτίσματος για πιθανές μικροεστίες και αναζωπυρώσεις.

ΠΟΙΟΙ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΑΣΟΣ

Οι δασοφύλακες προσέχουν το δάσος. Μη γίνει παράνομο κυνήγι από τους λαθροκυνηγούς ή να μην κοπούν δένδρα. Οι πυροσβέστες τρέχουν και σβήνουν τη φωτιά στο δάσος και δεν ησυχάζουν αν δεν σιγουρευτούν ότι έσβησε τελείως.  Αυτοί που ασχολούνται με το φύτεμα λουλουδιών και δένδρων και γενικότερα εμείς γιατί εμείς αποφασίζουμε αν θα υπάρχει δάσος ή όχι. Παράδειγμα ρίχνουμε ένα τσιγάρο που μπορεί να προκαλέσει  πολύ κακό στο δάσος. Να το κάψει και να το καταστρέψει τελείως. Ή ρίχνουμε σκουπίδια και το μολύνουμε. Λ.Φ.-Ν.Τ.

ΔΕΝΔΡΟΦΥΤΕΥΣΗ

Για να φυτέψουμε δέντρα καθαρίζουμε πρώτα το γύρω χώρο απ? όλα τα ξερά χόρτα και κλαδιά, εάν υπάρχουν. Στη συνέχεια ανοίγουμε λακκούβες περίπου μισό μέτρο βάθος. Φυτεύουμε τα κατάλληλα φυτά που μπορούν να αναπτυχθούν στην περιοχή αυτή βάζοντάς τα μέσα στις λακκούβες που έχουμε ανοίξει και σκεπάζοντας από πάνω με μαλακό χώμα μέχρι να καλυφθούν όλες οι ρίζες τους. Τέλος τα ποτίζουμε με νερό και τα αφήνουμε να αναπτυχθούν. Υπάρχει και ο τρόπος μέσω αεροπλάνου που πετάει στη γη ειδικά διαμορφωμένους σπόρους μαζί με χώμα που είναι σαν μπαλάκια του τένις. Στη συνέχεια με τη φυσική βροχή και τη βοήθεια του ήλιου αρχίζουν να μεγαλώνουν.  Τη μέθοδο αυτή εφαρμόζουν κυρίως τα ξένα κράτη (Ιαπωνία, Κίνα, Αυστραλία, Αμερική).

ΑΡΜΟΔΙΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Διευθύνσεις Δασών:  Διεύθυνση Δασών Δυτικής Αττικής

Δασαρχείο Μεγάρων:  Δασονομία Μεγάρων, Δασονομία Κινέττας

Πολίτες: Εμείς οι πολίτες για τα διάφορα θέματα που μας απασχολούν σχετικά με το δάσος, απευθυνόμαστε στα δασονομία που υπάγονται στο δασαρχείο. Αν καεί ένα δάσος ή κάποιος κάνει μια εκχέρσωση, κόψει δηλαδή μερικά δέντρα, θα πάει το δασονομείο και θα καταγράψει την περιοχή και μετά θα ενημερωθεί το δασαρχείο το οποίο με τη σειρά του θα κάνει την πρόταση να κηρυχτεί η περιοχή αυτή αναδασωτέα. Στη συνέχεια η νομαρχία που έχει τη διεύθυνση των δασών Δυτικής Αττικής θα κάνει τη δική της πρόταση και θα στείλει στην περιφέρεια που έχει τη γενική διεύθυνση δασών και ο περιφερειάρχης θα κηρύξει την έκταση αναδασωτέα. Όλα αυτά θα έχουν γίνει το πολύ μέσα σε 15 ημέρες. Αμέσως τότε ισχύουν οι νόμοι που υπάρχουν για τις αναδασωτέες εκτάσεις και απαγορεύονται όλα αυτά που προείπαμε (βοσκή, καλλιέργεια, εκχέρσωση κλπ.). Ο περιφερειάρχης ενημερώνει το υπουργείο όπου γράφεται στα πρακτικά και ο πρόεδρος της δημοκρατίας και ο πρωθυπουργός έχουν την ευθύνη για την τήρηση των αποφάσεων αυτών. Από εκείνη τη στιγμή όποιος κάνει ένα παράπτωμα στην περιοχή αυτή δικάζεται και αρχικά παίρνει ένα πρόστιμο από το δασαρχείο κατόπιν υπάρχει ένα πρωτοβάθμιο δικαστήριο που είναι στη διεύθυνση δασών δυτικής Αττικής. Μετά ένα δευτεροβάθμιο δικαστήριο που είναι στην περιφέρεια και τέλος το μεγάλο δικαστήριο του συμβουλίου της επικρατείας. Οι αποφάσεις του συμβουλίου επικρατείας δεν προσβάλλονται από κανέναν και είναι οριστικές. Αντίστροφα τώρα, αν πρέπει να γίνει ένα έργο μέσα στο δάσος π.χ. ένας δρόμος ή μια γέφυρα, δίνεται εντολή από το υπουργείο και δίνονται τα χρήματα στην περιφέρεια. Αυτή με τη σειρά της τα δίνει στη νομαρχία που κι αυτή τα δίνει στη διεύθυνση δασών δυτικής Αττικής η οποία τα δίνει στο δήμο Μεγαρέων για να γίνει το έργο. Πάντως αν κάποιος δει φωτιά ή καπνό πρέπει  να τηλεφωνήσει στην Πυροσβεστική υπηρεσία στον αριθμό 199. Η πυροσβεστική των Μεγάρων έχει τηλέφωνο 2296089350 και 2296083199.

Ποια δάση έχουμε στην περιοχή μας; Υπάρχουν περιοχές που δεν έχουν δέντρα αλλά χαρακτηρίζονται δασικές;

Βόρεια των Μεγάρων υπάρχει το όρος Πατέρας που είχε καεί το 1985. Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, τα δέντρα του είναι πολύ λίγα. Όμως σε όλο το όρος αυτό ισχύουν οι προστατευτικές διατάξεις των δασών. Ακόμα κι εκεί δηλαδή που δε φύτρωσαν δέντρα αλλά φρύγανα, θυμάρια, λουλούδια ή έγιναν λιβάδια ή απόμειναν οι βραχώδεις εκτάσεις κλπ. απαγορεύεται οποιαδήποτε δραστηριότητα αντίθετη με τις διατάξεις περί δασών. Έχουμε ένα πολύ μεγάλο δάσος Χαλεπίου Πεύκης βορειοδυτικά στο όρος Πατέρας, το οποίο σώθηκε από τη φωτιά του 1985, στις περιοχές της Λούμπας, του Ζάχουλη, της Κορώνας. Δυτικά έχουμε τα δασωμένα ρέματα με τις απότομες πλαγιές και τις βραχώδεις εκτάσεις του Βαρυκού και του Πευκενέα και την οροσειρά των Γερανείων με ψηλότερη κορυφή τον Ελατιά. Αυτό το δάσος είναι από τους τελευταίους άθικτους πνεύμονες πρασίνου που έχουν απομείνει στην Αττική. Εκεί έχουμε μεγάλα πευκοδάση κι ένα σημαντικό ελατοδάσος. Νοτιοδυτικά υπάρχει το μεγάλο πευκοδάσος της Κινέτας που λόγω των καιρικών συνθηκών (πιο ζεστός καιρός, λιγότερο κρύο, περισσότερη υγρασία) είναι ένα υγιές πευκοδάσος. Νότια των Μεγάρων έχουμε τη φρυγανώδη δασική έκταση στο λόφο του Αγίου Γεωργίου της Πάχης που είναι και αρχαιολογικός χώρος (η Ηράκλεια Μινώα και δίπλα η Νισαία, το αρχαίο λιμάνι των Μεγάρων). Νοτιοανατολικά στην περιοχή της Αγίας Τριάδας έχουμε επίσης φρυγανώδεις δασικές εκτάσεις. Όλες οι προστατευτικές διατάξεις που ισχύουν για το δάσος και τις δασικές εκτάσεις ισχύουν και για τις φρυγανώδεις, τις χορτολιβαδικές και τις αναδασωτέες. 

ΕΚΦΡΑΣΗ-ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΔΑΣΟΣ

ΑΙΝΙΓΜΑ
Είναι φουντωτό με πλατιά φύλλα και από τα φύλλα πήρε τ? όνομά του. Τι είναι; Π.Μ.

ΑΝΕΚΔΟΤΟ
Ερ.: Τι δουλειά έχει ένα κινητό στο δάσος;
Απ.: Για να παίρνουν τηλέφωνο την πυροσβεστική τα ζώα όταν πιάνει φωτιά το δάσος

ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΦΩ

Θέμα: «Η πολύ λαίμαργη μπουλντόζα που έφαγε όλα τα σπιτάκια και τα δέντρα». 

Ζούσε μια φορά κι έναν καιρό στο μεγάλο το βουνό μια πολύ λαίμαργη μπουλντόζα. Αυτή η μπουλντόζα ήταν τόσο πολύ λαίμαργη, που μια μέρα αποφάσισε να φάει όλα τα μικρά σπιτάκια και τα δέντρα και να μην αφήσει ούτε φυλλαράκι! Έτσι λοιπόν:

Έφαγε όλα τα δέντρα,
τα εξοχικά σπιτάκια
και του δάσους τα μικρά ζωάκια.
Λύκους, σκύλους και γατάκια,
νεογέννητα μικρά πουλάκια.
Αγελάδες, προβατάκια,
κατσικούλες, γουρουνάκια,
περδικούλες, αρκουδάκια,
γαϊδαράκους, λαγουδάκια,
τις γιδούλες τις μικρές
και τις κότες τις πολλές,
μοσχαράκια τρυφερά
και του δάσους τ’ αγαθά.
Παπαρούνες, μαργαρίτες,
τριαντάφυλλα, τουλίπες.
Χορταράκια και αγκάθια,
βράχους, πέτρες, πετραδάκια.
Πηγές, λίμνες, ποταμάκια
και κελαρυστά ρυάκια.
Γέφυρες και γεφυράκια,
λόφους και υψωματάκια.
Και, πράγμα που δεν πρέπει,
δεν άφησε ούτε άλογο με χαίτη.
Κι έμεινε μεμιάς
στη μέση μιας μεγάλης ερημιάς.
«Τα ‘χαψα όλα – είπε – μία κι έξω,
ώρα τώρα να χωνέψω
τις γιδούλες και τις κότες,
τις πετρούλες τα λοφάκια,
τα κακόμοιρα  σαλιγκαράκια.
Είδε τότε να έρχονται από μακριά
μ’ εργαλεία και σφυριά
έξι εφτά μαστροχαλαστήδες!
«Αχ! σκέφτηκε, τι συμφορά!
Έρχονται να με διαλύσουν
να με κάνουν παλιοσίδερα,
βιδούλες και ροδέλες!
Τι τις ήθελα τις τρέλες;
Τι τρομάρα! Τι τρεμούλα!
Αχ μανούλα μου, γλυκιά μανούλα!»
Τι να κάνει τι;
Ούτε γκαράζ, ούτε αποθήκη να κρυφτεί!
«Αχ! φώναξε, τι φρίκη!
Έφαγα το δάσος και τους λόφους
που με έκρυβαν!
Δεν άφησα ούτε φύλλο.
Ήτανε μεγάλο κρίμα
να φάω και το τελευταίο κλήμα!
Δεν υπάρχει άλλη λύση!
Προτού με κάνουν βίδες,
παλιοσίδερα και λαμαρίνες
πρέπει αυτή η ερημιά
να «ξαναπλημμυρίσει»,
είπε η μπουλντόζα,
άνοιξε το  στόμα
και βγήκαν τα ζωάκια και τα δέντρα,
οι παπαρούνες και οι μαργαρίτες,
χορταράκια, αγκαθάκια,
πέτρες, βράχοι και βραχάκια.
Λόφοι, δρόμοι, γεφυράκια,
πηγές, λιμνούλες, ποταμάκια.
Έκανε η μπουλντόζα ένα μαρσάρισμα,
μες στα δάση χώθηκε/κρύφτηκε και σώθηκε!
Κι από τότε της κόπηκε η λαιμαργία
και τρώει τις πετρούλες μία μία!

(Σύμφωνα με σχετική άσκηση του βιβλίου του Δημοτικού)

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Ο ξυλοκόπος και το δέντρο

Μια φορά ένας ξυλοκόπος πήγε στο δάσος για να κόψει ένα μικρό και όμορφο δέντρο για να το χρησιμοποιήσει ως χριστουγεννιάτικο δέντρο. Αφού έψαξε αρκετή ώρα, βρήκε ένα πανέμορφο φουντωτό δεντράκι. κάθώς όμως πάει να το κόψει ακούει το δέντρο να του λέει:
-Σέ παρακαλώ μη με κόψεις. Είμαι πολύ μικρό ακόμα.
– Και γιατί να μη σε κόψω; Σε τι άλλο θα μπορούσες να μου χρησιμεύσεις εκτός από το να γίνεις ένα όμορφο χριστουγεννιάτικο δέντρο;
– Κι όμως σου προσφέρω πολλά που εσύ δεν τα γνωρίζεις. Σου προσφέρω οξυγόνο, δροσιά ξεκούραση.
– Συγγνώμη μα αυτά που μου λες δεν τα ήξερα. Σου υπόσχομαι πως δε θα ξαναέρθω στο δάσος να κόψω δέντρα και σου υπόσχομαί ότι από σήμερα θα είμαι ο πιο καλός φίλος σου. Δ.Τ. & Σ.Μ.

ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Η Πίτυς και ο Παν
Τα πανάρχαια χρόνια το πεύκο δεν ήταν δένδρο, αλλά μια αιθέρια, πεντάμορφη νύμφη του δάσους που λεγόταν Πίτυς. Η Πίτυς ερωτεύτηκε το Θεό Πάνα. Τον ακολούθησε από πηγή σε πηγή  και της τραγούδησε μαγευτικούς σκοπούς με τη φλογέρα του. Είχε όμως την κακή τύχη να την ερωτευτεί ο Βορέας, ο Θεός του βόρειου ανέμου, που την κυνήγησε για να την πάρει από τον Πάνα. Όταν αυτή του αντιστάθηκε, ο Βορέας οργίστηκε και προσπάθησε να την γκρεμίσει από έναν ψηλό βράχο. Εκείνη τη στιγμή φάνηκε ο Παν που την ευσπλαχνίστηκε και πριν τη δει να τσακίζεται  τη μεταμόρφωσε σε πεύκο.  Οβίδιος  Π.Μ.

 ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ

Το δέντρο από τον καρπό γνωρίζεται.

Το δέντρο που ‘χει τον καρπό όλο πετροβολιέται.

Βασιλικός κι αν μαραθεί τη μυρωδιά την έχει.

Αρραχτός κήπος, έρμα λάχανα.

Το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει.

Στη γειτονιά τριαντάφυλλο και μες στο σπίτι αγκάθι.

Θέλει ν’ ανθίσει το δεντράκι μα η πάχνη δεν τ’ αφήνει.

Όταν πέσει το δέντρο, ο καθένας κόβει ξύλα.

Ο πλάτανος θέλει νερό κι η λεύκα θέλει αέρα.

Και το μικρότερο δέντρο έχει τον ισκιάκο του.

Σε ξένο χωράφι δρεπάνι μη βάζεις.

Ο λύκος από τα μετρημένα τρώει.

Β.Γ.

ΠΟΙΗΜΑ

Συμφωνία μ’ ένα δένδρο
Ένα φίλο μου πιστό,
ένα δένδρο φουντωτό.
Συμφωνία του ’χω κάνει
με χαρτί και με μελάνι.
Να του δίνω εγώ νερό.
Να μου δίνει αυτό χορό.
Να παινεύω τα πουλιά του.
Να του λέω σ’ αγαπώ.
Να μου δίνει τον καρπό.
Ν’ αγκαλιάζω  τον κορμό του.
Να με λέει κι αδερφό του.
Και να ζήσουμε μαζί
όσο ζω κι όσο θα ζει.

Γιώργης Κρόκος

Μπορείτε ν’ απαντήσετε στις παρακάτω ερωτήσεις;

Αυτά τα λουλούδια είναι πολύ άγρια:   ————-

Πηγαίνουμε στο δάσος για να τον αναπνεύσουμε καθαρό: —-

Αέριο απαραίτητο για τη ζωή μας. Μας το δίνουν τα φυτά με την αναπνοή τους:  ——-

Τα φύλλα αυτού του δένδρου είναι σαν βελόνες: —–

Απ’ αυτά αποτελούνται τα δάση:  ——

Ζώο που σ’ όλα τα παραμύθια χαρακτηρίζεται για την πονηριά της:  ——

Το λέμε έτσι γιατί μας περιβάλλει:  ———-

Δέντρο που στολίζεται τα Χριστούγεννα:  —–

Είναι καφετιά κι η εξαδέλφη της, που ζει στο βόρειο πόλο, λευκή. Το χειμώνα κι δυο πέφτουν σε χειμερία νάρκη: ——-

Η – – – – – – – – – – των δασών θα παίξει πολύ μεγάλο ρόλο στην υγεία μας.

Από παλιά ο άνθρωπος ήθελε να πετάξει σαν κι αυτά:  ——

Δέντρο που φυτρώνει κοντά σε νερά. Έχει πλατιά, μεγάλα φύλλα και στη σκιά του ξεκουραζόμαστε το καλοκαίρι: ——–

Αυτές οι βελόνες είναι διαφορετικές. Προέρχονται από ένα γνωστό δέντρο:  ————

Το δεντράκι αυτό ήταν το ιερό σύμβολο της Θεάς Αθηνάς:  —-

Αυτή η δάφνη δε στεφανώνει τους ήρωες γιατί είναι πολύ ? πικρή: ———-

Το μήλο πέφτει κάτω απ’ αυτή: —–

 

ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ – ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Ευχόμαστε καλές διακοπές και καλό καλοκαίρι
σε όλους (μαθητές, γονείς, δασκάλους).
Στους μαθητές της ΣΤ΄ τάξης,
που φεύγουν από το Δημοτικό Σχολείο,
καλή πρόοδο στο Γυμνάσιο.

cropped-Megara.jpg

Γλάρος, ο καλύτερος ψαράς της Πάχης

DSC07259

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Ο κόσμος λάμπει
σαν έν’ αστέρι.
Βουνά και κάμποι,
δέντρα, νερά
γιορτάζουν πάλι
καθώς προβάλλει
το καλοκαίρι,
Θεού χαρά!

Κωστής Παλαμάς

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
– Καλοκαίρι, καλοκαίρι,
τι καλά μας έχεις φέρει;
– Φέρνω του καιρού τη γλύκα,
τα κεράσια και τα σύκα.
Τα σταφύλια έχω στ’ αμπέλι
και το μέλι στην κυψέλη,
τ’ άνθη στην τριανταφυλλιά
και στα δέντρα τα πουλιά.

Χάρης Σακελλαρίου