ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

Δεκέμβριος 14, 2017

Η ΠΡΟΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας

Καθώς εκπνέει το 2017, μια χρονιά πραγματικά καταιγιστικών εξελίξεων, όσον αφορά τη δράση των Οικουμενιστών και την προώθηση των σχεδίων τους (σε συνέχεια της ψευτοσυνόδου της Κρήτης), βρισκόμαστε ξεκάθαρα στη φάση που και οι τελευταίες ψηφίδες της εικόνας μπαίνουν πλέον στη θέση τους. 

Προηγήθηκε ένας μακρός κύκλος επαφών, αγαπολογικών δηλώσεων και «διαλόγων», που βρίσκόταν σε πλήρη εξέλιξη επί δεκαετίες και που μπόρεσε λίγο-λίγο (μέσα στο ευρύτερο κλίμα της μιθριδατικής αποχαύνωσης και παθητικοποίησης της κοινωνίας μας) να επιτύχει τη σταδιακή άμβλυνση και εξουδετέρωση των πνευματικών αντισωμάτων του λαού μας απέναντι στην αδηφάγα επέλαση της Νέας Εποχής. Ταυτόχρονα προχωρούσε επίσης επί δεκαετίες η άλωση των Θεολογικών Σχολών, που πλέον εδώ και καιρό μόνο «μεταπατερική» θολολογία και «νεωτερική» ανοησία παράγουν σε επίπεδο διδακτόρων, μεταπτυχιακών αλλά και απλών αποφοίτων (κατά τον ίδιο ακριβώς δηλαδή τρόπο που ένας εσμός από αποδομητικές συμμορίες ελληνοφοβικών εθνομηδενιστών κι εκκλησιομάχων ψευτοεπιστημόνων έχει αλώσει και λυμαίνεται τις Φιλοσοφικές Σχολές και τα Παιδαγωγικά Τμήματα). Και φυσικά βρισκόταν εν εξελίξει (ιδίως τα τελευταία χρόνια) και η παράλληλη εκστρατεία προβολής του κάθε πλανεμένου οικουμενιστή και «νεωτεριστή» (κληρικού τε και λαϊκού) ως προοδευτικού, χαρισματικού και… φωτισμένου, την ώρα που οι εκφράζοντες λόγον αληθείας και αυθεντικής πατερικής παραδόσεως καθυβρίζονταν χυδαία κι εξουθενώνονταν ως μουχλιασμένοι, οπισθοδρομικοί, σκοταδιστές ή ακόμη και ψυχασθενείς.

     Ενώ όμως έτσι είχε η κατάσταση, τα πράγματα δεν ήταν πάντοτε ορατά δια γυμνού οφθαλμού. Επί πολλά χρόνια οι ινστρούχτορες της παναίρεσης δούλευαν υπόγεια και με μεγάλη προσοχή, οι εξελίξεις ήταν αργές και σε μεγάλο βαθμό συγκεκαλυμμένες, σε πολλές περιπτώσεις τηρούνταν τα προσχήματα. Για προφανείς λόγους φυσικά όλα αυτά. Το χωράφι έπρεπε να σπαρεί προσεκτικά, όλες οι διαλυτικές διεργασίες να πραγματοποιηθούν μεθοδικά, το νερό μέσα στην κατσαρόλα να θερμανθεί σταδιακά και με φειδώ, ώστε ο βάτραχος να μη ζεματιστεί απότομα και πηδήξει έξω. Και οι λίγοι που φώναζαν ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός» και προειδοποιούσαν για την επερχόμενη θύελλα, αντιμετωπίζονταν βέβαια με θυμηδία ως γραφικοί συνωμοσιολάγνοι. Εδώ και καιρό όμως είναι πλέον προφανές ότι έχουμε μπει σε άλλη φάση. Ζούμε πια το τέλος των προσχημάτων. Και ταυτόχρονα βέβαια το τέλος των ψευδαισθήσεων και των δικαιολογιών, για όσους μέχρι χτες αρέσκονταν να στρουθοκαμηλίζουν, βυθίζοντας τα κεφάλια τους στην άμμο.

     Όλα πλέον είναι απροκάλυπτα. Ολόκληρο το 2017 χαρακτηρίστηκε από μία συνεχή και ραγδαία κλιμακούμενη αλληλουχία ταξιδιών, συσκέψεων, εκδηλώσεων και συμπροσευχών του πατριάρχη Βαρθολομαίου με όσους αιρετικούς και αλλόθρησκους Ανατολής και Δύσης μπορεί να συλλάβει ακόμη και ο πλέον ευφάνταστος νους. Πριν από λίγους μήνες, ανήμερα του Αγίου Πνεύματος, ο ένας εκ των βασικών του εταίρων, ο ζοφερός αιρεσιάρχης του Βατικανού, είχε δηλώσει expressis verbis ότι βαίνουμε προς μία Παγκόσμια Εκκλησία με… ποικιλομορφία (αυτή είναι προφανώς η κατ’ ευφημισμόν επίκληση του ήδη προκατασκευασμένου πολυδογματικού συγκρητιστικού τουρλού, που με τόση μεθοδική συνέπεια υπηρετούν εδώ και χρόνια τόσο ο ίδιος, όσο και οι ημέτεροι πλανεμένοι Οικουμενιστές). Λίγο αργότερα βγήκε και κατακεραύνωσε (αυτός ο διαχρονικός άρχων του ψεύδους, της αίρεσης και της υποκρισίας) ως υποκριτές και…φίδια όσους τολμούν να προβάλουν λόγο αντίδρασης στα άθλιά τους σχέδια. Σε ανάλογες πιέσεις για την εφαρμογή των συμφωνηθέντων στην κρητική ψευδοσύνοδο (και την πάταξη των αντιφρονούντων) προβαίνουν συνεχώς ο Βαρθολομαίος και τα οικουμενιστικά του φερέφωνα. Και λίγες μόλις ημέρες πριν, απαντώντας σε νέο…ενωτικό μήνυμα του Πάπα (μέσα στο οποίο γίνεται ξεκάθαρα λόγος για «τον επείγοντα χαρακτήρα της ανάπτυξης σε πλήρη και ορατή ενότητα»!), τόνισε ότι «έφτασεν η ώρα να ασχοληθώμεν και με τα εμπόδια εις την αποκατάστασιν της πλήρους κοινωνίας των Εκκλησιών ημών» με στόχο «να οδηγηθώμεν εις λύσεις αποδεκτάς εκατέρωθεν». Είναι πασιφανές ότι τα πράγματα τρέχουν όντως με πολύ μεγάλη ταχύτητα πια.

     Κι ενώ συμβαίνουν αυτά, η κατάσταση όσον αφορά την αναμενόμενη αντίδραση και αντίσταση παραμένει άκρως απογοητευτική. Φυσικά κανείς που στοιχειωδώς γνωρίζει την κατάσταση στην ιεραρχία και τη βαθιά πνευματική κρίση και παρακμή στην οποία βουλιάζει ο λαός μας δεν θα μπορούσε να τρέφει αυταπάτες. Είχαμε ωστόσο την ελπίδα ότι έστω σε ένα βαθμό η αθλιότητα που διαδραματίστηκε το καλοκαίρι του 2016 στην Κρήτη, καθώς και τα συνταρακτικά τεκταινόμενα της επόμενης μέρας, κάποιους θα κινητοποιούσαν και κάποιους θα ξεσήκωναν. Ενάμιση όμως χρόνο αργότερα οι απειροελάχιστοι που αποφάσισαν να κρατήσουν τις Θερμοπύλες απέναντι στη λαίλαπα της αδηφάγας Παναίρεσης, παραμένουν απειροελάχιστοι. Οι συντριπτικά πλείστοι εξακολουθούν να αδιαφορούν μέσα στην ανοησία της ανίδεης αμεριμνησίας τους, πάμπολλοι από τους οιονεί «εκλεκτούς» του εκκλησιαστικού χώρου συνεχίζουν να μεριμνούν και να τυρβάζονται περί όνου σκιάς ή και ενίοτε να ασχολούνται με όχι μεν ασήμαντα, αλλά πάντως δευτερεύοντα θέματα που αποπροσανατολίζουν, αντί του μείζονος που καίει (και με το οποίο είναι απρόθυμοι να καταπιαστούν λόγω βολέματος, φοβίας ή άλλων επιμέρους αιτίων). Και όλα αυτά, ενώ από την άλλη μία πολυπληθής ορδή από παπαγαλάκια του Οικουμενισμού σε πλήρως διατεταγμένη υπηρεσία εξακολουθεί να κλιμακώνει εδώ και καιρό τη δράση της μέσω κηρυγμάτων, απειλών, υποτιμητικών δηλώσεων και κάθε άλλου μέσου με στόχο να αποτρέψει την αντίδραση, να εντείνει τη φοβία, να διατηρήσει την υπνηλία, να εξουθενώσει την ανυπακοή και την απείθεια στα σχέδια των ινστρουχτόρων και των αφεντικών.

      Όπως προαναφέρθηκε όμως, τα προσχήματα έχουν πλέον τελειώσει. Βρισκόμαστε στο τέλος των ψευδαισθήσεων και των δικαιολογιών. Γιατί πλέον έχουν μπει μέσα «στην Πόλη οι οχτροί». Δεν την επιβουλεύονται απλώς, δεν ετοιμάζουν πολιορκητικά όπλα, δεν βαδίζουν εναντίον της, δεν βρίσκονται καν στα πρόθυρα .  είναι ήδη πια από καιρό μέσα και τη διαγουμίζουν. Ας τελειώνουμε λοιπόν με τα άλλοθι, ακόμη και τώρα δεν είναι αργά. Ξεκαθαρίζουμε ότι αυτές οι σειρές δεν γράφονται με τόνο ελεγκτικό – με αγωνία γράφονται και με σκοπό όχι να επιτιμήσουν, αλλά να παραινέσουν. Και δεν απευθύνονται βέβαια στους μπολιασμένους με το δυσώνυμο πνεύμα του Οικουμενισμού, ούτε στους βολεμένους ή και ξεπουλημένους: αυτοί σε άλλο… αφεντικό δουλεύουν και «ήδη απέχουσιν των μισθών αυτών». Όσοι όμως αντιλαμβάνονται το πρόβλημα και θλίβονται έστω και βαθιά μέσα τους γι’αυτό, είναι τώρα η ώρα να ξεπεράσουν τους δισταγμούς τους, την όποια φοβία ή τις άλλες αδυναμίες τους και να δώσουν ομολογία πίστεως. O λόγος και για επισκόπους (υπάρχουν ακόμη και τέτοιοι) και για άλλους κληρικούς, αλλά και για λαϊκούς. Να αφυπνιστούν, να μιλήσουν, να συστοιχηθούν με όσους ήδη αγωνίζονται, να κινητοποιήσουν εαυτούς και αλλήλους. Ως πότε θα ασχολούμαστε με δευτερεύοντα θέματα (που φυσικά ουδείς αντιλέγει πως οφείλουμε «κακείνα μη αφιέναι») και θα αρνούμαστε να δούμε κατάματα το βασικό και το μείζον; Ως πότε θα μιλάμε και θα γράφουμε για τα συμπτώματα της βαριάς αρρώστιας που τρώει τις σάρκες μας και θα αφήνουμε ουσιαστικά στο απυρόβλητο την απώτερη αιτία της; Ως πότε θα ανησυχούμε για τα κλαδιά και το φύλλωμα του δέντρου που ξεραίνεται και θα αρνούμαστε να δούμε το προφανές, ότι το πρόβλημα δεν είναι επιτέλους τα φύλλα, αλλά η ρίζα;

      Και να ξεκαθαρίσουμε βέβαια εδώ για μια ακόμη φορά (γιατί το λέμε και το γράφουμε επανειλημμένα) ότι η διολίσθηση στην Παναίρεση, σε συνδυασμό με την ευρύτερη αποστασία του λαού μας από τον Θεό (ειδικά κατά τις τελευταίες δεκαετίες), δεν είναι απλώς η ρίζα της πνευματικής κρίσης που μας ταλανίζει. Είναι η ρίζα και η πρωτογενής γενεσιουργός αιτία όλης συλλήβδην της βαθιάς παρακμής και πλήρους κατάρρευσης την οποία ζούμε εδώ και αρκετά  χρόνια και σε κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό, πολιτιστικό και φυσικά ευρύτερα υπαρξιακό επίπεδο (γιατί η απομάκρυνσή μας από την Ορθοδοξία δεν είναι καταδικαστική μόνο σε επίπεδο σωτηριολογικό, αλλά ισοδυναμεί και με αποσάθρωση της ταυτότητας και ιδιοπροσωπείας μας και συνεπώς πλήρη μετάλλαξή μας σε επίπεδο συλλογικά οντολογικό). Και ακόμη ας θυμόμαστε και τους «πνευματικούς νόμους» που λειτουργούν, ας μην ξεχνάμε τους τεράστιους κινδύνους που διατρέχουμε και σε εθνικό επίπεδο και τις τεράστιες περιπέτειες και ενίοτε τραγωδίες και συμφορές που έχουμε στο διάβα της Ιστορίας υποστεί ως λαός, όποτε προδώσαμε την πίστη μας.

      Όλα αυτά – γραφικά και ακατανόητα προφανώς για τους διαποτισμένους από τη σαρκολατρεία και τη μηδενιστική υστερία των εσχάτων χρόνων, αλλά καταφανή και αυτονόητα για τους έχοντας οφθαλμούς του οράν και νουν του συνιέναι τα «σημεία των καιρών» – είναι εδώ μπροστά μας και οφείλουν επιτέλους να απασχολήσουν σοβαρά όποιον λέει ότι πονάει για την κατάσταση που βιώνουμε ως λαός τα τελευταία χρόνια. Όσοι πάντως έχουν απομείνει ζωντανοί σε αυτόν τον τόπο, δεν αρκεί απλώς να το ισχυρίζονται. Ήρθε πλέον ο καιρός και να το αποδείξουν…

Πηγή: http://www.katanixis.gr/2017/12/blog-post_900.html

 

Δεκέμβριος 11, 2017

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ: ΑΠΑΝΤΩ ΣΤΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟ κ. ΠΑΥΛΟ ΠΟΛΑΚΗ, ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗ ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ κ. ΠΑΥΛΟ ΠΟΛΑΚΗ

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΑΠΑΝΤΩ

ΣΤΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟ

κ. ΠΑΥΛΟ ΠΟΛΑΚΗ,

ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗ ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ

 

ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ κ. ΥΠΟΥΡΓΟΥ

«Μερικοί τέτοιοι ιεράρχες σαφώς και έχουν ευθύνη για τη χρεωκοπία αυτής της χώρας».

Από τόν ιστότοπο «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» αντιγράφουμε:

Ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος έγραψε πως ζούμε σε ένα «άθεο κράτος», «με τους δεδηλωμένους ως προς την αθεΐα τους Πρωθυπουργό και πολλούς Υπουργούς» και αποδίδει την ανείπωτη καταστροφή στη Μάνδρα στην οργή του Θεού «για την αποστασία του δημιουργήματός Του, δηλ. του ανθρώπου».

Ερμηνεύοντας την θέση αυτή του Μητροπολίτη ως ευθεία βολή προς την κυβέρνηση, ο Παύλος Πολάκης διερωτάται μέσω του προφίλ του στο facebook: «Το 2002 στις πλημμύρες του Κηφισού,το 1961 με τους 40 νεκρούς στο Μπουρνάζι, το 1994 με τον ποδονιφτη και τους 15 νεκρούς στη νέα Ιωνία, τοτε που ηταν τα δαιμόνια και ποιος θεοσεβούμενος ηταν στην κυβερνηση;» και συμπεραίνει: «Μερικοί τέτοιοι ιεράρχες σαφώς και εχουν ευθύνη για τη χρεωκοπία αυτής της χώρας».

Ολόκληρη η ανάρτηση του Παύλου Πολάκη:
«Για τις πλημμύρες και τους θανάτους δεν φταίνε τα μπαζωμένα ρέματα, δεν φταίνε οι πολεοδομίες, το πελατειακό κράτος 70 χρόνων, ΑΛΛΑ η οργή του θεού για τα «δαιμόνια που κατοικούσαν στους βάλτους» και τωρα κατέλαβαν τις πόλεις μετα που που ήρθε στην κυβερνηςη ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσιπρας!!!!!
…..Μερικοί τέτοιοι ιεράρχες σαφώς και εχουν ευθύνη για τη χρεωκοπία αυτής της χώρας.
Το 2002 στις πλημμύρες του Κηφισού, το 1961 με τους 40 νεκρούς στο Μπουρνάζι, το 1994 με τον ποδονιφτη και τους 15 νεκρούς στη νέα Ιωνία, τοτε που ηταν τα δαιμόνια και ποιος θεοσεβούμενος ηταν στην κυβερνηση;;;;;;;».

Πηγή: http://www.protothema.gr/politics/article/733037/amvrosios-gia-tis-plimmures-ftaiei-o-atheos-prothupourgos-polakis-ierarhes-san-esena-euthunodai-gia-tin-hreokopia/

 

ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ

                                                           Αγαπητέ κ. Υπουργέ,

_______Γιατί εκτίθεσθε; Γιατί δεν σκέπτεσθε, πριν γράψετε κάτι; Και μάλιστα, όταν με τα όσα γράφετε επιτίθεσθε σε ένα τρίτο πρόσωπο;

______Είσθε γιατρός! Και βεβαίως πολύ…. μάγκας! Ως γιατρός έχετε το αναφαίρετο δικαίωμα να αποφαίνεσθε «ex cathedra» για θέματα, που αναφέρονται στην υγεία, στις επιδημίες, στα φάρμακα, στα μεταδοτικά νοσήματα κ. ού.κ.
_____ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, φερόμενος σαν μάγκας, να αποφαίνεσθε επί ζητημάτων, τα οποία έχουν σχέση με την Ορθόδοξη Πίστη, με την Θεολογία, με την ζωή της Εκκλησίας κλπ. καί μάλιστα όταν δεν ανήκετε στα ζωντανα μέλη της Εκκλησίας!  Τα ζητήματα αυτά ανήκουν στην αρμοδιότητα  των Θεολόγων καί των εκκλησιαστικών Προσώπων!
_______Αλλά και σαν μάγκας δεν μπορείτε να ισοπεδώνετε τα πάντα! Η διατύπωση «Μερικοί τέτοιοι ιεράρχες σαφώς και έχουν ευθύνη για τη χρεωκοπία αυτής της χώρας», καθ’ όσον εμείς οι Ιεράρχες αγωνιζόμεθα για να καλύπτουμε τα κενά, τα οποία δημιουργει η εγκληματική διακυβέρνηση της Χώρας μερικών εξ Υμών! Παρέχουμε δηλ. γεύματα  ή και τρόφιμα σε πεινασμένους, στέγη σε αστέγους, ένδυμα σε γυμνούς, φάρμακο σε απόρους, εργασία σε ανέργους,  παρηγοριά στους απελπισμένους, τους οποίους δημιουργεί καθημερινώς η Υμετέρα άστοργος συμπεριφορά! Ρίψτε μια ματιά στα Κρατικά Νοσοκομεία, των οποίων Υμείς έχετε την ευθύνη! Δεν έχουν ούτε γάζες για τους ‘Ελληνες νοσηλευο- μένους! Ενώ τήν ίδια ώρα οι Μετανάστες έχουν απόλυτη προτεραιότητα στις νοσηλευτικές παροχές! Οι ‘Ελληνες Πολίτες πεινούν και υποφέρουν! Οι Μετανάστες είναι ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ Σας. Η οικογένεια του μικρού Αμίρ, τον οποίον ο Πρωθυπουργός εκάλεσε στο Πρωθυπουργικό Γραφείο του για να του προσφέρει την Ελληνική Σημαία, όπως έγραψαν τα ΜΜΕ, λαμβάνει κάθε μήνα αθροιστικώς το ποσόν των ΔΥΟ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΚΑΙ ΕΚΑΤΟ (2.100) € υπό μορφήν επιδόματος στούς μετανάστες (800 € σε κάθε άτομο), το οποίον προσφέρουν Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, είναι δε και ΑΦΟΡΟΛΟΓΗΤΟ!   Επί τέλους, ας το παραδεχθήτε! Έχετε καταστρέψει την Ελλάδα! 
_____Γι’ αυτό κι’ εμείς στις δεήσεις, που γίνονται στους ιερούς Ναούς μας κατά την διάρκεια των ιερών ακολουθιών, προσεθέσαμε μια ειδική ικεσία:

«Υπέρ των ασεβεστάτων, αθέων και απίστων Αρχόντων ημών, των πολεμίων της αμωμήτου ημών Πίστεως και της Πατρίδος, Μελών του Ελληνικού Κοινοβουλίου, πάσης πολιτικής αποχρώσεως, των μισούντων και αδικούντων ημάς, και της μετανοίας και επιστροφής αυτών, του Κυρίου δεηθώμεν»  

_______Με το παραπάνω σημείωμά Σας στο facebook εκτεθήκατε! Αποδείξατε, δυστυχώς, ότι ως προς τα θρησκευτικά ζητήματα ΕΙΣΘΕ ΕΝΑΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!  Και θα Σας το αποδείξουμε!
_______Εμείς στην ανάρτησή μας της 16ης Νοεμβρίου εγράψαμε τα εξής καθαρά λόγια:
Ανοίξτε, λοιπόν, αδελφοί μου την Καινή Διαθήκη, αν βέβαια υπάρχει ακόμη -κρυμμένη και περιφρονημένη- κάπου εκεί  σε κάποιο ντουλάπι, συρτάρι κλπ. στο σπιτικό σας. Ανατρέξατε  στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 24, στ.6-8. Εκεί περιγράφονται διάφορα έκτακτα φυσικά φαινόμενα, τα οποία θα είναι καταστροφικά! Όπως π.χ. πείνα και σεισμοί, που θα επιφέρουν καταστροφές στο φυσικό περιβάλλον! Μεταξύ αυτών πρέπει να εντάξουμε και τους καταποντισμούς.  Όλα αυτά θα εκφράζουν την οργή του Δημιουργού Θεού για την αποστασία του δημιουργήματός Του, δηλ. του ανθρώπου»
_________Εσείς, λοιπόν, θέλοντας να αποδείξετε, ότι είσθε άθεος, συγχρόνως δε καί Υπουργός μιάς Κυβερνήσεως, η οποία αριθμεί πολλούς αθέους στους κόλπους της, εσπεύσατε να αναιρέσετε τα λόγια μας, αλλά συγχρόνως αποδείξατε, ότι μισείτε και αποστρέ- φεσθε εμάς τους ταπεινούς, οι οποίοι και πιστεύουμε στον Αληθινό Θεό και  Τον υπηρετούμε με αφοσίωση, το κατά δύναμιν!
______Σήμερα, λοιπόν, θα επικαλεσθώ ιστορικά δεδομένα για να Σας αποδείξω:
  1.  ΠΡΩΤΟΝ ΜΕΝ, ΟΤΙ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΣΘΕ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ και ΑΣΤΟΙΧΕΙΩΤΟΣ!
  2. ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΔΕ, ΤΗΝ ΚΑΚΙΑΝ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΗΜΩΝ ΤΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟΝ ΘΕΟΝ ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΩΝ!
 _____Με τον τρόπο αυτό να Σας καλέσω σε μετάνοια, εάν υπάρχουν ακόμη μέσα στην καρδιά Σας κάποια ψήγματα καλής διαθέσεως!
 
______Θα παραθέσω, λοιπόν, για τους καλής διαθέσεως ανθρώπους μια διήγηση από την ζωή και τα θαύματα του Αγίου Σπυρίδωνος, πολιούχου και προστάτου της Κερκύρας, ο Οποίος, άλλοτε με καταιγίδες, άλλοτε με φωτιά, εμφανισθείς ακόμη και σωματικά ώς Μοναχός, επαναλαμ- βάνω, ότι άλλοτε  με καταιγίδες και κατακλυσμούς και άλλοτε με πυρκαϊά, υπερασπιζόμενος την αγία μας Ορθοδοξία, δηλ. μαχόμενος  εναντίον των πολεμίων της Ορθοδόξου Πίστεώς μας, κατέστρεψε πλήθη ασεβών ανθρώπων, και δή και Αγαρηνών, δηλ. Τούρκων!!!!
Εικόνα από:agiosspyridoncorfu.blogspot.com

     Ο Καπετάν Χοντζά Πασάς μέ τό στρατό του,  το πρωΐ της 24ης Ιουνίου 1716 είχαν περικυκλώσει την Κέρκυρα απο την ξηρά και από την θάλασσα. «Επί πενήντα ημέρες το αίμα χυνόταν ποτάμι κι απ τις δυό μερηές» γράφει το ιστορικό. Και προσθέτει:  «Τα γυναικόπαιδα, μαζεμένα στον ιερό ναό του αγίου… προσεύχονται  στα γόνατα και με στεναγμούς λαλητούς εκζητούν του προστάτη αγίου τη μεσιτεία…..Και να! Πολύ πριν απο το μεσημέρι μια βροχή, καταρρακτώδης, βροχή κατακλυσμιαία,  αρχίζει να πέφτει στη γή…. Περί τα ξημερώματα της 11ης Αυγούστου συνέβη κάτι το εκπληκτικό, το αναπάντεχο! Μια Ελληνική περίπολος, που έκαμνε αναγνωριστικές επιχειρήσεις, βρήκε τα χαρακώματα των Τούρκων γεμάτα νερό απ’ τη βροχή και πολλούς Τούρκους στρατιώτες πνιγμένους μέσα σ’ αυτά»….Όλη τη νύκτα ο θαυματουργός εκείνος υπερασπιστής της νήσου, ο άγιος Σπυρίδωνας.., με ουράνια στρατιά κτύπησε άγρια τους Αγαρηνούς  και τους διέλυσε και τους διεσκόρπισε… Σωρεία τα πτώματα στην παραλία…».

 

________Αυτά, λοιπόν, αγράμματε κύριε Παύλε Πολάκη και Υπουργέ, διδάσκει η εκκλησιαστική ιστορία! Αλλά Σείς δεν καταδέχεσθε να εντρυφήσετε στους βίους των Αγίων της Εκκλησίας μας, αφού άλλωστε δεν  τους αποδέχεσθε.
________Και αυτά μεν ως προς τις καταιγίδες, τις οποίες χρησιμοποιεί ενίοτε  η Πρόνοια του αληθινού Θεού άλλοτε για να σώσει τους πιστούς χριστιανούς και άλλοτε για να συνετίσει την ανθρώπινη Κοινωνία! Γιατί, αγαπητέ κύριε Πολάκη, λησμονείτε τον Κατακλυσμό του Νώε;
________Άς έλθουμε τώρα και στην περίπτωση της φωτιάς. Στην Κέρκυρα κυριαρχούσαν κάποτε οι Ενετοί, δηλ. κατακτητές Καθολικοί στο θρήσκευμα. Ήταν η γνωστή εποχή της Ενετοκρατίας στα Ελληνικά επτάνησα!  Ο Αρχιναύαρχος, λοιπόν, του Ενετικού στόλου Ανδρέας Πιζάνης, «θέλοντας …να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη του στον Άγιο για τη σωτηρία  της νήσου από τους Μουσουλμάνους Αγαρηνούς, την οποία σας περιγράψαμε παραπάνω, αποφάσισε να στήσει στον Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος ένα θυσιαστήριο ακόμη», ένα «αλτάριο», όπως το ονομάζουν οι καθολικοί,  δηλ.  μια αγία Τράπεζα μόνο και μόνο για νά κάνουν και οι Καθολικοί την θεία λειτουγία κατά το δικό τους δόγμα στον ίδιο Ναό, στο ίδιο Άγιο Βήμα! Βεβαίως μια τέτοια απόφαση ΔΕΝ ΑΡΕΣΕ ΣΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΛΗΘΥΣΜΟ της νήσου, τόσο στους ιερωμένους, όσο και στούς λαϊκούς!
______Έτσι, λοιπόν, στις 11 Νοεμβρίου του 1718, ο Καθολικός στο θρήσκευμα Άρχοντας-Κατακτητής, συνοδευόμενος από τη συνοδεία του, αποφάσισε να μεταβεί στο Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος,  για να προωθήσει τα σχέδιά του. Επικαλούμενος τήν υπεροχική του θέση, έδωσε τις κατάλληλες οδηγίες και εντολές, ώστε την επομένη ημέρα, (12 Νοεμβρίου), τα συνεργεία να αρχίσουν τήν κατασκευή του νέου βωμού, δηλ της Αγίας Τραπέζης για τους Καθολικούς, δίπλα απο τήν Αγία Τράπεζα ημών των Ορθοδόξων. (Σημ. άς τα ακούσουν αυτά και οι θιασώτες της δήθεν «Αγίας και Μεγάλης  Συνόδου» της Κρήτης του 2016, αλλά καί ΟΙ ΑΓΑΠΟΥΛΗΔΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ). Καί τώρα η διήγηση του περίφημου ιστορικού συγγραφέως Αθανασίου του Πάριου:

«Κοντά στα μεσάνυχτα….. βροντές και κεραυνοί συνταράσουν την πόλη. Ο σκοπός, που βρισκόταν στην είσοδο του φρουρίου κοντά στην πυριτιδαποθήκη, βλέπει κάποιο Μοναχό νά προχωρεί μ’ ένα δαυλό αναμμένο στο χέρι και να μπαίνει στο Φρούριο.Πρόφτασε και του φώναξε: «Ποιός είσαι; Που πάς»; Μια φωνή του απήντησε: «Είμαι ο Σπυρίδων». Τήν ίδια ώρα τρείς φλόγες βγήκαν από το καμπαναριό της Εκκλησίας, ενώ ένα χέρι άρπαξε τον σκοπό και τον πέταξε στην άλλη μεριά του Κάστρου. Ο σκοπός έπεσε όρθιος, χωρίς να πάθει τίποτα! Ταυτόχρονα μια δυνατή, εκκωφαντική, έκρηξη ακούστηκε. Και το φρούριο τινάχθηκε στον αέρα με όλα τα γύρω σπίτια. Η καταστροφή υπήρξε τρομερή.Χίλια περίπου πρόσωπα σκοτώθηκαν. Ο διοικητής Ανδρέας Πιζάνης βρέθηκε νεκρός με τον τράχηλο ανάμεσα σε δυό δοκάρια….Και στη Βενετία, εκεί μακρυά στη Βενετία, την ίδια στιγμή έπεσε κεραυνός στο Μέγαρο του Ανδρέα Πιζάνη, τρύπησε τον τοίχο κι έκαψε το πορτραίτο του άρχοντα, την εικόνα του. Μόνο την εικόνα του»!!! 

(Πηγή:Google: Ορθόδοξος Συναξαριστής-Άγιος Σπυρίδων ο Θαυματουργός, http://www.saint.gr/3247/saint.aspx).

_________Τα ακούτε, αγράμματε καί άθεε κ. Παύλε Πολάκη; Ας καθήσετε, λοιπόν, όλοι εσείς «οι εξυπνάκηδες», που μας κυβερνάτε σήμερα και καταστρέφετε τήν Ελλάδα μας! Ας καθήσετε, επαναλαμβάνω, όλοι εσείς, που πολεμάτε την Αγία Ορθοδοξία μας, ενώ συγχρόνως, δυστυχώς, προστατεύετε τους Μουσουλμάνους μετανάστες-κατακτητές! Ας καθήσετε όλοι εσείς, οι οποίοι καταληστεύετε τον ‘Ελληνα πολίτη με τους αβάστακτους φόρους και τις ποικίλες περικοπές μισθών και συντάξεων! Ας καθήσετε, επαναλαμβάνω για τέταρτη φορά, όλοι εσεις οι του ΣΥΡΙΖΑ λήσταρχοι, οι οποίοι με τις δημοπρασίες και τα κόκκινα δάνεια ξεπουλάτε την Ελλάδα σε ξένα χέρια και σε αλλότρια συμφέροντα! Με τις δημοπρασίες και τα κόκκινα δάνεια, όπου  μεγαλοκαρχαρίες του χρήματος, προερχόμενοι  κυρίως από την Τουρκία, με μόλις 25.000-30.000 € αγοράζουν κατοικίες-μεγαθήρια Ελλήνων Πολιτών-οφειλετών από τραπεζικά δάνεια, τα οποία είχαν λάβει, κατοικίες στα πιό όμορφα μέρη της Αττικής ή μέ λίγα ψίχουλα αγοράζουν ολόκληρα κεντρικά και ιστορικά ξενοδοχεία, όπως π.χ. το HILTON στο κέντρο των Αθηνών! Ας καθήσετε, επαναλαμβάνω για τελευταία φορά, να διαβάσετε την Ελληνική ιστορία, την ιστορική πορεία της Ορθοδοξίας μας, τους βίους των Αγίων μας και έπειτα ελάτε να συζητήσουμε! Τότε δεν θα μπορείτε να επαναλάβετε  βλακείες, όπως τα Πολάκια λόγια: «Μερικοί τέτοιοι ιεράρχες σαφώς και έχουν ευθύνη για τη χρεωκοπία αυτής της χώρας»! Ακόμη και σήμερα εμεις οι ταπεινοί κοινωνικοί και θρησκευτικοί εργάτες αναπληρώνουμε το δικό σας υστέρημα! Με τα εκκλησιαστικά συσσίτια, τα κοινωνικά εστιατόρια, τα κοινωνικά παντοπωλεία, τα κοινωνικά φαρμακεία, τα κοινωνικά φροντιστήρια, καθώς επίσης και με τα εκκλησιαστικά Ιδρύματά μας, τους Βρεφονηπιακούς Σταθμούς, τα Φιλόπτωχα Ταμεία των Ενοριών  κλπ. κλπ. αναπληρώνουμε το δικό σας υστέρημα! Σπογγίζουμε καθημερινώς τα δάκρυα από τα δακρυσμένα μάτια κάποιων  μυριάδων συνανθρώπων μας, οι οποίοι έως χθές ζούσαν αξιοπρεπώς, ενώ σήμερα πεθαίνουν από την πείνα ή και αυτοκτονούν! Καταργήσατε την «μεσαία κοινωνική τάξη»! Καθόλου δεν κοκκινίζετε;   
_______Εξ αιτίας της αφροσύνης σας, λοιπόν, ο Θεός σήμερα παρέχει φυσικές καταστροφές, για να φανεί η δική σας αθλιότητα! Καταστρέφει την Ελλάδα, για να δώσει σε όλους μας ευκαιρίες για μετάνοια και επιστροφή στο δρόμο Του! Περιμένει να ξεσηκωθεί ο Ελληνικός Λαός και να σας στείλει εκεί απ’ όπου ήλθατε! Δηλ. σε ένα δρόμο χωρίς επιστροφή!
_______Το παράδειγμα της άλλοτε Σοβιετικής Ενώσεως ας σας προβληματίσει! Εκεί όσοι εδίωξαν την Εκκλησία, έσβυσαν, ελησμονήθησαν! Ενώ η Αγία Ορθοδοξία μας επέζησε! Και όχι μόνον επέζησε, αλλά σήμερα και  μεγαλουργεί πλέον! «Μετανοείτε, λοιπόν, ότι ήγγικεν η Βασιλεία του Θεού»!
_______Τελειώνοντας, θέλω να επιστήσω την προσοχή Σας, κ. Πολάκη: Μάθετε να γράφετε τη λέξη θεός μέ κεφαλαίο το Θ, νά γράφετε δηλ. η οργή του Θεού καί όχι «η οργή του θεού»!!!!! Κύριε Υπουργέ, στους ανθρώπους μπορείτε να συμπεριφέρεσθε σαν μάγκας, όχι όμως καί προς τον Θεόν!

Με πολλήν εντιμότητα και με χριστιανικήν παρρησίαν

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Αίγιον, 11 Δεκεμβρίου 2017

 
**************

Υ.Γ. Καί τώρα μερικά υστερόγραφα για τον μάγκα κ. Πολάκη:

Υστερόγραφο πρώτο (1ο):
______Κύριε Πολάκη, αν πράγματι είσθε μάγκας, τότε Σας παρακαλώ να λάβετε αμέσως τα αναγκαία μέτρα,  για να προστατεύσετε μια δυστυχισμένη -ηλικιωμένη πια- Μητέρα, η  οποία εμεγάλωσε δέκα παιδιά. Ιδού, λοιπόν, η σχετική είδηση:

«Ατελείωτο Γολγοθά ανεβαίνει μια ηλικιωμένη γυναίκα από το Ηράκλειο Κρήτης, η οποία μεγάλωσε με κόπους και βάσανα τα δέκα παιδιά της και, πρίν από λίγο  καιρό, της έκοψαν το επίδομα πολύτεκνης μητέρας, το μοναδικό εισόδημά της, που της επέτρεπε να εξασφαλίσει τα χρειώδη….» (βλ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 5.12.2017, σελ.16) !!!!!!  

____Ένα δεύτερο (2ο) υστερόγραφο:

           Στην Εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ» της 9ης Δεκεμβρίου (σελ. 3) διαβάζουμε την είδηση: «Η Εκκλησία στηρίζει την εκστρατεία για δότες μυελού των οστών», δηλ. η Εκκλησία θεραπεύει τις δικές Σας παραλείψεις, τις παραλείψεις του Ελληνικού Δημοσίου!
 

____Ένα τρίτο (3ο) υστερόγραφο:
Στην ίδια επίσης εφημερίδα (σελ.12) διαβάζουμε τα εξής:

«ΑΙΣΧΟΣ! Και ενώ ο Ταγίπ Ερντογκάν ευρίσκετο ήδη στην Θράκη, ο σταθμός του Μετρό στο Σύνταγμα παρέμενε κλειστός. Πράγμα παντελώς ακατανόητο, αφού τα μέτρα ασφαλείας στην Αθήνα είχαν λήξει…»

 ‘Ενα τέταρτο (4ο) υστερόγραφο:

          Στην ίδια επίσης εφημερίδα (σελ.12) διαβάζουμε και τα εξής:

          «ΕΥΘΙΞΙΑ! Δυστυχώς, αυτός ο Γιάννης Μουζάλας διατηρεί τον υπουργικό του θώκο και συνεχίζει να εκθέτει διεθνώς την Χώρα μας. Ο ανεκδιήγητος αυτός υπουργός Μεταναστεύσεως …..δεν μπορεί να εγγυηθεί, ότι στην Μόρια της Λέσβου «δεν θα υπάρχουν νεκροί από την κακοκαιρία»…»!!!!!!

 ‘Ενα πέμπτο (5ο) υστερόγραφο:

       Στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ (βλ. σελ. 15, φ. της 9ης Φεβρουαρίου) διαβάζουμε τα εξής καταπληκτικά:

«Εκπρόθεσμα πληρώνουν τούς λογαριασμούς τους δύο στούς 3 Έλληνες. Πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό που συναντάται μςεταξύ 24 Ευρωπαίκών Χωρών»

         ‘Ενα έκτο (6ο) υστερόγραφο:

Στην ιστορική εφημερίδα ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ των Πατρών, (βλ.σελ. 5, φ. της 9ης Δεκεμβρίου) διαβάζουμε επίσης τα εξής καταπληκτικά:

«ΔΥΟ στους τρείς Έλληνες δεν έχουν λεφτά να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους. Ο τρίτος δεν έχει καν λογαριασμούς, πλέον»!!!!!

 ‘Ενα έβδομο (7ο) υστερόγραφο:

          Στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ (βλ. σελ. 2, φ. της 9ης Φεβρουαρίου) διαβάζουμε τα εξής καταπληκτικά:

« Η Μπολσεβίκικη κυβέρνηση των ΣΥΡΑΖΑΝΕΛ, που στο διάβα  της ξεθεμελιώνει τά πάντα, επέλεξε για τη θέση του νέου Ειδικού Γραμματέα Ιθαγένειας τον ΧΨΩ….., ο οποίος ενισχύει με τις απόψεις του και τις θέσεις του την αλυτρωτική ρητορική των κακών γειτόνων μας!»
‘Ενα όγδοο (8ο) υστερόγραφο:
      Στην ίδια εφημερίδα (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ-βλ. σελ. 3, φ. της 9ης Φεβρουαρίου) διαβάζουμε επίσης τα εξής καταπληκτικά:

«ΠΑΝΤΑ ΑΝΙΕΡΟΙ, ΑΠΑΤΡΙΔΕΣ ΚΑΙ ΑΘΕΟΙ….

Άθεα Κομμούνια πυρπόλησαν την …..Φάτνη στην κεντρική πλατεία της Λάρισας! ….λίγο μετά τις 11 το βράδυ της τετάρτης έβαλαν φωτιά στην φάτνη που βρισκόταν στην Κεντρική πλατεία της Λάρισας….» !!!!!!!

‘Ενα ένατο (9ο) υστερόγραφο:
      Στην ίδια εφημερίδα (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ-βλ. σελ. 9, φ. της 9ης Φεβρουαρίου) διαβάζουμε επίσης τα εξής καταπληκτικά:

«ΥΠΟΥΛΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΤΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ «ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ» ΤΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ…. Ισλαμικό σχέδιο κατάληψης της Ελλάδας!»

‘Ενα δέκατο (10ο) υστερόγραφο:
      Στην ίδια εφημερίδα (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ-βλ. σελ. 11, φ. της 9ης Φεβρουαρίου) διαβάζουμε επίσης:

 «Υποβαθμίζουν τα Χριστούγεννα!
Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι την Τρίτη 26 Δεκεμβρίου το εμπορικό κέντρο θα είναι ανοικτό, καθώς σύμφωνα με την υπάρχουσα νομοθεσία δεν αποτελεί επίσημη αργία. Το ωράριο λειτουργίας  για την ημέρα αυτή θα είναι 11πμ-6μμ….».

‘Ενα ενδέκατο (11ο) υστερόγραφο: 

Στην εφημερίδα ΤΟ ΠΑΡΟΝ (βλ. σελ. 1και σελ. 4, φ. της 10ης Φεβρουαρίου) διαβάζουμε:

«Αυτό που αποκήρυσσε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2014 ως εθνικό έγκλημα (δηλ. την πώληση μονάδων της ΔΕΗ) το κάνει σήμερα ως Κυβέρνηση!»

‘Ενα δωδέκατο (12ο) υστερόγραφο: 

Στην ίδια εφημερίδα ΤΟ ΠΑΡΟΝ (βλ. σελ. 12) διαβάζουμε τα εξής καταπληκτικα:

«Σύμφωνα με τά «πόθεν έσχες» τους

ΣΥΡΙΖΑίοι οι πλούσιοι βουλευτές»

‘Ενα δέκατο τρίτο  (13ο) και τελευταίο υστερόγραφο: 

Στην ίδια εφημερίδα ΤΟ ΠΑΡΟΝ (βλ. σελ. 9) διαβάζουμε:

«Προετοιμασία για …τσουνάμι!»

Αγαπητέ κ. Υπουργέ,
____Ότι είσθε ένας μάγκας Υπουργός δεν υπάρχει αμφιβολία! Το αναγνωρίζουν άλλωστε και τα ΜΜΕ! Ιδού επί παραδείγματι τι γράφει στο Internet το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ:

Και από επιχειρηματικές δραστηριότητες

Πόθεν έσχες: Το 2015 ο Πολάκης διπλασίασε τα εισοδήματά του

Από τα 54.436 ευρώ του 2014, ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας δήλωσε για το 2015 έσοδα 100.333 ευρώ

Σε διπλασιασμό των εσόδων του φαίνεται ότι προχώρησε το 2015 ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Παύλος Πολάκης βάσει της δήλωσης πόθεν έσχες που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.

πηγή:http://www.protothema.gr/politics/article/738968/pothen-eshes-to-2015-o-polakis-diplasiase-ta-eisodimata
 
____Ό,τι, λοιπόν, θά ήθελα να Σας είπω φωναχτά είναι δυό μόνον λέξεις: Το καταστρεπτικό τσουνάμι ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ, ΠΟΥ ΕΠΕΠΕΣΕ στην περιοχή της Μάνδρας των Μεγάρων. Το πραγματικό και το ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΠΤΙΚΟ ΤΣΟΥΝΑΜΙ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΛΗΤΤΕΙ ΑΝΗΛΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ ΤΗΝ ΦΙΛΤΑΤΗ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΕΙΣΘΕ ΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΕΑ ΣΑΣ!
Παρέθεσα τα παραπάνω δέκα τρία υστερόγραφα μήπως και Σας πείσω. Εάν, παρ’ ελπίδα, δεν τα προσέξετε Σεις, οπωσδήποτε θα τα αξιολογήσει ο Ελληνικός Λαός! Επομένως δεν έχετε δίκηο, όταν ανεθρυσίαστα υποστηρίζετε, ότι «Μερικοί τέτοιοι ιεράρχες σαφώς και έχουν ευθύνη για τη χρεωκοπία αυτής της χώρας»!
______Διά την ελαχιστότητά μου μου αρκεί η ομολογία Σας:
«Μερικοί τέτοιοι ιεράρχες σαφώς και έχουν ευθύνη για τη χρεωκοπία αυτής της χώρας»! Δηλ. αποδέχεσθε και ομολογείτε, ότι η Χώρα μας έχει υποστεί ΧΡΕΩΚΟΠΙΑΝ!!!!!! 
Τώρα ως προς  το ποιός πράγματι έχει την ευθύνη θα το κρίνει ο Ελληνικός Λαός!
+ Ο Κ. και Αι. Α.
 

************************
Να, σε ποιό Θεό πιστεύουν οι σύγχρονοι Ηγήτορες, εθνικοί, τοπικοί κλπ.
Στην Κοινότητα ΑΛΙΜΟΣ της Αττικής ετοποθέτησαν ένα αγαλμα, τον Σατανά,
ως φύλακα της πόλεως!!!!
Άλλοι πετάνε τις εικόνες της Παναγίας στα σκουπίδια, άλλοι ανυψώνουν τον ……Διάβολο!
+

+   +   +   +   +   +

«Κύριε, σώσον τους ευσεβείς!»

καί

«Ρύσαι ημάς από του Πονηρού»

************

ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΔΙΗΓΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ

  1. Το 1715 μ.Χ. ο καπουδάν Χοντζά πασάς, αφού κατέκτησε την Πελοπόννησο κατά διαταγή του σουλτάνου προχωρεί για να καταλάβει και τα Επτάνησα. Και πρώτα – πρώτα βαδίζει προς την Κέρκυρα, που τόσο αυτή, όσο και τα άλλα νησιά βρισκόντουσαν κάτω από την Ενετική κυριαρχία.Ένα πρωί της 24ης Ιουνίου 1716 μ.Χ. η τουρκική στρατιά με επίκεφαλής τον σκληρό στρατηγό της επέδραμε και πολιόρκησε την πόλη κι απ’ την ξηρά κι από τη θάλασσα. Επί πενήντα μέρες το αίμα χυνόταν ποτάμι κι από τις δύο μεριές. Οι υπερασπιστές Έλληνες και Βενετσιάνοι αγωνιζόντουσαν απεγνωσμένα για να σώσουν την πόλη. Τα γυναικόπαιδα, μαζεμένα στον ιερό ναό του αγίου μαζί με τους γέρους κι όσους δεν μπορούσαν να πάρουν όπλα προσεύχονται στα γόνατα και με στεναγμούς λαλητούς εκζητούν του προστάτη αγίου τη μεσιτεία. Σαν πέρασαν οι πενήντα μέρες οι εχθροί αποφάσισαν να συγκεντρώσουν όλες τις δυνάμεις τους και να κτυπήσουν με πιο πολλή μανία την πόλη. Κερκόπορτα ζητούν κι εδώ οι εχθροί για να τελειώσουν μια ώρα γρηγορώτερα το έργο τους. Απ’ την Κερκόπορτα δεν μπήκαν κι οι προγονοί τους και κατέκτησαν τη Βασιλεύουσα; Γι’ αυτό και προβάλλουν δελεαστικές υποσχέσεις, για να πετύχουν κάποια προδοσία.Το επόμενο πρωινό ένας Αγαρηνός με τηλεβόα κάνει προτάσεις στους μαχητές να παραδοθούν, αν θέλουν να σωθούν. Την ίδια ώρα όμως αραδιάζει κι ένα σωρό απειλές στην περίπτωση, που οι υπερασπιστές δεν θα δεχόντουσαν τη γενναιόδωρη πρόταση του.Περνούν οι ώρες. Η αγωνία κι ο φόβος συνέχει τις ψυχές. Οι Αγαρηνοί ετοιμάζονται για το τελειωτικό κτύπημα, όπως λένε. Μα κι οι υπερασπιστές εμψυχωμένοι από τις προσευχές τόσο των ίδιων, όσο και των ιδικών τους μένουν αλύγιστοι κι ακλόνητοι στις θέσεις τους. Η πρώτη επίθεση αποκρούεται με πολλά τα θύματα κι από τις δύο μεριές. Η πόλη της Κέρκυρας περνά τρομερά δύσκολες στιγμές. Η θλίψη, όμως, των στιγμών εκείνων «υπομονήν κατεργάζεται, η δε υπομονή δοκιμήν, η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς ου καταισχύνει» (Ρωμ. ε’, 3-5). Η ελπίδα στον Θεό ουδέποτε στ’ αλήθεια ντροπιάζει ή διαψεύδει αυτόν που την έχει. Κι ο λαός ελπίζει και προσεύχεται. Προσεύχεται και πιστεύει πώς ο ακοίμητος φρουρός και προστάτης άγιος του, δεν θα τον εγκαταλείψει.Στον ιερό ναό οι προσευχές του άμαχου πληθυσμού συνεχίζονται θερμές κι αδιάκοπες.Ξημέρωσε η 10η Αυγούστου. Κάτι ασυνήθιστο για την εποχή παρατηρείται την ήμερα αυτή από το πρωί. Ο ουρανός είναι σκεπασμένος με μαύρα πυκνά σύννεφα. Από στιγμή σε στιγμή ετοιμάζεται να ξεσπάσει τρομερή καταιγίδα. Και να! Πολύ πριν από το μεσημέρι μια βροχή, καταρρακτώδης, βροχή κατακλυσμιαία αρχίζει να πέφτει στη γη. Μοναδική η περίπτωση. Νύχτωσε κι ακόμη έβρεχε. Σαν αποτέλεσμα της κακοκαιρίας αυτής καμιά επιθετική προσπάθεια δεν αναλήφθηκε εκείνη την ήμερα. Η νύχτα περνά ήσυχα. Περί τα ξημερώματα της 11ης Αυγούστου συνέβη κάτι το εκπληκτικό, το αναπάντεχο. Μια Ελληνική περίπολος που έκαμνε αναγνωριστικές επιχειρήσεις, για να εξακριβώσει από που οι εχθροί θα επιτίθεντο, βρήκε τα χαρακώματα των Τούρκων γεμάτα νερό από τη βροχή και πολλούς Τούρκους στρατιώτες πνιγμένους μέσα σ’ αυτά. Νεκρική σιγή βασίλευε παντού. Στό μεταξύ ξημέρωσε για καλά. Οι χρυσές ακτίνες του ήλιου πέφτουν στη γη και χαιρετούν την άγρυπνη πόλη. Οι τηλεβόες σιγούν. Οι εχθροί δεν φαίνονται. Μήπως κοιμούνται; Τι να συμβαίνει άραγε;Μα δεν το είπαμε; Η ελπίδα στον Θεό «ου καταισχύνει». Δεν ντροπιάζει ποτές εκείνο που την έχει. Και να!Όλη τη νύχτα ο θαυματουργός εκείνος υπερασπιστής της νήσου, ο άγιος Σπυρίδωνας της Κύπρου με ουράνια στρατιά συνοδεία κτύπησε άγρια τους Αγαρηνούς, και τους διέλυσε και τους διεσκόρπισε. Αυτά ομολογούσαν οι ίδιοι οι Αγαρηνοί το πρωί που έφευγαν «χωρίς διώκον τος». Σωρεία τα πτώματα στην παραλία. Τα απομεινάρια της τούρκικης στρατιάς μαζεμένα στα λίγα πλοία που απέμειναν, φεύγουνε ντροπιασμένα για την Κωνσταντινούπολη. Αληθινά! «Τον ελπίζοντα επί Κύριον έλεος κυκλώσει». Και «αυτή εστίν η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών». (Α’ Ίωάν. ε’, 4). Δηλαδή αυτή είναι η δύναμη που νίκησε τον κόσμο, η πίστη μας.Η Κέρκυρα πανηγυρίζει. Ο πιστός λαός, μαζεμένος στην εκκλησία του αγίου, δοξολογεί τον Θεό και ψάλλει με δυνατή φωνή: «Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ… δόξα τω ενεργούντι δια σου… Ναι! δόξα στον Παντοδύναμο Χριστό, που σε δόξασε. Δόξα και σε σένα άγιε, που με τη χάρη Του ενεργείς τα τόσα θαύματα σου».Η ανέλπιστη σωτηρία της νήσου από την εκστρατεία των Τούρκων ανάγκασε κι αυτή την αριστοκρατία των Ενετών, να αναγνωρίσει ως ελευθερωτή της Κέρκυρας τον άγιο Σπυρίδωνα. Και ως εκδήλωση ευγνωμοσύνης να προσφέρει στον ναό μια ασημένια πολύφωτη κανδήλα, και να ψηφίσει ώστε το λάδι που θα χρειαζόταν κάθε χρόνο για το άναμμα της κανδήλας αυτής, να προσφέρεται από το Δημόσιο. Με ψήφισμα της πάλι η Ενετική διοίκηση καθιέρωσε την 11 Αυγούστου, σαν ημέρα εορτής του αγίου και λιτανεύσεως του ιερού Σκηνώματός Του.
  2. Ο αρχιναύαρχος του Ενετικού στόλου και διοικητής της νήσου Κερκύρας, Ανδρέας Πιζάνης, θέλοντας κατά ένα τρόπο πιο φανερό και πιο θεαματικό να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη του στον άγιο για τη σωτηρία, αποφάσισε να στήσει στον ναό ένα θυσιαστήριο ακόμη. Ένα θυσιαστήριο για να γίνεται επάνω σ’ αυτό το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας κατά το Λατινικό δόγμα. Το θυσιαστήριο, αλτάριο κατά τους Λατίνους, θα κτιζόταν δίπλα στην Αγία Τράπεζα των Ορθοδόξων κι εκεί θα γινόταν από Λατίνο ιερέα η θεία Λειτουργία. Στή σκέψη του αυτή πολύ ενισχύθηκε ο Ενετός διοικητής και από ένα θεολόγο Λατίνο σύμβουλο του, κάποιο Φραγκίσκο Φραγγιπάνη. Ο τελευταίος θεώρησε την ευκαιρία μοναδική για να τοποθετήσει στο ναό του αγίου αλτάριο, δηλαδή αγία Τράπεζα φράγκικη και να τελείται μέσα στον ορθόδοξο ναό του αγίου η θεία Λειτουργία με άζυμα, κατά το δικό τους το δόγμα. Μετά τη γνωμοδότηση, που πήρε από τον σύμβουλο του ο διοικητής Ανδρέας Πιζάνης, κάλεσε τους ιερείς του Ναού και τους ανακοίνωσε τον σκοπό του και ζήτησε κατά κάποιο τρόπο από αυτούς και τη συγκατάθεση τους. Εκείνοι, όπως ήτο φυσικό, αρνήθηκαν κι υπέδειξαν, πως αυτό θα ήταν μια καινοτομία ασύγγνωστη και επιζήμια και γι’ αυτό δεν έπρεπε να γίνει. Στην άρνηση των ιερέων να συγκατατεθούν στην τοποθέτηση του αλταρίου, ο διοικητής τους απείλησε κι αποφάσισε να προχωρήσει στην εκτέλεση του σχεδίου του χωρίς την άδεια τους. Οι ιερείς στην επιμονή του κατέφυγαν με δάκρυα στον άγιο τους και ζήτησαν με θερμή προσευχή, τη βοήθεια και την προστασία του. Ο διοικητής με το δικαιωμα που του έδινε η εξουσία, προσπάθησε ανεμπόδιστα να προχωρήσει στην εκτέλεση της παράνομης επιθυμίας του. Αλλά και ο άγιος, για να προλάβει μια τέτοια απαράδεκτη πράξη, παρουσιάστηκε δύο κατά συνέχεια νύκτες στον ύπνο του με το ένδυμα ορθόδοξου μονάχου και του συνέστησε να παραιτηθεί από την απόφαση του, διαφορετικά θα το μετάνοιωνε πολύ πικρά. Τρομαγμένος ο διοικητής κάλεσε τον σύμβουλο του και του φανέρωσε και τις δύο φορές την απειλή του αγίου. Ο θεολόγος σύμβουλος γέλασε και τις δύο φορές κι υπέδειξε πώς δεν έπρεπε αυτός ένας μορφωμένος άρχοντας να βασισθεί στα όνειρα, που είναι έργο, όπως του είπε, του διαβόλου και που σκοπό έχουν να παρεμποδίσουν και να ματαιώσουν ένα καλό και θεάρεστο έργο.Τα λόγια του συμβούλου διασκέδασαν τον φόβο του διοικητού, ο οποίος μάλιστα την επομένη ήμερα 11 Νοεμβρίου 1718 μ.Χ. ακολουθούμενος από τη συνοδεία του πρωί-πρωί ξεκίνησε για την εκκλησία του αγίου για να προσκυνήσει τάχατες το λείψανο και να ανάψει το καντήλι του. Ουσιαστικά όμως πήγε εκεί για να καταμετρήσει το μέρος που θα κτιζόταν το αλτάριο και να καθορίσει και τις διαστάσεις του, μήκος, πλάτος και ύψος.Εκεί στον ναό για μια ακόμη φορά αγωνίστηκαν οι ιερείς με κάθε τρόπο, να τον αποτρέψουν από του να εκτελέσει το σχέδιο του. Άδικα, όμως. Ο άρχοντας, όχι μόνο δεν μεταπείσθηκε, αλλά και με σκληρό και βάναυσο τρόπο τους απείλησε πώς, αν του ξαναμιλούσαν γι’ αυτό το θέμα, θα τους έστελλε φυλακή στη Βενετία.Έφυγε ο διοικητής με τη συνοδεία του, με την απόφαση την επομένη το πρωί, δηλαδή στις 12 του Νοέμβρη, οι άνθρωποι του να ερχόντουσαν να. αρχίσουν το έργο. Οι ιερείς κι ένας αριθμός πιστών έμειναν εκεί, συνεχίζοντας με δάκρυα τις παρακλήσεις τους μπροστά στην ανοικτή λάρνακα, που περιείχε το σεπτό λείψανο.Πέρασε η μέρα. Νύχτωσε. Κοντά στα μεσάνυχτα, όπως μας διηγείται ο υπέροχος χρονικογράφος Αθανάσιος ο Πάριος, στο βιβλίο του «ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΡΙΣΙΣ», βροντές και κεραυνοί συνταράζουν την πόλη. Ο σκοπός, που βρισκόταν στην είσοδο του φρουρίου κοντά στην πυριτιδαποθήκη βλέπει κάποιο μοναχό να προχωρεί μ’ ένα δαυλό αναμμένο στο χέρι και να μπαίνει στο Φρούριο. Πρόφτασε και του φώναξε: «Ποιός είσαι; Πού πάς»; Μια φωνή του απήντησε. «Είμαι ο Σπυρίδων».Την ίδια ώρα τρείς φλόγες βγήκαν από το καμπαναριό της εκκλησίας ενώ ένα χέρι άρπαξε τον σκοπό και τον πέταξε στην άλλη μεριά του κάστρου. Ο σκοπός έπεσε όρθιος χωρίς να πάθει τίποτα. Ταυτόχρονα μια δυνατή, εκκωφαντική έκρηξη ακούστηκε. Και το φρούριο τινάχτηκε στον αέρα με όλα τα γύρω σπίτια. Η καταστροφή υπήρξε τρομερή. Χίλια περίπου πρόσωπα σκοτώθηκαν. Ο διοικητής Ανδρέας Πιζάνης βρέθηκε νεκρός με τον τράχηλο ανάμεσα σε δύο δοκάρια. Και ο θεολόγος σύμβουλος του, νεκρός έξω από το τειχόκαστρο μέσα σε ένα χαντάκι, στο οποίο έτρεχαν τα ακάθαρτα νερά των αποχωρητηρίων της πόλεως. Το ασημένιο πολύφωτο κανδήλι, που έκανε δώρο ο άρχοντας στην εκκλησία του αγίου, κατέπεσε με αποτέλεσμα να καταστραφεί η βάση του. Το κανδήλι κρεμάστηκε πάλι στο ίδιο μέρος, όπου βρέθηκε πεσμένο. Έτσι με αλάλητη φωνή μαρτυρεί ως σήμερα τη συμφορά, που έγινε. Και στη Βενετία, εκεί μακρυά στη Βενετία, την ίδια στιγμή έπεσε κεραυνός στο μέγαρο του Ανδρέα Πιζάνη, τρύπησε τον τοίχο κι έκαψε το πορτραίτο του άρχοντα. Την εικόνα του. Μόνο την εικόνα του.Η τιμωρία παραδειγματική. Και το δίδαγμα από το περιστατικό μοναδικό. Η Ορθοδοξία δεν μπορεί να συγχέεται με τον παπισμό. Η Ορθοδοξία είναι φως, αλήθεια, ζωή. Ο παπισμός σκοτάδι, αίρεση, πλάνη.Την άλλη μέρα, μετά από αυτά που συνέβησαν, ο Λατίνος επίσκοπος διέταξε να σηκώσουν τα υλικά, που μετέφεραν από μπροστά στην εκκλησία και να ματαιώσουν το έργο που σκέφθηκαν να εκτελέσουν. Την ίδια μέρα ο λαός της Κέρκυρας, μαζεμένος στον ιερό ναό του αγίου ψάλλει με αγαλλίαση και χαρά στον ακοίμητο προστάτη της νήσου:«Ως των Ορθοδόξων υπέρμαχον, και των κακοδόξων αντίπαλον, Παμμακάριστε Σπυρίδων, ευφημούμεν oι πιστοί και υμνούμέν σε, και δυσωπούμέν σε, φυλάττειν τον λαόν και την πάλιν σου, πάσης κακοδοξίας και επιδρομής βαρβάρων απρόσβλητον».

(Πηγή:Google: Ορθόδοξος Συναξαριστής-Άγιος Σπυρίδων ο Θαυματουργός, http://www.saint.gr/3247/saint.aspx)

 

http://mkka.blogspot.gr/2017/12/blog-post_11.html

Δεκέμβριος 7, 2017

ΕΥΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ Η ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΗΣ ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Η καταδίκη τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης, εκτός από τον π. Θεόδωρο Ζήση (βλ. ομιλία «π.Θ. Ζήσης, Θα αποδεχθούμε ή θα απορρίψουμε την »σύνοδο» της Kρήτης»  https://www.youtube.com/watch?v=MQ32fFcJywo ) και τους αγιορείτες πατέρας, αναγγέλεται και από τους αδελφούς τοῦ πατρώου χώρου, προκειμένου η παναίρεση τοῦ Οικουμενισμοῦ, με αρχηγό τον πατριάρχη Κων/λεως, φθάση στα τάρταρα τοῦ Άδου. Είναι ανάγκη ως εκ τούτου, κληρικολαïκές συνάξεις, εφ’ όσον δεν καταδικάζεται το Κολυμπάρι, στηριζόμενες στην Πανορθόδοξο Σύνοδο τοῦ 1848, που θεωρεῖ το λαό ως φρουρό τῆς ορθοδόξου πίστεως, και όχι πατριάρχας και συνόδους, να διασαλπίσουν το πατερικό λόγο τῆς καταδίκης.

Αναδημοσιεύω το κείμενο τῶν αδελφῶν τοῦ πατρώου χώρου το οποίο και προσυπογράφω.

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος
θεολόγος

 

Οκουμενική Σύνοδος κάνει διάγνωση τς δη πελθούσης σήψεως καί τς ατοαποκοπς τν αρετικν πό τήν κκλησίαν, τούς ποίους καί ναθεματίζει. (Συνοδικόν τς ρθοδοξίας, Βλ. ω. Ρωμανίδη, Δογματική, τόμος Β΄):

«τος ον νεπιστρόφως τ πλάν ταύτ κατεχομένοις, καί πρός πάντα λόγον θεον καί πνευματικήν διδασκαλίαν τά τα βεβυσμένοις, ς δη, λοιπόν, σεσηπόσι καί το κοινο σώματος τς κκλησίας ποτεμοσιν αυτούς, νάθεμα«.

 

ληστρική ψευδοπανορθόδοξος Σύνοδος

στό Κολυμπάρι τς Κρήτης

            Γιὰ ἐμᾶς τοὺς Γνησίους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς ἡ ἐκφώνηση τῶν ἀναθεμάτων γιὰ τὶς ἐτεροδιδασκαλίες καὶ τὶς αἱρέσεις δὲν εἶναι κάτι ξένο, καθότι κατ’ ἔτος ἐκφωνοῦμε τὰ ἀναθέματα κατά τῶν αἱρέσεων καί τῶν αἱρετικῶν, διαβάζοντας τὸ Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας τὴν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἐκεῖ, κατὰ τὴν προσταγὴ τῶν Πατέρων μας, ἀναθεματίζουμε ὅλους τούς αἱρετικοὺς διὰ μέσου τῶν αἰώνων μαζὶ μὲ τὸν πιστὸν λαόν μας, ποὺ ἐπικυρώνει τὶς ἐκφωνήσεις τοῦ Ἀρχιερέως ἤ τοῦ ἱερέως, ἀπαντώντας ὁμοφώνως: ἀνάθεμα, ἀνάθεμα, ἀνάθεμα.

α. Δικαιούμαστε οἱ Ὀρθόδοξοι νά ἀναθεματίζουμε τίς ἀναφυόμενες αἱρέσεις ἤ αἱρέσεις πού ἐπανεμφανίζονται καί πού εἶναι καταδικασμένες στό παρελθόν;

Στὴν περίπτωση τοῦ συνταχθέντος καί κατωτέρω παρατιθεμένου κειμένου γιά τήν καταδίκη καί τόν ἀναθεματισμό τῶν ἀποφάσεων τῆς ληστρικῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης τό 2016, ὡς τέκνα ὑπακοῆς, ἐπαναλαμβάνουμε ἁπλά, αὐτὰ τὰ ὁποῖα οἱ θεοφόροι Πατέρες πρῶτοι ἐξεφώνησαν, ὅταν στὴν ἁγία Ζ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον κφωνον τ νάθεμα γι λα τ πραχθησόμενα μετ τν γίαν Ζ΄ Οκουμενικν κα πού εναι παρ τν ποτύπωσιν κα τν διδασκαλίαν τν Οκουμενικν Συνόδων κα τν γίων κα θεοφόρων Πατέρων.

Συμφωνοῦμε μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς, ὅτι ἤδη οἱ αἱρετικοὶ, Λατινόφρονες καί Οἰκουμενιστές, κατάραν ἐνεδύσαντο ὡς ἱμάτιον καὶ ὅτι βλασφημοῦν εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, κηρύσσοντας μὲ τὶς ἐτεροδιδασκαλίες τους, ὅτι τό Πανάγιον Πνεῦμα δὲν ἔλαλησε ἀρτίως ἐν ταῖς Οἰκουμενικαῖς Συνόδοις καὶ ἐν ταῖς διδασκαλίαις τῶν θεοφόρων Πατέρων μας, ἀναθέτοντας οἱ Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς  καί εἰς ἡμᾶς, στόν πιστόν λαόν τοῦ Θεοῦ, στούς φύλακες τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸ δικαίωμα αὐτὸ μὲ τήν Πανορθόδοξη ἀπόφανσή τους τὸ 1848[1].

Καὶ ἂν δὲν τὸ κάνουμε, νά καταδικάσουμε καί νά ἀναθεματίσουμε τίς ἀποφάσεις τῆς ληστρικῆς Συνόδου, κατὰ τὴν Ε΄ Οἰκουμενικήν καὶ τὸν Ὅρον της, εἴμαστε καὶ ἡμεῖς ὑπὸ ἀνάθεμα.

Δὲν ἐπαφίεται τὸ δικαίωμα τῆς καταδίκης καὶ τοῦ ἀναθέματος κάθε αἱρέσεως καὶ ἐτεροδιδασκαλίας μόνον στοὺς Ἀρχιερεῖς, ἀλλὰ ἐπιβάλλεται ὡς ὑποχρέωση σὲ ὅλους τούς πιστοὺς ὅλων τῶν ἐποχῶν καὶ πάντοτε, κα δ στος ερες καὶ στος δοκοντας εναί τι, κατὰ τὸν Μέγαν μολογητν Θεόδωρον τόν Στουδίτην. Πόσον μᾶλλον αὐτὸ ἐπιβάλλεται ὡς ὑποχρέωση μετά ἀπὸ ἑκατὸ χρόνια Καινοτομίας καὶ βλασφημίας κατὰ τοῦ Παναγίου Πνεύματος, κατὰ τῶν Ἁγίων Πατέρων μας, τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας καὶ τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεώς μας.

Πολύ περισσότερον ἔχουμε τό δικαίωμα ἀναθεματισμοῦ κάθε αἱρέσεως καί δή τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μετά τίς καταδικαστικές ἀποφάσεις το γίου Φιλαρέτου τό 1983 στό Μόντρεαλ το Καναδ, μετά τήν καταδίκην το Οκουμενισμο πό τς ερς μας Συνόδου τό 1998 πό τόν μακαριστόν ρχιεπίσκοπόν μας κυρόν Χρυσόστομον τόν Β΄ καί μετά τήν ντίστοιχη καταδίκην τς Ρουμανικς κκλησίας πό τόν Μητροπολίτην Βλάσιον.

Ἡ διδασκαλία τοῦ μεγάλου γίου μας ωάννη το Μαξίμοβιτς εἶναι γιά τό θέμα μας, ἐπίσης, καταλυτική: Στούς σχατους καιρούς κάθε πιστός ρθόδοξος χριστιανός εναι πεύθυνος γιά λην τήν κκλησίαν!!! Πόσον μᾶλλον ὅταν ὁ Οἰκουμενιστής «πατριάρχης» Βαρθολομαῖος μέ τούς συνυπογράψαντες τά ἄθεσμα ἀποφασισθέντα ἐν Κολυμπαρίῳ τῆς Κρήτης τά ἐπιβάλλει μέ ἐγκύκλιό του ὡς ὑποχρεωτικά καί δεσμευτικά γιά ὅλη τήν Ὀρθοδοξία, ἀκόμη καί γι’ αὐτούς … πού δέν τά ὑπέγραψαν.

β. Ὑπάρχει ἀνάγκη νά γίνει ἡ καταδίκη καί ὁ ἀναθεματισμός καί πάλιν αὐτῶν, ἀπό τούς ὁποίους ἔχουμε ἀποτειχισθεῖ καί τούς θεωροῦμε ἐκτός Ἐκκλησίας;

Στό ἐρώτημα αὐτό πρέπει νά σημειωθοῦν τά ἑξῆς: Ἐφ’ ὅσον ἐπανεμφανίζονται δημόσια οἱ διάφοροι αἱρετικοί καί λαμβάνουν ἀποφάσεις πού θίγουν τήν Ἱερή Παράδοση, τήν διδασκαλία καί τά δόγματα τῆς φιλτάτης Ὀρθοδοξίας μας, ὀφείλουμε, σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων μας, τήν πράξη καί τήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁσάκις ἐμφανίζεται ἡ ἑτεροδιδασκαλία νά τήν καταδικάζουμε. Ὅσες φορές δηλ. ἐμφανίζεται ἡ ἑτεροδιδασκαλία πού συνιστᾶ αἵρεση, φείλουμε νά τήν καταδικάζουμε. Νά τήν στιγματίζουμε καί νά ναθεματίζουμε ὄχι μόνον τήν ἑτεροδιδασκαλία, ἀλλά καί τούς κηρύσσοντες αἱρετικά. Μέ τόν τρόπο αὐτόν προστατεύουμε τήν Ἐκκλησία μας, τό ποίμνιό μας, ἀλλά καί ἀφυπνίζουμε ἐκείνους πού μένουν ἀκόμη σέ κοινωνία μέ τούς αἱρετικούς.

Ὁσάκις δηλ. τελεῖται ἔγκλημα αὐτό πρέπει νά καταδικάζεται.

Ἐάν, γιά παράδειγμα, κάποιος τελέσει μία ποινικά κολάσιμη πράξη καί καταδικαστεῖ, καί κάποιος ἄλλος τελέσει τό ἴδιο ἔγκλημα ἀργότερα δέν πρέπει τάχα νά καταδικαστεῖ καί ὁ δεύτερος, ἐπειδή ἤδη … καταδικάστηκε ὁ πρῶτος; (!) Πόσον μλλον παιτεται πό πάντων καί νέα καταδίκη καί ναθεματισμός τν αρετικν πού διαστρέφουν τήν διδασκαλίαν τς κκλησίας, ταν τά διακυβευόμενα μεγέθη τς Παρακαταθήκης τς Πίστεως καί τν δογμάτων  εναι συγκρίτως πολυτιμότερα ς θεμάτων ζως αωνίου!

Ἀπαιτεῖται, λοιπόν, πάντοτε ἡ καταδίκη, ὅπως ἐπιβεβαιώνεται, ἀπό τίς συνεχόμενες συνόδους πού καταδίκασαν γιά παράδειγμα τολάχιστον δεκατέσσερις φορές τούς Παπικούς (Λατίνους-Φράγκους, τό 879, τό 1009, τό 1054 καί στή συνέχεια…).

Δέν ἀρκοῦσε μόνον μία φορά ἡ καταδίκη τους;

Γιατί ἐπανέρχονταν συνεχῶς οἱ θεοφόροι Πατέρες μας, παρά τίς συνεχόμενες προηγούμενες καταδίκες τους;

Ἡ ἀποτείχισή μας, ἡ ὁποία εἶναι δικαίωμα πού παρέχεται σέ ὅλους τούς πιστούς ἀνεξαιρέτως, κατά τόν ιε΄ τς ΑΒ΄ πί Μεγάλου Φωτίου Συνόδου ἤ μᾶλλον ἡ ἀποτείχιση, θέση κτός τς κκλησίας τν αρετικν, πό πάντων, τν κανονικν καί τν λαϊκν μελν το κκλησιαστικο σώματος , ἀσφαλίζει μέν ἡμᾶς, ἀλλά δέν εἶναι ὁλοκληρωμένη,

-ἄν δέν ἀφυπνίσουμε καί ἄλλους μέ τό κήρυγμα, τόν προφορικό καί τόν γραπτό λόγο, μέ τήν γνωστοποίηση μέ κάθε μέσον συνεχῶς καί ἀδιαλείπτως τῶν θέσεων τῆς Ἐκκλησίας μας καί τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων μας,

-ἀλλά καί μέ τόν στιγματισμό τῆς ἑτεροδιδασκαλίας καί τῆς κηρυσσομένης αἱρέσεως.

Αὐτό ὀφείλει νά γίνεται ὄχι μόνον σέ ἀτομικό ἐπίπεδο, ἀλλά καί συλλογικά εὐκαίρως ἀκαίρως ὑπό πάντων τῶν Ὀρθοδόξων, κατά τόν λόγον το ποστόλου καί το γίου Θεοδώρου το Στουδίτου, ὑπό τῶν Μοναστηρίων καί τῶν Ἐνοριῶν συλλογικά,  καί ὅλων τῶν πιστῶν τῆς Ἐκκλησίας.

Συμπερασματικά: άν λόγος εναι περί πίστεως, μς διδάσκει γιος Θεόδωρος Στουδίτης, σύ μήν πες, τι εσαι φτωχός καί δέν εσαι πλούσιος, τι εσαι πρόβατο καί χι ποιμένας. Ο λίθοι κεκράξονται, καί σύ σιωπηλός καί φροντις;

Τονίζεται, λοιπόν, ἀπό διάφορους λεγόμενους συντηρητικούς Νεοημερολογίτες, ὅτι οἱ ἀποφάσεις τῆς λεγομένης ἀντιπροσωπείας τῆς «κκλησίας» τῆς Ἑλλάδος στήν λεγομένη «γία καί Μεγάλη Σύνοδο», στό Κολυμπάρι τῆς Κρήτης, καί ἀπό ἐμᾶς βεβαίως, εἶναι ἀποφάσεις ληστρικῆς Συνόδου. Ἡ ἀντιπροσωπεία τῆς φερομένης ὡς «κκλησίας τς λλάδος», τονίζουν διάφοροι «συντηρητικοί» ἐπίσκοποι, ἦταν ἐντολοδόχος  τοῦ «σώματος τς εραρχίας» καί ὄφειλε μέχρι τό  τέλος νά καταθέσει τήν ἐντολή πού πῆρε, χωρίς καμμία παθογένεια. Δέν εἶχε καμμία ἐξουσιοδότηση νά μεταβάλει τό περιεχόμενο τῆς ἐντολῆς καί οἱ αἰτιολογίες πού ἀκούσθηκαν, ὅτι δῆθεν οἱ παρόντες στήν Σύνοδο ψήφισαν καί ὅτι ἔπρεπε νά συνταχθοῦν μέ τήν ὁμοφωνία τῶν λοιπῶν Ἐκκλησιῶν εἶναι χωρίς ἔρεισμα, διότι ἀφ’ ἑνός ἡ ἀντιπροσωπεία ἀσφαλῶς ψήφισε, ἀλλά ὄφειλε νά ψηφίσει ἐντός καί μόνον τῆς ἐντολῆς πού εἶχε, καί ἀφ’ ἑτέρου, διότι μία Ἐκκλησία μποροῦσε νά ὑποβάλει πρόταση, γιά τήν διόρθωση τῶν ψηφισθέντων ἀπό τούς Προκαθημένους κειμένων καί ἄν δέν γινόταν δεκτή, καταγραφόταν στά Πρακτικά, μή θεωρουμένης τῆς προτάσεως ὡς διασπαζούσης τήν ὁμοφωνία.

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν ἀποδέχεται στό κείμενο «Σχέσεις ρθοδόξου κκλησίας πρός τόν λοιπόν Χριστιανικόν κόσμον» τόν ὅρον «τερόδοξες κκλησίες», ἐπειδή ὁ ὅρος εἶναι ἀντιφατικός καί ἀπαράδεκτος θεολογικά, διότι, ἄν μιλᾶμε περί Ἐκκλησίας, αὐτή δέν μπορεῖ νά εἶναι ἑτερόδοξη καί ἄν μιλᾶμε περί ἑτεροδόξου αὐτή δέν μπορεῖ νά εἶναι Ἐκκλησία, μέ τήν θεολογική ἔννοια τοῦ ὅρου.

Ὁ ὁρισμός τῆς Ἐκκλησίας μᾶς δίνεται ἀπό τόν ἴδιο τόν Δομήτορά Της μέ τό ψευδέστατο στόμα Του τόν ορανοβάμονα θεον Παλον, ὁ ὁποῖος στήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολήν του (Α΄ 17-23) μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι: «να Θες το Κυρου μν ησο Χριστο, πατρ τς δξης, δη μν πνεμα σοφας κα ποκαλψεως ν πιγνσει ατο, πεφωτισμνους τος φθαλμος τς καρδας μν, ες τ εδναι μς τς στιν λπς τς κλσεως ατο, κα τς πλοτος τς δξης τς κληρονομας ατο ν τος γοις, κα τ τ περβλλον μγεθος τς δυνμεως ατο ες μς τος πιστεοντας κατ τν νργειαν το κρτους τς σχος ατο, ν νργησεν ν τ Χριστ γερας ατν κ νεκρν, κα κθισεν ν δεξι ατο ν τος πουρανοις περνω πσης ρχς κα ξουσας κα δυνμεως κα κυριτητος κα παντς νματος νομαζομνου ο μνον ν τ αἰῶνι τοτ, λλ κα ν τ μλλοντι· κα πντα πταξεν π τος πδας ατο, κα ατν δωκε κεφαλν πρ πντα τ κκλησίᾳ, τις στ τ σμα ατο, τ πλρωμα το τ πντα ν πσι πληρουμνου».

Συνεπς εναι δύνατη παρξη τεροδόξου κκλησίας, πως εναι δύνατη παρξη τεροδόξου Χριστο.

Εἶναι παραλογισμός νά ἔχεται ἀληθείας ταυτόχρονα ἡ πίστη, πού τό στόμα τοῦ ποστόλου Παύλου, γιος ωάννης Χρυσόστομος μᾶς παραδίδει, ὅτι «ν τ δει οκ στι μετάνοια», σχολιάζοντας τήν παραβολή τοῦ πλουσίου καί τοῦ Λαζάρου καί ἡ ὕπαρξη ἑνός ἄλλου σώματος Χριστοῦ μέ κεφαλήν τόν Ἴδιον, πού διδάσκει ἀκριβῶς τά ἀντίθετα, ὅπως τῆς Παπικῆς Συναγωγῆς, πού στήν κατήχησή της κδ. Βατικανο-Κάκτου 1996 καί στήν σελ. 332 μέ τίτλο: « τελικός ξαγνισμός τό καθαρτήριο» διαστροφικά τονίζει, ὅτι: «σοι πεθαίνουν χωρίς νά χουν ξαγνιστε ποβάλλονται μετά τόν θάνατό τους σέ ναν ξαγνισμό, γιά νά εσέλθουν στήν χαρά το ορανο. Ατόν τόν τελικόν ξαγνισμόν κκλησία τόν νομάζει καθαρτήριο».

Γιά νά συμβιβάσει τά ἀσυμβίβαστα ἡ «κκλησία τς λλάδος» ὑπέβαλε τήν πρόταση, πού τελικά ἔγινε δεκτή, ὅτι δέν ἀναγνωρίζει μέν τήν ὕπαρξη ἑτεροδόξων «κκλησιν», ἀλλά τήν ἱστορικήν ὀνομασία ἑτεροδόξων «κκλησιν» πρᾶγμα παντελῶς παράδοξο καί παράλογο, διότι ὀνομασία ἔχει μόνο κάτι πού ὑπάρχει ἐν χώρῳ καί χρόνῳ.

Ἑπομένως ἡ παραδοχή τῆς ὀνομασίας καί ὄχι τῆς ὑπάρξεως προσπαθεῖ νά συμβιβάσει τά ἀσυμβίβαστα φαιδροποιῶντας τά πράγματα.

Εἶναι ἀπαράδεκτο νά ὀνομάζεται «γία καί Μεγάλη» μία ληστρική Σύνοδος καί εἶναι φαιδρό νά ὀνομάζεται

«γία», ἀφοῦ δέν ταν πομένη τν γίων Οκουμενικν καί λοιπν Συνόδων, ὅπως δηλώθηκε ἀκόμη καί ἀπό τόν Οἰκουμενιστή «Ἀλβανίας» Ἀναστάσιο (!), χωρίς νά διαφοροποιηθεῖ κανείς, καί πού οὐδεμία δογματική ἤ κανονική ἐνασχόληση εἶχε,

-καί «Μεγάλη», φ’ σον δέν κπροσωπήθηκαν πάνω πό 200.000.000 μοδόξων ρθοδόξων (150 Πατρ. Μόσχας, 30 Πατρ. Γεωργίας, 20 Πατρ. Βουλγαρίας καί Πατρ. ντιοχείας).

Ἡ ληστρική ψευδοσύνοδος δέν κατέγνωσε οὐδεμίαν ὑφισταμένην αἵρεση στίς μέρες μας, παραβιάζουσα προδήλως τόν λζ΄ Κανόνα τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων:

«Δεύτερον το τους σύνοδος γινέσθω, τν πισκόπων καί νακρινέτωσαν λλήλως τά δόγματα τς εσεβείας καί τάς μπιπτούσας κκλησιαστικάς ντιλογίας διαλυέτωσαν», πού χει Οκουμενικήν πικύρωση πό τόν β΄ τς κτης καί τόν α΄ τς βδόμης Οκουμενικς. Δέν ἀπετίμησε, ἐπίσης, ἄν καί ἔλαβε σχετική ἀπόφαση, τούς διεξαχθέντες μέ τούς αρετικούς «τεροδόξους» θεολογικούς διαλόγους, ὅπως μέ τούς Παλαιοκαθολικούς-Παπικούς, τούς Ἀντιχαλκηδονίους-Μονοφυσίτες, τούς Προτεστάντες Ἀγγλικανούς καί τούς Λουθηρανούς. Οἱ διάλογοι αὐτοί χαρακτηρίστηκαν ὀρθά, (ἀκόμη καί ἀπό τόν Λατινόφρονα «Μεσσηνίας» Χ. Σαββᾶτο), ὅτι ἔχουν μεταλλαχθεῖ ἀπό διάλογος «Ἐκκλησιῶν» σέ Ἀκαδημαϊκό διάλογο.

(Βλ. κθεσις περί τς γενομένης 14ης Γεν. Συνελεύσεως Μεικτς Θεολογικς πιτροπς πί το διαλόγου μεταξύ ρθοδόξου καί Ρωμαιοκαθολικς κκλησίας).

Κάποιες ἰσχνές τροποποιήσεις ἔγιναν, ἀλλά οἱ Σύνοδοι τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας δέν γίνονται, γιά τήν ἀπόδειξη τῆς ἑνότητάς Της, ὅπως ἀπαραδέκτως δηλώθηκε, γιά τήν ὁποία ὑπεραρκοῦν τό κοινόν ποτήριον, (συλλείτουργο), τά Δίπτυχα, τά Εἰρηνικά Γράμματα καί ἡ ταυτότητα τῶν κανονικῶν ποινῶν.

Ο Σύνοδοι τς ρθόδοξης κκλησίας γίνονται, γιά τήν κατάγνωση τν φισταμένων αρέσεων ν τόπ καί χρόν καί τόν συντονισμό τς ρθοδοξίας μέ τήν ρθοπραξία μέ τήν προβλέψη ερν Κανονικν διατάξεων καί τόν ναθεματισμό τν αρέσεων καί τν αρετικν.

Ἡ Ἱ. Μονή Ὁσ. Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους παρατηρεῖ, βεβαίως, ὅτι:

«Σέ ἀρκετά σημεῖα τῶν κειμένων προστέθηκε περί τῶν μή Ὀρθοδόξων ὁ προσδιορισμός «τεροδόξων», ὥστε νά φαίνεται ἡ ἀπόκλισίς των ἀπό τήν Ὀρ­θόδοξον ἀποστολική Πίοτιν. Στήν παραγρ. 21 (τοῦ κειμένου «Σχέσεις ρθοδόξου κκλησίας πρός τόν λοιπόν Χριστιανικόν κόσμον») λέγεται καθαρά, ὅτι «α μή ρθό­δοξοι κκλησίαι παρεξέκλιναν κ τς ληθος πίστεως τς Μις, γίας, Καθο­λικς καί ποστολικς κκλησίας».

Στό θέμα τῶν διαχριοτιανικῶν διαλόγων προστέθηκε διάταξη νά γίνονται περιοδικές ἀξιολογήσεις τους. Γιατί, ὅμως, δέν ἀξιολογήθηκαν ὀρθοδόξως οἱ μέχρι σήμερα ἄκαρποι διεξαχθέντες καί διεξαγόμενοι διαχριστιανικοί διάλογοι εἶναι προφανές:

Γιά νά μήν θιγον ο αρετικοί Παπικοί, Μονοφυσίτες καί Προτεστάντες!

Στό ζήτημα τῆς παράδεκτης συμμετοχς στό Π.Σ.Ε., (Παγκόσμιο Συμβούλιο το Σαταν), διευκρινίσθηκε, ὅτι ἀποβλέπει στήν προώθηση (μόνον) τῆς εἰρηνικῆς συνυπάρξεως καί τῆς συνεργασίας ἐπί τῶν μειζόνων κοινωνικοπολιτικῶν προκλήσεων, ἀλλά καί μόνον ἡ συμμετοχή σ’ αὐτό τό συνονθύλευμα τῶν αἱρέσεων, πού κεφαλήν του ἔχει τόν Σατανᾶ, αἵρει τήν ὑπόσταση  μιᾶς Ἐκκλησίας ὡς Ἐκκλησίας.

Ἡ οὐνία συμπεριλήφθηκε μέν στίς ἀπαράδεκτες ἐνέργειες ἤ μεθόδους προσεγγίσεως τῶν χριστιανῶν, χωρίς, ὅμως, νά καταδικαστεῖ καί νά στηλιτευτεῖ ἡ Παπική θρησκευτική κοινωνία, πού ἔχει ἀναγάγει σέ θεσμόν Κανονικοῦ Δικαίου τήν μέθοδον αὐτήν καί χωρίς νά ἀναθεματισθοῦν οἱ Οὐνίτες.

Ἀπό τήν πρώτη παραγραφο τοῦ κεφ. Β΄ τοῦ προσυνοδικοῦ κειμένου « ποστολή τς ρθοδόξου κκλησίας ν τ συγχρόν κόσμ», ἀπαλείφθηκε περσοναλιστική ναφορά στόν νθρωπο «ς κοινωνίαν προσώπων ντανακλώντων κατά χάριν διά τς νότητος το νθρωπίνου γένους τήν ν τ γί Τριάδι ζωήν καί κοινωνίαν τν θείων προσώπων»...

Στό ζήτημα τῶν ἀπαράδεκτων μικτῶν γάμων μέ ἑτερόδοξους ποφεύχθηκε ρητή ναφορά καί δέσμευση τς Συνόδου, γιά ερολόγησή τους, πού παγορεύεται, σύμφωνα μέ τήν καθολικς σχος διάταξη το 72ου Κανόνα τς Πενθέκτης, καί ἴσχυσε « δυνατότητα φαρμογς τς κκλησιαστικς οκονομίας»!!!, πρᾶγμα ἀντορθόδοξο καί ἀναιρετικό τῆς κοινωνίας εἰς Χριστόν καί εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου τοῦ ὀρθοδόξου γάμου.

Ἔγινε μέν ἀναφορά (στήν Ἐγκύκλιο τς ψευδοσυνόδου) στίς μεγάλες, «καθολικο κύρους», Συνόδους πί γίου Φωτίου (879) καί γίου Γρηγορίου Παλαμ (1351), στίς ποες καταδικάζονται αρετικά δόγματα, πως τό Φιλόκβε, τό παπικό πρωτεο καί κτιστή Χάρις, ἀλλά χωρίς νά ναγνωρισθ Οκουμενική τους περιωπή, ἐνῶ ἡ Σύνοδος τοῦ γίου Μεγάλου Φωτίου μέ τήν αὐτοσυνειδησία Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀναγνώρισε ὡς Ζ΄ Οἰκουμενικήν τήν Σύνοδον τοῦ 787 καί ο δογματικοί ροι τς Συνόδου το γ. Γρηγορίου το Παλαμ, τό 1351, συμπεριελήφθησαν στό Συνοδικόν τς ρθοδοξίας μας καί στίς μεταγενέστερες, πού νέτρεψαν τίς ποφάσεις τς ψευδοσυνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας καί πεκήρυξαν τίς βλάσφημες Προτεσταντικές δοξασίες.

Ἡ σύνοδος, ἄν ἦταν Ὀρθόδοξη, ὄφειλε νά διόρθωσει ἐπαρκῶς τά προσυνοδικά κείμενα. Ὄφειλε νά ξαναγράψει τό  ἀντορθόδοξο κείμενο περί τῶν σχέσεων μέ τούς ἑτεροδόξους πού ἔπρεπε νά τούς στιγματίσει ς αρετικούς καί νά καθορίσει σαφεῖς ἐκκλησιολογικές ἀρχές στούς θεολογικούς διάλογους, νά ατοπροσδιοριστε, δηλαδή, ς κκλησία, φο ποκηρύξει τό Φράγγικο μερολόγιο καί πιστρέψει στήν Πατρώα εσέβεια, νούμενη μέ τούς γωνιζομένους ρθοδόξους το Πατρίου ορτολογίου καί νά ναθεματίσει τόν Οκουμενισμό καί τούς παναιρετικούς Φράγγους, Μονοφυσίτες καί τούς βλάσφημους Προτεστάντες. φειλε νά ποκηρύξει τόν ψευδεπίσκοπο καί μασνο θηναγόρα, νά καταδικάσει τήν ρση τς κοινωνησίας-ναθεμάτων τό 1965[2] καί τίς ψευδενώσεις μέ τούς αρετικούς Παπικούς, πως καί νά ναθεματίσει σους πέγραψαν τήν Βελμένδιο νωση καί τήν ψευδένωση το Σαμπεζύ μέ τούς Μονοφυσίτες.[3]

Τά κείμενα τς ληστρικς συνόδου μειναν πίτηδες σαφ καί μφίσημα. Ἀπό τήν προσεκτική μελέτη τοῦ ἐπιμάχου 6ου κειμένου διαπιστώνουμε πολλά σημεῖα, στά ὁποῖα ἡ ἀσάφεια δίνει σκόπιμα τήν δυνατότητα διαφορετικῆς ἑρμηνείας του, γιά νά μήν δυσαρεστηθοῦν οἱ παρευρισκόμενοι (ἀπαραδέκτως) ὡς παρατηρητές αἱρετικοί:

  1. Γίνεται ἀναφορά σέ ἑτερόδοξες χριστιανικές «κκλησίες», πού δέν βρίσκονται σέ κοινωνία μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (βλ. παραγρ. 6), καί, ἐπίσης, δέν τίθεται ὡς βάση ἡ ἀλήθεια, ἡ πίστη καί παράδοση τῶν ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τῆς ἀναζητήσεως τῆς ἑνότητας τῶν Χριστιανῶν (βλ. παραγρ. 5), ἑνῶ ἐπίσης ἀπαράδεκτα δέν τονίζεται, τι κκλησία οδέποτε διασπάσθηκε καί τι παραμένει Μία καί γία.
  2. Δέν περιγράφεται ἡ ἀποστολική ἀλήθεια, πίστη καί παράδοση τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί δέν ἀντιδιαστέλλεται ἀπό τήν ἑτεροδοξία-κακοδοξία τῶν «τεροδόξων χριστιανικν κκλησιν» μέ συγκεκριμένα στοιχεῖα τῆς δισχιλιετοῦς Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας. Μέ τόν τρόπον αὐτόν δέν ὁριοθετεῖται σαφῶς ἡ Ἐκκλησία ἀπό τίς αἱρέσεις, πού σφετερίζονται τήν ἀποστολική ἀλήθεια, εἴτε αὐτές ἀποδέχονται τίς τρεῖς πρῶτες Οἰκουμενικές Συνόδους (οἱ Μονοφυσίτες), εἴτε ἔχουν συγκαλέσει εἴκοσι μία ψευδοσυνόδους!!! (οἱ Παπικοί), εἴτε ἀρνοῦνται νά ἀναγνωρίσουν στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τήν ὅλη ἀποστολική πίστη (οἱ παναιρετικοί καί βλάσφημοι τῆς Παναγίας μας καί τοῦ Χριστοῦ μας Προτεστάντες).

πειδή, λοιπόν, ο Οκουμενιστές τίς νομάζουν «τερόδοξες χριστιανικές κκλησίες» χωρίς νά προσδιορίζουν σαφς τήν τεροδοξία τους καί τίς αρέσεις  τους, πού τίς χουν δηγήσει κτός κκλησίας, δηλ. στήν αρεση καί στήν πώλεια, εκολα περνάει ντορθόδοξη θεωρία καί κακόδοξη ντίληψη,

τι ρθόδοξοι καί Παπικοί βρίσκονται τάχα πλέον πό καθεστώς, χι τετελεσμένου  σχίσματος καί τι ο Παπικοί δέν εναι αρετικοί

-καί μέ τούς Παπικούς δέν βρίσκονται ο Οκουμενιστές σέ νεκροφόρο καί θανάσιμο ναγκαλισμό μέ τίς ντικανονικές συμπροσευχές, τά ονιτικά συλλείτουργα καί τήν διακοινωνία καί τά κοινά νακοινωθέντα,

λλά δθεν σέ διακοπή τς κκλησιαστικς κοινωνίας, κοινωνησίας, ρση τς ποίας, μως, γινε τό 1965, πό τόν αρεσιάρχη θηναγόρα καί πό τήν ψευδοσύνοδο τς Πόλης, πού πικυρώθηκε στό Μπάλαμαντ καί στήν συνέχεια στήν Ραβέννα καί μέ τήν κρυφή καί φανερή διακοινωνία πικυρώνεται καθημερινά μέ τά ονιτικά συλλείτουργα τν Λατινοφρόνων καί τν Οκουμενιστν σέ κάθε περίσταση.

Ατή θεωρία, πού χει κερδίσει καί ρθοδόξους θεολόγους, διαστρεβλώνει τήν ννοια τς Μίας, γίας, Καθολικς καί ποστολικς κκλησίας, στήν ποία συμπεριλαμβάνει ρθοδόξους καί Παπικούς παρά τίς βυσαλέες δογματικές διαφορές, καθώς καί τήν ννοια τς τεροδοξίας, τήν ποία ντιλαμβάνεται ς διαφορετική τάχα διατύπωση τς διας ποστολικς πίστεως!

Ἡ ἀσφαλής διεξαγωγή διαχριστιανικῶν διαλόγων χρειάζεται ἕνα καταστατικῆς ἰσχῦος κείμενο, πού νά ἀποτυπώνει μέ σαφήνεια τήν διαφοροποίηση τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τήν αἵρεση καί τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τίς αἱρετικές ψευδοεκκλησίες, πως εναι μολογία Πίστεως τς κκλησίας μας στήν Σύνάξη τν κπροσώπων της (λλάδος, Ρωσσικς Διασπορς, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Σερβίας, ταλίας καί Βορείου καί Νοτίου μερικς, στήν θνα τό 2016). Ἡ μορφή τῶν Ἱερῶν Κανόνων Α΄ τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί Α΄ καί Β΄τῆς Πενθέκτης μπορεῖ, ἐπίσης, νά ἀποτελεῖ γιά ὅλους τούς Ὀρθοδόξους τό παράδειγμα.

3) Στήν παραγρ. 20 ἔχουν ἐπισημανθεῖ ἐλλείψεις, οἱ ὁποῖες ἀφήνουν χῶρο στήν καταδικασμένη πό τήν ρθόδοξη κκλησία «βαπτισματική θεολογία» καί στήν ἀναγνώριση ἐκκλησιαστικότητας στούς αἱρετικούς!!!

4) Εἶναι ἐντελῶς ἀπαράδεκτη ἡ παραγρ. 23, πού τονίζει, ὅτι ὁ διάλογος πρέπει νά συνοδεύεται «διά πράξεων μοιβαίας κατανοήσεως καί γάπης». Δέν διευκρινίζεται μέχρι ποῦ ἐπιτρέπεται νά φθάσουν οἱ πράξεις αὐτές καί βάσει, ποίων Ἱερῶν Κανόνων, ὥστε νά ἐκδηλώνεται μέν ἡ ψυχική μας εὐγένεια καί τό ποιμαντικό μας ἐνδιαφέρον γιά τήν σωτηρία τῶν αἱρετικῶν μέ τήν ἐπιστροφή τους στήν Καθολική Ἐκκλησία καί νά διασφαλίζεται ταυτόχρονα ἡ Ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογική συνείδησις. φειλε,  δηλαδή, μέ τήν πόφασή της, ν θελε νά λέγεται ρθόδοξη Σύνοδος, νά καταδικαστον περίφραστα μέ σαφες καί ρητές διατάξεις Κανόνων ο συμπροσευχές μέ τούς αρετικούς, ο λειτουργικοί σπασμοί, τά ονιτικά συλλείτουργα καί ο διαθρησκειακές συμπροσευχές, πού ἐμφανίζουν τούς αἱρετικούς Παπικούς, Μονοφυσίτες καί Προτεστάντες ὡς «κκλησία» μέ αὐθεντικό Βάπτισμα, Ἱερωσύνη καί σώζουσα Χάρη, καί μέ τόν τρόπον ατόν νατρέπουν καί κυρώνουν στή πράξη τήν ατοσυνειδησία τς ρθόδοξης κκλησίας ς τς Μίας, γίας, Καθολικς καί ποστολικς κκλησίας.

5) Στήν παραγρ. 11 λέγεται ὅτι, διάλογοι οἱ ὁποῖοι δέν ἐπιτυγχάνουν συμφωνία ἐπί ἑνός θέματος, δέν διακόπτονται. Ἀντίθετα, καταγραφομένης τῆς θεολογικῆς διαφωνίας, συνεχίζονται. κκλησία δέν διαλέγεται μέ τούς αρετικούς, λλά διδάσκει καί δηγε στούς κόλπους Της τούς πεπλανημένους καί τούς φισταμένους τς σωζούσης ληθείας.

Οἱ ἄκαρποι διάλογοι συντελοῦν στό νά ἀμβλύνεται ἡ δογματική εὐαισθησία τῶν Ὀρθοδόξων θεολόγων, πού μετέχουν σέ αὐτούς, καθώς καί τοῦ Ὀρθοδόξου πληρώματος. Ονία στήν παράγραφο 23 εἶναι τό κατ’ ἐξοχήν ἐκκλησιολογικό πρόβλημα, πού πρεπε νά καταδικαστε περίφραστα καί νά ναθεματισθον ο Ονίτες κατά τά νωτέρω, πρᾶγμα τό ὁποῖο δέν ἔγινε καί θά ἑρμηνεύεται πλέον τό πρόβλημα τῆς Οὐνίας, ὡς πρακτικός ἀνταγωνισμός καί ὄχι ὡς κκλησιολογική κτροπή πού κυρώνει τήν σωτηρία.

                        Ὡς πρός τούς μεικτούς γάμους ὀφείλει νά καταδικαστεῖ ἡ ἀπαράδεκτη «φαρμογή τς κκλησιαστικς οκονομίας» ἡ ὁποία δέν ἀφορᾶ μόνον τούς μεικτούς γάμους ἀλλά – ΑΟΡΙΣΤΑ – «τά κωλύματα γάμου»! Τό κείμενο τό ἀναφέρει ξεκάθαρα:

«5. Περί τν μεικτν γάμων ρθοδόξων μεθ’ τεροδόξων καί μή Χριστιανν χθη ες τήν πόφασιν, πως: i) γάμος ρθοδόξων μεθ’ τεροδόξων κωλύεται κατά κανονικήν κρίβειαν (κανών 72 τς Πενθέκτης ν Τρούλλ Συνόδου). ii) δυνατότης φαρμογς τς κκλησιαστικς οκονομίας ς πρός τά κωλύματα γάμου δέον πως ντιμετωπίζεται πό τς ερς Συνόδου κάστης ατοκεφάλου ρθοδόξου κκλησίας, συμφώνως πρός τάς ρχάς τν ερν κανόνων, ν πνεύματι ποιμαντικς διακρίσεως, πί τ σκοπ τς σωτηρίας το νθρώπου. iii) γάμος ρθοδόξων μετά μή χριστιανν κωλύεται πολύτως κατά κανονικήν κρίβειαν.

Βάσει, λοιπόν, αὐτῆς τῆς σατανικῆς ἐμπνεύσεως φράσεως (5 ii), μέ τήν «φαρμογή τς εκκλησιαστικς οκονομίας» ἀναιροῦνται ὅλες οἱ  προηγούμενες ἀποφάσεις τοῦ κειμένου καί ἀνοίγει ἡ πόρτα πρός τούς γάμους ὁμοφυλοφίλων, γάμους μετ’ ἀλλοθρήσκων κ.ἄ. (ἀφοῦ μόνον κατ’ ἀκρίβειαν τοιοῦτος γάμος ἀπαγορεύεται στήν ὑποπ.  5iii  !!!).

6) Οἱ παραγρ. 4, 5 καί 6 καθιερώνουν τήν συμμετοχή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στούς ἀπαράδεκτους ἀπό Ὀρθόδόξου πλευρᾶς λεγομένους διαχριστιανικούς διάλογους καί στήν Οἰκουμενική Κίνηση καί μάλιστα μέ τήν ἀπαράδεκτη διαβεβαίωση, ὅτι « ρθόδοξος συμμετοχή ες τήν κίνησιν (σσ. τήν Οἰκουμενιστικήν δηλαδή!!!) πρός ποκατάστασιν τς νότητος μετά τν λλων Χριστιανν ν τ Μι, γί, Καθολικ καί ποστολικ κκλησίποτελε συνεπ κφρασιν τς ποστολικς πίστεως καί παραδόσεως ντός νέων στορικν συνθηκν» (παραγρ. 4).

Τό ἐρώτημα εἶναι μέ ποιές ἐκκλησιολογικές ἀρχές ἔχουμε διασφαλίσει τήν συμμετοχή τῶν Ὀρθοδόξων στούς σημερινούς διαχριστιανικούς διάλογους, ὥστε αὐτή νά εἶναι συνεπής πρός τήν ἀποστολική πίστη καί παράδοση. Καί στίς σημερινές ἱστορικές συνθῆκες, ὅπως καί στίς παλαιότερες (Λατινοκρατία τοῦ 13ου αἰῶνος, Propaganda Fidei τοῦ 16ου-18ου αἰῶνος), τό σφαλές κριτήριο ρθοδόξου διαλόγου, (τς διδασκαλίας μλλον πρός τούς κτός Ατς), εναι νά διατηρεται ναλλοίωτη κκλησιολογική ταυτότητα τν ρθοδόξων καί νά παρουσιάζεται πάντοτε ρθόδοξη κκλησία ς Μία, γία, Καθολική καί ποστολική κκλησία, χουσα τήν ποστολή το διδασκάλου καί το φθαλμο τς νθρωπότητας.

Κάποτε ἐπρόκειτο γιά ἄρνηση νά ὑποταχθοῦμε στήν ἐξουσία τοῦ Πάπα. Κατόπιν ἐπρόκειτο γιά ἄρνηση τῆς Οὐνίας, δηλαδή νά μνημονεύουμε τόν Πάπα ὡς Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας. Σήμερα πρόκειται γιά ἄρνηση νά «λληλοαναγνωρισθομε ς κκλησίες», ὅπως θέλει ἡ παναιρετική Οἰκουμενική Κίνηση τοῦ 20ο αἰῶνα καί αρεση τς λεγενας τν αρέσεων το Οκουμενισμο.

Δέν διακηρύσσεται καθόλου στό ψευδοσυνοδικό κείμενο, ὅτι οὐδεμία ἄλλη χριστιανική κοινότητα εἶναι Ἐκκλησία μέ τήν δογματική ἔννοια τοῦ ὅρου, παρά μόνον ἡ Ὀρθόδοξη. Δέν ἐπιτεύχθηκε οὔτε προσυνοδικῶς οὔτε στήν ψευδοσύνοδο νά περιληφθεῖ στήν παραγρ. 1 τοῦ 6ου κειμένου ννοια τς μοναδικότητας τς κκλησίας κατά τά νωτέρω ναπτυχθέντα. πουσία, μως, τς ννοιας ατς συνιστ πολύ σημαντική καί σκόπιμη λλειψη, πού ταυτίζεται μέ ποχώρηση καί προδοσία τς φιλτάτης ρθοδοξίας.

Ἡ μετακίνηση τῆς παπικῆς ἐκκλησιολογίας ἀπό τήν ἀντίληψη τῆς «ἀποκλειστικότητος» (πρό τῆς Β΄ Βατικανῆς) στήν σύγχρονη ἀντίληψη τοῦ Συντάγματος Lumen Gentium, ὅτι ἡ Ρωμαιοκαθολική «substitit» εἰς τήν Μίαν Ἁγίαν (ἀνήκει, ἐνυπάρχει, ὄχι ὅτι εἶναι Ἐκκλησία), ὑποδηλώνει ἕνα κίνδυνον  πού πρέπει οἱ Ὀρθόδοξοι νά ἀποφεύγουν πάντοτε, τονίζοντας τήν ννοια τς μοναδικότητος τς ρθοδόξου κκλησίας ς τς λης καί μόνης κκλησίας. Ο κπρόσωποι τν ρθοδόξων κκλησιν στά οκουμενικά συνέδρια, ταν κατέθεταν κοινή Δήλωση, τόνιζαν τήν μοναδικότητα τς ρθοδόξου κκλησίας ς τς λης καί μόνης Μίας γίας. Π.χ. στήν Λούνδη τό 1952: «Ατη εναι λη καί μόνη κκλησία, τό σμα το Χριστο, ντολοδόχος τν ποστόλων. Οτως ατη μόνη δύναται νά καθορίζει τήν πίστιν. Καί εμεθα βέβαιοι, τι τοτο εναι πόδειξις τς μοναδικότητός της». Ἐνώπιον τῶν Ὀρθοδόξων καί αὐτός ὁ παναιρετικός Βαρθολομαῖος δήλωσε στό Πρωτᾶτο τήν 21η Ὀκτωβρίου 2008: « ρθόδοξος κκλησία εναι ατή μόνη Μία γία Καθολική καί ποστολική κκλησία».

Ὑπάρχει μία προφανής  ἀναντιστοιχία ἀνάμεσα στήν διακήρυξη: «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία… οὖσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία» (παραγρ. 1), καί στά πεπραγμένα τῶν προδοτικῶν θεολογικῶν διαλόγων. Ἀπό τήν ἐποχή πού πρωτοσυντάχθηκε αὐτή ἡ διατύπωση (στήν Γ΄ Προσυνοδική Πανορθόδοξο Διάσκεψη τοῦ 1986) μέχρι σήμερα, καί παρότι εἶχε τονισθῆ ἀπό τότε, ὅτι ἡ μαρτυρία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δίδεται «πί τ βάσει τς ποστολικς παραδόσεως καί πίστεώς της», ἔχουν γίνει «θεολογικές» προδοτικές συμφωνίες, οἱ ὁποῖες δέν ἑδράζονται στήν ἀποστολική πίστη καί παράδοση. Τέτοιες εἶναι:

προδοτική συμφωνία τς Μικτς πιτροπς ρθοδόξων καί Μονοφυστιν πί τς Χριστολογίας (1989, 1990),

προδοτική συμφωνία πί τς κκλησιολογίας στό Μπαλαμάντ τό 1993, ἡ ὁποία συνόψιζε τίς συμφωνίες τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν στό Μόναχο τό 1982, στό Μπάρι τό 1986 καί στό Νέο Βάλαμο τό 1988, πού ἀφοροῦσαν τόν ἐκκλησιαστικό χαρακτῆρα ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν δηλ. τήν ἀποστολική πίοτη, τήν ἀποστολική διαδοχή καί τά  αὐθεντικά μυστήρια, καί

προδοτική συμφωνία στήν Ραβέννα τό 2007 γιά τήν ὕπαρξη δῆθεν πρωτείου ἑνός ἐπισκόπου ἐπί παγκοσμίου ἐπιπέδου (πού πορετοιμάζει τήν ἔλευση τοῦ Ἀντιχρίστου).

Τό συνοδικό κείμενο γίνεται ἀσαφέστερο μέ τήν ρητή διαβεβαίωση τῆς Ἐγκυκλίου, ὅτι ο «πό τς ρθοδόξου κκλησίας διεξαγόμενοι διάλογοι οδέποτε σήμαιναν, οτε σημαίνουν καί δέν πρόκειται νά σημάνουν ποτέ οονδήποτε συμβιβασμόν ες ζητήματα πίστεως».

Ἐάν οἱ ἀνωτέρω θεολογικές «συμφωνίες» δέν εἶναι «συμβιβασμός ες ζητήματα πίστεως», τότε τί εἶναι συμβιβασμός καί ποιός εἶναι ὁ «δογματικός μινιμαλισμός» πού ἀπορρίπτεται μέ τήν διατύπωση τῆς Ἐγκυκλίου στήν παρ. 20; « ρθόδοξος κκλησία οδέποτε πεδέχθη τόν θεολογικόν μινιμαλισμόν τήν μφισβήτησιν τς δογματικς παραδόσεως καί το εαγγελικο θους της»!

Ἀπό τίς ἀνωτέρω ἐπισημάνσεις συνάγεται, ὅτι τό κείμενο τῶν σχέσεων πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον προσανατολίζεται πρός συνοδική κατοχύρωση τῆς γραμμῆς τῶν διαχριστιανικῶν σχέσεων τῆς τελευταίας πεντηκονταετίας, χωρίς τίς ἀπαραίτητες βάσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας.

Οἱ ἀστοχίες κατά τούς διαχριοτιανικούς διάλογους καί οἱ προδοτικές «συμφωνίες» τοῦ παρελθόντος δέν εὐνοοῦν μία θετική ἀπάντηση. Χρειαζόταν τώρα ἕνα κείμενο μέ ἁγιοπατερική πνοή, τό ὁποῖο δέν θά ἄφηνε περιθώρια στόν Προτεσταντικό Οκουμενισμό (θεωρία τῶν «δελφν κκλησιν» καί τόν Παπικόν τοιοῦτον τῶν «δύο πνευμόνων»), γιά ἀναγνώριση ἑτεροδόξου βαπτίσματος καί ἱερωσύνης, γιά κοινή δῆθεν χριστολογική πίστη μέ τούς Μονοφυσίτες, γιά τήν ἀποδοχή τῆς Βατικανείου «Clarification», γιά συνυπογραφή εἰδικῶν κειμένων περί Ἐκκλησίας τοῦ τμήματος «Πίστις» καί «Τάξις» τοῦ Π.Σ. τοῦ Σατανᾶ, καί σχετικές δῆθεν «ἐθιμοτυπικές ἐκκλησιαστικές» ἐκδηλώσεις πού τά ἐπιβεβαιώνουν. Ἕνα τέτοιο κείμενο θά στόχευε στήν ἐπιστροφή τῶν ἑτερόδοξων-αἱρετικῶν στήν  Ἐκκλησία. Θά ἔδειχνε, ὅτι δέν ἀναγνωρίζεται ἐν τῇ πράξει στίς τερόδοξες–αρετικές «κκλησίες» ἐκκλησιαστικότητα, ὅτι τάχα εἶναι ἐκκλησίες μέ τήν θεολογική ἔννοια τοῦ ὅρου, ἀφήνοντας τούς αἱρετικούς στίς πλάνες τους.

Τό συνοδικό κείμενο περί τῶν σχέσεων μέ τούς ἑτεροδόξους-αἱρετικούς παρουσιάζει σκεμμένα ἔλλειμμα ἐκκλησιολογικῆς ἀκριβείας. Ἀναπόφευκτα αὐτό θά φανεῖ κατά τίς μελλοντικές οἰκουμενικές ἐπαφές μέ τίς θεήλατες συμπροσευχές καί τά οὐνιτικά συλλείτουργα τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Σέ αὐτές θά ἐφαρμοσθεῖ πρακτικά τό πνεῦμα τοῦ κειμένου. Οἱ διαχριστιανικοί διάλογοι ὀφείλουν νά γίνονται μέ βάση τήν καθαρή Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία, ὅπου ρθόδοξη κκλησία πέχει θέση διδασκάλου καί φθαλμο τς νθρωπότητας. Τά κεκτημένα, ὡστόσο, προδοτικά κείμενα, οἱ συμπροσευχές καί ἡ κοινή λατρεία μέ τούς αἱρετικούς στό παρελθόν, οὕτως ἤ ἄλλως καταμαρτυροῦν παρεκκλίσεις ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία.

Οἱ λειτουργικοί ἀσπασμοί, οἱ συμπροσευχές, οἱ εὐλογίες Ὀρθοδόξου ποιμνίου ἀπό αἱρετικούς ἐκκλησιαστικούς ἡγέτες, οἱ κοινές ἐκδηλώσεις Ὀρθοδόξων καί ἑτεροδόξων προκαθημένων καί κληρικῶν, μέ τίς ὁποῖες ἀμβλύνεται τό Ὀρθόδοξο κριτήριο καί προωθεῖται ὁ λαϊκός Οἰκουμενισμός δέν καταδικάσθηκαν καί θά συνεχισθοῦν μέ βάση καί τίς ἀποφάσεις τῆς ληστρικῆς αὐτῆς συνόδου.

Οἱ θεολογικές μελέτες, τά θεολογικά ἐπιστημονικά συνέδρια, καί ὅ,τι ἄλλο στόν ἀκαδημαϊκό χῶρο προωθεῖ τούς διαχριστιανικούς διάλογους πρός τήν πλευρά τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχουν «ξιοποιηθε κατάλληλα» ἀπό ἐκκλησιαστικούς φορεῖς. Ὡς παραδείγματα νά ἀναφερθοῦν, ἡ θεολογική παραγωγή πού ἐπί χρόνια ἐμφανίζει τούς Μονοφυσῖτες ὡς Ὀρθοδόξους στήν Χριστολογική τους διδασκαλία, ἡ περιβόητη παπική «Clarification», πού ἐξισώνει τό Φιλιόκβε μέ τήν ἐκ μόνου τοῦ Πατρός ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί οἱ θεολογικές μελέτες πού ὑποστηρίζουν ὡς ἔγκυρο τό βάπτισμα τῶν ἑτερόδοξων-αἱρετικῶν.

Τά προσυνοδικά κείμενα ἦσαν φορτισμένα μέ τήν γνωστή προϊστορία τους καί τίς ἐλλείψεις τους. Προϋπέθεταν καί ἀντανακλοῦσαν τήν ἱστορία τῶν διαχριστιανικῶν θεολογικῶν διαλόγων, ἀποφάσεων καί συμφωνιῶν. Δέν ἦταν σωστό νά ἑρμηνευθοῦν καθ’ ἑαυτά καί ἀφ’ ἑαυτῶν.

Ἡ ληστρική αὐτή σύνοδος βελτίωσε κάπως τά προσυνοδικά κείμενα. Τά τελικά, ὅμως, συνοδικά κείμενα παρουσιάζουν ἀκόμη σκόπιμες ἀσάφειες. Δέν πῆραν «καθολική μορφή», μέ τήν ὁποία θά μποροῦσαν νά συντελέσουν στήν «καθολική ἑνότητα» τῆς Ἐκκλησίας καί νά ἀποκτήσουν τήν ἀναμενόμενη «καθολική ἰσχύ».

Οἱ προσδοκίες ἀπό τήν σύνοδο αὐτή βεβαίως καί δέν ἐκπληρώθηκαν, παρά τίς βελτιώσεις τῶν προσυνοδικῶν κειμένων. Οἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου ὡς ὀρθόδοξες ἀποφάνσεις θά ἔπρεπε νά συμφωνοῦν μέ τό Συνοδικόν της Ὀρθοδοξίας, στό ὁποῖο θά ἦταν σκόπιμο καί δυνατόν νά περιληφθοῦν.

Ἐπιπροσθέτως τίθεται ἕνα μεῖζον θέμα, τό οὐσιῶδες δηλ. ζήτημα πού εἶναι οἱ πεποιθήσεις τῶν καινοτόμων ἀρχιερέων τῶν φαινομένων ὡς ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν,

-ὅτι ἡ ἀληθής πίστη δέν ἀποτελεῖ ἀπόλυτη προϋπόθεση γιά τήν μετοχή στήν ἄκτιστη χάρη τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ,

-ὅτι ἡ ἑτεροδοξία κέκτηται ἀληθές βάπτισμα, μυστηριακή δομή, ἀποστολική διαδοχή καί ἱερωσύνη καί ἑπομένως καί ἡ αἵρεση εἶναι καί αὐτή «ὁδός πρός σωτηρίαν».

Οἱ θέσεις, ὅμως, αὐτές ἀνατρέπουν πλήρως τήν θεολογία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων 2000 χρόνων καί ἀποτελοῦν καθαρή ὑποβολή τοῦ δαιμονικοῦ περιπαίγματος πρός ἀνατροπήν τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου.

«Δέν πρξε ποτέ διαίρεσις τς κκλησίας, καί δέν εναι δυνατόν νά πάρξη, πλήν πρξε καί θά πάρξη κπτωσις κ τς κκλησίας, κατά τόν τρόπον, πού πίπτουν τά ξερά καί γονα κλήματα πό τήν Θεανθρωπίνην καί αωνίως Ζσαν μπελον, πού εναι Κύριος ησούς Χριστός (ω. 13, 16)».[4] 

πομένως ο συγκεκριμένοι μφορονται πό τήν αρεση το συγκρητιστικο Οκουμενισμο καί ποτελον πόλυτο κίνδυνο γιά τό κκλησιαστικό σμα, λλά καί τραγικό λλοθι γιά τήν μμονή τν κακοδόξων στήν αρεσή τους. Σέ καμμία, λοιπόν, περίπτωση δέν μποροῦμε νά ἔχουμε κοινωνία μέ ἐμφορουμένους ἀπό τέτοιες κακοδοξίες, γιατί διακινδυνεύεται ἡ σωτηρία τοῦ ποιμνίου μας καί καταπατᾶμε τούς ὅρκους τῆς ἱερωσύνης μας.

Ἑπομένως ὀρθῶς καί ἀποδεδειγμένα ἡ λεγομένη «γία καί Μεγάλη Σύνοδος» θά πρέπει νά θεωρηθεῖ ὡς ληστρική καί ψευδοορθόδοξη καί τήν καταδικάζουμε ἐκκλησιαστικά ὡς τέτοια, τόσο σέ τοπικό ἐπίπεδο, ὅσο καί πανορθοδόξως, μέχρι νά συγκληθεῖ μία ὄντως Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος, πού θά θεραπεύσει ἀστάθειες καί ἀσάφειες καταδικάζουσα τήν παναίρεση τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πανεισάγουσα τό αώνιον ορτολόγιον τς κκλησίας σέ λες τίς νά τόν κόσμον ρθόδοξες κκλησίες καί διακηρύσσουσα παγκοσμίως, ὅτι μόνη δός σωτηρίας καί μετοχς στίς κτιστες νέργειες το Θεο εναι θεολογία τν γίων Πατέρων καί τν Οκουμενικν Συνόδων τς διαιρέτου Μις, γίας, Καθολικς καί ποστολικς ρθοδόξου κκλησίας.

Μέγας Φώτιος στόν λόγον του «Περί τς το γίου Πνεύματος μυσταγωγίας» ἀναφέρει τά ἑξῆς:

«Καί οδέ τν το θεσπεσίου Παύλου φρίττουσι φωνήν, ν ατοί κατά τν Πατέρων ατν μετά πολλς πορρίπτουσι τς κακουργίας. Καί γάρ οτος τήν ξουσίαν λαβών δεσμεν καί λύειν καί το δεσμο φοβερόν μα καί κραταιόν (μέχρι γάρ ατς ναφέρεται τς βασιλείας τν ορανν), οτος δή μεγάλη καί διαπρυσί κέκραγε τ φων“Κν μες γγελος ξ ορανο εαγγελίζηται μν παρ’ εαγγελιζόμεθα μν, νάθεμα στω”.» Παλος σίγητος τς κκλησίας σάλπιξ τοσοτος καί τηλικοτος τούς παρά τό Εαγγέλιον τερόν τι τολμντας φρόνημα λαβεν καί παρεισάγειν τ ναθέματι παραπέμπει, καί ο τούς λλους μόνον, οτινες τοτο τολμήσειαν, ρας νυπερβλήτοις πάγει, λλά καί αυτόν, νοχος ε φθείη, πρός τήν σην συνωθε δίκην. Καί οδέ μέχρι τούτου τό φοβερόν τς ποφάσεως περιγράφει, λλά καί τόν ορανόν ατόν ρευν˙ κν γγελον ερ τος πί γς κεθεν πιστάντα καί τερόν τι παρά τό εαγγελικόν εαγγελιζόμενον κήρυγμα, τος μοίοις δεσμος ποβάλλει καί τ διαβόλ παραπέμπει» (ΕΠΕ 4, 396, 30).

Ἐδῶ, ὁμολογεῖ Μέγας Φώτιος, ὅτι πόστολος Παλος ἔλαβε τήν ἐξουσία τοῦ δεσμεῖν καί λύειν καί ὄχι ἁπλῶς τήν ἐξουσία τοῦ νά παραπέμπει στήν Σύνοδο τούς αἱρετικούς. Μάλιστα ἀναφέρει ὁ Άγιος, ὅτι ἡ ἐξουσία του ἐπεκτάθηκε καί στόν οὐρανό, ἐφ’ ὅσον, δηλαδή, ἀναθεματίζει καί ἀγγέλους, ἄν κηρύττουν κάτι ἀντίθετο στό εὐαγγελικό κήρυγμα. Ἀναφέροντας ἐν συνεχείᾳ τό χωρίον τοῦ Ἀπ. Παύλου (Γαλάτ. 1, 8) τό ἑρμηνεύει λέγοντας, ὅτι «τούς παρά τό Εαγγέλιον τερόν τι τολμντας φρόνημα λαβεν καί παρεισάγειν τ ναθέματι παραπέμπει».

Ἑπομένως ὅλους αὐτούς, π. Παλος τούς παραπέμπει στό ἀνάθεμα, σύμφωνα μέ τόν Μ. Φώτιο, καί ὄχι στήν Σύνοδο. Τά λόγια το π. Παύλου Μέγας Φώτιος τά ναφέρει ς καταδικαστική πόφαση: «Καί οδέ μέχρι τούτου τό φοβερόν τς ποφάσεως περιγράφει». Ἐν συνεχείᾳ ἐπεκτείνει τήν ἐξουσία τοῦ π. Παύλου στόν οὐρανό: «λλά καί τόν ορανόν ατόν ρευν». Στήν ἔρευνα τοῦ οὐρανοῦ ἐξετάζει τό φρόνημα τῶν ἀγγέλων: «κν γγελον ερ τος πί γς κεθεν πιστάντα καί τερόν τι παρά τό εαγγελικόν εαγγελιζόμενον κήρυγμα…». Αὐτούς τούς ἀγγέλους, οἱ ὁποῖοι θά ἔχουν ἄλλο φρόνημα ἀπό τό εὐαγγελικό «τος μοίοις δεσμος ποβάλλει καί τ διαβόλ παραπέμπει».

Κατά τούς Πατέρες δέν περιορίζεται ἡ ἐξουσία τοῦ π. Παύλου καί δέν καταργεῖται, ἀποδιδόμενη σέ συγκληθησόμενη στό μέλλον Σύνοδο.

Γιά τίς ἡμέρες μας αὐτό σημαίνει, ὅτι τήν ἐξουσία τοῦ π. Παύλου δέν τήν ἀποδίδουμε στούς αἱρετικούς Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι, σύμφωνα μέ κάποιες ἀδιανόητες, καινοτόμες καί αἴολες διδασκαλίες, πρέπει νά καταδικάσουν -ἄν εἶναι ποτέ δυνατόν- πρῶτα τήν αἵρεσή τους καί ἔπειτα τούς ἑαυτούς τους. Τέτοιες ἀνόητες θέσεις ἀπέχουν πολύ ἀπό τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων καί μάλιστα αὐτήν πού ἑρμηνεύει τήν ἁγίαν Γραφήν. Τοὔλάχιστον ὀφείλουν ὅλοι νά πεισθοῦν σέ ποιά κατάσταση ἔχει ὁδηγηθεῖ ἡ Ὀρθοδοξία μέ τέτοιες θέσεις περί μελλοντικῆς καί ἀορίστου παραπομπῆς ὅλων τῶν θεμάτων σέ μία -ἄν ποτέ συγκληθεῖ- Οἰκουμενική Σύνοδο. Μέ αὐτόν τόν τρόπο καί οἱ δήθεν «ἀντιοικουμενιστές» ἐνστερνίστηκαν τήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ 15ου Κανόνος τῆς ΑΒ΄ Συνόδου περί διακοπῆς τοῦ μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν καί μέ βάση αὐτήν «πολεμοῦν» μέ χαρτοπόλεμο τήν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Στό ἔργο τοῦ Μεγάλου Φωτίου «Σύνταγμα τν Κανόνων» (Τίτλος Α΄ Κεφ. 2) ἀναφέρονται καί τά ἑξῆς ἀπό τήν Ἁγίαν Ζ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον:

«παντα τά παρά τήν κκλησιαστικήν παράδοσιν καί τήν διδασκαλίαν καί ποτύπωσιν τν γίων καί μακαρίων Πατέρων καινοτομηθέντα καί πραχθέντα μετά τοτο πραχθησόμενα, νάθεμα» (ΕΠΕ 10, 30 Βλ. καί Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας).
Ο Πατέρες μας, συνοδικς διασκεψάμενοι, ναθεματίζουν, πέραν τν λλων, καί κάθε μελλοντικήν καινοτομίαν.

Μέ βάση τήν ἀνωτέρω καινοτοτόμο διδασκαλία, γιά νά ἔχει ἰσχύν καί ὁ ἀναθεματισμός τοῦ ποστόλου Παύλου, πρέπει νά ἐπιληφθεῖ ἡ Σύνοδος, ἡ ὁποία θά κρίνει καί θά καταδικάσει τούς αἱρετικούς Ἐπισκόπους καί τήν κακοδοξία. Ἄν εἶναι ἔτσι τά πράγματα, τότε, πολύ περισσότερο, δέν ἰσχύει ὁ μελλοντικός ἀναθεματισμός τῶν Πατέρων αὐτῶν καί μάλιστα, γιά καινοτομίες καί κακοδοξίες, πού ἀφοροῦν τήν διδασκαλία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τῶν ἁγίων Πατέρων καί τήν Ἐκκλησιαστικήν Παράδοση. Τότε στήν περίπτωση, ὅμως, αὐτή στό Συνοδικόν τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς ὁ ἀναθεματισμός αὐτός,  θα πρέπει να εἶναι λανθασμένος (φεῦ τῆς βλασφημίας)!!!

Καί πόστολος Παλος, βεβαίως, ἔχει αὐτήν τήν ἐξουσία νά ἀναθεματίζει τούς αἱρετικούς ὅλων τῶν ἐποχῶν, καί ο Πατέρες τς Ζ΄ Οκουμενικς Συνόδου χουν τήν ξουσία καί φείλουν νά ναθεματίζουν τούς μελλοντικούς αρετικούς, καί κόμη καί μεμονωμένοι Πατέρες καί ατός πιστός λαός το Θεο ς φύλαξ τς ρθοδοξίας κατά τά κτεθέντα ναλυτικς νωτέρω.

            Ὁ δέ γιος Θεόδωρος Στουδίτης ἐν προκειμένῳ διδάσκει τὰ ἑξῆς: «λλ κα λλος ε τις εη τούτοις μώνυμος, μως αρετικς κατ τν κείνων αρεσιν τέραν, κν πίσκοπος, κν σκητής, κν στισον, νάθεμα στω. λλ κα ε τις μ ναθεματίζοι εκαίρως κατ τ ναγκαον πάντα αρετικόν, εη τς ατν μερίδος» (Φατ. 34, 99, 138).

Καὶ σὲ ἄλλη, ἐπίσης, ἐπιστολὴ σιος ἀναφέρει: «πειδ πς ρθοδοξν κατ πάντα, πάντα αρετικν δυνάμει κν ο ρήματι, ναθεματίζει» (Φατ. 49, 142, 85). Σημειωτέον, ὅτι καὶ τὰ δύο αὐτὰ χωρία τοῦ σίου Θεοδώρου το Στουδίτου εἶναι ἀπὸ ἐπιστολὲς, πού τὶς ἀπέστειλε κατὰ τὴν χρονικὴν περίοδον τῆς μοιχειανικῆς αἱρέσεως.

Φρονοῦν ἀντίθετα πρός τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων, ὅσοι θεωροῦν ὡς ἀναθεματισμένους μόνον ἐκείνους, γιά τούς ὁποίους θά ἐκφωνήσει ἡ Σύνοδος συγκεκριμένως καί ὀνομαστικῶς τό ἀνάθεμα, ἀφοῦ ὅπως ἰσχυρίζονται, ἐξετάσουν τήν αἵρεση σάν τόν χειρουργό ἰατρό, ὁ ὁποῖος θά ἀποκόψει τό τμῆμα αὐτό τοῦ σώματος, τό ὁποῖον ἔχει γάγγραινα. Δηλαδή, οἱ ἀναθεματισμένοι ἀπό τόν Μέγαν πόστολον Παλον καί τούς γίους, εἶναι γιά ὅλους αὐτούς ἀναθεματιστέοι.

…………

[1] «παντες ον ο νεωτερίζοντες αρέσει σχίσματι, κουσίως νεδύθησαν, κατ τν ψαλμωδόν, «κατάραν ς μάτιον» (Ψαλμ. ρη’,18), κν τε Πάπαι κν τε Πατριάρχαι, κν τε Κληρικοί, κν τε Λαϊκο ἔτυχον εἶναι «κν γγελος ξ ορανο νάθεμα στω, ε τις μς εαγγελίζεται παρ παρελάβετε». Οὕτω φρονοῦντες οἱ Πατέρες ἡμῶν καὶ ὑπακούοντες εἰς τοὺς ψυχοσωτηρίους λόγους τοῦ Παύλου ἐστάθησαν σταθεροὶ καὶ ἑδραῖοι εἰς τὴν ἐκ διαδοχῆς παραδοθεῖσαν αὐτοῖς πίστιν καὶ διέσωσαν αὐτὴν ἄτρεπτον καὶ ἄχραντον διὰ μέσου τοσούτων αἱρέσεων, καὶ παρέδωκαν αὐτὴν εἰς ἡμᾶς εἰλικρινῆ καὶ ἀνόθευτον, ὡς ἐξῆλθεν ἄδολος ἀπὸ τοῦ στόματος τῶν πρώτων ὑπηρετῶν τοῦ Λόγου·  οὕτω φρονοῦντες καὶ ἡμεῖς, ἄδολον, ς παρελάβομεν, μετοχετεύσομεν αὐτὴν εἰς τὰς ἐπερχομένας γενεάς, μηδὲν παραμείβοντες, ἵνα ὦσι κακεῖνοι ὡς καὶ ἡμεῖς εὐπαρουσίαστοι καὶ ἀκαταίσχυντοι, λαλοῦντες περὶ τῆς τῶν προγόνων ἡμῶν πίστεως…

(17) …Ἔπειτα παρ μν οτε Πατριάρχαι οτε Σύνοδοι δυνήθησαν ποτ εσαγαγεν νέα, διότι περασπιστς τς θρησκείας στιν ατ τ σμα τς κκλησίας, τοι ατς λαός, ὅστις ἐθέλει τὸ θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καὶ ὁμοειδὲς τῷ τῶν Πατέρων αὐτοῦ.»

[2] Στό βιβλίο τοῦ θ. Σακαρέλλου «γινε νωση τν κκλησιν», ἀναφέρεται τό Γαλλικό κείμενο τῆς συμφωνίας «Κοινή Δήλωσις» τοῦ 1965, ὅπου στήν παράγραφο 4 τῆς συμφωνίας χρησιμοποιεῖται ἡ λέξη excommunication, αὐτό σημαίνει, ὅτι μέ τή συμφωνία αὐτή ἔχει ἀρθεῖ ἡ «ἀκοινωνησία», τό «σχίσμα», δηλαδή μεταξύ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, σέ ἀντίθεση μέ τήν ἐπίσημη ἑλληνική μετάφραση, πού ὁμιλεῖ, δῆθεν, γιά ἄρση Ἀναθεμάτων, πρός καθησυχασμό τν ρθοδόξων. Ἡ ἕνωση, δυστυχῶς, ἔχει γίνει, ἁπλά πραγματώνεται καί παρουσιάζεται, τοπικά καί χρονικά, σταδιακά, ἀνάλογα μέ τίς ἀντιδράσεις.

Καί γιά νά μήν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι ἡ Γαλλική λέξη excommunication σημαίνει «κοινωνησία» τοῦτο ἀπο-δεικνύεται καί ἀπό τό ἴδιο τό Γαλλικό κείμενο τῆς συμφωνίας, πού χρησιμοποιήθηκε δύο φορές ἡ ἔκφραση la communion ecclesiastique καί σημαίνει «κκλησιαστική κοινωνία», ὅπως ὀρθά ἀποδίδεται ἀπό τήν ἐπίσημη ἑλληνική μετάφραση καί ὄχι ὡς «ἐκκλησιαστικό ἀνάθεμα».

Στήν πραγματικότητα, λοιπόν, ἡ κοινή δήλωση τό 1965, στό Γαλλικό κείμενο, ὁμιλεῖ γιά ἄρση τῆς ἀκοινωνησίας καί ὄχι γιά «πλ ρση το ναθέματος» μεταξύ τῶν ἐκκλησιῶν.

Τό γεγονός αὐτό ἐξηγεῖ ὅλα τά μεταγενέστερα γεγονότα, ὅπως συμπροσευχές, οὐνιτικά συλλείτουργα, μετάδοση τῆς Θείας Κοινωνίας σέ παπικούς λαϊκούς σέ τόπους, πού δέν ὑπῆρχε ἀξιόλογη ἀντίδραση, νεώτερες κοινές δηλώσεις καί συμφωνίες, μνημόσυνο τοῦ ὀνόματος τοῦ Πάπα Ρώμης στήν Ἁγία Πρόθεση, γεγονός πού παραδέχθηκε, ὅτι ἔπραττε ὁ ἴδιος ὁ ἀναθεματισμένος Ἀθηναγόρας, μνημόνευση δημόσια τοῦ Πάπα στό Φανάρι στήν τελευταία του ἐπίσημη ἐπίσκεψη καί ἄλλες παρόμοιες πράξεις.

Καί σέ ὅλα αὐτά πρωτοστατοῦσε τό Φανάρι καί ἀκολουθοῦσαν μέ παρόμοιες πράξεις καί ἄλλες τοπικές Ἐκκλησίες.

Ατό ποτελε, κ τν πραγμάτων, νωση καί μπρακτη φαρμογή ὄχι ἁπλά τῆς ἄρσεως τοῦ Ὁριστικοῦ Σχίσματος, ἀλλά ρση καί τς κοινωνησίας.

Ἡ ἕνωση ἐφαρμόζεται σταδιακά, τοπικά καί χρονικά, ὅπως ὀρθά ἐπισημάνθηκε, ἀνάλογα μέ τίς ἀντιδράσεις καί κάποια κατάλληλη στιγμή θά καταστεῖ ἡ ἕνωση πλήρης, ἐπισφραγίζοντας τό ἤδη ὑφιστάμενο ἀπό ἐτῶν πραγματικό καθεστώς. (Ἀπόσπασμα ἀπό ἄρθρο τῆς Φιλορθοδόξου Ἑνώσεως «Κοσμς Φλαμιάτος»).

                Κοινή δήλωση το Πάπα Παύλου ΣΤ΄ καί το (σ.σ. ψευδο)-Πατριάρχου θηναγόρου στά Γαλλικά:

http://www.vatican.v/…/rc_pc_chrstuni_doc_19650107_athenag…

«Οἱ «New York Times» μετέδωσαν τήν ἀπό κοινοῦ ἀγγελίαν τοῦ Βατικανοῦ καί τοῦ Φαναρίου τῆς 7ης Δεκεμβρίου 1965 διά τήν ἄρσιν τοῦ excommunicatioς κοινωνησίας το Λατινικο κειμέ-νου)- εἰς τήν πρώτην σελίδα, ὡς τό τέλος τοῦ σχίσματος τοῦ 1054 καί ὡς τήν πανέναρξιν τς μυστηριακς κοινωνίας, πού εἶχε τότε δῆθεν διακοπεῖ.Φαίνεται πλέον σαφῶς, ὅτι τό Ἑλληνικόν κείμενον, πού ἀναγγέλει τήν ἄρση τῶν ἀναθεμάτων ἦτο τεχνηέντως παραπλανητικόν.
Φαίνεται εἶχε σκοπόν νά ἀμβλύνη ἐνδεχομένας ἀρνητικάς ἀντιδράσεις τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν». (Πατρός ω. Ρωμανίδου, «ρθόδοξος καί Βατικάνειος συμφωνία περί Ονίας»,

 http://www.romanity.org/…/rom.e.14.orthodoxi_kai_vatikania_…

  1. Βλ. γιά παράδειγμα καί τήν νωτικήν μέ τούς αρετικούς Μονοφυσίτες γκύκλιο το Πατριαρχείου τς ντιοχείας πρός τό ποο εναι κοινωνικά λα τά πατριαρχεα καί «κκλησία τς λλάδος»:

γία Σύνοδος τς ντιοχείας πεφάσισε τά ξς:

  1. Τόν πλήρη καί μοιβαο σεβασμόν τν δύο κκλησιν ς πρός τό τελετουργικόν των, τήν πνευματικότητα, τήν κληρο-νομίαν καί τούς γίους πατέρας καί τήν πλήρη προστασίαν τν λειτουργικν πράξεων καί τς ντιοχείας καί τς Συρίας.
  2. Τήν νσωμάτωσιν τν πατέρων καί τν δύο κκλησιν καί τς παραδόσεώς των γενικς ες τά χριστιανικά πιμορφωτικά προγράμματα καί τήν θεολογίαν καθη-γητν καί μαθητν.
  3. Τήν ποφυγήν το νά δέχωνται μέλη μις κκλησίας ες τήν λλην, ποιοι καί ν εναι ο λγοι.
  4. Τήν διοργάνωσιν συνάξεων τν δύο Συνόδων ποτεδήποτε πάρξει νάγκη.
  5. Νά παραμείνει κάθε κκλησία ς σημεον ναφορς διά τά μέλη της ες θέματα φορντα γάμον, διαζύγιον, υοθεσίαν κλπ.
  6. άν δύο πίσκοποι δύο διαφορετικν κκλησιν συναντηθον διά πνευματικήν τελετήν, θά προσταται κενος πού θά χει τό μεγαλύτερον ποίμνιον. λλά, ν εναι ες τό μυστήριον το γάμου, θά προσταται πίσκοπος τς κκλησίας το νυμφίου.
  7. ,τι χει ναφερθ προηγουμένως δέν σχύει κατά τόν συνεορτασμόν πισκόπων ες τήν Θείαν Λειτουργίαν.
  8. ,τι χει λεχθ ες τό π’ ριθμ. 6 ρθρον, σχύει διά τούς κληρικούς καί τν δύο κκλησιν.
  9. άν νας ερεύς μις κ τν δύο κκλησιν τύχη νά εναι ες κάποιαν περιοχήν, θά τελέση τά θεα μυστήρια διά τά μέλη καί τν δύο κκλησιν, συμπεριλαμβανομένης καί τς Θείας Λειτουργίας καί το μυστηρίου το γάμου. διος ερεύς θά κρατήση νεξάρτητον ρχεον καί διά τάς δύο κκλησίας καί θά μεταφέρη τήν καταγραφήν τν μελν τς δελφς κκλησίας ες τήν πνευματικήν της ξουσίαν.
  10. άν δύο ερες καί τν δύο κκλησιν τύχη νά ερίσκωνται ες κάποιαν κοινότητα, θά ναλλάσσονται, καί ες περί-πτωσιν συνεορτασμο θά προσταται κενος μέ τό μεγαλύτερον ποίμνιον.
  11. άν πίσκοπος πό μίαν κκλησίαν καί νας ερεύς πό τήν δελφήν κκλησίαν τύχη νά συνεορτάζουν, θά προσταται, πως εναι φυσικόν, πίσκοπος, κόμη καί ν ερίσκεται ες τήν κοινότητα το ερέως, φ’ σον θά πάρχουν λαϊκοί καί πό τάς δύο κκλησίας.
  12. Χειροτονίαι ες τούς βαθμούς τής ερωσύνης γίνονται πό τήν πνευματικήν ρχήν τν ποψηφίων ες κάθε κκλησίαν, κατά προτίμησιν, μέ τήν παρουσίαν δελφν πό τήν λλην δελφήν κκλησίαν.
  13. νάδοχοι καί μάρτυρες γάμου πιτρέπεται νά πιλέγωνται πό τά μέλη καί τν δύο κκλησιν χωρίς διάκρισιν.
  14. Ες λας τάς κοινάς ορτάς θά προσταται ρχαιότερος τ τάξει ερεύς.
  15. λοι ο ργανισμοί τν δύο κκλησιν θά συνεργάζωνται ες λα τά θέματα, μορφωτικά, παιδείαν καί κοινωνικά διά τήν νάπτυξιν το δελφικο πνεύματος. Σς ποσχόμεθα, μέ ατήν τήν εκαιρίαν, τι θά συνεχίσωμεν νά νισχύωμεν τήν σχέσιν μας μέ τήν δελφήν κκλησίαν καί λας τάς λλας κκλησίας, μέ σκοπόν νά γίνωμεν λοι μία κοινότητα κάτω πό να Ποιμένα.

[4] ρχιμ. ουστίνου Πόποβιτς, «Δογματική τς ρθοδόξου κκλησίας», (Γαλλική μετάφραση), Τόμος 4ος, σελ. 181, Lausanne 1995 – Ἀναδημοσιεύτηκε στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο» στίς 29/6/2007.

Πηγή: http://entoytwnika1.blogspot.gr/2017/10/blog-post_49.html

Νοεμβρίου 24, 2017

Γιατί λέμε ΟΧΙ στὰ νέα Θρησκευτικὰ

leme-oxi-fb-cover-1200-embed

Ἦταν φυσικὸ καὶ ἀναμενόμενο νὰ ἀν­τιδράσουν οἱ γονεῖς ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ πῆραν στὰ χέρια τους τὰ βιβλία τῶν Θρησκευτικῶν ποὺ δόθηκαν στὰ παιδιά τους.

Καὶ μόνο ἂν ξεφυλλίσει κανεὶς τὰ βιβλία, ποὺ ὀνομάζουν «Φακέλους Μαθήματος» (Φ.Μ.), μπορεῖ νὰ διαπιστώσει τὴ ριζικὴ ἀλλοίωση τοῦ Μαθήματος. Κι ἂν μελετήσει πιὸ προσεκτικὰ τὴν κατανομὴ καὶ ἀνάπτυξη τῆς ὕλης, τότε μὲ θλίψη θὰ ὁμολογήσει ὅτι τὸ Μάθημα στὴ μορφὴ ποὺ προσ­φέρεται ἀπὸ τὰ ἐγχειρίδια αὐτά, ὄχι μόνο δὲν διατηρεῖ τὸν ὀρθόδοξο χαρακτήρα του, ἀλλὰ ἀποπροσανατολίζει τοὺς μαθητὲς καὶ τοὺς ἀφήνει ἀθωράκιστους στὸν κόσμο στὸν ὁποῖο μεγαλώνουν.

Γιὰ νὰ ἐξηγήσουμε τὴν παραπάνω διαπίστωση θὰ ἀναφέρουμε τέσσερις βασικοὺς λόγους, γιὰ τοὺς ὁποίους τὰ νέα βιβλία τῶν Θρησκευτικῶν εἶναι ἀπαράδεκτα:

  1. Ἀποτελοῦν θρησκειολογικὸ μεῖγμα

Τὰ βιβλία εἶναι γεμάτα ἀπὸ παράλληλες ἀναφορὲς σὲ ἄλλες θρησκεῖες σχεδὸν σὲ κάθε θεματικὴ ἑνότητα καὶ σὲ κάθε τάξη, ἀκόμη καὶ στὴ Γ΄ Δημοτικοῦ!

Ἔτσι οἱ μικροὶ μαθητὲς τῆς Γ΄ Δημοτικοῦ μποροῦν νὰ μάθουν μαζὶ μὲ τὶς χριστιανικὲς γιορτὲς τὴν Ρὸς Ἀσανὰ τῶν Ἑβραίων καὶ τὴν Ἲντ ἀλ Φὶτρ τῶν Μουσουλμάνων1, καὶ ἀντίστοιχα οἱ μαθητὲς τῆς Δ΄ Δημοτικοῦ νὰ γνωρίσουν ἁγίους, ὅπως ὁ ἅγιος Πορφύριος καὶ ἡ ἁγία Λυδία, μαζί τους ὅμως καὶ «ἱερὰ καί σεβαστὰ πρόσωπα» ὅπως ὁ Μωάμεθ, ὁ ραββίνος Ἐλιέζερ, ὁ Ὄσκαρ Ρομέρο, ὁ Μαχάτμα Γκάντι κλπ.2

Ἐπίσης στὴ Δ΄ Δημοτικοῦ, στὴ θεματικὴ ἑνότητα «Ἱερὰ Βιβλία», οἱ μαθητὲς διδάσκονται ὅτι ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι τὸ ἱερὸ βιβλίο τῶν Χριστιανῶν, ὅπως εἶναι ἡ Τανὰκ γιὰ τοὺς Ἑβραίους ἢ τὸ Κοράνιο γιὰ τοὺς Μουσουλμάνους, γιὰ τὸ ὁποῖο μάλιστα ὑπάρχει εἰκόνα μὲ τὴν ἑξῆς λεζάντα: «Ὁ ἀρχάγγελος Γαβριὴλ παραδίδει τὸ Κοράνιο στὸν Μωάμεθ»3!

Στὴν Ε΄ Δημοτικοῦ στὴν ἑνότητα «Μαθητὲς καὶ δάσκαλοι» ὁ Χριστὸς παρουσιά­ζεται «ὡς διδάσκαλος, συνοδοιπόρος καὶ ὁδηγός», καὶ στὴν ἴδια συνάφεια ὑπάρχει εἰδικὴ παράγραφος μὲ τίτλο «Δάσκαλοι ἄλ­λων θρησκειῶν τοῦ κόσμου», ὅπου ἀναφέρονται ὁ Μωάμεθ, ὁ Βούδας, ὁ Λάο Τσὲ κι ὁ Κομφούκιος4.

Εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐκθέσουμε ἐδῶ τὴν πληθώρα ἀπὸ παρόμοιες θρησκειολογικὲς ἀναφορὲς ποὺ ὑπάρχουν σὲ κάθε τάξη. Ἄλ­λωστε τὶς εἶχε ἐπισημάνει ἤδη ἀναλυτικὰ ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Ἰερώνυμος, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ μελέτησε τὸ δη­μοσιευμένο ὑλικὸ τῶν Φακέλων προτοῦ ἀκόμη τυπωθεῖ στὴν τελική του μορφή, ἔστειλε ἐκτενέστατη ἐπιστολὴ διαμαρτυρίας στὸν Πρωθυπουργὸ στὶς 27 Σεπτεμβρίου 2016. Σ᾿ αὐτὴν ἐπεσήμαινε ὅτι ὅλο αὐτὸ τὸ ἐκπαιδευτικὸ ὑλικὸ «ὄχι μόνο δὲν μπορεῖ νὰ βοηθήσει τὸ παιδὶ μιᾶς ὀρθόδοξης οἰκογένειας στὴ διαμόρφωση μιᾶς συνεκτικῆς εἰ­κόνας γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ (μπορεῖ) νὰ κλονίσει καὶ τὶς νωπὲς ἀκόμα θρησκευτικές του πεποιθήσεις, νὰ τοῦ προκαλέσει σύγχυση, ἐνσπείροντάς του τὴν λογικὴ ἀμφιβολία ὅτι δὲν ἀποκλείεται τελικὰ ὁ Χριστὸς νὰ εἶναι καὶ προφήτης τοῦ Ἰσλὰμ ἢ ὅτι ὅλες οἱ θρησκευτικὲς παραδοχὲς εἶναι τὸ ἴδιο ἀληθεῖς ‒ ὅλα αὐτὰ σὲ παιδιὰ τῶν 8 ἢ 9 ἐτῶν χωρὶς τὴν ἀνεπτυγμένη κριτικὴ ἱκανότητα καὶ τὸ στέρεο γνωστικὸ ὑπόβαθρο, ποὺ προϋποθέτει μία τέτοια συζήτηση».

Βέβαια οἱ ὑποστηρικτὲς τῶν νέων Προγραμμάτων, θέλοντας νὰ ἀμ­­βλύνουν τὶς ἐντυπώσεις, προ­βάλ­λουν τὸ ἐπιχείρημα ὅτι ὁ ἐκπαιδευτικὸς ἔ­χει τὴν εὐχέρεια νὰ μὴ δι­δάξει αὐτὲς τὶς θρησκειολογικὲς ἀναφορές, ἂν δὲν τὸ κρίνει ἀπαραίτητο. Ἐξάλλου ὑποστηρίζουν ὅ­τι τὸ ποσοστὸ τῶν κειμένων ποὺ ἀφοροῦν στὴν ὀρ­θόδοξη πίστη εἶναι συντριπτικά μεγαλύτερο καὶ συνεπῶς τὸ μάθημα εἶναι ὀρ­θόδοξο.

Κατ’ ἀρχάς, εἶναι ἀπορίας ἄξιο πῶς αὐτοὶ ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι τὸ μάθημα δὲν πρέπει νὰ εἶναι ὁμολογιακὸ ἢ κατηχητικό, τώρα σπεύδουν νὰ ὑπεραμυνθοῦν τοῦ τάχα ὀρθόδοξου χαρακτήρα του! Ὀφείλουν ὅμως νὰ μὴν ἐξετάζουν μόνο τὴν ποσότητα ὕλης ἀλλὰ καὶ τὴν ποιότητα. Διότι, δυσ­τυχῶς, ὅπως θὰ δοῦμε στὴ συνέχεια, τὸ ὑλικὸ ποὺ παρέχεται γιὰ τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία εἶναι τόσο ἀκατάστατα δομημένο καὶ μὲ τόσες τραγικὲς ἐλλείψεις, ὥστε τελικὰ οἱ μαθητὲς μέσα ἀπό αὐτὰ τὰ Προγράμματα διδάσκονται τὴν ὀρθόδοξη πίστη ἀκρωτηριασμένη καὶ διαστρεβλωμένη.

Θρησκευτικα Δ Δημοτικού 2017 σ. 138 βΘρησκευτικά Δ’ Δημοτικοῦ σελ. 138

  1. Δὲν ἔχουν λογικὴ δομὴ

Τὸ δεύτερο βασικὸ πρόβλημα τῶν νέων προγραμμάτων Θρησκευτικῶν εἶναι ὅτι ἡ δι­δασκαλία τῆς ὀρθοδόξου πίστεως προσ­φέρεται χωρὶς λογικὴ δομὴ. Ἡ ὕλη ἀναπτύσσεται ἀποσπασματικὰ καὶ ἐπιλεκτικὰ καὶ ὄχι συστηματικὰ καὶ μεθοδικὰ μὲ ἀντικειμενικὴ βάση τὴν ἱστορικὴ σειρὰ τῶν γεγονότων.

Ἔτσι ἐγκαταλείπεται ἡ καθιερωμένη σει­ρά, δηλαδὴ νὰ διδάσκονται τὰ παιδιὰ στὴν Α΄ Γυμνασίου τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, στὴ Β΄ Γυμνασίου τὴν Καινὴ Διαθήκη, στὴ Γ΄ Γυμνασίου τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία κλπ. Μὲ τὰ νέα προγράμματα ἡ ὕλη ἀναπτύσσεται ἐννοιολογικὰ κατὰ θέματα (λατρεία, προσευχή, ἱερὰ βιβλία, ἱερὲς πορεῖες, γιορτές, ἁγιότητα, ἐλευθερία, ἀγάπη κλπ.). Κάτι τέτοιο ὅμως εἶναι ἐντελῶς ἀντιπαιδαγωγικό, καθώς ὁ μαθητὴς δὲν ἔχει τὸ γνωστικὸ ὑπόβαθρο, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ τοποθετεῖ τὰ γεγονότα ποὺ δίνονται ὡς ἀφορμὴ γιὰ συζήτηση, στὸ ἱστορικό τους πλαίσιο. Ἐξάλλου ἡ ἀκατάστατη αὐτὴ δομὴ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὶς συχνὲς ἐπαναλήψεις ἴδιων κειμένων καὶ παραδειγμάτων.

Τὸ κυριότερο ὅμως εἶναι ὅτι ἡ ἀποκοπὴ τῶν γεγονότων τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας του ἀπὸ τὴν ἱστορική τους συνάφεια συνιστᾶ τραγικὴ ἀλλοίωση τῆς πραγματικότητας. Ἡ ὀρθόδοξη πίστη δὲν ἀποτελεῖ ἀνθρώπινη ἰδεολογία ἢ φιλοσοφία. Βασίζεται σὲ γεγονότα – ἀποκαλύψεις τοῦ Θεοῦ ποὺ λαμβάνουν χώρα μέσα στὴν ἱστορία σὲ συγκεκριμένο τόπο καὶ χρόνο. Αὐτὸ τὴν καθιστᾶ μοναδικὴ ἀνάμεσα στὶς τόσες θρησκευτικὲς διδασκαλίες καὶ φιλοσοφίες ποὺ δημιούργησε κατὰ καιροὺς ἡ ἀνθρώπινη φαντασία. Μήπως αὐτὴ ἡ μοναδικότητα κάποιους ἐνοχλεῖ καὶ θέλουν ἔμμεσα νὰ τὴν ἀποκρύπτουν;

ΦΜ Θρησκευτικά Β Γυμνασίου 1Θρησκευτικά Β’ Γυμνασίου σελ. 56

  1. Παραλείπουνβασικὰ θέματα πίστεως

Ἕνα τρίτο σημαντικὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι στὰ νέα Προγράμματα παραλείπονται ‒ἄραγε σκόπιμα; ‒ βασικὰ θέματα πίστεως.

Ἀναφέρουμε ἐνδεικτικὰ ὅτι, σὲ σύγκριση μὲ τὰ μέχρι πέρυσι ἰσχύοντα βιβλία, στὰ Νέα Προγράμματα:

  • Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ἀφαιρέθηκε ἀπὸ τὴν Α΄ Γυμνασίου καί μετατοπίσθηκε στὴ Γ΄ καὶ στὴ Δ΄ Δημοτικοῦ, ὅπου ἐκτίθεται πολὺ περιληπτικὰ καὶ οὐσιαστικὰ ἀποδυναμωμένη, ἀφοῦ σὲ αὐτὴ τὴν ἡλικία τὰ παιδιὰ δὲν μποροῦν νὰ κατανοήσουν δύσκολα σημεῖα ποὺ ἀπαιτοῦν εἰδικὴ ἀνάπτυξη γιὰ νὰ μὴν παρερμηνευθοῦν.
  • Τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ποὺ μέχρι τώρα διδασκόταν σὲ Δημοτικό, Γυμνάσιο καὶ Λύκειο, ἀπαλείφθηκε ἐντελῶς ἀπὸ τὸ Δημοτικὸ καὶ τὸ Λύκειο καὶ παρατίθεται μόνο στὴν Α΄ Γυμνασίου ὡς ἀνερμήνευτο κείμενο μὲ μιὰ σύντομη εἰσαγωγὴ γιὰ τὴν ἱστορία του5καὶ στὴν Α΄ Λυκείου μόνο τὸ ἄρθρο περὶ Ἐκκλησίας6.
  • Στὸ Δημοτικὸ παραλείπονται ἐπίσης τὰ κεφάλαια «Οἱ αἱρέσεις νοθεύουν τὴν ἀλήθεια» καὶ «Οἱ Σύνοδοι τῆς Ἐκκλησίας…» ποὺ ὑπῆρχαν στὴν ὕλη τῆς ΣΤ΄ Δημοτικοῦ. Στὴν ἴδια τάξη, ὅπως ἐπίσης καὶ στὴ Γ΄ Γυμνασίου πολὺ ἐκτενέστερα, ὑπῆρχε ἰδιαίτερη ἀναφορὰ στὴ Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύν­οδο καὶ στὴ συμβολή της στὴ διατύπωση τοῦ δόγματος ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος, κάτι ὅμως ποὺ ἐξαλείφθηκε στὰ νέα προγράμματα. Στὰ νέα βιβλία ὑπάρχει χῶρος γιὰ ἐκτενεῖς ἀναφορὲς καὶ κείμενα ἀπὸ τὴν «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τῆς Κρήτης» (2016)7, ὄχι ὅμως καὶ γιὰ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Θέματα γιὰ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ποὺ ἔδωσαν ἀγῶνες γιὰ τὴ διαφύλαξη τῆς ἀλήθειας, εἴτε παραβλέπονται εἴτε παρουσιάζονται κολοβωμένα. Γιὰ παράδειγμα, γιὰ τὸν ἅγιο Μᾶρκο τὸν Εὐγενικὸ παρατίθεται ἀπόσπασμα λόγου του ὑπὲρ τῆς Ἑνώσεως, δὲν ἀναφέρεται ὅμως τίποτε γιὰ τὴν ἀνυποχώρητη στάση του στὴ Σύνοδο Φερράρας – Φλωρεντίας8.
  • Ἐντύπωση προκαλεῖ καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι στὸ Λύκειο ἀγνοήθηκαν ἐντελῶς τὰ κεφάλαια ποὺ ἔκαναν λόγο γιὰ τὶς Παραθρησκεῖες, τὴ Μαγεία, τὸν Σατανισμό, τὶς Σύγχρονες Αἱρέσεις, τὴ Μασονία καὶ τοὺς Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ. Πρόκειται ὅμως γιὰ θέματα πολὺ σημαντικὰ ποὺ ἀπασχολοῦν τοὺς ἐφήβους καὶ τὰ θέτουν ὡς ἐρωτήματα στοὺς θεολόγους. Γιατί νὰ μὴν τοὺς δώσουμε σω­στὴ ἐνημέρωση καὶ νὰ τοὺς ἀφήσουμε ἀ­προστάτευτους στὰ ἐρεθίσματα ποὺ ἔχουν ἀπὸ τοὺς ἐπικίνδυνους αὐτοὺς χώρους;
  • Ἐκείνη ὅμως ἡ ἔλλειψη ποὺ εἶναι ἀπολύτως ἀπαράδεκτη ἀφορᾶ στὸ πρόσωπο καὶ τὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. Ἐνῶ ὑπάρχουν ὁλόκληρες θεματικὲς ἑνότητες μὲ τίτλο «Ποιὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός», οἱ ἀναφορὲς μέσα εἶναι τόσο φτωχές, ποὺ τελικὰ δίνουν διαστρεβλωμένη εἰκόνα γιὰ τὸν Θεάνθρωπο: Στὴ Γ΄ Δημοτικοῦ παρουσιάζεται περίπου ὡς ἕνας ξένος καὶ κατατρεγμένος μετανάστης καὶ «δάσκαλος ποὺ ὅλοι θαύμαζαν»9, ἐνῶ σὲ καμία τάξη τοῦ Δημοτικοῦ δὲν ἀναφέρονται θαύματά Του! Ἐλάχιστα μόνο θαύματα ἀναφέρονται στὴ Β΄ Γυμνασίου, ὅπως π.χ. ὅτι χόρτασε τοὺς πεντα­κισχιλίους, παραλείπονται ὅμως ἄλλα ποὺ ὑπῆρχαν στὰ προηγούμενα βιβλία, ὅπως ἡ κατάπαυση τῆς τρικυμίας, ἡ ἀνάσταση τῆς κόρης τοῦ Ἰαείρου κι ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου. Γενικὰ ἀποσιωπᾶται ὁτιδήποτε μπορεῖ νὰ κινήσει στοὺς μαθητὲς ἔστω καὶ τὴν ὑποψία ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι Θεός! Ἀλλιῶς δὲν ἐξηγεῖται γιατί ἀπουσιάζουν βασικοὶ στα­­θμοὶ τῆς ζωῆς τοῦ Θεανθρώπου ποὺ συνιστοῦν καὶ μεγάλες ἑορτές. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι στὸ Γυμνάσιο καὶ στὸ Λύκειο δὲν ὑπάρχει πουθενὰ διδακτικὴ ἑνότητα γιὰ τὰ Χριστούγεννα, γιὰ τὸ μυστήριο δηλαδὴ τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως, οὔτε γιὰ τὴ Βάπτιση, ποὺ σήμανε τὴ φανέρωση τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, οὔτε γιὰ τὴν ἔνδοξη Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου, ποὺ ἄνοιξε τὸν δρόμο γιὰ τὴ θέωση τοῦ ἀνθρώπου.
  • Παρομοίως στὸ Γυμνάσιο – Λύκειο δυσ­τυχῶς παραγκωνίζεται καὶ ἡ Ὑπεραγία Θεο­τόκος, τὴν ὁποία συναντᾶ κανεὶς μόνο σέ μερικὲς σκόρπιες εἰκόνες, σὲ δύο λαογραφικὰ κείμενα στὴ Β΄ Λυκείου10καὶ σὲ μία παράγραφο στὴν Α΄ Γυμνασίου, ὅπου ἀναφέρεται ὁ Εὐαγγελισμός της11. Οὔτε μία διδακτικὴ ἑνότητα δὲν εἶναι ἀφιερωμένη στὸ πρόσωπο ποὺ συγκινεῖ τὶς καρδιὲς ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων σὲ ὅλο τὸν κόσμο…

Ἀπὸ τὰ παραπάνω καὶ πολλὰ ἄλλα στοιχεῖα εἶναι φανερὸ ὅτι ἀκόμη καὶ ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία, ὅπως τήν προσφέρουν τὰ νέα βιβλία, φαίνεται νὰ εἶναι καθαρὰ ἀνθρωποκεντρική. Στὰ νέα Προγράμματα κυριαρχοῦν τὰ θέματα κοινωνικῆς φύσεως, ὁ δὲ Χριστιανισμὸς ἀναφέρεται στὸν βαθμὸ ποὺ ἐξυπηρετεῖ τὴ στοχοθεσία τοῦ κάθε θέματος. Τὴν Ἀλήθεια ὅμως ποιὸς θὰ τὴν ὑπηρετήσει;…

ΦΜ Δ ΔημοτικούΘρησκευτικά Δ’ Δημοτικοῦ σελ. 12

  1. Διαστρεβλώνουνκαὶ παραπλανοῦν

Δυστυχῶς ἡ ἀλήθεια ὄχι μόνο ἀποκρύπτεται, ἀλλὰ καὶ διαστρεβλώνεται στὰ νέα βιβλία:

  • Στὸ Βιβλίο τῆς ΣΤ΄ Δημοτικοῦ, κάτω ἀπὸ τὸν τίτλο «Χριστιανικὲς παραδόσεις τῆς χώρας μας» στεγάζονται Ὀρθόδοξοι, Κα­θο­λι­κοί, Ἀρμένιοι, Κόπτες, Ἀγγλικανοί, Εὐ­αγ­γε­λικοί, Πεντηκοστιανοὶ καὶ Ἀντβεντιστές, ἐνῶ συμπεριλαμβάνονται καὶ οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ μὲ μόνη ἐπισήμανση γι᾿ αὐ­τοὺς ὅτι «χαρακτηριστικό τους εἶναι ἡ προ­σή­λωση στὴ μελέτη τῆς ἁγίας Γραφῆς καὶ ἡ προσ­μονὴ ἐγκαθίδρυσης χιλιετοῦς βα­σι­λεί­ας τοῦ Χριστοῦ στὴ γῆ»12. Ἔτσι οἱ μα­θητὲς τῆς ΣΤ΄ Δημοτικοῦ ἀποκτοῦν μία θε­τικὴ εἰ­κόνα γιὰ ὅλους τοὺς αἱρετικούς, ἀ­κόμη καὶ γιὰ τοὺς Χιλιαστές, ποὺ εἶναι γνωστοὶ γιὰ τὴν ὀργανωμένη προπαγάνδα καὶ τὴν ἀν­τεθνικὴ καὶ ἀντικοινωνική τους δράση.
  • Γενικότερα ἡ προσέγγιση τῶν ἄλλων θρησκειῶν γίνεται μὲ ἀποσπάσματα προσ­εκτικὰ ἐπιλεγμένα, ὥστε νὰ ἀποκρύπτονται ἐπιμελῶς στοιχεῖα ἐξωφρενικὰ καὶ παράλογα, ἀκόμη κι ἂν αὐτὰ διαμορφώνουν τὶς κοινωνίες τῶν θρησκειῶν αὐτῶν καὶ ὑποβαθμίζουν τὸν σύγχρονο πολιτισμό.

Γιὰ παράδειγμα, ἐνῶ σὲ ὅλες τὶς τάξεις τοῦ Γυμνασίου γίνεται λόγος γιὰ τὸ Ἰσλάμ, πουθενὰ δὲν ἀναφέρεται ἡ ὑποτίμηση τῆς γυναίκας, ποὺ ἀποτελεῖ χαρακτηριστικὴ θέση τῆς θρησκείας αὐτῆς. Ἐπίσης στὴ Β΄ Γυμνασίου παρατίθεται ἐδάφιο ἀπὸ τὸ Κοράνιο γιὰ τὴ φροντίδα τῶν ξένων13 καὶ στὴ Γ΄ Γυμνασίου εἰδικὴ ἑνότητα μὲ τίτλο «Τὸ Κοράνιο προτρέπει σεβασμὸ πρὸς τοὺς λαοὺς τῆς Βίβλου καὶ τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο»14. Δὲν γίνεται ὅμως κάποια ἀναφορὰ σὲ ἄλλα ἐδάφια, ὅπου τὸ Κοράνιο παρακινεῖ σὲ πόλεμο ἐναντίον τῶν ἀπίστων, οὔτε δίνεται κάποια ἐξήγηση γιὰ τὴ βία καὶ τὴν τρομοκρατία ποὺ δοκιμάζει ὅλος ὁ κόσμος ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς ἰσλαμιστές!

Εἶναι σαφής ἡ προσπάθεια τῶν νέων Προ­γραμμάτων νὰ ἐξωραΐσουν τὶς ἄλλες θρησκεῖες, ἀκόμη καὶ μὲ ἀποσιώπηση τῆς ἀλήθειας, γεγονὸς ποὺ καθιστᾶ τὰ νέα βιβλία, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ παραπλανητικά!

***

Μερικὰ μόνο στοιχεῖα παρουσιάσαμε ἀ­πὸ τὶς ἀπαράδεκτες καινοτομίες τοῦ νέου προγράμματος τῶν Θρησκευτικῶν. Πιστεύουμε ὅμως ὅτι εἶναι ἀρκετὰ γιὰ νὰ γίνει ἀντιληπτὸ τὸ συμπέρασμα στὸ ὁποῖο εἶχε καταλήξει ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος: «Τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν τώρα πλέον ἔγινε “κατηχητικό”… διότι προσπαθεῖ, μὲ σαφῆ πολιτικὰ κριτήρια, νὰ κατηχήσει καὶ νὰ στρατεύσει τοὺς μαθητὲς σὲ μία ἐκκοσμικευμένη στάση ἀπέναντι στὸ θρησκευτικὸ φαινόμενο. Παράλληλα συντηρεῖ μία θεολογικὰ ρηχὴ προσέγγιση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἐκμηδενίζοντας τὴν ἰδιαιτερότητα τοῦ ὀρθόδοξου δόγματος καὶ τῆς χριστιανικῆς παράδοσης, ἀφοῦ τὰ καταβιβάζει καὶ τὰ μελετᾶ στὸ ἐπίπεδο τοῦ ἁπλοῦ κοινωνικοῦ ἢ φιλοσοφικοῦ κινήματος».

Εἶναι ἀπορίας ἄξιον γιατί ἀγνοήθηκαν οἱ τόσο σαφεῖς ἐπισημάνσεις ποὺ ἔκανε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ‒ ἀφοῦ ἐλάχιστες ἐπιμέρους διορθώσεις ἔγιναν ‒ καὶ πῶς τολμᾶ τὸ Ὑπουργεῖο νὰ διακηρύσσει ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι σύμφωνη μὲ αὐτὰ τὰ ἀπαράδεκτα ἐκτρώματα.

Ἀπομένει πλέον στοὺς πιστοὺς γονεῖς, στοὺς εὐσυνείδητους ἐκπαιδευτικοὺς καὶ σὲ ὅσους ἀκόμη πιστεύουν στὶς ἀρχὲς τῆς ἑλληνορθόδοξης παιδείας, νὰ ἀντιδράσουν μὲ σθένος. Νὰ μὴν ἐπιτρέψουν νὰ διδαχθοῦν τὰ παιδιά τους τέτοια Θρησκευτικὰ ποὺ κλονίζουν τὴν πίστη, ἀλλὰ νὰ ἀπαιτήσουν τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν νὰ παραμείνει ὀρθόδοξο.

Σύμφωνα μὲ τὸ Σύνταγμα (ἄρθρο 16 § 2) καὶ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Σύμβαση γιὰ τὰ Δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου οἱ γονεῖς ὡς Ἕλληνες πολίτες ἔχουν δικαίωμα νὰ ἀπαιτήσουν ἀπὸ τὴν Πολιτεία νὰ παρέχει στὰ παιδιά τους παιδεία σύμφωνη μὲ τὶς θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Ἄλλωστε καὶ ὁ Νόμος 1566/1985 (ἄρθρο 1 § 1) ὁρίζει συγκεκριμένα ὅτι ἡ πρωτοβάθμια καί δευτεροβά­θμια ἐκπαίδευση ὀφείλει νὰ ὑποβοηθεῖ τοὺς Ὀρ­θόδοξους Χριστιανοὺς μαθητές, ὥστε «νὰ διακατέχονται ἀπὸ πίστη πρὸς τὴν πατρίδα καὶ τὰ γνήσια στοιχεῖα τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς παράδοσης».

Γι᾿ αὐτὸ καὶ πολλοὶ γονεῖς ἐπιστρέφουν τὰ βιβλία αὐτὰ ὡς ἀπαράδεκτα. Γι᾿ αὐτὸ καὶ Σύλλογοι Γονέων, ὁ ἕνας μετὰ τόν ἄλλον, ἀποστέλλουν ψηφίσματα διαμαρτυρίας.

Εἶναι καιρὸς ὅλοι νὰ εὐαισθητοποιηθοῦ­με. Νὰ διακηρύξουμε πρὸς κάθε κατεύθυν­ση ὅτι δὲν θέλουμε Θρησκευτικὰ ποὺ δίνουν ἐγκυκλοπαιδικὲς πληροφορίες ἀπὸ τὰ διάφορα θρησκεύματα. Θέλουμε Θρησκευτικὰ ποὺ προσφέρουν ἀλήθεια, διαμορφώνουν συνείδηση, καλλιεργοῦν ἦθος. Αὐτὰ τὰ Θρησκευτικὰ θέλουμε. Τὰ ἄλλα ποὺ θέλουν νὰ μᾶς ἐπιβάλουν, ἐπιστρέφον­ται ὡς ἀπαράδεκτα!

  1. Φ.Μ. Γ΄ Δημοτικοῦ, σ. 37.
  2. Φ.Μ. Δ΄ Δημοτικοῦ, σ. 121-125.
  3. Φ.Μ. Δ΄ Δημοτικοῦ, σ. 137-138.
  4. Φ.Μ. Ε΄ Δημοτικοῦ, σ. 20.
  5. Φ.Μ. Α΄ Γυμνασίου, σ. 104-105.
  6. Φ.Μ. Α΄ Λυκείου, σ. 114-116.
  7. Βλ. ἐνδεικτικά: Φ.Μ. Γ΄ Γυμνασίου, σ. 9, 24-25, 29, 42-43, 50, 118.
  8. Φ.Μ. Β΄ Γυμνασίου, σ. 114.
  9. Φ.Μ. Γ΄ Δημοτικοῦ, σ. 88-92.
  10. Φ.Μ. Β΄ Λυκείου, σ. 26, 133.
  11. Φ.Μ. Α΄ Γυμνασίου, σ. 70-71.
  12. Φ.Μ. ΣΤ΄ Δημοτικοῦ, σ. 91.
  13. Φ.Μ. Β΄ Γυμνασίου, σ. 98.
  14. Φ.Μ. Γ΄ Γυμνασίου, σ. 46.

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

Πηγή: http://aktines.blogspot.gr/2017/11/blog-post_275.html#more

Νοεμβρίου 16, 2017

ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΠΟΤΕ Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΣΥΝΟΔΟ;

Μέσα στο πλήθος των άστατων κραυγών που προσπαθούν απεγνωσμένα με πομπώδη φληναφήματα να υποστηρίξουν τον Οικουμενισμό ακούγεται το ανεδαφικό επιχείρημα ότι ο Παπισμός δεν έχει καταδικασθεί από Σύνοδο (!;). Όσοι το υποστηρίζουν αυτό εννοείται πως δεν κατέχουν τίποτε από θεολογία αλλά συνάμα αγνοούν και πλήρως την ιστορική πραγματικότητα.

     Ως απάντηση δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από την καταπληκτική μελέτη του Μακαριστού Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου που είχε εκπονήσει κατά την περίοδο των αδίστακτων ανοιγμάτων προς τον Παπισμό του Πατριάρχου Αθηναγόρα. Ο Μητροπολίτης αναφέρει μια λίστα Ιερών Συνόδων που κατεδίκασαν των Παπισμό και τις πλάνες του. Επίσης και ονόματα Αγίων που θεωρούσαν ξεκάθαρα τον Παπισμό ως Αίρεση (φυσικά δεν υπήρξε ποτέ κάποιος Άγιος που να μην ήταν σύμφωνος ως προς αυτό).

…Είναι λοιπόν «κατεγνωσμέναι» παρά Συνόδων ή Πατέρων αι αιρετικαί διδασκαλίαι της Δύσεως;

Άς ίδωμεν:

2014-02-14-2
Η μεγάλη Σύνοδος του 879 εν Κωνσταντινουπόλει, η υπό πολλών θεωρουμένη ως Ογδόη Οικουμενική, δεχθείσα το Σύμβολον άνευ της προσθήκης του Φιλιόκβε, εδογμάτισε: «Πάντες ούτω φρονούμεν, ούτω πιστεύομεν. Τους ετέρως παρά ταύτα φρονούντας ή έτερον όρον αντί τούτου προβαλέσθαι τολμώντας, τω αναθέματι καθυποβάλλομεν. Ει τις παρά τούτο το ιερον Σύμβολον τολμήσειεν έτερον αναγράψασθαι ή προσθείναι ή αφελείν και όρον ονομάσαι αποθρασυνθείη, κατάκριτος και πάσης χριστιανικής ομολογίας απόβλητος. Εί τις τοίνυν, εις τούτο απονοίας ελάσας, τολμήσειεν έτερον εκθέσθαι Σύμβολον και όρον ονομάσαι ή προσθήκην ή αφαίρεσιν εν τω παραδεδομένω ημίν παρά της αγίας και οικουμενικής εν Νικαία το πρώτον μεγάλης Συνόδου ποιήσαι, ανάθεμα έστω! » (αυτόθι, σελ. 263-264).
Ιδού, λοιπόν, βαρυτάτη, επισημοτάτη, πανηγυρικωτάτη και σχεδόν Οικουμενικού χαρακτήρος καταδίκη του αιρετικού και βλασφήμου Φιλιόκβε!

– Ότε ο Πάπας Ρώμης Σέργιος ο Δ΄εχρησιμοποίησε το Σύμβολον μετά της προσθήκης του Φιλιόκβε (1009), ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σέργιος.., μετ’ άπόφασιν Συνόδου, διέγραψε το όνομα του μνημονευθέντος Ρώμης Σεργίου εκ των διπτύχων της Ανατολικής Εκκλησίας, έκτοτε δε μέχρι σήμερον ουδέν παπικόν όνομα ετέθη εν αυτοίς» (Βασ. Στεφανίδου, Εκκλησιαστική Ιστορία, εκδ. α΄, σελ. 344).
Τα ονόματα των Προκαθημένων Εκκλησιών δεν διαγράφονται βεβαίως δια «τοπικά έθιμα», αλλα δι αιρέσεις!

Τας Λατινικάς κακοδοξίας κατεδίκασε και η εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος του 1054, οπότε εγένετο και το οριστικόν Σχίσμα, αποκαλέσασα ειδικώς το «Φιλιόκβε», όχι «τοπικόν έθιμον», αλλά «βλάσφημον δόγμα» (αυτόθι,σελ.344).  

9η Οικ Συνοδος
– Τας Λατινικάς κακοδοξίας κατεδίκασαν και αι με τον Ησυχασμόν ασχοληθείσαι Σύνοδοι του 1341, του 1347 και του 1351.

agios markos
– Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1440, Σύνοδος εν Ρωσία κατά το 1441, Σύνοδος εν Ιεροσολύμοις κατά το 1443, Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1450, Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1484, κατεδίκασαν και απεκήρυξαν την ψευδοσύνοδον της Φλωρεντίας, η οποία είχε δεχθή την «ένωσιν»επί ψευδούς και ασυστάτου βάσεως, ήτοι μη θεωρήσασα ως αιρέσεις τας καινοτομίας της Δύσεως.

– Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1722 καταδικάζει «της Λατινικής κακοδοξίας και κακοφροσύνης τα δόγματα» και αποφαίνεται ότι οι Λατίνοι δι αύτών «εξαπατώσι τους απλουστέρους, ευγάνοντές τους από τα ευσεβή Δόγματα της του Χριστού Εκκλησίας και σύροντές τους αθλίως εις τον βυθόν της απωλείας».(αυτόθι,το. Β΄,σελ. 823-824).

– Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1727 αποκηρύσει τας ετεροδιδασκαλίας των Λατίνων, παλαιάς τε και νέας και χαρακτηρίζει ταύτας» λήρον μακρόν και Κολακείας ψυχοβλαβούς εφευρέματα και ηπατημένης διανοίας γεννήματα» (αυτόθι, σελ.867).

– Σύνοδος εν Κωσταντινουπόλει κατά το 1838 καταδικάζει δριμύτατα τας ετεροδιδασκαλίας του Παπισμού, ως «βλασφημίας κατά της Ευαγγελικής αληθείας», ως «εωσφορικήν πλάνην», ως «απομάκρυνσιν από του Θεού και της αμώμου και αδόλου Πίστεως του Ιησού Χριστού» κ.λ.π.(αυτόθι,σελ.896,902).

– Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1848 καταδικάζει τον Παπισμόν ως αίρεσιν! «Τούτων των πλατυνθεισών, κρίμασιν οίς οίδε Κύριος, επί μέγα μέρος της Οικουμένης αιρέσεων, ήν ποτε ο Αρειανισμός, έστι δε την σήμερον και ο Παπισμός», όν χαρακτηρίζει ως ανατρέποντα πάσας τας Οικουμενικάς Συνόδους δια των πλανών του!(Αυτόθι, σελ.906).

– Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1895 καταδικάζει τας ετεροδιδασκαλίας του Παπισμού, ως «φρονήματα υπερφιάλου αλαζονείας», ως «καινοτομίας αθέσμους και αντιευαγγελικάς»,ως «ουσιώδεις περί την Πίστιν διαφοράς αναγομένας εις τα θεοπαράδοτα της Πίστεως Δόγματα, ως «αντιευαγγελικάς και παναθέσμους», ως «σπουδαίας και ουσιώδεις περί την Πίστιν διαφοράς», της νοθεύσεως των συγγραμμάτων των Εκκλησιαστικών Πατέρων και της παρερμηνείας της τε Αγίας Γραφής και των Ορων των Αγίων Συνόδων», και επάγεται: «Διό και δικαίως απεκηρύχθη και αποκηρύσσεται, εφ όσον αν εμμένη εν τη πλάνη αυτού»(αυτόθι, σελ.933,935,936,938,942).

Ερωτώμαι: ΄Επρεπε ο Πατριάρχης να ηρώτα προηγουμένως εμέ αν ενέκρινον τα διάφορα διαβήματά του; Βεβαίως όχι! Ποίος ειμαι εγώ ώστε να με ερωτήση ο Πατριάρχης; Θα ήτο τραγική δι έμέ τοιαύτη αξίωσις! Είχον όμως μίαν αξίωσιν. Να ερωτήση τας Συνόδους του 867, του 879, του 1009, του 1054, του 1341, του 1347, του 1351, του 1440, του 1441, του 1443, του 1450, του 1484, του 1722, του 1727, του 1838, του 1848, του 1895, να ερωτήση τους αγίους Πατέρας και τους σοφούς Διδασκάλους της Εκκλησίας, να ερωτήση τον άγιον Φώτιον, τον ιερόν Θεοφύλακτον, τον άγιον Γρηγόριον Παλαμάν, Συμεών τον Θεσσαλονίκης, τον άγιον Μάρκον Ευγενικόν, τον Ευγένιον Βούλγαρην, τον Νικηφόρον Θεοτόκην, τον άγιον Νικόδημον, τον άγιον Νεκτάριον και λοιπούς και λοιπούς και λοιπούς, να ερωτήση, πολλώ μάλλον, τας σεπτάς και θεοκινήτους Οικουμενικάς Συνόδους, αι οποίαι δια των αγίων και ιερών Κανόνων των απαγορεύουν, επί ποινή καθαιρέσεως, πάσαν συμπροσευχήν μετά αιρετικών, σχισματικών ή και ακοινωνήτων και αν όλοι αυτοί ενέκρινον τα διαβήματά του, τας δηλώσεις του, τας συμπροσευχάς του, τους εν γένει τρόπους του, τότε μάλιστα!

Ουδείς θα είχε δικαίωμα να διαφωνήση, ουδείς να διαμαρτυρηθή, ουδείς να εμποδίση. Όταν όμως ο Παναγιώτατος ενεργή αντιθέτως προς Συνόδους, προς Πατέρας, προς Κανόνας, ως εάν πάντες αυτοί να μη είχον αληθινήν αγάπην και να μη ενδιεφέροντο διακαώς δια την πλήρωσιν του αιτήματος του Κυρίου «ινα πάντες έν ώσιν», αλλά να ήσαν πλήρεις μίσους και αδιαφορίας, τότε και ημείς δικαιούμεθα (δικαιούμεθα ή υποχρεούμεθα, εκόντες άκοντες;) να ενεργήσωμεν αντιθέτως προς τον Παναγιώτατον!

Δι ημάς υπέρ πάντα Πατριάρχην κείνται οι άγιοι Πατέρες, αι σεπταί Σύνοδοι, οι ιεροί Κανόνες. Και, ευρισκόμενοι τυχόν προ θλιβερών διλημμάτων υπακοής… 

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr/BD7FE22A.el.aspx

Νοεμβρίου 13, 2017

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ: ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΣΤΟΥΣ ΚΑΚΟΔΟΞΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ

394Το γραφικό εκκλησάκι τοῦ Αγίου Ιωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
στην Άνω Αλμυρή Κορινθίας


391
398
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος συνιστά ανυπακοή στους κακοδόξους εκκλησιαστικούς ηγέτες

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο οποίος θεωρείται από την Εκκλησίας μας «θεόπνευστον όργανον και δογμάτων πέλαγος ανεξάντλητον»21, ερμηνεύοντας την αποστολική εντολή περί υπακοής και ευπειθείας προς τους Προεστώτες, τους Ηγουμένους, «πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε» (Εβρ. 13, 17) διευκρινίζει : «Αλλ’ ίσως θα μας ειπή κάποιος, ότι υπάρχει και τρίτο κακό [εκτός από την αναρχία και την απειθαρχία], όταν ο άρχοντας [της Εκκλησίας] είναι κακός. Το γνωρίζω και εγώ, και δεν είναι μικρό το κακό τούτο, αλλά και πολύ χειρότερο από την αναρχία: διότι είναι καλύτερο να μη καθοδηγείσαι από κανένα, παρά να καθοδηγείσαι από κάποιον κακόν. Διότι ο μεν πολλές φορές σώθηκε, και πολλές φορές εκινδύνευσε, αλλά αυτός οπωσδήποτε θα κινδυνεύσει, οδηγούμενος προς βάραθρα. 392Πως λοιπόν λέγει «Πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε;» Αφού πιο πάνω είπε «των οποίων βλέποντες την έκβαση της ζωής, μιμείσθε την πίστη τους» τότε είπε «Πειθαρχείτε στους ηγουμένους σας και υπακούετε». Τι γίνεται λοιπόν, λέγει, όταν είναι πονηρός και δεν πειθαρχούμε; Πονηρός, πως το εννοείς; Αν εξ αιτίας της πίστεως, απόφευγε και παράτησέ τον, όχι μόνον αν είναι άνθρωπος, αλλά κι αν είναι άγγελος που κατέρχεται εξ ουρανού [Γαλ. 1, 8] Αν εξ αιτίας της ζωής του, μη ασχολείσαι […] Αλλά μη προσέχετε στη ζωή, αλλά στα λόγια τους· διότι εξ αιτίας των ηθών δεν θα ημπορούσε κανείς ποτέ να βλαβτεί. Γιατί; Διότι είναι φανερά σε όλους, και ο ίδιος, ακόμη κι αν είναι πονηρός μύριες φορές, ποτέ δεν θα διδάξει πονηρά. Αλλά όταν είναι στην πίστη [πονηρός] ούτε είναι φανερό σε όλους, κι ο πονηρός δεν θα σταματήσει να διδάσκει. Διότι και το «Μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε» είναι για τον βίο και όχι για την πίστη»22.

21. Μέγας Εσπερινός 13ης Νοεμβρίου, α’ Κεκραγάριον.
22. Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Ομιλία εις την προς Εβραίους 34, 1. PG 63, 231.

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr/69112B76.el.aspx

393

Νοεμβρίου 7, 2017

ΕΛΕΓΧΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΑΤΑ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΣΥΝΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΤΟΥ, ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟ «ΑΧΤΑΡΜΑ» ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

800px-Pieter_Bruegel_the_Elder_-_The_Tower_of_Babel_(Rotterdam)_-_Google_Art_Projecten.wikipedia.org/wiki/The_Tower_of_Babel_(Bruegel)

Η ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβροσίου

ΜΕ ΛΟΓΙΑ ΣΤΑΡΑΤΑ, ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΑ

KAI ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ «BONJOUR»
ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΓΑΤΑ «ΚΑΛΗΜΕΡΑ»!!!!

(Λαϊκή παροιμία)

_______Πολλά θα δούν ακόμη τα μάτια μας! Αναφερόμεθα στην Πανθρησκειακή ή Διαθρησκειακή Συνάντηση, η οποία διοργανώθηκε από το Υπουργείο των Εξωτερικών στις 30 & 31 Οκτωβρίου, στην Αθήνα.

______Εκεί, στο όνομα μιάς προσεγγίσεως των θρησκειών, συναντήθησαν εκπρόσωποι των διαφόρων θρησκευμάτων με σκοπό να γνωρισθούν καλύτερα ο ένας με τον άλλο, δηλ. να προσεγγίσουν οι λατρεύοντες τον Μοναδικό Σωτήρα του κόσμου, τον Σωτήρα Χριστό και ΜΟΝΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΕΟ με εκείνους,  που, ζώντας στην άγνοια και το σκοτάδι των ψεύτικων θεών, λατρεύουν τόν Μωάμεθ, τον Βούδδα, τον Α, τόν Β΄, δηλ. τον Διάβολο, ο οποίος κρύβεται πίσω από τα διάφορα ονόματα των ψεύτικων θρησκειών!

_______Τολμάμε να ερωτήσουμε τούς Ορθοδόξους Κληρικούς παντός ιερατικού βαθμού και πάσης εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας: Αδελφοί μου, Προκαθήμενοι της Ορθοδοξίας, Επίσκοποι, Αρχιμανδρίτες και Πρεσβύτεροι ποιός Σας έδωσε το δικαίωμα να προβήτε σ’ αυτόν τον «αχταρμά», όπως κάποτε έλεγε και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος;  Γιατί γράψατε στα παλαηά σας παπούτσια τους λόγους του αγίου Αποστόλου Παύλου: «τις δε κοινωνία φωτί πρός σκότος;» (Β΄Κορινθ. 6,15). Ποιός σας έδωσε το δικαίωμα να συμφύρεσθε με τους εργάτες της ανομίας; Ποιά σχέση μπορούν να έχουν οι του Χριστού με τους εργάτες του Διαβόλου; Όλα, λοιπόν, θα τα ισοπεδώσουμε, μόνο και μόνο διότι αυτό επιθυμεί η λεγόμενη «Παγκοσμιοποίηση»; Θα ακολουθήσουμε, λοιπόν, τη γραμμή των Μασσόνων, οι οποίοι ανακάλυψαν ένα καινούργιο Θεό καί τον ονόμασαν  «Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος»»;

______Αδελφοί μου Συν-Επίσκοποι και Συμ-Πρεσβύτεροι πάσης εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας, λυπούμαι για τον εαυτό μου! Αλλά λυπούμαι και για τον εαυτό Σας!

_______Για τον εαυτό μου, διότι μου έλαχε να ζώ σ’ αυτή την εποχή της ανοχής, όπου ΟΛΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ!

_______Για λογαριασμό Σας, διότι έναντι του Σωτήρος Χριστού είσθε ΕΝΟΧΟΙ! Με την Σύσκεψή Σας εξεδώσατε ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΟΣ σ’ όλα τα άλλα Θρησκεύματα! Ο Απόστολος Παύλος Σας φωνάζει καί λέγει: «Τις επικοινωνία μπορεί νά έχει το φώς με το σκοτάδι;»!!! Και, αφού δεν διαβάζετε την Καινή Διαθήκη,  με άφατο πόνο ψυχής, Σας πληροφορώ, ότι ο Απόστολος Παύλος στην Δεύτερη Επιστολή Του πρός τους Κορινθίους λέγει και τα εξής συντριπτικά δι Υμάς λόγια:

«Τό στόμα ημών ανέωγε προς υμάς, Κορίνθιοι, η καρδία ημών πεπλάτυνται. Ου στενοχωρείσθε εν ημίν, στενοχωρείσθε δε εν τοις σπλάχνοις υμών, την δε αυτήν αντιμισθίαν, ως τέκνοις λέγω, παλατύνθητε και υμείς.  Μη γίνεσθε ετεροζυγούντες απίστοις. τις γαρ μετοχή δικαιοσύνη και ανομία; τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος; τις δε συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαλ; ή τις μερίς πιστώ μετά απίστου; / τις δε συγκατατάθεσις ναώ Θεού μετά ειδώλων; υμείς γαρ ναός Θεού έστε ζώντος, καθώς είπεν ο Θεός, ότι ενοικήσω εν αυτοίς και εμπεριπατήσω, και έσομαι αυτών Θεός, και αυτοί έσονταί μοι λαός. διο εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε, λέγει Κύριος, και ακαθάρτου μη άπτεσθε, καγώ εισδέξομαι υμάς, και έσομαι υμίν εις πατέρα, και υμείς έσεσθέ μοι εις υιούς και θυγατέρας, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ» (Β΄Κορινθ. 6, 11-18)

ΔΗΛΑΔΗ:

«Σας μιλάμε ελεύθερα, ω Κορίνθιοι, σας ανοίξαμε την καρδιά μας. Δεν υπάρχουν περιορισμοί εκ μέρους μας. Ο περιορισμός είναι εις τα δικά σας αισθήματα.  Ανταποδώσατε τα ίδια, ανοίξτε και σεις την καρδιά σας – μιλώ σαν σε παιδιά μου. Να μη συνδέεσθε με τους απίστους, που δεν σας ταιριάζουν για σύντροφοι. Διότι τι σχέσιν έχει η δικαιοσύνη με την ανομίαν; Η τι επικοινωνίαν μπορεί να έχει το φως με το σκοτάδι;  Μπορεί να υπάρχει συμφωνία μεταξύ του Χριστού και του Βελίαλ; Ή τι κοινόν μεταξύ του ναού του Θεού και των ειδώλων; Διότι σεις είσθε ναός του Θεού του ζωντανού, καθώς είπεν ο Θεός, θα κατοικήσω μέσα τους και θα περπατήσω μεταξύ τους και θα είμαι Θεός τους και αυτοί θα είναι λαός μου.  Δια τούτο φύγετε από μέσα απ’ αυτούς και χωρισθήτε, λέγει ο Κύριος, μη εγγίζετε ακάθαρτον και εγώ θα σας δεχθώ, και θα είμαι Πατέρας σας και σεις θα είσθε υιοί μου και θυγατέρες, λέγει ο Κύριος ο Παντοκράτωρ»

________Σαν απάντηση στην άφρονη συμπεριφορά Σας, Σας πληροφορούμε, ότι μόλις χθές Κυριακή 5/11 κάποιος φανατικός Μουσουλμάνος εισώρμησε σε ένα προτεσταντικό Ναό στο Texas, όπου -πυροβολώντας- εφόνευσε 26 άτομα, ετραυματίσθησαν δε 36 επί πλέον εκκλησιαζόμενοι!!!!
________Επίσης λίγες ημέρες πιό μπροστά, στο Μανχάτταν της Νέας Υόρκης αυτή τη φορά, ένας άλλος Μουσουλμάνος στη μέση του δρόμου εφόνευσε οκτώ (8) αθώους ανθρώπους, ενώ  συγχρόνως εκραύγαζε: ΤΩΡΑ ΧΑΙΡΕΤΑΙ Ο ΑΛΛΑΧ!!!

________ Για να μη ξεχνάμε, λοιπόν τό ηθικό-θρησκευτικό έγκλημά Σας, παρακάτω αναδημοσιεύουμε ένα κείμενο του Αιδεσιμωτάτου ιερέως π. Αγγέλου Αγγελακόπουλου, καθώς επίσης και μερικές φωτογραφίες από την δαιμονική εκείνη Συνάντησή Σας!

Τα συλλυπητήριά μου!

Αίγιον, 06 Νοεμβρίου 2017

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

 

Διαθρησκειακή Αθήνα

Πρωτοπρεσβ. Άγγελος Αγγελακόπουλος

εφημ. Ι. Ν. Εισοδίων της Θεοτόκου – Παναγίας Οδηγητρίας Λόφου Βώκου 

Εν Πειραιεί 31-10-2017     

 

«Καί με τον σκύλο «Bonjour» και με ……….τη γάτα Καλημέρα»

Με το χέρι στην καρδιά!

Στην εποχή μας διοργανώνονται πολύ συχνά διαθρησκειακές συναντήσεις και διασκέψεις με θέματα την ειρήνη, την εξάλειψη της βίας, της πενίας και την ειρηνική συνύπαρξη θρησκειών.

Μία τέτοια συναντήση ήταν και η Β  Διεθνής Διάσκεψη Αθηνών για τον «Θρησκευτικό και Πολιτιστικό Πλουραλισμό και την Ειρηνική Συνύπαρξη στη Μέση Ανατολή», που πραγματοποιήθηκε στις 30/31-10-2017, και διοργανώθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδος, ύστερα από πρωτοβουλία του Υπουργού Εξωτερικών κ. Νίκου Κοτζιά.

Σ’αυτη συμμετείχαν ο Μακ. Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος Β , ο Σεβ. Μητρ. Συρου κ. Δωρόθεος, ο Σεβ. Μητρ. Περιστερίου κ. Χρυσόστομος, ο Σεβ. Μητρ. Ιλίου κ. Αθηναγόρας, ο Θεοφ. Επίσκοπος Θερμοπυλών κ. Ιωάννης, ο Θεοφ. Επίσκοπος Μεθώνης κ. Κλήμης, ο Θεοφ. Επίσκοπος Σαλώνων κ. Αντώνιος, ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών Παν. Αρχιμ. Συμεών Βολιώτης, ο Παν. Αρχιμ. Ιγνάτιος Σωτηριάδης, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, ο Σεβ. Μητρ. Κυδωνιών κ. Αθηναγόρας, ο Σεβ. Μητρ. Τορόντο κ. Σωτήριος, οι Πατριάρχες Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλος Γ  και Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρος, ο Σεβ. Μητρ. Κωνσταντίνης κ. Αρίσταρχος, ο Σεβ. Μητρ. Γουϊνέας κ. Γεώργιος, ο Μακ. Αρχιεπίσκοπος Κυπρου κ. Χρυσόστομος, ο Σεβ. Μητρ. Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίων, ο έξαρχος του Παναγίου Ταφου στην Ελλάδα Παν. Αρχιμ. κ. Δαμιανός, ο Μακ. Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ειρηναίος, ο Μακ. Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος, ο Εξοχ. Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος, ο υπουργός Επικρατείας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ), αρμόδιος για την Ανεκτικότητα Σεΐκχ Ναγιάν μπιν Μουμπάρακ αλ Ναχιάν, η πρέσβης της Αυστρίας στην Ελλάδα Αντρέα Ικίτς Μποχμ, οι υπουργοί Εξωτερικών της Αιγύπτου Σαμεχ Σούκρι, της Κυπρου κ. Ιωάννης Κασουλίδης και της Παλαιστίνης Ριαντ Μαλκι, ο υφυπουργός του Βατικανού, ο Μεγάλος Μουφτής της ΑιγύπτουΜονοφυσίτες, αντιπροσωπείες από το σύνολο των χωρών της Μεσης Ανατολής και της Μεσογείου, καθώς και θρησκευτικοί ηγέτες από τον μουσουλμανικό και εβραϊκό κόσμο, που εκπροσώπησαν το σύνολο σχεδόν των θρησκευτικών και πολιτιστικών κοινοτήτων στην ευρύτερη περιοχή της Μεσης Ανατολής.

Οι εκ των Ορθοδόξων οικουμενιστές στις ομιλίες τους έκαναν λόγο για αρμονική και ειρηνική  συνύπαρξη, για διαθρησκειακό διάλογο μεταξύ Χριστιανών, Μουσουλμάνων και Εβραίων, για ανεκτικότητα, για θρησκευτικό πλουραλισμό, για ενότητα μέσα από την διαφορετικότητα, για ειρηνική συμβίωση των πιστών των διαφόρων θρησκειών, για προβολή των στοιχείων, που ενώνουν τις θρησκείες, παρά εκείνων που τις χωρίζουν, και για πρόταξη των κοινών αξιών των διαφόρων θρησκειών, παρά των αντιλήψεων εκείνων περί θρησκευτικής ανωτερότητας, που υπονομεύουν την ανοχή στο διαφορετικό[1].

Ὁ ὅρος «ἀνεκτικότητα» γνώρισε μεγάλη δημοτικότητα κυρίως ὅταν χρησιμοποιήθηκε ἀπό τόν Βολταῖρο καί ἔγινε ἡ κυρίαρχη ἠθική καί πολιτική ἰδέα τῆς πολιτισμένης Εὐρώπης. Ἄν, ὅμως, προσπαθήσουμε νά ἀνιχνεύσουμε τήν προέλευση καί τήν πρώτη ἐμφάνιση αὐτοῦ τοῦ ἄγνωστου πρίν ἀπό τόν 17ο αἰώνα ὅρου, θά καταλήξουμε ὅτι προέρχεται ἀπό τήν καμπαλιστική φιλολογίαΒασική θέση τῆς Καμπάλα εἶναι πώς ὑφίσταται μιά κοινή ἀποκάλυψη τῆς ἀλήθειας σέ ὅλες τις θρησκεῖες. Αὐτό εἶναι καί τό δόγμα τοῦ σύγχρονου οἰκουμενισμοῦ καί τῆς παγκοσμιοποίησης… «Ἀνατριχιαστική» εἶναι και ἡ διαπίστωση πώς ἡ κυρίαρχη σήμερα παγκοσμίως ἀντίληψη περί ἀποδοχῆς τῶν πάντων ἔχει καμπαλιστική προέλευση. Μέ μιά δόση ἴσως ὑπερβολῆς θά μποροῦσε κανείς νά ἰσχυριστεῖ ὅτι ὁ κόσμος μας σήμερα δέν εἶναι, ὅπως συνήθως λέγεται, νεωτερικός, ἀλλά καμπαλιστικός… Κατά τόν 17ο αἰώνα πραγματοποιήθηκε καί ἡ πρώτη ἐκτενής ἔκδοση τῆς μετάφρασης στά λατινικά τῆς Λουριανικῆς Καμπάλας, ἀπό τούς Christian Knorr von Rosenroth καί Francis Mercury van Helmont, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν συνεργάτες τοῦ σπουδαίου γερμανοῦ φιλοσόφου, μαθηματικοῦ καί καμπαλιστῆ, Leibniz. Τό ἔργο ἐκδόθηκε μέ τόν τίτλο Kabbala Denudata ἀνάμεσα στά ἔτη 1677 και 1684. Ἐκεῖ υἱοθετοῦνται καί προβάλλονται ὡς τό ἀπαύγασμα τοῦ καμπαλισμοῦ τρεῖς βασικές ἀρχές : πίστη στήν ἐπιστήμη, πίστη σέ πρόοδο-ἐξέλιξη τοῦ ἀνθρώπου καί πλουραλισμός-ἀνεκτικότητα[2].

Στή Μασονική δέ ἐγκυκλοπαιδεία τοῦ Ν. Χ. Λάσκαρη, πού ἐκδόθηκε μέ τήν ἄδεια τῆς Μεγάλης Στοᾶς τῆς Ἑλλάδος, καί στό λῆμμα «Θρησκεία καί Τεκτονισμός», διαβάζουμε: «Ἡ τεκτονική θρησκεία δέν κάνει διακρίσεις. Δέχεται στούς φιλόξενους κόλπους της ἄνδρες κάθε δόγματος, κανένα δέ ἀπολύτως θρησκευτικό δόγμα δέν εὐνοεῖ ἤ ἀποδοκιμάζει… Ἡ θρησκεία τοῦ Τεκτονισμοῦ εἶναι ἡ γενική θρησκεία τῆς φύσεως καί τῆς πρωταρχικῆς ἀποκαλύψεως –πού μᾶς κληροδοτήθηκε ἀπό κάποιο ἀρχαῖο καί πατριαρχικό ἱερατεῖο- στήν ὁποία ὅλοι οἱ ἄνθρωποι μποροῦν νά συνυπάρξουν». Νά, λοιπόν, και ὁ ὅρος «συνύπαρξη» στή Μασονία. Ἀπροκάλυπτος εἶναι δηλαδή ὁ συγκρητισμός καί ὁ εἰδωλολατρικός χαρακτήρας τῆς Μασονίας, ἀλλά καί ὁ ἀντιχριστιανικός της χαρακτήρας, κάτι πού φαίνεται καί ἀπό τήν διεκδίκηση παγκοσμιότητος, πού ἀντιστρατεύεται στήν καθολικότητα καί οἰκουμενικότητα τῆς Χριστιανικῆς Πίστεως καί Ἐκκλησίας.

Ἀντιλαμβάνεται, λοιπόν, κανείς τήν στενότατη, γενετική καί στοχοθεσιακή σχέση Καμπαλισμοῦ, Μασονίας καί Οἰκουμενισμοῦ.

Ἡ Ἀθήνα, μέ ἀποκλειστική εὐθύνη τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας, κατέστη «Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν»[3]. Ἡ Γαλιλαία στήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ ἦταν ἕνας χῶρος, ὅπου ὑπῆρχε τό σήμερα πολυδιαφημιζόμενο πολυπολιτισμικό μοντέλο. Πολλοί πολιτισμοί, ὅλοι οἱ πολιτισμοί, ὅλα τά ἔθνη, ὅλες οἱ θρησκεῖες μαζί. Ὑπῆρχαν ἐκεῖ στή Γαλιλαία ὅλα τά ἔθνη˙ Ἰουδαῖοι, Πέρσες, Ἀσσύριοι, Ἕλληνες κ.ἄ. Καί τί ἦταν αὐτό το πολυπολιτισμικό μοντέλο; Ἄς τό ἀκούσουν αὐτό ὅσοι κληρικοί καί θεολόγοι εἶναι ὑπέρ τῶν διαθρησκειακῶν συναντήσεων. Τό πολυπολιτισμικό μοντέλο ἦταν «ὁ λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει». Σκότος ὑπῆρχε ἐκεῖ. Οἱ ὑπέρμαχοι τῶν διαθρησκεικῶν διαλόγων καί συναντήσεων ἰσχυρίζονται ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες ἔχουν στοιχεῖα ἀληθείας, ὅλες ἔχουν κάτι θετικό. Μέ τή λογική τους αὐτή ἑπομένως κι ἐκεῖ στή «Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν» ὑπῆρχε φῶς, λίγο φῶς. Τό Εὐαγγέλιο, ὅμως, λέει ὅτι  ἡ «Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν» εἶναι «ὁ λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει». Καί αὐτός «ὁ λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα καί τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καί σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς». Νά, τό Φῶς! Ὁ Χριστός! Πουθενά ἀλλοῦ δέν ὑπάρχει φῶς. Μόνο στόν Χριστό. Καί σήμερα ὅπου ὑπάρχουν τέτοιου εἴδους πολυπολιτισμικά μοντέλα καί διαθρησκειακές συναντήσεις καί σύγχυση, ὅπως στήν Ἀθήνα μέ τήν διοργάνωση τῶν προσφάτων διαθρησκειακῶν συναντήσεων, ὑπάρχει σκότος.

Οἱ οἰκουμενιστές ἐκκλησιαστικοί μας ἡγέτες συναγωνίζονται στό ποιός θά φανεῖ ἀρεστός στά κέντρα λήψεως ἀποφάσεων τῆς Εὐρώπης καί τῆς Ἀμερικῆς. Μιμοῦνται τούς ἀθέους καί μασόνους πολιτικούς ἡγέτες, πού ψηφίζουν ἀντιχριστιανικούς, ἀνήθικους καί ἔκφυλους νόμους. Ὑποχωροῦν καί συμβιβάζονται, γιά νά μήν χαρακτηρισθοῦν ὀπισθοδρομικοί, ἀπομονωμένοι, φονταμενταλιστές καί φανατικοί καί χάσουν τά πλεονεκτήματα καί τίς κοσμικές ἀνέσεις. Οἱ σχεδιαστές τοῦ ἀφελληνισμοῦ καί τοῦ ἀποχριστιανισμοῦ τῆς Ἑλλάδος προχωροῦν ἀπό τόν διαχριστιανικό στόν διαθρησκειακό Οἰκουμενισμό, στήν ἐπαναφορά τῆς «Γαλιλαίας τῶν ἐθνῶν», στήν ἐπανεγκατάσταση τοῦ σκότους. Συναγωνίζονται οἱ ἐκκλησιαστικοί ἡγέτες στό ποιός θά συγκαλέσει τίς περισσότερες καί καλύτερες διαθρησκειακές συναντήσεις, ποιός θά φανεῖ καλύτερος ὑπηρέτης τοῦ πολυπολιτισμικοῦ μοντέλου, τοῦ μοντέλου τοῦ Ἀντιχρίστου. Σά νά ἔπαυσε ὁ Χριστός, ἡ Ὀρθοδοξία καί ἡ Ἑλλάδα νά ἀποτελοῦν τόν κατ’ἐξοχήν Ἑλληνορθόδοξο πολιτισμό καί πρέπει νά οἰκοδομηθεῖ τώρα ὁ «πολιτισμός τῶν πολιτισμῶν», δηλ. ὁ διαθρησκειακός πολυπολιτισμός. Δέν ὑπάρχει, ὅμως, μεγαλύτερη πλάνη καί αἵρεση, μεγαλύτερος κίνδυνος, μεγαλύτερη βαρβαρότητα ἀπό τήν ἐξίσωση τοῦ φωτός καί τοῦ σκότους, τῆς ἀληθείας καί τῆς πλάνης, τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ Ἀντιχρίστου. Μήπως εἶναι ἀπολίτιστοι οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ ἅγιοι Πατέρες, πού μᾶς συνιστοῦν νά ἀποφεύγουμε τήν κοινωνία μέ τούς αἱρετικούς καί τους ἀπίστους; Μήπως εἶναι ἀπολίτιστος ὁ Ἀπ. Παῦλος, πού συνιστᾶ «ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καί ἀφορίσθητε» καί «μή γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις»[4], καί εἶναι περισσότερο πολιτισμένοι οἱ ἄθεοι καί μασόνοι πολιτικοί καί οἱ οἰκουμενιστές ἐκκλησιαστικοί ἡγέτες, πού ὀργανώνουν διαθρησκειακές συναντήσεις καί συνιστοῦν νά ἔχουμε κοινωνία μέ τούς αἱρετικούς καί τούς ἀπίστους; Ὅμως, «τίς κοινωνία φωτί πρός σκότος; Τίς συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαλ»[5];

Ἀντιτασσόμαστε σέ τέτοιου εἴδους διαθρησκειακές συναντήσεις, διότι κατ’αὐτές γίνονται ἀντικανονικές συμπροσευχές, πού ἀπαγορεύονται ρητῶς ἀπό τούς Ἱερούς Κανόνες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, καί διότι ἔφθασαν ἕως τοῦ σημείου νά ζητοῦν τήν ἐξάλειψη (διαγραφή) ὅλων τῶν στοιχείων βίας ἀπό τήν Ἁγία Γραφή τῶν Χριστιανῶν καί τά κείμενα τῶν Ἰουδαίων καί τοῦ Ἰσλάμ. Τό παραπάνω αἴτημα θά πρέπει νά ἰσχύει μόνο γιά τήν δαιμονική Καμπαλά τῶν Σιωνιστῶν καί τό ἀνίερο Κοράνι τῶν Μουσουλμάνων, διότι περιέχουν στοιχεῖα βίας, καί ὄχι γιά τήν Ἁγία Γραφή. Ἐπισημαίνουμε ὅτι ἡ Ἁγία Γραφή δέν περιέχει πολεμικά στοιχεῖα μίσους καί βίας. Ὁ ἰσχυρισμός αὐτός ἰσοδυναμεῖ μέ βλασφημία ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Παραλλήλως, οἱ οἰκουμενιστές ἐκκλησιαστικοί ἡγέτες, συμμετέχοντας σέ διαθρησκειακές συναντήσεις, προκαλοῦν τόν πιστό Ὀρθόδοξο λαό, γιατί παρουσιάζουν τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς ἔνοχη καί τήν χριστιανική διδασκαλία ὡς συνένοχη στίς ἐγκληματικές πράξεις, οἱ οποίες γίνονται εἴτε στό ὄνομα τοῦ Ἰσλάμ εἴτε κατόπιν ἐντολῆς κέντρων, καί καλύπτουν τούς πραγματικούς αἰτίους τῶν πολέμων καί ἰδιαίτερα τόν Παπισμό, πού αἱματοκύλησε καί ἐξακολουθεῖ νά αἱματοκυλᾶ τόν κόσμο, καί μάλιστα ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ, τοῦ πράου, ἀκάκου καί μόνου εἰρηνοποιοῦ. Ἐπιπροσθέτως, ἕως σήμερα, οἱ διαθρησκειακές συναντήσεις δέν ἔχουν βοηθήσει καθόλου τήν ἀνθρωπότητα, διότι, παρά τό πλῆθος αὐτῶν, καί τρομοκρατικές πράξεις ἔχουμε ἀπό τούς μή Χριστιανούς σέ ὅλα τά σημεῖα τοῦ κόσμου, καί ἐμφυλίους ἔχουμε, καί πολεμικές ἐνέργειες, συγκρούσεις καί συρράξεις ἔχουμε, καί πρωτοφανεῖς διώξεις ὀρθοδόξων καί πλανεμένων Χριστιανῶν ἔχουμε κ.λπ.

Ἡ ἔννοια τῆς εἰρήνης, ὅπως καί οἱ ἄλλες ἔννοιες (ἡ ἀλήθεια, ἡ ζωή, ἡ ἐλπίδα, ἡ ἀγάπη, ἡ σοφία κ.λπ.) δέν εἶναι μία ἀφηρημένη καί ἀπρόσωπη ἔννοια. Γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας τίποτε δέν εἶναι ἀπρόσωπο καί ἀφηρημένο. Ὅλα εἶναι συγκεκριμένα καί προσωποιημένα. Ὅλα ἔχουν τήν ἀναφορά τους στό πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι, λοιπόν, καί ἡ εἰρήνη εἶναι προσωποποιημένη καί ἀναφέρεται στόν Χριστό. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ ὄντως εἰρήνη – «ἡ ὄντως εἰρήνη σύ Χριστέ»[6] -, ὁ Χριστός εἶναι ἡ εἰρήνη τοῦ κόσμου. Ὡς ἐκ τούτου, καθίσταται εὐνόητο ὅτι, γιά νά ἀποκτήσει κανείς τόσο τήν ἐξωτερική ὅσο καί τήν ἐσωτερική εἰρήνη, θά πρέπει νά εἶναι ὁπωσδήποτε συνδεδεμένος, νά ἔχει σχέση μέ τόν Χριστό. Πόσο, ὅμως, οἱ συμμετέχοντες σέ διαθρησκειακές συναντήσεις ἐκκλησιαστικοί ἡγέτες σχετίζονται μέ τόν Χριστό καί ἑπομένως κατέχουν τήν εἰρήνη Του, ὅταν, μέ τό οἰκουμενιστικό πιστεύω τους καί τά οἰκουμενιστικά λεχθέντα καί πραχθέντα τους, ἀπιστοῦν στόν αὐθεντικό Χριστό καί προβάλλουν ἕναν ἄλλο νοθευμένο, διαστρεβλωμένο καί οὐσιαστικά ἀνύπαρκτο Χριστό;

Ἡ εἰρήνη στή γῆ δεν πρόκειται νά ἐπικρατήσει, ἐάν δέν ἐκλείψει ἡ αἰτία τῶν πολέμων, πού εἶναι ἡ ὑλιστική βουλιμία καί ἡ περιφρόνηση τῶν πτωχῶν καί ἀδυνάτων, καί ἐάν δέν ἐπικρατήσουν οἱ χριστιανικές ἀρχές τῆς ἀγάπης, ἀκόμη καί πρός τούς ἐχθρούς, καί τῆς ὀλιγαρκείας-λιτότητας. Ἄν δέν ἀποκοποῦν οἱ ρίζες τοῦ πολέμου, αὐτός θά βλαστάνει καί θά καρποφορεῖ, ὅσο καί ἄν γίνεται προσπάθεια νά περισταλεῖ μέ διαθρησκειακές συναντήσεις καί συμφωνίες.

Στήν ἐν λόγῳ διαθρησκειακή συνάντηση τῶν Ἀθηνῶν ἔγινε προσπάθεια νά προβληθεῖ ἡ συγκρητιστική, διαθρησκειακή καί οἰκουμενιστική θεωρία περί εἰρηνικῆς συνυπάρξεως τῶν θρησκειῶν ὡς ἡ μοναδική λύση στό πρόβλημα τοῦ πολέμου. Ἡ θεωρία, ὅμως, αὐτή εἶναι ἐσφαλμένη. Εἰρηνική συνύπαρξη τῶν θρησκειῶν γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκλησία σημαίνει παύση τοῦ κηρύγματος τοῦ Εὐαγγελίου καί κατάργηση τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς τῆς μόνης ἀληθινῆς Ἐκκλησίας. Εἰρηνική συνύπαρξη τῶν θρησκειῶν σημαίνει συνεργασία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός ἀποφυγή ἰδεολογικῶν συγκρούσεων μέ τά ὄργανα τοῦ σκότους, πού ἀπομειώνουν τό Θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ ἐνσαρκωθέντος μόνου Σωτῆρος. Εἰρηνική συνύπαρξη τῶν θρησκειῶν σημαίνει ἀρμονική συνύπαρξη τῆς ἀληθείας μέ τήν πλάνη, τήν ἀπάτη καί τό ψεῦδος, τοῦ φωτός μέ τό σκότος, τό ζόφο καί τό ἔρεβος˙ τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι τό Φῶς τό ἀληθινό, μέ τόν Διάβολο, πού εἶναι ὁ προστάτης τοῦ σκότους. Τέτοια, ὅμως, συνύπαρξη δέν εἶναι νοητή, ἀλλά ἀποτελεῖ ἑωσφορική εἰσήγηση. Εἰρηνική συνύπαρξη τῶν λαῶν μπορεῖ νά ὑπάρξει, εἰρηνική συνύπαρξη τῶν θρησκειῶν ποτέ.

Ὁ Χριστός ἔδωσε ἐντολή νά κηρυχθεῖ στόν κόσμο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Του ὡς ἡ μόνη ἀληθινή καί τέλεια Ἐκκλησία. Ἐπίσης, εἶπε  ὅτι «Μή νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπί τήν γῆν˙ οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλά μάχαιραν»[7]. Μ’αὐτόν τό λόγο ὁ Χριστός δέν τάσσεται, βέβαια, ἐναντίον τῆς εἰρήνης καί ὑπέρ τοῦ πολέμου, ἀλλά ἐννοεῖ ὅτι ἡ Ἐκκλησία Του θά διχάσει τούς ἀνθρώπους, ἀφοῦ ἄλλοι θά πιστέψουν καί ἄλλοι δέν θά πιστέψουν καί οἱ ἄπιστοι θά πολεμοῦν τούς πιστούς. Τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου ἀναγκαίως ἐπιφέρει σύγκρουση μεταξύ τῶν θρησκειῶν, τῆς ἀληθινῆς ἀπό τή μιά καί τῶν ψευδῶν ἀπό τήν ἄλλη. Ὁ Ἀπ. Παῦλος λέγει : «Εἰ δυνατόν τό ἐξ ὑμῶν μετά πάντων ἀνθρώπων εἰρηνεύοντες»[8]. Γιατί λέει «εἰ δυνατόν»; Γιατί ὑπάρχουν περιπτώσεις, κατά τίς ὁποῖες εἶναι ἀδύνατο τό εἰρηνεύειν. Τέτοια εἶναι ἡ περίπτωση τῆς κηρύξεως τοῦ Εὐαγγελίου καί τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Σέ τέτοιες περιπτώσεις ἰσχύει αὐτό, πού λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὅτι εἶναι προτιμότερος ἀπό τήν εἰρήνη ὁ πόλεμος. Γιατί μιά τέτοια εἰρήνη χωρίζει ἀπό τόν Θεό.

Ἔχει τονισθεῖ πάρα πολλές φορές ὅτι ἡ παναίρεση τοῦ συγκρητιστικοῦ διαθρησκειακοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποῖα νομιμοποιήθηκε ἀπό τήν ληστρική, αἱρετική καί οἰκουμενιστική ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016), πρεσβεύει ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι τό ἴδιο˙ ὅτι δέν εἶναι μόνον ὁ Χριστιανισμός ἡ μόνη ὁδός σωτηρίας˙ ὅτι τήν σωτηρία μπορεῖ κανείς νά τήν βρεῖ καί στόν Μουσουλμανισμό καί στόν Ἰουδαϊσμό καί στόν Ἰνδουϊσμό καί στόν Βουδισμό ἀκόμη καί στήν εἰδωλολατρεία˙ ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι διαφορετικοί ὁδοί σωτηρίας. Μέ τόν τρόπο αὐτόν ἐπιδιώκεται ἡ ψευδοένωση ὅλων τῶν θρησκειῶν σέ μία πανθρησκεία. Ἡ γενική τάση εἶναι νά φανεῖ ὅτι δέν ὑπάρχουν δογματικές διαφορές ἀνάμεσα στίς θρησκεῖες, ὅτι οἱ θρησκεῖες οὐσιαστικά εἶναι ἴδιες καί ὅτι τήν σωτηρία τήν βρίσκει κανείς παντοῦ.

Ὅμως, οἱ ἅγιοι ἔνδοξοι Ἀπόστολοι καί Μαθητές τοῦ Κυρίου καί ὅλοι οἱ ἅγιοί μας κηρύττουν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἡ μόνη ὁδός σωτηρίας, «ἐγώ εἰμί ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή»[9], ὅτι ὁ Χριστός εἶναι τό μοναδικό Φῶς τοῦ κόσμου – τό ψάλλουμε αὐτό στή Θεία Λειτουργία «εἴδομεν τό φῶς τό ἀληθινόν, ἐλάβομεν πνεῦμα ἐπουράνιον» -, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἡ ἀποκλειστική ἀποκάλυψη τῆς ἀληθείας, ἡ ἴδια ἡ Ἀλήθεια, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὅτι δέν ὑπάρχει μετά ἀπό τόν Χριστό ἄλλη ἀλήθεια. Στήν σύγχρονη ἐποχή κυριαρχεῖ δυστυχῶς μιά νέα τάση καί μία νέα ἀπάτη τοῦ διαβόλου. Αὐτή ἡ νέα ἀπάτη τοῦ διαβόλου, μέ τίς διαθρησκειακές συναντήσεις, χρησιμοποιεῖ τό ἴδιο ψεῦδος, πού χρησιμοποίησε ὁ διάβολος στούς πρωτοπλάστους. Διέψευσε τότε ὁ διάβολος ὅσα εἶπε ὁ Θεός στούς πρωτοπλάστους καί τούς ἔδωσε τόν δικό του λόγο, πού δέν ἦταν λόγος σωτηρίας, ἀλλά πτώσεως καί καταστροφῆς. Σήμερα στήν ἐποχή μας μᾶς λέει ὁ διάβολος˙ «Μήν ἀκοῦτε τί λέει τό Εὐαγγέλιο, ὅτι μόνον ὁ Χριστός σώζει». Τότε ὁ διάβολος εἶπε στούς πρωτοπλάστους˙ «Μήν ἀκοῦτε τί σᾶς λέει ὁ Θεός. Δέν λέει τήν ἀλήθεια ὁ Θεός. Δέν θά πάθετε τίποτα ἄν φᾶτε ἀπό τόν καρπό τῆς γνώσεως τοῦ ξύλου τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ». Σήμερα, μέ τίς διαθρησκειακές συναντήσεις, μᾶς λέει˙ «Μήν ἀκοῦτε τί σᾶς λέει τό Εὐαγγέλιο, ὅτι μόνον ὁ Χριστός εἶναι ἡ μοναδική ὁδός σωτηρίας. Καί οἱ ἄλλες θρησκεῖες σώζουν, γιατί κι αὐτές πιστεύουν στόν ἴδιο Θεό καί διδάσκουν τίς ἴδιες ἠθικές ἀρχές καί ἀξίες». Καί δυστυχῶς αὐτές τίς ἀπαράδεκτες θεωρίες τίς ὑποστηρίζουν, γινόμενοι ὄργανα τοῦ διαβόλου, οἱ οἰκουμενιστές πατριάρχες, ἀρχιεπίσκοποι, μητροπολίτες, ἐπίσκοποι καί ἀκαδημαϊκοί θεολόγοι[10], πού συμμετέχουν σέ διαθρησκειακές συναντήσεις.

Ὁ διαθρησκειακός οἰκουμενισμός προσβάλλει τό θεμελιῶδες δόγμα τῆς μοναδικῆς ἐν τῷ κόσμῳ ἀποκαλύψεως καί σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων διά Ἰησοῦ Χριστοῦ σέ σχέση μέ τίς θρησκεῖες τοῦ κόσμου[11].

Ἄν ὅλοι οἱ  ἅγιοι ἔνδοξοι μάρτυρες εἶχαν τήν συμπεριφορά τῶν σημερινῶν οἰκουμενιστῶν, τότε χωρίς κανένα δισταγμό θά ἀσπάζονταν, ἐκτός τοῦ Χριστιανισμοῦ, καί τίς ἄλλες θρησκεῖες καί θά ἦταν ταυτόχρονα καί Χριστιανοί καί ἀλλόθρησκοι, ἀφοῦ καί τά δύο θά ἦταν διαφορετικοί τρόποι προσεγγίσεως τῆς σωτηρίας. Ὁ Χριστιανισμός, ὅμως, καί ἡ ἑτεροθρησκεῖα εἶναι πράγματα ἀσυμβίβαστα. Μέ τήν οἰκουμενιστική αὐτή νοοτροπία, οἱ ἅγιοι ἔνδοξοι μάρτυρες δέν θά ἦταν μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ, δέν θά στεφανόνωνταν ἀπό τόν Χριστό, οὔτε θά τούς ἑορτάζαμε, οὔτε θά τούς εἴχαμε παραδείγματα πρός μίμηση.

Ὅλοι οἱ ἅγιοι ἔνδοξοι μάρτυρες καί νεομάρτυρες, ἔδωσαν τό αἷμα τους γιά τήν πίστη μας, γιά τήν ἁγία Ὀρθοδοξία. Ὅλη αὐτή ἡ νεοταξική καί νεοεποχήτικη νοοτροπία καί δραστηριότητα, ἡ ὁποία ἐπιδιώκει νά παρουσιάσει πώς δῆθεν ὅλες οἱ θρησκεῖες, ὅλες οἱ αἱρέσεις καί ὅλες οἱ πίστεις εἶναι τό ἴδιο, ἀποτελεῖ προσβολή τοῦ Εὐαγγελίου, ἀλλά καί βλασφημία ἐναντίον τῶν ἁγίων ἐνδόξων μαρτύρων. Ἄν ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι τό ἴδιο, γιατί οἱ ἅγιοι μαρτύρησαν καί ἔδωσαν τό αἷμα τους; Γιά τήν ἁγία Ὀρθοδοξία μας, γιά τήν ἁγία πίστη μας δέν μαρτύρησαν; Καί γιατί δέν ἀπέφυγαν νά λατρεύσουν μία ὁποιαδήποτε θρησκεία;

Θά μπορούσαμε νά φαντασθοῦμε ποτέ – γιά νά χρησιμοποιήσουμε παραδείγματα ἁγίων τοῦ μηνός Ὀκτωβρίου- τόν ἅγιο ἔνδοξο Ἀπόστολο καί Εὐαγγελιστή Λουκᾶ νά διοργανώνει ἤ νά συμμετέχει σέ διαθρησκειακές συναντήσεις, συμπροσευχόμενος καί συνδιαλεγόμενος μέ τούς εἰδωλολάτρες τῆς ἐποχῆς του γιά τήν εἰρηνική συνύπαρξη Χριστιανισμοῦ καί εἰδωλολατρείας; Ἤ τόν ἅγιο ἔνδοξο μεγαλομάρτυρα Ἀρτέμιο νά πράττει τό ἴδιο μέ τόν σκληρό, αἱμοβόρο, εἰδωλολάτρη Ἰουλιανό τόν Παραβάτη, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ ἔδωσε ἐντολή νά δείρουν, νά ματώσουν καί νά ξύσουν τόν ἅγιο, διέταξε να σχίσουν στα δύο ἕνα τεράστιο βράχο καί, ἀφοῦ βάλλουν στό ἕνα κομμάτι τόν ἅγιο, νά ρίξουν τό ἄλλο ἀπό πάνω του; Ἤ τόν ἅγιο ἔνδοξο νεομάρτυρα Ἰωάννη τόν Μονεμβασιώτη νά κάνει τό ἴδιο μέ τόν Ὀθωμανό Τοῦρκο ἀφέντη του, πού τοῦ ἔχωσε τό μαχαίρι στήν καρδιά, ἐπειδή ὁ ἅγιος τηροῦσε τή νηστεία τοῦ Δεκαπενταυγούστου καί δέν ἀλλαξοπίστησε; Ἤ τόν ἅγιο ἔνδοξο Ἀπόστολο Ἰάκωβο τόν Ἀδελφόθεο μέ τούς Ἰουδαίους, πού τόν γκρέμισαν ἀπό τό πτερύγιο τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομώντος, ἐπειδή ὁμολόγησε ἐνώπιόν τους ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ; Ἤ, τέλος, τόν ἅγιο ἔνδοξο μεγαλομάρτυρα Δημήτριο μέ τόν Λυαῖο καί τούς εἰδωλολάτρες τῆς ἐποχῆς του, πού τόν λόγχευσαν στή δεξιά πλευρά, ὅπως ἀκριβῶς τον Χριστό;

Σύμφωνα, λοιπόν, μέ τήν διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, ἡ μοναδική ὁδός σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἡ πίστη στήν Ἁγία Τριάδα, στό ἔργο καί τήν διδασκαλία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού συνεχίζονται στό Σῶμα Του, τήν Ἁγία Ἐκκλησία. Ὁ Χριστός εἶναι τό μόνο ἀληθινό Φῶς[12]˙ δέν ὑπάρχουν ἄλλα φῶτα γιά νά μᾶς φωτίσουν, οὔτε ἄλλα ὀνόματα πού μποροῦν νά μᾶς σώσουν˙ «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενί σωτηρία˙ οὐδέ γάρ ὄνομά ἐστίν ἕτερον ὑπό τόν οὐρανόν τό δεδομένον ἐν ἀνθρώποις, ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς»[13]. Ὅλα τά ἄλλα πιστεύματα, ὅλες οἱ θρησκεῖες, πού ἀγνοοῦν καί δέν ὀμολογοῦν τόν Χριστό «ἐν σαρκί ἐληλυθότα»[14], εἶναι ἀνθρώπινα κατασκευάσματα καί ἔργα τοῦ Διαβόλου[15], δέν ὁδηγοῦν στήν ἀληθινή θεογνωσία καί στήν διά τοῦ θείου βαπτίσματος ἀναγέννηση, ἀλλά πλανοῦν τούς ἀνθρώπους καί τούς ὁδηγοῦν στήν ἀπώλεια. Οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, πιστεύοντας στήν Ἁγία Τριάδα, δέν ἔχουμε τόν ἴδιο Θεό μέ καμμία ἄλλη θρησκεία˙ οὔτε μέ τίς λεγόμενες δῆθεν «μονοθεϊστικές» θρησκεῖες, τόν Ἰουδαϊσμό καί τόν Μωαμεθανισμό, οἱ ὁποῖες δέν πιστεύουν στήν Ἁγία Τριάδα[16], οὔτε μέ τήν εἰδωλολατρεία.

[1] ΜΑΚ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ Β΄, Μονόδρομος ἡ ἀρμονική συνύπαρξη σέ ἕναν ραγδαία μεταβαλλόμενο κόσμο, 30-10-2017, http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/17926-arxiepiskopos-monodromos-i-armoniki-sunuparji-se-enan-ragdaia-metaballomeno-kosmo, 30-10-2017, ΜΑΚ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ κ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ, Χρέος μας εἶναι νά ἐργαστοῦμε γιά τήν ἑνότητα μέσα ἀπό τήν διαφορετικότητα, 30-10-2017,  http://www.amen.gr/article/aleksandreias-theodoros-xreos-mas-einai-na-ergastoume-gia-tin-enotita-mesa-apo-tin-diaforetikotita, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ, Ὁ εἰλικρινής διάλογος ἔχει τήν δύναμη νά ἀλλάζει τήν ροή τῆς ιστορίας, 30-10-2017, http://www.romfea.gr/oikoumeniko-patriarxeio/17935-bartholomaios-o-eilikrinis-dialogos-exei-tin-dunami-na-allazei-tin-roi-tis-istorias, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, Ἡ Ἑλλάδα νά διαδραματίζει μεσολαβητικό ρόλο γιά τήν εἰρηνική ἐπίλυση τῶν πολεμικῶν διενέξεων, 30-10-2017, http://www.romfea.gr/ekklisia-kyprou/17932-kuprou-i-ellada-na-diadramatizei-mesolabitiko-rolo-gia-tin-eiriniki-epilusi-ton-polemikon-dienejeon, ΣΕΒ. ΜΗΤΡ. ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ κ. ΙΛΑΡΙΩΝ, Ἡ Ἑλλάδα συντελεῖ στή διαφύλαξη θρησκευτικῆς καί πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς στή Μ. Ἀνατολή, 31-10-2017, http://www.romfea.gr/patriarxeia-ts/patriarxeio-mosxas/17947-bolokolamsk-i-ellada-suntelei-sti-diafulaji-thriskeutikis-kai-politistikis-klironomias-sti-m-anatoli

[2] ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΗΝΑΟΓΛΟΥ, «Ἀποκρυφισμός˙ τό κυρίαρχο πνευματικό ρεῦμα τοῦ Διαφωτισμοῦ», ἐν Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Εἰδική Συνοδική Ἐπιτροπή Πολιτιστικῆς Ταυτότητος, 1821-2021, 10 Συνέδρια γιά τά 200 χρόνια τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, Πρακτικά Δ΄ Συνεδρίου «Ἑλληνικός καί Εὐρωπαϊκός Διαφωτισμός» 23 καί 24 Ὀκτωβρίου 2015, ἐκδ. Ἀρχονταρίκι, Ἀθήνα 2016.

[3] Ματθ. 4, 15.

[4] Β΄ Κορ. 6, 14 καί 17.

[5] ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, Διαθρησκειακές συναντήσεις˙ ἄρνηση τοῦ Εὐαγγελίου καί προσβολή τῶν ἁγίων μαρτύρων, ἐκδ. Βρυέννιος, Φίλη Ὀρθοδοξία 7, Θεσ/κη 2003, σσ. 126-127.

[6] Ἐωθινόν ΣΤ΄, ήχος πλ.β΄.

[7] Ματθ. 10, 34.

[8] Ρωμ. 12, 18.

[9] Ἰω. 14, 6.

[10] ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, Διαθρησκειακές…, σσ. 26-27.

[11] ΣΥΝΑΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ, Ὁμολογία πίστεως κατά τοῦ οἰκουμενισμοῦ, Ἰούλιος 2009, σ. 24.

[12] Ἰω. 8,12.

[13] Πράξ. 4,14.

[14] Α΄ Ἰω. 4, 2-3.

[15] ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ ΑΙΤΩΛΟΣ, Διδαχές, εἰς Ἱ. ΜΕΝΟΥΝΟΣ, Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Διδαχές (καί Βιογραφία), ἐκδ. «Τῆνος», Ἀθήνα, Διδαχή Α1, 37,

σ. 142.

[16] ΣΥΝΑΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ, Ὁμολογία…, σσ. 11-12.

http://www.katanixis.gr/2017/10/blog-post_935.html

Πηγή: http://mkka.blogspot.gr/2017/11/blog-post_6.html

 

 

 

Οκτώβριος 24, 2017

Γιατί εἶναι αἱρετική ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου (συνοπτικῶς)

likosΠράξεις 20/κ΄ 29,30: «Εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς, μη φειδόμενοι του ποιμνίου· και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών«. (oodegr.com)

Γιατί εἶναι αἱρετική ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου (συνοπτικῶς)

τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ

Πρίν ἀπό ἑνάμισυ περίπου χρόνο (Ἰούνιο 2016) ἔλαβε χώρα ἡ λεγομένη «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος» στό Κολυμπάρι τῆς Κρήτης, ὅπως εἶχε προγραμματισθεῖ, καί προκάλεσε μέγα διχασμό στό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ αἰτία ἦταν, ὅτι ἡ Σύνοδος αὐτή ἐπισημοποίησε καί ἐπικύρωσε αἱρετικές ἀπόψεις κυρίως ὡς πρός τήν ἐκκλησιολογία (τήν περί Ἐκκλησίας διδασκαλία) τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπόψεις οἰκουμενιστικές.

Στόν περιορισμένο χῶρο ἑνός ἄρθρου, θά προσπαθήσω νά συνοψίσω χάριν τοῦ εὐρύτερου ἀναγνωστικοῦ κοινοῦ μερικά ἀπό τά τεκμήρια τῆς προδοτικῆς παρεκκλίσεως τῆς Συνόδου αὐτῆς (στό ἑξῆς θά τήν ἀναφέρω ὡς «Τό Κολυμπάρι»).

  • Τί εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός καί τί γενικῶς ἡ αἵρεση

Μέ τόν ὅρο «Οἰκουμενισμός» ἐννοεῖται ἡ (παν)αἵρεση ἡ ὁποία ἐπιδιώκει μία τεχνητή, ἐξωτερική, ἕνωση διαφορετικῶν θρησκευτικῶν πίστεων, ὄχι μέ ἐπιστροφή τῶν αἱρετικῶν στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (τήν μόνη Ἐκκλησία), ἀλλά μέ ἀμοιβαῖες θεολογικές ὑποχωρήσεις, τόσο τῆς Ὀρθοδοξίας ὅσο καί τῶν χριστιανῶν αἱρετικῶν (ἤ τῶν ἀλλοθρήσκων, ἀργότερα), ὥστε νά μειωθοῦν ὅλοι σέ ἕνα – τό κατά δύναμιν – κοινά ἀποδεκτό παρονομαστή θρησκευτικῆς πίστεως ἤ πρακτικῆς. Ἡ αἵρεση αὐτή ἐπικαλύπτεται μέ τήν πρόφαση τῶν «θεολογικῶν διαλόγων».

Πρέπει πρωτίστως νά γίνει ξεκάθαρο, ὅτι «αἵρεση» συνίσταται στήν ἐντός τοῦ χώρου τοῦ Χριστιανισμοῦ παραμικρή ἔστω ἀπόκλιση ἀπό τά Ὀρθόδοξα Δόγματα, καί ὄχι, ὅπως λένε οἱ Οἰκουμενιστές (π.χ. ὁ Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης), στήν ἀπόκλιση μόνον ἀπό τά βασικά δόγματα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως (τοῦ «Πιστεύω»). Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός λέει π.χ. ὅτι «ὅποιος δέν πιστεύει ὅπως ἡ Παράδοση τῆς Καθολικῆς [δηλ. Ὀρθοδόξου] Ἐκκλησίας εἶναι ἄπιστος» (PG 94, 1128a), ἐνῷ καί ὁ βυζαντινός νομικός Κώδικας συνοψίζοντας τήν κοινή ἀντίληψη αὐτή ὅλων τῶν Ἁγίων Πατέρων λέει, ὅτι «εἶναι αἱρετικός αὐτός πού παρεκκλίνει ἔστω καί λίγο ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Πίστη» (Ράλλη-Ποτλῆ, Α΄ 261).

  • Τό Κολυμπάρι ἀποδέχθηκε τόν ὅρο «Ἐκκλησία» γιά τούς αἱρετικούς

Τό ἐπίμαχο κείμενο τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου («Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον») ὀνομάζει τίς χριστιανικές αἱρέσεις «Ἐκκλησίες»: «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποδέχεται τήν ἱστορική ὀνομασία τῶν ἄλλων ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν πού δέν εὑρίσκονται σέ κοινωνία μέ αὐτήν» (παρ. §6). Αὐτό ἔρχεται σέ εὐθεῖα ἀντίθεση μέ τό Σύμβολο τῆς Πίστεως, ὅπου ὁμολογεῖται ἡ πίστη μας «εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν»· στό «Πιστεύω» θεωρεῖται αὐτονόητο, σέ συνάρτηση μέ τήν Ἁγία Γραφή καί τήν Παράδοση, ὅτι στή Μία Ἐκκλησία μας αὐτή ὑπάρχει «ἕνας Κύριος, μία Πίστη, ἕνα Βάπτισμα» (Πρός Ἐφεσίους 4, 5). Ἀντιθέτως, αὐτοί τούς ὁποίους τό Κολυμπάρι ὀνόμασε «Ἐκκλησίες» (Μονοφυσῖτες, Παπικοί, Προτεστάντες κ.ἄ.) ἔχουν δόγματα καταδικασμένα ὡς αἱρετικά ἐπί αἰῶνες ἀπό τήν Ἐκκλησία μας, ἀπό τό 451 ἕως τό 879 καί ἕως τό 1895 (ἄρα δέν ἔχουμε «μία πίστη», τήν ἴδια – γι΄ αὐτό ἄλλωστε λέγονται καί ἑτερόδοξοι, «ἑτέρου δόγματος»). Ἔχουν ἀκόμη καί διαφορετικό τρόπο βαπτίσματος (ράντισμα, δῆθεν νοητή ἐπιφοίτηση κ.ἄ.).

Ἀπό τούς Οἰκουμενιστές προβλήθηκε ἡ δικαιολογία, ὅτι ἡ λέξη αὐτή («Ἐκκλησία») εἶναι ἐδῶ «προσφώνηση εὐγενείας» ἤ «τεχνικός ὅρος» καί δέν ἔχει τήν κυριολεκτική της σημασία. Ὅμως αὐτό εἶναι ἀναληθές. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς ἐπισήμαναν, ὅτι πρέπει νά ἀναζητοῦμε τό νόημα πού κρύβουν οἱ αἱρετικοί πίσω ἀπό μία διφορούμενη ἤ ἐπιφανειακῶς σωστή ὁρολογία (π.χ. Μ. Ἀθανάσιος PG 25, 545c.560ab). Οἱ ὑπόλοιπες ἀποφάσεις τοῦ Κολυμπαρίου (ὅπως θά δείξουμε παρακάτω) δείχνουν ὅτι τά μέλη τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου πιστεύουν, ὅτι στίς αἱρέσεις ἐνεργεῖται ἡ σωτηρία· συνεπῶς δέν τίς θεωροῦν αἱρέσεις, ἀλλά «Ἐκκλησία», ἔστω καί «διαφορετική» ἤ «κάπως ἐλλιπῆ».

Ἐπίσης, ἀκόμη καί ἄν δεχθοῦμε ὅτι ὁ ὅρος «Ἐκκλησία» χρησιμοποιήθηκε ὡς «προσφώνηση εὐγενείας» ἤ «τεχνικός ὅρος», καταχρηστικῶς, καί πάλι αὐτό ἀποδεικνύει αἱρετικό φρόνημα, διότι οἱ Ἅγιοι Πατέρες προειδοποιοῦν, ὅτι οἱ αἱρετικοί προσπαθοῦν νά «θολώνουν» τήν ὁρολογία, ἐνῷ οἱ Ὀρθόδοξοι προσπαθοῦν πάντοτε νά τήν διαλευκαίνουν καί νά τήν κάνουν «μονοσήμαντη» (νά ἔχει μία μόνον ἔννοια), ὥστε νά μή ξεγελῶνται οἱ ἀκατάρτιστοι (Μ. Ἀθανάσιος PG 25, 561a & PG 26, 773d-776a).

  • Τό Κολυμπάρι ἀποδέχθηκε τήν «Δήλωση τοῦ Τορόντο»

Στό ἐπίμαχο κείμενο τοῦ Κολυμπαρίου («Σχέσεις…») ἀναφέρεται ὀνομαστικά καί ἐπαινετικά ἡ «Δήλωση τοῦ Τορόντο», ἕνα κείμενο πού συμφωνήθηκε τό 1950 ἀπό τούς Ὀρθοδόξους καί τά ὑπόλοιπα μέλη τοῦ λεγομένου «Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν» (τοῦ ΠΣΕ, πού ἱδρύθηκε τό 1948, ὅπου συμμετέχουν Ὀρθόδοξοι, Προτεστάντες, Μονοφυσῖτες). Λέγεται στό κείμενο τοῦ Κολυμπαρίου (παρ. §19) ὅτι: «Οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες-μέλη […] ἔχουν βαθειά τήν πεποίθηση ὅτι οἱ ἐκκλησιολογικές προϋποθέσεις τῆς Δηλώσεως τοῦ Toronto […] εἶναι κεφαλαιώδους σημασίας γιά τήν Ὀρθόδοξη συμμετοχή στό Συμβούλιο», δηλ. στό ΠΣΕ.

Στή «Δήλωση τοῦ Τορόντο», μολονότι γίνονται καί κάποιες ὀρθές ἐκκλησιολογικές διευκρινίσεις, ὡστόσο λέγεται μεταξύ ἄλλων πλανῶν, ὅτι: «Οἱ Ἐκκλησίες-μέλη ἀναγνωρίζουν ὅτι τό νά ἀποτελεῖ κάποιος μέλος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι πιό περιεκτικό ἀπό τό νά ἀποτελεῖ μέλος τῆς δικῆς του Ἐκκλησίας» (κεφ. 4, §3). Συνεπῶς, ἡ «Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ» δῆθεν δέν περιορίζεται ἐντός τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά ὑπάρχει Ἐκκλησία (δηλ. σωτηρία) καί ἐκτός Ὀρθοδοξίας, στόν χῶρο τῆς αἱρέσεως, σύμφωνα μέ τή «Δήλωση τοῦ Τορόντο».

  • Τό Κολυμπάρι ἐπικύρωσε τίς αἱρέσεις τῶν Συνάξεων Πόρτο Ἀλέγκρε, Πουσάν, Μπαλαμάντ κ.ἄ.

Τό Κολυμπάρι, μέσῳ τοῦ ἰδίου παραπάνω κειμένου («Σχέσεις…»), ἐπαινεῖ τούς μέχρι τώρα θεολογικούς διαλόγους Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν, διότι λ.χ. «ἐκτιμᾷ θετικῶς τά θεολογικά κείμενα πού ἐκδόθηκαν ἀπό αὐτήν [τή σχετική Ἐπιτροπή τοῦ ΠΣΕ…], τά ὁποῖα ἀποτελοῦν ἀξιόλογο βῆμα στήν Οἰκουμενική Κίνηση γιά τήν προσέγγιση τῶν Χριστιανῶν» (παρ. §21).

Ἡ ἔμμεση αὐτή ἐπικύρωση, ἀκόμη καί ἄν δέν κατονομάζει τίς εἰδικότερες θέσεις τῶν κειμένων αὐτῶν, ὅμως τά ἐπικυρώνει συλλογικῶς. Ἄλλωστε, μή ξεχνᾶμε ὅτι οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι Πενθέκτη (β΄ Κανών) καί Ἑβδόμη (α΄ Κανών) ἔδωσαν οἰκουμενικό κῦρος στούς ἱερούς Κανόνες τῶν Τοπικῶν Συνόδων, χωρίς νά ἀναφέρονται λεπτομερῶς σέ αὐτούς.

Μιά προσεκτική ματιά δείχνει τί ἀπαράδεκτα καί αἱρετικά ἔχουν γραφεῖ, δυστυχῶς, στά σημαντικότερα ἀπό τά κείμενα τῶν «Θεολογικῶν Διαλόγων».

Τό κείμενο τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε (ΠΣΕ, Βραζιλία, 2006) λέγει (παρ. §§6-7) ὅτι «Κάθε Ἐκκλησία [εἴτε ἡ  Ὀρθόδοξη εἴτε οἱ προτεσταντικές κ.λπ. τοῦ ΠΣΕ] εἶναι ἡ Καθολική Ἐκκλησία, ἀλλά ὄχι ὁλόκληρη. Κάθε Ἐκκλησία ἐκπληρώνει τήν Καθολικότητά της, ὅταν εὑρίσκεται σέ κοινωνία μέ τίς ἄλλες Ἐκκλησίες […] Ὁ ἕνας χωρίς τόν ἄλλον εἴμαστε πτωχευμένοι» καί ὅτι (§5) «ἐνδέχεται νά ὑπάρχουν νόμιμα διαφορετικές διατυπώσεις τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας», δηλαδή δέν βλάπτει ἡ διαφοροποίηση τῶν δογμάτων!

Τό κείμενο τοῦ Πουσάν (ΠΣΕ, Νότιος Κορέα, 2013) λέγει μεταξύ πολλῶν ἄλλων πλανῶν, ὅτι «μετανοοῦμε γιά τίς διαιρέσεις μεταξύ τῶν ἐκκλησιῶν μας καί ἐντός αὐτῶν», οἱ ὁποῖες ὑπονομεύουν «τή μαρτυρία μας γιά τό εὐαγγέλιο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» (παρ. §14). Μέ ἄλλα λόγια, μετανοοῦμε πού οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς ἔσωσαν ἀπό τίς αἱρέσεις, ἀποκόπτοντάς τις ἀπό τήν Ἐκκλησία!

Ἡ Συμφωνία τοῦ Balamand (Λίβανος, 1993) μεταξύ Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν Παπικῶν, λέει (παρ. §§13-14) ὅτι: «Καί ἀπό τίς δύο πλευρές ἀναγνωρίζεται ὅτι αὐτό πού ὁ Χριστός ἐμπιστεύθηκε στήν Ἐκκλησία Του […] δέν μπορεῖ νά θεωρεῖται σάν ἰδιοκτησία τῆς μιᾶς μόνον ἀπό τίς Ἐκκλησίες μας. Στά πλαίσια αὐτά εἶναι προφανές ὅτι κάθε εἴδους ἀναβαπτισμός ἀποκλείεται». Ἐπίσης, ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξη καί ἡ Καθολική Ἐκκλησία ἀναγνωρίζονται ἀμοιβαῖα ὡς “ἀδελφές Ἐκκλησίες”, ὑπεύθυνες ἀπό κοινοῦ γιά τήν διατήρηση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ στήν πιστότητα πρός τό Θεῖο Σχέδιο, πολύ ἰδιαίτερα δέ σέ ὅ,τι ἀφορᾶ στήν ἑνότητα»· ἀλλοῦ, διακηρύσσεται (παρ. §30) ὅτι «οἱ εὐθῦνες γιά τόν χωρισμό εἶναι μοιρασμένες» μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν!

            Παρά ταῦτα, ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου (ὡς μιά «καθώς πρέπει» (“decent”) αἱρετική Σύνοδος) διακήρυξε παραπλανητικῶς, ὅτι «οἱ διάλογοι πού διεξάγονται ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία οὐδέποτε σήμαιναν, οὔτε σημαίνουν καί δέν πρόκειται νά σημάνουν ποτέ ὁποιονδήποτε συμβιβασμό σέ ζητήματα πίστεως. Οἱ διάλογοι αὐτοί εἶναι μαρτυρία περί τῆς Ὀρθοδοξίας» (Ἐγκύκλιος, VII, §20).

  • Τό Κολυμπάρι ἀπέρριψε ὀρθόδοξες βελτιωτικές προτάσεις

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, ὁ ὁποῖος συμμετέσχε στή Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου, ἀλλά δέν ὑπέγραψε τό ἐν λόγῳ προβληματικό κείμενο, σέ εἰδική ἀνάλυσή του («Οἱ ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά τήν ΑκΜΣ καί ἡ κατάληξή τους»), μαρτυρεῖ ὅτι στό Κολυμπάρι ἀπορρίφθηκαν (προσοχή!) οἱ ἑξῆς διορθωτικές (ὀρθόδοξες) προτάσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (βλ. «Θεοδρομία», ΙΗ΄ 3.4 [Ἰολ –Δεκ 2016] 416-436):

(α) Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν δέχεται τήν ἐγκυρότητα τῶν μυστηρίων τῶν ἑτεροδόξων (αἱρετικῶν), ἀσχέτως ἀπό τόν τρόπο πού τούς ἐντάσσει στήν Ἐκκλησία, ὅταν μεταστραφοῦν.

(β) Τήν «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν» ἡ Ὀρθοδοξία τήν κατανοεῖ μόνον ὡς ἐπιστροφή («ἐπισυναγωγή») τῶν ἄλλων στήν Ὀρθοδοξία.

(γ) Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν βλέπει τόν ἑαυτό Της ὡς μέρος «τοῦ διαιρεμένου χριστιανικοῦ κόσμου», δηλ. σάν θραῦσμα ἑνός ἑνιαίου μείγματος Ὀρθοδοξίας καί αἱρέσεως.

ἀπόρριψη ὅλων τῶν παραπάνω διευκρινίσεων «φωτίζει» τό τί πραγματικῶς ἐννοεῖ τό Κολυμπάρι ὀνομάζοντας «Ἐκκλησίες» τούς ἑτεροδόξους-αἱρετικούς. Τούς θεωρεῖ «Ἐκκλησία», ὅπως εἶναι οἱ Ὀρθόδοξοι.

  • Τό Κολυμπάρι ἀρνήθηκε τήν ἱεραποστολή μας στούς αἱρετικούς

            Στό ἴδιο κείμενο τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου, γράφεται ὅτι οἱ διάλογοι διεξάγονται ἐνῷ ταυτοχρόνως «ἀποκλείεται κάθε πράξη προσηλυτισμοῦ, οὐνίας ἤ ἄλλης προκλητικῆς ἐνέργειας ὁμολογιακοῦ ἀνταγωνισμοῦ» (παρ. §23).

Ἄς προσεχθεῖ ἐδῶ, ὅτι δέν γίνεται λόγος περί «βιαίου προσηλυτισμοῦ» (“forcible conversion”), ἄρα ἐννοεῖται καί ἡ ἁπλῆ προσπάθειά μας νά φέρουμε κάποιον στήν Ὀρθοδοξία. Μάλιστα, ἡ προσθήκη τῆς φράσεως «κάθε ὁμολογιακοῦ ἀνταγωνισμοῦ», καθιστᾷ καταφανές, ὅτι ἀπαρνούμαστε γενικῶς τό καθῆκον νά ὁδηγοῦμε τούς ἄλλους στήν Ὀρθοδοξία, ἐπικρίνοντας τίς αἱρέσεις τους κ.λπ.!

Ἀντιθέτως, οἱ θεόπνευστοι ἱεροί Κανόνες ἐπιτάσσουν, ὅτι ὅποιος Ἐπίσκοπος δέν προσπαθεῖ νά μεταστρέψει τούς αἱρετικούς στήν Ὀρθοδοξία πρέπει νά τιμωρεῖται (Καρθαγένης ρλα΄ καί ρλβ΄).

  • Τό Κολυμπάρι ἀρνήθηκε τήν ὀρθόδοξη ἀντιρρητική θεολογία τῆς τελευταίας χιλιετίας

            Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ «Στῦλος γεγονώς Ὀρθοδοξίας», θεωρεῖ προβληματική ὁποιαδήποτε Σύνοδο δέν συντελεῖ στήν ἐπίλυση εἴτε κάποιου ἐπείγοντος λειτουργικοῦ θέματος εἴτε κάποιας αἱρέσεως, καί προσθέτει: «Οἱ σύνοδοι ὅμως πού τώρα ὑποκινοῦνται ἀπό αὐτούς ποιά εὔλογη αἰτία ἔχουν; Ἄν μέν ἔχει προκύψει κάποια ἄλλη νεότερη αἵρεση […] νά ποῦν ποιές εἶναι οἱ ἐπινοήσεις στήν ὁρολογία καί ποιοί οἱ εἰσαγωγεῖς της» (PG 26, 689a). Ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου δέν εἶχε οὔτε τήν ἀγάπη οὔτε τήν φώτιση γιά νά ἐπιλύσει τό παλαιοημερολογιτικό πρόβλημα· καί δέν καταδίκασε τίς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ, ἤ πολύ περισσότερο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος τίς περιλαμβάνει καί τίς ἀθωώνει ὅλες· δέν ἐπικύρωσε π.χ. οὔτε δέχθηκε ὡς 8η καί 9η Οἰκουμενικές τίς σχετικές προηγηθεῖσες Συνόδους τοῦ 879-880 καί τῶν μέσων τοῦ 14ου αἰ. (Ἡσυχαστικές). Ταιριάζει σχετικῶς τό τοῦ Μ. Ἀθανασίου: «Αὐτοί πού ἀπαξιώνουν τήν Σύνοδο πού ἔγινε ἐναντίον της [τῆς αἱρέσεως], δηλαδή ἐκείνην τῆς Νικαίας, τί ἄλλο θέλουν ἀπό τό νά ἐπικρατήσουν τά φρονήματα τοῦ [αἱρετικοῦ] Ἀρείου; Γιά ποιό ἄλλο πρᾶγμα εἶναι ἄξιοι λοιπόν παρά νά καλοῦνται Ἀρειανοί καί νά ἔχουν τό ἴδιο ἐπιτίμιο μέ ἐκείνους;» (PG 26,1032a).

Ἑπομένως, καί στήν ἐποχή του, ὅπως καί σήμερα, οἱ αἱρετικοί δέν ἐπιδίωκαν τήν καταδίκη τῆς Ὀρθοδόξου Α΄ (Οἰκουμενικῆς) Συνόδου τῆς Νικαίας, ἀλλά τήν σιωπηλή προσπέραση-ἀντικατάστασή της καί τοῦ Συμβόλου της ἀπό ἄλλη, αἱρετική, σύνοδο καί ἀπό διφορούμενο σύμβολο πίστεως (Μ. Ἀθανάσιος PG 25,549a-c & 26,808d). Καί ἐδῶ ἀντιστοίχως, ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου ὄχι μόνον ἀπέφυγε ἐπιμελῶς νά καταδικάσει τίς πρόσφατες αἱρέσεις, ἀλλά ἐπιπλέον τίς ὀνόμασε καί «ἐκκλησίες», καί ἔτσι διαρρήδην ἀποδεικνύεται ἐξ ἴσου αἱρετική !

Ἀντί ἐπιλόγου

Ἀπό ὅσα ἀναπτύχθηκαν γίνεται ἀντιληπτό τό μέγεθος τῆς αἱρέσεως τοῦ Κολυμπαρίου. Οἱ παραπάνω αἱρετικές θέσεις εἶχαν ἀκουσθεῖ καί νωρίτερα, ὅμως τώρα ἔχουμε ἐπισημοποίησή τους ἀπό Σύνοδο, μέ ταυτόχρονη ἐκτόξευση διωγμῶν καί ἀπειλῶν ἐναντίον ὅσων δέν τίς δεχόμαστε. Ἔτσι ἰσχύουν ὅσα λέγει γιά  τήν κλιμάκωση τῆς αἱρέσεως ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης: Πῶς λέγεται, ὅτι δέν κηρύσσουν οὔτε διδάσκουν αἵρεση, «μολονότι διδάσκουν κάθε μέρα ἐμπράκτως αὐτό πού διακήρυξαν συνοδικῶς καί πού τό ἐπιβεβαίωσαν ἀναθεματίζοντας ἐκείνους πού ἀντιδροῦν στήν ἀπόφαση, δηλ. στήν “συγκατάβαση” αὐτῶν [τῶν αἱρετικῶν];» (PG 99,1072b).

(ΠΗΓΗ: «Στῦλος Ὀρθοδοξίας», 14 Ὀκτωβρίου 2017)

http://aktines.blogspot.gr/2017/10/blog-post_769.html

Οκτώβριος 14, 2017

ΨΗΦΙΣΜΑ ΚΛΗΡΙΚΩΝ Ι.Μ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ: ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΙΔΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΥΠΟΧΕΙΡΙΟ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

IERATIKH2
IERATIKH1

Παρόντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Αμβροσίου, πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί στο Κέντρο Νεότητος «Νέοι Ορίζοντες» σύναξη των κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, όπου αποφασίστηκε η λήψη μέτρων διαμαρτυρίας με αφορμή το ψηφισθέν (πλέον) Νομοσχέδιο για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, το οποίο έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά ατυχών κυβερνητικών επιλογών που στόχο έχουν την αποδόμηση της χριστιανικής πίστεως και την κατάρρευση των ηθικών κανόνων και ιδεωδών της Ελλάδας.

Σεβ. Μητροπολίτης κ. Αμβρόσιος: «Η Ορθοδοξία μας βρίσκεται υπό διωγμό!»

Αρχικά τον λόγο έλαβε ο σεπτός Ποιμενάρχης μας, ο οποίος, όπως εξήγησε, συγκάλεσε εκτάκτως την ιερατική αυτή σύναξη με σκοπό να μεταφέρει στους ιερείς την αγωνία και τον προβληματισμό του για το γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα η Ορθοδοξία βρίσκεται υπό διωγμό στη χώρα μας. «Δυστυχώς, η χριστιανική ηθική καταπατείται με νόμους, η Ελλάδα παύει να είναι χώρα πολιτισμού και γίνεται χώρα ασυδοσίας, ανηθικότητας και ανομίας. Η κυβέρνηση, κοντά της και τα υπόλοιπα κόμματα, περνούν συνεχώς Νομοσχέδια τα οποία είναι κόντρα στο θέλημα του Θεού», ανέφερε μεταξύ άλλων ο Σεβασμιώτατος.

Και κατέληξε ως εξής: «Το μόνο που επιθυμώ είναι να μοιραστώ μαζί σας την αγωνία της ψυχής μου, ώστε αυτή την αγωνία να την μετατρέψουμε σε μια κίνηση διαμαρτυρίας. Προτείνω, λοιπόν, να προβούμε, ως Μητρόπολις, σε μια δυναμική αντίδραση, όχι ότι με αυτόν τον τρόπο θα λύσουμε το πρόβλημα, αλλά θα ικανοποιήσουμε τη συνείδησή μας, πράττοντας το καθήκον μας. Έτσι, ίσως να μπορέσουμε να παρασύρουμε και κάποιους άλλους ώστε να γίνει μια… εξέγερση και να μην περάσουν αμαχητί και σιωπηλά ό,τι προσπαθούν να περάσουν οι σημερινοί κυβερνώντες».

Το ψήφισμα

Έπειτα από την εισήγηση του Σεβασμιωτάτου, η Σύναξη των Ιερέων αποφάσισε ομόφωνα να εκδώσει το κάτωθι ψήφισμα διαμαρτυρίας:

«Οι κληρικοί της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας παρακολουθούμε με αγωνία και αγανάκτηση τις μεθοδεύσεις του κυβερνητικού σχήματος και του πολιτικού κόσμου γενικότερα διά την αποδόμηση της παραδοσιακής ελληνικής κοινωνίας, αναπόσπαστο κομμάτι της οποίας ιστορικά υπήρξε η Ορθόδοξη Εκκλησία.

Διαμαρτυρόμαστε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας για το αντιχριστιανικό και ανθελληνικό Νομοθέτημα, όπου δίνεται η δυνατότητα για τη “νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου”.
Είναι εξωφρενική έμπνευση να αλλάζει κανείς το φύλο του με απλή αίτηση, σε λίγα λεπτά, πράγμα που είναι αντίθετο από εκείνο που χάρισε ο Θεός στους ανθρώπους και μάλιστα όταν γίνεται από την εφηβική ηλικία, την πιο ευαίσθητη ηλικία για το μέλλον κάθε εφήβου.

Έτσι πλέον δημιουργείται αναστάτωση και σύγχυση με την τόσο επιπόλαιη θεσμοθέτηση Νόμου, ο οποίος έρχεται σε αντίθεση με την φυσιολογία, οντολογία και βιολογία του ανθρώπου και που οδηγεί στο βδελυρό αμάρτημα της ομοφυλοφιλίας.

Μετά το ΄΄σύμφωνο συμβίωσης΄΄ για τα ετερόφυλα και ομόφυλα ζευγάρια, την καθιέρωση της θεματικής εβδομάδος περί ΄΄εμφύλων ταυτοτήτων΄΄, αφιερωμένη στην κάθε είδους κτηνώδη διαστροφή, τώρα πλέον με μια απλή αίτηση μπορεί κάποιος να δηλώνει το επιθυμητό φύλο.

Μπροστά σ’ αυτή την αντιχριστιανική και βιολογική τραγωδία:

Ζητούμε την άμεση απόσυρση του Νόμου που αφορά την αλλαγή φύλου στους δεκαπεντάχρονους με βάση την κάτωθι τεκμηρίωση της Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας Ελλάδος – Ένωση Ψυχιάτρων Παιδιών και Εφήβων: «Σύμφωνα με την Επιστήμη και το Δίκαιο ο ανήλικος κάτω των 18 ετών έχει περιορισμένο ποινικό καταλογισμό και περιορισμένη ικανότητα να ελέγχει τις υποθέσεις του, διότι θεωρείται ότι δεν έχει ακόμα την ωριμότητα να αποφασίζει ως ενήλικος.

Ειδικά, μέχρι την ηλικία των 15 ετών, στο μεν αστικό δίκαιο το μόνο που μπορεί να πράξει, όμως με την συναίνεση των προσώπων που έχουν την επιμέλειά του, είναι να εργαστεί και να διαθέσει ελεύθερα τον μισθό του, στο δε ποινικό δίκαιο, ο ανήλικος που έχει συμπληρώσει το 15ο έτος της ηλικίας του περιορίζεται σε ειδικό Κατάστημα Κράτησης, μόνο αν τελέσει ιδιαίτερα σοβαρό αδίκημα, όπως φόνο ή απόπειρα φόνου και όμοια βαριά αδικήματα.

Εφ’ όσον, λοιπόν το δίκαιο αναγνωρίζει ότι ο ανήλικος δεν διαθέτει την ωριμότητα να αντιληφθεί την βαρύτητα των πράξεών του και να υποστεί τον ποινικό σωφρονισμό που προβλέπεται για τους ενηλίκους, πόσο μάλλον είναι ικανός να αντιληφθεί τον οριστικό του σεξουαλικό προσανατολισμό, όταν μάλιστα η επιστήμη δέχεται ότι αυτή η διεργασία είναι ρευστή έως και αρκετά μετά το 18ο έτος ηλικίας».

Καλούμε όλους τους πολιτικούς της χώρας μας να ακυρώσουν το συγκεκριμένο Νόμο.

Καλούμε τους γονείς να αντισταθούν στην μεθοδευμένη διαστροφή των παιδιών μας σε συνεργασία με την Εκκλησία μας, η οποία διαφυλάσσει το ήθος και σέβεται την προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου όπως την δημιούργησε ο Θεός. Ως κατ’ εικόνα Θεού πλασμένοι, δεν έχουμε δικαίωμα στον γενετήσιο αυτοπροσδιορισμό, γιατί είναι πράξη εγωιστική και αποτελεί άρνηση του Δημιουργού μας Τριαδικού Θεού, ο οποίος μας έπλασε με τόση σοφία και χάρη. Όποιος έχει «δυσφορία για το φύλο» που του χάρισε ο Θεός πάσχει από ψυχική ασθένεια.

Δηλώνουμε απερίφραστα ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι «διαφορετικότητα», αλλά είναι θανάσιμο αμάρτημα που επισύρει την οργή του Θεού. Οδηγεί στην παράχρηση του σώματος και δημιουργείται ένα νέο είδος ανθρώπου, που δεν είναι άνθρωπος, αλλά υποχείριο της αμαρτίας και του διαβόλου.

Η Εκκλησία μας ως πνευματική Μητέρα, κι εμείς οι κληρικοί που αφουγκραζόμαστε τα υπαρξιακά προβλήματα των ανθρώπων, δηλώνουμε απερίφραστα ότι δεν μισούμε τον αμαρτωλό άνθρωπο αλλά την αμαρτία. Φοβόμαστε, όμως, ότι γρήγορα θα ψηφισθεί και άλλος νόμος για την τεκνοθεσία από τα ομόφυλα ζευγάρια.

Φτάνει πια!!! Ας μετανοήσουμε, κληρικοί και λαϊκοί, για τις υποχωρήσεις μας στην μεθοδευμένη απεμπόληση της ελληνοχριστιανικής παραδόσεως, της ιστορίας και της γλώσσας μας, που κατά τρόπο προκλητικό πολεμούνται από τη Μασονία και όλες τις σκοτεινές δυνάμεις. Σκοπός τους να διαλύσουν τον οικογενειακό θεσμό που αποτελεί ύψιστο ιδανικό της πατρίδος μας και ανέδειξε Ήρωες και Αγίους.

Προσευχόμαστε στον Κύριό μας Ιησού Χριστό, τον αρχηγό της Πίστεώς μας, την Παναγία μας και όλους τους Αγίους της Εκκλησίας μας, να δώσουν δύναμη σε όλους μας, ώστε να διαφυλάξουμε τα ζώπυρα της Πίστεως και της Πατρίδος μας.

Αποφασίζουμε:

Α) Από την Κυριακή 15 Οκτωβρίου έως το Σάββατο 21 Οκτωβρίου να κτυπούν οι καμπάνες των Ιερών Ναών πένθιμα καθημερινά και περί ώρα 12.00 το μεσημέρι για τρία λεπτά.

Β) Να αναρτηθούν πανό διαμαρτυρίας σε κεντρικά σημεία της πόλεως του Αιγίου με ανάλογα συνθήματα.

Γ) Τη δημοσίευση του παρόντος ψηφίσματος και την αποστολή του στον Εξοχότατο Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας και στα Μέσα».

Οκτώβριος 8, 2017

ΔΗΛΩΣΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ (Νικολάου Γ. Σαββοπούλου)

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΚΑΤΑΝΥΞΙΣ

Screenshot_3

Όποιος επιθυμεί να υπογράψει την κάτωθι δήλωση Ομολογίας, να στέλνει τα προσωπικά του στοιχεία σε μία από τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις: adipapikos@gmail.com, katihisisblog@gmail.com, istologionkatanixis@gmail.com. Στη συνέχεια θα συμπεριλαμβάνονται εδώ σε αυτήν την ανανεούμενη ανάρτηση μόνο το ονοματεπώνυμο και το πατρώνυμο! Ο καθένας δηλώνει ως ιδιότητά του πως είναι Χριστιανός Ορθόδοξος! Τα υπόλοιπα στοιχεία (ακριβής διεύθυνση κατοικίας και Ταχυδρομικός Κώδικας) θα διατηρούνται στο αρχείο του Ιστολογίου.

Δηλώνω  υπεύθυνα,  απερίφραστα και δημόσια το ομόδοξο, το ομόφρονο και το ομόθυμο μετά των αποτειχισμένων από την αίρεση Πατέρων, π. Θεοδώρου Ζήση, και π . Νικολάου Μανώλη, και θέτω εμαυτόν ενώπιον οιουδήποτε αρμοδίου «επισκοπικού» δικαστηρίου, επιθυμώ δε την αυτή «καταδικαστική» απόφαση  μετά των ειρημένων Πατέρων.

Τα ακριβή στοιχεία ταυτότητάς μου είναι τα κάτωθι:

Σαββόπουλος Νικόλαος τοῦ Γεωργίου

http://www.katanixis.gr/2017/10/blog-post_15.html

© 2017 ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG   Φιλοξενείται από Blogs.sch.gr
Top