ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

Απρίλιος 18, 2019

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Η «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

Κάθε φορά που ομιλούμε για την Εκκλησία και για την πνευματική ζωή όπως εκφράζεται και βιώνεται στην Ορθοδοξία θεωρούμε αυτονόητο ότι η πνευματική μας Κεφαλή και το κέντρο της ζωής μας, καθώς, και ο σκοπός όλου του πνευματικού μας αγώνα είναι η αληθινή κοινωνία μας με τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, αφού ο Θεός “αὐτὸν ἔδωκε κεφαλὴν ὑπὲρ πάντα τῇ ἐκκλησίᾳ”(Εφ, 1,22). Όσοι θρησκεύουν μη έχοντας τον Κύριο ως κεφαλή έχουν χάσει τον δρόμο, αφού Αυτός και μόνο είναι η Οδός. “Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή(Ιω. 14, 6). Χωρίς τον Ιησού Χριστό όμως δεν μπορούν να γνωρίζουν ούτε τον Θεό Πατέρα,οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι᾿ ἐμοῦ” (Ιω.14, 6) “οὐδὲ τὸν πατέρα τις ἐπιγινώσκει εἰ μὴ ὁ υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ υἱὸς ἀποκαλύψαι” (Μθ.11,27). Γι’ αυτό και δεν μπορούν να πουν αληθινά “Πάτερ ἡμῶν”, διότι θα έπρεπε να έχουν μέσα στην ψυχή τους τον Παράκλητο για να κράζει “ἀββᾶ ὁ πατήρ”.

 Όταν κανείς δεν αναγνωρίζει τον Σωτήρα Χριστό ως μοναδική Οδό Θεογνωσίας και Απολυτρώσεως από την αμαρτία, την φθορά και τον θάνατο, σαφώς, και δεν έχει ως οδηγό μέσα του το Άγιο Πνεύμα, διότι Αυτό μας οδηγεί στον Ιησού Χριστό και την αληθειά Του, αφού «Οὐδεὶς δύναται εἰπεῖν Κύριον Ἰησοῦν, εἰ μὴ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ» (Α’Κορ. 12,3) γι’ αυτό λέγεται και Πνεύμα υιοθεσίας. Δεν μπορεί λοιπόν να ισχυρίζεται κανείς ότι είναι Χριστοκεντρικός όταν διακηρύσσει και διδάσκει ότι όλες οι θρησκείες σώζουν τον άνθρωπο. Άλλο είναι να σεβόμαστε τις επιλογές του κάθε ανθρώπου να θρησκεύει ότι και όπως θέλει -άλλωστε έχουμε ελευθερία έκφρασης και αυτοπροσδιορισμού-  και άλλο είναι να παρουσιαζόμαστε ως Ορθόδοξοι, μάλιστα, οι εκκλησιαστικοί ταγοί και ποιμένες και να λέμε ότι όλες οι θρησκείες σώζουν. Εξάπαντος δεν είναι Ορθόδοξοι όσοι ισχυρίζονται κάτι τέτοιο, οπωσδήποτε όμως είναι Οικουμενιστές! Αν οι αιρετικοί αυτοί Της Νέας Εποχής είχαν μέσα τους τον Παράλκητο που είναι το πνεύμα της Αληθείας δεν θα έσπρωχναν το ποίμνιο στην Πανθρησκεία της Νέας Τάξης Πραγμάτων και δεν θα έψαχναν σήμερα πρωτεία εξουσίας για να ισχυρίζονται ότι “ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δεν είναι πλέον «πρώτος μεταξύ ίσων» αλλά «πρώτος άνευ ίσων” (Primus sine paribus κατά το παπικό πρότυπο, τώρα μάλιστα, και μέσα στην Ορθόδοξο Εκκλησία. Αν ήταν πνευματοκίνητοι από την Χάριν θα είχαν συνειδητοποιήσει πως ο Υιός και Λόγος του Θεού που προσέλαβε την ανθρώπινη φύσιν μας είναι ο Κύριος μας όχι μόνο ως Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου αλλά είναι Αυτός που με την ενανθρώπισή Του είναι υποστασίασε την Εκκλησία, η οποία είναι Σώμα Χριστού, επομένως, είναι τὸ Α καὶ τὸ Ω στην Εκκλησία όπως μας είπε: “Ἐγώ εἰμι τὸ Α καὶ τὸ Ω (Απ. 1,8).

Διότι καθώς «ἡ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου ἐνυπόστατος σοφία καὶ δύναμις, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὁ τῷ Πατρὶ ὁμοούσιος, οἱονεὶ θεῖος σπόρος, καὶ συνέπηξεν ἑαυτῷ (δημιούργησε για τον εαυτό του) ἐκ τῶν ἁγνῶν καὶ καθαρωτάτων αὐτῆς αἱμάτων σάρκα  ἐψυχωμένην ψυχῇ λογικῇ τε καὶ νοερᾷ, ἀπαρχὴν τοῦ ἡμετέρου φυράματος, οὐ σπερματικῶς ἀλλὰ δημιουργικῶς διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, οὐ ταῖς κατὰ μικρὸν προσθήκαις ἀπαρτιζομένου τοῦ σχήματος, ἀλλ᾿ ὑφ᾿ ἓν τελειωθέντος, αὐτὸς ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος χρηματίσας τῇ σαρκὶ ὑπόστασις· οὐ γὰρ προϋποστάσῃ καθ᾿ ἑαυτὴν σαρκὶ ἡνώθη ὁ θεῖος Λόγος, ἀλλ᾿ ἐνοικήσας τῇ γαστρὶ τῆς Ἁγίας Παρθένου ἀπεριγράπτως ἐν τῇ ἑαυτοῦ ὑποστάσει ἐκ τῶν ἁγνῶν τῆς Ἀειπαρθένου αἱμάτων σάρκα ἐψυχωμένην ψυχῇ λογικῇ τε καὶ νοερᾷ ὑπεστήσατο ἀπαρχὴν προσλαβόμενος τοῦ ἀνθρωπίνου φυράματος, αὐτὸς ὁ Λόγος γενόμενος τῇ σαρκὶ ὑπόστασις».

Αυτός ήταν ο Λόγος που «ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Δημιουργίας ὁ Θεὸς ἔκανε τὸν ἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα δική Του γιὰ νὰ δυνηθῆ νὰ χωρέσῃ τὸ ἀρχέτυπο μὲ τὴν ἐνανθρώπιση. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν ἔκτισε σύνδεσμο τοῦ νοητοῦ καὶ αἰσθητοῦ κόσμου καὶ ἀνακεφαλαίωση καὶ ἐπίλογο ὅλων τῶν κτισμάτων. Καὶ ὅπως σημειώνει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγορείτης: “διὰ τοῦτον τὸν σκοπόν, ἵνα ἑνωθεὶς μετ’ αὐτοῦ, ἑνωθῇ μεθ’ ὅλων τῶν κτισμάτων καὶ ἀνακεφαλαιωθῶσιν ἐν τῷ Χριστῷ οὐράνια καὶ ἐπίγεια, ὡς λέγει ὁ Παῦλος. Καὶ κτίστης καὶ κτίσις γένηται ἓν καθ’ ὑπόστασιν, κατὰ τὸν θεοφόρον Μάξιμον”». Αυτό είναι “τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό Κεφάλαιον, καί τοῦ ἀπ᾽ αἰῶνος Μυστηρίου ἡ φανέρωσις” το ότι “ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, Υἱός τῆς Παρθένου γίνεται” και σε αυτά τα πλαίσια της διδασκαλίας της Εκκλησίας ως Σώματος του Χριστού που προσέλαβε ο Υιός και Λόγος του Θεού θα έπρεπε να παραμείνει η  Ορθόδοξη Εκκλησιολογία και να μην ξεφύγει στο παπικό μοντέλο του πρωτείου, το οποίο εισήγαγαν εσχάτως νεοτερίζοντες επίσκοποι για να δώσουν άνεση στο Φανάρι να δραανεξέλεγκτα  αυθερετώντας εις βάρος άλλων τοπικών Εκκλησιών.

Η νέα Εκκλησιολογία όμως, όπως προωθείται ως διδασκαλία στους κόλπους της Εκκλησίας και εισάγει διαφορικό μοντέλο θεώρησης των πραγμάτων εν τη Εκκλησία δεν έχει ως κέντρο τον Κύριο μας Ιησού Χριστό αλλά τον Επίσκοπο που έχει πάρει τόση ισχύ και τέτοιο κύρος που επισκίασε τον πτωχό Ναζωραίο και τον έθεσε στο περιθώριο! «Hνέα ἐκκλησιολογία τῶν “συγχρόνων δοκίμων ἐπισκόπων”, δηλαδὴ τοῦ αἱρεσιάρχου Ἰωάννου Ζηζιούλα (καθὼς καὶ τῶν μαθητῶν του, ὅπως π.χ. ὁ Προύσης Ἐλπιδοφόρος ἢ ὁ Ἀβύδου Κύριλλος Καταρέλος), ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὸ 1965 “διακονεῖ” τὴν ἀποδόμηση τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας εἰς ὄφελος τῆς νέας “εὐχαριστιακῆς ἐκκλησιολογίας”, πιστῆς ἀντιγραφῆς τῆς ἐκκλησιολογίας communion τῆς Β´Βατικανῆς “συνόδου” (1962-1965). Κατὰγενικὴν ὁμολογίαν, ἡ νέου τύπου ἐκκλησιολογία εἶναι καρπὸς τῆς οἰκουμενι(στι)κῆς ἀναζήτησης μίας νέας θεώρησης -ἀποδεκτῆς ἀπὸ τοὺς πάντες- τοῦ παπικοῦ πρωτείου. Ἡ θεμελίωση τοῦ πρωτείου ὤφειλε νὰ δομηθεῖ ἐπὶ τῆς –νέου τύπουκυριαρχικῆς- θέσης τοῦ ἐπισκόπου ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε τελικὰ ἡ ἔννοια τοῦ πρώτου(δηλαδὴ τοῦ ἐπισκόπου) νὰ λάβει (νέα) θεολογικὰ χαρακτηριστικά, ἄγνωστα ἕως τώρα στὴν  ὀρθόδοξο παράδοση, μὲ ἀποτέλεσμα μία πυραμιδικοῦ χαρακτῆρα ἐκκλησιολογία, συμφώνως πρὸς τὴν ὁποίαν τελικῶς, ὁ πρῶτος τῶν πρώτων εἶναι πλέον ἄνευ ἴσων. Συνέπεια γιὰ τὸν ὀρθόδοξο χῶρο εἶναι καὶ ἡ πρωτοφανὴς ὀνομασία τοῦ ἑκάστοτε πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ὡς “προκαθημένου τῆς Ὀρθοδοξίας”. Ἡ τελικὴ ἕνωση μὲ τὸν παπισμὸ θ᾽ἀποκαταστήσει -κατὰ Ζηζιούλα- τὴ χαμένη ἑνότητα, ἢ πλήρη ὅπως τὴν ὀνομάζει, μὲ τὸν πάπα τελικὴ κεφαλὴ καὶ πρῶτο ὅλων» καθώς σημειώνει ο Αγιορείτης Μοναχός Επιφάνιος Καψαλιώτης σε απάντησή του προς τον Φλωρίνης Θεόκλητο σχετικά με την περιβόητη Ἐγκύκλιο τῆς Ἱ. Μ. Φλωρίνης που μας εξέπληξε τότε που κυκλοφόρησε με την αντιπατερική της Εκκλησιολογία

Αυτό το καίριο θέμα της απροκάλυπτης εισαγωγής “Πρωτείου” πλέον και στην Ορθόδοξη Εκκλησία από το Φανάρι το παρακάμπτει ο άγιος Ναυπάκτου στο τελευταίο άρθρο του με τίτλο: «Αποστολική παράδοση και Αποστολική διαδοχή στο μυστήριο της Εκκλησίας», στο οποίο σαφώς προσπαθεί να μπαλώσει τα πράγματα σχετικά με την γνωμοδότηση που χωρίς επίσημη αρμοδιότητα εισηγήθηκε στην Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας ως προς την θέση που πρέπει να πάρει για το εκκλησιαστικό Αυτοκέφαλο της Ουκρανίας χωρίς να διορθώσει τα όσα εισηγήθηκε. Στο άρθρο του ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κάνει μία ανάλυση των θέσεών του, τις οποίες προσπαθεί να στηρίξει στην Ορθόδοξη Παράδοση, ξεκινώντας όμως με εσφαλμένο κίνητρο και συγχέοντας έτσι τα πράγματα ακόμη περισσότερο. Θέλει να στηρίξει όσα προτείνει στο προηγούμενο κείμενο που δημοσίευσε, ώστε τελικά η Εκκλησία να αποδεχθεί το εκκλησιαστικό αυτοκέφαλο της Ουκρανίας με απόφαση «του πρώτου άνευ ίσων” (Primus sine paribusκατά το παπικό πρότυπο. Στην πραγματικότητα κινείται όπως και οι πατριαρχικοί. Προσπαθεί να δομήσει ένα θεολογικό οικοδόμημα, το οποίο ενώ κατά κανόνα έχει ως δομικά υλικά ορθές τις περισσότερες θεολογικές θέσεις  του στην πραγματικότητα επειδή θέλει να στήσει το γνωμικό του θέλημα καταφεύγει σε μιά περίπλοκη επιχειρηματολογία που “θεολογεί” φιλοσοφώντας με την διάνοια και δεν ορά δια του νοός μέσα στο άκτιστο Φως, ώστε η γνώμη του να είναι φωτισμένη ως προς τον τρόπο να αποφύγει η ιεραρχία την πλάνη που εισηγείται αλλά προσπαθώντας να φτάσει σε συγκεκριμένο αποτέλεσμα χρησιμοποιώντας “ανώτερα μαθηματικά” όπως φαντάζεται, τα οποία όμως επειδή οι άλλοι ως υπονοεί δεν μπορούν να κατανοήσουν πρέπει να τα δεχτούν ως έχουν, ήτοι, την προτεινόμενη απ’ αυτόν λύση περί του Ουκρανικού η οποία θα περιπλέξει τα εκκλησιαστικά πράγματα με απρόβλεπτες συνέπειες. Όπως οι πατριαρχικοί έτσι και αυτός πρέπει να φτάσει σε ένα νέο μοντέλο Εκκλησιολογίας λίγο διαφορετικό, βέβαια, αλλά πάντως παραλλαγή εκείνης της Φαναριώτικης Εκκλησιολογίας. Πρόκειται στην πραγματικότητα για την μεταπατερική«νέα ἐκκλησιολογία τῶν “συγχρόνων αδοκίμων επισκόπων.

Αν, όμως είμαστε όντως Χριστοκεντρικοί πρέπει να το εννοούμε έχοντας την αναφορά μας στον Θεάνθρωπο και τότε θα έχουμε την συνείδηση ότι στην Εκκλησία είμαστε όργανα του Αγίου Πνεύματος, μάλιστα οι επίσκοποι, για να συνεχίζεται το έργο του Χριστού επί της γης και στον καιρό μας, αφού η Εκκλησία είναι ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνες. Και έτσι, εν τη πράξει με την ζωή μας, καθώς, και με το κήρυγμά μας θα είμαστε γνήσιοι εκφραστές της εν Χριστώ αποκαλύψεως. Ποιά είναι όμως τώρα στο διηνεκές παρόν της φανέρωσης του Θεού η Αποκάλυψίς Του; Δεν είναι κυρίως η τριαδική Θεοφάνεια εν τη Θεία Μυσταγωγία, καθώς τελείται η Θεία Λειτουργία; Οπωσδήποτε, η αγία Αναφορά είναι η ανακεφαλαίωσις όλου του έργου της Θείας Οικονομίας στο οποίο“ὁ Πατὴρ εὐδόκησεν· ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο· καὶ ἡ Παρθένος ἔτεκε, Θεὸν ἐνανθρωπήσαντα” επειδή συνέλαβε εκ Πνεύματος Αγίου που συνήργησε στο απολυτρωτικό έργο του Θεανθρώπου. Γράφει ο Άγιος Νείλος (Νικόλαος) ο Καβάσιλας ·«καὶ γὰρ ἐν τοῖς ψαλμοῖς καὶ ταῖς ἀναγνώσεσι καὶ πᾶσι τοῖς ὑπὸ τοῦ ἱερέως διὰ πάσης τῆς τελετῆς πραττομένοις, ἡ οἰκονομία τοῦ Σωτῆρος σημαίνεται». Πιο ειδικά στο  ΙϚʹκεφάλαιο που επιγράφεται: “Σημασία τῆς ἱερουργίας ἐν κεφαλαίῳ” γράφει: «(1.) Ἀναγκαῖον δὲ ἄνωθεν κατὰ μέρος ἐπελθεῖν τῶν ψαλμῳδιῶν τὰ ῥήματα. (2.) Ἐκεῖνο δὲ πρότερον εἰπόντας ὅτι τὸ μυστήριον τῆς τοῦ Χριστοῦ οἰκονομίας σημαίνεται μὲν διὰ τῆς θυσίας αὐτῆς, σημαίνεται δὲ καὶ διὰ τῶν πρὸ τῆς θυσίας καὶ τῶν μετὰ τὴν θυσίαν τελουμένων καὶ λεγομένων. (3.) Ἡ μὲν γὰρ θυσία τὸν θάνατον αὐτοῦ καταγγέλλει καὶ τὴν ἀνάστασιν καὶ τὴν ἀνάληψιν, ὅτε τὰ τίμια δῶρα εἰς αὐτὸ τὸ Κυριακὸν μεταβάλλει σῶμα, τὸ ἀναστάν, τὸ εἰς τὸν οὐρανὸν ἀνεληλυθός. (4.) Τὰ δὲ πρὸ τῆς θυσίας, τὰ πρὸ τοῦ θανάτου, τὴν παρουσίαν, τὴνἀνάδειξιν, τὴν τελείαν φανέρωσιν· τὰ δὲ μετὰ τὴν θυσίαν, «τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ Πατρός», ὡς αὐτὸς εἶπε, τὴν τοῦ Πνεύματος εἰς τοὺς ἀποστόλους κάθοδον, τὴν τῶν ἐθνῶν δι᾿ ἐκείνων εἰς τὸν Θεὸν ἐπιστροφὴν καὶ τὴν κοινωνίαν». Λοιπόν, στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου, πρόσχωμεν την αγίαν αναφοράν, και ως προς τον τρόπο της μυσταγωγίας μας στην θεογνωσία καί όχι “διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ κενῆς ἀπάτης, κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου καὶ οὐ κατὰ Χριστόν”(Κολ.2,8).

Ο τρόπος της Ορθόδοξης Θεογνωσίας δεν είναι αγία Αναφορά μας δια του Υιού εν Αγίω Πνεύματι, καθώς μας αναφέρει ο Ιησούς Χριστός ως Μέγας Αρχιερεύς, ο οποίος «διὰ …τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσῆλθεν ἐφάπαξ εἰς τὰ ῞Αγια, αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος»(Εβρ.9,12) στον Θεό Πατέρα πρώτα όμως εν τη οδώ της Πίστεως που μας αποκάλυψε ως Κανόνας Αληθείας; Δεν είναι θέμα οντολογικό για την ύπαρξή μας το, αν θα κληρονομήσουμε την όντως ζωή όχι μόνο πιστεύοντας αλλά και ομολογώντας απαραχάρακτη την πίστη που μας ενεπιστεύθη; Απ’ αυτή την ομολογία της εξ αποκαλύψεως πίστης μαρτυρείται όποιος έχει αληθινή κοινωνία με τον Θεό: «Πᾶν πνεῦμα ὃ ὁμολογεῖ Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι καὶ πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι» (Α΄ Ἰωάν.4, 2-3).

Αυτή η Πίστη την οποία ομολογούμε για να εγκεντρισθούμε στην Εκκλησία του Χριστού και να γίνουμε μέλη του Σώματος Του Χριστού με το Βάπτισμα διαφέρει από την πίστη της λατρείας που προσφέρει η Εκκλησία κατά την Θείας Ευχαριστία, η οποία είναι το αποκορύφωμά της Θείας Λατρείας; Υπάρχει κάποιος ορθόδοξος που να αμφισβητεί ότι περιεχόμενο της Πίστεως ως δογματικής διδασκαλίας που εκφράζεται στην θεολογία και των δύο Μυστηρίων του Βαπτίσματος και της Αγίας Αναφοράς εκφράζει τον ίδιο Κανόνα Αληθείας; Αν υπάρχουν κάποιοι που θέλουν να διασπάσουν την ενότητα της πίστεως, που διέπει και τα δύο Μυστήρια -πράγμα που κάνουν οι Οικουμενιστές καθώς έχουν προχωρήσει στην αμοιβαία αναγνώριση των Βαπτισμάτων με τις άλλες μη ορθόδοξες ομολογίες των Βαπτισμάτων ενώ δεν συλλειτουργούν ακόμη επισήμως- αυτοί οπωσδήποτε δεν είναι Ορθόδοξοι, αφού δεν είναι στοιχιμένοι στη διαχρονική Παράδοση της Εκκλησίας!

Χριστοκεντρικός, λοιπόν, δεν είναι όποιος έχει εξουσία στην Εκκλησία αλλά εκείνος που σηκώνει τον σταυρό της ομολογίας. Χριστοκεντρικός δεν είναι όποιος φοράει απλώς ράσα, όταν τέλος πάντων τα φοράει, γιατί έχει καθιερωθεί -μεταξύ των Οικουμενιστών- ούτε και τα ράσα τους να φορούν αλλά χριστοκεντρικός είναι εκείνος που τιμά την ιεροσύνη και την αρχιεροσύνη του σηκώνοντας τον σταυρό του Χριστού πρωτίστως με την ομολογία! Χριστοκεντρικός δεν είναι ούτε και αυτός που μιλάει για τον Θεό αλλά εκείνος, ο οποίος και στην ζωή του έργω και πράξει κρατά αυτή την ομολογία με ανόθευτη την διδασκαλία και την Παράδοση της Εκκλησίας του Χριστού και δεν ψάχνει τις εύκολες λύσεις του συμβιβασμού και της αθέμιτης οικονομίας: “τῷ δὲ ἁμαρτωλῷ εἶπεν ὁ Θεός· ἱνατί σὺ διηγῇ τὰ δικαιώματά μου καὶ ἀναλαμβάνεις τὴν διαθήκην μου διὰ στόματός σου; σὺ δὲ ἐμίσησας παιδείαν καὶ ἐξέβαλες τοὺς λόγους μου εἰς τὰ ὀπίσω” (Ψλμ. 49,16-17). Χριστοκεντρικός δεν είναι ούτε και εκείνος, ακόμη, που τελεί την Θεία Ευχαριστία όταν δεν εκφράζει δια της αγίας Αναφοράς την Πίστη που μας αποκάλυψε ο Ιησούς Χριστός δια της οποίας σωζόμαστε και η οποία εκφράζεται μέσα από την αγία αναφορά, αφού αυτή η θεία Λειτουργία είναι ανακεφαλαίωσις όλου του έργου της Θείας Οικονομίας. Όταν λοιπόν οι Οικουμενιστές επίσκοποι δεν είναι καν Χριστοκεντρικοί για ποιά Αποστολική Παράδοση ομιλεί και γράφει ο Άγιος Ναυπάκτου προκειμένου να δικαιολογήσει την αυθαίρετη χορήγηση αυτοκεφάλου στους σχισματικούς της Ουκρανίας;

Πηγή: http://krufo-sxoleio.blogspot.com/2019/04/blog-post_18.html#comment-form

Απρίλιος 13, 2019

Σε αδιέξοδο ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος για το Ουκρανικό

Lavra Monastery

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.


Σπεύδει σὲ βοήθεια ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος

1. Ἀπομονωμένος ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος. Κίνδυνος ἐθνοφυλετισμοῦ

Γιά πρώτη φορά ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως βρίσκεται ἀπομονωμένη ἀπό τίς λοιπές αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες, λόγω τῶν ἀντικανονικῶν καί ἀντισυνοδικῶν ἐνεργειῶν στήν παραχώρηση αὐτοκεφαλίας στούς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας. Ἔθεσε ἔτσι ἡ ἴδια σέ ἀμφισβήτηση τόν ἀναγνωρισμένο συντονιστικό της ρόλο ὡς παράγοντα ἑνότητας καί ὁδήγησε σέ πλήρη ἀποτυχία τήν δοκιμασμένη καί ἀποτελεσματική ἐκκλησιαστική της πολιτική, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τήν κολοβή καί ἐλλιπῆ ἐκπροσώπηση τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας στήν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης.

Σέ προγενέστερα κείμενά μας εἴχαμε ἐπισημάνει τόν διαφαινόμενο καί ἐπικρεμάμενο κίνδυνο γιά τίς ἑλληνόφωνες ἡγεσίες ἀρκετῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν (Ἀλεξανδρείας, Ἱεροσολύμων, Κύπρου, Ἑλλάδος, Ἀλβανίας) νά παρασυρθοῦν ἀπό ἐθνοφυλετικά κριτήρια καί νά στηρίξουν τήν ἑλληνική πρωτόθρονη Ἐκκλησία, περιπίπτοντας στήν αἵρεση τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ, τήν ὁποία εἶχε καταδικάσει ἡ Τοπική Σύνοδος τῆς Κωνσταντινούπολης τό 1872, ἐξ αἰτίας τῶν βουλγαρικῶν τότε ἐθνοφυλετικῶν διεκδικήσεων. Δυστυχῶς τέτοια κριτήρια κυριαρχοῦν σέ μεγάλη μερίδα τῶν ἑλληνοφώνων κληρικῶν, θεολόγων καί νομοκανονολόγων, οἱ ὁποῖοι ἱεραρχοῦν τόν πατριωτισμό καί τήν ἐθνική καταγωγή πάνω ἀπό τήν ὑπερφυλετική ἔνταξη ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων στό ἑνιαῖο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, «ὅπου οὐκ ἔνι Ἕλλην καί Ἰουδαῖος, περιτομή καί ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλά τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός»[1]. Ἔτσι, ἐνῶ εἶναι ἡλίου φαεινότερη ἡ ἀντικανονική εἰσπήδηση τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως στό ἔδαφος τῆς δικαιοδοσίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας, στήν ὁποία ἐπί τρεῖς καί πλέον αἰῶνες ἀνήκει ἡ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἀπό τό 1686, μέ πάγκοινη καί ἀναμφισβήτητη ἀναγνώριση ἀπό ὅλες τίς τοπικές ἐκκλησίες καί ἀπό αὐτό ἀκόμη τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ὅπως ἀπέδειξαν ἱστορικά καί ἱερακανονικά ἐπιστημονικές μελέτες[2], ἐν τούτοις καταβάλλεται σχεδιασμένη προσπάθεια ἀπό ἐρευνητάς νά παρουσιασθεῖ ἄλλη εἰκόνα ὑπέρ τῆς δικαιοδοσίας δῆθεν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στήν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, καί τό πολύ χειρότερο ὑπέρ τῆς δικαιοδοσίας δῆθεν νά ἀπονέμει μόνο αὐτό τήν αὐτοκεφαλία, χωρίς τήν συναίνεση τοῦ ὅλου σώματος τῆς Ἐκκλησίας, πού ἐκφράζεται συνοδικά καί πανορθόδοξα. Τό ἀποκορύφωμα δέ αὐτῆς τῆς νεοφανοῦς ἐκκλησιολογίας πού ἐπιδιώκει νά παρουσιάσει τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη ὄχι ὡς «πρῶτον μεταξύ ἴσων» (primus inter pares), ἑπομένως συναποφαινόμενο καί συναποφασίζοντα μετά τῶν ἴσων, ἀλλά ὡς «πρῶτον ἄνευ ἴσων» (primus sine paribus), ἀποφαινόμενον κατά παπικό μοναρχικό τρόπο, συντελέσθηκε μέ τήν ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου αὐθαίρετη παντελῶς ἀποκατάσταση τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας, χωρίς τήν τήρηση τῶν προβλεπομένων ἀπό τούς ἱερούς κανόνες προϋποθέσεων, τήν δημόσια δηλαδή ἐκδήλωση μετανοίας καί τήν ἐπαναχειροτονία ἤ ἐπαναχειροθεσία τους. Τό χείριστο δέ στήν περίπτωση τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας καί ἀδιανόητο ἐκκλησιολογικά καί ποιμαντικά εἶναι τό ὅτι δέν ἐπανεντάσσονται στήν ἐπί αἰῶνες ὑπάρχουσα κανονική Ἐκκλησία, τήν ὑπό τόν μητροπολίτη Ὀνούφριο, ἀπό τήν ὁποία ἀποσχίσθηκαν, ἀλλά δημιουργεῖ ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος μία νέα παράλληλη δικαιοδοσία στόν ἴδιο τόπο, μία νέα σύνοδο, καθιστάμενος ἔτσι δημιουργός σχίσματος, μέ ὀδυνηρές συνέπειες ὄχι μόνον γιά τήν Οὐκρανία, ἀλλά γιά τήν ἀνά τήν οἰκουμένη Ὀρθοδοξία.

2. Οἱ ἑλληνόφωνες ἡγεσίες τοπικῶν ἐκκλησιῶν, δέν συμφωνοῦν μέ τό Οὐκρανικό Αὐτοκέφαλο

Πρός τό παρόν πάντως οἱ τέσσαρες ἀπό τίς πέντε ἑλληνόφωνες ἐκκλησίες δέν συντάχθηκαν μέ τήν Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, ἐνῶ ἡ πέμπτη, τῆς Ἑλλάδος, σιωπᾶ καί περιμένει. Οἱ δύο μάλιστα, τῆς Κύπρου καί τῆς Ἀλβανίας, μέ συνοδικές ἀποφάσεις ζητοῦν τήν σύγκληση πανορθοδόξου συνόδου γιά τήν ἐπίλυση τοῦ Οὐκρανικοῦ. Μέ ἱκανοποίηση δέχθηκε τό ὀρθόδοξο πλήρωμα αὐτήν τήν ὑπερφυλετική στάση τῶν δύο προκαθημένων κ.κ. Χρυσοστόμου καί Ἀναστασίου, οἱ ὁποῖοι, μολονότι εἶχαν συνάντηση στήν Βιέννη προσκληθέντες ἐκεῖ ἀπό τόν πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο, δέν ὑπανεχώρησαν ἀπό τήν ἀρνητική τους θέση ἀπέναντι στήν ἀντικανονική, ἀντισυνοδική καί μονομερῆ ἐκχώρηση αὐτοκεφάλου στούς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας.

Γιά ἀμφοτέρους τούς προκαθημένους ἀποτελεῖ ἡ ὀρθή αὐτή στάση μικρή ἐξιλέωση γιά τήν ὁλόθυμη συμπόρευσή τους στήν σύγκληση καί λειτουργία τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης καί στήν ἐνθάρρυνση τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου νά ἐνεργεῖ ὡς πάπας· ἐάν δέν τόν βοηθοῦσαν στήν Κρήτη νά ἀγνοήσει, νά μήν ὑπολογίσει τίς ἐνστάσεις τεσσάρων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, πού ἐκπροσωποῦσαν τό μέγιστον μέρος τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν, δέν θά τολμοῦσε τώρα νά ἀγνοεῖ τήν γνώμη τῶν ἐκκλησιῶν, ἀκόμη καί τῆς μητέρας ἐκκλησίας, τῆς Ρωσσικῆς, πολύ περισσότερο τήν γνώμη τῆς τοπικῆς κανονικῆς ἐκκλησίας, ἡ ὁποία δέν ἐζήτησε αὐτοκεφαλία, καί νά ἀποφασίζει μόνος του, ἀποκαθιστώντας αὐθαιρέτως καθηρημένους σχισματικούς. Δέν θά τολμοῦσε νά τούς κάνει καί τόν δάσκαλο, ἐπικαλούμενος στήν ἀπάντησή του πρός τόν Ἀλβανίας Ἀναστάσιο παραδείγματα ἀπό τήν ἐκκλησιαστική ἱστορία, ὅπως τό σχίσμα τῶν Μελιτιανῶν, τό ὁποῖο δέν ἔχει καμμία σχέση μέ τό Οὐκρανικό σχίσμα, ὅπως ἔδειξαν καί ἄλλοι, ἀλλά καί ὁ ἴδιος ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀναστάσιος, ἀπαντώντας μέ δεύτερο κείμενό του στό ἐπιτιμητικό ἔγγραφο τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου, τό ὁποῖο, ὅπως ὀρθά  ἐγράφη «θά μποροῦσε νά χαρακτηριστεῖ μνημεῖο κατοχύρωσης τοῦ φαναριώτικου πρωτείου στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία»[3].

3. Ἀντιφατική δήλωση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας. Διαφωνεῖ μέ τούς σχισματικούς, ἀλλά θά παραμείνει μέ τό προκληθησόμενο σχίσμα.

Εἶναι πάντως ἄξιο ἐπισημάνσεως ὅτι ὁ προκαθήμενος τῆς κατά Ἀλβανίαν Ἐκκλησίας Ἀναστάσιος, ἐνῶ ἐτόλμησε νά ἀμφισβητήσει ὀρθῶς καί μέ ὑψηλοῦ ἐπιπέδου ἐπιχειρηματολογία, ὡς ἀκαδημαϊκός διδάσκαλος, τήν ἐκχώρηση αὐτοκεφαλίας στούς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας, γιά νά μή φανεῖ ρωσσόφιλος, ἐπέρριψε εὐθύνες καί στήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας, ἱκανοποιώντας ἐν μέρει τόν ἐθνοφυλετισμό τῶν ὑποστηρικτῶν τοῦ Φαναρίου, καί ἐγκωμιάζοντας πάλιν καί πολλάκις τόν πατριάρχη Βαρθολομαῖο γιά τά «μοναδικῆς ἀξίας ἐπιτεύγματα τῶν Ὀρθοδόξων κατά τάς τελευταίας δεκαετίας, (ὡς εἶναι) αἱ Πανορθόδοξοι Συνάξεις τῶν Προκαθημένων καί ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τῇ ἀόκνῳ προσπαθείᾳ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί προσωπικῶς τῆς Ὑμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος»[4]. Οὐσιαστικῶς μάλιστα ἀχρήστευσε τήν ὀρθόδοξη ἀντίστασή του στό θέμα τῆς ψευδοαυτοκεφαλίας τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας καί μᾶς ἐξέπληξε μέ τήν διευκρινιστική στό τέλος τοῦ δευτέρου ἐγγράφου του δήλωση, ὅτι σέ περίπτωση πού θά προκληθεῖ σχίσμα, ἀπό τίς λανθασμένες ἀσφαλῶς ἐνέργειες τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ὅπως ὁ ἴδιος τίς διαζωγράφησε, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας θά εὑρεθεῖ στό πλευρό αὐτῶν πού προκάλεσαν τό σχίσμα, θά ὁδηγήσει δηλαδή ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας τό ποίμνιό του στήν ἀπώλεια, ἀφοῦ οὔτε ἡ αἵρεση οὔτε τό σχίσμα ὁδηγοῦν στήν σωτηρία. Ἀπορεῖ κανείς καί ἐξίσταται πῶς αὐτό συμβιβάζεται μέ τήν λογιοσύνη καί νοημοσύνη τοῦ ἀρχιεπισκόπου, ἀλλά καί μέ τήν διά βίου κοπιώδη ἱεραποστολική του προσπάθεια νά ὁδηγήσει τούς ἀνθρώπους στήν σωτηρία. Μόνον ἡ οἰκουμενιστική σύγχυση καί ἀνάμειξη, πού ἐξισώνει θρησκεῖες, αἱρέσεις καί σχίσματα, δικαιολογεῖ αὐτές τίς ἀντιφάσεις. Γράφει ἐπί λέξει: «Πρός ἀποτροπήν πάντως οἱασδήποτε παρανοήσεως, διευκρινίζομεν ὅτι εἰς περίπτωσιν τραγικῆς καταλήξεως εἰς Σχίσμα (ὁ Θεός νά μή τό ἐπιτρέψη!), ἡ κατ᾽ Ἀλβανίαν Ὀρθόδοξος Αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία, θά παραμένῃ σταθερῶς ἐν ἀληθευούσῃ ἀγάπῃ μετά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου»[5]. Τό πόσο ἀληθεύουσα εἶναι ἡ ἀγάπη πού σέ ὁδηγεῖ στό σχίσμα φαίνεται σαφῶς ἀπό δύο μόνον μαρτυρίες, μία συνοδική μέ οἰκουμενικό κῦρος καί μία πατερική, πού ἐνδεικτικῶς ἀναφέρουμε. Ὁ β´ κανών τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ συνόδου, τόν ὁποῖον παραθέτουμε στήν ὑποσημείωση, λέγει ὅτι αὐτός πού κοινωνεῖ μέ τούς ἀκοινωνήτους καθίσταται καί αὐτός ἀκοινώνητος, τό γνωστό δηλαδή «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτῳ ἀκοινώνητος ἔσται»[6]. Καί ὁ χρυσορρήμων, μετά Παῦλον Παῦλος, Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διδάσκει ὅτι τό νά σχίσει κανείς τήν Ἐκκλησία δέν εἶναι μικρότερο κακό ἀπό τό νά ἐμπέσει σέ αἵρεση: «Τοῦ εἰς αἵρεσιν ἐμπεσεῖν τό τήν Ἐκκλησίαν σχίσαι οὐκ ἔλαττόν ἐστι κακόν». Τίποτε δέν παροργίζει τόν Θεό περισσότερο ἀπό τίς αἱρέσεις καί τά σχίσματα. Οὔτε τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου ἠμπορεῖ νά ἐξαλείψει τήν ἁμαρτία τοῦ σχίσματος[7]. Ὑπάρχει ἐμφανέστερος καί χειρότερος ἐθνοφυλετισμός ἀπό τό νά συντάσσεσαι μέ τόν ὁμόφυλο καί ὁμογενῆ πατριάρχη, πού προκαλεῖ σχίσματα καί διαιρέσεις, διακινδυνεύοντας ὄχι μόνον τήν δική σου σωτηρία, ἀλλά καί τοῦ ποιμνίου σου;

4. Πῶς ἐξέπεσε ὁ θεολογικώτατος μητροπολίτης Ναυπάκτου;

Ἔχουμε ἤδη προηγουμένως γράψει ὅτι ἀπό τίς πέντε ἑλληνόφωνες ἡγεσίες τῶν ἀντιστοίχων πέντε αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν (Ἀλεξανδρείας, Ἱεροσολύμων Κύπρου, Ἑλλάδος καί Ἀλβανίας) οἱ τέσσαρες δέν δέχονται τό Οὐκρανικό ψευδοαυτοκέφαλο καί δέν μνημονεύουν εἰς τά Δίπτυχα τόν σχισματικό προκαθήμενο, μητροπολίτη Ἐπιφάνιο. Ζητοῦν σύγκληση πανορθοδόξου συνόδου γιά τήν ἐπίλυση τοῦ θέματος, τήν ὁποία ἀρνεῖται ὁ διεκδικῶν πρωτεῖο ἐξουσίας πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος. Ἀδιευκρίνιστη πρός τό παρόν καί ἄγνωστη εἶναι ἡ στάση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῆς ὁποίας ὁ προκαθήμενος κ. Ἱερώνυμος οὔτε παίρνει ὁ ἴδιος θέση οὔτε συγκαλεῖ τήν Ἱεραρχία, γιά νά λάβη συνοδική ἀπόφαση, ἀλλά παραπέμπει παρελκυστικά τό θέμα σέ συνοδικές ἐπιτροπές, ὑποσχόμενος ὅτι θά τό φέρει κάποτε -πότε;- στήν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας. Καί ἐπειδή βέβαια στήν Ἱεραρχία θά ὑπάρξουν πολλές καί σοβαρές ἀντιρρήσεις ἐκ μέρους ὀρθοφρονούντων ἱεραρχῶν, ὅπως ἔδειξαν οἱ δημόσιες τοποθετήσεις τῶν μητροπολιτῶν Πειραιῶς καί Κυθήρων, θέλει νά ἀποφύγει προφανῶς τό διαιρετικό κλῖμα καί τίς ἐντάσεις ἀφήνοντας τό θέμα σέ ἐκκρεμότητα, μετέωρο, προσδοκώντας ἴσως νά ξεκαθαρίσει περισσότερο ἡ κατάσταση ἤ κάτι ἄλλο ἐξαιρετικό. Ἐκκλησιαστικά πάντως ἡ κατάσταση εἶναι ἀπολύτως ξεκάθαρη· οὐδεμία τοπική αὐτοκέφαλη ἐκκλησία ἀποδέχεται τό νέο ψευδοαυτοκέφαλο τῆς Οὐκρανίας καί τήν μνημόνευση στά Δίπτυχα τοῦ σχισματικοῦ προκαθημένου Ἐπιφανίου. Στήν πράξη τό ἀρνεῖται καί ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, ἀφοῦ οὔτε αὐτός μνημονεύει τόν σχισματικό Ἐπιφάνιο. Θά ἦταν λοιπόν ἀπολύτως λογικό, συνοδικό, κανονικό, νά συνταχθεῖ καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μέ τήν πανορθόδοξη ἀπόρριψη τοῦ αὐτοκεφάλου καί νά μήν ἀφήσει ἀνοικτή τήν πύλη στόν οἰκουμενικό πατριάρχη νά προχωρήσει στήν δημιουργία νέου σχίσματος, ὅπως ἔπραξε στό παρελθόν μέ τήν ἡμερολογιακή μεταρρύθμιση. Ἐδημιούργησε τότε τό Φανάρι τό ἡμερολογιακό σχίσμα μέ τήν σύμπραξη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί προχωρεῖ τώρα στή δημιουργία τοῦ Οὐκρανικοῦ σχίσματος, ἀναμένοντας πάλιν, ὡς φαίνεται, τήν σύμπραξη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἀφήνει τό θέμα ἀνοικτό καί δέν τό κλείνει, διότι προφανῶς δέχεται πιέσεις ἀπό ὅσα πολιτικά, πολιτειακά, γεωπολιτικά καί ἐκκλησιαστικά κέντρα καλλιεργοῦν τήν ρωσσοφοβία καί ἐνισχύουν, γιά τά δικά τους συμφέροντα, τόν ἑλλαδικό ἐθνοφυλετισμό. Καί ἐπειδή στούς θεολογικούς καί ἐκκλησιαστικούς κύκλους, ἰδιαίτερα μεταξύ τῶν ἱεραρχῶν, δύσκολα θά βρισκόταν καταρτισμένος θεολογικά ἱεράρχης μέ κῦρος καί ἀποδοχή, γιά νά προπαρασκευάσει τήν σχεδιασμένη καί σχεδόν σίγουρη ἀποδοχή τῆς ψευδοαυτοκεφαλίας τῶν σχισματικῶν Οὐκρανῶν, ἀνέλαβε τό ἐπαχθές αὐτό, ἀντικανονικό καί ἀντισυνοδικό ἔργο, ἐν ἐπιγνώσει ἤ ἀνεπιγνώστως, ὁ μέχρι τώρα εὐφήμως γνωστός γιά τό ἀντιοικουμενιστικό, ἀντιαιρετικό, εὐρύτατο συγγραφικό του ἔργο, μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος. Γνωρίζουν πολύ καλά οἱ ἀντίχριστες δυνάμεις νά ἀχρηστεύουν τούς ἀντιπάλους, νά παραπλανοῦν καί τούς ἐκλεκτούς.

Δέν πιστεύαμε πραγματικά στά μάτια μας καί ὁ νοῦς μας ἀποροῦσε καί ἐξίστατο, ὅταν διαβάσαμε τήν ἐπίσημη ἐπιστολή πού ἔστειλε ὁ μητροπολίτης στίς 30 Μαρτίου, τρέχοντος ἔτους, πρός τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέ τήν ὁποία, ὡς μέλος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καταθέτει τήν γνώμη του γιά τό ἐκκλησιολογικό θέμα τῆς Οὐκρανίας. Σέ τρεῖς πρῶτες ἑνότητες ἀναπτύσσει: α) Σύντομο ἱστορικό τῶν Αὐτοκεφαλιῶν καί τῶν Πατριαρχικῶν ἀξιῶν. β) Οἱ Πατριαρχικοί καί Συνοδικοί Τόμοι γιά τήν χορηγία Αὐτοκεφαλίας καί Πατριαρχικῆς ἀξίας. γ) Ἡ συζήτηση γιά τόν τρόπο ἀνακηρύξεως μιᾶς Ἐκκλησίας σέ Αὐτοκέφαλη. Μέ αὐτές τίς ἑνότητες νομίζει ὅτι ἔθεσε τίς θεωρητικές, θεολογικές, ἱστορικές καί ἱεροκανονικές βάσεις γιά νά φθάσει συμπερασματικά στήν ἑνότητα δ) Ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ θέματος τῆς Οὐκρανίας. Εἰς αὐτήν, ταυτιζόμενος ἀπολύτως πρός τίς θέσεις καί ἐπιδιώξεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, πιθανόν καί τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου, καί ὅλων τῶν λοιπῶν ρωσσοφοβικῶν πολιτικῶν καί γεωπολιτικῶν δυνάμεων, καταλήγει στό παντελῶς ἀθεμελίωτο καί ἀπαράδεκτο συμπέρασμα, τό ὁποῖο ἐπί λέξει ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δέν μπορεῖ νά ἀρνηθῆ τήν ἀπόφαση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γιά τήν πράξη του νά ἐκδώση Πατριαρχική Πράξη χορηγήσεως Αὐτοκεφαλίας στήν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἀλλά νά ἀποδεχθῆ πρός τό παρόν τήν ἀπόφαση αὐτή καί νά ἀναμείνη νά ἐκφράση τήν συνολική ἄποψη καί κρίση της, μέ τήν ψῆφο της, ὅταν θά συνέλθη ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος. Ἐκεῖ θά κριθῆ καί ὁ τρόπος πού δόθηκε ἡ Αὐτοκεφαλία, ὄχι μόνον στήν Οὐκρανία, ἀλλά καί στίς ἄλλες Ἐκκλησίες.

Ἡ μή ἀποδοχή τοῦ τρόπου ἐκδόσεως τοῦ Πατριαρχικοῦ Τόμου γιά τήν Αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας, θά θέση σέ ἀμφισβήτηση τίς Αὐτοκεφαλίες τῶν ὀκτώ ἄλλων ὑφισταμένων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, συμπεριλαμβανομένης καί τῆς Αὐτοκεφαλίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Διότι αὐτές οἱ Αὐτοκεφαλίες χορηγήθηκαν μόνον ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο»[8].

Δέν θά ἀσχοληθοῦμε τώρα μέ τήν κριτική τῶν θέσεων τοῦ μητροπολίτου. Τό  ἔχουν πράξει ἐπιτυχῶς ἀρκετοί ἐρευνηταί. Δικαιολογημένα πολλοί ἔχουν ἐκφράσει τήν πικρία, τήν ὀργή, τήν ἀπογοήτευση, τήν ἀγανάκτηση, γιά τήν ἔνταξή του στό πολιτικό καί ἐκκλησιαστικό κατεστημένο, ἰδιαίτερα γιά τό ὅτι δίνει θεολογική γραμμή στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νά ἀποδεχθεῖ τήν πατριαρχική αὐθαιρεσία τῆς χορηγήσεως αὐτοκεφάλου στούς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας. Τό πόσο πρόχειρα κατέληξε σέ συμπεράσματα, μή κατανοώντας τίς πηγές καί τήν βιβλιογραφία, τό ἐπεσήμανε ὁ κατά τά ἄλλα συνόμιλος καί ὁμόφρων ὡς πρός τήν στήριξη τῶν σχισματικῶν ἐνεργειῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νομοκανονολόγος Ἀναστ. Βαβοῦσκος[9].

Θά ἐπισημάνουμε μόνον ὅτι ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου στρουθοκαμηλίζει, κλείνει τά μάτια καί τόν νοῦ του μπροστά στό τεραστίας σημασίας γεγονός ὅτι ἡ αὐτοκεφαλία δέν δίδεται στήν κανονική Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἀλλά σέ δύο ὁμάδες σχισματικῶν, χωρίς αὐτοί νά δηλώσουν  μετάνοια καί τήν ἐπιθυμία τους νά ἐπιστρέψουν στήν κανονική Ἐκκλησία ὑπό τόν μητροπολίτη Ὀνούφριο. Ὅλες οἱ ἄλλες αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες ἐμφαντικά ἐπισημαίνουν τήν σχισματική κατάσταση τῆς νέας ψευδοαυτοκέφαλης ἐκκλησίας ὡς τό κύριο ἐμπόδιο, γιά νά προχωρήσουν στήν ἀποδοχή της, καί θεωροῦν ὅτι τό σχίσμα παραμένει στήν Οὐκρανία, ἀφοῦ δέν τό ἦρε ἡ Ἐκκλησία πού ἐπέβαλε τήν καθαίρεση καί τόν ἀφορισμό μετά τήν ἐπιδειχθεῖσα μετάνοια, ἐνῶ ἀντίθετα ὁ μητροπολίτης κ. Ἱερόθεος πουθενά στήν ἐπιστολή του δέν ἀσχολεῖται μέ τό ἐκκλησιολογικό πρόβλημα τοῦ σχίσματος. Δέν ὑπάρχει στά κείμενά του ἡ λέξη σχίσμα, ἔχει ἐξαφανισθῆ. Ὡσάν νά πρόκειται γιά ἀπόδοση αὐτοκεφαλίας στήν κανονική Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας καί συζητοῦμε μόνο περί τοῦ ἄν τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο δικαιοῦται νά χορηγεῖ αὐτοκέφαλο καί νά προσάγουμε ἱστορικές καί ἱεροκανονικές μαρτυρίες. Σέ καμμία ὅμως ἀπό τίς περιπτώσεις χορηγήσεως αὐτοκεφάλου δέν ὑπῆρχε στήν ἐπικράτεια, στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο πού δίδεται ἡ αὐτοκεφαλία, μία κανονική καί μία σχισματική Ἐκκλησία. Τήν αὐτοκεφαλία ζητοῦσε καί ἐλάμβανε μία μόνον ἐκκλησία πού ἐκάλυπτε τό σύνολο τῶν πιστῶν τῆς χώρας, ἤ ἄν ἡ μία αὐτή Ἐκκλησία εἶχε περιπέσει σέ κατάσταση σχίσματος, ἐδήλωνε μετάνοια, ἐπανήρχετο στήν κανονικότητα καί ἐλάμβανε τό αὐτοκέφαλο.

Στήν Οὐκρανία ὅμως ἡ μία καί μόνη κανονική Ἐκκλησία, ἀναγνωριζόμενη ἐπί αἰῶνες ἀπό τίς λοιπές αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες, δέν ἐζήτησε πρός τό παρόν αὐτοκεφαλία. Τό ἐζήτησαν σχισματικοί, τούς ὁποίους τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἔπρεπε νά συμβουλεύσει νά ἐπανενταχθοῦν ἐν μετανοίᾳ στήν μία κανονική ἐκκλησία, ἡ ὁποία βεβαίως αὐτή καί μόνη δικαιοῦται νά ζητήσει καί νά λάβει τήν αὐτοκεφαλία. Τώρα στόν ἴδιο τόπο δημιουργήθηκε ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο παράλληλη, δεύτερη τοπική ἐκκλησία μέ ξεχωριστή σύνοδο, μή ἀναγνωριζόμενη ἀπό τήν κανονική Ἐκκλησία, δημιουργήθηκε δηλαδή μέ πατριαρχική βούλα σχισματική κατάσταση. Πῶς θά συνυπάρξουν στόν ἴδιο χῶρο δύο παράλληλες ἐκκλησιαστικές δικαιοδοσίες; Ἐπί ἔτη προσπαθοῦμε στό χῶρο τῆς Ὀρθόδοξης Διασπορᾶς νά ἐπιλύσουμε τό πρόβλημα τῶν πολῶν δικαιοδοσιῶν στόν ἴδιο τόπο· τώρα τό εἰσάγουμε καί μέσα στίς αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες, χωρίς νά ὑπάρχει κανένα θεολογικό καί ἱεροκανονικό ἔρεισμα.

Περί τοῦ ὅτι τό σχίσμα τῆς Οὐκρανίας, πού νομιμοποιήθηκε ἀντικανονικά καί αὐθαίρετα εἶναι ἕνας ἀπό τούς βασικούς λόγους πού ἀπορρίπτουν τήν νέα αὐτοκεφαλία ὅλες οἱ αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες, καί τό ὁποῖο παραβλέπει ἀδικαιολόγητα ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου, ἐνδεικτικά μόνο θά παραθέσουμε μερικές μαρτυρίες. Ἡ ἴδια ἡ κανονική Ἐκκλησία ὑπό τόν μητροπολίτη Ὀνούφριο σέ τελευταία της συνοδική ἀπόφαση μεταξύ ἄλλων λέγει ὅτι «τό αὐτοκέφαλο χορηγεῖται μόνο σέ ἑνωμένη Ἐκκλησία ἐντός τῶν ὁρίων ἑνός συγκεκριμένου κράτους, καί οὐδόλως σέ ἀποσχισθεῖσα τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας μερίδα»[10]. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος στήν πρώτη του ἐπιστολή πρός τόν πατριάρχη Βαρθολομαῖο ἐπισημαίνει ὅτι ἑκατομμύρια πιστῶν ὑπό τόν μητροπολίτη Ὀνούφριο, ἀρνήθηκαν νά μετάσχουν εἰς τήν διαδικασίαν χορηγήσεως τῆς αὐτοκεφαλίας, «ἐνῶ κατά τό παρελθόν τό ἐκκλησιαστικόν πλήρωμα τῶν χωρῶν (Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας, Πολωνίας, Ἀλβανίας, Τσεχίας καί Σλοβακίας), εἰς τάς ὁποίας ἐχορηγήθη αὐτοκεφαλία, ὑπῆρξεν ἡνωμένον»[11]. Σέ αὐστηρότερους τόνους ἡ Ἐκκλησία τῆς Σερβίας σέ ἐπιστολή πού ἀποστέλλει πρός τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη στίς 6 Φεβρουαρίου τοῦ 2019, ἀφοῦ ἐν πρώτοις κατακρίνει τήν ἀντικανονική εἰσπήδηση τοῦ Φαναρίου εἰς τόν κανονικό χῶρο τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας προσθέτει: «Δέν ἀναγνωρίζομεν ἅμα τήν ὡς «Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Οὐκρανίας» ἀνακηρυχθεῖσαν, κανονικῶς μέν ἀνυπόστατον, ἐν τοῖς πράγμασι δέ βιαίως ἐπιβεβλημένην, τεχνητήν «συνομοσπονδιοποίησιν» τῶν ἐν Οὐκρανίᾳ σχισματικῶν παραφυάδων (ἤδη καί πάλιν σφόδρα ἀντιμαχομένων ἀλλήλας καί πρός χωρισμόν ἀσυγκρατήτως ὀδευουσῶν). Οἱ σχισματικοί παρέμειναν σχισματικοί. Ἅπαξ σχισματικός, ἀεί σχισματικός-πάρεξ τῶν περιπτώσεων τῆς εἰλικρινοῦς ἐπιστροφῆς καί εἰς βάθος μετανοίας. Ἡ μόνη ὑφ᾽ ἡμῶν γνωριζομένη καί ἀναγνωριζομένη Ἐκκλησία εἶναι ἡ κανονική Οὐκρανική Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, τόν Μακαριώτατον Μητροπολίτην Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας κ. Ὀνούφριον ἐπί κεφαλῆς ἔχουσα»[12].

Δύο διακεκριμένοι ἐπίσης ἱεράρχες ὁ Κύκκου Νικηφόρος, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, καί ὁ Μπάτσκας Εἰρηναῖος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας, γράφουν σχετικῶς. Ὁ μητροπολίτης Κύκκου: «Ἡ τοιαύτη πράξη, κατά τήν ταπεινή μου γνώμη, κρίνεται ἀντικανονική, ἀφοῦ, σύμφωνα μέ τούς Ἱερούς Κανόνες, ἡ οἱαδήποτε ποινή, καί ἐπί τοῦ προκειμένου ἤ καθαίρεση καί ὁ ἀφορισμός τῶν ὡς ἄνω, αἴρεται ἀπό τό Σῶμα ἐκεῖνο, τό ὁποῖο καί τήν ἐπέβαλε, ὑπό τήν προϋπόθεση, βεβαίως, τῆς προηγούμενης ἔμπρακτης μετάνοιας τῶν καταδικασθέντων. Ὠς ἐκ τούτου, μόνο τό Ὀρθόδοξο Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, τό ὁποῖο εἶχε ἐπιβάλει τήν καθαίρεση καί τόν ἀφορισμό, εἶχε τήν νομοκανονική δικαιοδοσία νά ἀποκαταστήσει καί νά ἐπαναφέρει στούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τούς πταίσαντας. Ἀλλά καί ἕτερον, σοβαρότατο, κατά τήν ταπεινή ἄποψή μου, λάθος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου εἶναι καί ἡ περιφρονητική παραγνώριση τοῦ κυρίου Ὀνουφρίου, Μητροπολίτου τῆς μόνης κοινῶς ἀναγνωρισμένης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ὅπως καί ἡ, ἀντ᾽ ἀυτοῦ, ἀναγνώριση, ὡς Μητροπολίτου Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας, ἑνός μή κανονικῶς χειροτονηθέντος, τοῦ ἀχειροτόνητου Ἐπιφανίου, καί ἡ παράδοση σέ αὐτόν τοῦ Συνοδικοῦ Τόμου Αὐτοκεφαλίας, κατά τή διάρκεια συλλειτουργίας μαζί του»[13].

Καί ἐπίσκοπος Μπάτσκας: «Ταυτοχρόνως ὅμως δέν εἶναι δυνατή ἡ ἀθέτησις τῆς δι᾽ ὅλους ὑποχρεωτικῆς ἀρχῆς τῶν ἱερῶν κανόνων, ὅτι δέν ἐπιτρέπεται ἡ κοινωνία μετά τῶν ἀκοινωνήτων, δηλαδή μετά τῶν οἰκειοθελῶς καί αὐθαιρέτως ἀποστερησάντων ἑαυτούς τῆς ἐν χάριτι κοινωνίας. Δέν νοεῖται καί δέν ἐπιτρέπεται ἡ διαγραφή τῆς οὐσιαστικῆς διαφορᾶς μεταξύ Ἐκκλησίας καί σχίσματος, μεταξύ τῶν νομίμων διαδόχων τῶν ἁγίων ἀποστόλων καί τῶν «αὐτοχειροτονήτων» ἤ αὐτοκλήτων»[14].

Δυστυχῶς, ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου, ἐναντιούμενος πρός τούς Ἱερούς Κανόνες, προτείνει στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νά κοινωνήσουμε μέ τούς ἀκοινωνήτους σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας καί νά διαγράψουμε τήν διαφορά μεταξύ Ἐκκλησίας καί σχίσματος. Δηλαδή, μέχρι νά συνέλθει ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος, ἡ ὁποία κατά τήν γνώμη του θά κρίνει ἐάν καλῶς ἤ κακῶς ἐδόθη ἡ αὐτοκεφαλία εἰς τούς σχισματικούς, νά γίνουμε καί ἐμεῖς σχισματικοί, διακινδυνεύοντες τήν σωτηρία, καί τήν δική μας καί τῶν ἑκασταχοῦ ποιμαινομένων. Ὡραῖο πράγματι ποιμαντικό καί σωτηριολογικό ἐνδιαφέρον; Δέν εἶναι δικαιολογημένες ἡ πικρία, ἡ ἀπογοήτευση, ἡ ἀνησυχία γιά τήν ἀνεξήγητη ἤ ἐξηγούμενη αὐτή ἔκπτωση τοῦ μητροπολίτου Ναυπάκτου;


[1]. Κολ. 3, 11. Βλ. καί Γαλ. 3, 28: «Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδέ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ· πάντες γάρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ».

[2]. Τρεῖς ἰδικές μας μελέτες μέ τίτλους: α) Ἡ Οὐκρανία εἶναι κανονικό ἔδαφος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας, β) Τό Οὐκρανικό αὐτοκέφαλο. Ἀπόκρυψη καί παρερμηνεία ἐγγράφων καί γ) Ἡ Κωνσταντινούπολη τῶν Οἰκουμενιστῶν δημιουργεῖ σχίσματα. Μετά τό Ἡμερολογιακό ἔρχεται τό Οὐκρανικό, μετά τήν κυκλοφόρησή τους στό Διαδίκτυο ἐδημοσιεύθησαν ἐνσωματωμένες σέ βιβλίο μέ τίτλο: Τό Οὐκρανικό Αὐτοκέφαλο. Ἀντικανονική καί διαιρετική εἰσπήδηση τῆς Κωνσταντινούπολης, Θεσσαλονίκη 2018, Ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον». Τρεῖς ἐπίσης μελέτες ἐξεπόνησε ὁ πρωτο-πρεσβύτερος Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος ὑπό τόν γενικό τίτλο: Μικρή Συμβολή γιά τό Οὐκρανικό «Αὐτοκέφαλο». Ἡ πρώτη ἔχει τίτλο: Ὑπάγεται ἡ Οὐκρανία στή δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου; Ἡ δεύτερη: Οὐκρανικό Αὐτοκέφαλο ἤ κακοκέφαλο. Καί ἡ τρίτη: Ὁ αὐτοχειροτόνητος Vincent Chekalin καί ἡ «Αὐτοκέφαλη» Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας. Καί οἱ τρεῖς μελέτες δημοσιεύ-θηκαν στό Διαδίκτυο καί τώρα ἐκδίδονται σέ βιβλίο πού θά κυκλοφορηθεῖ σύντομα.

[3]. Ιωαννησ Τατσης, Φαναριώτικο Πρωτεῖο (29-3-19).

[4]. Ἐπιστολή τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας Ἀναστασίου πρός τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαῖο (Ἐν Τιράνοις, 14 Ἰανουαρίου 2019).

[5]. Περί τοῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος 2α ἀπόκριση, ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ. (Ἐν Τιράνοις, 21 Μαρτίου 2019).

[6]. Βλ. Πηδάλιον, Ἐκδοτ. Οἶκος «Ἀστήρ», σελ. 407: «Μή ἐξεῖναι δέ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις, μηδέ ἐν ἑτέρᾳ Ἐκκλησίᾳ ὑποδέχεσθαι τούς ἐν ἑτέρᾳ Ἐκκλησίᾳ μή συναγομένους. Εἰ δέ φανείη τις τῶν Ἐπισκόπων ἤ Πρεσβυτέρων ἤ Διακόνων ἤ τις τοῦ κανόνος τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν καί τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι, ὡς ἄν συγχέοντα τόν Κανόνα τῆς Ἐκκλησίας».

[7]. Εἰς Ἐφ. Ὁμ. 14, 4, PG 62, 85-87.

[8]. Ἐπιστολή μητροπολίτου Ναυπάκτου, Πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (30 Μαρτίου 2019).

[9]. Αναστασιος Βαβουσκοσ, «Ὁ ἀτελής χαρακτήρας τῶν ὑφισταμένων αὐτοκεφάλων καθεστώτων. Ἕνα θεμελιῶδες κανονικό λάθος» (Romfea, 5 Ἀπριλίου 2019), Τοῦ αὐτοῦ, «Ἀπάντηση στόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου» (Romfea, 7 Ἀπριλίου 2019). Τοῦ αὐτοῦ, «Τελική (ἐπίσης) ἀπάντηση στόν Σεβασμιώτατο Ἅγιο Ναυπάκτου» (Romfea, 8 Ἀπριλίου 2019).

[10]. Δήλωση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας γιά τήν κατάσταση στήν Οὐκρανία, (Romfea, 3. Ἀπριλίου 2019).

[11]. Ἔνθ᾽ ἀνωτ.

[12]. Ἐπιστολή τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Σερβικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Πρός τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαῖο (6 Φεβρουαρίου 2019).

[13]. Ὑπόμνημα τοῦ Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Κύκκου καί Τηλλυρίας κ. Νικηφόρου, Πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου γιά τό Οὐκρανικό Ζήτημα (7 Φεβρουαρίου 2019).

[14]. Ἐπίσκοπος Μπάτσκας Ειρηναιος, Προσωπική θέση ὡς πρός τήν Θέση τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας γιά τό Οὐκρανικό (Romfea, 15 Μαρτίου 2019).

Πηγή: https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/28162-se-adiejodo-o-arxiepiskopos-ieronumos-gia-to-oukraniko

Απρίλιος 12, 2019

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ: ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ=ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ

Του Σεβ. Μητροπολίτου Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ=ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ = ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ!

ΗΛΘΕΝ Η ΩΡΑ ΝΑ ΟΜΙΛΗΣΟΥΜΕ

ΚΑΙ

  ΓΙΑ  ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ!

Το νέο φρούτο, που κυριαρχεί στην εποχή μας, τόσο στον εκκλησιαστικό, όσο και στον πολιτικό χώρο, είναι Η ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ!

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ, ή αλλοιώς Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ, ΕΊΝΑΙ ένα ρεύμα, που δραστηριοποείται στον εκκλησιαστικό χώρο και στοχεύει στην ενοποίηση των διαφόρων Θρησκειών ή θρησκευτικών Ομολογιών!

Αδελφάκι του είναι Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, δηλ. ένα παράλληλο ρεύμα, που δραστηριοποιείται στον πολιτικό στίβο και αποβλέπει στην ενότητα των Λαών!

Το κομμάτι, που αφορά τους Λαούς, η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, διενεργείται από τα πολιτικά πρόσωπα, κόμματα και σχήματα!

Το κομμάτι, που αναφέρεται στην ενότητα των Θρησκειών, ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ, διενεργείται απο τους εκκλησιαστικούς Ηγέτες!

Στόχος καί σκοπός όλων αύτών των προσπαθειών είναι ένας και μόνον: Η εγκαθίδρυση στη γή ενός νέου σχήματος, που ονομάζεται «ΝΕΑ ΤΑΞΗ»! Διενεργείται κυρίως από τον Διεθνή Σιωνισμό, δηλ. από τόν Εβραϊκό χώρο και στοχεύει στο να μη υπάρχουν ιδιαιτερότητες, είτε εθνικές, είτε θρησκευτικές!

Με άλλα λόγια όλοι οι άνθρωποι νά γίνουμε μία «σούμα»! ‘Ολοι οι κάτοικοι της γής να γίνουμε ένας «αχταρμάς», όπως έλεγε και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος!

Τί σημαίνει «αχταρμάς»; Είναι τό ανακάτεμα! «Ανακάτεμα, μπέρδεμα, ανάμιξη! Χρησιμοποιείται συνήθως με αρνητική έννοια, όταν γίνεται κακή ανάμιξη υλικών, όταν γενικώτερα αντί να διευθετηθή μια κατάσταση γίνεται άνω-κάτω και επικρατεί τελικά σύγχυση» (βλ.https://el.wiktionary.org/wiki/αχταρμάς)

Τό σχέδιο αυτό της Παγκοσμιοποιήσεως εμείς εδώ στην Ελλάδα, στην άλλοτε κοιτίδα της Ορθοδοξίας, την Χώρα των Ελλήνων Ορθοδόξων Χριστιανών, το βιώνουμε άμεσα με τα κατορθώματα του άθεου Υπουργού της α-Παιδείας κ. Κωνστ. Γαβρόγλου! Αυτός είναι ο άνθρωπος, ο οποίος μετέτρεψε τό μάθημα των Θρησκευτικών στα Σχολεία μας σε μάθημα Θρησκειολογίας! Απ΄εδώ και πέρα τα Ελληνόπουλα στο μάθημα των Θρησκευτικών μέσα στο μυαλό τους θα ισοπεδώνουν τα μεγέθη Χριστός, Μωάμεθ, Βούδδας κλπ. Το μάθημα των Θρησκευτικών τώρα πλέον, δυστυχώς δε με την συνεργασία και την σύμπραξη και τινων αδελφών μας Μητροπολιτών, μετετράπη σε μάθημα Θρησκειολογίας!

Κατεδαφιστής καί ισοπεδωτής των χριστιανικών μας Παραδόσεων είναι ο …..μάγκας και μουστακαλής Υπουργός με το αγέρωχο ύφος, ο Υπουργός της αμορφωσιάς και της α-Παιδείας κ. Κωνστ. Γαβρόγλου! Ο άνθρωπος αυτός συχνά προβαίνει σε δημόσιες Δηλώσεις απαράδεκτες, οι οποίες και μας εξοργίζουν και μας πληγώνουν! Ερωτηθείς για τις αλλαγές, οι οποίες προωθούνται στα σχολικά προγράμματα στάθηκε ιδιαίτερα στο  μάθημα των θρησκευτικών τονίζοντας χαρακτηριστικά:

«Υπήρξε μια συμφωνία πριν τρία χρόνια μεταξύ του Αρχιεπισκόπου, του τότε υπουργού Νίκου Φίλη και του Πρωθυπουργού ότι το μάθημα των Θρησκευτικών θα είναι υποχρεωτικό. Να μην γίνονται λοιπόν άδικα των αδίκων «μαγκιές», μια ώρα διδακτικής ύλης θρησκευτικά δεν είναι το τέλος του κόσμου.    Το μεγάλο πρόβλημα με τα θρησκευτικά είναι ότι ελάχιστοι μαθητές το παίρνουν στα σοβαρά. Με τα καινούργια βιβλία που έχουμε και με τις μεταρρυθμίσεις που έχουν γίνει στο μάθημα τα τελευταία χρόνια τα θρησκευτικά είναι ένα σοβαρό μάθημα και τα παιδιά θα πρέπει να το παίρνουν στα σοβαρά ως μέρος της γενικής παιδείας».   Στο ερώτημα αν μπαίνουν τίτλοι τέλους στις συζητήσεις είπε: «Η Εκκλησία αρνείται να πάρει θέση. Από την πλευρά μας δεν μπαίνουν τίτλοι τέλους. Δυστυχώς κάποιοι από την Ιεραρχία, ευτυχώς όχι όλοι και αυτό είναι το θετικό, δεν θέλουν να επέλθει αυτή η συμφωνία. Αυτοί θα πρέπει να λογοδοτήσουν στην ιστορία.»  πηγή: www.pentapostagma.gr/2019/04/γαβρόγλου-οι-ιεράρχες-που-αρνούνται-τ.html

Βέβαια αρχηγός στην αποξήλωση και την κατεδάφιση της Ορθοδόξου Παραδόσεως και της πρός τον Σωτήρα Χριστό Πίστεως εδώ στην Ελλάδα μας είναι ο έτερος «μάγκας», ο αστεφάνωτος Σύντροφος, ο άθεος Πρωθυπουργός ης Ελλάδος, ο κ. Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος -δυστυχώς- δεν έχει ούτε μια στάλα τσίπας επάνω του! Χωρίς δισταγμό γκρεμίζει τα πάντα, όσα δηλ. συνθέτουν τήν θρησκευτική και τήν εθνική μας συνείδηση!

Καμαρώστε τον στην παρατιθέμενη φωτογραφία!

[Φωτ.]

Και κάτι ακόμη! Να πως χαρακτηρίζουν την προσφορά του: «Ο Τσίπρας εξαπατά τον απλό πολίτη με φανταστικές υποσχέσεις»!

Αυτά γράφει ο Γερμανικός Τύπος!

[Φωτ.]

Και αυτά μεν ως προς την παγκοσμιοποίηση, την οποίαν επιχειρούν ΞΕΝΑ ΚΕΝΤΡΑ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ, τα οποία διοικούν ο Σιωνισμός, η Μασσωνία, ο κ. Σόρος και τα λοιπά διεθνή παράκεντρα Εξουσίας!

Ας έλθουμε τώρα στον ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ, ο οποίος κια μας ενδιαφέρει άμεσα! Ο Οικουμενισμός επιχειρεί να καταργήσει τα σύνορα, με τα οποία χωρίζονται οι διάφορες χριστιανικές Ομολογίες.

Στον Χριστιανισμό υπάρχουν τρείς ομάδες:

Η Ορθοδοξία,
ο Ρωμαιοκαθολικισμός,
καί ο Προτεσταντισμός.

Οι μεταξύ των διαφορές είναι τρισμέγιστες! Οι δογματικές κυρίως, αλλά και οι λατρευτικές διαφορές, παραμένουν επί αιώνες τώρα αγεφύρωτες! Κάποιοι τις υπερβαίνουν, δηλ. τις παραβλέπουν, αδιάντροπα! Ως παράδειγμα σας αναφέρω, ότι ένας Καθολικός ή Ουνίτης ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να μεταλάβη των Αχράντων Μυστηρίων σε Ορθόδοξο Ναό! Και όμως ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος μετέδωσε την Θεία Κοινωνία στον Ουνίτη Πρωθυπουργό της Ουκρανίας κ. Ποροσένσκο!

[Φωτ.]

Αλλο παράδειγμα: ένας Ορθόδοξος ιερεύς δεν μπορεί να συλλειτουργήση με ένα Καθολικό ιερωμένο! Καί όμως πολύ πρόσφατα Ορθόδοξος κληρικός συλλειτούργησε με Καθολικό ιερωμένο κάπου εκεί ψηλά στην Ουκρανία! Το περιστατικό μας διέσωσε ο εκλεκτός ιστότοπος των εκκλησιαστικών ειδήσεων Romfea.gr, τον οποίον και θερμότατα ευχαριστούμε.

Ιδού η απόδειξις:

[Φωτ.]

Πηγή:https://www.romfea.gr/ekklisies-ts/ekklisia-tis-oukranias/27960-klirikos-tis-autokefalis-ekklisias-tis-oukranias-sulleitourgise-me-katholiko-ierea

Ιδού, λοιπόν, στην εποχή μας, την εποχή του Αντιχρίστου, μερικοί κορυφαίοι εκκλησιαστικοί Ταγοί, προφανώς για να τους γράψει η …….ιστορία, προσπαθούν «τσάτρα-πάτρα», όπως λέγαμε παλαιά, να γεφυρώσουν το χάσμα.

Δεν προσπαθούν δηλαδή μέσα από ένα τίμιο θεολογικό Διάλογο να διορθώσουν τις υφιστάμενες θεολογικές διαφορές, αλλά, με επιχείρημα μια «αγαπητική» δήθεν συμπεριφορά, θέλουν να απλώσουν ένα μανδύα λήθης στο χθές, ώστε να δώσουμε το χέρι της συμφιλιώσεως μεταξύ μας!

Μας καλούν δηλαδή να προδώσουμε τους Αγίους Πατέρας της Εκκλησίας μας, οι Οποίοι έδωσαν μάχες για να διατηρήσουν ανόθευτη και αμόλυντη της Διδασκαλία του Κυρίου μας!

Μας καλούν νά πετάξουμε στό καλάθι της λησμοσύνης τους Μεγαλομάρτυρες και τους Μάρτυρες της Πίστεώς μας, οι οποίοι εθυσίασαν τη ζωή τους και έχυσαν το Αίμα τους για την Ορθοδοξία μας!

Μας καλούν ΝΑ ΣΦΙΚΤΑΓΚΑΛΙΑΣΘΟΥΜΕ με τον Πάπα της Ρώμης και τους λοιπούς μή Ορθοδόξους Χριστιανούς στο όνομα της αγάπης!

[Φωτ.]

Από την πλευρά των Ορθοδόξων Αρχηγός και Εμπνευστής της προσπάθειας αυτής, δυστυχώς, δυστυχέστατα, είναι ο Πρώτος της Ορθοδοξίας, ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης, ο Οποίος ακούει στο όνομα ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ!

Ο κατά το εκκλησιαστικό Πρωτόκολλο Παναγιώτατος Οικουμενικός μας Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος στρώνει με ροδοπέταλα το στρατί της προδοσίας!

Με τα ανοίγματά Του προς τον Πάπα της Ρώμης, με τα σφικταγκαλιάσματά Του μαζί του, με τις απαράδεκτες ενίοτε κινήσεις και πρωτοβουλιες Του, επαναλαμβάνω, στρώνει το χαλί της ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ!

Αλλά κια ο Πάπας της Ρώμης δεν πάει πίσω! Αυτός ανοίγεται πιό πολύ! Αγκαλιάζει περιπαθώς τους Μουσουλμάνους!

Θέλετε αποδείξεις;

[Φωτ.]

Ανάμεσα σε πολλά άλλα λυπηρά γεγονότα, ένα πολύ σημαντικό βήμα αυτής της προδοτικής συμπεριφοράς ήταν η Αγία καί Μεγάλη Πανορθόδοξος Σύνοδος στο Κολυμπάρι της Κρήτης, η οποία συνήλθε το καλοκαίρι του 2016! Δύο είναι τα ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ στη Σύνοδο εκείνη:

Πρώτον, ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΥΤΕ ΑΓΙΑ, ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΑΝ- ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ, αφού τέσσαρες τοπικές Εκκλησίες αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στις εργασίες της Συνόδου. Συνεπώς ΟΥΤΕ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΗΤΑΝ, ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ!

Δεύτερον, στο Κολυμπάρι αποτόλμησαν μιά Απόφαση προδοσίας! Εχαρακτήρισαν ως ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ τους Ρωμαιο- καθολικούς και τους Διαμαρτυρομένους, που αιώνες τώρα θεωρούνται και ονομάζονται «χριστιανικές ομολογίες»!

Είναι γνωστόν, ότι η Εκκλησία είναι Μία! Είναι αυτή, που ίδρυσε ο Φιλάνθρωπος Κύριος και Σωτήρ του κόσμου, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, κατά τήν ημέραν της Πεντηκοστής. Γι’ αυτό καί στο Σύμβολο της Πίστεως ομολογούμεν την πίστιν μας εις την «Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν καί Αποστολικήν Εκκλησίαν»! Από την Εκκλησίαν απεκόπησαν αρχικώς μεν οι Ρωμαιοκαθολικοί, έπειτα δε και οι Διαμαρτυρόμενοι. Αυτά, λοιπόν, τα κομμάτια, δηλ. τα αποκόμματα ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ εις την Μίαν Εκκλησίαν!

Αποτελούν κλαδιά του Δένδρου, που εφύτευσεν ο Χριστός μας, κλαδιά, τα απεκόπησαν από το Δένδρο, που λέγεται Εκκλησία, και αυτονομήθησαν!

Έκτοτε ονομάζονται βεβαίως Χριστιανοί, διότι πιστεύουν στο Χριστό, αλλά συγκροτούν τις Χριστιανικές Ομολογίες! Δεν δικαιούνται το όνομα «Εκκλησία»!

Δυστυχώς, όλως προσφάτως το Οικουμενιστικό Κίνημα, με τις ευλογίες του Πατριάρχου μας, ΚΑΚΩΣ-ΚΑΚΙΣΤΑ, τις αποκάλεσε «Εκκλησίες»! Αυτό, αδελφοί μου, είναι ένα βασικό κατόρθωμα της Οικουμενικής Κινήσεως! Στο Κολυμπάρι, δυστυχώς, αγνόησαν, την εκκλησιαστική μας παράδοση και τήν Ορθόδοξη Θεολογική Διδαχή, ότι δηλ. με όλους αυτούς, τους αποκομμένους από τόν κορμό της Εκκλησίας του Χριστού ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ-ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΕΠΙ- ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΟΥΤΕ και ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ! Όπως ετονίσαμε παραπάνω, ένας Καθολικός πιστός π.χ. ΔΕΝ ΗΜΠΟΡΕΙ να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων σε Ορθόδοξο Ναό!

Αυτή, λοιπόν, η μοντέρνα Οικουμενιστική αντίληψη οδηγεί, δυστυχώς, στην προδοσία της αμωμήτου Πίστεώς μας! Σήμερα έχουμε πλέον περιπτώσεις, όπου ένας Ορθόδοξος καί ένας Ρωμαιοκαθολικός ιερεύς τελούν συλλείτουργο! Την απόδειξη έχετε παραπάνω.

Πέρα των ανωτέρω εκτεθέντων υπάρχουν και άλλα προδοτικά βήματα, ως απόρροια αυτής της Οικουμενικής Κινήσεως. Π.χ. η μοντέρνα θεωρία περί «ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ». Εκεί κάπου στη Θεσσαλία σε μια Εκκλησιαστική Ακαδημία κάποιας Μητροπολεως ευρίσκεται το θερμοκήπιο αυτής της θεωρίας! Πλήν όμως ούτε ο χώρος, ούτε καί ο χρόνος μας επιτρέπουν να ασχοληθούμε σήμερα με τα «μοντέρνα» και συγχρόνως «προδοτικά» αυτά φαινόμενα!

Θα κλείσουμε το σύντομο αυτό κείμενό μας με ένα κείμενο από τό διαδίκτυο με θέμα τον Οικουμενισμό:

«Έτσι, η Οικουμενική Κίνηση σήμερα, ενώ θα μπορούσε να εκμεταλλευθεί τους θησαυρούς της Ορθοδόξου εν γένει Παραδόσεως και της Θεολογίας, τα οποία είναι αναλλοίωτα από την εποχή των Αποστόλων, αντιθέτως είχε ως αποτέλεσμα την εμφύτευση του θεολογικού σχετικισμού στους ορθοδόξους, και (κατά περίπτωση) είτε τον εκπροτεσταντισμό είτε τον εκλατινισμό της ορθόδοξης διδασκαλίας μεταξύ των τάξεων των Ορθοδόξων Οικουμενιστών.

Η ψευδής ένωση που προωθείται με αυτό τον τρόπο, δεν είναι η ένωση «εν αληθεία» (Γ΄ Ιωάννου 4), η οποία θα διατηρήσει την Εκκλησία, ώστε να έχει «ενα Κύριον, μίαν Πίστιν, εν Βάπτισμα» – σύμφωνα μέ την αποστολική εντολή (Εφεσίους 4,5) – αλλά «ενότητα στη διαφορετικότητα» (“unity in diversity”) ένα μείγμα ετερόκλητων πίστεων, τελετουργικών της λατρείας, γραμμών ποιμαντικής αντιμετωπίσεως κ.τ.σ.– που θα τείνει να δείξει ότι ο Χριστός, ο Θεός Λόγος των Χριστιανών, δεν είναι Ενοποιός, η Κεφαλή ενός αρμονικού Σώματος, όπου «του πλήθους των πιστευσάντων ην η καρδία καί η ψυχή μία» (Πράξεις 4,32) αλλά είναι Θεός «ακαταστασίας καί ουχί ειρήνης» (πρβλ. Α΄ Κορινθίους 14, 33) ο Οποίος αντίθετα με την αποστολική επισήμανση είναι διηρημένος, «μεμέρισται ο Χριστός» (πρβλ. Α΄ Κορινθίους 1, 13). Αυτήν την εσφαλμένη, επιφανειακή και μόνον εν πράγματι (“de facto”) ενότητα και όχι την ενότητα τη θεμελιωμένη στην κοινή Πίστη, ομοφροσύνη και ομόνοια του Σώματος του Χριστού, εξυπηρετεί η «γραμμή» που επικρατεί στην Οικουμενική Κίνηση τις τελευταίες δεκαετίες να συζητούνται όχι τα σημεία διαφωνίας των μελών, ώστε να επιλυθούν, αλλά μόνον τα σημεία συμφωνίας τους».

Εμείς σήμερα επιθυμία είχαμε να ερεθίσουμε τήν προσοχή σας πάνω στο πρόβλημα του Οικουμενισμού, ως ένα σύγχρονο προδοτικό Κίνημα καί συγχρόνως να σας παραδώσουμε προς μελέτην ένα συγκλονιστικό κείμενο του πολυσέβαστου Αγιορείτου Γέροντος π. Εφραίμ Κατουνακιώτη, το οποίο έφερε στη δημο- σιότητα ο Ελλογιμώτατος Καθηγητής της Δογματικής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης κ. Δημ. Τσελεγγίδης. Σας παρακαλώ να το μελετήσετε με πολλή προσοχή!

Είναι η φωνή του Ουρανού για τον Οικουμενισμό! Και σας ικετεύω: Αδέλφια μου, Προσοχή! Ας διαφυλάξουμε ανόθευτη την Ορθοδοξία μας. Αξίζει να θυσιάσουμε αξιώματα, κοινωνικές διακρίσεις, θέσεις, μισθούς, ακόμη και τη αυτή τη ζωή μας για τη δόξα του Ονόματος του Χριστού μας και για την Αγία Ορθοδοξία μας! Το λοιπόν: Γρηγορείτε και προσεύχεσθε»!

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Αίγιον, 10 Απριλίου 2019

Πηγή: http://mkka.blogspot.com/2019/04/blog-post_10.html

Απρίλιος 9, 2019

ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΙΚΤΟ ΟΡΚΩΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ

Γράφτηκε στις 08 Απριλίου 2019.

AMVROSIOS.jpg

«Ο Γέροντας Μεθόδιος και οι μοναχοί της Μονής Εσφιγμένου αποτελούν έμψυχο θησαυρό για το Άγιο Όρος»

Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιος φημίζεται ότι λέγει τα πράγματα με το όνομά τους, ακόμη και αν η ΑΛΗΘΕΙΑ πονάει συγκεκριμένα κέντρα και… παράκεντρα εκκλησιαστικής και μη εξουσίας! Την περασμένη Πέμπτη, ο κ. Αμβρόσιος – λειτουργώντας όπως πάντα κατα πώς του επιτάσσει η Συνείδησή του και η Επισκοπική αποστολή που έχει αναλάβει έναντι Θεού και ανθρώπων – έστειλε μια βαρυσήμαντη επιστολή στο Μεικτό Ορκωτό Εφετείο Θεσσαλονίκης, όπου δικάζονται οκτώ μοναχοί, μαζί με τον Ηγούμενο της Μονής Εσφιγμένου του Αγίου Όρους. Ο Γέροντας Μεθόδιος και οι μοναχοί κατηγορούνται για «επίθεση με μολότοφ σε δικαστικό επιμελητή που επιχείρησε να εισβάλει με σκαπτικό μηχάνημα στο αντιπροσωπείο του μοναστηρίου στις Καρυές».

Στην επιστολή του ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΕΙ το σεβαστό δικαστήριο ότι στο εδώλιο του κατηγορούμενου κάθονται άνθρωποι που αποτελούν «έμψυχο θησαυρό για το Άγιο Όρος». Διαβεβαιώνει, επίσης, τους φυσικούς δικαστές του Γέροντα Μεθόδιου και των μοναχών του ότι είναι «πιστοί διάκονοι της Εκκλησίας του Χριστού» και «αγνοί ασκητές κατά το σώμα και την καρδιά». Πιστεύουμε ότι ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιος αποτύπωσε ΑΚΕΡΑΙΑ το ψυχισμό και το ήθος των μοναχών της Μονής Εσφιγμένου και είμαστε βέβαιοι ότι το σεβαστό δικαστήριο θα κρατήσει σαν «εικόνισμα» την επιστολή – κατάθεση ψυχής και ομολογιακής πίστης.

Ακολουθεί το κείμενο της επιστολής:

«Εν Αιγίω τη Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2019

Προς Το Μικτόν Ορκωτόν Εφετείον Θεσσαλονίκης

Εντιμότατε Κύριε Πρόεδρε,

Πληροφορηθέντες, ότι εις την Θεσσαλονίκην, ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφετείου, δειξάγεται κατ’ αυτάς δίκη με κατηγορουμένους τον Πανοσιολογιώτατον Αρχιμ. Π. Μεθόδιον, Καθηγούμενον της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου του Αγίου Όρους και τινας εισέτι Μοναχούς – Αδελφούς της σεβασμίας ταύτης Ιεράς Μονής, σχετικώς με το περιστατικόν εκρήξεως, ήτις έλαβε χώραν εις τας Καρυάς εν έτει 2013, επιτρέψατε εις την ελαχιστότητά μας να Σας τονίσωμεν, ότι τόσον ο Πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος π. Μεθόδιος, όσον και οι λοιποί Αδελφοί της σεβασμίας ταύτης Μονής αποτελούν σέμνωμα της Μητρός ημών Εκκλησίας, ανεκτίμητον δε έμψυχον θησαυρόν του Αγιωνύμου Όρους! Σας διαβεβαιούμεν, ότι διακονούν την Αγίαν Ορθοδοξίαν μας τόσον ευπίστως, όσον και θεοφιλώς, καθ’ όσον είναι πιστοί διάκονοι του Νυμφίου της Εκκλησίας και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, ταπεινοί δε ασκηταί, αγνοί κατά τε το σώμα και την καρδίαν των! Αποτελούν σέμνωμα της Μοναχικής Πολιτείας! Ταύτα εθεωρήσαμε χρέος να Σας γνωρίσωμεν εν βάρει της αρχιερατικής ημών συνειδήσεως.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ».

Πηγή: https://www.elora.gr/portal/arxeio/3109-varysimanti-epistoli-tou-mitropoliti-kalavryton-pros-to-meikto-orkoto-efeteio-thessalonikis

Απρίλιος 7, 2019

Χωρίς φόβο και πάθος – «Ναυπάκτου Ιερόθεος».

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ «ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ»

Εν δυνάμει ακέφαλες, εάν δεν υπακούουν στον «Οικουμενικό», ανακήρυξε ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος Βλάχος τις 8 Εκκλησίες που έλαβαν την Αυτοκεφαλία τους από το «Οικουμενικό» Πατριαρχείο. Αυτές είναι: Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλ­γαρίας, Γεωργίας, Ἑλλάδος, Πολωνίας, Ἀλβανίας, Τσεχίας καί Σλοβακίας. Και αν αναρωτιόμαστε τι σόι Αυτοκεφαλία είναι αυτή που πρέπει να συμφωνεί με αυθαιρεσίες, ο κ. Ιερόθεος μας εξηγεί ότι οι Εκκλησίες αυτές έχουν την Αυτοκεφαλία τους «τῷ καλῷ τῆς οἰκονομίας χρήσασθαι τρόπῳ». Αυτό για τον κ. Ιερόθεο σημαίνει «όπως είναι καλό και χρήσιμο» για το «Οικουμενικό» Πατριαρχείο. Δόξα τω Θεώ που η «Πρωτόθρονη Ἐκκλησία» με τις «ἰδιαίτερες προνομίες καί ἁρμοδιότητες» καταδέχτηκε έως τώρα να μας επιτρέπει να υπάρχουμε, αλλά για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε θα πρέπει να λέμε σε όλα «ναι». Κακώς λοιπόν βιάστηκαν κάποιες από τις παραπάνω Εκκλησίες να πάρουν θέση στο Ουκρανικό ζήτημα, έπρεπε να περιμένουν την συμβουλή του κ. Ιερόθεου διότι τώρα κινδυνεύουν να μείνουν ακέφαλες!

Ο λόγος για τον οποίον κινδυνεύουμε μαζί με άλλες 7 Εκκλησίες να χάσουμε το… κεφάλι μας είναι ο εξής: «Ἡ μή ἀποδοχή τοῦ τρόπου ἐκδόσεως τοῦ Πατριαρχικοῦ Τόμου γιά τήν Αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας, θά θέση σέ ἀμφι­σβήτηση τίς Αὐτοκεφαλίες τῶν ὀκτώ ἄλλων ὑφισταμένων Αὐτο­κεφά­λων Ἐκκλησιῶν, συμπεριλαμβανομένης καί τῆς Αὐτοκεφαλίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Διότι αὐτές οἱ Αὐτοκεφαλίες χορηγήθηκαν μόνον ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο

Ας προσέξουμε εδώ τις λέξεις που χρησιμοποιεί ο κ. Ιερόθεος. «Κάθε λέξη ἔχει τήν σημασία της» έγραψε άλλωστε και ο ίδιος. Γράφει λοιπόν: «Ἡ μή ἀποδοχή τοῦ τρόπου ἐκδόσεως τοῦ Πατριαρχικοῦ Τόμου γιά τήν Αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας…». Σα να πρέπει να είναι αυτό το θέμα μας, ο τρόπος, και όχι ότι δόθηκε πατριαρχικός τόμος αυτοκεφαλίας σε αμετανόητους σχισματικούς, καθηρημένους, ουνιτίζοντες και αυτοχειροτόνητους ΔΙΠΛΑ στην Κανονική Εκκλησία η Οποία τώρα εκτοπίζεται και διώκεται εξ’ αιτίας τους και εξ’ αιτίας του πατριάρχη Βαρθολομαίου. Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου όμως σε όλη του αυτήν την παρέμβαση για το Ουκρανικό κάνει αυτό ακριβώς το πράγμα, ασχολείται με νομοτεχνικά ζητήματα για να κατοχυρώσει τον τρόπο αυθαιρεσίας του «Οικουμενικού» Πατριαρχείου αποφεύγοντας επιμελώς την ουσία. Αξίζει να σημειωθεί σε αυτό το σημείο ότι αυτή η παρέμβαση έγινε την ώρα που οι σχισματικοί σουλατσάρουν για δεύτερη φορά στο Άγιον Όρος ψάχνοντας για νέα θύματα, και την ώρα που αντιπροσωπεία του «Οικουμενικού» Πατριαρχείου -Γαλλίας Εμμανουήλ και Αδριανουπόλεως Αμφιλόχιος- είχε συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο για να συζητήσουν «πως σκοπεύει να τοποθετηθεί η Εκκλησία της Ελλάδος στο ζήτημα της αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ουκρανίας». Ξεκάθαρα η παρέμβαση αυτή του κ Ιεροθέου Βλάχου εντάσσεται μέσα σε αυτό το πλαίσιο της προσπάθειας του «Οικουμενικού» Πατριαρχείου να τουμπάρει την Εκκλησία της Ελλάδος.

Πρόκειται όμως για Εκκλησίες οι οποίες στην πλειονότητά τους (Ελλάδα, Σερβία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Αλβανία) βρίσκονταν στην σφαίρα του «Οικουμενικού» Πατριαρχείου μέχρι τουλάχιστον τα τέλη του 18ου αιώνα. Τότε το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως επεκτεινόταν σε όλη την Μικρά Ασία, σε όλη την Βαλκανική Χερσόνησο (εκτός Μαυροβουνίου) και στα γύρω νησιά. (περιγραφή Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς) Από τον 19ο αιώνα όμως και μετά, καθώς πολλές από αυτές τις περιοχές άρχισαν να αποτινάσσουν από πάνω τους τον Τουρκικό ζυγό και να ανεξαρτητοποιούνται, άρχισαν παράλληλα να δημιουργούνται και ανεξάρτητες Τοπικές Εκκλησίες. Τί έκαναν λοιπόν; Ζήτησαν από την Μητέρα Εκκλησία να τους δώσει ανεξαρτησία. Αυτό, ο Μητροπολίτης Ιερόθεος το θεωρεί «απόδειξη» ότι οι Εκκλησίες αυτές αναγνωρίζουν κάποιο ειδικό προνόμιο στο «Οικουμενικό» Πατριαρχείο που δεν έχει καμμία άλλη Εκκλησία, δηλαδή, να χορηγεί και να ανακηρύσσει Αυτοκεφαλίες. Γράφει:

«Εἶναι γνωστόν ὅτι ὅλα τά νεώτερα Πατριαρχεῖα κατά τόν 19ο καί 20ό αἰώνα ἀπέκτησαν τίς Αὐτοκεφαλίες τους καί τίς Πατριαρχικές ἀξίες τους ἀπό τήν Πρωτόθρονη Ἐκκλησία Νέας Ρώμης καί Κωνσταντινουπόλεως (Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο), ὕστερα ἀπό αἴτησή τους, ἤ αἴτηση τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας τους. Αὐτό σημαίνει ὅτι οἱ Ἐκκλησίες αὐτές ἀνεγνώρισαν ἐν τοῖς πράγμασι τήν ἁρμοδιότητα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νά χορηγῆ-ἀνακηρύσση Αὐτοκεφαλίες καί Πατριαρχικές ἀξίες

Δεν έκαναν όμως τίποτε άλλο από αυτό που προβλέπουν οι Κανόνες, να ζητήσουν από την Μητέρα τους Εκκλησία την ανεξαρτησία τους, όπως θα έπρεπε να κάνει το ίδιο (εάν το επιθυμούσε) και η Εκκλησία της Ουκρανίας από την δική της Μητέρα Εκκλησία, την Εκκλησία της Ρωσσίας. Αξίζει δε να αναφέρουμε εδώ πώς παρουσίασε ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς στην αναφορά του προς την Δεύτερη Σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας εκτός Ρωσίας (ROCOR) το 1938 την παραχώρηση αυτονομίας, και σταδιακά πλήρους ανεξαρτησίας, στις Εκκλησίες αυτές από το «Οικουμενικό» Πατριαρχείο : «Αν και απρόθυμα, υπό αυτές τις συνθήκες οι Οικουμενικοί Πατριάρχες επέτρεψαν την αυτονομία των Εκκλησιών…» Το αναφέρω αυτό διότι κάποιοι «Πατριαρχικοί κύκλοι» διαφημίζουν συνεχώς ότι όλα τα έκαναν και τα κάνουν για κάποιον ανώτερο σκοπό: «την ευταξίαν, την ειρήνην, την αγάπην, την ενότητα», ενώ γίνεται ολοένα και περισσότερο σαφές ότι τίποτε από αυτά δεν ισχύει.

Ο «γκουρού» της Θεολογίας στην Ελλάδα κ. Ιερόθεος απειλεί τις Τοπικές Εκκλησίες με αριστοτεχνικό τρόπο. Ποιός θα το πίστευε, ότι ο Ναυπάκτου Ιερόθεος θα ξεπέρναγε ακόμη και αυτόν τον Πάπα. Εάν δηλαδή αύριο το «Οικουμενικό» Πατριαρχείο αποφασίσει να δώσει Αυτοκεφαλία και στην λεγόμενη «Μακεδονική Εκκλησία» των σχισματικών Σκοπιανών, θα πρέπει όλοι εμείς να κάνουμε και πάλι τουμπεκί ψιλοκομμένο, διότι ο «Οικουμενικός» Πατριάρχης θα το κάνει «με τον ίδιο τρόπο» και διότι «μόνο αυτός μπορεί να το κάνει». Είναι αξιοσημείωτο ότι η προσέγγιση αυτή του κ. Ιερόθεου προϋποθέτει τρία πράγματα: α) την εξίσωση των Τοπικών Εκκλησιών με τους σχισματικούς ή/και όποιους άλλους ξέμπαρκους β) την διαβάθμιση των Εκκλησιών σε ανώτερες και κατώτερες, με ανώτερη όλων φυσικά το «Οικουμενικό» Πατριαρχείο, γ) την διαβάθμιση κατοχής και διαχείρισης της Αληθείας ανάλογα με τον βαθμό εξουσίας, με απόλυτο κάτοχο και διαχειριστή πάντα τον «Οικουμενικό» Πατριάρχη. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο κ. Ιερόθεος ξέθαψε τον Πατριαρχικό Τόμο του 1850 για να μας πει:

«Ἐν τοῖς συμπίπτουσιν ᾽Εκκλησια­στικοῖς πράγμασι, τοῖς δεομένοις συσκέψεως καί συμπράξεως πρός κρείττονα οἰκονομίαν καί στηριγμόν τῆς ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, ἤρεσεν, ἵνα ἡ μέν ἐν ῾Ελλάδι Ἱερά Σύνοδος ἀναφέρηται πρός τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην καί τήν περί αὐτόν Ἱεράν Σύνοδον· ὁ δέ Οἰκουμενικός Πατριάρχης μετά τῆς περί αὐτόν Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, παρέχῃ προθύμως τήν ἑαυτοῦ σύμπραξιν, ἀνακοινῶν τά δέοντα πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς ᾽Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος».

Ο κ. Ιερόθεος, όπως έκανε και σε προηγούμενη παρέμβασή του, κατηγορεί ευθέως τους Ρώσσους για όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ουκρανία αλλά και για την σημερινή διχόνοια στον Ορθόδοξο κόσμο γενικώς διότι, όπως λέει, υπονόμευσαν την συζήτηση για τον τρόπο ανακηρύξεως μιας Εκκλησίας σε Αυτοκέφαλη, με αποτέλεσμα το κείμενο που συζητούσαν να μην καταλήξει στην «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο» (το ψευδοσύνοδος τέλειωσε από τον κ. Βλάχο) όπου εκεί θα έπαιρναν μία τελική απόφαση και το θέμα θα ξεκαθαριζόταν. «Χάθηκε αὐτή ἡ εὐκαιρία γιά τήν ἐπικράτηση τῆς ἑνότητας μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί γιά τήν ἀκρίβεια ὑπονομεύθηκε ἡ ἐκκλησιαστική ἑνότητα.», έγραψε ο κ. Ιερόθεος.

Στην ψευδοσύνοδο όμως θα συζητούσαν για την απονομή Αυτοκεφαλιών σε Κανονικές Εκκλησίες, όχι σε σχισματικούς. Ο Ναυπάκτου Ιερόθεος όμως τον Δεκέμβριο του 2018 δικαιολόγησε την ενέργεια του «Οικουμενικού» Πατριάρχη να παραχωρήσει «Τόμο Αυτοκεφαλίας» σε σχισματικούς λέγοντας [από την παραπάνω παραπομπή]: «ἀφοῦ δέν ἐγκρίθηκε τό κείμενο περί ἀνακηρύξεως τοῦ Αὐτοκεφάλου, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἐφήρμοσε τήν πρακτική μέ τήν ὁποία οἱ Ἐκκλησίες τά νεώτερα χρόνια ἀπέκτησαν τήν Πατριαρχική ἀξία καί τιμή, δηλαδή μέ Πατριαρχικούς Τόμους, μέ τήν προϋπόθεση νά ὁλοκληρωθῆ αὐτή ἡ διαδικασία στήν Μέλλουσα Πανορθόδοξη Σύνοδο.» !!!!!

Ο κ. Ιερόθεος επιπλέον, λέγοντας ότι οι Ρώσσοι φταίνε και ότι τα πράγματα θα ήταν αλλιώς αν είχε γίνει αυτό ή το άλλο, μας παραπέμπει σε μία πιθανή κατάσταση και μας την παρουσιάζει ως απτό αποδεικτικό στοιχείο για να υποστηρίξει ότι ο πατριάρχης Βαρθολομαίος σε εκείνη την περίπτωση δεν θα τα έκανε γης μαδιάμ. Εμείς όμως έχουμε την απτή απόδειξη ότι αυτός που διεκδικεί τον ρόλο του πάπα της Ανατολής όντως τα έκανε γης μαδιάμ κι αυτό από μόνο του δικαιώνει τελικά την στάση της Εκκλησίας της Ρωσσίας να μην συμφωνήσει στο να αναγράφεται μόνο η υπογραφή του «Οικουμενικού» Πατριάρχη αλλά «ὅλοι οἱ Προκαθήμενοι πρέπει νά ὑπογράφουν τόν Τόμον τοῦ Αυτοκεφάλου ἤ τοὐλάχιστον «καί» ἡ Ἐκκλησία-Μήτηρ» [από την παραπάνω παραπομπή]. Θα πρέπει δε να μας εξηγήσει ο κ. Ιερόθεος ποια ακριβώς στάση θα έπρεπε να κρατήσουν οι Ρώσσοι στην Προπαρασκευαστική Διάσκεψη τον Δεκέμβριο του 2009, όταν ήδη γνώριζαν, τουλάχιστον από το 2006, ότι το «Οικουμενικό» Πατριαρχείο ανακατευόταν με ύπουλο τρόπο στις υποθέσεις Tης.

Τί δουλειά είχε Μητροπολίτα μου να ξεσηκώνει τον κόσμο ο Έντμοντον Ιλαρίων (ο ένας από τους δύο έξαρχους του «Οικουμενικού» Πατριαρχείου) στην Ουκρανία το 2006 (ή και πιο πριν); «Ο Επίσκοπος Ιλαρίων, ένας από τους αποφοίτους μας της Θεολογικής Ακαδημίας Κιέβου, ο οποίος σπούδασε στην Ελλάδα, έγινε δεκτός στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και ήδη κάθισε εδώ, τέσσερις μήνες ίσως και παραπάνω, ξεσηκώνοντας τις καρδιές και τα μυαλά των ανθρώπων στο Λβοφ και στο Κίεβο.» [μακαριστός Μητροπολίτης Κιέβου και Πάσης Ουκρανίας Βλαδίμηρος]

Μάντης ήτανε ο Έντμοντον Ιλαρίων που έλεγε από τότε (πάνω από μία δεκαετία) στους σχισματικούς (ψευδοπατριαρχείο Κιέβου και «Αυτοκέφαλη Εκκλησία» του αυτοχειροτόνητου) ότι : «η Ουκρανία δεν ήταν ανεξάρτητο κράτος και επομένως θα μπορούσε να υπακούει την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά τώρα η ίδια η λογική των πραγμάτων απαιτεί να μην συνεχιστεί άλλο αυτό και εάν το Πατριαρχείο Κιέβου και η Αυτοκέφαλη Εκκλησία το επιθυμούν, πρέπει να ενωθούν και να υποκλιθούν στο ωμοφόριο της Παναγιότητάς του.»; [μακαριστός Μητροπολίτης Κιέβου και Πάσης Ουκρανίας Βλαδίμηρος]

Πόσο ανόητες θεωρείτε τις Εκκλησίες της Ουκρανίας και της Ρωσσίας που από τότε έβλεπαν αυτό που βλέπουμε κι εμείς σήμερα; «Αυτό σημαίνει ότι κάθεται ήσυχα μέχρι μια καθορισμένη στιγμή, και τότε θα προκαλέσει πρόβλημα στην Εκκλησία μας και στην Ορθοδοξία γενικά στην Ουκρανία.» [μακαριστός Μητροπολίτης Κιέβου και Πάσης Ουκρανίας Βλαδίμηρος] Και μας πλασάρετε την γνωστή αμερικανική προπαγάνδα ότι για όλα φταίνε οι Ρώσσοι, κάνοντας το άσπρο μαύρο και βάζοντάς μας να κάνουμε παράλογους συνειρμούς για να συμφωνήσουμε μαζί σας. Τι καλά που θα ήταν εάν αυτή η εμμονή σας στα «προνόμια» του «Οικουμενικού» Πατριαρχείου «που θίχτηκαν» ήταν η ίδια με τα θέματα της Πίστεως. Για τα θέματα της Πίστεως, που τσαλαπατιέται κάθε μέρα, δεν σας έχουμε δει να απευθύνετε επιστολή στην ΔΙΣ. Μόνο να θεολογείτε στον αέρα σας έχουμε δει για να κερδίσετε την εμπιστοσύνη μας.

Ο Ναυπάκτου Ιερόθεος σε αυτήν την επιστολή του προς την ΔΙΣ μας έδωσε από την αρχή την εντύπωση ότι ετοιμαζόταν για ένα πολύ μεγάλο και σοβαρό ταξίδι. Ίσως για να μας κάνει να ψαρώσουμε από τις πολλές του «γνώσεις». Μας έδειξε τις αποσκευές του, μας έδειξε και το διαβατήριό του, αλλά όταν ήρθε η ώρα να μας δείξει και το εισιτήριο είδαμε ότι δεν το είχε. Για την ουσία του θέματος (χωρίς όμως να αναφερθεί στην εισπήδηση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην Εκκλησία της Ρωσσίας) ο θεολόγος αυτός δήλωσε άγνοια:

«Ὡς πρός τό θέμα τοῦ πῶς ἔγινε ἀποδεκτή ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἡ «Ἀρχιερωσύνη» τῶν Ἐπισκόπων πού «χειροτονήθηκαν» ἀπό τούς καθηρημένους Ἀρχιερεῖς καί τούς σχισματικούς ἤ «αὐτοχειροτονήτους», ἡ Ἐκκλησία μας πρίν λάβη κάποια ἀπόφαση, θά πρέπει νά ἐρωτήση τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο γιά τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖον ἀποκατέστησε τούς «Ἀρχιερεῖς» αὐτούς

Και αναρωτιέται κανείς. Που ζει ο κ. Ιερόθεος; Την απάντηση του «Οικουμενικού» Πατριάρχη στην Εκκλησία της Αλβανίας δεν την έχει διαβάσει; Είναι δυνατόν ο μεγάλος αυτός θεολόγος να μην την έχει διαβάσει την στιγμή που η ιταλική της μετάφραση εντάχθηκε στην κατηγορία των κειμένων Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας; Μήπως τελικά συμφωνεί με τα ψεύδη αυτής της επιστολής; Η ψευδής αναφορά -ανάμεσα στις τόσες άλλες- στο Μελιτιανό Σχίσμα δείχνει ότι ο «Οικουμενικός» έπραξε σωστά; Δεν διαβάζουμε τι γίνεται αυτήν την στιγμή στην Ουκρανία; Δεν βλέπουμε να γίνονται κατασχέσεις των Ναών της κανονικής Εκκλησίας με βία και αθέμιτους τρόπους; Δεν βλέπουμε να διενεργείται μπροστά στα μάτια μας ένα ενορχηστρωμένο σχέδιο ΔΙΩΓΜΟΥ της Κανονικής Εκκλησίας; Δεν βλέπουμε να ωθούνται Ορθόδοξοι εκτός Εκκλησίας -σε αχειροτόνητους, καθηρημένους, αμετανόητους και μη αποκατεστημένους από την Μητέρα Εκκλησία όπως ορίζουν οι Κανόνες- με την βούλα του Πατριάρχη; Και να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι όλοι κινούνται προς ένωση με τους Ουνίτες.

Φτάνει στο σημείο ο Ναυπάκτου Ιερόθεος να μας πει ότι θα πρέπει να αποδεχθούμε τους σχισματικούς μέχρι να γίνει Οικουμενική Σύνοδος. Και μας το λέει αυτό την ώρα που ενώ αρκετές Εκκλησίες έχουν ζητήσει ακριβώς αυτό το πράγμα, ο «Οικουμενικός» Πατριάρχης το αρνείται διότι αυτήν την στιγμή δεν του βγαίνουν τα κουκιά. Μας ζητάει δηλαδή ο κ. Ιερόθεος να κάνουμε την αμαρτία έως ότου γίνει μία «Οικουμενική Σύνοδος» (από αυτές που ξέρει να κάνει ο κ. Βαρθολομαίος για να εξασφαλίζει την συναίνεση) η οποία θα βαπτίσει την αμαρτία αρετή και αυτό θα πιάσει και αναδρομικά! Έως τότε, αλλά και για πάντα -διότι η αλήθεια δεν αλλάζει όσα μαγειρέματα κι αν κάνει ο «Οικουμενικός»- θα πρέπει να ευνουχίσουμε τους εαυτούς μας από κάθε έλεγχο της συνείδησής μας, θα πρέπει να αγνοήσουμε τους Πατέρες: «ὁ «κοινωνῶν ἀκοινωνήτω, ἀκοινώνητος ἔσται», διότι αυτό θέλει ο Μεγάλος και ο Τρανός, ο «Οικουμενικός» μας Πατριάρχης.

Οι στιγμές που ζούμε αδέλφια είναι ανήκουστες, είναι Aποκαλυπτικές. Ένας, έως τώρα, σεβαστός θεολόγος του επιπέδου του κ. Ιεροθέου μας ζητά να θάψουμε την συνείδησή μας για τα «πρωτεία» του μασονοκίνητου και αμερικανοκίνητου «Οικουμενικού» Πατριαρχείου, την ‘Νέα Πόρνη Βαβυλώνα’ της Αποκαλύψεως.

Χρησιμοποιεί ακόμη και τις κακώς λεγόμενες «Νέες Χώρες» για να απειλήσει / προειδοποιήσει με τον γνωστό του νομικίστικο τρόπο την Εκκλησία της Ελλάδος:

«Αὐτό τό θέμα, πού ἀφορᾶ τήν χορήγηση τῆς Αὐτοκεφαλίας στήν Οὐκρανία, δέν μπορεῖ νά τεθῆ σέ ψηφοφορία στήν Ἱεραρχία, διότι σέ μιά τέτοια περίπτωση θά εἰσέλθουμε σέ ὑπόθεση ἄλλης Ἐκκλησίας, καί μάλιστα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πα­τριαρχείου, ὅταν μάλιστα Αὐτό διατηρεῖ καί «τό ἀνώτατον κανονικόν δικαίωμα» στίς Ἐπαρχίες «τοῦ Ἁγιωτάτου Ἀποστολικοῦ καί Πατριαρχικοῦ Θρόνου» ἐν Ἑλλάδι, στίς λεγόμενες Νέες Χῶρες

ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΙ «ΝΕΕΣ ΧΩΡΕΣ» ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΩΣ ΜΟΧΛΟΣ ΠΙΕΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΚΑΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ -ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ- ‘ΔΙΚΟ ΜΑΣ’. Τελικά η Εκκλησία της Ελλάδος πρέπει να είναι η κατώτερη ανάμεσα και σε αυτές τις 8, διότι ούτε σε ψηφοφορία δεν Της επιτρέπεται να θέσει το θέμα.

Είναι ο ίδιος που για τις ‘Νέες Χώρες’ έλεγε το 2016 περιγράφοντας τα τεκταινόμενα στην ψευδοσύνοδο: (από το 8.07 περίπου) «…Υπήρχε μία ατμόσφαιρα τις προηγούμενες ημέρες επειδή συζητούσαμε το θέμα της Αυτονομίας, που σημαίνει, μερικές περιοχές έχουν την δυνατότητα να ζητήσουν από την Μητέρα Εκκλησία -και φυσικά μετά και από το Πατριαρχείο που είναι οι λεγόμενες Νέες Χώρες- να δώσουν μια Αυτονομία, δηλαδή, να μην υπάγονται στην Εκκλησία της Ελλάδος αλλά να έχουν μία δική τους αυτόνομη διοίκηση. Και υπήρξε, υπήρχε αυτή η ατμόσφαιρα ότι επειδή συζητούμε το θέμα της Αυτονομίας, ενδεχομένως να υπάρχει στο βάθος του μυαλού του Οικουμενικού Πατριαρχείου τις χώρες αυτές, δηλαδή εννοώ την Ήπειρο, την Μακεδονία, την Θράκη και τα νησιά του Βορείου Αιγαίου, να δοθούν Αυτονομία και να υπάγονται .. στο Πατριαρχείο. Αυτό ο Πατριάρχης .. το ξεκαθάρισε σήμερα ότι δεν είχε ποτέ στο νου του κάτι τέτοιο, ότι θα σεβαστεί το status quo δηλαδή αυτό το οποίο ισχύει μέχρι σήμερα και εφόσον δόθηκε ο Τόμος να είναι Αυτοκέφαλη η Εκκλησία της Ελλάδος, και εφόσον δόθηκε η Πράξη αυτές οι Μητροπόλεις που είναι Μητροπόλεις του Οικουμενικού Θρόνου στην Ελλάδα να διοικούνται από την Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος, δεν είχε, δεν έχει και ούτε στο μέλλον θα κάνει κάτι διαφορετικό. Θα παραμείνει αυτό το καθεστώς. Εκεί ακριβώς παρενέβην και τον ευχαρίστησα και του είπα ότι κι εμείς σεβόμαστε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, δεν έχουμε κάτι τέτοιο στο μυαλό μας, έχουμε σεβασμό στον Πατριάρχη και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η Εκκλησία της Ελλάδος είναι, όπως λέγεται, «αδελφή Εκκλησία» με το Οικουμενικό Πατριαρχείο αλλά ταυτόχρονα θεωρούμε και μεγάλη τιμή διότι είναι και θυγατέρα, και μάλιστα μια θυγατέρα της Πρωτόθρονης Εκκλησίας

Τελικά, πότε έλεγε την αλήθεια ο Ναυπάκτου Ιερόθεος; Τότε ή τώρα; Εφόσον «δεν έχει κάτι τέτοιο στο μυαλό του» τότε γιατί επαναφέρει το θέμα σήμερα, και μάλιστα ζητώντας στην ουσία από την Εκκλησία της Ελλάδος να είναι η πρώτη που θα ανοίξει επισήμως την αυλαία του σχίσματος, επιτρέποντας ταυτόχρονα να εγκατασταθεί στην ζωή της Εκκλησίας ένα άσχημο προηγούμενο εισπήδησης μιας Εκκλησίας σε μία άλλη; Εάν η Εκκλησία της Ελλάδος σιωπήσει μπροστά σε αυτήν την κατάφωρη εισπήδηση του «Οικουμενικού» Πατριαρχείου στην Εκκλησία της Ρωσσίας, δεν θα υπονομεύει και δεν θα χειροτερεύει την ίδια Της την θέση ομηρίας στο «Οικουμενικό» Πατριαρχείο; Είναι δυνατόν ο Ναυπάκτου Ιερόθεος να θεωρεί «εισπήδηση» την τοποθέτηση μίας Αυτοκέφαλης Εκκλησίας και να μην θεωρεί κατάφωρη εισπήδηση αυτό που έκανε το «Οικουμενικό» Πατριαρχείο;

Δεν θα επιτρέψουμε άλλο η Εκκλησία της Ελλάδος να είναι το ΚΛΩΤΣΟΚΟΥΔΟΥΝΟ του «Οικουμενικού» Πατριαρχείου. Ζητούμε και απαιτούμε από την Εκκλησία της Ελλάδος να σταθεί στο πλευρό των διωκόμενων αδελφών στην Ουκρανία. Θέλουμε η Εκκλησία της Ελλάδος να είναι Υπέρμαχος της Αληθείας και να ομοιάσει ο βίος Της με τους βίους των Αγίων που κοσμούν την Αγία του Χριστού Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία.

***

Φαίη.

Πηγή: https://tasthyras.wordpress.com/2019/04/06/%cf%87%cf%89%cf%81%ce%af%cf%82-%cf%86%cf%8c%ce%b2%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%80%ce%ac%ce%b8%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%b1%cf%85%cf%80%ce%ac%ce%ba%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b9%ce%b5%cf%81%cf%8c%ce%b8/

Απρίλιος 5, 2019

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΠΑΪΣΊΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ : ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΝΑ ΣΥΝΗΓΟΡΗΣΕΙ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑΣ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ

(Σημ. Αντί να καταδικάζη τον Πατριάρχην Κων/λεως για τα αντικανονικά και ανορθόδοξα έργα Tου, ο Σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου, εν αντιθέσει προς τα άλλα Πατριαρχεία και τις Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, όλως αντιπατερικῶς τον στηρίζει με την επιστολή που έστειλε στην Δ.Ι.Σ. για το Ουκρανικό θέμα (βλ. parembasis.gr/files/NI-DIS-30-March-2019.pdf).
Αυτό εκφράζει το άρθρο που δημοσιεύουμε και που επισημαίνει την ανατροπή του ορθοδόξου κύρους που εἶχε μέχρι σήμερα. Ν.Γ.Σ.)

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ TRIKLOPODIA.GR

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΠΑΪΣΊΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ

Δεν είναι η πρώτη φορά που μας εκπλήσει ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου όχι μόνο εξ απόψεως αρμοδιότητος που ενώ δεν συμμετέχει ως τακτικό ή αναπληρωματικό μέλος στις Συνοδικές Επιτροπές Διαχριστιανικών Σχέσεων, καθώς, και Δογματικών και Κανονικών Ζητημάτων, ούτε βάβαια, εφέτος στην Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, εν τούτοις στην κρίσιμη αυτή στιγμή των εκκλησιαστικών πραγμάτων με την Ουκρανική αυτοκεφαλία καταφέρνει και να γνωμοδοτήσει κατά τέτοιο τρόπο που με το κύρος του θεωρητικά σπουδαίου θεολόγου όχι όμως και της ορθόδοξης αγιοπατερικής διάκρισης, αφού τελικά δίνει άφεση στην Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως να προχωρήσει σε ότι ανορθόδοξο και αντικανονικό προωθεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο επί του Ουκρανικού θέματος ως και άλλοτε έπρεξε και με το βιβλίο του σχετικά με την Κολυμβάρια ψευτοσύνοδο με το οποίο οπωσδήποτε άφησε ανοικτά θέματα και έτσι τελικά όπως πάντοτε εξυπηρετεί τις μη ορθόδοξες σκοπιμότητες του Οικουμενικού Θρόνου στο οποίο παρέχει τις καλύτερες υπηρεσίες ως να ήταν ο καλύτερος μισθωτός σύμβουλος. Οποία τραγωδία οι επίσκοποι να στηρίζουν ότι παράνομο και ανορθόδοξο!

Η εποχή μας δεν διακρίνεται μόνο από θεολογική πενία. Διακρίνεται από εκκλησιαστικούς άνδρες που ο λόγος τους να μην αφήνει ανοιχτά για το μέλλον ζητήματα με τον “περισπούδαστο θεολογικό” λόγο τους αλλά να έχουν την δυνατότητα να δημιουργούν τις προϋποθέσεις εκείνες που να κάνουν την Εκκλησία να συγκροτεί Σύνοδο ώστε να λύνει άμεσα τα θέματά της. Δυστυχώς, ο άγιος Ναυπάκτου ενώ έχει την δυνατότητα να συγγράφει βιβλία δεν έχει και το χάρισμα εκείνο που είχαν οι Άγιοι Πατέρες να αντιστέκεται σε ότι προκαλεί προβλήματα στην Εκκλησία, ακόμη και αν τα θέματα αφορούν την Ορθοδοξία ως Κανόνος Αληθείας, και τελικά -πως τα καταφέρνει;- στηρίζει το Οικουμενικό Πατριαρχείο στο ανόσιο έργο του να ισοπεδώνει την Ορθοδοξία!

Δεν θα ασχοληθώ με τα επιχειρήματα του Μητροπολίτου σχετικά με την εκκλησιαστική αυτοκεφαλία της Ουκρανίας. Αυτό θα το πράξουν μεγάλοι θεολόγοι, όπως ο πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης που πρέπει να δράσουν εν προκειμένω τάχιστα! Εδώ, τώρα έπρεπε να ήταν και ο διακεκριμένος αείμνηστος π. Ιωάννης Ρωμανίδης για να τους έβαζε όλους στην θέση τους. Αυτό που επίκειται είναι, μάλλον, να εξωθηθούν τα εκκλησιαστικά πράγματα στα άκρα, διότι όταν η θεολογική παιδεία είναι τελικά εγκεφαλική υπόθεση και δεν λειτουργεί για να δώσει λύσεις -απ’ αυτό φαίνεται, αν έχει κανείς διάκριση επομένως και αν έφτασε στο στάδιο του φωτισμού ή τελικά είναι άμοιρος φωτισμού- οδηγεί στο σχίσμα. Υπάρχει περίπτωση αυτή η θεολογική παιδεία να είναι καρπός φωτισμού; Σαφώς ΟΧΙ, είναι ψυχική δαιμονιώδης! Διότι είναι εγκεφαλική και μόνο καθώς αφήνει την Ορθοδοξία έρμαιο των αιρετικών Οικουμενιστών για μην λυθούν τα σοβαρά ζητήματα τώρα αλλά κάποτε σπρώχνοντάς τα εμείς στο μέλλον να τα λύσουν άλλοι. Τί πατερικό πνεύμα! Βαβαί, ύψος ορθοδόξου θεολογίας!

Πηγή: https://www.triklopodia.gr/%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%bc%ce%b1%ce%bd%ce%b4%ce%b9%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%b1%cf%8a%cf%83%ce%af%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b4%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%85-%cf%80/#

Απρίλιος 3, 2019

Δήλωση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ουκρανίας για την κατάσταση στην Ουκρανία

sinodos oukrania1

Η Ιερά Σύνοδος της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας του Πατριαρχείου Μόσχας κατά τη συνεδρία αυτής, της 3ης Απριλίου 2019, συζήτησε την κατάσταση, η οποία διαμορφώθηκε στην εκκλησιαστική ζωή της Ουκρανίας καθώς και στην ανά την Οικουμένη Ορθοδοξία εξαιτίας αντικανονικής απονομής από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως του Τόμου Αυτοκεφαλίας στη νεοσύστατη «Ορθόδοξο Εκκλησία της Ουκρανίας», και δηλώνει το εξής:

1. Διαπιστώνεται ότι εσφαλμένη αποδείχθηκε η ιδέα αντιμετωπίσεως του εκκλησιαστικού σχίσματος στην Ουκρανία δι ’απονομής του Τόμου Αυτοκεφαλίας στα αντικανονικά εκκλησιαστικά μορφώματα («Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία του Πατριαρχείου Κιέβου» και «Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία»). Ουδεμία των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών ανεγνώρισε αυτή την παράνομη πράξη του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως με ένα σεβαστό μέρος των κατά τόπους Εκκλησιών, ειδικότερα δε, της Αντιόχειας, της Ρωσίας, της Κύπρου, της Σερβίας, της Πολωνίας, της Αλβανίας και της Τσεχίας και Σλοβακίας, κατά το μέν ή το δε τρόπο, να έχει ήδη εκφράσει αντίθεσή τους στις αποφάσεις του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Οι κατά τόπους Εκκλησίες επίσης έχουν δηλώσει ότι δεν αναγνωρίζουν την νεοσύστατη «Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας», ούτε το έγκυρο των χειροτονιών αυτής της οντότητάς, απαγορεύοντας στον ιερό κλήρο τους κάθε ἐν προσευχαῖς κοινωνία ή συλλείτουργο με τους παράγοντές της. Συνεπώς, δεν υπήρξε η αποδοχή από την ανά την Οικουμένη Ορθοδοξία των ἐν λόγῳ πράξεων του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο επιχείρησε εμπράκτως τη νομιμοποίηση του σχίσματος. Επομένως, δεν αποτελεί οδό προς εκκλησιαστική ενότητα η νομιμοποίηση του σχίσματος. Υπενθυμίζεται ότι συμφώνως προς την ιστορικοκανονική παράδοση της Εκκλησίας, το αυτοκέφαλο χορηγείται μόνο σε ενωμένη Εκκλησία εντός των ορίων ενός συγκεκριμένου κράτους, και ουδόλως σε αποσχισθείσα του Σώματος της Εκκλησίας μερίδα.

2. Πρέπει να δεχθούμε ότι η προβαλλόμενη από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ιστορική και κανονική επιχειρηματολογία ως προς το δικαίωμά του να επεμβαίνει στα των άλλων κατά τόπους Εκκλησιών, κρίνεται ανεδαφική, επιτηδευμένη, ανυπόστατη, ερχόμενη σε αντίθεση με τους κανόνες της Εκκλησίας. Άρα, κανένα δικαίωμα δεν είχε το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως να παρεμβαίνει στα εκκλησιαστικά της Ουκρανίας. Οι πράξεις και η επιχειρηματολογία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο προέβη στην άρση του αναθέματος, το οποίο είχε επιβληθεί στον πρωταίτιο του ουκρανικού εκκλησιαστικού σχίσματος Φιλάρετο Ντενισένκο, αποδεχόμενο και την ιεραρχία της «Ουκρανικής Αυτοκεφάλου Ορθοδόξου Εκκλησίας», απ’ όπου λείπει απολύτως η αποστολική διαδοχή, επιμαρτυρούν το γεγονός, ότι το Φανάρι δεν έχει πλήρη κατανόηση της ουσίας των όσων έγιναν και γίνονται στο Ορθόδοξο περιβάλλον της Ουκρανίας. Στην πραγματικότητα, το ανάθεμα κατά του Φιλαρέτου Ντενισένκο δεν εξεδόθη επειδή ποθούσε το αυτοκέφαλο, όπως ισχυρίζεται το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, αλλά εξαιτίας του ανήθικου προσωπικού βίου του, της αμετανοησίας του στο βαρύ παράπτωμα δημιουργίας του σχίσματος εντός της Εκκλησίας, της συστάσεως μιας παράλληλης σχισματικής ιεραρχίας και ψευδο-εκκλησιαστικής δομής, η οποία καθ’ όλη τη διάρκεια της υπάρξεώς της αντιμετώπιζε και εξακολουθεί, υπό άλλο όνομα πλέον, να πολεμά την κανονική Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία, και τώρα μάλιστα απειλεί να διαλύσει την ενότητα μεταξύ των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών.

3. Διαπιστώνεται ότι οι ενέργειες του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην Ουκρανία επέφεραν σοβαρές ζημιές στην Ουκρανική Ορθοδοξία και απειλούν την Πανορθόδοξη ενότητα. Θεωρούμε ότι το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος προσωπικώς οφείλουν να παραδεχθούν το σφάλμα τους και να ενεργήσουν τα δέοντα προς διόρθωσή του. Ως διόρθωση του σφάλματος θα εδύνατο να είναι η άρση του Τόμου, η έκκληση στους σχισματικούς να μετανοήσουν την αμαρτία του σχίσματος και η σύγκληση της Πανορθοδόξου Συνάξεως προς συνοδική διευθέτηση του Ουκρανικού εκκλησιαστικού.

4. Εκ της εκκλησιαστικής πραγματικότητας στην Ουκρανία αποδεικνύεται ότι στους Ορθοδόξους χριστιανούς ο Τόμος ούτε ενότητα έφερε, αλλά ούτε ειρήνη ή γαλήνη, σε αντίθεση απ ‘ό,τι προ ενός έτους υποσχέθηκαν οι πρωτοστάτες αυτής της ιδέας εκ των εκκλησιαστικών και κρατικών κύκλων. Αντιθέτως, οι καρποί που απέδωσε ο Τόμος, είναι η βία, οι συγκρούσεις, οι αντιπαραθέσεις, τα δάκρυα και τα βάσανα των πιστών της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Όλα αυτά τα γεγονότα επιμαρτυρούν, ότι δεν αλλάζουν οι σχισματικοί με μία απλή νομιμοποίηση του σχίσματος, παραμένοντας εχθρικοί και επιθετικοί έναντι της Εκκλησίας. Μόνο η μετάνοια και η ειλικρινή παραδοχή από τους σχισματικούς των σφαλμάτων, που διέπραξαν εἰς βάρος της Εκκλησίας, και η επανένταξη στους κόλπους της, δύναται να φέρει την ποθούμενη ειρήνη και την ενότητα στα εκκλησιαστικά της Ουκρανίας.

5. Η βία, οι διακρίσεις και παραβάσεις των δικαιωμάτων των πιστών της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας έχουν ήδη βρεθεί στο πεδίο ενδιαφέροντος των διεθνών οργανισμών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ιδίως, αυτά είχαν απήχηση στην τελευταία αναφορά του Γραφείου του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Αυτές οι παραβάσεις νόμων, οι οποίες τυγχάνουν συχνά υποστηρίξεως των τοπικών αρχών, εκθέτουν το κράτος μας παγκοσμίως. Η βία, οι κατασχέσεις των Ιερών Ναών μας και άλλες παρανομίες δεν θα έχουν ως αποτέλεσμα την εκκλησιαστική ενότητα στην Ουκρανία. Είναι μια εσφαλμένη οδός και επομένως οφείλει κανείς να έχει κουράγιο να παραδεχθεί αυτό το σφάλμα. Με σεβασμό αιτούμεθα τις ἐν ενεργείᾳ αρχές να παύσουν την ανάληψη πλαστών πρωτοβουλιών για την αλλαγή δικαιοδοσίας των ενοριών μας, εφόσον λείπει η σχετική εσωτερική ζήτηση από τον κλήρο και τους ενορίτες μας. Φρονούμε ότι η εκστρατεία δυσφημήσεως της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο επιβολή απαγορεύσεως στον κλήρο της Εκκλησίας μας να έχει παρουσία στον στρατό, οι απόπειρες της με τη βία επιβολής της αλλαγής της ονομασίας της Εκκλησίας μας και άλλες παρόμοιες αντεκκλησιαστικές ενέργειες αποτελούν στρατηγικό λάθος των αρχών στον τομέα εσωτερικής πολιτικής και σταθερότητας του κράτους.

6. Έντονη αγωνία μας είναι η ποινική δίωξη εἰς βάρος του Πρωτοπρεσβυτέρου Βίκτωρα Ζεμλιανοΐ, του κληρικού της εκκλησιαστικής επαρχίας Ρόβνο της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Είναι η πρώτη φορά κατά τα χρόνια της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας να διώκεται ποινικά άνευ λόγου και να κατηγορείται για υποδαύλιση του θρησκευτικού μίσους ένας Ιερέας, ο οποίος προστατεύει τα δικαιώματα των πιστών και την ελευθερία του θρησκεύειν.

7. Αιτούμεθα τις κρατικές αρχές να μην αναμιγνύονται στα εκκλησιαστικά, να μην συντελούν με τις ενέργειές τους στην υποδαύλιση του θρησκευτικού μίσους, να ανακαλέσουν τις διατάξεις του υπ’ αρίθμ. 2673-VIII από 17.01.2019 Νόμου της Ουκρανίας που απαιτούν την αλλαγή ονομασίας της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας ως αντισυνταγματικές και οι οποίες προσκρούουν στους κανονισμούς της Ουκρανικής και της διεθνούς νομοθεσίας και τις βασικές αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών, καθώς να μην συνεργούν στις καταλήψεις ενοριών της Εκκλησίας μας με την παράνομη επανακαταχώρησή τους. Δεν χορηγεί την εξουσία στους άρχοντες ο Κύριος για να δημιουργούν διχόνοιες στην κοινωνία, αλλά για να διαφυλάττουν την ειρήνη και την ομόνοια μεταξύ όλων των πολιτών της χώρας.

8. Η έκκλησή μας στους παράγοντες της νεοσύστατης δομής της «Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας» να ανακαλέσουν στη μνήμη τους τα του Χριστού ότι δηλαδή, το χαρακτηριστικό των γνησίων χριστιανών είναι η αγάπη προς τον πλησίον (βλ. Ιω. 13,35). Όσο περισσότερη βία θα ασκήσετε κατά των πιστών μας σήμερα, τόσο πιο απόμακρη θα είναι η προοπτική της αποκαταστάσεως της εκκλησιαστικής ενότητας στην Ουκρανία. Με χριστιανική υπομονή βλέπουμε τα κλεισίματα των Ναών μας, τα οποία επιχειρείτε, καταφεύγοντας στη συνδρομή των πολιτικών, των κρατικών και ακόμη των παραστρατιωτικών ενίοτε δομών, καθώς και τις εκδιώξεις των κοινοτήτων μας, με αποτέλεσμα να αναγκάζονται αυτές να προσεύχονται στο υπαίθριο ή σε χώρους ακατάλληλους: «Λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν» (Α΄ Κορ. 4. 12,13). Με αυτή την υπομονή προσευχόμεθα ταπεινώς και αναμένουμε τη στιγμή, κατά την οποία η χριστιανική αγάπη θα επικρατήσει στο μίσος, την κακία και την έχθρα ώστε να μπορέσουμε να σας υποδεχθούμε στο κατώφλι της Εκκλησίας και να σας αγκαλιάσουμε ως αδελφούς και αδελφές, οι οποίοι επανήλθαν στο σπίτι τους.

9. Εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας σ’ εκείνες τις κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες, οι οποίες τάχθηκαν ήδη υπέρ της κανονικής εκκλησιαστικής τάξεως και δεν δέχθηκαν τη νομιμοποίηση του σχίσματος. Ευχαριστούμε επίσης τους ιερείς και πιστούς, οι οποίοι, αφού έχασαν τους Ιερούς αυτών Ναούς ως αποτέλεσμα της κατασχέσεως, έμειναν πιστοί στην Εκκλησία. Καλούμε τους κληρικούς και λαϊκούς της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας να βοηθούν και να παρέχουν υποστήριξη στους ιερείς και τις κοινότητες, οι οποίοι έχουν τους Ιερούς αυτών Ναούς κατειλημμένους, έχοντας υπ’όψη τα του Αγίου Αποστόλου Παύλου «Ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε, καὶ οὕτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ» (Γαλ. 6.2).

10. Κατ’ αυτές τις σωτήριες ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, έχοντας ήδη διανύσει το ήμισυ του δρόμου καθ΄ οδόν προς την μεγάλη εορτή της Λαμπρής του Χριστού Αναστάσεως, παρακαλούμε όλους να προσεύχεσθε για να διαφυλάττει ο Κύριος την ενότητα της Αγίας Ορθοδοξίας, να μας ενδυναμώσει να μένουμε σταθεροί υπερασπιζόμενοι την Αλήθεια του Θεού, να χαρίζει την ειρήνη, τη γαλήνη και την αλληλοκατανόηση στο Ουκρανικό κράτος μας και να ευλογεί όλους μας!

Πηγή: https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/27985-dilosi-tis-ieras-sunodou-tis-ekklisias-tis-oukranias-gia-tin-katastasi-stin-oukrania

Μάρτιος 29, 2019

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης: Ο Οικουμενισμός κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα

(Σημ. Μία προσωπική εμπειρία από τις πολλές που εἶχα σε επικοινωνία μαζί με τον Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη, είναι και αυτή που αναφέρεται στο άρθρο που ακολουθεῖ. Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος)

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΑΚΑΘΑΡΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ*

Μαρτυρία π. Ἐφραίμ Κατουνακιώτη στόν καθηγητή κ. Δημ. Τσελεγγίδη

Στή συνέχεια, θά πῶ κάτι, τό ὁποῖο ἔχει νά κάνει μέ προσωπική κατάθεση. Συνδεόμουνα ἐπί δεκαετίες μέ τόν π. Ἐφραίμ τόν Κατουνακιώτη, τοῦ ὁποίου τό ἦθος καί τό φρόνημα εἶναι ἐγνωσμένα. Εἶναι ἐγνωσμένο, ἐπίσης, ὅτι εἶχε κι αὐτός «πνευματική τηλεόραση». Ὅσον ἀφορᾶ ἐμένα, πολλές φορές πήγαινα μέ τήν πρόθεση, νά θέσω κάποια ἐρωτήματα πολύ συγκεκριμένα, μέ μία ἀξιολογική σειρά, καί χρησιμοποιώντας τό δικό μου λεξιλόγιο. Καί ὅταν πήγαινα κοντά του, χωρίς νά τοῦ θέσω κἄν τήν ἐρώτηση, μοῦ ἀπαντοῦσε μέ αὐτήν τή διαδοχή τῶν ἐρωτημάτων πού εἶχα καί μέ τό λεξιλόγιό μου. Τό λέω, ὡς προσωπική πείρα. Δέν ἀποτελεῖ κάτι καινοφανές. Αὐτό συνέβαινε καί μέ πολλούς ἄλλους.

Κάποτε, λοιπόν, νεαρός τότε καθηγητής στή Θεολογική, μιλᾶμε τώρα πρίν ἀπό τριάντα χρόνια, τοῦ εἶπα τό ἑξῆς. Ἐπειδή καί στή Θεολογική Σχολή, ἰδιαίτερα τῆς Θεσσαλονίκης, τό κλῖμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀνθεῖ, εἶχα κάποια ἔντονα προβλήματα καί ἐρωτήματα, ἐπειδή ἔβλεπα νά ἐκπροσωπεῖται ἀπό σεβαστούς, κατά τά ἄλλα, καθηγητές. Φυσικά, τόσο ἡ συνείδησή μου ὅσο καί οἱ γνώσεις μου ἀντιδροῦσαν μέν, ἤθελα ὅμως, πέρα ἀπό τήν ἐπιστημονική μου θέση, νά ἔχω καί τήν χαρισματική ἀπάντηση, πρᾶγμα τό ὁποῖο ἔκανα καί σέ πάρα πολλά ἄλλα θέματα.

Τόν ρώτησα, λοιπόν, ἐπί τοῦ συγκεκριμένου, μήπως μπορεῖ νά μοῦ πεῖ τί πρᾶγμα εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός. Μοῦ ἀπήντησε ἀπερίφραστα καί χωρίς καμμία δυσκολία: «Αὐτήν τήν ἐρώτηση, παιδί μου, μοῦ τήν ἔχει κάνει κι ἕνας ἀκόμη νωρίτερα ἀπό σένα. Ἐγώ, ἐδῶ πέρα ἐπάνω, βρίσκομαι σαράντα χρόνια στά βράχια. Ἔχω ξεχάσει καί τά ἑλληνικά μου»- σημειωτέον τελείωσε σχολαρχεῖο – «ἀλλά μ’ αὐτό τό θέμα δέν ἔχω ἀσχοληθεῖ. Γι’ αὐτό, ἐπειδή ἔπρεπε νά τό ἀπαντήσω, ἀφοῦ δέχτηκα ἐρώτημα καί δέν εἶχα καμμία γνώμη πάνω στό θέμα, πῆγα στό κελλί μου καί προσευχήθηκα καί ρώτησα τόν Χριστό νά μέ πληροφορήσει τί εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός. Πῆρα τήν ἀπάντησή του, ἡ ὁποία εἶναι, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει πνεῦμα πονηρίας καί κυριαρχεῖται ἀπό ἀκάθαρτα πνεύματα». Καί τόν ρώτησα, πῶς ἀκριβῶς πιστοποιήθηκε αὐτό. Μοῦ ἀπάντησε, πώς «μετά τήν προσευχή γέμισε τό κελλί μου ἀπό ἀφόρητη δυσωδία, ἡ ὁποία μοῦ ἔφερνε ἀσφυξία στήν ψυχή, δέν μποροῦσα νά ἀναπνεύσω πνευματικά». Τόν ρώτησα, ἄν αὐτό ἦταν ἕνα ἔκτακτο γεγονός γι’ αὐτόν ἤ ἄν ἔτσι τοῦ ἀπαντᾶ ὁ Χριστός σέ ἀνάλογες περιπτώσεις, καί μέ βεβαίωσε, ὅτι «σέ ὅλες τίς περιπτώσεις, πού εἶναι μπλεγμένες μέ μάγια, μέ ἀκάθαρτα πνεύματα, αὐτή εἶναι ἡ κατάσταση, στήν ὁποία μέ εἰσάγει. Μερικές φορές ὑπάρχει καί λεκτική ἀπάντηση, ἀλλά στήν προκειμένη περίπτωση, αὐτή ἦταν ἡ ἀπάντηση καί ἔχω ἀπόλυτη τή βε­βαιότητα, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός δέν ἔχει τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, ἀλλά τό πνεῦμα τό ἀκάθαρτο».

Αὐτό πού λέγω αὐτή τή στιγμή, θά μποροῦσε νά πεῖ κανείς, ἐνδεχομένως, ὅτι ἔχει χαρακτῆρα ἐντυπώσεων. Σᾶς πληροφορῶ, ὅτι χάρηκα πάρα πολύ, ἐπειδή αὐτό, πού εἶπε σέ μένα προσωπικά, τό εἶδα καταγραμμένο καί ἀπό τήν εὐλαβῆ συνοδεία
του, πού δημοσίευσε ἕναν τιμητικό Τόμο γύρω ἀπό τό πρόσωπό του, τήν πνευματικότητά του καί τά λόγια του. Πιστοποιεῖται λοιπόν καί ἀπό ἐκεῖ, ἀλλά ἐγώ τό διεσταύρωσα καί μέ ἄλλους ἀξιόπιστους θεολόγους, οἱ ὁποῖοι συνέβη νά τό ἀκούσουν προσωπικά. Δέν τό ἔχω πεῖ δημοσίᾳ μέχρι τώρα, ἀλλά τό ἔφεραν ἔτσι τά πράγματα, πού μέ ἀναγκάζουν νά τό πῶ. Βεβαίως, αὐτό ἔπαιξε ἀποφασιστικό ρόλο στή στάση μου ἀπέναντι στόν Οἰκουμενισμό. Ἐγώ, βεβαίως, ὡς καθηγητής, ὡς ἐπιστήμων, ὀφείλω σέ κάθε περίπτωση νά τό ἀνακρίνω τό θέμα μέ ἐπιστημονικά κριτήρια καί νά τεκμηριώνω τήν ἄποψή μου ἐπιστημονικά καί αὐτό κάνω καί στά μαθήματά μου, βῆμα πρός βῆμα. Ὅμως θεωρῶ πώς ἡ κατάθεση αὐτή εἶναι σημαντική, γιατί γίνεται μέ τρόπο χαρισματικό ἀπό ἕναν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος δέν γνωρίζει κάτι γύρω ἀπό αὐτό τό πρόβλημα, δέν ἔχει διαβάσει, δέν ἔχει ἀκούσει, ἀλλά καταθέτει τήν ἄμεση πνευματική ἐμπειρία του. Νομίζω ὅτι μιλοῦν ἐδῶ τά ἴδια τά πράγματα.

* Ἀπό τό βιβλίο «“Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας”. Μία Σύνοδος μέ ἔλλειμμα συνοδικότητας καί Ὀρθόδοξης αὐτοσυνειδησίας», σελίδες 80, διαστ. 17×24 ἑκ., ἔκδοση «Συνάξεως Ὀρθοδόξων Ρωμηῶν “Φώτης Κόντογλου”», Τρίκαλα, Μάρτιος 2016. Τό βιβλίο αὐτό ἀποτελεῖ τήν ἀπομαγνητοφωνημένη μορφή τῆς τρίωρης ἐκπομπῆς – συνομιλίας τοῦ διευθυντοῦ τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας κ. Λυκούργου Μαρκούδη μέ τόν καθηγητή κ. Δημήτριο Τσελεγγίδη.

Περιοδικό Παρακαταθήκη
Μάρτιος – Απρίλιος 2016

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr/F99EA4A8.el.aspx

Μάρτιος 17, 2019

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΣΕ ΣΧΟΛΙΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

Μᾶς προβληματίζει σχόλιο συνοδικοῦ επισκόπου σχετικά με την έκτακτη σύγκληση της Ιεραρχίας (19-21 Μαρτίου 2019) που δημοσιεύτηκε στη Romfea.gr και έχει ως εξῆς:

«5. «Ασχολούνται με τις εκλογές και όχι με το παγκόσμιο ζήτημα που κοντεύει να χωρίσει την Εκκλησία σε δέκα κομμάτια και απειλεί την ενότητα των Ορθοδόξων» – έλεγε Συνοδικός Μητροπολίτης στα διαλλείματα της ΔΙΣ. «Είμαστε δηλαδή τόσο ανίκανοι για να διαλεχτούμε ίσως το σοβαρότερο θέμα του αιώνα;» – συμπλήρωσε ο ίδιος Ιεράρχης και βουτούσε στον ελληνικό το νηστίσιμο κουλούρι του Συνοδικού κυλικείου…» (βλ. «Αλάθητο 13/3/2019», https://www.romfea.gr/to-alathito/27502-to-alathito-1332019)

Άραγε είναι θέμα ανικανότητος τῶν ιεραρχῶν να ασχοληθοῦν με το μεγάλο αυτό θέμα, ή χλιαρότητος περί την Πίστιν όπως προκύπτει συνεχῶς από την στάση τῆς Ιεραρχίας σε ουσιώδη θέματα (π.χ. ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, ομοφυλοφιλία κ.λπ.);

Για το θέμα τῆς χλιαρότητος είναι ξεκάθαρος ο Λόγος τοῦ Κυρίου στην Αποκάλυψη κεφ. 3 στιχ. 15-16 «Οἶδά σου τά ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρός εἶ οὔτε ζεστός· ὄφελον ψυχρὸς ἦς ζεστός. οὕτως ὅτι χλιαρός εἶ, καί οὔτε ζεστός οὔτε ψυχρός, μέλλω σε  ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου.»

Δηλαδή:

«Γνωρίζω καλά τά ἔργα σου, ὅτι δηλαδή οὔτε ψυχρός εἶσαι εἰς τήν πίστιν καί τόν ζῆλον, οὔτε ζεστός καί θερμός. Εἴθε νά ἤσουν ἤ ψυχρός, διότι τότε θά ὑπῆρχε μεγαλυτέρα ἐλπίς νά μετανοήσῃς κάποτε καί νά γίνῃς ζηλωτής· ἤ νά ἤσουν θερμός καί ζεστός. Ἔτσι, ἐπειδή εἶσαι χλιαρός καί δέν εἶσαι οὔτε ζεστός οὔτε ψυχρός, θά σέ ξεράσω ἀπό τό στόμα μου.» (ερμηνεία Π.Ν.Τρεμπέλα)

Φεβρουάριος 21, 2019

Πόσο φοβερό είναι το «έλεος» του Πατριάρχη!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ROMFEA.GR

1064718428

Του π. Γεωργίου Μαξίμωφ*
Θρησκειολόγου – Διδάκτωρ Θεολογίας

Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα δημοσίευμα του Αρχιμανδρίτη Βασιλείου Μπακογιάννη στην Romfea.gr με τίτλο: Περι Ουκρανίας… όπου ο συντάκτης προτείνει την «σωτηριολογική αντιμετώπιση» της εισπηδήσεως του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Διαβεβαιώνει τον αναγνώστη ότι ο Κωνσταντινουπόλεως κινήθηκε από το «έλεος», από την επιδίωξη της «ενότητας της Εκκλησίας» και από την επιθυμία της «σωτηρίας του λαού, καί τίποτε άλλο».

Μετά από μία εικοσαετία και πλέον αδράνειας τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο τον κατέλαβε αιφνιδίως η ένθερμη αυτή επιθυμία, ώστε να τελέσει το θαύμα της «θεραπείας της πληγής που μάστιζε τήν Εκκλησία της Ουκρανίας», όπως χαρακτηρίζει ο π. Βασίλειος.

Ενώπιον αυτού του θαύματος πρέπει να σιωπήσουν όλοι οι «τυπολάτρες», οι οποίοι εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους εξαιτίας της τετελεσμένης κανονικής παραβάσεως, αλλά και οι ίδιοι οι παραβιασμένοι κανόνες, «πού νά απαγόρευαν ρητά στόν Οικουμενικό μας Πατριάρχη τήν επέμβασή του στό θέμα της Ουκρανίας, θά έπρεπε νά καταργηθούν».

Είναι δύσκολο να πούμε εάν ο σεβαστός Αρχιμανδρίτης παραπληροφορεί εσκεμμένως τους αναγνώστες ή ο ίδιος έπεσε θύμα παραπληροφορήσεως.

Ας στραφούμε σε τεκμήρια. Η κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας, η οποία απολαμβάνει του καθεστώτος αυτονομίας εντός της Ρωσικής Εκκλησίας, διαθέτει 12.092 ενορίες, 258 Ιερές Μονές και 12.409 κληρικούς.

Το σχισματικό μόρφωμα του «Πατριαρχείου Κιέβου» αριθμεί 5.114 ενορίες, 60 Ιερές Μονές και 3.479 κληρικούς, ενώ η δεύτερη σχισματική παραφυάδα η «Ουκρανική Αυτοκέφαλος Ορθόδοξος Εκκλησία» (ΟΑΟΕ) διαθέτει 1195 ενορίες, 13 Ιερές Μονές και 709 Ιερείς.

Εύκολα παρατηρεί κανείς ότι ακόμη και κατόπιν ενώσεως των δύο σχισματικών ομάδων αυτές αποτελούν μειοψηφία στους Ουκρανούς, οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται ως Ορθόδοξοι χριστιανοί. Δηλαδή, περίπου 1/3 των ενοριών, ή ¼ των κληρικών.

Η συντριπτική πλειοψηφία των Ορθοδόξων Ουκρανών ταυτίζονται με την υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο Εκκλησία.

Δηλαδή εκείνο, στον οποίο ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος στις αρχές του Δεκεμβρίου ανακοίνωσε ότι μετά τις 15 Δεκεμβρίου θα έπαυε να τον αναγνωρίζει ως Κιέβου.
Επομένως, με την αναγνώριση των σχισματικών, οι οποίοι αποτελούν τη μειοψηφία του Ουκρανικού λαού, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος παράλληλα έπαυσε να αναγνωρίζει τον Προκαθήμενο της κανονικής Ουκρανικής Εκκλησίας, ο οποίος εκπροσωπεί την πλειοψηφία των Ορθοδόξων Ουκρανών.

Περί ποιας «σωτηρίας του λαού» ομιλεί ο π. Βασίλειος;

Η πλειοψηφία θυσιάσθηκε χάριν της μειοψηφίας και προκειμένου να κηρύξει κανονική Εκκλησία τους σχισματικούς ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος κατέταξε εκ των πραγμάτων στην κατηγορία των σχισματικών τα μέλη της κανονικής Εκκλησίας, τα περί τον Μητροπολίτη Ονούφριο.

Πως μπορεί τούτο να χαρακτηρίζεται ως «θεραπεία της πληγής»; Τουναντίον, η πληγή άνοιξε για να καταστεί τουλάχιστον δύο φορές μεγαλύτερη.

Μας λέγουν: ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ποθούσε μόνο το έλεος και τη σωτηρία του Ουκρανικού λαού «και τίποτε άλλο»!

Ζητώ συγνώμη για τις ακατάλληλες ερωτήσεις: η ιδιοποίηση από την Κωνσταντινούπολη των περίπου 70 υπερορίων ενοριών των Ουκρανών σχισματικών με όλες τις περιουσίες τους μήπως και αυτό είναι «τίποτε»;

Η μήπως πρόκειται για ένα ταπεινό αντίτιμο της «σωτηρίας» και του «ελέους»; Εκτός εκείνων των 70 υπερορίων ενοριών το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, λαχταρά να λάβει είκοσι Ιερούς Ναούς και Μονές στο έδαφος της ίδιας της Ουκρανίας στα πλαίσια της ανακηρυχθείσης εκεί Εξαρχίας. Ένα άλλο «τίποτε»;

Το σεβαστό μέρος αυτού του καταλόγου συγκροτούν Ιερές Μονές της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας του Πατριαρχείου Μόσχας.

Οι ασκούμενοι εκεί μοναχοί δεν υποστήριξαν την τυχοδιωκτική περιπέτεια με τη συγκρότηση της «Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ουκρανίας».

Προφανές είναι ότι δεν θέλουν να δεχθούν τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο ως κεφαλή τους, ούτε να εγκαταλείψουν εκουσίως τα αναστηλωθέντα με τα ίδια τα χέρια τους μοναστήρια.

Ας απαντήσει ο πατήρ Βασίλειος: τι, κατά τι γνώμη του, έχουν να αναμένουν οι μοναχοί αυτοί;

Και το γεγονός ότι ένας τέτοιος κατάλογος απεστάλη από το Φανάρι κατευθείαν στο Προεδρείο της Ουκρανίας, τι άλλο μπορεί να σημαίνει ει μη το αίτημα στις αρχές να εκδιώξουν με βία τους μοναχούς από τις Μονές, προκειμένου η περιουσία τους να παραχωρηθεί στον Κωνσταντινουπόλεως;

Ιδού το περιβόητο εκείνο «έλεος» του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, για το οποίο μας γράφει ο π. Βασίλειος.

Για πρώτη φορά μετά από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενώσεως οι αρχές θα διώξουν τους μοναχούς από τις Μονές τους. Οι σχετικές προετοιμασίες ευρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη.

Επιπλέον, οι αρχές και ο Πρόεδρος Ποροσένκο ο ίδιος εξαπέλυσαν μια εκστρατεία δυσφημήσεως της κανονικής Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας στα ΜΜΕ, η οποία τόλμησε και δεν υποτάχθηκε στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Και αυτή η εκστρατεία, όπως ήταν φυσιολογικό, προκάλεσε την κλιμάκωση βίας σε βάρος των Ναών της κανονικής Εκκλησίας.

Η κατάληψη Ναού στη Βίνιτσα, η έκρηξη σε Ναό στο Σούμυ και το κατεστραμμένο παρεκκλήσι δίπλα στο Ζιτομίρ είναι από τα ελάχιστα τελευταία παραδείγματα επιδείξεως του ιδίου «ελέους» του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Φρονώ, ότι εάν ο π. Βασίλειος ο ίδιος θα έπεφτε θύμα ενός τέτοιου «ελέους», θα εδέετο νυχθημερόν, προκειμένου ο Κύριος να τον απαλλάξει από ένα τέτοιο «έλεος» του Πατριάρχη.

Ελάτε, ωστόσο, να δούμε την κατάσταση από πλευράς σωτηριολογίας.

Ο πατήρ Βασίλειος παραθέτει τα του Χρυσοστόμου: «Τόν Δεσπότη σου κατασπαράζεις καί δέν φρίττεις; Ξεσκίζονται μέλη δεσποτικά, καί δέν τρέμεις; Ὅποιος σφάζει τόν Χριστό καί Τόν διαμελίζει (μέ τό σχίσμα), εἶναι ἄξιος πάσης κολάσεως!».

Αυτά ισχύουν πλήρως για τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο οποίος όχι μόνο συνέβαλε στο να ριζωθεί το σχίσμα στην Ουκρανία, αλλά και προκάλεσε διαίρεση σε ολόκληρη την Ορθοδοξία.

Ακόμη περισσότερο αυτά ισχύουν για τους ηγέτες του ουκρανικού σχίσματος. Αυτοί ακριβώς έκαναν με τον Ουκρανικό λαό αυτά, τα οποία περιγράφει ο Χρυσόστομος.

Είναι αμαρτία; Και μάλιστα σοβαρότατη! Είναι δυνατόν να σωθούν; Βεβαίως! Αλλά η μόνη οδός που υπάρχει για όσους έπταισαν είναι η μετάνοια.

Ο Ίδιος ο Κύριος έλεγε: «Μετανοεῖτε, ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος αποφάσισε τη νομιμοποίηση της αμαρτίας του σχίσματος άνευ ουδεμίας μετάνοιας από μέρους των σχισματικών.

Και τούτο τους απομάκρυνε ακόμη περισσότερα από τη μετάνοια, διότι επικαλούνται τον «Τόμο» ως απόδειξη της «ορθοπραξίας» τους.

Η από τον π. Βασίλειο κηρυττόμενη σωτηρία του αμαρτωλού άνευ μετάνοιας, του αμαρτωλού ο οποίος εμμένει στην αμαρτία και μάλιστα καυχάται γι’ αυτή, αποτελεί την πλέον σοβαρή νόθευση της Ορθοδόξου σωτηριολογικής διδασκαλίας, απ’όσα έχω συναντήσει ποτέ.

Οι Ορθόδοξοι χριστιανοί της κανονικής Εκκλησίας της Ουκρανίας και παλαιότερα δεν ζούσαν μιας ζωή εύκολη και ιδίως τα τελευταία χρόνια.

Δέχονταν πιέσεις από τις αρχές, υπέφεραν εξευτελισμούς από τα ΜΜΕ, οι εθνικιστικές ομάδες τους επιτέθηκαν, ξυλοκοπούσαν, αφαιρούσαν τους Ναούς υπέρ των σχισματικών.

Για να φαντασθείτε απλά ότι χρόνια ζείτε σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Δεν είναι εύκολο! Αλλά έμειναν αφοσιωμένοι στην Εκκλησία τους οι Ορθόδοξοι Ουκρανοί.

Απλώς ήθελαν να μείνουν Ορθόδοξοι. Και εκείνο το ελάχιστο, το οποίο τους παρείχε υποστήριξη ήταν η αδελφική αναγνώριση από όλες τις Τοπικές Εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένης και της Κωνσταντινουπόλεως.

Τώρα νιώθουν προδομένοι από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Ο καθένας κάτι κέρδισε από όλη αυτή την ιστορία. Οι Αμερικανοί, των οποίων η εμπλοκή είναι ολοφάνερη, έχουν πλέον μια νέα εστία εντάσεως μεταξύ της Ουκρανίας και της Ρωσίας.

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος έχει πλέον τις υπερόριες Ουκρανικές ενορίες και την εξαρχία του στην Ουκρανία.

Ο Πρόεδρος Ποροσένκο πήρε ένα θαυμάσιο ατού για τον προεκλογικό αγώνα του. Οι σχισματικοί αναγνωρίσθηκαν.

Ενώ οι μέλη της κανονικής Εκκλησίας της Ουκρανίας πήραν πισώπλατη μαχαιριά από το Φανάρι.

Όχι, π. Βασίλειε, δεν μοιάζει αυτό καθόλου με το έλεος, ούτε με τη σωτηρία, αλλά ούτε και με τη θεραπεία της πληγής!

maximov* Ο π. Γεώργιος Μαξίμοφ είναι γνωστή θρησκευτική φυσιογνωμία της Ρωσίας, κληρικός της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας και εφημέριος του Ιερού Ναού Οσίου Σεργίου του Ραντονέζ Μπουσίνοβο Μόσχας.

Θρησκειολόγος, αρθρογράφος, Ορθόδοξος ιεραπόστολος, διδάκτωρ θεολογίας, υφηγητής της Θεολογικής Ακδημίας Μόσχας, μέλος του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων παρά το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Ρωσικής Ομοποσνδίας για την καταπολέμηση του θρησκευτικού εξτρεμισμού.

Επίσης είναι μέλος της Διασυνοδικής Επιτροπής της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας, συγγραφέας των 30 και πλέον βιβλίων και φυλλαδίων και των 200 και πλέον άρθρων, ενώ συμμετέχεισε πολλά διεθνή συνέδρια.

Πηγή: https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/27199-poso-fobero-einai-to-eleos-tou-patriarxi

 

© 2019 ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG   Φιλοξενείται από Blogs.sch.gr
Top