ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

Νοέμβριος 12, 2018

Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΣΧΙΣΜΑΤΑ

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΣΧΙΣΜΑΤΑ

Μετ τ μερολογιακ ρχεται τ Οκρανικ

  1. Αἰχμάλωτη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἡ Κωνσταντινούπολη

      Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινούπολης, ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, ἡ πηγὴ τῶν εὐσεβῶν δογμάτων καὶ τῆς κανονικῆς εὐταξίας, ἡ ὁποία ἐπὶ δεκαέξι αἰῶνες (4ος-19ος αἰ.) εἶχε πρωτεύοντα ρόλο στὴν πορεία καὶ ἐξέλιξη ὅλων τῶν τομέων ζωῆς καὶ δράσεως τῆς Ἐκκλησίας, ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰῶνος σταδιακὰ καὶ μὲ αὐξανόμενους ρυθμοὺς χάνει αὐτά της τὰ γνωρίσματα. Διαβρωμένη ἐσωτερικά, σὲ ἐπίπεδο ἡγεσίας καὶ θεολογίας, ἀπὸ ἀρχὲς καὶ ἀξίες τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καὶ τῆς «Νέας Τάξεως» πραγμάτων, δηλαδὴ τῆς Μασονίας, τοῦ Ἀποκρυφισμοῦ καὶ τῆς Θεοσοφίας, ἐγκατέλειψε τὴν ἀσφαλῆ, φωτεινὴ καὶ σωτηριώδη ὁδὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ πορεύεται τώρα στὶς σκοτεινὲς ἀτραποὺς τῶν καινοτομιῶν καὶ νεωτερισμῶν, αἰχμάλωτη στὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἤτοι τοῦ Συγκρητισμοῦ, διαχριστιανικοῦ καὶ διαθρησκειακοῦ.

      Δὲν πρόκειται ἐδῶ νὰ ἀναλύσουμε πῶς καὶ πότε ἔγινε αὐτὴ ἡ ἀλλαγή, αὐτὴ ἡ παραμόρφωση, γιατὶ τὸ ἔχουμε πράξει πολλὲς φορὲς στὸ παρελθόν, ἰδιαίτερα μάλιστα κατὰ τὴν πρόσφατη περίοδο, πρὶν καὶ μετὰ τὴν σύγκληση τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016)[1]. Γι᾽ αὐτὸ ἄλλωστε εἰσπράξαμε καὶ τὴν ὀργὴ τοῦ πρωτοστάτη τῶν καινοτομιῶν καὶ παραμορφώσεων πατριάρχη Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος ξεπέρασε στὸ καταστροφικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας ἔργο τοὺς μασόνους προκατόχους του Μελέτιο Μεταξάκη καὶ Ἀθηναγόρα. Ὀνομαστικὰ ἀλλὰ καὶ τιμητικά, μᾶς ὑπέδειξε ὡς ἐμπόδιο στὸ καινοτόμο ἀντορθόδοξο ἔργο του καὶ ἐζήτησε τὴν τιμωρία μας, εὑρὼν πρόθυμο ὑποτακτικὸ ἢ μᾶλλον ὁμόφρονα κρυφὸ ὁμοϊδεάτη τὸν μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ἄνθιμο, ποὺ ἄσκησε δικαστικὴ δίωξη ἐναντίον μας.

  1. Μονομερὴς καὶ ἀντισυνοδικὴ ἡ ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου

      Στὸ παρὸν σύντομο ἄρθρο ἐπιθυμοῦμε νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι μεταξὺ τῶν πικρῶν καρπῶν αὐτῆς τῆς ἀποστατικῆς πορείας τῆς Κωνσταντινούπολης ἦταν ἡ ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση τοῦ 1924, ἡ ὁποία ἐτραυμάτισε ἀνεπανόρθωτα τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ τὴν τραυματίζει μέχρι σήμερα, σχεδὸν ἐπὶ ἕνα αἰώνα. Ἐπρόκειτο τότε γιὰ μία ἀχρείαστη, χωρὶς ποιμαντικὴ ἀναγκαιότητα, λανθασμένη, μονομερῆ καὶ πραξικοπηματικὴ ἐνέργεια, χωρὶς συνοδικὴ πανορθόδοξη ἀπόφαση, ποὺ ἔλαβε ὁ νεωτεριστὴς μασόνος πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης, παρασύρας καὶ τὸν κατὰ τὰ ἄλλα συνετὸ καὶ μεγάλο ἐκκλησιαστικὸ ἱστορικό, καθηγητὴ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Χρυσόστομο Παπαδόπουλο. Ὁ τελευταῖος δικαιολογώντας στὸν ὅσιο Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο τὴν σύμπραξη καὶ συνέργεια στὴν ἀντισυνοδικὴ καὶ πραξικοπηματικὴ ἐκείνη ἐπιβολὴ τοῦ Νέου Ἡμερολογίου εἶπε στὸν ὅσιο Γέροντα, ὅπως μαρτυρεῖ ὁ ἴδιος: «Νὰ μὴ τὸ ἔσωνα, νὰ μὴ τὸ ἔσωνα! Αὐτὸς ὁ διεστραμμένος ὁ Μεταξάκης μὲ πῆρε στὸ λαιμό του». Σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν πατριάρχη Ἀθηναγόρα γράφει ἐπίσης ὁ ὅσιος Φιλόθεος τῆς Πάρου: «Τὴν διαίρεσιν καὶ τὸ σχίσμα ἐπέφερεν ἡ ἀπρομελέτητος, ἄσκοπος, ἄκαιρος καὶ διαβολικὴ καινοτομία, ἤτοι ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ Γρηγοριανοῦ (Παπικοῦ) ἡμερολογίου ὑπὸ τοῦ μασόνου προκατόχου σας Μελετίου Μεταξάκη, παρασύραντος τὸν τότε ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον»[2]. Τὴν μονομερῆ ἐκείνη διαιρετικὴ καὶ ἐσφαλμένη ἀπόφαση τῆς ἀλλαγῆς τοῦ Ἡμερολογίου ἐπικρίνει καὶ ὁ ἀείμνηστος Γέροντας Γαβριὴλ Διονυσιάτης, μεγάλη ἁγιορειτικὴ μορφὴ τοῦ 20οῦ αἰῶνος, λέγοντας μεταξὺ ἄλλων: «Κατὰ ταῦτα ἡ Ἐκκλησία ἔσφαλε κατὰ τὴν γνώμην ἐγκύρων κύκλων, ἀποφασίσασα μονομερῶς τὴν ἀλλαγὴν τοῦ ἡμερολογίου καὶ ἑορτολογίου, ἐξ οὗ παρουσιαζόμεθα σήμερον διηρημένοι Ἐκκλησιαστικῶς οἱ Ὀρθόδοξοι πρὸς σκανδαλισμὸν τῶν εὐλαβεστέρων πιστῶν καὶ χλεύην παρὰ τῶν ἀλλοπίστων»[3].

  1. Τραυματίσθηκε ἡ ἑνότητα σὲ πανορθόδοξο καὶ τοπικὸ ἐπίπεδο

      Ἡ μονομερὴς καὶ ἀντισυνοδική, τοῦτ᾽ αὐτὸ πραξικοπηματική, ἐνέργεια τῆς ἐπιβολῆς τοῦ Νέου Ἡμερολογίου φαίνεται καὶ ἐκ τοῦ ὅτι ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν αὐτοκεφάλων τοπικῶν ἐκκλησιῶν μόνον δύο, δυστυχῶς ἑλληνόφωνες, δέχθηκαν ἀρχικὰ τὴν μεταρρύθμιση· τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Πολλὲς μάλιστα ἐπέκριναν τὴν ἀπόφαση καὶ ἐξακολουθοῦν μέχρι σήμερα νὰ τηροῦν τὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο. Ἡ ἑνότητα ἔτσι διασπάσθηκε καὶ σὲ πανορθόδοξο καὶ σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο. Σὲ πανορθόδοξο ἐπίπεδο, διότι ὅσες ἐκκλησίες ἀπέρριψαν τὴν μεταρρύθμιση γιορτάζουν σὲ διαφορετικὲς ἡμερομηνίες τὶς μεγάλες δεσποτικὲς καὶ θεομητορικὲς ἑορτές, ὡς καὶ τὶς ἑορτὲς τῶν Ἁγίων, μὲ ἐξασθένηση τῆς κοινῆς, ταυτόχρονης, ὁμόφωνης, ὁμοθυμαδόν, ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ λατρείας καὶ ἐξύμνησης τοῦ Θεοῦ. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Α´ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ποὺ καθόρισε τὸν κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα δὲν βρέθηκε οὔτε τόλμησε κανεὶς νὰ προσβάλει τὴν λειτουργικὴ ἑνότητα. Τὸ ἐτόλμησε καὶ τὸ ἐπέβαλε ἡ Κωνσταντινούπολη, μὲ χειρότερη τώρα διάσπαση αὐτῆς ποὺ ἴσχυε πρὸ τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, διότι τότε ἑορταζόταν μόνο τὸ Πάσχα σὲ διαφορετικὴ ἡμερομηνία. Τώρα γιορτάζονται διασπαστικὰ καὶ διαιρετικὰ ὅλες οἱ ἀκίνητες δεσποτικές, θεομητορικὲς ἑορτὲς καὶ μνῆμες Ἁγίων.

      Χειρότερες διαιρέσεις καὶ ἔριδες, μὲ σχισματικὲς ἀπολήξεις, διαδραματίσθηκαν σὲ τοπικὸ ἐκκλησιαστικὸ ἐπίπεδο, ἐκεῖ ὅπου οἱ ἐκκλησιαστικὲς ἡγεσίες ποὺ ἀκολούθησαν τὸ Νέο Ἡμερολόγιο, θέλησαν νὰ τὸ ἐπιβάλουν διὰ τῆς βίας, μὲ τὴν σύμπραξη τῶν κρατικῶν ἀρχῶν. Εὐλαβεῖς κληρικοί, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ δεχθοῦν τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση ὡς προσβολὴ τῆς πάτριας, τῆς Πατερικῆς Παράδοσης, ὑπέστησαν ἀπερίγραπτης ὠμότητας καὶ σκληρότητας διωγμοὺς καὶ ταλαιπωρίες. Καθαιρέθηκαν, ἀποσχηματίσθηκαν, ἐξορίσθηκαν, διασύρθηκαν, ἀφαιρέθηκαν οἱ ναοί τους, κατασυκοφαντήθηκαν· μία φοβερῶν διαστάσεων ἐμφύλια ἐκκλησιαστικὴ διαμάχη, ποὺ ἔσχισε ὄχι μόνο τὸ σῶμα τῶν κληρικῶν πρὸς τοὺς ἐπισκόπους καὶ μεταξύ των, τῶν μοναχῶν πρὸς τοὺς ἐπισκόπους καὶ ἡγουμένους, ἀλλὰ διέλυσε ἀκόμη καὶ φιλικοὺς καὶ οἰκογενειακοὺς δεσμούς, ἀφοῦ ὑψώθηκαν τείχη, μεταξὺ φίλων, ἀλλὰ καὶ μελῶν τῆς ἴδιας οἰκογένειας. Μία ἀπὸ τὶς πιὸ μελανὲς σελίδες τῆς σύγχρονης ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας εἶχε γραφῆ μὲ πατριαρχικὸ ἑλληνικὸ χέρι, καθ᾽ ὑπαγόρευση σκοτεινῶν μὴ ἐκκλησιαστικῶν κέντρων.

      Πολλοὶ ὁδηγήθηκαν σὲ σχισματικὲς καταστάσεις, γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν τυραννία τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχόντων, διακυβεύοντας τὴν σωτηρία τους. Οἱ περισσότεροι ἤλπιζαν εἰς μάτην ὅτι θὰ θεραπευθεῖ τὸ τραῦμα τοῦ σχίσματος, ἀπὸ μία μελλοντικὴ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ ἄξιζε νὰ συγκληθεῖ καὶ μόνο γι᾽ αὐτὸν τὸν λόγο. Ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ θέματα τῆς προετοιμαζόμενης ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 1920 οἰκουμενικῆς συνόδου, ἀμέσως μετὰ τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση, ἦταν τὸ Ἡμερολογιακό. Μπορεῖ μάλιστα βασίμως νὰ ὑποστηριχθεῖ ὅτι ἦταν τὸ πιὸ φλέγον καὶ ἐπεῖγον θέμα ἀπὸ ὅσα περιέλαβε ἡ θεματολογία τῆς συνόδου, τὸ ὁποῖο ὅμως τὴν τελευταία στιγμὴ διεγράφη ἀπὸ τὸν κατάλογο τῶν θεμάτων, διότι ὁ Διάβολος ἀγρυπνεῖ καὶ δὲν θέλει τὴν εἰρήνη, τὴν ὁμόνοια, τὴν ἑνότητα μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων. Ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου δὲν μπόρεσε καὶ μόνο γι᾽ αὐτὸ νὰ ὑπηρετήσει τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἐκτὸς τοῦ ὅτι γιὰ πολλοὺς ἄλλους λόγους δὲν ἐκπροσωπήθηκαν δυσαρεστημένες τέσσερις μεγάλες καὶ πολυάνθρωπες ἐκκλησίες, πλῆθος δὲ πιστῶν καὶ ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες ποὺ ἔλαβαν μέρος ἀπορρίπτουν τὶς κακόδοξες καὶ ἀντορθόδοξες ἀποφάσεις της. Τὴν ἀπροσδόκητη καὶ ἀδικαιολόγητη ἔκπτωση τοῦ Ἡμερολογιακοῦ ἀπὸ τὸν κατάλογο τῶν θεμάτων καὶ τοὺς λόγους ποὺ τὴν προκάλεσαν ἀναλύσαμε λεπτομερέστερα στὴν ἱστορικὴ Ἡμερίδα ποὺ ἔγινε στὸν Πειραιᾶ στὶς 23 Μαρτίου τοῦ 2016, μὲ συνδιοργάνωση τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως, Γλυφάδας, Κυθήρων, Πειραιῶς καὶ τῆς «Συνάξεως Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν», μὲ γενικὸ θέμα «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Μεγάλη προετοιμασία χωρὶς προσδοκίες». Ἡ δική μας εἰσήγηση εἶχε ὡς τίτλο:«Παλαιὸ καὶ Νέο Ἡμερολόγιο καὶ ὁ κοινὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα. Γιατὶ ἀπέσυρε τὸ φλέγον θέμα ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος;»[4].

      Ἕνα μεγάλο λοιπὸν τραῦμα, μία μεγάλη πληγὴ στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἕνα μεγάλο σχίσμα, τὸ Ἡμερολογιακὸ παραμένει ἀθεράπευτο ἐπὶ ἕνα σχεδὸν αἰώνα. Καὶ στὸ παρελθὸν ἔγιναν λάθη καὶ ἐλήφθησαν ἐσφαλμένες ἀποφάσεις, ποὺ διορθώνονταν ὅμως σύντομα ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὰ προκάλεσαν κατὰ τὴν ἀξιωματικὴ ρήση «ὁ τρώσας καὶ ἰάσεται», ἢ ἂν δὲν ἦταν δυνατὴ ἡ θεραπεία λόγῳ ἀλλαγῆς τῶν ἱστορικῶν δεδομένων, τουλάχιστον ζητοῦσαν συγγνώμη οἱ ἐπίγονοι καὶ ἀπόγονοι αὐτῶν ποὺ προκάλεσαν ἱστορικὲς καταστροφὲς ἢ ἔλαβαν ἄδικες ἀποφάσεις. Ἀκόμη καὶ ὁ ἀμετανόητος Παπισμὸς ζητάει συγγνώμη γιὰ τὶς σταυροφορίες καὶ τὰ ἐγκλήματα τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης, καὶ ἡ σημερινὴ μεταχιτλερικὴ Γερμανία, μᾶλλον καὶ αὐτὴ ἀμετανόητη καὶ αὐταρχική, ζητάει μὲ τοὺς ἐκπροσώπους της συγγνώμη γιὰ τὰ ἐγκλήματα τοῦ Ναζισμοῦ. Ὑπενθυμίζουμε ὅτι ὅταν ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινούπολης ἦταν ὄντως Ἁγία καὶ Μεγάλη, σύντομα ἐπενέβαινε καὶ διόρθωνε λάθη καὶ σχίσματα, ποὺ προκλήθηκαν ἀπὸ ἐμπάθειες καὶ κακογνωμίες πατριαρχῶν καὶ ψευδοσυνόδων. Ποιός δὲν συγκινεῖται ἀπὸ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου καὶ τὴν ἀνακομιδὴ τῶν Λειψάνων του, ποὺ ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησίας μας στὶς 27 Ἰανουαρίου κάθε χρόνο; Ὁ μέγας Ἅγιος δὲν ἐπέτρεπε τὴν μετακίνηση τῆς σοροῦ του, πρὶν νὰ ζητήσει συγγνώμη ὁ αὐτοκράτωρ Θεοδόσιος, γιὰ ὅσους διωγμοὺς ὑπέστη ὁ ἴδιος καὶ ὅσοι τοῦ ἔμειναν πιστοί, ποὺ ἔκοψαν κάθε δεσμὸ μὲ τὴν ἐπίσημη ἐκκλησία καὶ χαρακτηρίσθηκαν ὡς «Σχίσμα τῶν Ἰωαννιτῶν». Καὶ μόνον ὅταν μὲ γραπτὴ ἐπιστολή, ποὺ ἔβαλε πάνω στὸ μνῆμά του, ταπεινὰ καὶ εἰρηνικά, ὁ αὐτοκράτωρ ζήτησε συγγνώμη μὲ προτροπὴ καὶ τοῦ πατριάρχου Ἁγίου Πρόκλου, ἐπέτρεψε ὁ Ἅγιος νὰ γίνει ἡ ἀνακομιδὴ τοῦ Λειψάνου του καὶ ἡ θριαμβευτική του ἐπανενθρόνιση στὴν Κωνσταντινούπολη, μὲ τὴν ὁποία ἔληξε καὶ τὸ λεγόμενο «Σχίσμα τῶν Ἰωαννιτῶν». Παραλείπουμε πάμπολλες ἄλλες διορθώσεις καὶ θεραπεῖες σχισμάτων καὶ διαιρέσεων ἀπὸ τὴν ὄντως τότε Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Τὸ ἴδιο πρέπει νὰ πράξει καὶ τώρα, γιὰ νὰ ἀνταποκριθεῖ στὸν ἱστορικό της ρόλο, καὶ νὰ κρατήσει ἀκέραια τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ἐκτίμηση τῶν Ὀρθοδόξων.

  1. Ἀντὶ νὰ θεραπεύσουν τὸ Ἡμερολογιακὸ σχίσμα προκαλοῦν ἄλλο, τὸ Οὐκρανικό

      Δυστυχῶς ὅμως, ἀντὶ νὰ θεραπεύσει τὰ τραύματα καὶ τὶς πληγὲς ποὺ προκάλεσε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ προκαλεῖ ἡ ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση τοῦ 1924, νὰ ἀποκαταστήσει σὲ πανορθόδοξο ἐπίπεδο τὴν ἑορτολογικὴ ἑνότητα, καὶ σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο νὰ ἐπανέλθουν ἡ ἑνότητα καὶ ἡ εἰρήνη, νὰ παύσουν ἡ διαίρεση καὶ τὸ σχίσμα μεταξὺ Παλαιοημερολογιτῶν καὶ Νεοημερολογιτῶν, τώρα προκαλεῖ καινούργιο σχίσμα στὴν Οὐκρανία μὲ τὴν αὐθαίρετη, ἀντικανονική, μονομερῆ, ἀντισυνοδική, πραξικοπηματικὴ χορήγηση αὐτοκεφαλίας σὲ δύο σχισματικὲς μερίδες Ὀρθοδόξων, πρᾶγμα ποὺ δὲν τὸ ἐζήτησε οὔτε τὸ ἐπιθυμεῖ ἡ κανονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἐπαναλαμβάνονται οἱ ἴδιες ἀντικανονικὲς καὶ ἀντισυνοδικὲς ἐκτροπὲς καὶ πρακτικὲς ποὺ ὁδήγησαν στὶς ἡμερολογιακὲς διαιρέσεις. Κρατικὲς καὶ πολιτικές ἐπεμβάσεις καὶ πιέσεις ἀπὸ τὴν παπικὴ καὶ προτεσταντικὴ Δύση, μονομερεῖς ἀποφάσεις τῆς Κωνσταντινούπολης, ὅπως τότε, χωρὶς πανορθόδοξη συναίνεση, μὲ διαφαινόμενη μάλιστα ἀντίθεση τῆς πλειονότητας τῶν τοπικῶν ἐκκλησιῶν, ὅπως τότε, καὶ πρὸ παντὸς βεβαιωμένος κίνδυνος συγκρούσεων καὶ ταραχῶν ἐπισκόπων πρὸς πατριάρχας καὶ μητροπολίτας, κληρικῶν καὶ μοναχῶν πρὸς ἐπισκόπους καὶ ἡγουμένους, καὶ εὐλαβῶν λαϊκῶν ἀπογοητευμένων, ταλαιπωρουμένων καὶ ἀμφιβαλλόντων γιὰ τὴν σωτηρία τους, ὅπως τότε. Ἐπειδὴ μάλιστα ἡ νέα ἑτεροκέφαλη ἐκκλησία, μὲ τὴν σύμπραξη τῶν κρατικῶν ἀρχῶν, θὰ διεκδικήσει ναούς, μοναστήρια καὶ σεβάσματα τῆς κανονικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ὅλοι ἐπισημαίνουν ὅτι θὰ ὑπάρξουν συγκρούσεις μεταξὺ κατεχόντων καὶ διεκδικούντων, ποὺ θὰ φθάσουν μέχρι τὶς αἱματοχυσίες. Ἔκαναν σύνθημα καὶ λάβαρο οἱ Οἰκουμενιστὲς τὴν ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν, τὸ «ἵνα πάντες ἓν ὦσι», καὶ τὸ ἀκυρώνουν στὴν πράξη, ἀφοῦ διαιροῦν καὶ διασποῦν τὸ ἴδιο τους τὸ σπίτι, τοὺς Ὀρθοδόξους. Δὲν περιμένουν δικαιολογημένα νὰ ἀκούσουν τὸ γνωστό «Ἰατρὲ θεράπευσον σεαυτόν»; Στὰ πλαίσια τοῦ οἰκολογικοῦ κινήματος θέλουν νὰ σώσουν τὰ ζῶα, τὰ δένδρα, τὴν κτίση ἀπὸ τὴν οἰκολογικὴ καταστροφή, λησμονοῦντες ὅτι ἔργο τους μέσα στὴν Ἐκκλησία εἶναι νὰ σώσουν τὸν ἄνθρωπο, τὸν βασιλέα τῆς κτίσεως, ἀπὸ τὸ κακὸ καὶ τὴν ἁμαρτία, στὰ ὁποῖα οἱ ἴδιοι τὸν ὠθοῦν μὲ τὰ σκάνδαλα, τὶς αἱρέσεις, τὰ σχίσματα, τὴν ἐκκοσμίκευση, τὴν τρυφηλὴ ζωή, τὴν συμπόρευση μὲ τοὺς ἄρχοντες τοῦ αἰῶνος τούτου. Ἂν ὅμως καὶ μία ψυχὴ ἀξίζει, ὅσο ἀξίζει ὅλος ὁ κόσμος κατὰ τὴν ἀψευδῆ τοῦ Κυρίου διδασκαλία[5], ἀναλογίζονται στὴν πνευματικὴ οἰκολογία πόσους κόσμους καταστρέφουν μὲ τὰ σχίσματα καὶ τὶς διαιρέσεις;

      Κοντὸς ψαλμός, ἀλληλούϊα. Ἡ μεταλλαγμένη Κωνσταντινούπολη τῶν Οἰκουμενιστῶν, γιὰ νὰ ξαναγίνει ὄντως Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἐκκλησία, ὅπως ἦταν μέχρι τὸ τέλος τοῦ 19ου αἰῶνος, πρέπει νὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν πρωτειομανία, τὶς ὀλέθριες ἀποφάσεις τοῦ Κολυμπαρίου, νὰ θεραπεύσει τὰ τραύματα τοῦ Ἡμερολογίου καί, ἔστω καὶ τὴν τελευταία στιγμή, νὰ ἀποφύγει νὰ προκαλέσει νέο σχίσμα, τὸ ὁποῖο ἀπὸ τὴν Οὐκρανία θὰ ἐπεκταθεῖ εἰς ὁλόκληρη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὅσοι ἀγαποῦμε τὴν Κωνσταντινούπολη τῶν αἰώνων εὐχόμαστε καὶ προσευχόμαστε ἐκτενῶς.


[1]. Βλ. ἐνδεικτικὰ τὴν μελέτη μας «Ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία στὸν Οἰκουμενισμό. Ἡ μεγάλη ἀνατροπὴ τοῦ 20οῦ αἰώνα», στὸ βιβλίο μας: Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Πρέπει νὰ ἐλπίζουμε ἢ νὰ ἀνησυχοῦμε; Θεσσαλονίκη 2016, σελ. 15-48. Ἐπίσης Μοναχοῦ Σεραφειμ, «Ἡ Μασονία καὶ οἱ Πατριάρχες»,Θεοδρομία 15 (2013) 513-530, 16 (2014) 127-144. Τοῦ αὐτοῦ, «Στοιχεῖα ἐπιδράσεως τῆς Μασονίας στὸν πρώϊμο ἑλληνικὸ Οἰκουμενισμό»,Θεοδρομία 19 (2017) 568-589, 20 (2018) 101-116.
[2]. Περὶ ὅλων αὐτῶν βλ. εἰς Πρωτοπρεσβύτερος Θεοδωροσ Ζησησ, Ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος ὡς ἀγωνιστὴς τῆς Ὀρθοδοξίας. Μὲ ἀναφορὲς στὴν ἐπικαιρότητα, Ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2014, σελ. 80-101.
[3]. Ἀρχιμ. Γαβριηλ Διονυσιατης, «Τὸ Ἡμερολογιακὸν Ζήτημα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἑλλάδος», εἰς Τὸ Ἡμερολογιακὸν Ζήτημα (Μικρὰ σημβολὴ εἰς τὴν ἐπίλυσίν του), Ἐκδ. «Ὀρθοδόξου Τύπου», Ἀθῆναι 2004, σελ. 18-19.
[4]. Δημοσιεύθηκε καὶ στὴν Θεοδρομία 18 (2016) 264-291.
[5]. Μάρκ. 8, 36: «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;».

Πηγή: https://www.katanixis.gr/2018/11/blog-post_91.html

Οκτώβριος 17, 2018

Romfea.gr: ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Όταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναγνώριζε την καθαίρεση του Φιλάρετου!

Του Αιμίλιου Πολυγένη


Την Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας, εξέδωσε ανακοίνωση ότι διακόπτει την ευχαριστιακή κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Εντός του μακροσκελούς ανακοινωθέντος η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρωσίας, αναφέρεται και σε μια επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου προς τον μακαριστό Πατριάρχη Μόσχας Αλέξιο Β΄, σχετικά με την απόφαση καθαίρεσης του Μητροπολίτη Φιλάρετου Ντενισένκο.

Το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Romfea.gr μετά από έρευνα που έκανε, εξασφάλισε και φέρνει αποκλειστικά στην δημοσιότητα την επιστολή του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στην επίστολή του, μεταξύ άλλων τονίζει ότι «η καθ’ ημάς Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία αναγνωρίζουσα εις το ακέραιον την επί του θέματος αποκλειστική αμοδιότητα της υφ’ Υμάς Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ρωσσίας αποδέχεται τα Συνοδικώς αποφασισθέντα περί του εν λόγω (Φιλάρετο), μη επιθυμούσα το παράπαν ίνα παρέξη οιανδήτινα δυσχέρειαν εις την καθ΄ Υμάς αδελφήν Εκκλησίαν.»

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΣΧΕΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ:

[ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ]

Πηγή: http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/24406-apokleistiko-otan-o-oikoumenikos-patriarxis-anagnorize-tin-kathairesi-tou-filaretou

Οκτώβριος 15, 2018

Η Ουκρανία είναι κανονικό έδαφος της Εκκλησίας της Ρωσίας

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΡΟΜΦΑΙΑ

lavra spilaion

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Δέν ὑπάρχουν ἀποδεικτικά ἔγγραφα ὑπέρ τῆς Κωνσταντινούπολης

  1. Τ Κίεβο γέννησε τν κκλησία τς Ρωσίας κα ες ατν νήκει μέχρι σήμερα.

Στό ἐπίκεντρο τῶν ἐκκλησιαστικῶν διεργασιῶν, διχογνωμιῶν, ἀντιθέσεων, ἀλλά καί γεωπολιτικῶν διεκδικήσεων, εὑρίσκεται αὐτό τόν καιρό ἡ χορήγηση αὐτοκεφαλίας στήν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἡ ὁποία ἐπί αἰῶνες ὄχι μόνο ἀνήκει στήν ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἀλλά ἀποτελεῖ καί τήν ἀρχή τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας τῶν Ρώσων, τόν γενέθλιο χῶρο, τήν κολυμβήθρα πού ἐγέννησε τήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας μέ τήν βάπτιση τοῦ ἡγεμόνος τῶν Ρώσων Βλαδιμήρου καί τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ στό Κίεβο τό 988.

Οἱ ἑορτασμοί τῆς χιλιετηρίδος τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ τῶν Ρώσων (988-1988) μέ πρωτοβουλία τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καί μάλιστα στό Κίεβο, μέ διεκκλησιαστική ἀναγνώριση καί διεπιστημονική συμβολή, ἀποδεικνύουν ποῦ ὑπάγεται ἐκκλησιαστικά κατά κοινή παραδοχή τό Κίεβο. Διεκδίκησε τότε ἡ Κωνσταντινούπολη δικαιώματα ἐπί τῆς περιοχῆς τοῦ Κιέβου, ὥστε νά χρειασθεῖ νά πάρει τήν ἄδεια ὁ Πατριάρχης τῆς Μόσχας ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη, καί οἱ ἄλλοι προκαθήμενοι, γιά νά μεταβοῦν στίς ἑορταστικές ἐκδηλώσεις στό Κίεβο;

Ὁποιαδήποτε Θρησκευτική Ἐγκυκλοπαιδεία καί ἄν ἀνοίξει κανείς ἤ τά σχετικά «Δίπτυχα» τῶν τοπικῶν ἐκκλησιῶν, πού παρουσιάζουν τήν διοικητική τους διάρθρωση ὡς καί τήν διοικητική διάρθρωση τῶν ἄλλων ἐκκλησιῶν, θά παρατηρήσει ὅτι ἡ Οὐκρανία διοικητικά καί κανονικά ὑπάγεται στήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας. Ἔχει μέχρι τώρα καταγραφῆ ἤ ἀναγνωρισθῆ ὅτι ἡ Οὐκρανία ὑπάγεται στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο;

Στό Ἡμερολόγιο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τοῦ ἔτους 1998, πού ἔτυχε νά βρῶ γρήγορα στήν βιβλιοθήκη μου, καί στόν β´ τόμο (Διοικητικόν), στό κεφάλαιο «Αἱ λοιπαί αὐτοκέφαλοι Ἐκκλησίαι», καταχωρίζεται ὡς πρώτη ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, στήν ἀρίθμηση δέ τῶν μητροπολιτῶν της τήν πρώτη θέση κατέχει ὁ προκάτοχος τοῦ σημερινοῦ κανονικοῦ μητροπολίτου Ὀνουφρίου κυρός Βλαδίμηρος «Μητροπολίτης Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας μόνιμον μέλος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας.[1] 

Στήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καταχωρίζονται καί ὅλοι οἱ ἄλλοι μητροπολίτες, ἀρχιεπίσκοποι καί ἐπίσκοποι τῶν ἐπαρχιῶν καί πόλεων τῆς Οὐκρανίας, οἱ θεολογικές σχολές τοῦ Κιέβου, τῆς Ὀδησσοῦ, ἡ περίφημη Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, ἡ Λαύρα τοῦ Ποτσάεφ καί πλῆθος ἄλλο ἱδρυμάτων καί προσκυνημάτων. Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τά «Δίπτυχα» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τοῦ 2018, τά ὁποῖα συναριθμοῦν τούς μητροπολίτας, ἀρχιεπισκόπους, ἐπισκόπους καί τίς πολυάριθμες ἐπαρχίες τῆς Οὐκρανίας στούς ἀνήκοντες στήν ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας.[2] 

  1. Μ διαιρετικς σχισματικς δυνάμεις συντάσσεται τ Οκουμενικ Πατριαρχεο

Ἐπί τῇ βάσει λοιπόν καί μόνον αὐτῆς τῆς καταγεγραμμένης ἐπίσημα ἐκκλησιαστικῆς καταστάσεως, ἡ ὁποία μπορεῖ νά ἐνισχυθεῖ μέ πλῆθος ἄλλων ἐγγράφων, ἡ Οὐκρανία ἐκκλησιαστικά ἀπό τήν ἀρχή τῆς ἱστορίας τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶναι ἀδιάσπαστα καί ἀχώριστα μέρος, στήν ἀρχή κορυφαῖο, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας.

Ἐπί μικρό χρονικό διάστημα, λόγω ἀνωμάλων ἱστορικῶν καταστάσεων καί ἐξωτερικῶν πιέσεων καί ἐπιβουλῶν ἔμεινε ὑπό τήν δικαιοδοσία τῆς Κωνσταντινούπολης, κάτω ἀπό τήν ὁποία ἄλλωστε ἦταν ἐπί αἰῶνες συνολικά καί ἡ ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, ἑνωμένη μέ τό Κίεβο.

Καί ὅταν ἐξέλιπαν αὐτές οἱ ἐξωτερικές πιέσεις καί ἐπιβουλές ἀπό τήν παπική τότε Δύση, μέσῳ τῆς Πολωνίας, Λιθουανίας καί ἄλλων σταυροφορικῶν καί οὐνιτικῶν δυνάμεων, ἐπανῆλθε ἐκεῖ πού ἐξ ἀρχῆς καί πάντοτε ἀνῆκε, στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας.

Εἶναι κρῖμα πού τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο συντάσσεται σήμερα μέ τίς ἴδιες δυτικές δυνάμεις πού διήρεσαν τότε τήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καί προκάλεσαν διωγμούς τῶν Ὀρθοδόξων καί καταπατήσεις ἱερῶν χώρων, ὅπως ἑτοιμάζονται νά πράξουν καί τώρα οἱ Ἐθνικιστές Οὐκρανοί, καλυπτόμενοι ἀπό τόν οὐνίτη πρόεδρο τῆς Οὐκρανίας Ποροσένκο καί τούς φιλοπαπικούς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας.

  1. Σκόπιμη παρερμηνεία κα πόκρυψη γγράφων. τοιμάζεται σχετικ μελέτη.

Γιά τήν ἀναμφισβήτητη ἱστορικά δικαιοδοσία τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἐπί τῆς Οὐκρανίας ἑτοιμάζομε ἄρθρο μέ ὅλα τά ἱστορικά ἀποδεικτικά στοιχεῖα. Ἐπιστημονικά τό πράττομε αὐτό, διότι καί στήν πανεπιστημιακή μας σταδιοδρομία ὁ γράφων καί ἡ σύζυγός μου Χριστίνα Μπουλάκη – Ζήση (τώρα μοναχή Νεκταρία), ἐπίκουρη καθηγήτρια τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στό γνωστικό ἀντικείμενο τῆς «Ἱστορίας τῶν Σλαβικῶν Ἐκκλησιῶν», ἔχομε ἐκτενῶς ἀσχοληθῆ μέ τήν ἱστορία τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καί τίς σχέσεις της μέ τήν Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινούπολης, γι᾽ αὐτό ἐνοχλούμαστε καί λυπόμαστε, ὅταν παραποιεῖται ἡ ἱστορική ἀλήθεια.

Δυστυχῶς ἡ Κωνσταντινούπολη, γιά νά δικαιολογήσει τήν ἀντικανονική εἰσπήδησή της στό ἔδαφος τῆς ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας τῆς Οὐκρανίας, ἐπικαλεῖται δύο ἔγγραφα, ἀπό τίς δεκάδες ἄλλων ἐγγράφων, ἀπό τά ὁποῖα δῆθεν ἀποδεικνύεται ὅτι ἡ Οὐκρανία δέν παραχωρήθηκε ποτέ ὁριστικά στήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, οὔτε μέ τήν συνοδική πράξη τοῦ 1686, ἡ ὁποία ἐπιβεβαιώνει ὅτι δῆθεν ἡ Οὐκρανία παρέμεινε ὑπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί ὅτι ἡ παραχώρηση ἦταν προσωρινή.

Πρόκειται γιά σκόπιμη παρερμηνεία καί παραμόρφωση τῶν ἐγγράφων, γιά «ἐπιστημονική» πληροφόρηση, ἡ ὁποία ὅμως στούς μή ἔχοντες ἐπαρκῆ ἱστορική γνώση δημιουργεῖ τήν ἐντύπωση ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολη ἐπικαλεῖται δυνατά καί ἀτράνταχτα ἀποδεικτικά στοιχεῖα.

Ἐμεῖς ἐπιστημονικά θά παρουσιάσουμε σέ ἄρθρο μας προσεχῶς ἄλλα ἔγγραφα πού ἀποκρύπτονται, ἀλλά καί θά διορθώσουμε τίς παρερμηνεῖες τῶν δύο ἐγγράφων.

Ὡς μία πρώτη γεύση τῆς σκόπιμης χρήσης τῶν δύο ἐγγράφων παραθέτουμε τήν γνώμη τοῦ γνωστοῦ ἱστορικοῦ καί κανονολόγου καθηγητοῦ Βλ. Φειδᾶ, ὁ ὁποῖος καί στό σχετικό ἄρθρο του στή «Θρησκευτική καί Ἠθική Ἐγκυκλοπαιδεία» καί στό μεγάλο βιβλίο του «Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τῆς Ρωσσίας (988-1988)» δέχεται ὅτι μέ τήν συνοδική πράξη τοῦ 1686 τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ὑπήγαγε τήν Οὐκρανία στή δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας.

Γράφει ἐπί λέξει: «Τό 1686 ὑπεγράφη ρωσοπολωνική εἰρήνη, ἡ δέ Μικρά Ρωσία μετά τοῦ Κιέβου περιῆλθεν εἰς τήν Μόσχαν. Αἱ ἐπαρχίαι Λούτσκ, Λβώφ, Πρεμύσλ καί Μογκίλεφ ἀπέκτησαν θρησκευτικήν ἐλευθερίαν… Τέλος ὁ πατριάρχης Διονύσιος ὑπήγαγε τήν Μητρόπολιν Κιέβου ὑπό τήν δικαιοδοσίαν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας (1687)». [3]  Καί ἐμεῖς, σέ ἀνύποπτο χρόνο, σέ μελέτη μας μέ τίτλο «Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας» γράφαμε ὅτι «μετά τήν ἐπί τῆς Πολωνίας νίκην τῶν Ρώσων τό 1654 καί τήν ἐνσωμάτωσιν τῆς Οὐκρανίας εἰς τήν Ρωσίαν συνεδέθη καί πάλιν τό Κίεβον μέ τήν Μόσχαν καί ἀποκατεστάθη ἡ ἑνότης μέ ἔγκρισιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου» (1686). [4] 

  1. Μητέρα κκλησία τς Οκρανίας εναι τώρα Μόσχα. Κωνσταντινούπολη ταν στ παρελθόν.

Δέν εἶναι ἀληθές ἐπίσης ὅτι τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο εἶναι ἡ μητέρα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας καί ἑπομένως ὡς μητέρα Ἐκκλησία ἔχει τό δικαίωμα νά χορηγεῖ αὐτοκεφαλία στίς ἐκκλησίες πού ἐγέννησε, ὅπως χορήγησε αὐτοκεφαλία στίς ἐκκλησίες τῆς Ρωσίας, τῆς Ἑλλάδος, τῆς Ρουμανίας, τῆς Σερβίας, τῆς Βουλγαρίας, τῆς Ἀλβανίας.

Εἶχε τό δικαίωμα, μέχρις ὅτου μία θυγατέρα ἐκκλησία γίνει αὐτοκέφαλη, ὁπότε δέν εἶναι πλέον θυγατέρα, ἀλλά ἀδελφή Ἐκκλησία, ἰσότιμη κατά πάντα μέ τήν Ἐκκλησία ἀπό τήν ὁποία προῆλθε, ἡ ὁποία δέν δικαιοῦται πλέον νά ἐπεμβαίνει στά ἐσωτερικά της· ὅταν τό πράττει, διαπράττει τό βαρύ κανονικό παράπτωμα τῆς εἰσπήδησης σέ ξένη ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία.

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας συνολικά, μαζί μέ τά ἐδάφη τῆς σημερινῆς Οὐκρανίας, εἶχε μητέρα τήν Κωνσταντινούπολη μέχρι τήν ἀνακήρυξη τῆς αὐτοκεφαλίας της καί τήν χειραφέτησή της τό 1448, χωρίς τήν συγκατάθεση τῆς Κωνσταντινούπολης, ἡ ὁποία ὅμως συνοδικά τό 1593 καί μέ συμμετοχή τῶν ἄλλων πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς ὕψωσε στήν πατριαρχική ἀξία καί τιμή τήν μητρόπολη Μόσχας, σέ θέση δηλαδή πατριαρχείου, καί ἀνεγνώρισε τήν αὐτοκεφαλία της.

Προσωρινή ἦταν ἡ διαίρεση τῆς ἑνιαίας καί ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας μέ τό νά παραμείνει τό Κίεβο γιά κάποιο διάστημα ἀνεξάρτητη μητρόπολη μέ ἐνέργειες μάλιστα τοῦ οὐνίτη πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γρηγορίου Μάμα, ὑποστηρικτῆ τῆς ψευδοσυνόδου Φερράρας Φλωρεντίας, ὁ ὁποῖος χειροτόνησε μητροπολίτη Κιέβου τόν Οὐνίτη ἐπίσης Βούλγαρο Γρηγόριο καί ἔθεσε τίς βάσεις τῆς ἐξάπλωσης τῆς Οὐνίας στήν Οὐκρανία, μέχρις ὅτου τό 1686 ἐπανενώθηκε, ὅπως εἴπαμε, ἡ Οὐκρανία μέ τήν Ρωσική Ἐκκλησία καί παραμένει ἔκτοτε ἀδιατάρακτα ἐπί τρεῖς αἰῶνες τμῆμα τῆς αὐτοκέφαλης ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας. Τήν Οὐνία ἐνισχύει καί πάλι, ὅπως ὁ Γρηγόριος Μάμας, μέ τίς ἐνέργειές του ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος.

  1. Κακ προηγούμενο Οκρανία γι τν ατοκεφαλία τν Σκοπίων. νησυχε κκλησία τς Σερβίας.

Μέ τό ἴδιο σκεπτικό θά μποροῦσε νά ἰσχυρισθεῖ ὁ Οἰκουμενικός πατριάρχης ὅτι καί ἡ σχισματική ἐκκλησία τῶν Σκοπίων ἀνήκει στή δική του δικαιοδοσία καί ὄχι στήν δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας, ἀφοῦ καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Σερβίας καί ἡ περιοχή τῶν Σκοπίων ὑπήγοντο κάποτε στήν δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως.

Ποῦ ὑπαγόταν ὅμως τά Σκόπια μέχρι τήν σχισματική τους ἀπεξάρτηση ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Σερβίας; Δέν ὑπαγόταν στήν αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Σερβίας;

Καί δέν θά ἀποτελέσει εἰσπήδηση σέ ξένο ἐκκλησιαστικό ἔδαφος ἡ ἀνάμειξη τῆς Κωνσταντινούπολης σέ παραχώρηση αὐτοκεφαλίας στούς σχισματικούς τῶν Σκοπίων, ὅπως ἀνησυχοῦν οἱ ἐκκλησιαστικοί ἡγέτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας, καί ἀντιτίθενται στό κακό τετελεσμένο πού θά δημιουργηθεῖ στήν Οὐκρανία;

Μπορεῖ πραξικοπηματικά νά ἐπεμβαίνει ἡ Κωνσταντινούπολη σέ κανονικά ἐδάφη αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, ἐπειδή κάποτε αὐτές ἀνῆκαν στή δικαιοδοσία της;

Ἀκόμη καί ἄν ἱστορικά παραβλέψουμε τό γεγονός ὅτι τό Κίεβο, ἡ Οὐκρανία ἀπό τήν ἀρχή ἦταν μέρος καί μέλος ἀδιάσπαστο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, δέν φθάνουν οἱ τρεῖς καί πλέον αἰῶνες, ἀπό τό 1686 μέχρι σήμερα πού ὑπάγεται κανονικά στήν αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, γιά νά ἀποτρέψουν τήν εἰσπήδηση στό κανονικό της ἔδαφος;

  1. Τ ατοκέφαλο στν Οκρανία θ βλάψει τν Κωνσταντινούπολη. λλάδα κα μερικ θ πωφεληθον.

Ἡ εἰσπήδηση τῆς Κωνσταντινούπολης στήν Οὐκρανία ἀνοίγει τόν ἀσκό τοῦ Αἰόλου μέ ἀπρόβλεπτες κακές συνέπειες γιά τήν ἴδια τήν Κωνσταντινούπολη.

Άσφαλῶς ἡ Οὐκρανία ὡς ἀνεξάρτητο κράτος ἐπιδιώκει νά ἔχει καί ἀνεξάρτητη αὐτοκέφαλη ἐκκλησία, καί δέν θά ἦταν ἱστορικά καί κανονικά παράλογο οἱ Ὀρθόδοξοι τῆς Οὐκρανίας νά ὑποβάλουν σχετικό αἴτημα, ἀρκεῖ αὐτό νά γίνει μέ τόν κανονικό τρόπο καί τήν συναίνεση τῶν ἄλλων ἐκκλησιῶν.

Ἡ κανονική ἀρχή «τά ἐκκλησιαστικά τοῖς πολιτικοῖς συμμεταβάλλεσθαι εἴωθε» ἔχει διαχρονική ἰσχύ καί ἴσχυσε σέ ὅλες σχεδόν τίς περιπτώσεις χορηγήσεως αὐτοκεφαλίας σέ περιοχές πού ἀπέκτησαν τήν πολιτική ἀνεξαρτησία τους.

Μέ βάση αὐτή τήν ἀρχή οἱ περιοχές τῆς Ἑλλάδος πού ἐνσωματώθηκαν στό ἑλληνικό κράτος ἐδῶ καί περισσότερο ἀπό ἕνα αἰώνα, ἀπό τό 1912, πρέπει νά ἐνταχθοῦν στήν αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἄν ἰσχύει ἡ ἀρχή «ἀνεξάρτητο ἑνιαῖο κράτος σημαίνει καί ἀνεξάρτητη αὐτοκέφαλη ἑνιαία ἐκκλησία».

Ἔτσι ἡ ἡμιαυτόνομη ἐκκλησία τῆς Κρήτης, οἱ μητροπόλεις τῆς Δωδεκανήσου καί τό Ἅγιον Ὄρος, πού ἐξακολουθοῦν νά ὑπάγονται στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, μολονότι ἀνήκουν ἐδαφικά στήν Ἑλλάδα, θά πρέπει νά ἐνσωματωθοῦν στήν αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὅπως ἔγινε μέ τά Ἑπτάνησα τό 1864. Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τίς κακῶς ἀκόμη λεγόμενες «Νέες Χῶρες», πού τώρα μετά ἀπό ἕναν αἰώνα ἔγιναν «Παλαιές».

Πρέπει νά παύσει ἡ Κωνσταντινούπολη νά τίς διεκδικεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί νά θεωρεῖ τούς ἐκλεγόμενους ἀρχιερεῖς ἀπό τήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐλλάδος ὡς ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως.

Καί ἡ μεγάλη Ἀμερική ἐπίσης εἶναι ἀνεξάρτητο καί ἑνιαῖο κράτος· καί ὅμως ἡ συζήτηση γιά αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀμερικῆς, πού ἄρχισε καί συνεχίζεται, προκαλεῖ ὀργή καί ἀπειλές γιά ὅσους τό προτείνουν στήν Κωνσταντινούπολη, ἡ ὁποία ἀνοίγει τόν δρόμο μόνη της μέ τό αὐτοκέφαλο τῆς Οὐκρανίας γιά δυσμενεῖς εἰς βάρος της ἐξελίξεις.

  1. Προκαλε διαιρέσεις κα σχίσματα Κωνσταντινούπολη. Ν διορθώσει τν πορεία της.

Τό χειρότερο ὅλων εἶναι ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολη, τῆς ὁποίας ὁ ἀναγνωρισμένος ἀπό ὅλους συντονιστικός ρόλος ἀποσκοπεῖ στήν ἐξασφάλιση τῆς ἑνότητος τῶν Ὀρθοδόξων, προκαλεῖ ἡ ἴδια διαιρέσεις καί σχίσματα καί ἔτσι ὑπονομεύει καί τορπιλίζει μόνη της αὐτόν τόν ρόλο, καί, ὅπως γράψαμε σέ ἄλλη εὐκαιρία, πριονίζει ἡ ἴδια τό ψηλό κλαδί, τήν ὑψηλή θέση πάνω στήν ὁποία τήν ἀνέβασαν οἱ Ἱεροί Κανόνες καί ἡ ἐκκλησιαστική Παράδοση.

Διήρεσε τήν Ἐκκλησία μέ τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, στήν ὁποία δέν ἔλαβαν μέρος τέσσερις ἐκκλησίες πού ἐκπροσωποῦν περισσότερους ἀπό τούς μισούς Ὀρθοδόξους πιστούς καί τήν ὁποία δέν ἀποδέχονται καί μέλη τῶν ἐκκλησιῶν πού ἔλαβαν μέρος, κληρικοί καί λαϊκοί, οἱ ὁποῖοι ἀποτειχιζόμενοι διακόπτουν τήν μνημόνευση τῶν ὀνομάτων τῶν οἰκείων ἐπισκόπων.

Τήν διαιρεῖ καί πάλι μέ τήν ἀντικανονική της εἰσπήδηση στήν Οὐκρανία, ἀνατρέπουσα τήν ὁμοφωνία καί συμφωνία πού εἶχε ἐπιτευχθῆ κατά τίς προσυνοδικές συζητήσεις γιά τό θέμα τοῦ αὐτοκεφάλου.

Σύμφωνα μέ αὐτές ἡ ἐπιθυμοῦσα τό αὐτοκέφαλο ἐκκλησία ὑποβάλλει τό αἴτημα πρός τήν «μητέρα Ἐκκλησία» καί, ἐφ᾽ ὅσον αὐτή τό ἀποδεχθεῖ, διαβιβάζεται πρός τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, τό ὁποῖο ἀναλαμβάνει νά διασφαλίσει τήν πανορθόδοξη συναίνεση. Ὅταν καί αὐτή ἐξασφαλισθεῖ, ἑτοιμάζεται ὁ τόμος γιά τήν χορήγηση τοῦ αὐτοκεφάλου.

Τώρα οὔτε σχετικό αἴτημα ἔχει ὑποβληθῆ ἀπό τήν κανονική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας. Οὔτε ἡ «μητέρα Ἐκκλησία» τῆς Ρωσίας συμφωνεῖ μέ τήν χορήγηση τοῦ αὐτοκεφάλου.

Ἡ προσπάθεια τῆς Κωνσταντινούπολης νά ἐμφανισθεῖ ὡς «μητέρα Ἐκκλησία» δέν εἶναι πειστική, ἀφοῦ καί μετά τό 1686 πού ἐπανεντάχθηκε ἡ Οὐκρανία στήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας πέρασαν τρεῖς καί πλέον αἰῶνες, κατά τούς ὁποίους μέχρι σήμερα ἀνήκει στήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, ὅπως αὐτό ἀναγνωρίζεται ἀπό ὅλες τίς ἐκκλησίες.

Ἡ ἴδια ἡ Κωνσταντινούπολη μέχρι προσφάτως ἀναγνωρίζει τόν μητροπολίτη Ὀνούφριο ὡς κανονικό μητροπολίτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας καί διαβεβαίωνε προσυνοδικά ὅτι δέν θά θέσει ποτέ θέμα αὐτοκεφαλίας τῆς Οὐκρανίας.

Ἀλλά ἀκόμη καί ἄν δεχθοῦμε καί νομιμοποιήσουμε τήν κλοπή τοῦ ὀνόματος τῆς «μητέρας Ἐκκλησίας» πού κάνει ἡ Κωνσταντινούπολη, παρερμηνεύουσα σχετικά ἔγγραφα, εὑρίσκεται πάλιν ἐκτεθειμένη, διότι δέν τῆς ἔχει ὑποβληθῆ σχετικό αἴτημα ἀπό τήν κανονική Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, τῆς ὑπό τόν μητροπολίτη Ὀνούφριο.

Οἱ σχισματικοί καί οἱ Οὐνίτες δέν ἀνήκουν στήν Ἐκκλησία καί δέν ἔχουν κανένα κανονικό δικαίωμα, πρίν ἐπιστρέψουν καί ἐνσωματωθοῦν στήν κανονική Ἐκκλησία.

Οὔτε ἐπίσης ἔχει ἐξασφαλισθῆ ἡ συναίνεση τῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στήν πλειονότητά τους, ἀφοῦ μόνον ἐλάχιστες ἑλληνόφωνες ἐκκλησίες μέ ἐθνοφυλετικά κριτήρια, θά συμφωνήσουν σιωπηρά μέ τήν Κωνσταντινούπολη, γιατί δέν τολμοῦν φανερά νά ἀντιταχθοῦν πρός τήν ἱστορική ἀλήθεια.

Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο γιά πρώτη φορά στά νεώτερα χρόνια φαίνεται τόσο ἀποδυναμωμένο καί ἀπομονωμένο ἐκκλησιαστικά.

Ὡς παλαιός κληρικός, συνεργάτης καί σύμβουλος τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως λυποῦμαι γι᾽ αὐτήν τήν ἐξέλιξη, μολονότι ἔχω εἰσπράξει πικρίες καί διώξεις ἐπειδή διαφωνῶ μέ ἐπικίνδυνες πρωτοβουλίες του.

Ἔπρεπε οἱ τωρινοί του σύμβουλοι νά ἀποτρέψουν αὐτήν τήν πορεία πρός τίς διαιρέσεις, τά σχίσματα καί τήν ἀπομόνωση. Ὑπάρχει ἀκόμη καιρός πρίν ἀπό τό τελικό βῆμα.

[1]. Βλ. σελ. 1231.
[2]. Βλ. σελ. 1256.
[3]. ΒΛ. ΦΕΙΔΑ, «Ρωσική Ἐκκλησία», Θ.Η.Ε. 10, 1043. Τοῦ αὐτοῦ, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τῆς Ρωσσίας (988-1988), Ἔκδ. Ἀποστολική Διακονία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἀθῆναι 1988, σελ. 273-274.
[4]. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου, Κωνσταντινούπολη καί Μόσχα, Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 31. Ἡ μελέτη παρουσιάσθηκε ὡς εἰσήγηση στό Διεθνές Σεμινάριο πού ὀργάνωσε στό Chambésy τῆς Γενεύης τό Ὀρθόδοξο Κέντρο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τόν Μάϊο τοῦ 1988. Τό θέμα τοῦ Σεμιναρίου: «Ρωσία. Χίλια χρόνια χριστιανικοῦ βίου».

http://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/24301-i-oukrania-einai-kanoniko-edafos-tis-ekklisias-tis-rosias

Οκτώβριος 1, 2018

Καλαβρύτων σε Οικουμενικό: »Παναγιώτατε δεν είναι ώρα για περαιτέρω σχίσματα και διαιρέσεις»

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΡΟΜΦΑΙΑ

Του Σεβ. Μητροπολίτη Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου


Ο Οικουμενικός Πατριάρχης εξ ορισμού είναι το σημείον ενότητος της Ορθοδοξίας σε παγκόσμιο επίπεδο! Εκεί, με σεβασμό και αγάπη, ατενίζουμε όλοι! Εκεί καταφεύγουμε, για να πάρουμε δύναμη!

Εκεί σπεύδουμε για να επιλύσουμε τυχόν διαφορές και διενέξεις μεταξύ των τοπικών Εκκλησιών και των εκκλησιαστικών παραγόντων! 

Δυστυχώς ο νυν Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, πολύ αγαπητός εις ημάς καί πολύ σεβαστός, δεδομένου ότι μας συνέδεσε μια αγνή φιλία από τήν δεκαετία του 1960, τότε που ήμασταν όλοι Διάκονοι, ο Παναγιώτατος, ως μεταπτυχικός φοιτητής του Κανονικού Δικαίου στη Ρώμη, ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κυρός Χριστόδουλος καί η ελαχιστότης μου, οπότε, εκεί στη Ρώμη, ο τότε Διάκονος Βαρθολομαίος – με πολλήν αγάπην και μεγάλην προθυμίαν- ήταν ο ξεναγός μας στην ιστορική εκείνη πόλη! 

Δυστυχώς, λοιπόν, ο Παναγιώτατος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίος κατά τα τελευταία ετύτα χρόνια εμφανίζεται σαν να έχει βάλει ως στόχον του την διαίρεση της Ορθοδοξίας!

Η αρχή έγινε με τις πολύ εγκάρδιες σχέσεις μεταξύ Βατικανού καί Κωνσταντινουπόλεως! 

‘Επειτα ακολούθησε η δήθεν «ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ» της Κρήτης! Πλήν όμως η Σύνοδος εκείνη: α) Δεν ήταν «ΑΓΙΑ», αφού οι Αποφάσεις της ήσαν κατά της Ορθοδοξίας! Και ήταν καταλυτική για την Ορθοδοξία, διότι χαρακτήρισε ως ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ τις διάφορες χριστιανικές Ομολογίες!!!! 

Το έγκλημα αυτό το είχε επιτελέσει χρόνια πρίν (τον Μάϊο του 2009) ο Πάπας της Ρώμης Βενέδικτος κατά την διάρκεια μι[ας επισκέψεώς του στα Ιεροσόλυμα. Να τι ακριβώς είπε τότε: «Προσεύχομαι η συνάντησή μας σήμερα να δώσει μια νέα ώθηση στις εργασίες για το θεολογικό διάλογο ανάμεσα στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και τις Ορθόδοξες Εκκλησίες» (16 Μαΐου 2009). 

β) Δεν ήταν ούτε και ΜΕΓΑΛΗ, αφού τέσσερες τοπικές Εκκλησίες αρνήθησαν να συμμετάσχουν στο Κολυμπάρι!

Στη συνέχεια έχουμε και κάποια χρονίζοντα προβλήματα με τη δική μας Εκκλησία. Οι Ιεροί Κανόνες διά του ιερού Φωτίου ορίζουν, ότι «είωθε τά εκκλησιαστικά τοις πολιτικοίς συμμεταβάλλεσθε», (1) δηλ. ότι τα εκκλησιαστικά Σύνορα συμμορφώνονται και αλλάζουν, ακολουθώντας τις πολιτικές εξελίξεις.

Τα εκκλησιαστικά Σύνορα ταυτίζονται με τα πολιτικά Σύνορα! Συνεπώς, όταν ένα γεωγραφικό κομμάτι αποκτά την εθνική του ανεξαρτησία, τότε απαραιτήτως μεταβάλλεται καί ο χαρακτήρας της τοπικής Εκκλησίας, η οποία άνευ ετέρου καθίσταται αυτοκέφαλος, αυτόνομος καί ανεξάρτητη!

Δυστυχώς αυτό δεν έχει εφαρμογή στην Εκκλησία της Ελλάδος, όπου η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι κομματιασμένη σε πέντε τεμάχια! Αυτά είναι: 

Οι Μητροπόλεις

1) «της παλαιάς Ελλάδος, όπου εντάσσεται και η Μητρόπολίς μας,

2) «των Νέων Χωρών», δηλ. από τη Λάρισα και πάνω, οι οποίες ανήκουν στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου,

3) «των Κυκλάδων Νήσων», δηλ. η Ρόδος και τα άλλα νησιά του Αιγαίου Πελάγους ανήκουν επίσης στην δικαιοδοσία του Πατριαρχείου, 

4) «της Κρήτης», η οποία αποτελεί ημιαυτόνομον Εκκλησίαν,

καί 5) «το Άγιον Όρος», το οποίον επίσης έχει την αναφορά του στο Πατριαρχείο!

Τα παραπάνω αποδεικνύουν, ότι ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, καθώς επίσης και οι Προκάτοχοί Του, ΚΑΤΑΠΑΤΕΙ, ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ, δηλ. το Εκκλησιαστικό Σύνταγμα! Έτσι έχουμε μία ανεξάρτητη Χώρα, τήν Ελλάδα μας, εκκλησιαστικώς μοιρασμένη και κομματιασμένη σε πολλά εκκλησιαστικά κομμάτια!

Τόν τελευταίο καιρό, δυστυχώς, ο Παναγιώτατος Πατριάρχης μας κ. Βαρθολομαίος, μέ διαφόρους τρόπους επιχειρεί να αυξήσει τήν «επιρροή» Του, δηλ. την πνευματική Του κυριαρχία, σ’ αυτό το κομμάτι των Νέων Χωρών, αλλά με τον τρόπο αυτό μετατρέπεται σε έναν «ψιλικαντζή» του εκκλησιαστικού Χώρου! (βλέπε και την υπόθεση «κτήμα Προμπονά») Κατά λοιπά είναι ο ….ΕΓΓΥΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ! 

Πολύ παραστατικά αναφέρεται στο ζήτημα αυτό δημοσίευμα του ιερέως π. Ευσταθίου Κολλά στο φ. της Κυριακής 30ής Σεπτεμβρίου ε.έ. της εφημερίδος ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ τμε τίτλο: «Να πάψει επιτέλους το αδίστακτο αιρετίζον ΦΑΝΑΡΙ να επιβουλεύεται το Κανονικό Αυτοκέφαλο της Ελλάδος», το οποίον και καταλήγει ως εξής: 

«Κάντε ότ,ι θέλετε και όπως τα θέλετε όλοι εσείς εκεί στο αιρετίζον και αδίστακτο Φανάρι, ευρισκόμενοι βεβαίως έξω καί παρασάγγας πέρα από την Θεολογική, Κανονική καί Εκκλησιολογική ΤΑΞΗ και ΠΡΑΞΗ, γι’ αυτό και δεν ακούγεσθε, ποσώς, από την ολότητα των ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ πιστών της ΜΙΑΣ, ΑΓΙΑΣ, ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ…»

Μια τελευταία λανθασμένη κίνηση του Πατριάρχου μας είναι αυτή με την Εκκλησία της Ουκρανίας! Δεν μας έφθαναν τα τόσα και τόσα άλλα προβλήματα, ο Πατριάρχης μας ευρίσκεται στα πρόθυρα εκκλησιαστικής συρράξεως του Πατριαρχείου με την μεγάλη Εκκλησία της Ρωσσίας!

Η Κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας διατηρεί την πνευματική της σχέση και εξάρτηση με το Πατριαρχείο της Μόσχας. Η Σχισματική Εκκλησία της Ουκρανίας πρόκειται να τύχει αναγνωρίσεως από το Οικουμενικό Πατριαρχείο!

Έστι ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ ευρίσκεται προ των θυρών μας! Εάν σ’ αυτό πρσθέσουμε και την εσωτερική διαμάχη, που ανέκυψε έπειτα από την ψευδο-Σύνοδο του Κολυμπαρίου, τότε τα εκκλησιαστικά πράγματα στις ημέρες μας καθίστανται εξόχως τραγικά!

Είθε ο Πανάγαθος Θεός να αποτρέψει μια νέα -και πιο επικίνδυνη- διάσπαση! Γι’ αυτό, λοιπόν, κι εμείς σήμερα από τη θέση αυτή συγχαίρουμε ολοψύχως τον αγαπητό εν Χριστώ Αδελφό μας, τον Σεβ. Μητροπολίτη Κυθήρων κ Σεραφείμ, για την πρόσφατη σχετική Δήλωση διαμαρτυρίας, την οποία και προσυπογράφουμε και αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια.

Για την Απόφαση της ψευδο-Συνόδου του Κολυμπαρίου αναδημοσιεύουμε μια παληά ανάρτησή μας από τον Μάϊο 2009, εξ αφορμής των δηλώσεων Του «για τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και τις Ορθόδοξες Εκκλησίες», την οποία και αναδημοσιεύουμε στο τέλος του παρόντος.

Η ΔΗΛΩΣΙΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΊΤΗ ΚΥΘΉΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΊΜ

«Είμαι βαθύτατα λυπημένος στο άκουσμα της διακοπής Εκκλησιαστικής Κοινωνίας του Πατριαρχείου της Ρωσίας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Εις αυτό το θλιβερό και αξιοθρήνητο αποτέλεσμα οδήγησε η εμμονή του Οικουμενικού Πατριαρχείου να εκχωρήσει την αυτοκεφαλία εις τους σχισματικούς της Ουκρανίας οι οποίοι είναι αποκεκομμένοι από την Αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία δηλ από όλα τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία και τας κατά τόπους Αυτοκεφάλους Ορθοδόξους Εκκλησίας και αποτελούν την συντριπτική μειοψηφία του Ουκρανικού Λαού.

Μέχρι πρότινος το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανεγνώριζε μόνον την υπό τον Αρχιεπίσκοπο Ονούφριο, Κανονική Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία και τώρα διά τους ιδικούς του λόγους αποδίδει την αυτοκεφαλία εις τους σχισματικούς της Ουκρανίας και παραθεωρεί την Κανονική Τάξη και την Κανονική Ορθόδοξο Αρχιεπισκοπή της Ουκρανίας, την οποία και αναγνωρίζουν όχι μόνον το Πατριαρχείο της Ρωσίας αλλά και όλες οι λοιπές κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Οι σχισματικοί ως γνωστόν δεν είναι Εκκλησία και η Κοινωνία μετ αυτών προσκρούει εις τους απαγορεύοντας αυτήν Θείους και Ιερούς Κανόνας, Αποστολικούς και Οικουμενικών Συνόδων.

Προς τι λοιπόν η εμμονή και επιμονή του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου δια την αναγνώρισιν των σχισματικών ως αυτοκεφάλου Εκκλησίας; Και της ούτω πως προ- κλήσεως σχισμάτων και διαιρέσεων εν τη Μιά, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού Εκκλησία;

Δεν φθάνουν ως άλλως οι κλυδωνισμοί και οι ταραχές οι οποίες προεκλήθησαν και προκαλούνται από τας αποφάσεις της αποκληθείσης Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης (Ιούνιος 2016);

Και μάλιστα ως Εκκλησιών σε ομολογίες και Χριστιανικές κοινότητες ετεροδόξων..; Αλλά, και αυτή καλουμένη Αγία και Μεγάλη Σύνοδος δεν παραθεωρήθηκε από την πρόσφατη απόφαση της Πατριαρχικής Συνόδου Κωνσταντινουπόλεως η υπό όρους επιτρέπει τον δεύτερο γάμο, δηλ. την διγαμία, των κληρικών;

Εις το τελικό κείμενο της Συνόδου αυτής (σ.σ. της Κρήτης του 2016) το μυστήριο του γάμου και τα κωλύματα αυτού στην παράγραφο 4 περί των κωλυμάτων γάμου δεν αναγράφεται επί λέξη «η ιερωσύνη αυτή καθ’ εαυτήν δεν αποτελεί κώλυμα γάμου, αλλά όμως συμφώνως προς την ισχύουσαν κανονική παράδοσιν (κανών 3ος της Πενθέκτης εν Τρούλω Συνόδου) μετά την χειροτονία κωλύεται η σύναψη της εις γάμου κοινωνία εις του κληρικούς;

Έκκληση θερμοτάτη και παράκληση εγκάρδια απευθύνουμε από τας εσχατιάς της Ελληνικής μας Πατρίδος την παραμεθώριον προς Νότον περιοχή των Κυθήρων και Αντικυθήρων προς τον Πρωτόθρονον Πατριάρχην της Ορθοδόδου Εκκλησίας μας κ.κ. Βαρθολομαίον να ανακόψει πρίμναν προς αποφυγήν νέων σχισμάτων και διαιρέσεων εις το Πανάγιον Σώμα του Χριστού και την Αγιωτάτη Ορθόδοξη Εκκλησίας μας.

Αντί των συμπροσευχών που διοργανώνει τον τελευταίο καιρό με τον Πάπα της Ρώμης και με αρχηγούς και εκπροσώπους ετεροδόξων ομολογιών και κοινοτήτων αλλά ακόμη και αλλοθρήκων, οι οποίες όχι μόνον δεν ωφελούν σε κάτι αλλά σκανδαλίζουν σοβαρά το Ορθόδοξο Χριστεπώνυμο Πλήρωμα, θα έπρεπε να κηρύξει Μετάνοιαν και επιστροφήν σύμπαντος του Ορθοδόξου Χριστιανικού Κόσμου εις «την Άπαξ παραδοθείσαν τοις Αγίοις Πίστιν», εις την Διδαχήν του Κυρίου Υμών Ιησού Χριστού, των Αγίων Αποστόλων, των Οσίων και Θεοφόρων Πατέρων Υμών, των Αγίων και Οικουμενικών Συνόδων της Εκκλησίας μας και την εν γένει Ορθοδόξου Παραδόσεώς μας.

Εύχομαι από καρδίας σύνεση και εγρήγορσην εν πάσι εις τους Πνευματικούς Ταγούς της Αγίας μας Εκκλησίας προς αναχαίτισιν και αντιμετώπισιν της επερχομένης πνευματικής κρίσεως και αποφυγήν οδυνηρών επιπτώσεων και συνεπειών διά την Ενότητα της Αγιωτάτης Του Χριστού Ορθοδόξου Ποίμνης. Γιατί είναι τοις πάσι γνωστόν το του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου ότι «το σχίσμα ουδέ αίμα μαρτυρίου αποπλύνει» .

(Πηγή:www.romfea.gr)

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

Ένα δένδρο! Ένα και μοναδικό δένδρο, το οποίον φύτευσε ο Χριστός με τα άγια Χέρια Του! Ένα δένδρο με πολλούς κλάδους και όχι ένα δάσος με πολλά δένδρα!
ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΥΣΗ!

Η Εκκλησία είναι ένα το άγιο Καθίδρυμα, το Οποίον συνέστησε και αγίασεν ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός κατά την ημέρα της Πεντηκοστής. Συστατικό Της στοιχείο είναι η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος προς τους Δώδεκα Μαθητές «εν είδει πυρίνων γλωσσών».

Οι Μαθηταί ξεχύθηκαν στον τότε γνωστό κόσμο για να κηρύξουν το Ευαγγέλιο της σωτηρίας μας, και όπου έτυχον αποδοχής βάπτισαν τους Χριστιανούς και συνέστησαν την τοπική τους Εκκλησία, Έτσι έχουμε τον Απόστολο Ανδρέα, θεμελιωτή της Εκκλησίας των Πατρών, τον Απόστολο Πέτρο θεμελιωτή της Εκκλησίας της Ρώμης, τον Απόστολο Παύλο θεμελιωτή της Εκκλησίας των Αθηνών, της Κορίνθου, κλπ.

Όλες αυτές οι ανά τον κόσμο τοπικές Εκκλησίες ήσαν μέλη της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, η οποία Κεφαλήν Της έχει και ομολογεί τον Σωτήρα Χριστό! Ομοιάζουν δηλ. με ένα δένδρο, το οποίον έχει πολλούς κλάδους!

Κάποτε ένα κομμάτι, αυτό της Ρώμης, ξεσχίζεται, δηλ. αποκόπτεται, από τον κύριο κορμό και συγκροτεί ένα νέο Οργανισμό. Διά του τρόπου αυτού όμως παύει να αποτελεί ένα παρακλάδι του δένδρου, το οποίον ονομάζουμε ΕΚΚΛΗΣΙΑ! Γίνεται ένα αυτόνομο δένδρο!

Μετά την αποκοπή της Ρώμης, ακολουθεί και άλλο κομμάτιασμα. Μερικοί, διαφωνούντες με τις διδαχές του αιρετικού Πάπα Ρώμης, αποκόπτονται από τον Πάπα. Από το δένδρο, λοιπόν, της Ρώμης ξεσχίζεται ένα μέρος και συγκροτεί τον Οργανισμό, ο οποίος έλαβε το όνομα Διαμαρτυρόμενοι ή Προτεστάντες!

Περαιτέρω και απ’ αυτό το κομμάτι των Προτεσταντών αργότερα κόβεται ένα ακόμη κομμάτι, από το δένδρο των Διαμαρτυρομένων, και συγκροτεί τον Οργανισμό, που έλαβε το όνομα Αγγλικανοί.

Έτσι, λοιπόν, από την Μία Εκκλησία, την οποία ίδρυσεν ο Λυτρωτής του κόσμο, ο Χριστός, δηλ. από το ένα και μοναδικό Δένδρο, που φυτεύθηκε από τον Χριστό μας εκεί κατω στην Ιερουσαλήμν, δυστυχώς, αποκόπηκαν μερικά κλαδιά, τα οποία και – ως ανεξάρτητα πλέον- αποτέλεσαν ένα παράδενδρο! Αυτά τα κομμάτια μέχρι σήμερα ονομάζονταν «Χριστιανικές Ομολογίες», και δεν αποτελούσαν Μέλη της αρχικής Μίας Εκκλησίας.

Η Σύνοδος του Κολυμπαρίου Κρήτης (2016), δυστυχώς, έκαμε το μεγάλο έγκλημα να ονομάσει ως «Εκκλησίες», όλα αυτά τα αποκόμματα του Χριστιανισμού! Παρέβλεψε δηλ. μεγάλα θεολογικά κριτήρια και χαρακτηριστικά, όπως την λεγομένη Αποστολική Διαδοχή κλπ., και με τον τρόπο αυτό ΕΠΡΟΔΩΣΕ τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία!

Εάν, λοιπόν, αποδεχθούμε την Απόφαση του Κολυμπαρίου, η οποία είναι προϊόν της επιρροής και εισπηδήσεως του κοσμικού πνεύματος, που ονομάζεται Παγκοσμιοποίηση, στον εκκλησιαστικό χώρο, τότε από το Σύμβολο της Πίστεως (το Πιστεύω) πρέπει να απαλείψουμε την πρόταση και ομολογία μας «Εις μίαν Αγίαν, Καθολικήν, και Αποστολικήν Εκκλησίαν ομολογώ έν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών, προσδοκώ ανάστασιν νεκρών ….»!

Επομένως η «Εκκλησία» είναι Μία, δηλ. ένα δένδρο με πολλά κλαδιά και όχι ένα δάσος με πολλά δένδρα! Τελεία και παύλα!

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΕ Αρχιεπίσκοπε Κωνσταντινουπόλεως και Οικουμενικέ Πατριάρχα,
ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΙ Άγιοι Προκαθήμενοι, Πατριάρχες και Αρχιεπίσκοποι,
ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΙ Μητροπολίτες,

Οι συγκροτήσαντες την ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου της Κρήτης, την οποία και ονομάσατε «ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟ της ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» επλανήθητε! Διδάξατε αιρετικήν διδαχήν!

Σας καλούμε να ανακαλέσετε αμέσως την εγκληματική Σας αυτή Απόφαση. Αλλιώς ένα νέο Σχίσμα ευρίσκεται «επί θύραις».

Πηγή: http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/24136-kalabruton-se-oikoumeniko-panagiotate-den-einai-ora-gia-peraitero-sxismata-kai-diaireseis

Σεπτέμβριος 29, 2018

ΟΙ ΓΟΧ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ROMFEA.GR

Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Ἑλλάδος, ὑπὸ τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν κ. Καλλίνικο, ἐξ ἀφορμῆς τῆς διαστάσεως μεταξὺ τῶν Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως καὶ Μόσχας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ ζήτημα διευκρινίζει, τὰ ἑξῆς:

Ἡ ἔντονη αὐτὴ διαμάχη εἶναι θλιβερή, ἐφ’ ὅσον μάλιστα γίνεται ἀγώνας γιὰ σφαίρα ἐπιρροῆς καὶ στὰ ἐκκλησιαστικά, μὲ ἐμφανῆ ἐπίδραση ἀπὸ τὸν κοσμικὸ τρόπο σκέψεως, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἀλλότριους ἐπηρεασμούς.

Ἔγινε ἐπίσημα παραδεκτό, ὅτι ὅλα ἐξελίσσονται στὰ πλαίσια μιᾶς ὀξείας πολιτικῆς ἀντιπαραθέσεως. Καὶ ἐνῶ καταδικάζεται θεωρητικὰ ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ὁ Ἐθνοφυλετισμός, καταβάλλεται ἐν τούτοις ἀπὸ αὐτὸ προσπάθεια γιὰ ἀναγνώριση σχισματικῶν Οὐκρανῶν φυλετιστῶν ὡς Αὐτοκεφάλων.

Τὸ δὲ συγκεντρωτικὸ καὶ ἡγεμονιστικὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας ἐμμένει σὲ παρωχημένα σχήματα ἐλέγχου καὶ ἐπιβολῆς τοῦ παρελθόντος.

Ἡ ἐπίκληση καὶ ἑρμηνεία Ἱερῶν Κανόνων καὶ Πατριαρχικῶν κειμένων γίνεται ἐπιλεκτικά, γιὰ δικαιολόγηση καὶ δικαίωση ἐπιλογῶν τῶν δύο πλευρῶν, οἱ ὁποῖες φαίνεται νὰ διατηροῦν βαθειὰ ἀντίθεση καὶ δυσαρέσκεια ἀπὸ μακροῦ, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν διακοπὴ μνημονεύσεως τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τοὺς Μοσχοβῖτες.

Ἄρα, ὅσοι κακίζουν τοὺς Παλαιοημερολογῖτες γιὰ ἐσωτερικὲς διαστάσεις, πρέπει μᾶλλον νὰ στρέψουν ἀλλοῦ τὴν προσοχή τους καὶ νὰ αἰσχυνθοῦν, φροντίζοντας πρῶτα νὰ τακτοποιήσουν τὰ τοῦ οἴκου τους.

Καὶ ἐπίσης, ἄν γιὰ ἐπίκληση Κανονικῶν καὶ Δικαιοδοσιακῶν θεμάτων κάποιοι διακόπτουν τόσο εὔκολα τὴν μνημόνευση τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, δὲν εἶναι καθόλου δίκαιο νὰ ψέγονται οἱ Ζηλωτὲς τῆς Πίστεως, καὶ μάλιστα νὰ διώκονται ἀπηνῶς γιὰ τὴν ἐπιλογή τους αὐτή, ἐφ’ ὅσον διέκοψαν τὴν μνημόνευση τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως γιὰ θέματα καθαρῶς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ὅπως εἶχαν τὸ Κανονικὸ δικαίωμα νὰ πράξουν.

Ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς Μόσχας, κάποιος ἐπίσκοπός της ἀνέφερε ὑποθετικὰ σὲ πρόσφατη συνέντευξή του, ἡ ὁποία παρουσιάσθηκε στὰ ἑλληνικά, ὅτι σὲ ἀντιπερισπασμὸ πρὸς τὰ ὅσα πράττει τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο στὴν Οὐκρανία, κάποιο ἀπὸ τὰ Πατριαρχεῖα, πιθανὸν τὸ δικό του, θὰ μποροῦσε νὰ προβεῖ σὲ ἀναγνώριση τῶν Παλαιοημερολογιτῶν τῆς Ἑλλάδος, ποὺ νωρίτερα ἀποκαλεῖ σχισματικούς, ὡς Ἐκκλησίας Ἑλλάδος, ὥστε ἡ Καινοτόμος ἐκκλησία τοῦ Νέου Ἡμερολογίου Ἑλλάδος νὰ ἀναγκασθεῖ νὰ ἀρνηθεῖ τὸ Νέο Ἡμερολόγιο καὶ νὰ ἑνωθεῖ μὲ ἐκείνους, διότι σὲ διαφορετικὴ περίπτωση θὰ λάβει κάποια ἄλλη ὀνομασία.

Ἐμεῖς, Χάριτι Θεοῦ, τονίζουμε πρὸς πᾶσα κατεύθυνση ὅτι δὲν εἴμαστε σχίσμα, διότι οἱ πρόγονοί μας ἀποτειχίσθηκαν τὸ 1924 ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ προκάλεσαν σχίσμα στὴν λειτουργικὴ καὶ ἑορτολογικὴ Ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, μέσῳ τῆς ἀντικανονικῆς καὶ μονομεροῦς Μεταρρυθμίσεως τοῦ Ἡμερολογίου, στὴν ὁποίαν προέβησαν, προκειμένου νὰ συνεορτάζουν μὲ τοὺς κακοδόξους/ἑτεροδόξους τῆς Δύσεως.

Οὔτε ἀναμένουμε κάποια ἀναγνώριση ἀπὸ αὐτούς, μὲ τοὺς ὁποίους διατελοῦμε σὲ πλήρη ἀκοινωνησία γιὰ λόγους Ὀρθοδόξου Πίστεως. Ὑπογραμμίζουμε, ὅτι εἶναι ἐντελῶς ἄστοχη, παραπλανητικὴ καὶ λανθασμένη ἡ συσχέτιση ἐθνικιστικῶν σχισμάτων, τύπου Οὐκρανίας, ὅπως καὶ ἄλλων περιοχῶν τῶν Βαλκανίων, μὲ τοὺς Γνησίους Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς τῆς Ἑλλάδος (Παλαιοημερολογῖτες), οἱ ὁποῖοι καμμία ἀπολύτως σχέση δὲν εἴχαμε οὔτε ἔχουμε μὲ αὐτὰ στὴν σχεδὸν ἑκατόχρονη ματωμένη καὶ ἔνδοξη ἱστορία καὶ μαρτυρία μας.

Ὡς γνωστόν, μετὰ τὴν Κοίμηση τοῦ Πρωθιεράρχου μας Ἁγίου Ὁμολογητοῦ Μητροπολίτου πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδου (+1955), ἡ Ἐκκλησία μας ἔλαβε κανονικὲς ἐπισκοπικὲς χειροτονίες ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς (1960 καὶ 1962), οἱ ὁποῖες ἀναγνωρίσθηκαν Συνοδικὰ καὶ ἐπίσημα ἀπὸ τὸν Ἅγιο Μητροπολίτη Φιλάρετο (Βοσνεσένσκι) καὶ τὴν περὶ αὐτὸν Ἱερὰ Σύνοδο τὸ 1969.

Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας μας, μὲ δογματικὴ καὶ κανονικὴ πληρότητα καὶ καθολικότητα, ἀποτελεῖ τὸν Φύλακα καὶ Ἐκφραστὴ τῆς ὄντως Ὀρθοδοξίας στὴν Πατρίδα μας, καὶ μὲ τὶς κοινωνοῦσες μὲ αὐτὴν Γνήσιες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες Ρουμανίας, Ρωσικῆς Διασπορᾶς καὶ Βουλγαρίας καταγγέλλει καὶ καταδικάζει τὴν αἱρετικὴ ἐκτροπὴ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία πλήττει ὁμοίως Κωνσταντινούπολη καὶ Μόσχα, ὅπως καὶ τοῦ Σεργιανισμοῦ, ποὺ ἔπληξε τὴν Μόσχα ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ ἀθεϊστικοῦ ζυγοῦ.

Βέβαια, κατὰ τὸν περασμένο αἰῶνα ἡ ρωσικὴ γῆ ποτίσθηκε ἀπὸ τὰ αἵματα τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων, ὅμως αὐτοὶ κατὰ βάσιν ἦταν ὅσοι ἀκριβῶς δὲν συμβιβάσθηκαν μὲ τοὺς ἀθεϊστές.

Στὴν Μόσχα, στὸ Συνέδριο τοῦ 1948, ὑπῆρξαν κάποιες ὀρθόδοξες ἀποφάσεις ὑπὲρ τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Ἡμερολογίου καὶ ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ὅμως, ἀπὸ τὸ 1961 καὶ ἑξῆς, ἄν καὶ οἱ Μοσχοβῖτες κράτησαν καὶ κρατοῦν τὸ Πάτριο Ἡμερολόγιο, ἐν τούτοις εἰσῆλθαν στὴν Οἰκουμενικὴ Κίνηση καὶ προσπάθησαν νὰ ὑπερβάλλουν καὶ αὐτοὺς τοὺς Φαναριῶτες στὸν οἰκουμενιστικὸ οἶστρο τους.

Μετὰ τὴν πτώση τοῦ Κομμουνισμοῦ, κατὰ τὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ’90, ὑπῆρξε μία ἀφύπνηση τοῦ Ἀντι-οικουμενισμοῦ στὴν Ρωσία, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Οἰκουμενιστικὴ Ἡγεσία τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ σημερινοῦ πατριάρχου, προσπάθησε μὲ κάθε τρόπο νὰ καταστείλει αὐτὴν καὶ νὰ τὴν ἐξουδετερώσει, πρὸς ἀπογοήτευσιν σημαντικοῦ μέρους τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ τους, ποὺ ἐμφοροῦνταν ἀπὸ παραδοσιακὲς ἀρχές.

Τὸ ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας δὲν ὑπέγραψε τὸ Κοινὸ Κείμενο τῆς Ραβέννας τὸ 2008 μὲ τοὺς Παπικούς, καὶ ἐπίσης δὲν συμμετεῖχε -ὄχι πάντως γιὰ λόγους Πίστεως- στὴν Οἰκουμενιστικὴ Ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμβαρίου τὸ 2016, δὲν σημαίνει τίποτε τὸ οὐσιαστικὸ ἀπὸ Ὀρθοδόξου πλευρᾶς.

Ἄν ἡ Μόσχα ἐπιθυμεῖ νὰ ἀναδειχθεῖ Ἀμύντορας τῆς Ὀρθοδοξίας, τὴν ὁποία παρέφθειραν καὶ μετήλλαξαν οἱ Οἰκουμενιστές, ἔχει τὴν εὐκαιρία πρὸς τοῦτο: Μὲ θεία ἐνίσχυση καὶ ἀποτινάζοντας τὸν ὅποιο ἀλλότριο ἐπηρεασμό, ἐμφανῆ ἤ ἀφανῆ, νὰ ἀρνηθεῖ καὶ νὰ καταδικάσει τὸν Σεργιανισμὸ καὶ τὸν Οἰκουμενισμό, καὶ σὲ μία ὄντως Μεγάλη Σύνοδο τῶν Ὀρθοδόξων νὰ προβεῖ σὲ καταδίκη τῆς Ψευδοσυνόδου τοῦ Κολυμβαρίου καὶ ὅσων συμμετεῖχαν σὲ αὐτήν, ὥστε νὰ καταστεῖ Ὀρθόδοξος Προμαχῶνας σὲ ἐποχὴ μεγάλης Ἀποστασίας. Σὲ αὐτὸ θὰ μᾶς βρεῖ ἔνθερμους φίλους καὶ ὑποστηρικτές.

Ἄν δὲν κάνει αὐτά, τότε οἱ διακηρύξεις της καὶ οἱ εὐαισθησίες της γιὰ τὰ Κανονικὰ καὶ Δικαιοδοσιακὰ θέματα δὲν θὰ συνιστοῦν Ὁμολογία γιὰ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ συμφέρον γενικῶς τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ποιμνίου, ἀλλὰ θὰ ἀποτελοῦν ἁπλῶς ἐναγώνια ἀντίσταση ἤ καὶ ἀνάλογη ἀνταπόδοση στὶς ὄντως ἐπικίνδυνες δικαιοδοσιακὲς διεκδικήσεις τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ποὺ ἐμφοροῦνται καὶ ἐμπνέονται, ὅπως τονίσθηκε προηγουμένως γιὰ ἀμφοτέρους, ἀπὸ κοσμικὸ τρόπο σκέψεως καὶ δράσεως. Καὶ τοῦτο ἀκριβῶς εἶναι ποὺ προκαλεῖ καὶ θὰ προκαλέσει ὄντως δυσάρεστο ἀνταγωνισμὸ μεταξύ τους μὲ ἀπρόβλεπτα ἀποτελέσματα!

Εὐχὴ καὶ προσευχή μας εἶναι νὰ γίνει κατανοητό, ὅτι χωρὶς τὴν Ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴν ὁλοκληρία τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεώς της, εἰς μάτην ἀγωνίζονται καὶ κοπιάζουν «περὶ πολλῶν» οἱ διαπληκτιζόμενοι σήμερα γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ καὶ ἴσως αὔριο γιὰ κάποιο ἄλλο παρόμοιο θέμα. Ἡ Εὐαγγελικὴ «ἀγαθὴ μερίδα» τοὺς διαφεύγει.

Ὅσοι κατανοοῦν αὐτό, ὀφείλουν νὰ πράξουν τὸ καθῆκον τους ἀπομακρυνόμενοι ἀπὸ τοὺς δῆθεν ποιμένες τους, ποὺ διαβρώθηκαν ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τὴν ἐκκοσμίκευση, ὥστε νὰ βροῦν καταφυγὴ στὸ λεῖμμα τῆς Χάριτος τῆς Γνησίας Ὀρθοδοξίας.

Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, διαπιστώνει καὶ ἐρωτᾶ:

«Τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδίσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ; ἤ τί δώσῃ ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; Μέλλει γὰρ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεσθαι ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν Ἀγγέλων αὐτοῦ, καὶ τότε ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὴν πρᾶξιν αὐτοῦ» (Ματθ. 16:26-27)· «πλὴν ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν [ὀρθόδοξον] πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;» (Λουκ. 18:8).

Ἐκ τῆς Γραμματείας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου
Ἀθήνα, 9/22-9-2018
+Ἁγίων Θεοπατόρων Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννης

Πηγή: http://www.romfea.gr/diafora/24084-oi-gox-ellados-gia-to-oukraniko-zitima

Σεπτέμβριος 25, 2018

Ι.Μ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΟΤΑΝ Η ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΑΛΛΟΤΡΙΩΝΕΙ ΤΟ ΗΘΟΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 24η Σεπτεμβρίου 2018

Η αίρεση και γενικά η κακοδοξία είναι η πιο φοβερή αρρώστια, το πιο ολέθριο κακό μέσα στο σώμα της Εκκλησίας. Και τούτο διότι δεν προσβάλλει μόνο το δόγμα, αλλά και το ήθος και την όλη ζωή της Εκκλησίας. Οι εκπεσόντες συνήθως αδυνατούν, εξ’ αιτίας της αλαζονείας των, να αντιληφθούν ότι βρίσκονται σε πλάνη, γι’ αυτό και είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στην Εκκλησία. Στερημένοι της Θείας Χάριτος, όχι μόνο δεν συναισθάνονται την τραγική τους κατάσταση, αλλά στρέφουν τα βέλη τους προς τα υγιή μέλη της Εκκλησίας, καταλογίζοντάς τους δήθεν «αιρετικές» απόψεις. Κλασικό παράδειγμα οι κατηγορίες των αιρετικών παπικών, οι οποίοι επί χίλια χρόνια κατηγορούν την Ορθοδοξία ως «αίρεση», επειδή αυτή έχει απορρίψει τις πάμπολλες αιρετικές δοξασίες των, που έχουν συσσωρεύσει μετά το σχίσμα του 1054.

Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από επιστολή της «Καθολικής Ιεραρχίας της Ελλάδος», την οποία απέστειλε στις 29.1.2018 προς τον Πρόεδρο και τα μέλη της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία στη συνέχεια την κοινοποίησε, (7.9.2018), στον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας. Η επιστολή αναφέρεται σε ανακοίνωση του Γραφείου μας, δημοσιευθείσα στις 15.1.2018 με τίτλο «Ποιά είναι η βαθύτερη σημασία της διορθώσεως της Κυριακής προσευχής από τον κ. Φραγκίσκο;». Η ανακοίνωσή μας παίρνει αφορμή από σχόλιο του Πάπα Φραγκίσκου σχετικά με την ορθή μετάφραση της προτάσεως «μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν», της Κυριακής προσευχής, για να κάνει μια σύντομη αναφορά στην γνωστή αιρετική διδασκαλία περί του «αλαθήτου» του Πάπα η οποία, ως γνωστόν, αποτελεί βασικό δόγμα πίστεως για τον Παπισμό, που θεσπίσθηκε στην Α΄ Βατικανή «Σύνοδο» το 1870. Κατά τον συντάκτη της επιστολής ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Σεραφείμ, «διατύπωσε προς το πρόσωπο του Πάπα ψευδείς και συκοφαντικές εκφράσεις», και ότι δήθεν «αποτελεί πάγια τακτική του Μητροπολίτου κ. Σεραφείμ να κατηγορεί την Καθολική Εκκλησία και τον εκάστοτε Σεβάσμιο Προκαθήμενό της. Και αυτό το κάνει με χυδαίο υβρεολόγιο και με απαράδεκτες παρερμηνείες της ιστορίας»! Δεν αναφέρουν όμως ούτε μια από αυτές τις «συκοφαντίες», ούτε μια «κατηγορία» κατά της «Καθολικής Εκκλησίας», ούτε ένα δείγμα «χυδαίου υβρεολογίου», ούτε μια ανασκευή «απαράδεκτης παρερμηνείας της ιστορίας», κι αυτό διότι, απλά, δεν υπάρχουν στα κείμενά μας, ούτε ως έννοια! Ας μας υποδείξει ο συντάκτης συγκεκριμένες «συκοφαντίες», «κατηγορίες», και «χυδαίες ύβρεις» για τον κ. Φραγκίσκο και εμείς θα ζητήσουμε συγνώμη με νέα ανακοίνωσή μας! Αν υπήρξε κάποια άδικη κατηγορία, ή αν είχαμε αναφέρει κάποιο ψευδές γεγονός, οι «ιεράρχες» της «Καθολικής Ιεραρχίας» θα το είχαν αναφέρει. Το ίδιο επίσης, αν ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας εκτόξευε χυδαίες ύβρεις προς τον «προκαθήμενο της Καθολικής Εκκλησίας», αποκαλώντας τον για παράδειγμα, φονιά, πόρνο, κλέφτη, ανήθικο, ψεύτη, κλπ. Αλλά δεν υπάρχει η παραμικρή μομφή για το πρόσωπο του κ. Φραγκίσκου. Ως άνθρωπο τον αγαπούμε, δεν θέλουμε το κακό του. Αν μας ήταν δυνατόν, θα τον ευεργετούσαμε. Μισούμε όμως και αποστρεφόμαστε τις πλάνες του, τις οποίες ενσαρκώνει στο πρόσωπό του και τις επιβάλλει στα εκατομμύρια των πιστών της «εκκλησίας» του. Το ποιμαντικό μας καθήκον μας επιβάλλει να επισημαίνουμε στους πιστούς μας τις δεκάδες αιρετικές διδασκαλίες του Παπισμού, για την προφύλαξή τους από τον κίνδυνο της αιρέσεως, που οδηγεί στην απώλεια. Μήπως όμως νομίζουν ότι ζούμε στο σκοτεινό μεσαίωνα, όπου ο Παπισμός εξολόθρευε όποιον τολμούσε να ασκήσει την παραμικρή αντίδραση στις παπικές τερατωδίες, τις οποίες σήμερα αποδοκιμάζει η παγκόσμια κοινή γνώμη;

Κάνει λόγο για «ιστορικές παρερμηνείες» μας, αλλά δεν κάνει τον κόπο να αναφέρει έστω μία. Όμως τα ιστορικά γεγονότα δεν αλλάζουν και ως εκ τούτου δε χρειάζεται καμιά «παρερμηνεία» τους για να καταδειχθεί το θλιβερό χιλιόχρονο παρελθόν του Παπισμού. Οι σταυροφορίες, οι ιερές εξετάσεις, οι εκβιασμοί, τα μαρτύρια και οι χιλιάδες φόνοι των Ορθοδόξων, οι νύχτες του Αγίου Βαρθολομαίου, οι γενοκτονίες ιθαγενών από τους παπικούς «ιεραποστόλους» αποικιοκράτες, τα 880.000 θύματα των Ορθοδόξων Σέρβων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τους παπικούς δολοφόνους Ουστάσι, υπό τις «ευλογίες» του καρδιναλίου Αλουισίου Στέπινατς, τον οποίο ανακήρυξε άγιο, τα χιλιάδες εγκλήματα και οι διωγμοί από τους ουνίτες στην Ανατολική Ευρώπη, οι οποίοι συνεχίζονται μέχρι σήμερα, προφανώς δεν χρειάζονται καμιά ερμηνεία ή παρερμηνεία για να αποδείξουν τι εστί Παπισμός και ποιό είναι το «φιλάδελφο» προσωπείο του για την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, την μία και αληθινή Εκκλησία του Χριστού!

Ενόχλησε την «Καθολική Ιεραρχία της Ελλάδος» η δική μας ταπεινή και ασήμαντη, αλλά κατά πάντα νόμιμη, κριτική μας κατά του «Σεβάσμιου Προκαθημένου» της. Δεν είδαμε όμως την ίδια ευαισθησία σε δικό τους υψηλόβαθμο καρδινάλιο, ο οποίος ζήτησε πρόσφατα την παραίτηση του Πάπα, με την βαρύτατη καταγγελία. ότι είναι ένοχος συγκάλυψης του ανείπωτου διαχρονικού εγκλήματος της παιδεραστίας και παιδοφθορίας χιλιάδων παπικών «κληρικών»! Για του λόγου το αληθές παραθέτουμε την είδηση σε άρθρο με τίτλο «Ζητεί την παραίτηση του Πάπα» (Εφ. «Καθημερινή», 28.8.2018): «Την παραίτηση του Πάπα Φραγκίσκου ζήτησε ο αρχιεπίσκοπος Κάρλο Μαρία Βιγκάνο, που κατηγόρησε σε μακροσκελή επιστολή του τον Ποντίφικα για συνειδητή συγκάλυψη του σκανδάλου σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων από τον Αμερικανό καρδινάλιο Θίοντορ Μακάρικ. Χρησιμοποιώντας πρωτοφανή σκληρή γλώσσα, ο αρχιεπίσκοπος Βιγκάνο κάνει λόγο για «σύμφωνο σιωπής, που θυμίζει τις μεθόδους της μαφίας». Στην επιστολή του, ο αρχιεπίσκοπος συνεχίζει: «Ο Πάπας Φραγκίσκος έχει ζητήσει επανειλημμένως πλήρη διαφάνεια στην Εκκλησία. Σε αυτή τη συγκυρία, την τόσο δραματική για την επιβίωση του Ρωμαιοκαθολικισμού, ο Ποντίφικας οφείλει να αναγνωρίσει τα σφάλματά του και σύμφωνα με την αρχή της μηδενικής ανοχής, οφείλει να δώσει το καλό παράδειγμα, παραιτούμενος μαζί με όλους τους καρδιναλίους και επισκόπους, οι οποίοι συγκάλυψαν τις πράξεις του Μακάρικ». Η δική μας κριτική, (θεσμικού χαρακτήρα), είναι ασήμαντη, μπροστά στην «ατομική βόμβα» του παπικού καρδιναλίου, ο οποίος όχι απλά καταγγέλλει το Βατικανό και ειδικά τον Πάπα για το έγκλημα της συγκαλύψεως χιλιάδων περιπτώσεων παιδεραστίας, αλλά αμφισβητεί στην πράξη το «αλάθητο» του Πάπα και ζητεί την παραίτησή του! Ενόχλησε το δικό μας «βεγγαλικό» την «Καθολική Ιεραρχία Ελλάδος», αλλά όχι η «βόμβα μεγατόνων» του παπικού καρδιναλίου!

Με πολλή λύπη και οδύνη ψυχής πληροφορούμαστε τις χιλιάδες περιπτώσεις παιδεραστίας, που βγαίνουν κάθε τόσο στη δημοσιότητα. Παραθέτουμε στη συνέχεια, ενδεικτικά μόνον, ορισμένες από τις πάμπολλες σχετικές δημοσιεύσεις, οι οποίες εν είδει χιονοστιβάδας απειλούν να καταπλακώσουν το Βατικανό: Στην εφημερίδα «Μακελειό» δημοσιεύθηκε στις 11.6.2018 άρθρο με τίτλο «Νέο σκάνδαλο στην καθολική εκκλησία. Ανεπούλωτο τραύμα η παιδεραστία στο Βατικανό». Στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» στις 28.8.2018 άρθρο με τίτλο: «Η καθολική Εκκλησία ψάχνει …ψυχίατρο». Στο δημοσίευμα αυτό αναφέρεται ότι ο Πάπας σε πρόσφατη επίσκεψή του στην Ιρλανδία «δεν έπαψε να ζητάει συγνώμη από τα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης καθολικών ιερέων», και ότι «η αμέλεια του Πάπα να ενεργοποιήσει ένα ad hoc δικαστήριο του Βατικανού για παιδεραστές ιερείς προκάλεσε την παραίτηση, σε ένδειξη διαμαρτυρίας, της Μαίρη Κόλινς μιας Ιρλανδής που είχε πέσει σε μικρή ηλικία θύμα κακοποίησης καθολικού ιερέα». Στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος» στις 17.9.2018 άρθρο με τίτλο: «Cover story. Κακοποίηση με χιλιάδες θύματα. Έγκλημα και συγκάλυψη». Στις χώρες που σημειώθηκαν τα περισσότερα κρούσματα είναι οι Η.Π.Α., η Ιρλανδία, η Γερμανία, η Λατινική Αμερική, η Αυστραλία κ.α. Τα εγκλήματα αυτά είναι αυταπόδεικτα και γι’ αυτό αναγκάστηκε το Βατικανό (και αναγκάζεται συνεχώς) να καταβάλλει τεράστια ποσά για αποζημιώσεις. Σημειωτέον ότι τα σεξουαλικά αυτά φρικτά εγκλήματα παραπέμπονται στη δικαιοσύνη κυρίως από τις δικαστικές αρχές και όχι από την «Καθολική Εκκλησία», η οποία κατηγορείται, επί τη βάσει στοιχείων, ότι σε πολλές περιπτώσεις προσπάθησε να τα συγκαλύψει! Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο προηγούμενος Πάπας Βενέδικτος ο ΣΤ΄ παρατήθηκε, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, επειδή αδυνατούσε να αντιμετωπίσει μια σωρεία ηθικών σκανδάλων του Βατικανού.

Σπαράσσεται η καρδιά μας τόσο για τα άμοιρα, αθώα, παιδικά θύματα, όσο και για τους εγκληματίες παπικούς «κληρικούς», οι οποίοι έφτασαν σε τέτοια κατάντια. Αδυνατούμε να σκεφτούμε ότι θα μπορούσαν να διαπράξουν αυτά τα αίσχιστα εγκλήματα άνθρωποι, οι οποίοι πιστεύουν ότι είναι χριστιανοί και μάλιστα «κληρικοί», διάδοχοι της ιεροσύνης του Χριστού! Ωστόσο δεν είναι παράδοξο, άλλα πολύ φυσικό και επόμενο, να παρατηρούνται τέτοιου είδους τραγικά φαινόμενα μέσα στο χώρο της αιρέσεως, αφού όπως είπαμε και προηγουμένως, ο αιρετικός, εστερημένος της Θείας Χάριτος, αδυνατεί να υπερνικήσει τον παλαιόν άνθρωπο «συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις» (Γαλ.5,24), και κατά συνέπεια γίνεται παίγνιο των παθών του και αιχμάλωτος των σαρκικών του επιθυμιών. Ειδικότερα εις ό, τι αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα, την αιτία του κακού, θα πρέπει να αναζητήσουμε, πέραν των άλλων, στην παπική απόφαση περί της υποχρεωτικής γενικής αγαμίας του κλήρου, την οποία επέβαλε ο Πάπας Γρηγόριος ο Ζ΄ το 1074 μ. Χ. παραβλέποντας την ανθρώπινη αδυναμία και καταφρονώντας την βιβλική και Πατερική Παράδοση.

Ο ίδιος ο Κύριος μας δίδαξε ότι η εγκράτεια του σώματος δεν είναι δυνατή για όλους. Σε παρατήρηση των μαθητών Του: «ει ούτως εστίν η αιτία του ανθρώπου μετά της γυναικός, ου συμφέρει γαμήσαι», (Ματθ.19,10), απάντησε: «ου πάντες χωρούσι τον λόγον τούτον, αλλ’ οις δέδοται· εισί γαρ ευνούχοι οίτινες εκ κοιλίας μητρός εγεννήθησαν ούτω. και εισίν ευνούχοι οίτινες ευνουχίσθησαν υπό των ανθρώπων, και εισίν ευνούχοι οίτινες ευνούχισαν εαυτούς δια την βασιλείαν των ουρανών. Ο δυνάμενος χωρείν χωρείτω» (Ματθ.19,11-12). Το αλάνθαστο στόμα του Κυρίου διαβεβαιώνει ότι η παρθενία είναι συνέργεια του Θεού και χάρισμα, που δεν το έχουν όλοι, αλλά έχει δοθεί σε ολίγους και ως εκ τούτου, μόνον «ο δυνάμενος χωρείν χωρείτω». Ο τότε «αλάθητος» Πάπας Γρηγόριος ο Ζ΄ θέλησε να διορθώσει το Χριστό, αποφαινόμενος ότι όλος ο «καθολικός κλήρος» μπορεί να «ευνουχίσει εαυτόν» και να τηρήσει την παρθενία! Επίσης ο απόστολος Παύλος συμβουλεύει τους πάντες, κληρικούς και λαϊκούς: «καλόν ανθρώπω γυναικός μη άπτεσθαι, αλλά δια τας πορνείας έκαστος την εαυτού γυναίκα εχέτω και εκάστη τον ίδιον άνδρα εχέτω» (Α΄Κορ.7,1-2). Και συνεχίζει: «θέλω γαρ πάντας ανθρώπους είναι ως και εμαυτόν, αλλ’ έκαστος ίδιον χάρισμα έχει εκ Θεού, ος μέν ούτως, ος δε ούτως» (Α΄Κορ.7,7). Μάλιστα παραγγέλλει στον Τιμόθεο να χειροτονεί ως κληρικούς «μιας γυναικός» άνδρες, (Α΄Τιμ.3,2), να είναι καλοί οικογενειάρχες και να φροντίζουν την Εκκλησία, όπως φροντίζουν τις οικογένειές των.

Αλλά και η Εκκλησία ακολουθώντας πιστά την αγιογραφική και αποστολική παράδοση δεν επιβάλλει κανενός είδους αγαμία, αλλά δέχεται την εκούσια αποδοχή της, είτε κληρικοί είναι αυτοί, είτε μοναχοί, είτε λαϊκοί. Ο 5οςιερός Κανόνας των αγίων Αποστόλων απαγορεύει, επί ποινή αφορισμού, ή και καθαιρέσεως, τον επίσκοπο, ή πρεσβύτερο, ή διάκονο, να χωρίσει από την γυναίκα του, προφάσει ευλαβείας και χωρίς την σύμφωνη γνώμη εκείνης. Επίσης ο 13οςιερός Κανόνας της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, (691 μ. Χ.) ορίζει, ότι όσοι από τους διακόνους και πρεσβυτέρους είχαν προ της χειροτονίας των νυμφευτεί με νόμιμη σύζυγο, να μην χωρίζουν από τις συζύγους των μετά την χειροτονία των και ότι ο κληρικός εκείνος που θα τολμήσει να χωρίσει από την σύζυγό του να καθαιρείται. Επίσης απαγορεύει εισέτι την γενική αγαμία της Ρωμαϊκής Εκκλησίας. Την εποχή αυτή, (τέλη του 7ου αιώνος μ. Χ.), έχει αποκρυσταλλωθεί πλέον η εκκλησιαστική τάξη εις ό, τι αφορά το θέμα του γάμου των κληρικών, έτσι ώστε να νομοθετείται η υποχρεωτική αγαμία μόνον στους επισκόπους, οι οποίοι μάλιστα προέρχονταν από τις τάξεις των μοναχών, και ως εκ τούτου εθελούσια είχαν επιλέξει την αγαμία.

Οι συνέπειες αυτής της αντιευαγγελικής και παρά τους ιερούς Κανόνες εφαρμογής της υποχρεωτικής αγαμίας του κλήρου στον Παπισμό υπήρξαν τραγικές και ολέθριες. Μια ματιά στο παρελθόν «Καθολικής Εκκλησίας», μας αποκαλύπτει ένα πλήθος ηθικών σκανδάλων σε όλες τις τάξεις του κλήρου, ακόμη και Παπών, όπως του Πάπα Σεργίου Γ’ (904-911), του Πάπα Βενεδίκτου Θ’ (1032-1048), του Πάπα Ιωάννη ΚΓ’ (1410-1415), του Πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄ (1492-1503), και πάμπολλων άλλων!

Κλείνοντας, λυπούμεθα ειλικρινά για την απαράδεκτη επιστολή των «ιεραρχών» της «Καθολικής Εκκλησίας της Ελλάδος» καθώς και για τις άδικες κατηγορίες που προσάπτονται στο πρόσωπο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας. Με οδύνη ψυχής διαπιστώνουμε την αδυναμία των «καθολικών ιεραρχών» να διακρίνουν την αλήθεια των πραγμάτων, αλλά και την πλάνη της αιρέσεως στην οποία ευρίσκονται, την οποία, θέλουμε να πιστεύουμε, ανεπιγνώστως και με ζήλο, ου κατ’ επίγνωσιν, υπηρετούν. Δηλώνουμε, με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, ότι δεν διακατεχόμαστε από ίχνος μίσους, μισαλλοδοξίας, κακότητας, διχασμού, και διάθεση πράξεων εκδικητικότητας προς τους ετεροδόξους, αλλά το μοναδικό κίνητρό μας είναι η προάσπιση της αλήθειας, με γνώμονα την αγάπη, η γνωστοποίηση στους πιστούς μας των εκτός της Εκκλησίας πλανών, οι οποίες οδηγούν, σύμφωνα με την ορθόδοξη διδασκαλία, στην απώλεια της σωτηρίας, που είναι το μεγάλο ζητούμενο κάθε πιστού. Δεν έχουμε παρά να προσευχόμαστε προς τον Κύριον, ο Οποίος «πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» (Α΄Τιμ.2,4), να φωτίσει τις τιμιώτατες ψυχές τους, ώστε να συνειδητοποιήσουν την πνευματική αλλοτρίωση του Παπισμού και την απύθμενη άβυσσο, που τον χωρίζει από την ακαινοτόμητη αλήθεια της Ορθοδοξίας και να επιστρέψουν στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, η οποία είναι μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία.

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

Πηγή: https://www.katanixis.gr/2018/09/blog-post_850.html

Αύγουστος 23, 2018

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΚΡΑΤΟΥΝ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ;

Νικολάου Μάννη, εκπαιδευτικού 

Όταν στα 1582 ο Πάπας Γρηγόριος ο ΙΓ΄ εισήγαγε το νέο ημερολόγιο (το λεγόμενο Γρηγοριανό) προσπάθησε με διάφορους τρόπους να το επιβάλλει και στους ορθοδόξους λαούς της Ανατολής. Η προπαγάνδα εντάθηκε κυρίως στην περιοχή της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας [1], στην οποία το Τάγμα των Ιησουϊτών είχε τεράστια δύναμη, και στην οποία ζούσαν πολυάριθμοι Ρώσοι. Οι Ιησουΐτες προσπαθούσαν να πείσουν τον ορθόδοξο πληθυσμό πως η Ανατολική Εκκλησία πλανήθηκε («και για αυτό – έλεγαν – επέτρεψε ο Θεός να σκλαβωθεί στους απίστους») και εορτάζει λάθος το Πάσχα, δηλαδή όχι σύμφωνα με την αστρονομική ισημερία που τάχα καθόρισε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος [2]. Προσπαθούσαν λοιπόν να τους πείσουν να δεχθούν το νέο ημερολόγιο και πασχάλιο του Πάπα.

Αμύντορες των Ορθοδόξων αναδείχθηκαν τότε οι δύο μεγάλοι Πατριάρχες του Γένους, ο Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίας ο Τρανός και ο Αλεξανδρείας Άγιος Μελέτιος ο Πηγάς, οι οποίοι με εγκυκλίους και επιστολές τους ενίσχυσαν τους Ρώσους και τους προέτρεψαν να κρατήσουν με ζήλο τις παραδόσεις της Ορθοδοξίας.

Σε μία από αυτές, που κυκλοφόρησε μάλιστα ευρέως στην περιοχή τυπωμένη στην σλαβωνική γλώσσα, ο Πατριάρχης Ιερεμίας έγραφε: «Όντως εσείς, αληθείς κληρονόμοι της παράδοσης των χριστωνύμων τέκνων, όχι μόνο τον Πάπα και τους αστροθεάμονες μυθοπλάστες του να μην ακούτε, οι οποίοι έφεραν παράδοξες διδασκαλίες στα αυτιά σας, αλλά ούτε και άγγελο εξ ουρανού να μη δεχθείτε. Διότι η Γραφή μαρτυρεί ότι πολλάκις «ατς γρ σατανς μετασχηματζεται ες γγελον φωτς»  και προσπαθεί με πολλές πανουργίες και πλάνες που φέρνει στα αυτιά των απλοϊκών να τους απομακρύνει από το πρόσωπο του Θεού και να τους παρασύρει στην απώλεια» [3].

Σε άλλη επιστολή, του Αγίου Μελετίου Πηγά αυτή τη φορά, διαβάζουμε: «Ο Πάπας της παλαιάς Ρώμης εξυψώνει τον εαυτό του πάνω από όλους και καταφρονεί τους πάντες, ακόμη δε κατηγορεί το (Πασχάλιο) Κανόνιο των Πατέρων, για να μη φανεί ότι χωρίς λόγο καινοτόμησε το ημερολόγιο, μη βλέποντας ότι το Κανόνιο των Πατέρων είναι σωστό, αφού επιτελείται το Πάσχα μετά την εαρινή ισημερία και όχι με τους Ιουδαίους, όπως απαιτεί ο Ζ΄ Κανόνας των ιερών Αποστόλων· και αφού καλώς έχει το Κανόνιο των Πατέρων, και μάλιστα πατερικού υπάρχοντος, ποικιλοτρόπως αμαρτάνουν εκείνοι που δίνουν προσοχή σε άλλα ημερολόγια» [4].

Διαφωτιστικό αγώνα κατά του νέου ημερολογίου, τον επόμενο αιώνα (ΙΖ΄), έκανε στις περιοχές της Ρωσίας και ο μάρτυρας Πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρις· κυρίως όμως οι Έλληνες διδάσκαλοι του Γένους των Ρώσων αδελφοί Σωφρόνιος και Ιωαννίκιος Λειχούδης, οι οποίοι με δημοσίους διαλόγους τους με τους Ιησουΐτες υπερασπίστηκαν την ορθότητα του Ιουλιανού ημερολογίου [5].

Στις αρχές του ΙΗ΄ αιώνος ο αυτοκράτορας Μέγας Πέτρος εισήγαγε το Γρηγοριανό ημερολόγιο μόνο για τις εμπορικές και διπλωματικές σχέσεις με τα άλλα Κράτη, χωρίς να απαιτήσει από την Εκκλησία να το αλλάξει, διατηρώντας το παράλληλα σε χρήση και στα εσωτερικά κρατικά ζητήματα [6]. Εκατό χρόνια όμως μετά, όπως αναφέρει ο διδάσκαλος του Γένους μας Κωνσταντίνος Οικονόμος εξ Οικονόμων, «προεβλήθη παρά τινων καδημαϊτν τς Πετρουπόλεως πρόβλημα περ παραδοχς το Ερωπαϊκο μερολογίου (καλενδαρίου). Τ πρόβλημα παρ τς Κυβερνήσεως στάλη ες τν Σύνοδον, Σύνοδος ψήφησεν να πικριθ π τς κοινς τν ρθοδόξων μητρς τς Μεγ.  κκλησίας· πεκρίθη κα συμφώνως πεβλήθη» [7].

Στα τέλη του ΙΘ΄ αιώνος ο Βαρναβίτης [8] κληρικός Cesare Tondini De Quarenghi, ο οποίος το 1862 είχε ιδρύσει την «Ένωση Προσευχών για την επιστροφή των χωρισμένων αδελφών μας της Ελληνορωσικής Εκκλησίας στην Καθολική Ενότητα» [9] περιήλθε την Ανατολή (Ρωσία, Ρουμανία, Κωνσταντινούπολη) με σκοπό να πείσει τους ορθοδόξους να αποδεχθούν το Γρηγοριανό ημερολόγιο, ώστε να διευκολυνθεί ο σκοπός του.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο παπικός αυτός κληρικός θεωρούσε την αποδοχή του Γρηγοριανού ημερολογίου από τους Ορθοδόξους ως αναγνώριση «της μίας πηγής της εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας», δηλαδή του παπικού πρωτείου [10]!

Το 1903 συνήλθε στην Ρωσία Τοπική Σύνοδος, υπό την προεδρία του σοφού Μητροπολίτου Πετρουπόλεως Αντωνίου Βαντκόφσκι, και απέρριψε την ημερολογιακή μεταβολή «ς διασαλεύουσα τν νέκαθεν κα πολλάκις καθαγιασθεσαν π τς κκλησίας τάξιν» [11].

Ενδεικτικές για το πως έβλεπαν οι Ρώσοι το ημερολογιακό ζήτημα είναι οι θέσεις του Μητροπολίτου Αντωνίου Βαντγκόφσκι: «Το Ιουλιανό ημερολόγιο με την εφαρμογή του στην πράξη της Εκκλησίας, συνιστά σε κάθε περίπτωση την σωτήρια άγκυρα που συγκρατεί τους Ορθοδόξους από την ολοκληρωτική απορρόφηση τους από τον ετερόδοξο κόσμο. Είναι ένα είδος σημαίας κάτω από την οποία τα παιδιά της Ορθοδοξίας συναθροίζονται μαζί. Η αυθαίρετη απόφαση ορισμένων τέκνων της Ορθοδοξίας να θέλουν να χωρίσουν από εμάς στην εκκλησιαστική πράξη και να συμβαδίσουν με τους ετερόδοξους, παρά τα φαινομενικά οφέλη, και μάλιστα χωρίς διάκριση ως προς το δόγμα, μπορεί να έχει στο μέλλον συνέπειες ανεπιθύμητες ή ακόμα και ολέθριες για την ευημερία της καθολικής Εκκλησίας και μπορεί να χρησιμεύσει ως όπλο στα χέρια των εχθρών Της...» [12].

Επομένως ήταν αναμενόμενο ο πιστός ρωσικός λαός όχι μόνο να μην αποδεχθεί το νέο ημερολόγιο που εισήγαγε την άνοιξη του 1923 η, για λίγο διάστημα επί Κομμουνισμού επίσημη κρατική εκκλησία, η λεγόμενη «Ζωντανή ή Ανακαινιστική Εκκλησία», αλλά ούτε και όταν το αποφάσισε η κανονική Εκκλησία, υπό τον Πατριάρχη Μόσχας Άγιο Τύχωνα. Ο τελευταίος, από κακή πληροφόρηση, νόμιζε ότι οι αποφάσεις του λεγόμενου «Πανορθοδόξου Συνεδρίου» [13] εφαρμόστηκαν σε όλες τις Τοπικές Εκκλησίες, αλλά μόλις είδε όχι μόνο ότι αυτό είναι ψευδές, αλλά και το ότι ο πιστός λαός ήταν έτοιμος για επανάσταση, επανέφερε αμέσως το παλαιό ημερολόγιο! Συνολικά η ζωή του νέου ημερολογίου στην Ρωσική Εκκλησία κράτησε μόλις εικοσιτέσσερις μέρες (από τις 15 Οκτωβρίου μέχρι τις 8 Νοεμβρίου 1924! [14]).

Την ίδια περίπου εποχή δημοσιεύτηκαν δύο βαρυσήμαντα κείμενα υπέρ του Ιουλιανού ημερολογίου που έκαναν μεγάλη εντύπωση. Το 1929 είδε το φως της δημοσιότητος  το κείμενο του Αγίου Ιννοκεντίου Φιγκουρόφσκι [15] με τίτλο «Μια ανοιχτή επιστολή προς όλα τα πιστά τέκνα της Εκκλησίας του Χριστού που κρατούν το Ορθόδοξο Ημερολόγιο και τις παραδόσεις της Αγίας Καθολικής Εκκλησίας». Στο κείμενο αυτό [16] στηλιτεύει τους διωγμούς που υφίσταντο οι εμμένοντες στην παράδοση του παλαιού ημερολογίου, αποδεικνύει αστήρικτους τους ισχυρισμούς περί επιστημονικής ακρίβειας του νέου ημερολογίου, επισημαίνει τις επιπτώσεις της εφαρμογής του στο Πασχάλιο και την εκκλησιαστική τάξη και πλέκει το εγκώμιο σε όσους τηρούν τις εκκλησιαστικές παραδόσεις.

Το 1934, μια άλλη αγία μορφή, ο περίφημος Ρώσος ασκητής των Καρουλίων, Θεοδόσιος Χαριτόνοφ [17] έγραψε το κείμενο «Φωνή εξ Αγίου Όρους» [18], ένα αντιρρητικό μανιφέστο υπέρ του παλαιού ημερολογίου, στο οποίο εξέθετε εν συντομία για ποιους λόγους πρέπει να διατηρηθεί το παλιό ημερολόγιο και για ποιους λόγους να απορριφθεί το νέο.

Τις παραπάνω θέσεις εξέφρασε συνοδικώς και η Σύνοδος των Ρώσων της Διασποράς, δηλαδή των Αρχιερέων εκείνων που εκδιώχθηκαν από την αλήστου μνήμης δικτατορία των Σοβιέτ. Αλλά και πολλοί σύγχρονοι Ρώσοι Άγιοι καταφέρθηκαν εναντίον του νέου ημερολογίου, όπως ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς [19] και ο Άγιος Σεραφείμ Σομπόλιεφ [20], ο οποίος στο Πανορθόδοξο Συνέδριο της Μόσχας το 1948, κατέθεσε περισπούδαστο κείμενο για το θέμα αυτό [21].

Βασισμένοι λοιπόν πάνω στις θέσεις τόσων Αγίων Πατέρων είναι εύλογο οι Ρώσοι να κρατούν πεισματικά το παλαιό ημερολόγιο και να αρνούνται να «εκμοντερνιστούν».

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΕΛΟΥΣ

[1] Περιελάμβανε κυρίως τα εδάφη της σημερινής Ουκρανίας.

[2] Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος καθόρισε ως συμβατική ημερομηνία της εαρινής ισημερίας την 21η Μαρτίου του Ιουλιανού ημερολογίου, και με βάση αυτήν την εκκλησιαστική ισημερία καθορίζεται και το λεγόμενο «Αιώνιον Πασχάλιον».

[3] Βλ. Νικολάου Μάννη, Διπλούς πέλεκυς κατά του Γρηγοριανού ημερολογίου, Αθήνα, 2015.

[4] Στο ίδιο (εδώ σε νεοελληνική απόδοση).

[5] Βλ. το ελληνικό κείμενο στο Νικολάου Μάννη, Ελληνική ασπίς κατά του Γρηγοριανού ημερολογίου, Αθήνα, 2017.

[6] Tondini Quarenghi, Statutum canonicum sive ecclesiasticum Petri Magni, Paris, 1785.

[7] Κωνσταντίνου Οικονόμου εξ Οικονόμων, Τα σωζόμενα εκκλησιαστικά συγγράμματα, τόμος γ΄, Αθήνα, 1866, σελ. 556-557.

[8] Οι Βαρναβίτες ήταν ένα από τα πολυάριθμα τάγματα της Παπικής Εκκλησίας.

[9] http://www.barnabites.com/ecumenism

[10] Περιοδικό Bessarione, Rome, 1905, σελ. 178.

[11] Η περί των σχέσεων των αυτοκεφάλων ορθοδόξων εκκλησιών και περί άλλων γενικών ζητημάτων Πατριαρχική και Συνοδική Εγκύκλιος του 1902: Αι εις αυτήν απαντήσεις των αγίων αυτοκεφάλων ορθοδόξων εκκλησιών και η ανταπάντησις του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Κωνσταντινούπολη, 1904, σελ. 35.

[12] Γκεοργκιέφσκι, Σχετικά με το εκκλησιαστικό ημερολόγιο (ρωσιστί), Μόσχα, 1948. σελ. 16-17. Μετάφραση ημέτερη.

[13] Το λεγόμενο «Πανορθόδοξο Συνέδριο» (που μόνο Πανορθόδοξο δεν ήταν, αφού απείχαν τα Πατριαρχεία Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων και οι Τοπικές Εκκλησίες Ρωσίας, Βουλγαρίας κ.α..) πρότεινε ως ημερομηνία εφαρμογής νέου ημερολογίου και πασχαλίου την 1η Οκτωβρίου 1923, πρόταση που καμία Τοπική Εκκλησία τελικώς δεν εφάρμοσε.

[14] Αρχιμ. Ναζάριου Ομελιάνενκο, Γιατί η Εκκλησία μας χρησιμοποιεί το Ιουλιανό ημερολόγιο; (https://pravlife.org/ru/content/pochemu-nasha-cerkov-ispolzuet-yulianskiy-kalendar).

[15] Μητροπολίτης Πεκίνου της Ρωσικής Εκκλησίας, ο οποίος άσκησε τεράστιο ιεραποστολικό έργο στην Κίνα. Κοιμήθηκε το 1931.

[16] Μπορεί κανείς να το βρει στο διαδίκτυο (στην ρωσική γλώσσα, αλλά και την αγγλική του μετάφραση). Μεταφράστηκε και στα ελληνικά και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Ορθόδοξος Ένστασις και Μαρτυρία, αρ. 30-31, Ιαν.-Ιούν. 1993, σελ. 82-94.

[17] Από τους πλέον μορφωμένους Ρώσους θεολόγους της εποχής του, ο οποίος εγκατέλειψε ακαδημαϊκή καριέρα και έγινε ασκητής στα φρικτά Καρούλια του Αγίου Όρους. Ο γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ είχε γράψει για αυτόν: «δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πώς τέτοιοι ασκητές σαν τον γέροντα Θεοδόσιο αναπαύονται στη χορεία των Αγίων» (https://iconandlight.wordpress.com/2017/10/02/19282/).

[18] Υπάρχει μόνο στην ρωσική γλώσσα, ενώ σύντομα θα ολοκληρωθεί η ελληνική του μετάφραση.

[19] Από τους μεγαλύτερους Αγίους της εποχής μας, θαυματουργός και με άφθαρτο λείψανο.

[20] Διαπρεπής Ρώσος Ιεράρχης, επίσης θαυματουργός.

[21] Δημοσιεύθηκε στην ελληνική γλώσσα στο περιοδικό Ορθόδοξος Ένστασις και Μαρτυρία, αρ. 24-25, Ιούλ.-Δεκ. 1991, σελ. 322-343. Υπάρχει και στο διαδίκτυο εδώ: http://www.hsir.org/Theology_el/3a4010SerafeimMpok.pdf

Πηγή: https://poimin.gr/giati-oi-rosoi-kratoyn-to-palaio-imerologio/

Αύγουστος 17, 2018

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΪΚΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

 

ΑΔΕΛΦΟΙ, «ΑΓΑΠΟΥΛΗΔΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ» ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ!

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ

α.α. 084                              Αἴγιον, τῇ 17η Αὐγούστου 2018


11η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1716 – ΚΕΡΚΥΡΑ

ΗΜΕΡΑ ΤΙΜΗΣ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ!

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΕΞ ΟΥΡΑΝΟΥ

ΜΕ ΔΙΠΛΟΥΣ ΑΠΟΔΕΚΤΕΣ

«Χιλιάδες πιστοί από όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης βρίσκονται στο νησί της Κέρκυρας, προκειμένου να ακολουθήσουν σήμερα τη μεγαλειώδη λιτανεία του ιερού σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνος, τηρώντας το ἐθιμο, που γιορτάζεται διαρκώς εδώ και 300 χρόνια.

Σύμφωνα με την θρησκευτική Παράδοση, ο Άγιος Σπυρίδων έσωσε το νησί από τους Οθωμανούς, όταν αυτοί το καλοκαίρι του 1716, αποβιβάστηκαν στην «αρχόντισσα του Ιονίου» και, αφού κυρίευσαν τα οχυρά του Μαντουκίου και της Γαρίτσας, ως και τα Φρούρια Αβράμη και Σωτήρος, συνέχισαν τις καταστροφικές επιθέσεις τους για έναν ολόκληρο μήνα». Αυτά γράφει σήμερα 11/08/2018 η Εφημερίδα «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» (σελ. 16-17), τα οποία και σας μεταφέρουμε επί λέξει και τα οποία μας έδωσαν το έναυσμα για να χαράξουμε τις παρακάτω γραμμές!

Καθώς, λοιπόν, η Θεία Χάρις μας έδωσε την έμπνευση και την ώθηση, ελάτε τώρα να προσθέσουμε μερικά ακόμη στοιχεία από το Συναξάρι της Εκκλησίας μας και έπειτα να κάνουμε μερικά επίκαιρα σχόλια.

«….Τα γυναικόπαιδα, μαζεμένα στον ιερό ναό του Αγίου μαζί με τους γέρους κι όσους δεν μπορούσαν να πάρουν όπλα προσεύχονται στα γόνατα και με στεναγμούς λαλητούς εκζητούν του προστάτη Αγίου τη μεσιτεία. Σαν πέρασαν οι πενήντα μέρες οι εχθροί αποφάσισαν να συγκεντρώσουν όλες τις δυνάμεις τους και να κτυπήσουν με πιο πολλή μανία την πόλη. Κερκόπορτα ζητούν κι εδώ οι εχθροί, για να τελειώσουν μια ώρα γρηγορότερα το έργο τους. Απ’ την Κερκόπορτα δεν μπήκαν κι οι προγονοί τους και κατέκτησαν τη Βασιλεύουσα; Γι’ αυτό και προβάλλουν δελεαστικές υποσχέσεις, για να πετύχουν κάποια προδοσία.

Το επόμενο πρωινό ένας Αγαρηνός με τηλεβόα κάνει προτάσεις στους μαχητές να παραδοθούν, αν θέλουν να σωθούν. Την ίδια ώρα όμως αραδιάζει κι ένα σωρό απειλές στην περίπτωση, που οι υπερασπιστές δεν θα δεχόντουσαν τη γενναιόδωρη πρόταση του.

Περνούν οι ώρες. Η αγωνία κι ο φόβος συνέχει τις ψυχές. Οι Αγαρηνοί ετοιμάζονται για το τελειωτικό κτύπημα, όπως λένε. Μα κι οι υπερασπιστές εμψυχωμένοι από τις προσευχές τόσο των ίδιων, όσο και των ιδικών τους, μένουν αλύγιστοι κι ακλόνητοι στις θέσεις τους. Η πρώτη επίθεση αποκρούεται με πολλά τα θύματα κι από τις δύο μεριές. Η πόλη της Κέρκυρας περνά τρομερά δύσκολες στιγμές. Η θλίψη, όμως, των στιγμών εκείνων «υπομονήν κατεργάζεται, η δε υπομονή δοκιμήν, η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς ου καταισχύνει» (Ρωμ. ε’, 3-5). Η ελπίδα στον Θεό ουδέποτε στ’ αλήθεια ντροπιάζει ή διαψεύδει αυτόν που την έχει! Κι ο πιστός λαός ελπίζει και προσεύχεται. Προσεύχεται και πιστεύει, πώς ο ακοίμητος φρουρός και προστάτης Άγιός του, δεν θα τον εγκαταλείψει.

Στον ιερό ναό οι προσευχές του άμαχου πληθυσμού συνεχίζονται θερμές κι αδιάκοπες.

Ξημέρωσε η 10η Αυγούστου. Κάτι ασυνήθιστο για την εποχή παρατηρείται την ημέρα αυτή από το πρωί. Ο ουρανός είναι σκεπασμένος με μαύρα πυκνά σύννεφα. Από στιγμή σε στιγμή ετοιμάζεται να ξεσπάσει τρομερή καταιγίδα. Και να! Πολύ πριν από το μεσημέρι μια βροχή, καταρρακτώδης, βροχή κατα-κλυσμιαία αρχίζει να πέφτει στη γη. Μοναδική η περίπτωση! Νύχτωσε κι ακόμη έβρεχε. Σαν αποτέλεσμα της κακοκαιρίας αυτής καμιά επιθετική προσπάθεια δεν αναλήφθηκε εκείνη την ημέρα. Η νύχτα περνά ήσυχα. Περί τα ξημερώματα της 11ης Αυγούστου συνέβη κάτι το εκπληκτικό, το αναπάντεχο. Μια Ελληνική περίπολος, που έκαμνε αναγνωριστικές επιχειρήσεις, για να εξακριβώσει από που οι εχθροί θα επιτίθεντο, βρήκε τα χαρακώματα των Τούρκων γεμάτα νερό από τη βροχή και πολλούς Τούρκους στρατιώτες πνιγμένους μέσα σ’ αυτά. Νεκρική σιγή βασίλευε παντού. Στο μεταξύ ξημέρωσε για καλά. Οι χρυσές ακτίνες του ήλιου πέφτουν στη γη και χαιρετούν την άγρυπνη πόλη. Οι τηλεβόες σιγούν. Οι εχθροί δεν φαίνονται. Μήπως κοιμούνται; Τι να συμβαίνει άραγε;

Μα δεν το είπαμε; Η ελπίδα στον Θεό «ου καταισχύνει». Δεν ντρο-πιάζει ποτέ εκείνον που την έχει. Και να! Όλη τη νύχτα ο θαυματουργός εκείνος υπερασπιστής της νήσου, ο άγιος Σπυρίδωνας της Κέρκυρας με ουράνια στρατιά συνοδεία κτύπησε άγρια τους Αγαρηνούς! Τους διέλυσε και τους διασκόρπισε. Αυτά ομολογούσαν οι ίδιοι οι Αγαρηνοί το πρωί που έφευγαν «ουδενός διώκοντος». Σωρεία τα πτώματα στην παραλία. Τα απομεινάρια της Τούρκικης στρατιάς μαζεμένα στα λίγα πλοία που απέμειναν, φεύγουνε ντροπιασμένα για την Κωνσταντινούπολη. Αληθινά! «Τον ελπίζοντα επί Κύριον έλεος κυκλώσει». Και «αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών». (Α’ Ίωάν. ε’, 4). Δηλαδή αυτή είναι η δύναμη, που νίκησε τον κόσμο, η πίστη μας.

Η Κέρκυρα πανηγυρίζειΙ Ο πιστός λαός, μαζεμένος στην εκκλησία του Αγίου, δοξολογεί τον Θεό και ψάλλει με δυνατή φωνή: «Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ… δόξα τω ενεργούντι δια Σου… Ναι! δόξα στον Παντοδύναμο Χριστό, που σε δόξασε. Δόξα και σε Σένα Άγιε, που με τη χάρη Του ενεργείς τα τόσα θαύματα Σου». Ο Άγιος Σπυρίδων αναγνωρίζεται ως Ελευθερωτής της νήσου! Δόξα τω Θεώ! «Ως εμεγαλύνθη τα έργα Σου Κύριε!».     Αυτά αντλήσαμε από το Διαδίκτυο! Δεν είναι δικά μας λόγια!

(βλ. Internet: www.saint.gr/3247/saint.aspx).

Επειδή όμως στην εποχή μας ανθεί μία επιδημία, αυτή που εμείς ονομάσαμε «ΟΙ ΑΓΑΠΟΥΛΗΔΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ» ειδικά γι’ αυτούς, δηλ. κάποιους Δεσποτάδες, Παπάδες και Διάκους, θα προσθέσουμε και ένα ακόμη φοβερό σημείο: «πολλοί Οθωμανοί στρατιώτες, όπου τράπηκαν σε φυγή, έλεγαν, ότι είδαν τον Άγιο Σπυρίδωνα με τη μορφή καλόγερου να βγαίνει από το Ναό και να τους εκδιώκει με αναμμένο πυρσό»! {ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ένθ. ανωτ.) Βλέπετε, ο Άγιος Σπυρίδων δεν ήταν ένας ακόμη ψευδο-«Αγαπούλης»! Αγαπούσε ζωηρά το Θεό, γι’ αυτό και υπερασπιζόταν όχι μόνον τα δικαιώματα του ίδιου του Θεού, αλλά και τη ζωή των πιστών τέκνων του Θεού!

Σεβασμιώτατοι εν Χριστώ Αδελφοί, το συμπέρασμα είναι ότι ο Θεός καμμιά φορά είναι και ……τιμωρός!!!

Έκτοτε, λοιπόν, με Ψήφισμα της τότε Ενετικής Διοικήσεως της Κέρκυρας, η 11η Αυγούστου καθιερώθηκε ως ημέρα εορτής του Αγίου και λιτανεύσεως του ιερού Σκηνώματός Του.

*************

Επειδή αναφερθήκαμε στους «Αγαπούληδες» Αδελφούς μας Αρχιερείς, Ιερείς και Διακόνους, οι οποίοι με το δικό τους τρόπο ο καθένας, διά στόματος ενός ταλαίπωρου Διακόνου της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας, μας είπαν εκείνο το περίφημο «ΣΚΑΣΕ ΠΙΑ, ΑΜΒΡΟΣΙΕ!!!», εμείς στο Σημείωμα αυτό θα επιμείνουμε λίγο ακόμη, για να μεταφέρουμε εδώ ένα εισέτι «δυναμικό» θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνος, το οποίο συνετελέσθη δύο χρόνια αργότερα, στις 11 Νοεμβρίου του έτους 1718 και πάλι στην Κέρκυρα!

Στη δεύτερη αυτή περίπτωση ο Άγιος Σπυρίδων έδωσε ένα ηχηρό χαστούκι τώρα πια στους Ρωμαιοκαθολικούς-Βενετούς κατακτητές της Κερκύρας, οι οποίοι επεχείρησαν να εγκαταστήσουν μια Αγία Τράπεζα (Αλτάριο, το αποκαλούν) για τις δικές τους λατρευτικές ανάγκες στο ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος και μάλιστα σε ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τον Πολιούχο Άγιο για το προαναφερθέν     θαύμα σωτηρίας της νήσου από τους Οθωμανούς Τούρκους κατακτητές.

  1. « Ο αρχιναύαρχος του Ενετικού στόλου και διοικητής της νήσου Κερκύρας, Ανδρέας Πιζάνης, θέλοντας κατά ένα τρόπο πιο φανερό και πιο θεαματικό να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη του στον Άγιο για τη σωτηρία της Κερκύρας, αποφάσισε να στήσει στον ναό ένα θυσιαστήριο ακόμη. Ένα θυσιαστήριο, για να γίνεται επάνω σ’ αυτό το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας κατά το Λατινικό δόγμα. Το θυσιαστήριο, αλτάριο κατά τους Λατίνους, θα κτιζόταν δίπλα στην Αγία Τράπεζα των Ορθοδόξων κι εκεί θα γινόταν από Λατίνο ιερέα η θεία Λειτουργία. Στη σκέψη του αυτή πολύ ενισχύθηκε ο Ενετός διοικητής και από ένα θεολόγο Λατίνο σύμβουλο του, κάποιο Φραγκίσκο Φραγγιπάνη. Ο τελευταίος θεώρησε την ευκαιρία μοναδική για να τοποθετήσει στο ναό του Αγίου αλτάριο, δηλαδή αγία Τράπεζα φράγκικη, ώστε να τελείται μέσα στον ορθόδοξο ναό του αγίου η θεία Λειτουργία με άζυμα, κατά το δικό τους, δηλ. το Λατινικό, το δόγμα.
  2. Μετά τη γνωμοδότηση, που πήρε από τον σύμβουλό του ο διοικητής Ανδρέας Πιζάνης, κάλεσε τους (Ορθοδόξους) ιερείς του Ναού και τους ανακοίνωσε τον σκοπό του και κατά κάποιο τρόπο ζήτησε από αυτούς και τη συγκατάθεσή τους. Εκείνοι, όπως ήτο φυσικό, αρνήθηκαν και υπέδειξαν, πως αυτό θα ήταν μια καινοτομία ασύγγνωστη και επιζήμια και γι’ αυτό δεν έπρεπε να γίνει. Στην άρνηση των ιερέων να συγκατατεθούν στην τοποθέτηση του αλταρίου, ο διοικητής τους απείλησε κι αποφάσισε να προχωρήσει στην εκτέλεση του σχεδίου του χωρίς την άδειά τους.
  3. Οι ιερείς στην επιμονή του κατέφυγαν με δάκρυα στον Άγιό τους και ζήτησαν με θερμή προσευχή, τη βοήθεια και την προστασία Του. Ο διοικητής με το δικαίωμα, που του έδινε η εξουσία, προσπάθησε ανεμπόδιστα να προχωρήσει στην εκτέλεση της παράνομης επιθυμίας του. Αλλά και ο Άγιος, για να προλάβει μια τέτοια απαράδεκτη πράξη, παρουσιάστηκε δύο κατά συνέχεια νύκτες στον ύπνο του με το ένδυμα ορθόδοξου μοναχού και του συνέστησε να παραιτηθεί από την απόφασή του, διαφορετικά θα το μετάνοιωνε πολύ πικρά.
  4. Τρομαγμένος ο διοικητής κάλεσε τον σύμβουλό του και του φανέρωσε και τις δύο φορές την απειλή του Αγίου. Ο θεολόγος σύμβουλος γέλασε και τις δύο φορές κι υπέδειξε πώς δεν έπρεπε αυτός, ένας μορφωμένος άρχοντας, να βασισθεί στα όνειρα, που είναι έργο, όπως του είπε, του διαβόλου και που σκοπό έχουν να παρεμποδίσουν και να ματαιώσουν ένα καλό και θεάρεστο έργο.
  5. Τα λόγια του συμβούλου διασκέδασαν τον φόβο του διοικητού, ο οποίος μάλιστα την επομένη ημέρα 11 Νοεμβρίου 1718, ακολουθούμενος από τη συνοδεία του, πρωί-πρωί ξεκίνησε για την εκκλησία του Αγίου για να προσκυνήσει τάχατες το λείψανο και να ανάψει το καντήλι του. Ουσιαστικά όμως πήγε εκεί για να καταμετρήσει το μέρος που θα κτιζόταν το αλτάριο και να καθορίσει και τις διαστάσεις του, μήκος, πλάτος και ύψος.
  6. Εκεί στον ναό για μια ακόμη φορά αγωνίστηκαν οι ιερείς με κάθε τρόπο, να τον αποτρέψουν από του να εκτελέσει το σχέδιο του. Άδικα, όμως. Ο άρχοντας, όχι μόνο δεν μεταπείσθηκε, αλλά και με σκληρό και βάναυσο τρόπο τους απείλησε πώς, αν του ξαναμιλούσαν γι’ αυτό το θέμα, θα τους έστελλε φυλακή στη Βενετία.
  7. Έφυγε ο διοικητής με τη συνοδεία του, με την απόφαση την επομένη το πρωί, δηλαδή στις 12 του Νοέμβρη, οι άνθρωποι του να ερχόντουσαν και να αρχίσουν το έργο. Οι ιερείς κι ένας αριθμός πιστών έμειναν εκεί, συνεχίζοντας με δάκρυα τις παρακλήσεις τους μπροστά την ανοικτή λάρνακα, που περιείχε το σεπτό λείψανο.

Πέρασε η μέρα. Νύχτωσε. Κοντά στα μεσάνυχτα, όπως μας διηγείται ο υπέροχος χρονικογράφος Αθανάσιος ο Πάριος, στο βιβλίο του «ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΡΙΣΙΣ», βροντές και κεραυνοί συνταράζουν την πόλη. Ο σκοπός, που βρισκόταν στην είσοδο του φρουρίου κοντά στην πυριτιδαποθήκη βλέπει κάποιο μοναχό να προχωρεί μ’ ένα δαυλό αναμμένο στο χέρι και να μπαίνει στο Φρούριο. Πρόφτασε και του φώναξε: «Ποιός είσαι; Πού πάς»; Μια φωνή του απήντησε. «Είμαι ο Σπυρίδων». Την ίδια ώρα τρείς φλόγες βγήκαν από το καμπαναριό της εκκλησίας ενώ ένα χέρι άρπαξε τον σκοπό και τον πέταξε στην άλλη μεριά του κάστρου. Ο σκοπός έπεσε όρθιος χωρίς να πάθει τίποτα. Ταυτόχρονα μια δυνατή, εκκωφαντική έκρηξη ακούστηκε. Και το φρούριο τινάχτηκε στον αέρα με όλα τα γύρω σπίτια. Η καταστροφή υπήρξε τρομερή. Χίλια περίπου πρόσωπα σκοτώθηκαν. Ο διοικητής Ανδρέας Πιζάνης βρέθηκε νεκρός με τον τράχηλο ανάμεσα σε δύο δοκάρια. Και ο θεολόγος σύμβουλος του, νεκρός έξω από το τείχος του κάστρου μέσα σε ένα χαντάκι, στο οποίο έτρεχαν τα ακάθαρτα νερά των αποχωρητηρίων της πόλεως. Το ασημένιο πολύφωτο κανδήλι, που έκανε δώρο ο άρχοντας στην εκκλησία του αγίου, κατέπεσε με αποτέλεσμα να καταστραφεί η βάση του. Το κανδήλι κρεμάστηκε πάλι στο ίδιο μέρος, όπου βρέθηκε πεσμένο. Έτσι με αλάλητη φωνή μαρτυρεί ως σήμερα τη συμφορά, που έγινε. Και στη Βενετία, εκεί μακρυά στη Βενετία, την ίδια στιγμή έπεσε κεραυνός στο μέγαρο του Ανδρέα Πιζάνη, τρύπησε τον τοίχο κι έκαψε το πορτραίτο του άρχοντα. Την εικόνα του. Μόνο την εικόνα του.

Η τιμωρία παραδειγματική. Και το δίδαγμα από το περιστατικό μοναδικό. Η Ορθοδοξία δεν μπορεί να συγχέεται με τον παπισμό. Η Ορθοδοξία είναι φως, αλήθεια, ζωή! Ο παπισμός σκοτάδι, αίρεση, πλάνη!» (βλ. Internet: www.saint.gr/3247/saint.aspx).

************

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ:

1ον Πρός τους «Αγαπούληδες» του Θεοῦ.

Με ακούτε «Αγαπούληδες» του Θεού,

Αδελφοί Αρχιερείς;

Χίλια περίπου πρόσωπα σκοτώθηκαν! Ο Θεός βεβαίως ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΓΑΠΗ, αλλά όταν εμείς είμαστε έξω την αγκαλιά Του, πως θα νοιώσουμε την αγάπη Του; Δεν είναι τιμωρός! Δεν είναι εκδικητής! Αλλά καμμιά φορά, τιμωρεί φανερά και αμέσως, οσάκις ο άνθρωπος προκαλεί τήν Αγαθότητά Του! Ρίχνει από τον Ουρανό και πυρ, και ύδωρ και αστραπές και βροντές και κεραυνούς! Με τον τρόπο αυτό αφανίζει τη σαπίλα της αμαρτίας, για να μη μολύνει τον κόσμο!

         Στην Κινέτα, στο Μάτι, στη Ραφήνα, στο Νέο Βουτσά σώθηκαν θαυματουργικά και ιεροί Ναοί, και Εικόνες και Εικονοστάσια και σπίτια ευσεβών ανθρώπων…. ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΤΕ ΚΛΕΙΣΤΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΑΣ;

Η ασέβεια προς τον Θεό στις ημέρες μας υπερεπλεόνασε! Και αφού κανείς από εμάς, τους δούλους Του και αποστόλους Του, τους ταγμένους στη δούλευσή Του, αφού κανείς μας δεν εξεγείρεται πλέον, για να υπερασπισθεί τα Δικαιώματα του Θεού, ο Θεός επέτρεψε τις γνωστές δοκιμασίες, για να μας συνετίσει! Να δύο μόνον, πολύ πρόσφατα, όχι παραδείγματα, αλλά γεγονότα φρικτής ασέβειας:

  1. Στην παρέλαση των Ομοφυλοφίλων, τους οποίους προωθεί ολοταχώς Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ πραγμάτων και εθίμων, ή καλύτερα Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ, πολύ πρόσφατα στην Αθήνα κάποιος ασεβής, ως γνωστόν, τόλμησε να τοποθετήσει μπροστά στα γεννητικά του όργανα τη εικόνα του Αγίου Νικολάου και έτσι να παρελάσει στους δρόμους της Αθήνας, δηλ. στην Πρωτεύουσα της Ορθοδοξίας! ΔΥΣΤΥΧΩΣ όμως τότε ΟΥΔΕΙΣ διαμαρτυρήθηκε, ούτε εκκλησιαστικός, ούτε πολιτικός παράγων! Όλοι ήπιαν το «αμίλητο νερό»!!!!
  2. Τρείς μόλις ημέρες προ της μεγάλης πυρκαϊάς, ένα καλλιτεχνικό συγκρότημα, με το όνομα Iron Maiden, εκεί κάπου στη Μαλακάσα, παρουσίασε το καλλιτεχνικό του πρόγραμμα, το οποίον παρακολούθησαν 40.000 θεατές! Εκεί, λοιπόν, ένας αθεόφοβος συγκεκριμένος καλλιτέχνης, την ώρα που τραγουδούσε το δικό του τραγούδι, πέταξε στο δάπεδο ένα μεγάλο, με φώτα δε, Σταυρό, τον οποίο μέχρι τότε κρατούσε στα χέρια του! Το πλήθος, αντί να διαμαρτυρηθεί,     ζητωκραύγαζε και ……χειροκροτούσε! Η Ιεραρχία της Εκκλησίας μας τήρησε «σιγήν ιχθύος». Τα δικαιώματα του Θεού έμειναν ανυπεράσπιστα! Οπότε ο Θεός ανέλαβε να υπερασπισθεί και τα Δίκαιά Του και τα Δικαιώματά Του! Οι «Αγαπούληδες» του Θεού, δυστυχώς, δεν βρήκαν να πουν μια λέξη για το Θεό!

2ον Πρός τους Εργάτες του Οικουμενισμού:

Παναγιώτατε Οἰκουμενικέ Πατριάρχα,

Κύριε κ. Βαρθολομαίε,

Μακαριώτατοι Ἀγιοι Προκαθήμενοι

των κατά τόπους λοιπών Ορθοδόξων Εκκλησιῶν,

Αδελφοί Ἀρχιερεῖς

της Ελλάδος και συμπάσης της Ορθοδοξίας,

Με ακούτε;

     Μη προσπαθείτε με τα τεχνάσματα των Συνόδων Σας, όπως στο Κολυμπάρι της Κρήτης και όπου αλλού, να εντάξετε στη ΜΙΑ, ΑΓΙΑ, ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ τους αποκομμένους απ’ Αυτήν, και γι αυτό σχισματικούς Χριστιανούς, δηλ. τους Ρωμαιοκαθολικούς, τους Προτεστάντες, τους Αγγλικανούς κλπ. Η μοναδική οδός επιστροφής των στην αγκαλιά της Μητρός Εκκλησίας, της Μιάς και Μόνης Αληθινής Εκκλησίας του Χριστού μας, είναι η ΜΕΤΑΝΟΙΑ και η αποκήρυξη των κενοδόξων και πεπλανημμένων δοξασιών τους! ΜΑΛΙΣΤΑ, ΤΩΝ ΠΕΠΛΑΝΗΜ-ΜΕΝΩΝ ΔΟΞΑΣΙΩΝ ΤΟΥ! Τίποτε περισσότερο, αλλά κα τίποτε λιγότερο!

       Ο Άγιος Σπυρίδων το απόδειξε με το θαύμα Του στην Κέρκυρα! Καιρός να διδαχθούμε από το μήνυμά Του!

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Πηγή: http://mkka.blogspot.com/2018/08/blog-post_17.html

Αύγουστος 12, 2018

ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΕΞΑΓΓΕΛΛΕΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ κ.κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Από Saint Spyridon Corfu

Η λιτάνευση του Ιερού Σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνος της 11ης Αυγούστου

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα πραγματοποιήθηκε το πρωί του Σαββάτου 11 Αυγούστου 2018 η λιτάνευση του Ιερού Σκηνώματος του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος, για την απαλλαγή της νήσου από την επιδρομή των Αγαρηνών το έτος 1716. Παρέστησαν οι Μητροπολίτες Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού κ. Δανιήλ, Σερρών και Νιγρίτης κ. Θεολόγος, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος κ. Διόδωρος της Μητροπόλεως Οδησσού και ο επιχώριος Μητροπολίτης Κερκύρας Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος.

Ο Μητροπολίτης Κερκύρας μετά την δέηση ικέτευσε όπως, της συνειδήσεως τον καύσωνα, της αμαρτίας το πέλαγος, του φόβου το μέγεθος διάλυσον πάτερ Σπυρίδων. Αυτή η ικεσία βγαίνει από τις καρδιές όλων των Ορθοδόξων προς τον οικουμενικό Άγιο και Προστάτη, τον Θείο Σπυρίδωνα, καθώς λιτανεύεται το Ιερό Σκήνωμά του στους δρόμους της νήσου Κερκύρας εν μέσω καύσωνος όχι μόνον καιρικού, αλλά κυρίως πνευματικού, όπου το ανθρώπινο πρόσωπο αλλοτριώνεται και η πίστη στον Χριστό διώκεται, από τους εσωτερικούς εχθρούς. Ό,τι δεν κατάφεραν στο διάβα των αιώνων τόσοι κατακτητές, βλέπουμε σήμερα δυστυχώς να γίνεται νόμος του Ελληνικού κράτους. Στόχος όλων αυτών δεν είναι άλλος από την αλλαγή της συνειδήσεως του λαού μας και της απομακρύνσεώς του από τα ιερά και τα όσια που τον κράτησαν ζωντανό τους αιώνες της σκλαβιάς. Οι εχθροί της πίστεως φυσικά συμπεριφέρονται αντίθεα, διότι και εμείς έχουμε παρεκκλίνει από την εμπιστοσύνη μας στον Θεό. Το πλήθος των αμαρτιών μας μπορεί να συγκριθεί με πέλαγος. Δεν αγαπάμε εξ’όλης της καρδίας μας τον Κύριο, με αποτέλεσμα να ζούμε υπό το κράτος του φόβου και της ανασφάλειας. Αντικαταστήσαμε την εμπιστοσύνη μας στον Χριστό, με τις κάλπικες υποσχέσεις των ανθρώπων και εξαπατηθήκαμε. Είναι καιρός πλέον να επιστρέψουμε εν μετανοία και συντριβή καρδίας στον Επουράνιο Πατέρα μας, μιμούμενοι τον βίο των Αγίων της Πίστεώς μας και μένοντας κοντά στην Εκκλησία του Χριστού που αποτελεί πλέον το τελευταίο οχυρό προασπίσεως και της πίστεως και της πατρίδος.

Καταλήγοντας ο κ. Νεκτάριος ευχήθηκε ο Άγιος Σπυρίδων να επισκιάζει με την Χάρη του όλο τον Ορθόδοξο κόσμο και κυρίως να δίδει παρηγορία στους πυρόπληκτους αδελφούς μας στην Αττική. Οι προσευχές και οι δεήσεις της τοπικής Εκκλησίας είναι πρωτίστως υπέρ εκείνων.

Να σημειωθεί ότι της λιτάνευσης προηγήθηκε η τέλεση του Όρθρου και της Θείας Λειτουργίας στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου Σπυρίδωνος, ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σερρών και Νιγρίτης κ. Θεολόγου.

Πηγή: http://agiosspyridoncorfu.blogspot.com/2018/08/11_11.html

Αύγουστος 5, 2018

ΑΚΟΜΗ ΑΛΛΟΙ ΔΥΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΕΞΑΓΓΕΛΟΥΝ ΩΣ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ

Εν συνεχεία τοῦ θέματος τῆς αναγκαίας μετανοίας κλήρου και λαοῦ παραθέτουμε δύο κείμενα, τῶν Σεβ.  Μητροπολιτῶν Μεσογαίας και Λαυρεωτικῆς κ.κ. Νικολάου και Κυθήρων κ.κ. Σεραφείμ.


Μεσογαίας Νικόλαος: «Για ό,τι συνέβη δε φταίει ο Θεός, αλλά εμείς»

…..

Με αισθήματα βαθειάς συνοχής, εσωτερικής συντριβής, πρωτοφανούς απορίας, πρωτόγνωρης αμηχανίας αυτές τις μέρες όλος ο κόσμος και ιδιαίτερα εμείς στεκόμαστε μπροστά στο συγκλονιστικό γεγονός της ασύλληπτης καταστροφής που συνέβη και στην επαρχία μας. Το Κόκκινο Λιμανάκι, ο Νέος Πόντος και η Διασταύρωση δεν είναι πλέον όπως τα γνωρίζαμε. Η Ραφήνα θρηνεί, η Μητρόπολή μας πενθεί.

Ένα πλήθος ερωτημάτων που σχετίζονται με το γιατί, το πως, το μήπως, το αν η το ποιος φταίει, τυραννούν τη σκέψη όλων μας και ξεσχίζουν τα συναισθήματα και τις καρδιές μας. Σε τι όμως ωφελεί να βασανιζόμαστε μαζί από τα γεγονότα και από λάθος ερωτήματα που μάλιστα δεν έχουν απάντηση;

Ανάμεσα στους εκατό περίπου συνανθρώπους μας, που με τόσο τραγικό τρόπο έχασαν τη ζωή τους, οι τριάντα ήταν τέκνα της δικής μας αγκαλιάς, αγαπημένοι συγγενείς, φίλοι, γείτονες που μαζί τους μοιραζόμασταν χαρές και λύπες, οράματα και μνήμες, την ομορφιά της ζωής και την αμεσότητα της καθημερινότητας.

Σήμερα όλοι αυτοί σιγούν. Η παρουσία τους είναι μόνον νοερή. Η ζωή μας είναι τόσο άδεια. Μας λείπουν. Αλλά και τόσο πληγωμένη από τον τραγικό και επώδυνο τρόπο του θανάτου τους. Η αξία της φαντάζει τόσο μικρή, η λογική της τόσο προβληματική, ο πόνος της αβάσταχτος. Δίπλα της αντικρύζουμε ακρωτηριασμένες οικογένειες, τσακισμένους συγγενείς, ερειπωμένα σπίτια, εξανεμισμένους τους κόπους μιάς ζωής, τον φυσικό μας παράδεισο ως κόλαση, τα καταπράσινα δένδρα σταχτιασμένα, τις όποιες ελπίδες μας προδομένες. Ολόκληρος ο κόσμος γονατισμένος από τη φρίκη, η λογική ακυρωμένη από την τραγικότητα. Ποιος και γιατί πλέον να θέλει να ζήσει αυτή τη ζωή και σε αυτόν τον τόπο;

Όλα αυτά είναι τόσο πραγματικά, αδελφοί μου, αλλά δεν αποτελούν τη μόνη αλήθεια. Όπως μέσα από την ομορφιά της ζωής σε λίγες μόλις στιγμές ακολούθησε η καταστροφή, συγχωρέστε με που τολμώ να το πω, έτσι και μέσα από τις στάχτες της Ανατολικής Αττικής θα μπορούσε να ξεπηδήσει όχι πάλι ηίδια ζωή, αλλά οπωσδήποτε μια πολύ πιο αληθινή και γνήσια ζωή. Μια ζωή που δεν απειλείται και δεν καταστρέφεται.

Ήδη η Μητρόπολή μας έγινε αποδέκτης προσφοράς από ποικίλες πηγές από όλον τον κόσμο, από την Αυστρία, την Ελβετία, τη Γερμανία, την Αμερική, από πλήθος Μητροπόλεις και εκκλησιαστικούς φορείς, από γνωστούς και αγνώστους συμπολίτες μας και ανθρώπους που προσφέρουν χρήματα, σπίτια, τρόφιμα, φάρμακα, σκέψεις, ιδέες και κυρίως ποταμούς αλληλέγγυων αισθημάτων, που ως τώρα ήταν κρυμμένα, δίχως έκφραση και διέξοδο. Αυτή η αγάπη, η ενότητα, η πληθωρική αλληλεγγύη, η κοινή προσπάθεια είναι το πρώτο βήμα μας για δημιουργική αφύπνιση και ουσιαστική αναγέννηση.

Η Μητρόπολή μας δεν μένει αδρανής. Ο,τι έχει είναι και δικό σας. Εσείς είστε και η περιουσία της και ο λαός της. Από εσάς αντλεί τους πόρους της και σε σας προσφέρει τη ζωή και την όποια παρακαταθήκη της. Ήδη σε συνεννόηση με τους φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, όλες οι Ενορίες και οι Ιερείς μας, μαζί με τα μέλη των Εκκλησιαστικών Συμβουλίων και τους εθελοντές μας, κινητοποιούνται προς κάθε κατεύθυνση (αντιμετώπιση άμεσων αναγκών σίτισης, ιματισμού, στέγασης, καθαρισμού, υγειονομικού υλικού και αίματος, οικονομικής συνδρομής στο επίπεδο των πρώτων βασικών αναγκών, ηθικής και πνευματικής στήριξης κ.λπ.). Όλοι μας προσπαθούμε να ζήσουμε μαζί τον λόγο του Αποστόλου Παύλου: «Τις ασθενεί και ουκ ασθενώ; τις σκανδαλίζεται και ουκ εγώ πυρούμαι;» (Β΄ Κορ. ια΄ 29). Αυτος είναι ο πρώτος πνευματικός στόχος μας.

Δεύτερος η προσευχή μας. Δεν είναι λίγο αυτό, αδελφοί μου. Η προσευχή είναι ανώτερη από τη μέριμνα και τα φιλάνθρωπα αισθήματά μας, πιο δυνατή, πιο ουσιαστική, πιο αναγκαία από την αλληλέγγυα διάθεσή μας. Πως να το κάνουμε; ο Θεός έχει δύναμη και τρόπους πολύ ανώτερους από τη δική μας καλωσύνη, προκειμένου να παρηγορήσει, να ενισχύσει, να βοηθήσει, να φωτίσει, να μεταμορφώσει. Οι μέρες αυτές πρέπει να γίνουν μέρες έντονης και αληθινής προσευχής, όχι μόνο για τους κοιμηθέντας αδελφούς μας αλλά κυρίως για τους κατατραυματισμένους συγγενείς και φίλους τους και επίσης για τους ναρκωμένους και μουδιασμένους εαυτούς μας· «Διό τας παρειμένας χείρας και τα παραλελυμένα γόνατα ανορθώσατε και τροχιάς ορθάς ποιήσατε τοις ποσίν υμών» (Εβρ. ιβ΄ 12), κατά την προτροπή του Αποστόλου Παύλου. Πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας και να αλλάξει η ζωή και ο προσανατολισμός όλων μας. Το ζητούμενο στην τραγικότητα που ζούμε είναι ασφαλώς η αλληλεγγύη. Αυτό όμως που κυρίως μας χρειάζεται και αγνοούμε είναι η πίστη στον Θεό. Οι στάχτες της πίστης μας είναι ανάγκη να μεταμορφωθούν σε καταπράσινα δένδρα ζωής και πνεύματος.

Πριν από 13 περίπου χρόνια έζησα ένα ανάλογο δράμα στο Γραμματικό, όταν με την πτώση ενός αεροπλάνου βρέθηκαν απανθρακωμένα 121 πτώματα συνανθρώπων μας, κυρίως Κυπρίων. Το δράμα που συνάντησα ήταν απερίγραπτο. Το δάκρυ ανεξάντλητο, ο πόνος απροσμέτρητος. Αυτό όμως που τους στήριξε ήταν κυρίως η πίστη τους. Αυτή τους κράτησε αυτή και τους ανέστησε. Σήμερα πολλοί από αυτούς ζούν και πολύ αληθινά. Πατούν σταθερά στα πόδια τους. Ο απόηχος του πόνου και του θρήνου τους είναι πλέον μια νότα αληθινής ζωής με πίστη στον Θεό, νόημα και αξιοπρέπεια.

Και ένα τελευταίο· καιρός να μάθουμε από τα λάθη και τις παραλείψεις μας. Για ο,τι συνέβη δεν φταίει ο Θεός· φταίμε εμείς. Είναι ανάγκη να αναστηθεί στη ζωή μας πρωτίστως η πίστη στον Θεό και στη συνέχεια η σύνεση. Θα μπορούσε κάλλιστα αυτή η τραγική δοκιμασία να μεταστραφεί σε αφύπνιση και αλλαγή πορείας. Κάτι τέτοιο είναι μονόδρομος και επιταγή. Στα πλαίσια της κινητοποίησης για συμπαράσταση η Μητρόπολή μας θα διενεργήσει, μάλιστα κατά προτροπήν και της Ιεράς Συνόδου, έκτακτη «λογία» σήμερα Κυριακή 29 Ιουλίου σε όλους τους ναούς μας. Σας προτρέπω όλοι να βοηθήσουμε όσο μπορούμε, να γίνουμε μέρος αυτής της καθολικής συστράτευσης.

Επιπλέον, όποιος επιθυμεί μπορεί να καταθέσει χρήματα στους τραπεζικούς λογαριασμούς της Μητροπόλεώς μας, τους οποίους και μπορείτε να πληροφορηθείτε είτε από τους Ιερείς σας είτε και από την ιστοσελίδα της Μητροπόλεώς μας.

Ο Θεός να είναι μαζί μας.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο Μεσογαίας και Λαυρεωτικής ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ ΓΕΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΠΤΩΧΟΥ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ

ΤΡΑΠΕΖΑ         ΑΡ. ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ                                             ΙΒΑΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ
ALPHA                  283 002101 015376                                    GR69 0140 2830 2830 0210 1015 376
ΕΘΝΙΚΗ              087 558019-69                                             GR37 0110 0870 0000 0875 5801 969
ΠΕΙΡΑΙΩΣ           6048 127470 256                                           GR89 0171 0480 0060 4812 7470 256
EUROBANK        0026 0334 89 0200557082                        GR25 0260 3340 0008 9020 0557 082

Πηγή: https://www.vimaorthodoxias.gr/mitropoleis/mesogaias-nikolaos-gia-oti-synevi-de-ftaiei-o-theos-alla-emeis/

 

Κυθήρων Σεραφείμ: Απαραίτητη δι’ λους μας, σωτήριος μετάνοια. (Ποιμαντορική Εγκύκλιος για το Δεκαπενταύγουστο 2018)

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  (π’ ριθ. 169/2018)

Πρός
Τόν ερόν Κλρον καί
τόν Χριστώνυμον Λαόν
τς καθ΄ μς ερς Μητροπόλεως
Κυθήρων καί ντικυθήρων

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί καί Συλλειτουργοί,

Ἀδελφοί μου Χριστιανοί, Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά˙

Ἄς εἶναι εὐλογημένη ἡ ἀρχομένη ἱερά περίοδος τῆς νηστείας τοῦ Δεκαπενταυγούστου, μέ τήν Χάριν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τήν προστασίαν καί σκέπην τῆς Πανάγνου Θεομήτορος.

Μέσα εἰς τόν φυσικόν καύσωνα τοῦ θέρους ἄς ποθήσωμε καί ἀναζητήσωμε τήν δροσιά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τήν αὔρα τῆς Θείας Χάριτος. Μέ τήν διπλῆ νηστεία, τήν σωματική καί τήν πνευματική. Μέ τήν ἀπάρνησι τῆς ζωῆς τῆς ἁμαρτίας καί τῆς ἀποστασίας ἀπό τόν Θεῖο νόμο. Μέ τήν βαθειά καί ἀληθινή μετάνοια καί τήν συνειδητή προσέγγισι καί ἐφαρμογή τοῦ Θείου θελήματος. Μέ τήν θεοδίδακτη ἀγάπη πρός τόν Θεόν, τόν πλησίον μας καί τόν ἐχθρόν μας ἀκόμη. Μέ τήν ἐν Χριστῷ ἑνότητα κάι τήν ἐν τῇ Ἁγίᾳ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίᾳ Ἁγιοπνευματική μας κοινωνία.

Τό μήνυμα τῆς ἀληθινῆς μετανοίας καί τῆς ἐπιστροφῆς εἰς τόν Κύριον καί Θεόν μας εἶναι ἐπίκαιρο καί ἐπιτακτικό σήμερα, παρά ποτέ ἄλλοτε. Εἶναι ἡ μόνη διέξοδος ἀπό τό ἀδιέξοδο τῆς ἀμετανόητης καί ἀποστατημένης ἀπό τόν Πανάγιο Θεό ζωῆς.

Ὅλους μᾶς κατέθλιψαν καί σέ ἐθνικό πένθος ἐβύθισαν τήν πατρίδα μας τά δραματικά γεγονότα τῶν προσφάτων πυρκαϊῶν μέ τίς ἐννέα περίπου δεκάδες τῶν ἀπανθρακωμένων ἀδελφῶν μας καί τούς πάρα πολλούς σοβαρά κινδυνεύοντας συνανθρώπους μας, ἀλλά καί τούς βαθειά πληγωμένους οἰκείους καί συγγενεῖς των, τούς ὁποίους συμμεριζόμεθα ἀπόλυτα καί συλλυπούμεθα θερμά. Αἰφνίδιος καί πικρός θάνατος ἀθώων ἀνθρώπων καί μάλιστα μικρῶν παιδιῶν. Καταστροφές οἰκισμῶν καί δενδροφυτευμένων περιοχῶν. Ἀπώλειες σπιτιῶν καί ὁλοκλήρων περιουσιῶν. Ἄν ὑπῆρχε ἡ ἐπιβαλλόμενη προσοχή καί ἐπαγρύπνησις γιά τά κοινά, ὁ σεβασμός τῆς ζωῆς καί τῆς περιουσίας τῶν ἄλλων, ἡ ἀγάπη πρός τήν ὡραιότατη δημιουργία τοῦ Θεοῦ καί πρός τήν ἰδιαίτερα προικισμένη ἀπό φυσικές καλλονές πατρίδα μας, δέν θά εἴχαμε τέτοια καί παρόμοια φαινόμενα βιβλικῶν καταστροφῶν.

Ἡ ἁμαρτία, ἡ ποικιλόμορφη ἁμαρτία καί ἡ ἀποστασία ἀπό τό «γαθόν καί εάρεστον καί τέλειον θέλημα το Θεο» εἶναι ἡ πηγή ὅλων τῶν κακῶν.

Ἄς ἀφήσωμε τόν μέγαν καί θεοφώτιστον τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας Πατέρα, τόν ἅγιον Ἰωάννην τόν Χρυσόστομον, νά μᾶς διαφωτίσῃ πνευματικά δι’ αὐτήν (παραθέτουμε τά σχετικά χωρία σέ μετάφρασι).

«να μόνο ς θεωρομε φοβερό, τήν μαρτία καί τό νά προσκρούσωμε στό θέλημα το Θεο» (Ε.Π.Ε. 21, 24).

« μαρτία προκαλε τήν πιστία. πως πιστία γεννάει τήν κακή ζωή, τσι καί ψυχή, ταν βυθισθ μέσα στά κακά, περιφρονε τά πάντα. ταν μως τά περιφρονήσ, δέν δέχεται οτε τήν πίστι, στε ν’ παλλαγ πό τόν φόβο» (Ε.Π.Ε. 24, 354).

«Τέτοια εναι μαρτία. Δέν διαφέρει καθόλου πό τήν πανοκλα, διότι δέν διαφθείρει πρτα τόν έρα καί μετά τά σώματα, λλά εσορμ μέσως ες τήν ψυχήν» (Ε.Π.Ε. 24, 572).

«Νά σβήσωμε τήν πυρκαϊά τν μαρτημάτων, χι μέ πολλά νερά, λλά μέ λίγα δάκρυα. Εναι μεγάλη φωτιά τς μαρτίας, λλά μέ λίγα δάκρυα σβήνει. Διότι τό δάκρυ σβήνει τήν πυρκαϊά τν μαρτημάτων καί καθαρίζει τήν δυσωδία τς μαρτίας» (Ε.Π.Ε. 30, 266).

«ν ταν μόνη της μετάνοια, εναι ελογο νά τήν φοβσαι. λλά δέν εναι μόνη. Εναι συνδεδεμένη μέ τήν φιλανθρωπία το Θεο. Γι’ ατό νά χς θάρρος» (Ε.Π.Ε. 30, 288).

«Δέν πάρχει τόσο μεγάλο μάρτημα, τό ποο νά μπορ νά νικήσ τήν γενναιοδωρία το Δεσπότου Χριστο» (Ε.Π.Ε. 30, 342).

«να φοβμαι μόνο, τήν μαρτία… νθρωπος δέν μπορε νά σέ βλάψ, ν δέν βλάψς σύ τόν αυτό σου» (Ε.Π.Ε. 33, 116).

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, ὁ χρυσορρήμων αὐτός ἅγιος Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας μας, θεωρεῖ ὡς πηγήν τῶν κακῶν καί συμφορῶν τήν ἀμετανόητη ἁμαρτία καί ὡς λύσιν τῶν δεινῶν καί πολυομβρίαν τῶν ἀγαθῶν τήν μετάνοιαν. Μετάνοιαν καί προσωπικήν καί γενικήν τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. «μάρτομεν, νομήσαμεν, δικήσαμεν νώπιόν Σου, οδέ συνετηρήσαμεν, οδέ ποιήσαμεν, καθώς νετείλω μν…»(Εἱρμός ζ’ ᾠδῆς τοῦ Μεγάλου Κανόνος). Ὁ Ἱερός Κλῆρος μέ τούς Μοναχούς καί πρῶτον τόν Ἐπίσκοπον δέεται ἐν μετανοίᾳ «πέρ τν δίων μαρτημάτων καί τν το λαο γνοημάτων». Ὁ λαός τοῦ Θεοῦ, ἄρχοντες καί ἀρχόμενοι, ζητεῖ ἐν μετανοίᾳ τό ἔλεος καί τήν Χάριν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ἀσέβεια καί ἡ ἀνομία πλεονάζουν εἰς τούς χαλεπούς καιρούς μας. Ἀσέβεια πρός τόν Θεῖον Δημιουργόν μας.Ἀσέβεια πρός τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ἀσέβεια πρός τάς ἱεράς παραδόσεις μας, τούς θείους καί ἱερούς Κανόνας καί τούς δογματικούς ὅρους τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων. Ἀσέβεια πρός τό ἱερώτατον σύμβολον τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, τό ὁποῖον, ὀλίγας ἡμέρας πρός τῆς καταστροφικῆς πυρκαϊᾶς εἰς παλλαϊκήν συναυλίαν, εἰς προάστιον τῶν Ἀθηνῶν ἐρρίφθη κατά γῆς καί ἀτιμάσθηκε, ἐνῶ χειροκροτοῦσαν χιλιάδες ἀκροατῶν!!! Ἀσέβεια πρός τόν Ἱερόν Κλῆρον. Ἀσέβεια πρός τούς γονεῖς καί διδασκάλους. Ἀσέβεια πρός τούς ἄρχοντες καί τήν συντεταγμένη πολιτεία, τούς νόμους καί τά νομικά θεσπίσματα. Ἀσέβεια… ἀσέβεια.

Χρειάζεται καί εἶναι ἀπαραίτητη δι’ ὅλους μας, Κληρικούς παντός βαθμοῦ, Μοναχούς καί λαϊκούς Χριστιανούς, ἡ μετάνοια, ἡ σωτήριος μετάνοια. Μετάνοια διά τήν σκληρότητα καί ἀμετανοησία μας. Μετάνοια διά τήν περιφρόνησιν καί καταπάτησιν τοῦ Θείου Νόμου καί τῶν θείων ἐντολῶν. Μετάνοια διά τήν ἄρνησιν τοῦ Θείου θελήματος καί τήν στοίχησιν μέ τό ἁμαρτωλό καί κοσμικό φρόνημά μας. Μετάνοια διά τήν παράβασιν τν ερν Κανόνων, ο ποοι προβλέπουν ρνησιν τς συμπροσευχς καί πιβολήν το πιτιμίου τς κοινωνησίας ες τόν Κληρικόν, ποος συμπροσεύχεται καί κοινωνε μετά τν κκλησιαστικς κοινωνήτων (αρετικν, τεροθρήσκων, κακοδόξων καί σχισματικν). Μετάνοια διά τήν ψυχρότητα τῆς καρδίας μας καί τήν μή συνειδητή συμμετοχή εἰς τήν λατρευτικήν καί μυστηριακήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας μας. Μετάνοια διά τήν περιφρόνησιν τῶν θείων Μυστηρίων, καί μάλιστα τοῦ ἱερωτάτου Μυστηρίου τοῦ Γάμου, ὅταν ὀρθόδοξοι χριστιανοί ἐπιλέγουν τόν «πολιτικό» καλούμενο γάμο, τά σύμφωνα συμβιώσεως ἑτεροφύλων ἤ ὁμοφύλων προσώπων ἤ τήν ἐλεύθερη συμβίωσι.

Μετάνοια διά τά φρικτά διαζύγια καί τά εἰς βάρος τῶν τέκνων ἀδικήματα. Μετάνοια διά τά ἐγκλήματα τῶν ἐκτρώσεων καί τούς ποταμούς τῶν αἱμάτων τῶν ἀγέννητων παιδιῶν ἀπό τάς ἀρχάς τῆς δεκαετίας τοῦ 80, ἀφ’ ὅτου αὐτές ἐνομιμοποιήθησαν. Μετάνοια διά τούς ἀπό τήν ἐποχή ἐκείνη καί μέχρι σήμερα ἀντιχριστιανικούς καί ἀντιβαίνοντας εἰς τό Σύνταγμα καί τήν ἀνθρώπινη ὀντολογία καί φυσιολογία νόμους. Μετάνοια διά τόν πνευματικό ἀποπροσανατολισμό τῆς μαθητιώσης νεολαίας μέ τήν σύγχυσι καί πολυθρησκευτικότητα, πού καλλιεργοῦνται μέ τά νέα προγράμματα σπουδῶν στό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν . Μετάνοια… μετάνοια.

Ὡς ἐλάχιστος καί τῆς μικροτέρας Θεοσώστου Ἐπαρχίας Ἐπίσκοπος ταπεινῶς φρονῶ καί ἀπευθυνόμενος εὐσεβάστως πρός ἅπαντας τούς Ὀρθοδόξους Προκαθημένους καί συνεπισκόπους μου παρακαλῶ θερμότατα, ὅπως ἐκτιμῶντες τούς ὡς ἄνω πνευματικούς λόγους κηρύξουν κατά τήν ἔμφρονα κρίσιν των μετάνοιαν, γενικήν καί προσωπικήν μετάνοιαν διά τήν ὑπέρβασιν τοῦ προβαλλομένου πνευματικοῦ ἀδιεξόδου καί τήν εὐκταίαν παλινδρόμησιν τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστεπωνύμου Πληρώματος πρός τήν σωτήριον ὁδόν τῆς μετανοίας καί τῆς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ζωῆς.

Δέν ἀγνοοῦμε, πρός Θεοῦ, τό πέλαγος καί τόν ὠκεανό τῆς Θείας Ἀγάπης, ἀλλά καί δέν λησμονοῦμε καί τήν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ, τήν λειτουργίαν τῶν πνευματικῶν νόμων. Ὁ φιλάνθρωπος Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος ἐδήλωσε κατά τήν πρώτην ἐπίγεια ἔλευσίν Του ὅτι δέν ἦλθε νά κρίνῃ τόν κόσμο, ἀλλά διά νά σώσῃ τόν κόσμο, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός «καί πάλιν ρχόμενος μετά δόξης (θά κρίνη ) ζντας καί νεκρούς». Διά τίς ἀμετανόητες ἁμαρτίες καί τήν πλεονάζουσαν ἀνομίαν ἐνίοτε ὁ Πανάγαθος Κύριος καί Θεός μας ἀποσύρει παιδαγωγικά τήν Χάριν καί τό ἔλεός Του, ἐπιζητῶν τήν ἀληθινή μετάνοια τοῦ λαοῦ.

Εὔχομαι εἰς ἐμαυτόν καί πρός ὅλους σας νά πνεύσῃ εἰς τάς καρδίας μας ἡ αὔρα τοῦ Παναγίου Πνεύματος οὕτως, ὥστε μέ μετάνοια καί εὐσέβεια νά προχωρήσωμε εἰς «τόν καλόν γνα τς πίστεως, πιλαμβανόμενοι τς αωνίου ζως».

Καί ἐπί τούτοις, δεόμενος τῆς Ὑπεραγίας ἐνδόξου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας, ὅπως μᾶς ἀξιώσῃ διά τῶν ἁγίων πρεσβειῶν της νά διέλθωμεν ἐν εἰρήνῃ καί μετανοίᾳ τήν νήστιμον καί κατανυκτικήν περίοδον τοῦ Δεκαπενταυγούστου, διατελῶ,

Μετά τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης καί ἐνθέρμων εὐχῶν

Μητροπολίτης
Κυθήρων Σεραφείμ

Πηγή: http://aktines.blogspot.com/2018/08/2018_2.html

© 2018 ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG   Φιλοξενείται από Blogs.sch.gr
Top