ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

Ιανουάριος 8, 2019

Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος : Πολιτικά προσχεδιασμένη κίνηση η ίδρυση της «νέας εκκλησίας» της Ουκρανίας

Η απουσία οποιασδήποτε αντίδρασης από τη Δύση στις πρωτοφανείς παρεμβάσεις των ουκρανικών αρχών σε ζητήματα της εκκλησίας δείχνει προφανή πολιτικά κίνητρα πίσω από τη δημιουργία μιας νέας θρησκευτικής δομής στην Ουκρανία, δήλωσε τη Δευτέρα ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών Ρωσιών, Κύριλλος.

Για πολιτικά κίνητρα πίσω από την παραχώρηση αυτοκεφαλίας στη «νέα εκκλησία» της Ουκρανίας, έκανε λόγο σήμερα ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών Ρωσιών, Κύριλλος.

Σύμφωνα με τον Πατριάρχη Κύριλλο, ούτε οι ευρωπαϊκές χώρες ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες αντέδρασαν στην παρέμβαση του Κιέβου σε ζητήματα της εκκλησίας σχετικά με τη νεοϊδρυθείσα αποκαλούμενη Ουκρανική Εκκλησία, παρά το ότι ο διαχωρισμός της εκκλησίας και του κράτους είναι μια από τις βασικές αρχές που εκπροσωπεί η Δύση.

«Αυτό το γεγονός δείχνει ότι όλα μπορούν να γίνουν και κάθε αρχή μπορεί να εγκαταλειφθεί εάν υπάρχουν συγκεκριμένοι πολιτικοί στόχοι. Υπό αυτή την έννοια, η πολιτική θέση που θέλει να διαταράξει την Ορθοδοξία στην Ουκρανία είναι προφανής», δήλωσε ο Πατριάρχης στο Rossiya 1.

Τόνισε δε ότι η Ουκρανία θέλει να δείχνει ότι φιλοδοξεί να γίνει ένα «πραγματικό ευρωπαϊκό κράτος» και ισχυρίζεται ότι δεσμεύεται για τις ευρωπαϊκές αξίες.

«Όμως, μια από τις πολύ σημαντικές ευρωπαϊκές αξίες είναι η αρχή του διαχωρισμού Εκκλησίας και θρησκείας από το κράτος… Τι βλέπουμε; Βλέπουμε τον πρόεδρο της Ουκρανίας να προεδρεύει του συμβουλίου της Εκκλησίας και να καθορίζει ποιος θα πρέπει να είναι επικεφαλής της τοπικής εκκλησίας. (Ο πρόεδρος) που παρεμβαίνει τόσο φρικτά στην εκκλησιαστική ζωή και δεν διστάζει να το κάνει δημόσια, που όλα μετατρέπονται σε θέατρο του παραλόγου», πρόσθεσε ο Πατριάρχης Κύριλλος.

Παράλληλα ανέφερε, ότι εάν μια παρόμοια κατάσταση συνέβαινε στη Ρωσία, κάτι που, όπως είπε θα «ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς», η χώρα θα αντιμετώπιζε μεγάλη κριτική από τα δυτικά κράτη και τους ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ο επικεφαλής της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας είπε επίσης ότι η νεοσυσταθείσα εκκλησία στην Ουκρανία δεν είναι παρά μια συγχώνευση δύο ομάδων σχισματικών.

«Σύμφωνα με όσους κινούν τα νήματα και τον πρόεδρο της Ουκρανίας, αυτό το συμβούλιο υποτίθεται ότι θα τους ένωνε όλους και θα δημιουργούσε μια ενοποιημένη Ορθόδοξη εκκλησία σε ολόκληρη την Ουκρανία και τι συνέβη τελικά; Τελικά, μόνο δύο σχισματικές ομάδες συγχωνεύθηκαν», ανέφερε ο Πατριάρχης Κύριλλος.

Εν τω μεταξύ, η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία του Πατριαρχείου Μόσχας, υπό την ηγεσία του Μητροπολίτη Ονούφριου του Κιέβου και της Ουκρανίας, υπήρξε και παραμένει ένα «ευλογημένο, πνευματικό» κέντρο της χώρας, τόνισε ο Πατριάρχης Μόσχας.

Στα μέσα Δεκεμβρίου, πραγματοποιήθηκε στο Κίεβο το αποκαλούμενο ενωτικό συμβούλιο με πρωτοβουλία του προέδρου της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο και του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, κατά τη διάρκεια του οποίου εξελέγη ως επικεφαλής της «νέας εκκλησίας» ο Επιφάνιος Δουμένκο.

Στο συμβούλιο συμμετείχαν μόνο δύο επίσκοποι της κανονικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Πατριαρχείου Μόσχας (UOC-MP), οι οποίοι αργότερα αποπέμφθηκαν από την εκκλησία τους, η οποία επισήμως αρνήθηκε να συμμετάσχει στη σύνοδο.

Την Κυριακή, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος παραχώρησε αυτοκεφαλία στη νέα εκκλησία της Ουκρανίας.

Το Πατριαρχείο της Μόσχας είχε χαρακτηρίσει «νομιμοποίηση του σχίσματος» την ίδρυση της «νέας εκκλησίας», υπογραμμίζοντας ότι θα έχει καταστροφικές συνέπειες για εκατομμύρια Χριστιανούς τόσο της Ουκρανίας όσο και άλλων χωρών.

sputniknews,07/01/2019/ Sergey Pyatakov

Πηγή: http://aktines.blogspot.com/2019/01/blog-post_95.html

Ιανουάριος 7, 2019

Η Εκκλησία της Ελλάδος ετοιμάζεται να αποδεχτεί τους σχισματικούς της Ουκρανίας -πότε επιτέλους θα πούμε ως εδώ και μη παρέκει;

Με πολύ μεγάλη μας λύπη διαβάσαμε σε δημοσίευμα του κ. Σωτήρη Τζούμα ότι «Έγκυρες εκκλησιαστικές πηγές θεωρούν ότι η Εκκλησία της Ελλάδος και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος θα ταυτιστούν εν τέλει με τη θέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και θα αναγνωρίσουν τη νέα Αυτοκέφαλη Εκκλησία. Οι ίδιες πηγές λένε ότι ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος περιμένει την επίσημη έκδοση του Τόμου της Αυτοκεφαλίας για θα συνταχθεί πλήρως με τον Οικουμενικό Πατριάρχη! »

Κατόπιν ο αρθρογράφος «δίνει γραμμή» γράφοντας: «Άλλωστε αυτός είναι ο μονόδρομος που πρέπει να ακολουθήσει παρά το νέο μέτωπο που ενδεχομένως θα δημιουργηθεί στη συνέχεια μεταξύ της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Εκκλησίας της Μόσχας.
Αλλά η Εκκλησία της Ελλάδος αντλεί την δυναμή της και την υπόστασή της από το Φανάρι! Και αυτό δεν πρέπει να το ξεχάσει κανείς!»

Η αλήθεια είναι ότι από τότε που εκκοσμικεύθηκε η Εκκλησία οι ιεράρχες δεν συμβουλεύονται πια το Άγιο Πνεύμα αλλά τα πολιτικά, οικονομικά και μασονικά συμφέροντα. Είναι προφανές, προφανέστατο, ότι εκεί νοιώθουν περισσότερη ασφάλεια, σιγουριά και εμπιστοσύνη. Οι δε ιεροπρεπείς λέξεις στις ονομασίες των διοικητικών θεσμών της Εκκλησίας της Ελλάδος, Διαρκής ΙΕΡΑ Σύνοδος και ΙΕΡΑ Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην πράξη, δεν είναι τίποτε άλλο παρά κατάλοιπα ενός ξεχασμένου παρελθόντος, τα οποία όμως παραμένουν τυπικώς για να ιεροποιούν γραφειοκρατικώ τω τρόπω τις ήδη ειλημμένες αποφάσεις ξένων και σκοτεινών κέντρων τα οποία εμπνέονται τις περισσότερες φορές από τον ίδιο τον Εωσφόρο.

Η αλήθεια είναι ότι από τότε που οι ιεράρχες είδαν την Εκκλησία σαν εταιρία και την κάθε επισκοπή τσιφλίκι τους, αρχίσαμε κι εμείς να ακούμε τα γνωστά περί όπου επίσκοπος εκεί και εκκλησία. Γίναν δηλαδή τσιφλικάδες. Και άλλο «Άγιο Πνεύμα» μπορεί να ακολουθεί ο ένας, άλλο ο άλλος, εσύ όμως θα κάνεις υπακοή στον επίσκοπό σου!

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο, πριν την απόφαση της ΙΕΡΑΣ Συνόδου, να βλέπουμε να μνημονεύεται ο σχισματικός Επιφάνιος σε δύο Μητροπόλεις, οι οποίες είτε εμφορούνται από διαφορετικό «Άγιο Πνεύμα» από τους υπόλοιπους που δεν μνημόνευσαν, είτε βάλθηκαν εσκεμμένως να μνημονεύσουν τον σχισματικό για να «μετρηθούν αντιδράσεις» πριν την επισημοποίηση της ήδη ειλημμένης απόφασης της ΙΕΡΑΣ Συνόδου.

Φτάσαμε στο σημείο να έχουμε συνηθίσει σε εκφράσεις του τύπου «έγκυρες εκκλησιαστικές πηγές» μας είπαν ότι θα γίνει αυτό, θα γίνει το άλλο, για αποφάσεις που υποτίθεται ότι παίρνει η Εκκλησία «εν Αγίω Πνεύματι» συνοδικώς. Έχει δηλαδή καταργηθεί στην πράξη και ο συνοδικός τρόπος λήψεως αποφάσεων των διοικητικών οργάνων της Εκκλησίας, όπως έχει άλλωστε διαπιστωθεί πολλάκις. Η «εγκυρότητα» των εκκλησιαστικών αυτών πηγών έγκειται απλά στο ότι γνωρίζουν «την γραμμή» «από μέσα» (και την διαρρέουν για προφανείς λόγους) και στο ότι αυτή «η γραμμή» δεν προέρχεται φυσικά από το Άγιο Πνεύμα αλλά από σκοτεινά κέντρα αποφάσεων. Για τέτοια «εγκυρότητα» μιλάμε.

Και επειδή πρόκειται περί τσιφλικιών και τίποτε άλλο, φτάσαμε στο σημείο να ακούμε «συμβουλές» «εκκλησιαστικών δημοσιογράφων» για «μονόδρομο» προς το μεγάλο τσιφλίκι του Βαρθολομαίου. Το μικρό τσιφλίκι θα πρέπει να διαλέξει ένα μεγαλύτερο τσιφλίκι. «Μονόδρομος» λοιπόν «παρά το νέο μέτωπο που ενδεχομένως θα δημιουργηθεί στη συνέχεια μεταξύ της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Εκκλησίας της ΜόσχαςΝα συναινέσουμε κι εμείς δηλαδή στην εμβάθυνση του σχίσματος, να ανοίξουμε και άλλο μέτωπο, να κλείσουμε τα μάτια στον πρωτοφανή διωγμό των Ορθοδόξων της Ουκρανίας από τον «οικουμενικό μας πατριάρχη»!!, να δεχθεί η διοικούσα Εκκλησία της Ελλάδος το άδικο, το ψευδές, το μοχθηρό, να κοινωνούμε με ουνιτίζοντες σχισματικούς, για να φανεί και αυτή η αυθαιρεσία του Βαρθολομαίου ορθή απόφαση στα μάτια του κόσμου.

Χριστός υπάρχει; Αλήθεια υπάρχει; Δίκαιο υπάρχει;

Για τους ταγούς της Εκκλησίας δεν υπάρχει τίποτε απ’ όλα αυτά, διότι στην πράξη συνεχώς επιλέγουν τα ξυλοκέρατα. Υπάρχουν μόνο μικρά και μεγάλα συμφέροντα, μικρά και μεγάλα τσιφλίκια…. και το πρωτείο του Βαρθολομαίου μας!

Επέλεξαν τα ξυλοκέρατα στην ψευδοσύνοδο της Κρήτης, ενώ θα έπρεπε οι ίδιοι να είχαν από τότε βυθίσει στον Βόσπορο το Οικουμενικό Πατριαρχείο που ΠΡΟΔΟΣΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ και που ξεφτιλίζει παγκοσμίως τον ιστορικό Θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως.

«Παναγιώτατε, μυριάκις προτιμότερον νὰ ἐκριζωθῇ ὁ ἱστορικὸς τῆς Κωνσταντινουπόλεως Θρόνος καὶ νὰ μεταφυτευθῇ εἴς τινα ἔρημον νησίδα τοῦ Πελάγους, ἀκόμη δὲ καὶ νὰ καταποντισθῇ εἰς τὰ βάθη τοῦ Βοσπόρου, ἢ νὰ ἐπιχειρηθῇ ἔστω καὶ ἡ ἐλαχίστη παρέκκλισις ἀπὸ τῆς χρυσῆς τῶν Πατέρων γραμμῆς, ὁμοφώνως βοώντων: ‘Οὐ χωρεῖ συγκατάβασις εἰς τὰ τῆς Πίστεως’
[Ἀρχιμανδρίτης Ἐπιφάνιος Ἰ. Θεοδωρόπουλος]

Και τώρα ετοιμάζονται να επιλέξουν πάλι τα ξυλοκέρατα κι ας τους δείχνει ο καλός Πατέρας την πικρή τους γεύση. Αποδέχθηκαν την εωσφορική αγαπολογία της οικουμενιστικής ψευδοσυνόδου αντί για τον Χριστό για να τα βρούνε με τους αιρετικούς, και τώρα θα συναινέσουν στο σχίσμα, στον εμφύλιο, στο αιματοκύλισμα Ορθόδοξων Χριστιανών. Αποκαλούσαν σχισματικούς όσους διέκοψαν την μνημόνευσή τους ενάντια στην παναίρεση του οικουμενισμού και την ψευδοσύνοδο, και τώρα θα κοινωνούν με πραγματικούς σχισματικούς του χειρίστου είδους και μάλιστα ουνιτίζοντες. Αρνούνται να δουν. Αρνούνται να μετανοήσουν. Αρνούνται να ταπεινωθούν. Είναι οι άσωτοι υιοί που δεν βρίσκουν λόγο να επιστρέψουν στην αγκαλιά του Πατέρα. Γι’ αυτό θα τους ρίξει πιο χαμηλά μέχρι να καταλάβουν, γι’ αυτό θα πρέπει να ετοιμάζονται για ακόμη χειρότερα.

«Αλλά η Εκκλησία της Ελλάδος αντλεί την δυναμή της και την υπόστασή της από το Φανάρι! Και αυτό δεν πρέπει να το ξεχάσει κανείς!», μας γράφει ο κ. Τζούμας.

Μα για όνομα του Θεού. Είναι δυνατόν να λέγονται ακόμη αυτά τα αστεία πράγματα; Είναι δυνατόν να αντιμετωπιζόμαστε σα να είμαστε πανηλίθιοι; Κι όμως, το Εσβεσμένο Φανάρι έχει δημιουργήσει στους Έλληνες μία ψυχολογία ανάλογη με εκείνη των γυφτοσκοπιανών ψευτομακεδόνων που για να γιορτάσουν ανυπαρκτα μεγαλεία ντύνονται Μεγάλοι Αλέξανδροι με περικεφαλαίες, χλαμύδες, σπαθιά και ασπίδες -θύματα στην πραγματικότητα γεωπολιτικών παιγνίων και περίγελοι της ανθρωπότητας. Το ίδιο ακριβώς καλλιεργείται και σε μας αδελφοί, για να μην βλέπουμε, να μην ελέγχουμε την εωσφορική βρώμα και δυσωδία με την οποία το μασονοκίνητο Εσβεσμένο Φανάρι κατασχίζει και δηλητηριάζει τις Τοπικές Εκκλησίες. Την ώρα που εμείς ονειρευόμαστε τα περασμένα Βυζαντινά μεγαλεία, το Εσβεσμένο Φανάρι μπροστά στα κοιμισμένα μας μάτια, όχι μόνο θάβει την Ορθοδοξία αλλά υποσκάπτει και το μέλλον του Έθνους, δημιουργώντας όλες τις προϋποθέσεις για να γίνουμε ακόμη και ο πιο μισητός λαός στον κόσμο.

Εις το όνομα λοιπόν του «σεπτού μας οικουμενικού πατριαρχείου» ας προετοιμαζόμαστε για άλλο ένα ψευδές διπλωματικό κείμενο της Ιεράς Συνόδου, το οποίο αυτή τη φορά θα μας «πλασάρει» τους σχισματικούς «αδελφούς» για την «αγάπη», την «ειρήνη», την «ενότητα». Ένα κείμενο υποτέλειας το οποίο στην ουσία θα δικαιολογεί με Ορθόδοξο επικάλυμμα την ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ μας κοινωνία με ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ, επειδή έτσι τ’ αποφάσισε ο αιρεσιάρχης Βαρθολομαίος που κατασχίζει την Εκκλησία.

Τί άλλο πρέπει να συμβεί; Πότε επιτέλους θα πούμε αυτό το άγιο…

…ΩΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΡΕΚΕΙ;

***

Φαίη για το ΑΒΕΡΩΦ.

Πηγή: https://averoph.wordpress.com/2019/01/06/%CE%B7-%CE%B5%CE%BA%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CF%84%CE%BF%CE%B9%CE%BC%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BD%CE%B1/

Ιανουάριος 5, 2019

Δύο ἐπικίνδυνα ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΑ ἐν ἐξελίξει!

ὑπό Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Ὁ προσεχής Ἰανουάριος καί γενικῶς τό ἐπί θύραις νέον ἔτος 2019 ἐκτιμᾶται ὅτι θά σημαδευθοῦν ὑπό γεγονότων καί ἐξελίξεων τά ὁποῖα θά καθορίσουν τήν περαιτέρω πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐντός καί ἐκτός τῶν κρατικῶν μας ὁρίων. Τοῦτο, θά συμβῆ, κυρίως, διότι συνέπεσε (τυχαίως;) κατ’ αὐτή τήν περίοδο νά βρίσκονται ἐν ἐξελίξει δύο μεγάλης σημασίας ὑποθέσεις, μία ἐθνικοῦ καί μία ἐκκλησιαστικοῦ  ἐνδιαφέροντος καί περιεχομένου. Πρόκειται διά τό λεγόμενο «Μακεδονικόν», ἤ ὀρθότερον Σκοπιανό ζήτημα, ἀφ’ ἑνός, καί τό λεγόμενο Οὐκρανικόν, ἀφ’ ἑτέρου.

Στό Σκοπιανό, ἀναμένεται ἐντός τοῦ προσεχοῦς Ἰανουαρίου νά ἔλθη πρός κύρωσιν στό Ἑλληνικό Κοινοβούλιο ἡ περιβόητη «Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν», τήν ὁποίαν ἐπεξεργάστηκαν καί ἀπό κοινοῦ διεμόρφωσαν, ἐν κρυπτῶ καί παραβύστῳ, ἐκπρόσωποι τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ὑπό τόν Πρωθυπουργό κ. Ἀλέξιο Τσίπρα, μέ πρωταγωνιστή τόν τέως Ὑπουργό Ἐξωτερικῶν κ. Νικόλαο Κοτζιᾶ καί, ἀντιστοίχως, ἐκπρόσωποι τῆς Σκοπιανῆς Κυβερνήσεως ὑπό τόν ἐμφανιζόμενον ὡς μετριοπαθή Πρωθυπουργό κ. Ζόραν Ζάεφ, μέ πρωταγωνιστή αὐτῆς τῆς πλευρᾶςτόν Σκοπιανό Ὑπουργό Ἐξωτερικῶν κ. Νίκολα Ντιμιτρώφ, τόν ὁποῖονἐσχάτως ἔγκυρα δημοσιεύματα φέρουν ὡς στενό συνεργάτη καί πληροφοριοδότη τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τῶν Η.Π.Α. Ἡ Ἑλληνική Κυβέρνησις, παρά τίς ἐπικρίσεις τῶν ὑπολοίπων κομμάτων τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου καί τήν ἀρνητική ἀποτίμηση τῆς «Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν» ὡς ἐθνικά ἐπιζήμιας καί πάντως προβληματικῆς, παρά τίς μετά τήν ὑπογραφή της ἀποκαλυπτικές τῶν προθέσεων καί θέσεων τῆς Σκοπιανῆς πλευρᾶς ἀπαράδεκτες δηλώσεις καί διακηρύξεις των πολιτικῶν ἡγετῶν της, ἀλυτρωτικοῦ καί διαστρεβλωτικοῦ τῆς ἱστορικῆς ἀληθείας χαρακτῆρος καί περιεχομένου, παρά τίς πρωτοφανεῖς σέ ὄγκο καί πατριωτικό παλμό μεγαλειώδεις παλλαϊκές κινητοποιήσεις τῶν Ἑλλήνων καί τῶν Ἐλληνίδων στή συμπρωτεύουσα ἀλλά καί τήν πρωτεύουσα τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους ἐναντίον τῆς ἐν λόγῳ Συμφωνίας, ἐμφανίζεται ἀνυποχώρητα ἀποφασισμένη νά προχωρήσηἐνάντια στή θέληση καί τήν ἄποψιν τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καί νά ὁλοκληρώση τήν ἐπικύρωση αὐτῆς τῆς Συμφωνίας. Μέ δεδομένη δέ τήν εὐκαίρως ἀκαίρως ἐκπεφρασμένη ἐκ διαμέτρου ἀντίθετη γνώμη καί τοῦ κυβερνητικοῦ ἑταίρου της (παρά τήν ἀναξιοπιστία καί ἀμετροέπειά του ὡς πρός τούς σχετικούς χειρισμούς) ὅσον ἀφορᾶ στήν ἐπικύρωση αὐτή, ἡ Ἑλληνική Κυβέρνησις προτιθεμένη νά ἐπιβάλλη τήν Συμφωνία αὐτήν, κατ’ οὐσίαν ἐνεργεῖἕνα ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ εἰς βάρος τῆς Δημοκρατίας καί τῆς βουλήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἀναφερόμενοι δέ σέ πραξικόπημα κυριολεκτοῦμε, λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν δύο τινά: Πρῶτον, ὅτι, βάσει τοῦ ἰσχύοντος Ἑλληνικοῦ Συντάγματος, ἡ ἐξουσία τῶν ἑκάστοτε κυβερνώντων προέρχεται καί ἀσκεῖται ἐν ὀνόματι τοῦ (κυριάρχου) Ἑλληνικοῦ λαοῦ καί ἑπομένως, κατά λογική συνέπεια, δέν εἶναι δυνατόν νά καταφρονεῖται καί παραβιάζεται ἡ βούλησίς του, καί, δεύτερον, ἡ νομιμοποίησις τῆς ἐξουσίας τῶν κυβερνώντων, λόγῳ τῆς δημοκρατικῆς ἐκλογῆς των διά νά ἀποφασίζουν ἐπί τῶν διαφόρων θεμάτων, δέν εἶναι ἀπεριόριστος. Διότι, ἐπιβάλλεται, ἀφ’ ἑνός μέν, νά κινεῖται ἐντός τοῦ πλαισίου τοῦ προεκλογικοῦ προγράμματος καί τῶν ἐξαγγελιῶν τοῦ ἑκάστοτε κυβερνῶντος κόμματος ἤ τοῦ κυβερνητικοῦ σχηματισμοῦ, διά τήν ἐφαρμογήν τῶν ὁποίων ἐψηφίσθησαν ὑπό τοῦ λαοῦ, ἀφ’ ἑτέρου δέ, νά μήν ὑπερβαίνη κάποια ὅρια, πέραν τῶν ὁποίων ἀπαιτεῖται εἰδική νομιμοποίησις. Προφανέστατα δέ ὑπερβαίνουν τά συνήθη ὅρια οἱ περιπτώσεις τῶν Ἐθνικῶν θεμάτων (ὅπως εἶναι τό «Σκοπιανό»), περί τῶν ὁποίων ἡ λῆψις ὑπευθύνων καί καθοριστικῶν ἀποφάσεων εἶναι σκόπιμο νά ἔχη αὐτήν τήν εἰδικήν νομιμοποίησιν, εἴτε διά τῆς ἐνισχυμένης διακομματικῆς καί Κοινοβουλευτικῆς στηρίξεως, εἴτε διά τῆς διενεργείας εἰδικῶν δημοψηφισμάτων, εἴτε διά τῆς προσφυγῆς εἰς τήν λαϊκήν ἐτυμηγορίαν. Ἐπειδή δέ,ἐν προκειμένῳ,πρόκειται περί ἑνός μεγάλου καί σημαντικοῦ Ἐθνικοῦ ζητήματος, οἱ προεκτάσεις τοῦ ὁποίου εἶναι δυνατόν νά ναρκοθετήσουν τήν περαιτέρω πορεία τῆς Πατρίδος μας διά τῆς ἀπειλῆς εἰς βάρος τῆς ἀκεραιότητος τῆς Ἑλλάδος (ὑπό τήν διαβρωτικήν ἐπίδρασιν τοῦ ἐνισχυομένου, βάσει τῶν δεσμεύσεων τῆς ἐπαισχύντου «Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν», ἀλυτρωτισμοῦ τῶν πλαστογράφων τῆς Ἱστορίας βορείων γειτόνων μας), ἡ ὁλοκλήρωσις αὐτοῦ τοῦ πραξικοπήματος συνιστᾶ ἐθνική μειοδοσία καί ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ.

Στό ἄλλοθέμα, τό Οὐκρανικό, οἱ ἐξελίξεις εἶναι ἐπίσης ραγδαῖες, πρόκειται δέ νά ὁλοκληρωθοῦν, ὅσον ἀφορᾶ στήν ὑλοποίηση τῆς Ἀποφάσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως γιά νά δοθῆ Αὐτοκεφαλία στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἡ ὁποία μέχρι σήμερον καί τουλάχιστον κατά τούς τρεῖς τελευταίους αἰῶνες εἶχε τήν ἀναφορά καί ἐξάρτησίν της ἀπό τό Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας (Ρωσίας), τήν 6ην Ἰανουαρίου κατά τόν ἑορτασμό τῶν Θεοφανείων εἰς τό Φανάρι. Ἐκεῖ ἔχει κληθεῖ διά νά συλλειτουργήση μετά τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου ὁ προσφάτως ἐκλεγείς (ὑπό «ἑνωτικῆς Συνόδου» συγκροτουμένης ὑπό σχισματικῶν στήν συντριπτική των πλειοψηφία, ἀλλά καί ὁρισμένων παντελῶς ἀνιέρων καί διαβεβλημένων,ρασοφόρων) ὡς ἐπικεφαλῆς τῆς νέας Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ὑπό τόν τίτλο «Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας», κ. Ἐπιφάνιος, στόν ὁποῖον καί θά παραδοθῆ ἐπισήμως ὑπό τοῦ πρώτου ὁ Τόμος τῆς Αὐτοκεφαλίας. Ὡς γνωστόν, λόγῳ τῆς συγκεκριμένης προθέσεως καί τελικῶς ἀποφάσεως τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, περί τῆς ἀνακηρύξεως ὡς Αὐτοκεφάλου τῆς ἐν Οὐκρανίᾳ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τό Πατριαρχεῖο Μόσχας ἔχει διακόψει τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία του μέ τήν Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί ὅσους ἀμέσως ὑπάγονται εἰς αὐτήν, μέ ἀποτέλεσμα τήν δημιουργία ἐν τοῖς πράγμασιν ἑνός νέου σχίσματος στούς κόλπους τῆς καθόλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὅπως ὀρθῶς ἔχει ἐπισημανθεῖ, ὡς κίνητρα τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως γιά τήν ἐν λόγῳ πρωτοβουλία καί ἀπόφασίν του, φανερῶς μέν καί δημοσίως, φέρονται ἡ τακτοποίησις τῆς ἐκκρεμότητος ἀποκτήσεως τῆς αὐτονομίας καί ἀνεξαρτησίας μιᾶς τοπικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐντός τῆς νέας πραγματικότητος ἑνός ἀνεξάρτητου Οὐκρανικοῦ Κράτους καί συγχρόνως ἡ δι’ αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως θεραπεία τῶν ὑφισταμένων ἐν Οὐκρανίᾳ σχισμάτωνκαί τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος τοῦ ἐκεῖ ὀρθοδόξου λαοῦ. Ὡστόσο, εἶναι πλέον ἤ σαφές,ἀλλά καί βάσιμον, ὅτι εἰς τήν ἀπόφασιν τοῦ ἐπικεφαλῆς τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶχον ἰδιαίτερο ρόλο καί βαρύτητα ὁρισμένα γεγονότα καί «τρίτοι» παράγοντες, ὅπως: ἡ ἀσυγχώρητος καί ἀδικαιολόγητος, κατά τόν κ. Βαρθολομαῖο, ἀποχή καί ἄρνησις συμμετοχῆς τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας στή διαβόητη «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο» τῆς Κρήτης, τό 2016, ἡ ὁποία εἶχε σάν ἀποτέλεσμα τό καίριο πλήγμα καί τήν ἀναίρεση τοῦ πανορθοδόξου χαρακτῆρος ἐκείνης τῆς «Συνόδου», πλήττοντας ἔτσι τήν ἀκεραιότητα ἑνός «ὁράματος» καί μιᾶς διοργανώσεως, ἡ ὁποία προετοιμάζετο ἐπί πολλές δεκαετίες, ἀλλά καί ἑνός προσωπικοῦ στόχου καί φιλοδοξίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἡ ὁποία,ὅμως,ἔτσι ἐπλήγη καιρίως. Ἐπίσης, εἶναι κοινό μυστικόν ὅτι ἐξωγενεῖς τῆς Ἐκκλησίας παράγοντες, ὅπως ἡ Οὐκρανική Κυβέρνησις καί ὁ οὐνίτης Πρόεδρός της κ. Ποροσένκο, καθώς καί ὁ παρασκηνιακῶς ἐνεργῶν Ἀμερικανικός παράγοντας, ἐνήργησαν, διά σχετικῶν, καίτοι ἀναρμόδιοι, αἰτημάτων, πιέσεων καί συνδρομῶν, πρός τήν κατεύθυνσιν τῆς βεβιασμένης ἀνακηρύξεως ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως τῆς Αὐτοκεφαλίας τῆς ἐν Οὐκρανίᾳ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐρήμην τοῦ Πατριαρχείου Ρωσίας καί παρά τήν ἐκπεφρασμένη ἐπιφύλαξιν καί ἀντίρρησίν του. Ἐκεῖνο, ὅμως, τό ὁποῖον ἐξώθησε τήν συγκεκριμένη πρωτοβουλία στήν πεισματική, ἀλλά καί βίαιη, προώθηση καί ὑλοποίησή της, ὁδηγώντας σέ πλήρη ἐκτροχιασμό ἐκ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ, ἐκκλησιολογικοῦ καί κανονικοῦ πλαισίου, τό ὁποῖο σχετικῶς προβλέπει ἡ Τάξις, ἡ παράδοσις, ἀλλά καί τό καλῶς νοούμενο συμφέρον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, εἶναι τό γεγονός τῆς αὐθαιρέτου καί ἀντικανονικῆς ἀναγνωρίσεως ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τῆς συνεργασίας του μετά τῶν ἐν Οὐκρανίᾳ Σχισματικῶν ρασοφόρων, καθώς ἐπίσης καί τό γεγονός τῆς προκλητικῆς παραθεωρήσεως τῶν θέσεων τῆς διαφωνούσης κανονικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας καί τῆς ἐν τέλει καταφρονήσεώς της. Ἀποτέλεσμα ὅλων τῶν ἀνωτέρω ὑπῆρξε ἡ ἀντικανονική καί ἀντορθόδοξος ἵδρυσις, κατ’ οὐσίαν, μιᾶς νέας Ἐκκλησίας ἐν Οὐκρανίᾳ, συσταθείσης ὑπό τῆς συνενώσεως σχισματικῶν ὁμάδων, ἐρήμην τῶν ἁρμοδίων κανονικῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχῶν,ἤ, μᾶλλον, ἡ διαμόρφωσις τελικῶς μιᾶς τραγελαφικῆς καταστάσεως μέ τήν ὕπαρξιν καί παρουσία δύο «Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν» εἰς τόν αὐτόν τόπον, ὅπερ ἄτοπον καί βλάσφημον! Αὐτό ἀκριβῶς καθιστᾶ τήν ἐνέργεια καί πρωτοβουλία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γιά τήν βιαία καί ἄνευ τῆς αἰτήσεως (!) καί συγκαταθέσεως τῆς τοπικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν Οὐκρανίᾳ ἀνακηρύξεως τῆς Αὐτοκεφαλίας Της ὡς ἕνα ἐπικίνδυνο ἐκκλησιαστικό ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ εἰς τούς κόλπους τῆς καθόλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Εἰδικῶς αὐτή τήν περίοδον τῶν ἐντάσεων καί ἀνακατατάξεων (πολιτικῶν, γεωστρατηγικῶν καί ἄλλων) ἀλλά καί κρίσεων παγκοσμίως, καθώς καί τῆς μᾶλλον περαιτέρω διαρραγείσης πανορθοδόξου συνεννοήσεως καί ἑνότητος, μετά τήν πραγματοποίησιν πρό διετίας τῆς λίαν προβληματικῆς (ἀπό κανονικῆς καί ὀρθοδόξου ἀπόψεως) οἰκουμενιστικῆς «Συνόδου» στήν Κρήτη, τό ὡς ἄνω ἀναφερόμενο ἐκκλησιαστικό πραξικόπημα ἀποτελεῖ βραδυφλεγή βόμβα εἰς τά θεμέλια τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Kαί κάτι ἀκόμη πιό ἀνησυχιτικόν: Ἡ διαφαινομένη ἀνεκτική ἀντιμετώπισις τῆς ἐν λόγῳ ἀντικανονικῆς πρωτοβουλίας τοῦ κ. Βαρθολομαίου ἐκ μέρους τῶν ὑπολοίπων Πατριαρχείων καί Αὐτοκεφάλων Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, τήν ὁποία, μέχρι στιγμῆς τουλάχιστον, φαίνεται ὅτι «ὑπαγορεύει» ἡ ἰσχύς τοῦ πρώτου καί ὁ φόβος τῶν ὑπολοίπων ἔναντι αὐτοῦ, θά δημιουργήση κάκιστον προηγούμενον αὐθαιρεσιῶν καί περαιτέρω κρουσμάτων παποκαισαρισμοῦ ἐκ μέρους τοῦ πρώτου (ἐνεργοῦντος ὡς ἄλλου «Πάπα τῆς Ἀνατολῆς»), ἀλλά καί ἐνθαρρύνσεως αἰτημάτων καί ἐπιλογῶν, οἱ ὁποῖες ἐν ὀνόματι ἑνός ἐκκλησιαστικοῦ «δικαιωματισμοῦ» (περί ἀνεξαρτησίας καί αὐτονομίας) θά ἐνισχύουν τελικῶς τήν ἀλλοίωσιν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχικῆς Τάξεως ἀπό τήν καταστροφικήν ἐπίδρασιν τοῦ νοσηροῦ ἐθνικισμοῦ! Ἤδη ὁ Πρόεδρος τοῦ Μαυροβουνίου κ. Μίλο Τζουκάνοβιτς ζητεῖ τήν Αὐτοκεφαλία τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας (ἐπανερχόμενος σέ παλαιότερον διακηρυχθεῖσα θέσιν του) καί τήν αὐτονόμησίν της ἀπό τό Πατριαρχεῖον τῆς Σερβίας! Ἔλαβε, βεβαίως, τήν πρέπουσα ἀποστομωτικήν ἀπάντησιν ἀπό τόν θαρραλέο Σέρβο Μητροπολίτη Μαυροβουνίου κ. Ἀμφιλόχιο. Ἔτσι, ὅμως, ἀνοίγουν οἱ «ἀσκοί τοῦ Αἰόλου» γιά τήν εὐστάθεια τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἀφοῦ, ὄχι μόνον δέν περιστέλλεται τό κακόν τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ, περί τοῦ ὁποίου ἐμφανίζεται ὡς κοπτόμενος ὁ κ. Βαρθολομαῖος, καί τό ὁποῖον ὡδήγησε, δυστυχῶς, τούς τελευταίους αἰῶνες στήν δημιουργία Πατριαρχείων μέ ἐθνολογικά κριτήρια, ἀλλά, διευρύνεται τό κακόν, ἐφ’ ὅσον θά ἄγεται καί θά φέρεται ἤ μᾶλλον θά χειραγωγεῖται ἡ ἐκκλησιαστική διοίκησις ὑπό τῶν κοσμικῶν δυνάμεων καί τῆς ἐν γένει πολιτικῆς ἐξουσίας, ἀναλόγως τῶν συμφερόντων καί σκοπιμοτήτων αὐτῶν.Καί, δυστυχῶς, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί ἰδιαιτέρως ὁ σημερινός Προκαθήμενός του, ὁ κ. Βαρθολομαῖος, λόγω τῆς οἰκουμενιστικῆς διαβρώσεώς των, ἀλλά καί τῆς ἐμπλοκῆς των σέ παίγνια καί σχεδιασμούς ξένων παραγόντων,δέν διστάζουν νά ὑπονομεύουν σέ ὅλα τά ἐπίπεδα καί νά ναρκοθετοῦν τό μέλλον τῆς Ὀρθοδοξίας, πρός χαράν τῶν προαιωνίων ἐχθρῶν Της καί δή τοῦ καιροφυλακτοῦντος ἀντιχρίστου Παπισμοῦ.

Ἰδού, διατί τό ἐπί θύραις νέον ἔτος, ἤδη μάλιστα ἀρχῆς γενομένης ἀπό τοῦ ἐπικειμένου πρώτου μηνός αὐτοῦ, φέρει τήν Ὀρθοδοξία καί τόν Ἑλληνισμό πρό λίαν δυσαρέστων καί κρισίμων ἐξελίξεων, οἱ ὁποῖες, βεβαίως, δέν ἐπιτρέπουν κανενός εἴδους καί οὐδεμιᾶς δικαιολογίας ἐφησυχασμόν, ἀδράνεια ἤ οὐδετερότητα. Ὅταν παραβλάπτεται ἡ σώζουσα ἀλήθεια, ἡ ἐκκλησιαστική ἑνότης ἀλλά καί τό μέλλον τῆς Πατρίδος μας, τότε ἡ ἀδιαφορία, ἡ ἀνοχή καί ἡ σιωπή συνιστοῦν συνευθύνη καί συνενοχή γιά τίς ἐπερχόμενες συνέπειες καί συμφορές. Οἱ ἁρμόδιοι καί εἰς τά δύο πεδία, τό πολιτικό καί ἐκκλησιαστικό, ὀφείλουν νά ἐνεργήσουν ἀμελητί τά δέοντα καί ὀφειλόμενα,διά νά μήν εἶναι ὑπόλογοι καί ἀναπολόγητοι δι’ ὅσα περαιτέρω ἐπισυμβοῦν. Ἄς μή δυσανασχετοῦμε καί ἐπικρίνουμε ὑποκριτικῶς τούς ἐπιλέγοντας τό κακόν συνανθρώπους μας, γιά τή σύγχρονη κατάντια τῶν κοινωνιῶν καί ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ κακή πορεία δέν ἐξαρτᾶται μόνον ἀπό τό ἐνεργούμενο κακό ἐκ μέρους τῶν ἄλλων, ἀλλά, κυρίως, ἀπό τό μή ἐνεργούμενο ἀγαθό ἐκ μέρους μας! Ἄλλωστε θεολογικῶς θεωρεῖται ὅτι τό κακόν δέν ὑφίσταται, παρά μόνον ὡς ἔλλειψις τοῦ ἀγαθοῦ! Οὔτε ἡ ἱστορία μας, ὡς Ἑλλήνων, οὔτε ἡ Παράδοσίς μας, ὡς Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, μᾶς θέλουν οὐδετέρους, ἀδιαφόρους ἤ δειλούς, ἀλλά ἀγωνιστάς. Διότι, τελικῶς, τό ζητούμενον εἶναι ἐάν καί κατά πόσον ἀγωνιζόμεθα πραγματικῶς καί μάλιστα ἡρωϊκῶς ἤ μαρτυρικῶς, δηλαδή εἰλικρινῶς καί μέ αὐταπάρνησιν, ὑπέρ τῆς Πίστεως καί τῆς Πατρίδος μας, τά ὁποῖα διατεινόμεθα ὅτι ἀγαποῦμε. Διότι, τελικῶς, αὐτό τό ὁποῖον χαρακτηρίζει τήν ἐποχήν μας καί ἐξαιτίας τοῦ ὁποίου προέκυψε καί συντηρεῖται ἡ ἐθνική καί πνευματική μας «παρακμή» εἶναι ἡ ἔλλειψις ἡρωϊκοῦ καί μαρτυρικοῦ φρονήματος! Μέ αὐτά μόνον εἶναι δυνατόν νά ἀντιμετωπισθοῦν ἐπ’ ἀγαθῶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας τά προαναφερθέντα ἐπικίνδυνα ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΑ, τά ὁποῖα ὀφείλομε ἅπαντες ὡς συνυπεύθυνοι πρωτίστως διά τό κοινόν κτῆμα τῆς ὑγιαινούσης Πίστεώς μας καί τήν ἐν τῆ Ἀληθεία ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλά καί τήν κοινή μας Πατρίδα, ἐξεγειρόμενοι πνευματικῶς καί εἰρηνικῶς, νά ἀντιμετωπίσωμε καί ἐμποδίσωμε, Θεοῦ θέλοντος, μέ ἐπιτυχίαν!

(Ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», ἀρ. φύλλου 2241, 4/1/2019)

Δεκέμβριος 19, 2018

Ανάλυση: Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ενώνει τους σχισματικούς και διασπά τους Ορθοδόξους

Ανάλυση του ιστολογίου ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ενώνει τους σχισματικούς και διασπά τους Ορθοδόξους

Η λεγόμενη «ενωτική σύνοδος» του Κιέβου που πραγματοποιήθηκε υπό την προεδρία του Μητροπολίτου Γαλλίας Εμμανουήλ αποτελεί το προτελευταίο βήμα της διαδικασίας χορήγησης Αυτοκεφάλου από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο στους σχισματικούς της Ουκρανίας. Απομένει και η επίδοση του Τόμου Αυτοκεφαλίας στον εκλεγέντα από την «ενωτική σύνοδο» προκαθήμενο της νέας Εκκλησίας στην οποία εντάχθηκαν οι σχισματικές ομάδες της Ουκρανίας.

Κι ενώ ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος και οι περί αυτόν Φαναριώτες διακηρύσσουν ότι ουδέν περισσότερο έπραξαν από το να χορηγήσουν αυτοκεφαλία σε μία ακόμη Εκκλησία όπως και σε άλλες στο παρελθόν, στην ουσία με τις ενέργειές τους δημιουργούν μέγα σχίσμα στην Ορθόδοξη Εκκλησία και πληγή της οποίας η επούλωση θα χρειαστεί πολλά χρόνια. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος καταλύει κάθε έννοια συνοδικού συστήματος, υιοθετεί παπικού τύπου πρωτείο και κινείται αυτοβούλως και άνευ πανορθοδόξου συνοδικής αποφάσεως, καταπατά ιερούς κανόνες, επαναφέρει σχισματικούς στην «κανονικότητα» και αποσχίζει Ορθοδόξους αποστερώντας τους τίτλους και μητροπόλεις. Ακόμη χειρότερα εντάσσει στη δική του ποίμνη τους άρτι καθαιρεθέντες Μητροπολίτες της κανονικής Ουκρανικής Εκκλησίας και αγνοεί πλήρως τις αποφάσεις της μόνης κανονικής Εκκλησίας της Ουκρανίας υπό τον Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριο. Πράττει όλα αυτά πιεζόμενος από τις ΗΠΑ ή άλλους πολιτικούς και εξωγενείς παράγοντες; Ή αυτοβούλως κινείται αποπειρόμενος να επιβάλλει πανορθοδόξως το πρωτείο του; Ή μήπως και τα δύο μαζί; Επιδεικτικά παραβλέπει και τους Μητροπολίτες πολλών άλλων Ορθοδόξων Πατριαρχείων και Αυτοκεφάλων Εκκλησιών που με αγωνία τονίζουν την επικίνδυνη για την ενότητα της Ορθοδόξίας πορεία που διαγράφεται με τις πρωτοβουλίες του.

Ήδη το σχίσμα μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών είναι γεγονός με το Πατριαρχείο της Ρωσίας να έχει πλήρως διακόψει την κοινωνία με το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Και τα πράγματα θα χειροτερεύσουν. Αργά ή γρήγορα όλες οι Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες θα αναγκαστούν να λάβουν επισήμως θέση για όσα έπραξε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος στην Ουκρανία. Άμεσα μάλιστα θα διαφανεί εντός της λειτουργικής πράξης ποια στάση θα τηρήσουν οι Ορθόδοξες Εκκλησίες. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος βιάζεται να επιβάλλει πανορθοδόξως τις αποφάσεις του και στην πρώτη Θεία Λειτουργία μετά την «ενωτική σύνοδο» στο Φανάρι, στα Δίπτυχα μνημονεύτηκε ο εκλεγείς (σχισματικός) Μητροπολίτης Επιφάνιος ως προκαθήμενος της 15ης στη σειρά Ορθοδόξου Εκκλησίας (!) πριν ακόμη του επιδοθεί ο Τόμος Αυτοκεφαλίας. Τι θα πράξουν όμως οι άλλοι Προκαθήμενοι των υπολοίπων Εκκλησιών; Θα μνημονεύσουν τον Μητροπολίτη Επιφάνιο; Θα αγνοήσουν τον Μητροπολίτη Ονούφριο, τον μόνον κανονικό επικεφαλής Μητροπολίτη της Εκκλησίας της Ουκρανίας; Θα συνεχίσουν τη μνημόνευση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου; Ή θα ακολουθήσουν την στάση του Πατριαρχείου Μόσχας διακόπτοντας τη μνημόνευση του; Τα πράγματα είναι κρισιμότερα για τις ελληνόφωνες Ορθόδοξες Εκκλησίες και κυρίως την Εκκλησία της Ελλάδος. Προς το παρόν ουδέν σχόλιον έχει γίνει για τα τεκταινόμενα στην Ουκρανία. Ποια θα είναι η στάση του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου και της περί αυτόν Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος;

Η Γέννηση του Χριστού πλησιάζει αλλά οι εν Φαναρίω φρόντισαν φέτος να προσφέρουν αντί άλλου δώρου στο θείο βρέφος τον διχασμό, την διχόνοια και τη διάσπαση των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Οι δήθεν κοπτόμενοι για την ένωση όλων των Χριστιανών και οικουμενιστικά κινούμενοι επί πολλά πλέον έτη, σχίζουν τώρα και την Ορθόδοξη Εκκλησία προσφέροντας καλές υπηρεσίες στους πολέμιους της Εκκλησίας του Χριστού.

Πηγή: http://thriskeftika.blogspot.com/2018/12/blog-post_41.html

 

Δεκέμβριος 13, 2018

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Σεβαστοί Πατέρες και αδελφοί που αγωνίζεστε τον καλό αγώνα για την απαλλαγή Της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας από την αιχμαλωσία της Παναίρεσης των εσχάτων τον Οικουμενισμό, τον φιλοοικουμενισμό και την Πανθρησκεία προσέξτε , διότι στις ημέρες αυτές έρχεται πλέον η ώρα της μεγαλύτερης επέμβασης Του Κυρίου μας στο Εκκλησιαστικό πρόβλημα του φιλοοικουμενισμού, που ταλανίζει δεκαετίες Την Εκκλησια. Γίνεται το Σάββατο στις 15/12/2018 στο Κίεβο η εκλογή προκαθημένου για την νέα Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας που θα αναγνωρισθεί εκ μέρους του Φαναρίου.  Το γεγονός αυτό είναι βέβαιο, ότι θα οδηγήσει άμεσα την Ρωσία με τις συμμάχους τοπικές Εκκλησίες που θα την ακολουθήσουν από τη μία πλευρά και το Φανάρι με τις περισσότερες τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες που θα το ακολουθήσουν από την άλλη πλευρά, σε αμοιβαία, όχι απλώς Ακοινωνησία, αλλά Σχισματική η μία πλευρά για την άλλη θεώρηση. Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν στο διαδίκτυο ο Πρόεδρος της Ρωσίας Πούτιν με την σύμφωνη γνώμη ειδικού συμβουλίου που παρακολουθεί τα Εκκλησιαστικά γεγονότα στην Ουκρανία, έχει δώσει εντολή στον Πατριάρχη Κύριλλο και την ηγεσία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας για επίθεση πλήρη στο Φανάρι για τα όσα πράττει στην Ουκρανία και του έχει μάλιστα ήδη υποδείξει του Ρώσου Πατριάρχη να εκμεταλλευτεί μελλοντικά στη διένεξη με το Φανάρι όχι μόνο τα Κανονικά προβλήματα του Ουκρανικού Εκκλησιαστικού ζητήματος, αλλά και τα Δογματικά παραπατήματα του Φαναρίου. Η ηγεσία της Ρωσικής Εκκλησίας απλά θα υπακούσει στον Πούτιν, καθώς οι Αρχιερείς της Ρωσικής Εκκλησίας αφενός μεν πιστεύουν, ότι έχουν με το μέρος τους το δίκαιο που απορρέει από τους Κανόνες Της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αφετέρου δε διότι στην Εκκλησιαστική της πρακτική η ηγεσία της Ρωσικής Εκκλησίας ακολουθεί την Σεργιανιστική παράδοση, που θέλει η Εκκλησιαστική ηγεσία να υπακούει  στα κελεύσματα της εκάστοτε Κρατικής εξουσίας. Επίσης σε άλλο άρθρο προ ημερών διάβασα στο διαδύκτιο, ότι ο Πάπας της Ρώμης ενώ παριστάνει τον ουδέτερο για την Εκκλησιαστική διαμάχη στην Ουκρανία μεταξύ Μόσχας και Φαναρίου, στην πραγματικότητα υποστηρίζει το Φανάρι και επιδιώκει την Εκκλησιαστική απομόνωση της Ρωσίας, γιατί η Ρωσική Εκκλησία παρά τη διπλωματική στην ουσία συμμετοχή της στα Οικουμενιστικά δρώμενα, δεν θέλει να αναγνωρίσει στον Πάπα της Ρώμης καμμιάς μορφής Πρωτείο για λόγους δικών της απαιτήσεων η φρονημάτων και ούτε επιθυμεί κοινό ποτήριο με τη Ρώμη. Εάν η Εκκλησία της Ρωσίας  απομονωθεί, η Ρώμη τουλάχιστον θα μπορέσει ευκολότερα να ενωθεί Εκκλησιαστικά με το Φανάρι και όσους το ακολουθούν οπότε να πραγματώσει το σχέδιό της για κοινό ποτήριο με τις περισσότερες τουλάχιστον Ορθόδοξες τοπικές Εκκλησίες που θα ακολουθούν το Φανάρι και επιρρεάζονται κυρίως από τις Δυτικές δυνάμεις που υπηρετούν την Νέα Τάξη Πραγμάτων. Οπότε μη μας φανεί καθόλου παράξενο, ότι ο Κύριός μας μπροστά σε αυτά τα καταλυτικά για Την Εκκλησία Του σχέδια, θα χωρίσει γρήγορα την ήρα από το στάρι και εμείς οι αληθινοί Ορθόδοξοι θα βρούμε μία Εκκλησιαστικά ασφαλέστερη λύση από Δογματικής και Κανονικής απόψεως. Εάν η Ρωσία υπερασπίσει, έστω και εξ ανάγκης, την αληθινή Ορθοδοξία στο μέλλον, τότε όποιος αρνηθεί να ενωθεί με αυτή την πλευρά, που θα είναι και Δογματικά με την πλήρη έννοια η επί της γης Μία Αγία Καθολική και Αποστολικη Εκκλησία, αυτομάτως και Ορθόδοξα να πιστεύει, εάν αρνηθεί να προσέλθει σε ένωση με Την Εκκλησία, που θα ακολουθεί τα Ορθόδοξα Δόγματα και Παραδόσεις, θα γίνεται Σχισματικός έναντι Της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Τα φαινόμενα που βιώνουμε στον χώρο των Παλαιοημερολογιτών με πολλές παρατάξεις και Συνόδους,  και στον χώρο των Αποτειχισμένων προερχόμενων από το Νεο ημερολόγιο με ομάδες Ορθοδόξων με αντιπαλότητα μεταξύ τους, μόνο κατά οικονομία μπορεί να γίνουν δεκτά ή έστω ανεκτά από τους γνωρίζοντες, έστω και λίγο Θεολογία και Κανονικό δίκαιο, γιατί όλες αυτές οι ομάδες μικρότερες ή μεγαλύτερες δικαιούνται Κανονικά να αντιστέκονται στην Παναίρεση, διότι μέχρι σήμερα καμμία από τις αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, με αναγνωρισμένα Κανονικά δικαιώματα, είτε από Οικουμενικές, είτε από Πανορθόδοξες, είτε και από την Σύνοδο του Φαναρίου, όταν εκεί επικρατούσε η καθαρή Ορθοδοξία, καμμία τέτοια Εκκλησία μέχρι σήμερα, δεν ανέλαβε το βάρος ενός αληθινού αγώνα για την Πίστη μας, καταδικάζοντας την Παναίρεση των εσχάτων τον Οικουμενισμό και φιλοοικουμενισμό και τα φαινόμενα της Πανθρησκείας, ούτε κατεδίκασε τουλάχιστον τους εξ Ορθοδόξων ηγέτες αυτών των Δογματικών εκτροπών σε προσωπικό επίπεδο. Εάν υπάρξει έστω και μία Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρισμένη στο παρελθόν ως Αυτοκέφαλη με ένα από τους προαναφερθέντες τρόπους ανακήρυξης του Αυτοκεφάλου της, που θα υπερασπίσει την Ορθόδοξη Πίστη και Εκκλησία, τότε  είμαστε όλοι υποχρεωμένοι, είτε προερχόμενοι από το Νέο, είτε από το Πάτριο να συγκοινωνήσουμε μαζί της, διότι θα είναι πλέον αληθινοί Ορθόδοξοι οι κληρικοί και τα μέλη αυτής της Εκκλησίας και μάλιστα με πλήρη Κανονικότητα. Τότε και με εμάς τους Ορθοδόξους που αντιστεκόμαστε τόσα χρόνια, με ότι μέσα έχουμε για Την Αγάπη Του Κυρίου μας, στην προσπάθεια κατάλυσης Αυτής Της Εκκλησίας Του από τους αρχηγούς των Αποστατών της αληθινής Πίστεως Αιρετικών, τότε αυτό το Εκκλησιαστικό Σώμα των αληθινών Ορθοδόξων δεν θα είναι απλά στα λόγια ή στις διακηρύξεις , αλλά στην πραγματικότητα και στην ουσία η συνέχεια Της Μίας Αγίας Καθολικής και  Αποστολικής  Εκκλησίας επί της Γης, ενωμένοι άρρηκτα με Την Εκκλησία των Οικουμενικών και Πανορθοδόξων Συνόδων, την Εκκλησία Των Πατέρων και Των Αγίων την μόνη αληθινή Εκκλησία Του Χριστού μας, την αληθινά Μία  Εκκλησία, Την Περιστερά.)   

Πολυμενόπουλος Διονύσιος, τέως Λυκειάρχης,  Στέλιου Μαυρομμάτη 5,  Πάτρα 26442 

ο ελάχιστος των Δούλων Του Χριστού μας  

Πηγή: http://krufo-sxoleio.blogspot.com/2018/12/blog-post_13.html

Νοέμβριος 28, 2018

ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟ Ἀπόκρυψη καὶ παρερμηνεία ἐγγράφων

Ένα ουσιῶδες άρθρο τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση που αναλύει τον αυταρχικό και αντικανονικό τρόπο τοῦ Οικουμενικοῦ Πατριαρχείου και την αυθαίρετη άρση τῆς Πατριαρχικῆς και Συνοδικῆς Πράξεως τοῦ 1686 για την Ουκρανία. Ομοιάζει με την επιθυμία τοῦ σχισματοαιρετικοῦ Κων/λεως μονομερούς άρσεως τῆς συνοδικῆς πράξεως τῶν λεγομένων «Νέων Χωρῶν τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος» τοῦ 1928, χωρίς την συναίνεση τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος.
Παρουσιάζεται το Ουκρανικό πρόβλημα με την απόκρυψη και παρερμηνεία εγγράφων υπό τοῦ Φαναρίου.
Παραθέτω κατωτέρω την εισαγωγή, το πρώτο κεφάλαιο καθῶς και τα συμπεράσματα. Για την ανάγνωση ολοκλήρου τοῦ άρθρου βλ. https://www.romfea.gr/images/article-images/2018/11/TO_OYKRANIKO_AYTOKEFALO.pdf

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος


Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης,
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟ
Ἀπόκρυψη καὶ παρερμηνεία ἐγγράφων

Προλεγόμενα εἰσαγωγικὰ 

Σύμπασα ἡ Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ καὶ ὁ λοιπὸς χριστιανικὸς κόσμος, παρακολουθοῦν, ἄλλος μὲ ἀγωνία καὶ ἀνησυχία καὶ ἄλλοι μὲ κρυφὴ χαρά, τὴν σύγκρουση μεταξὺ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν Κωνσταντινουπόλεως καὶ Μόσχας, ἐξ αἰτίας τῆς διεκδικούμενης δικαιοδοσίας στὴν Οὐκρανία ἢ ἀκριβέστερα ἐξ αἰτίας τῆς αὐθαίρετης καὶ ἀντικανονικῆς εἰσπήδησης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὸ κανονικὸ ἔδαφος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ὅπου πάντοτε καὶ σταθερὰ ἀνῆκε τὸ Κίεβο, ἐκτὸς κάποιων ἀνωμάλων περιόδων ξενικῶν κατακτήσεων, ποὺ προκάλεσαν τὴν ἀπεξάρτησή του. 

Ἤδη μὲ ἄρθρο μας ἔχομε ἐκφράσει τὴν γνώμη μας, ὡς παλαιόθεν ἀσχοληθέντες ἐρευνητικὰ μὲ τὶς σχέσεις Κωνσταντινουπόλεως καὶ Μόσχας. Τὸ ἄρθρο μας αὐτό, μὲ τίτλο «Ἡ Οὐκρανία εἶναι κανονικὸ ἔδαφος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας. Δὲν ὑπάρχουν ἀποδεικτικὰ ἔγγραφα ὑπὲρ τῆς Κωνσταντινουπόλεως» ἔτυχε εὐρείας ἀποδοχῆς στὸ Διαδίκτυο ἀπὸ ἐπισκέπτες ἑκατοντάδων χιλιάδων. Σὲ μία ἑβδομάδα ξεπέρασαν τὶς τριακόσιες χιλιάδες (300.000), καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς βαίνει αὐξανόμενος. Ἐκεῖ εἴχαμε ὑποσχεθῆ ὅτι ἑτοιμάζουμε ἐκτενέστερο ἄρθρο, ὅπου μὲ εὐρύτερη ἀνάπτυξη θὰ παρουσιάζουμε τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια, ἡ ὁποία ἀποκρύπτεται καὶ κακοποιεῖται ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, γιὰ νὰ ὑποστηριχθεῖ ἕνα σχίσμα καὶ πιθανὸν καὶ ἕνας ἐμφύλιος σπαραγμὸς στὴν Οὐκρανία.

Συγκεκριμένα, τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴν ἀντικανονική του εἰσπήδηση σὲ ξένη δικαιοδοσία ἐδημοσίευσε μελέτη μὲ τίτλο «Ὁ Οἰκουμενικὸς Θρόνος καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας – Ὁμιλοῦν τὰ κείμενα», ὅπου παρουσιάζονται καὶ σχολιάζονται δύο πατριαρχικὰ κείμενα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα δῆθεν προκύπτει ὅτι τὸ 1686 τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο παρεχώρησε προσωρινὰ τὸ Κίεβο στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καὶ ὅτι ἔχει τώρα δικαίωμα νὰ ἄρει ἐκείνη τὴν παραχώρηση καὶ νὰ ἐπαναποκτήσει τὴν παλαιὰ δικαιοδοσία του, ἑπομένως ἔχει καὶ τὸ δικαίωμα νὰ χορηγήσει μονομερῶς αὐτοκεφαλία στὴν Οὐκρανία, χωρὶς τὴν σύμφωνη γνώμη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, στὴν ὁποία ἐπὶ αἰῶνες ἀνήκει ἡ Οὐκρανία. Ἔχει ἤδη προχωρήσει ἡ Κωνσταντινούπολη μὲ ὀλέθριο βηματισμὸ πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτή, μὲ συνέπεια νὰ διακόψει ἤδη ἡ Μόσχα τὴν εὐχαριστιακὴ κοινωνία μὲ τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ καταλογίζει σχίσμα στὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο, διότι ἀποκατέστησε τὴν κοινωνία μὲ δύο σχισματικὲς παρατάξεις στὴν Οὐκρανία, τὶς ὁποῖες ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ἐξακολουθεῖ νὰ θεωρεῖ δικαιολογημένα ὡς σχισματικές.

Στὸ παρὸν λοιπὸν ἐκτενέστερο ἄρθρο, ποὺ εἴχαμε ὑποσχεθῆ, παρουσιάζουμε πολλὰ κείμενα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀπὸ τὰ ὁποῖα προκύπτει ὅτι τὸ Κίεβο ἱστορικά, φυλετικά, ἐκκλησιαστικὰ ἀνήκει στὴν Ρωσία, χωρίσθηκε σὲ ἀνώμαλες ἱστορικὲς περιόδους καὶ ἐπανενώθηκε ἐκκλησιαστικὰ τὸ 1686 μὲ πατριαρχικὴ καὶ συνοδικὴ ἀπόφαση τῆς Κωνσταντινούπολης. Τὰ δύο ἔγγραφα ποὺ ἐπικαλεῖται τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο συνηγοροῦν ὑπὲρ αὐτῆς τῆς θέσεως, παρερμηνεύονται ὅμως ἀπὸ ὅσους ἀνέλαβαν νὰ στηρίξουν τὶς ἀντικανονικὲς διεκδικήσεις τῆς Κωνσταντινούπολης. Οἱ ἐπὶ μέρους ἑνότητες τοῦ ἄρθρου μας περιλαμβάνουν τὰ ἑξῆς.

  1. Στὸ Οὐκρανικὸ ζήτημα ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ἔχει δίκαιο. Κίνδυνος ἐθνοφυλετισμοῦ γιὰ τὶς ἑλληνόφωνες Ἐκκλησίες.
  2. Ἑνιαία καὶ ἀδιαίρετη ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας. Περιλαμβάνει καὶ τὸ Κίεβο.
  3. Ἀποτυχημένες προσπάθειες διαίρεσης τῆς ἑνιαίας Μητρόπολης Κιέβου καὶ πάσης Ρωσίας
    α) Ἡ κακογνωμία τοῦ βαρλααμίτη πατριάρχη Ἰωάννη Καλέκα διαιρεῖ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας.
    β) Ἡ ἑνότητα ἀποκαθίσταται ἀπὸ τὸν ἡσυχαστὴ πατριάρχη Ἰσίδωρο Α´.
    γ) Ὁ αὐτοκράτωρ Ἰωάννης Στ´ Καντακουζηνὸς ὑπὲρ τῆς ἑνιαίας Ρωσικῆς Ἐκκλησίας.
    δ) Οἱ πατριάρχες Κάλλιστος Α´ καὶ Φιλόθεος Κόκκινος ὑπὲρ τῆς ἑνιαίας Ρωσικῆς Ἐκκλησίας.
  1. Ἡ διαίρεση τῆς ἑνιαίας μητρόπολης Κιέβου καὶ πάσης Ρωσίας ἔργο Οὐνιτῶν καὶ λατινοφρόνων.
  2. Ἡ ἐπανένωση Κιέβου καὶ Μόσχας τὸ 1686 καὶ ἡ παρερμηνεία τῶν σχετικῶν ἐγγράφων.
    α) Τὰ δύο ἔγγραφα ποὺ ἐπικαλεῖται ἡ Κωνσταντινούπολη παρερμηνεύονται ἀπὸ δικούς της ἐρευνητάς.
    β) Τὸ πρῶτο ἔγγραφο καὶ ἡ ὀρθὴ ἑρμηνεία του.
    γ) Τὸ δεύτερο ἔγγραφο ἀποσαφηνίζει καλύτερα τὰ πράγματα.

    Συμπεράσματα
     
  1. Στὸ Οὐκρανικὸ ζήτημα ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ἔχει δίκαιο. Κίνδυνος νὰ περιπέσουν στὴν αἵρεση τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ οἱ ἑλληνόφωνες Ἐκκλη­σίες.

Ὁ γράφων ὡς παλαιὸς συνεργάτης καὶ ὑποστηρικτὴς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατιαρχείου στὶς διαφαινόμενες τάσεις ἡγεμονισμοῦ τῆς Μόσχας ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἰδία μὲ τὴν διαμόρφωση τῆς θεωρίας περί «Τρίτης Ρώμης», ἡ ὁποία βέβαια δὲν προεβλήθη οὔτε προβάλλεται ἐπισήμως, καὶ στὰ πλαίσια τῶν ἐρευνητικῶν ἐνδιαφερόντων μου γιὰ τὶς διορθόδοξες σχέσεις καὶ τὴν πορεία τους, ἀσχολήθηκα μὲ τὶς διαχρονικὲς σχέσεις τῶν δύο ἐκκλησιῶν σὲ εἰσηγήσεις ποὺ ἔκανα σὲ δύο διεθνῆ συνέδρια. Οἱ σχέσεις αὐτὲς βρέθηκαν στὴν ἐπικαιρότητα τὸ 1988 μὲ ἀφορμὴ τὸν ἑορτασμὸ τῶν χιλίων ἐτῶν ἀπὸ τὴν βάπτιση τοῦ Ἁγίου Βλαδιμήρου καὶ τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ στὸ Κίεβο (988-1988). Ἡ πρώτη μου μελέτη μὲ τίτλο «Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας» ἀνακοινώθηκε ὡς εἰσήγηση στὸ Διεθνὲς Σεμινάριο ποὺ ὀργάνωσε στὴ Γενεύη τὸ Ὀρθόδοξο Κέντρο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου (Μάϊος 1988) μὲ θέμα: «Ρωσία. Χίλια χρόνια χριστιανικοῦ βίου». Ἡ δεύτερη μελέτη μου μὲ θέμα «Ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ὡς παράγων ἑνότητος τῶν ὑπ᾽ αὐτῆς ἐκχριστιανισθέντων Ρώσων» ἀνακοινώθηκε στὸ συγκληθὲν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας Διεθνὲς Ἱστορικὸ Συνέδριο (Ἰούλιος 1988) στὸ Κίεβο στὰ πλαίσια ἐπίσης τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς χιλιετηρίδος. Ἀμφότερες οἱ μελέτες δημοσιεύθηκαν στὸ βιβλίο μου «Κωνσταντινούπολη καὶ Μόσχα»[1], ὅπου ἐπίσης σὲ παράρτημα δημοσιεύονται δεκάδες ἐγγράφων ποὺ ἀφοροῦν στὶς σχέσεις τῶν δύο ἐκκλησιῶν κατὰ τὴν διάρκεια τῆς χιλιετίας, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν ὁποίων ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ ἐξαγάγει ἀσφαλῆ συμπεράσματα καὶ γιὰ τὸ συζητούμενο σήμερα θέμα τῆς αὐτοκεφαλίας στοὺς Ὀρθοδόξους τῆς Οὐκρανίας. Προκαλεῖ γι᾽ αὐτὸ ἐντύπωση ἡ ἐκ μέρους τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐπιλεκτικὴ ἐπίκληση δύο μόνον ἐγγράφων ὡς ἀποδεικτικῶν στοιχείων, τὰ ὁποῖα μάλιστα παρερμηνεύονται, γιὰ νὰ θεμελιώσουν τὴν θέση ὅτι ἡ Οὐκρανία ἀποτελεῖ κανονικὸ ἔδαφος τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἑπομένως δικαιώνουν τὴν πρωτοβουλία καὶ τὶς ἐνέργειές της, γιὰ τὴν χορήγηση αὐτοκεφαλίας στοὺς Ὀρθοδόξους τῆς Οὐκρανίας, ἀγνοώντας τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καὶ τὸν κανονικὸ μητροπολίτη Κιέβου, οἱ ὁποῖοι δικαιολογημένα ἀντιδροῦν.

Εἶναι χρήσιμο νὰ ἀναφέρω ἀκόμη ὅτι ἡ σύζυγός μου Χριστίνα Μπουλάκη-Ζήση (τώρα μοναχὴ Νεκταρία), ἐπίκουρη καθηγήτρια τῆς «Ἱστορίας τῶν Σλαβικῶν Ἐκκλησιῶν» στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, συνέταξε μονογραφία στὰ πλαίσια καὶ πάλιν τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς χιλιετηρίδος μὲ τίτλο: «Ὁ ἐκχριστιανισμὸς τῶν Ρώσων»2, ἀνατρέπουσα τὶς ἐπιστημονικὲς ἀπόψεις ὅσων ἐπεδίωκαν καὶ ἐπιδιώκουν νὰ ἀρνηθοῦν τὸ καλὰ τεκμηριωμένο γεγονὸς ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολη ἐξεχριστιάνισε τοὺς Ρώσους καὶ νὰ ἀποδώσουν τὸν ἐκχριστιανισμὸ σὲ ἄλλα χριστιανικὰ κέντρα, ἰδιαίτερα στὴ Ρώμη. Τὸ βιβλίο αὐτὸ ἐπὶ πολλὰ ἔτη διενέμετο ὡς διδακτικὸ ἐγχειρίδιο στοὺς φοιτητὰς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς καὶ μετὰ τὴν συνταξιοδότηση τῆς συγγραφέως.

Ὡς Ἕλληνας κληρικὸς καὶ ἐπιστήμων θὰ χαιρόμουν ὑπερβολικά, ἂν τὸ ἑλληνι­κὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως στὸ θέμα τῆς Οὐκρανίας εἶχε τὴν ἱστο­ρία καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες μὲ τὸ μέρος του, ὁπότε θὰ εἶχα ἕνα ἐπὶ πλέον κίνη­τρο νὰ ὑποστηρίξω ἱστορικὰ καὶ θεολογικὰ τὶς διεκδικήσεις του. Δυστυχῶς τὸ δί­καιο εἶναι μὲ τὴν πλευρὰ τῆς Μόσχας, καὶ ἑπομένως ἡ ἀδικουμένη πλευρὰ πρέπει νὰ ὑποστηριχθεῖ καὶ νὰ λεχθεῖ ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια, μολονότι εἶναι βέβαιο ὅτι πολλοὶ κρίνοντας ἐθνοφυλετικὰ θὰ μᾶς κατηγορήσουν γιὰ ἀντιπατριωτικὴ καὶ ἀν­θελληνικὴ στάση. Δὲν θὰ ἀντιπροβάλω τὸ ἀρχαιοελληνικό «Φίλος μὲν Πλάτων φιλτάτη δὲ ἡ ἀλήθεια», οὔτε τὸ τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ «Πρέπει νὰ θεωροῦμε ἐθνικὸ ὅ,τι εἶναι ἀληθινό»3. Περισσότερο μὲ ἐκφράζει ἡ θέση ὅτι οἱ Χριστιανοὶ πάνω ἀπὸ τὶς ἐπίγειες πατρίδες μας πρέπει νὰ θέτουμε τὴν οὐράνια πατρίδα μας καὶ τὴν ἐπὶ γῆς παρουσία της, τὴν Ἐκκλησία, τῆς ὁποί­ας ὅλοι εἴμαστε μέλη καὶ πολίτες, ἀνεξαρτήτως φυλετικῆς καὶ ἐθνικῆς καταγωγῆς, Ἕλληνες, Ρῶσοι, Σέρβοι, Βούλγαροι, Γεωργιανοί, Ρουμᾶνοι, Ἄραβες. Ὅλοι εἴμαστε μέλη τοῦ ἑνὸς σώματος τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ἡ Ἐκκλησία, καὶ ἐν Χριστῷ «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»4. Ὅποιος προτάσσει τὸν πατριωτισμὸ καὶ τὸν θέτει ὑπεράνω τῆς ἐκκλησιαστικῆς του ταυτότητος εἰσάγει στὴν Ἐκκλησία τὸν ἐθνοφυλετισμό, ὅπως ἀποφάνθηκε ἡ ἐν Κωνσταντινούπολει Τοπικὴ Σύνοδος τοῦ 1872, ὁ ὁποῖος προσβάλλει τὴν καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὑπερφυλετικὴ καὶ ὑπερεθνική της διάσταση. Δυστυχῶς στὴν πλάνη τοῦ ἐθνοφυ­λετισμοῦ περιπίπτουν ὅσοι ὑποστηρίζουν ἢ κατακρίνουν πράξεις ἢ ἀποφάσεις ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν, ἀνάλογα μὲ τὴν ἐθνική τους ταυτότητα καὶ ὄχι μὲ βάση τὴν ἀλήθεια. Κινδυνεύουμε τώρα οἱ Ἕλληνες, οἱ ἑλληνόφωνες τοπικὲς ἐκκλησίες, ὑποστηρίζοντας λανθασμένες ἐνέργειες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, νὰ περι­πέσουμε στὴν πλάνη τοῦ Ἐθνοφυλετισμοῦ, προσβάλλοντας τὴν καθολικότητα καὶ οἰκουμενικότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ἐμεῖς θὰ παρουσιάσουμε τὶς σχέσεις Κωνσταν­τινούπολης καὶ Μόσχας, ὅπως αὐτὲς προκύπτουν ἀπὸ τὴν ἱστορία καὶ τὰ συνοδικὰ κείμενα.
……………….

Συμπεράσματα

Ἀπὸ τὴν προηγηθείσα ἀνάπτυξη ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ καταλήξει στὰ ἑξῆς συμπεράσματα:

  1. Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο κατὰ πανορθόδοξη ἀποδοχὴ ἀσκεῖ ἕνα συντο­νιστικὸ ρόλο στὶς σχέσεις μεταξὺ τῶν αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Φροντίζει ἰδιαίτερα νὰ λειτουργεῖ συνοδικὰ καὶ νὰ ἐνισχύει τὴν μεταξύ τους ἑνό­τητα. Ἡ ἀντισυνοδικὴ συμπεριφορὰ στὸ Οὐκρανικὸ ζήτημα καὶ ἡ συνεργασία του μὲ σχισματικὲς παρατάξεις καὶ ὄχι μὲ τὴν κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας καὶ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, στὴν ὁποία ὑπάγεται, προσβάλλει τὸν συντονιστικὸ ἑνοποιὸ ρόλο του. Ἤδη ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ἀμφισβητεῖ γιὰ πρώτη φορὰ τὸν συντονιστικό του ρόλο.
  2. Οἱ ἑλληνόφωνες Ἐκκλησίες μὲ βάση τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια καὶ τὴν κανονικὴ Παράδοση, γιὰ νὰ ἀποφευχθεῖ τὸ ὁριστικὸ σχίσμα, πρέπει νὰ ὑποστηρίξουν τὰ ἱστορικὰ καὶ ἱεροκανονικὰ δίκαια τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας καὶ νὰ μὴ στηρίζουν εἴτε ἐμφανῶς εἴτε διὰ τῆς σιωπῆς των τὴν ἀντικανονικὴ εἰσπήδηση τῆς Κωνσταν­τινούπολης σὲ ξένη δικαιοδοσία. Ἂν πράξουν τὸ ἀντίθετο, ὑποστηρίζοντας, λόγῳ φιλογενείας καὶ πατριωτισμοῦ, τὸν Ἕλληνα πατριάρχη, περιπίπτουν στὴν αἵρεση τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ, τὸν ὁποῖο κατεδίκασε συνοδικὰ ἡ ἴδια ἡ Κωνσταντινούπολη τὸ 1872.
  3. Τὸ Κίεβο εἶναι φυσικὸ καὶ ἀδιαίρετο τμῆμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ τῶν Ρώσων (988). Ἡ Κωνσταντινούπολη ἐφύλαξε αὐτὴν τὴν ἑνότητα τῶν Ρώσων καὶ τῆς Ἐκκλησίας τους. Μόνον κακόγνωμοι καὶ αἱρετίζοντες πατριάρχες σὲ περιόδους ξενικῆς κατοχῆς διήρεσαν ἐκκλησιαστικὰ τοὺς Ρώσους, χαριζόμενοι σὲ λατινικὲς καὶ οὐνιτικὲς πιέσεις καὶ ἐπιδράσεις. Ἡ τωρινὴ κακογνωμία τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου ἐπαναλαμβάνει τὸ ἴδιο λάθος, ὑποτασσόμενη στὶς γεωπολιτικὲς καὶ πολιτιστικὲς πιέσεις τῆς Δύσεως, ἡ ὁποία σχεδιασμένα καλλιεργεῖ καὶ ὑποθάλπει τὴν ρωσοφοβία, διαιροῦσα καὶ βασιλεύ­ουσα.
  4. Ἡ συνοδικὴ ἀπόφαση τοῦ 1686 ἐπανέφερε τὴν ἑνότητα μεταξὺ Κιέβου καὶ Μόσχας, ἐπὶ τῇ βάσει τῆς σταθερῆς ἐκκλησιαστικῆς πολιτικῆς τῆς Κωνσταντινού­πολης νὰ κρατήσει ἑνωμένο τὸ μεγάλο καὶ πολυάνθρωπο ἔθνος τῶν Ρώσων. Τώρα ἐγκαταλείπεται αὐτὴ ἡ ἐκκλησιαστικὴ πολιτικὴ καὶ συμμαχεῖ ἡ Κωνσταντινού­πολη μὲ τοὺς Λατίνους καὶ Φράγκους τῆς Δύσεως, ἐπὶ ζημίᾳ ὄχι μόνον τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ ὅλης τῆς Ὀρθοδοξίας.
  5. Τὰ δύο ἔγγραφα ποὺ ἐπικαλεῖται τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο παρερμη­νεύονται καὶ κακοποιοῦνται. Ἡ ὑπαγωγὴ τοῦ Κιέβου στὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας βάσει αὐτῶν εἶναι ὁλοφάνερη. Ἀπὸ πουθενὰ δὲν προκύπτει ὅτι εἶναι προσωρινὴ καὶ ὅτι παραμένει τὸ Κίεβο ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία τῆς Κωνσταντινούπολης· γι᾽ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τρισήμισυ τώρα αἰῶνες (1686-2018) δὲν διανοήθηκε ἡ Κωνσταντινού­πολη νὰ τὴν διεκδικήσει. Μόνο τώρα μὲ κακοποίηση καὶ παρερμηνεία τῶν ἐγγρά­φων τὸ ἐπιχειρεῖ, χαριζόμενη στοὺς Οὐνίτες, στοὺς σχισματικούς καὶ στοὺς δυτικό­πληκτους τῆς Οὐκρανίας καὶ διαιροῦσα τοὺς Ὀρθοδόξους.

……

Νοέμβριος 23, 2018

«ΤΟ ΤΡΙΣ ΕΞΑΜΑΡΤΕΙΝ…»

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Εἰσαγωγικά

Ἄν «τὸ δὶς ἐξαμαρτεῖν οὐκ ἀνδρὸς σοφοῦ», κατὰ τὸ ἀρχαιοελληνικὸ λόγιο, πολὺ περισσότερο αὐτὸ ἰσχύει, ὅταν τὸ λάθος ἐπαναλαμβάνεται γιὰ τρίτη φορά. Τότε πρόκειται γιὰ μεγάλο, γιὰ ἀδικαιολόγητο κακὸ ποὺ ξεπερνᾶ τὴν ρετσινιὰ τοῦ μὴ σοφοῦ, τοῦ ἀνοήτου, τοῦ ἀσυνέτου. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἀπὸ τὸν λαὸ ἐπισείεται ὁ κίνδυνος «νὰ μὴν τριτώσει τὸ κακό».

Στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, δυστυχῶς τὰ τελευταῖα χρόνια, ἔχει ξεπεραστῆ τό «δὶς ἐξαμαρτεῖν» ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καὶ ὁδεύουμε ὁλοταχῶς πρὸς τὸ «τρὶς ἐξαμαρτεῖν», ἂν ἐγκαίρως δὲν γίνουν ἀντιληπτὲς οἱ μεθοδεύσεις, οἱ σχεδιασμοί, οἱ συμμαχίες ἐξωεκκλησιαστικῶν καὶ ἐκκλησιομάχων κέντρων μὲ ἐσωτερικές, ἐντὸς τῆς Ἱεραρχίας, συνιστῶσες αὐτῶν τῶν κέντρων. Ἄν, πολὺ περισσότερο, στὰ πλαίσια ἑνὸς ψευδαδελφισμοῦ καὶ ψευδοσεβασμοῦ, ἀντὶ νὰ ὑπάρξει θαρραλέα καὶ εὐθεία ἀντίδραση πρὸς τοὺς ἔσωθεν ὑπονομευτάς, ἐκστομίζονται ἐκφράσεις ἐπαινετικές, σεβασμοῦ καὶ ἐκτίμησης.

  1. Τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν

Συγκεκριμένα ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος σὲ δύο περιπτώσεις στάθηκε κατ᾽ ἀρχὴν στὸ ἀπαιτούμενο ὕψος, ἀντάξια τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος καὶ τῆς ποιμαντικῆς της ἀποστολῆς, καὶ ἀντέδρασε ὀρθοδόξως σὲ ἀντορθόδοξες ἐνέργειες καὶ μεθοδεύσεις ἐξωεκκλησιαστικῶν καὶ ἐσωεκκλησιαστικῶν κύκλων. Ἡ πρώτη περίπτωση ἀφορᾶ στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, τοῦ ὁποίου ἐπιχειρήθηκε καὶ δυστυχῶς κατορθώθηκε ἡ μεταβολὴ καὶ ἡ παραμόρφωση, ἀπὸ μάθημα ὀρθοδόξου διδαχῆς καὶ χριστιανικῆς παιδείας, σὲ μάθημα θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ καὶ ἀντίχριστης πολυθρησκειακῆς παιδείας. Αὐτὸ ἑτοιμαζόταν ἀπὸ καιρό, πρὶν πάρει τὰ ἡνία τῆς ἐξουσίας ἡ σημερινὴ ἄθεη κυβέρνηση, πρᾶγμα ποὺ συμβαίνει γιὰ πρώτη φορὰ στὴν νεώτερη ἑλληνικὴ πολιτικὴ ἱστορία, νὰ ἔχουμε δηλαδὴ κυβέρνηση δεδηλωμένων ἀθέων καὶ ἐκκλησιομάχων. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ἐπειδὴ δηλαδὴ οἱ προηγούμενες κυβερνήσεις δεξιές, κεντρῶες ἢ κεντροαριστερές, δὲν ἐπιθυμοῦσαν τὴν εὐθεία σύγκρουση μὲ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν λαό, ποὺ στὴν πλειονότητά του σέβεται καὶ ἀγαπᾶ τὴν Ἐκκλησία ἤ, ἀλλιῶς, «θρησκεύει», δὲν ἀποτόλμησαν νὰ θίξουν τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια τῆς παιδείας, τὸν ὀρθόδοξο χαρακτήρα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Ἐγνώριζαν ἐπὶ πλέον ὅτι ἦταν ἀδύνατο καὶ ἀδιανόητο νὰ βροῦν συμμάχους καὶ συνοδοιπόρους μέσα στὸ σῶμα τῆς Ἱεραρχίας, ἑπομένως θὰ εἶχαν ἀπέναντί τους καθολικὰ καὶ ὁμόφωνα πανίσχυρη ἀντίσταση, ποὺ θὰ τοὺς ἐζημίωνε καὶ πολιτικά.

Αὐτὸ δυστυχῶς ἄλλαξε δραματικὰ μὲ τὴν «γιὰ πρώτη φορά» ἄνοδο τῆς Ἀριστερᾶς στὴν ἐξουσία. Ἐκμεταλλεύθηκαν τὸ ὅτι μέσα στοὺς θεολογικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους εἶχαν ἀναπτυχθῆ φιλικὲς δυνάμεις, ψευτοπροοδευτικές, οἱ ὁποῖες στὸ πρόσωπο τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου, μετὰ τὸν ἀπρόσφορο γι᾽ αὐτὲς κυρὸ Χριστόδουλο, βρῆκαν ἄριστο σύμμαχο καὶ ἐκφραστή. Κατόρθωσαν ἔτσι, παραμερίζοντας τήν «Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων» καὶ συνεργαζόμενοι μὲ τὴν ἐλάχιστη μειονότητα τῶν θεολόγων τοῦ «Καιροῦ» οἱ δύο ὑπουργοὶ Παιδείας Φίλης καὶ Γαβρόγλου, ὡς καὶ μὲ μικρὴ ὁμάδα ἀρχιερέων μὲ πρωτοστάτη τὸν ἀρχιεπίσκοπο, νὰ καταργήσουν ἀπὸ τὴν Πρωτοβάθμια καὶ Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση τὸ Ὀρθόδοξο μάθημα καὶ νὰ εἰσαγάγουν τὴν θρησκειολογικὴ σούπα. Ἡ Ἱεραρχία ἀντέδρασε καὶ ἐτάχθη ὑπὲρ τοῦ ὀρθοδόξου μαθήματος. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος ὅμως, μὲ παραπομπὲς τοῦ θέματος σὲ διαλόγους καὶ ἐπιτροπὲς καὶ συμφωνίες μὲ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, ἀχρήστευσε τὴν ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας «πρὸς δόξαν» τοῦ συνοδικοῦ συστήματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ποὺ διολισθαίνει σιγά-σιγὰ στὸν αὐταρχισμὸ τοῦ Παπισμοῦ. Κατεβαίνουν δῆθεν οἱ τόνοι γιὰ τὴν ἐπικράτηση εἰρηνικοῦ κλίματος, κερδίζεται χρόνος, ξαναρχίζουν οἱ μυστικὲς διαβουλεύσεις, παρακάμπτεται ἡ Ἱεραρχία, καὶ ἡ κυβέρνηση ἀνενόχλητη προχωρεῖ στὸν ἀποχριστιανισμὸ τοῦ μέχρι τώρα χριστιανικοῦ κράτους, ὅπως φανερὰ καὶ θεσμικὰ ἐπιχειρεῖ τώρα νὰ κάνει μὲ τὴν πολυσυζητούμενη, ἀλλὰ προβληματική, συνταγματικὴ ἀναθεώρηση. Τὸ πρῶτο λάθος τῆς Ἱεραρχίας συνίσταται στὸ ὅτι ἐπέτρεψε στὸν ἀρχιεπίσκοπο καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ νὰ παραμορφώσουν καὶ νὰ καταστρέψουν τὸ Ὀρθόδοξο μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν.

  1. Ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου

Ἡ ἴδια παράκαμψη καὶ ἀγνόηση τῆς Ἱεραρχίας σημειώθηκε καὶ στὴν λεγόμενη «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο» τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ποὺ συνῆλθε στὴν Κρήτη τὸν Ἰούνιο τοῦ 2016. Εἶχε προηγηθῆ σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (24-25 Μαΐου 2016), στὴν ὁποία συζητήθηκαν ὅλα τὰ θέματα ποὺ ἐπρόκειτο νὰ ἀπασχολήσουν μετὰ ἀπὸ ἕνα μήνα τήν «Σύνοδο», καὶ ὁμοφώνως εἶχαν προταθῆ οὐσιαστικὲς διορθώσεις στὰ ἑτοιμασθέντα προσυνοδικὰ κείμενα, οἱ ὁποῖες, ἂν ἐγίνοντο δεκτές, θὰ ἐμείωναν καὶ θὰ ἐλαχιστοποιοῦσαν τὶς ἀντιδράσεις ἐναντίον τῆς ψευδοσυνόδου, θὰ ἀπέτρεπαν πολλὲς ἀπὸ τὶς ἀποτειχίσεις καὶ τὶς διακοπὲς μνημόνευσης τῶν ἐπισκόπων, καὶ λόγῳ τοῦ κύρους καὶ τῆς θεολογικῆς ἐπιρροῆς, ποὺ ἀσκεῖ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ ἐπὶ ἄλλων τοπικῶν ἐκκλησιῶν, θὰ παρεμπόδιζαν τὸ νὰ λάβει ἡ «Σύνοδος» καθαρὰ οἰκουμενιστικὸ αἱρετικὸ χαρακτήρα. Ἡ Ἱεραρχία ἦταν ἀπόλυτα βέβαιη καὶ πεπεισμένη γιὰ τὸν ὀρθόδοξο χαρακτήρα τῶν προτάσεών της καὶ μὲ διθυραμβικὸ τόνο σέ «Ἐγκύκλιο» ποὺ ἀπεστάλη ἀπὸ τὴν Διαρκῆ Ἱερὰ Σύνοδο καὶ διαβάσθηκε σὲ ὅλους τοὺς Ἱεροὺς Ναούς (2-6-2016) διαβεβαίωνε ὅτι αὐτὲς ἦσαν «οἱ τελικὲς ἀποφάσεις» γιὰ τὰ προσυνοδικὰ κείμενα, σύμφωνες μὲ τήν «διδασκαλία τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων καὶ μὲ σεβασμὸ στὸ Συνοδικὸ πολίτευμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Ἀνέθεσε μάλιστα τὴν ὑποστήριξη τῶν ἀποφάσεών της στὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο. Εἶναι γνωστὸ τί ἔπραξε ὁ ἀρχιεπίσκοπος στὴν Κρήτη. Μὲ μυστικὲς καὶ ἐκεῖ διαβουλεύσεις πείσθηκε ἢ πιέστηκε νὰ ἀγνοήσει, νὰ μὴ στηρίξει, τὶς ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ἦσαν τελικές, καὶ ὡς πρόεδρος ἑνὸς συνοδικοῦ σώματος τὸ ἀχρήστευσε καὶ τὸ ὑποκατέστησε, ἀνοίγοντας ἔτσι μὲ τὴν συνεργία του τοὺς ἀσκοὺς τοῦ Αἰόλου, τὸ πλῆθος τῶν ἀντιδράσεων, ἐναντίον τῶν ἀποφάσεων τῆς ψευδοσυνόδου, ἰδιαίτερα μὲ τὸ νὰ ὀνομασθοῦν οἱ αἱρέσεις ἐκκλησίες. Παρέκαμψε ἔτσι καὶ ἀχρήστευσε γιὰ δεύτερη φορά, μετὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, τὶς ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας, ἡ δὲ Ἱεραρχία, γιὰ δεύτερη φορὰ ἔκανε τὸ λάθος νὰ μὴ ἐμμείνει στὶς ληφθεῖσες ὀρθὲς ἀποφάσεις της. Γιὰ τὴν ψευδοσύνοδο μάλιστα τῆς Κρήτης ἀνήρεσε τὸν ἑαυτό της καὶ τίς «τελικές» ἀποφάσεις της καὶ ἐκάλυψε τὸν ἀρχιεπίσκοπο σὲ νέα σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τὸν Νοέμβριο τοῦ 2016, πάλι μὲ ἐπιτροπὲς καὶ ἀστήρικτες δικαιολογίες, ἐπὶ ζημίᾳ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ σκανδαλισμῷ τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας.

  1. Ἡ συμφωνία ἀρχιεπισκόπου καὶ πρωθυπουργοῦ γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ περιουσία καὶ τὴν μισθοδοσία τῶν κληρικῶν

Θὰ ἐπαναληφθεῖ ἆραγε τὸ ἴδιο γιὰ τρίτη φορὰ καὶ μὲ τὸ ἀνακῦψαν θέμα ἀπὸ τὴν συμφωνία μεταξὺ τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου καὶ τοῦ πρωθυπουργοῦ Τσίπρα γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ περιουσία καὶ τὴν μισθοδοσία τῶν κληρικῶν, ἡ ὁποία προκάλεσε γιενικευμένη ἀντίδραση τῶν Ἱεραρχῶν, πρὸς τιμήν τους, καὶ δικαιολογημένη ἐπανάσταση καὶ ἐξέγερση τῶν κληρικῶν-ἐφημερίων, οἱ ὁποῖοι ἐκδιώκονται ἀπὸ τὸ ἑνιαῖο μισθολόγιο τοῦ Δημοσίου σὲ ἕνα ἀβέβαιο καὶ ἀπροσδιόριστο μισθολογικὸ καὶ συνταξιοδοτικὸ καθεστώς, γιὰ ἐξυπηρέτηση κομματικῶν προεκλογικῶν στόχων; Οἱ πρῶτες ἐκρηκτικὲς καὶ σεισμικὲς ἀντιδράσεις ἀνάγκασαν τὸν ἀρχιεπίσκοπο νὰ ὑποχωρήσει καὶ νὰ ἰσχυρισθεῖ ὅτι δὲν πρόκειται γιὰ τελικὴ συμφωνία ἀλλὰ γιά «πρόθεση συμφωνίας», ἡ ὁποία θὰ ἔλθει στὴν Ἱεραρχία, ὥστε ἐκεῖ νὰ ὁριστικοποιηθεῖ. Καὶ συνῆλθε ὄντως ἡ Ἱεραρχία τὴν περασμένη Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου, ἐκτάκτως, ὅπου ὁ ἀρχιεπίσκοπος εἰσέπραξε τὴν κατακραυγὴ τοῦ σώματος, διότι ἐν ἀγνοίᾳ ὅλων καὶ ἐν κρυπτῷ προέβη στὴν σύναψη μιᾶς ἐπιζήμιας γιὰ τὴν Ἐκκλησία συμφωνίας, ἑτεροβαροῦς, πρὸς ὄφελος τοῦ Κράτους. Ἡ ἱεραρχία οὐσιαστικῶς ἀκύρωσε τὴν συμφωνία, ἡ ὁποία ὅριζε ὅτι γιὰ νὰ ἔχει ἰσχύ, πρέπει νὰ τηρηθοῦν ὅλοι οἱ ὅροι της, καὶ ἑπομένως, ἀφοῦ ἕνας ἐκ τῶν βασικῶν ὅρων της, ἡ ἔξωση τῶν κληρικῶν ἀπὸ τὸ ἑνιαῖο μισθολόγιο δὲν γίνεται δεκτὸς ἀπὸ τὴ μία πλευρά, καταπίπτει ὅλη ἡ συμφωνία. Ὅριζε τὸ ἀκροτελεύτιο, ὑπ᾽ ἀριθμ. 15, σημεῖο τῆς συμφωνίας: «Οἱ παραπάνω δεσμεύσεις τῶν δύο μερῶν θὰ ἰσχύουν ὑπὸ τὴν προϋπόθεση τήρησης τῆς συμφωνίας στὸ σύνολό της». Στὸ σημεῖο τρία (3) διελάμβανε ἡ συμφωνία τὴν πρωτοφανῆ στὴν ἱστορία τῶν ἐργασιακῶν σχέσεων ρύθμιση, ποὺ ἀφοροῦσε δέκα χιλιάδες κληρικούς: «Τὸ Ἑλληνικὸ Δημόσιο καὶ ἡ Ἐκκλησία ἀναγνωρίζουν ὅτι οἱ κληρικοὶ δὲν θὰ νοοῦνται στὸ ἑξῆς ὡς δημόσιοι ὑπάλληλοι καὶ ὡς ἐκ τούτου διαγράφονται ἀπὸ τὴν Ἑνιαία Ἀρχὴ Πληρωμῶν». Ἡ Ἱεραρχία ἔκρινε ὀρθῶς ὅτι τὸ πιὸ κρίσιμο σημεῖο τῆς «συμφωνίας», τὸ μεῖζον, ἦταν ἡ μισθοδοσία τῶν κληρικῶν, γι᾽ αὐτὸ καὶ μόνον αὐτὸ ἔκρινε ὅτι ἦταν ἐκτὸς συζητήσεως, ἦταν κόκκινη γραμμὴ γιὰ τὴν Ἐκκλησία, καὶ τὸ ἔθεσε ἐκτὸς πλαισίου διαβούλευσης καὶ διαλόγου, ὄρθωσε τεῖχος στὴν ἐπιχειρούμενη «καταδολίευση» καί «παγίδευση» τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως χαρακτήρισε ἐπιτυχῶς τὶς ἐπιδιώξεις τῶν κυβερνώντων ὁ μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ. Ἀπὸ τὰ τρία σημεῖα τῶν ἀποφάσεων τῆς Ἱεραρχίας τὰ δύο πρῶτα δίνουν χρόνο στὸν ἀρχιεπίσκοπο καὶ στὴν κυβέρνηση νὰ συνεχίσουν τὸν διάλογο, τώρα βέβαια ὄχι ἐν κρυπτῷ καὶ πίσω ἀπὸ τὶς πλάτες τους, ἀλλὰ μὲ ἐπιτροπὲς ἱεραρχῶν, ἐμπειρογνωμόνων καὶ τῶν ἴδιων τῶν διωκομένων ἐφημερίων, καὶ πέραν αὐτῶν ὑπὸ τὴν αἵρεση καὶ ἔγκριση καὶ πάλιν τῆς ἱεραρχίας. Ἑπομένως φαίνεται κατ᾽ ἀρχὴν νὰ ἀποκλείεται ὁ αἰφνιδιασμός, ὅπως ἐπιχειρήθηκε μὲ τὴν συμφωνία, ποὺ ἐπὶ πολλὰ ἔτη κρατιόταν μυστικὴ καὶ ἑπτασφράγιστη, ὅπως ἡ ἴδια παραδέχεται: «Μετὰ ἀπὸ ἕναν πολυετῆ καὶ εἰλικρινῆ διάλογο μεταξὺ Πολιτείας καὶ Ἐκκλησίας, κ.τ.λ.». Πάντως τὸ σημεῖο τρία (3) τῶν ἀποφάσεων τῆς Ἱεραρχίας, τεθὲν ἐκτὸς διαλόγου καὶ διαπραγμάτευσης, φαίνεται νὰ βάζει ταφόπλακα στὴν συνολικὴ συμφωνία ἀρχιεπισκόπου καὶ πρωθυπουργοῦ. Λέγει τὸ κείμενο ὅτι ἡ Ἱεραρχία ἀποφασίζει: «1..2..3. Νὰ ἐμμείνει στὸ ὑφιστάμενο καθεστὼς μισθοδοσίας τῶν Κληρικῶν καὶ τῶν λαϊκῶν ὑπαλλήλων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος».

Ἐπίλογος

Ἐπειδὴ πάντως καὶ στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καὶ στὴν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου ἡ Ἱεραρχία πῆρε σωστὲς ἀποφάσεις, ἀλλὰ παρὰ ταῦτα ὁ ἀρχιεπίσκοπος βρῆκε τρόπους νὰ τὶς παρακάμψει, ἐξευτελίζοντας τὸ συνοδικὸ σύστημα διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἰσότητα τῶν συνεπισκόπων του, κατὰ τὰ παπικὰ αὐταρχικὰ πρότυπα, ποὺ τελευταῖα ἐπιχωριάζουν ἐπικίνδυνα στὰ ἀνώτερα κλιμάκια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, χρειάζεται ἐπαγρύπνηση καὶ διαρκὴς φρούρηση τοῦ κάστρου τῆς Ἐκκλησίας, διότι ὅπως σωστὰ παρετήρησε κληρικός, μέλος τοῦ «Ἱεροῦ Συνδέσμου Κληρικῶν Ἑλλάδος» (ΙΣΚΕ), τὰ κάστρα δὲν πέφτουν χωρὶς βοήθεια ἀπὸ μέσα. Ἡ ἐχθρότητα τῶν ἀθέων κομμουνιστικῶν καθεστώτων ἐναντίον τῶν κληρικῶν, ποὺ ἄφησαν πίσω τους πλῆθος Χριστιανῶν ἱερομαρτύρων καὶ μαρτύρων, ἐκδηλώνεται τώρα ἤπια μὲ τὴν μισθολογικὴ σφαγὴ τῶν κληρικῶν, ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ ἐπιτρέψουμε νὰ ἐπιτύχει. Ὡς πρὸς τοὺς ἱεράρχες μας, μερικῶν ἐκ τῶν ὁποίων ἀναγνωρίζουμε τὸ κατὰ πρόθεσιν ὀρθόδοξο φρόνημα, τοὺς παρακαλοῦμε νὰ μὴ διολισθαίνουν κατὰ παραχώρηση σὲ ἀντορθόδοξες καὶ ἐκκλησιομαχικὲς κατευθύνσεις. Διότι, ἄν «τὸ δὶς ἐξαμαρτεῖν οὐκ ἀνδρὸς σοφοῦ», τότε «τὸ τρὶς καὶ πολλάκις ἐξαμαρτεῖν ἀνδρῶν ἀσόφων, ἀσυνέτων, δουλοπρεπῶν καὶ ὀσφυοκαμπτῶν». Ἡ Ἐκκλησία χρειάζεται θαρραλέους ὀρθίους ἐπισκόπους καὶ κληρικούς, μὲ προδρομικό, χρυσοστομικὸ καὶ στουδιτικὸ ἦθος.

Ὁ ἀρχιεπίσκοπος καὶ ὁ πρωθυπουργός, ποὺ ὑπέστησαν συντριπτικὴ καὶ ἐξευτελιστικὴ ἧττα στὴν σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς περασμένης Παρασκευῆς, φαίνεται πὼς δὲν κατάλαβαν τί συνέβη. Διότι τὸ μὲν Μέγαρο Μαξίμου πείσμωσε καὶ ἰσχυρίζεται ὅτι «Τὸ καθεστὼς τῆς μισθοδοσίας τῶν ἐκκλησιαστικῶν λειτουργῶν ἀποτελεῖ -σὲ κάθε περίπτωση- εὐθύνη καὶ ἀπόφαση τῆς Πολιτείας», ὁ δὲ ἀρχιεπίσκοπος ἐξακολουθεῖ τὴν δουλοπρεπῆ καὶ ἄσοφη στάση του «χαιρετίζοντας μὲ ἱκανοποίηση τὴν δήλωση τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ γιὰ τὴν ὁμόφωνη ἀπόφαση τῆς ἔκτακτης Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος». Θὰ ἐπιτρέψει ἡ Ἱεραρχία νέες καταδολιεύσεις καὶ παγιδεύσεις τῆς Ἐκκλησίας;

Πηγή: http://aktines.blogspot.com/2018/11/blog-post_625.html#more

Νοέμβριος 18, 2018

Ιερώνυμος-Τσίπρας ποντάρουν στην στημένη διαδικασία

 

Η συμφωνία Ιερώνυμου-Τσίπρα έχει πολλά κοινά με την συμφωνία Κοτζιά-Δημητρώφ.

* Η ευρύτατη βάση απορρίπτει και τις δύο συμφωνίες, αλλά η βούληση αυτής της βάσης αγνοείται παντελώς.

* Και οι δύο συμφωνίες λειτουργούν ανατρεπτικά και μειοδοτικά εις βάρος της Ελλάδος (της ιστορικής και της Ορθόδοξης ταυτότητάς της).

* Και οι δύο συμφωνίες έγιναν μυστικά από «πρόσωπα» και «κύκλους» που θα έπρεπε να ήσαν οι τελευταίοι για να κάνουν αυτές τις συμφωνίες. Οι πεποιθήσεις αυτών των ανθρώπων ήταν σίγουρο ότι θα έφερναν καταστροφικά αποτελέσματα για την Ελλάδα. Εκ των υστέρων δεν θα είναι υπερβολικό να πει κανείς ότι γι’΄αυτές ακριβώς τις πεποιθήσεις βρέθηκαν στις θέσεις που βρέθηκαν.

Η συμφωνία Κοτζιά-Δημητρώφ έγινε μεταξύ ενός απογόνου των κομιτατζήδων, μέλους μιας κυβέρνησης απόλυτα ελεγχόμενης από τον Σόρος και ενός σημαιοφόρου της νέας τάξης με κομμουνιστικές ιδεοληψίες, μέλους της εθνομηδενιστικής συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ απόλυτα ελεγχόμενης από τους αμερικανούς και με βαθιές διασυνδέσεις με τον Σόρος. Η συμφωνία Τσίπρα-Ιερώνυμου έγινε μεταξύ ενός άθεου και ενός προκαθήμενου που δεν ξέρει ακόμη αν πιστεύει ή όχι και που έχει ήδη προδώσει την Ορθοδοξία στο ύψιστο επίπεδο, στην ψευδοσύνοδο της Κρήτης, και όπου αλλού βρίσκει ευκαιρία. Είναι ο προκαθήμενος που «έκανε πέρα» συνεχώς για να περνάει ο Τσίπρας ανενόχλητος τους αντιχριστιανικούς νόμους. Αλήθεια, όλες αυτές οι υποχωρήσεις του Ιερώνυμου τα τελευταία χρόνια δεν έγιναν στο πλαίσιο αυτής της μυστικής συμφωνίας; (με τι ανταλλάγματα δεν θα μάθουμε ποτέ) Όλες αυτές οι υποχωρήσεις του Ιερώνυμου δεν ήταν αναγκαία βήματα για να «κάτσει» καλύτερα και η συμφωνία που τώρα μας ξεφούρνισαν; Δεν βάδιζαν προς την ΙΔΙΑ κατεύθυνση; Δεν είναι παραδείγματος χάριν πιο εύκολο να επιβάλεις ένα «ουδετερόθρησκο κράτος» όταν έχεις επιβάλει και σωρεία αντιχριστιανικών νόμων και όταν έχεις μετατρέψει το μάθημα των θρησκευτικών σε οικουμενιστικό και συγκρητιστικό ανοσιούργημα;

* Και οι δύο συμφωνίες ακυρώθηκαν με το καλημέρα σας. Η συμφωνία Κοτζιά-Δημητρώφ ακυρώθηκε αμέσως μετά την υπογραφή της όταν Ζάεφ και λοιποί μιλούσαν για «μακεδόνες» και «μακεδονία«, ακυρώθηκε (ουσιαστικά) και στο δημοψήφισμα κι ας ήταν προαιρετικό, ακυρώθηκε όταν εκβιάστηκαν και χρηματοδοτήθηκαν μέλη της αντιπολίτευσης για να ψηφίσουν υπέρ της αλλαγής του συντάγματος, ακυρώθηκε και ακυρώνεται με την συνέχιση της εγκληματικής προπαγάνδας των σκοπιανών. Ακυρώθηκε και από την Ελλάδα που βλέπει τις άνω παραβιάσεις και τις δέχεται, ακυρώθηκε και με την πρόωρη σύσταση της δήθεν «διεπιστημονικής επιτροπής» που θα προσαρμόσει τα βιβλία ιστορίας με αυτήν την προδοτική συμφωνία (η συμφωνία προβλέπει την σύσταση αυτής της επιτροπής μετά την κύρωσή της και από την Ελληνική βουλή). Εν ολίγοις, η όλη πορεία δείχνει την φασίζουσα νοοτροπία των μερών που έφτιαξαν την συμφωνία που βεβαίως δεν έχει αποδοχή στον πραγματικό κόσμο και ως εκ τούτου είναι αναγκαίο κάθε φορά να την αναπροσαρμόζουν, να κάνουν «ερμηνείες» και «παρερμηνείες», να «βλέπουν» και να «παραβλέπουν», να παραβιάζουν οι ίδιοι την διαδικασία που έθεσαν για να την κρατήσουν «ζωντανή» και σταδιακά να την επιβάλουν με το έτσι θέλω.

ΤΟ ΙΔΙΟ ΒΛΕΠΟΥΜΕ και με την συμφωνία Ιερώνυμου-Τσίπρα. Την ακύρωσε το ανώτατο όργανο η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος στο σημείο 3 όπου αποφάσισε: «3. Να εμμείνει στο υφιστάμενο καθεστώς μισθοδοσίας των Κληρικών και των λαϊκών υπαλλήλων της Εκκλησίας της Ελλάδος.» Αυτό σημαίνει ότι η συμφωνία έχει ακυρωθεί διότι στο κοινό ανακοινωθέν Τσίπρα-Ιερώνυμου στο 15ο σημείο αναφέρει: «Οι παραπάνω δεσμεύσεις των δύο μερών θα ισχύουν υπό την προϋπόθεση τήρησης της Συμφωνίας στο σύνολό της».

ΕΡΧΕΤΑΙ ΟΜΩΣ Ο ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ που ξέρει να μαγειρεύει την διαδικασία για να του βγαίνει κάθε φορά το αποτέλεσμα που θέλει και λέει [όπως μας είπε και ο εκπρόσωπος τύπου της Ιεράς Συνόδου Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος]: «Τώρα συζητάμε το καταρχήν, εάν θα δεχθούμε αυτό το κείμενο ή θα το απορρίψουμε. Όταν αποφασίσουμε ότι θα το δεχθούμε το κείμενο αυτό, τότε θα εισέλθουμε στην κατά άρθρο συζήτηση.» Με αυτόν τον τρόπο το σημείο που δημιουργεί εμπόδιο, «σερβίρεται» στην «Ειδική Επιτροπή» για να το «μελετήσει»! Καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό. Γι’ αυτόν τον λόγο και ο Σεβασμιώτατος κ. Ιερόθεος χαρακτήρισε την πρώτη απόφαση της Ιεράς Συνόδου «ΜΕΙΖΩΝ» [1. Να συνεχιστεί ο διάλογος με την Πολιτεία επί θεμάτων κοινού ενδιαφέροντος.] και την τρίτη απόφαση της Ιεράς Συνόδου «ΕΛΑΣΣΩΝ» [3. Να εμμείνει στο υφιστάμενο καθεστώς μισθοδοσίας των Κληρικών και των λαϊκών υπαλλήλων της Εκκλησίας της Ελλάδος.] Δηλαδή αρχίσανε και εδώ οι «ερμηνείες» και οι «παρερμηνείες» για να πάει το πράγμα παρακάτω.

Ερώτηση: Στην ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου γιατί δεν αναφέρεται ότι οι αποφάσεις (1 έως 3) διαβαθμίζονται σε σημασία και βαρύτητα; Πως αποφάσισε ο εκπρόσωπος της Ιεράς Συνόδου ότι το 1. είναι «ΜΕΙΖΩΝ» και το 3. είναι «ΕΛΑΣΣΩΝ»;

Από τις ανακοινώσεις του Πρωθυπουργικού Γραφείου και του Αρχιεπισκόπου που ακολούθησαν βλέπουμε το ίδιο. Το 1. είναι το «ΜΕΙΖΩΝ» για αυτούς, το 3. που δεν συμφέρει είναι το «ΕΛΑΣΣΩΝ».

Ανακοίνωση Πρωθυπουργικού Γραφείου:

«Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος κατέληξε ομοφώνως στην απόφαση να συνεχιστεί ο διάλογος Πολιτείας – Εκκλησίας στα θέματα κοινού ενδιαφέροντος.

Ως εκ τούτου, η Ελληνική Κυβέρνηση θα προχωρήσει άμεσα στην εκπόνηση Σχεδίου Νόμου, στο πλαίσιο του Κοινού Ανακοινωθέντος της 6ης Νοεμβρίου, που αποτελεί ένα ιστορικό βήμα για τον εξορθολογισμό των σχέσεων Εκκλησίας και Κράτους.

Το Σχέδιο Νόμου θα τεθεί σε γνώση της Ειδικής Επιτροπής της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, πριν κατατεθεί στη Βουλή.

Το δε καθεστώς της μισθοδοσίας των εκκλησιαστικών λειτουργών, αποτελεί –σε κάθε περίπτωση- ευθύνη και απόφαση της Πολιτείας».

Δήλωση Αρχιεπισκόπου:

«Με ικανοποίηση χαιρετίζω την δήλωση του κ. Πρωθυπουργού σχετικά με την σημερινή ομόφωνη απόφαση της έκτακτης Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και την συνέχιση του ουσιαστικού διαλόγου μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας για τα θέματα κοινού ενδιαφέροντος.

Η από κοινού συνεργασία αποτελεί ένα περαιτέρω βήμα για την εμβάθυνση των διακριτών μας ρόλων στο πλαίσιο πάντα της από κοινού εξυπηρέτησης των συμφερόντων του λαού μας».

Η απαξίωση του Πρωθυπουργικού Γραφείου (το καθεστώς μισθοδοσίας είναι δική μας δουλειά) απέναντι στην απόφαση της Ιεράς Συνόδου να μην αλλάξει τίποτα στο μισθολογικό δεν θα πρέπει όμως να μας ξαφνιάσει, διότι την ίδια απαξίωση έδειξε και ο Αρχιεπίσκοπος στην Ιερά Σύνοδο. Τσίπρας-Ιερώνυμος είναι σύμμαχοι, την συμφωνία τους θέλουν να περάσουν.

«Αρχιεπίσκοπος: Ήρθαμε να συζητήσουμε για την αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Αρχιεπίσκοπος: Σώπα καλέ μην μεγαλοποιείτε το θέμα με τους κληρικούς.

Αρχιεπίσκοπος: Αυτά που μας λέτε δεν μας ενδιαφέρουν σταματήστε.

Αρχιεπίσκοπος: Δεν υπάρχει λόγος είστε εκτός θέματος.

Αρχιεπίσκοπος: Είστε εκτός θέματος.

Αρχιεπίσκοπος: Ό,τι έχετε να πείτε να το πείτε όταν σας καλέσουν στην επιτροπή που θα συσταθεί.

Αρχιεπίσκοπος: Αυτή είναι η άποψή σου να την κρατήσεις για τον εαυτό σου.

Αρχιεπίσκοπος: Άποψη σας κλείστε τον υπολογιστή (tablet) και αν δεν θέλετε να είστε εδώ αποχωρήστε.»

Το πρώτο βήμα έγινε. Η ασύλληπτα καταστροφική αυτή μυστική συμφωνία νομιμοποιήθηκε ως «διάλογος». Ας προσέξουμε πως διατυπώθηκε το σημείο 1 από τους εκπροσώπους τύπου της Ιεράς Συνόδου: «Να συνεχιστεί ο διάλογος με την Πολιτεία επί θεμάτων κοινού ενδιαφέροντος.», και πως το επανέλαβε το πρωθυπουργικό γραφείο: «Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος κατέληξε ομοφώνως στην απόφαση να συνεχιστεί ο διάλογος Πολιτείας – Εκκλησίας στα θέματα κοινού ενδιαφέροντος.» Δεν πρόκειται όμως περί «συνέχισης διαλόγου», πρόκειται περί μίας μυστικής συμφωνίας μεταξύ δύο ανθρώπων, άκρως ανατρεπτικής και καταστροφικής που μέσα σε μία ημέρα βαπτίστηκε διάλογος Πολιτείας Εκκλησίας. Αυτό τους ενδιέφερε σε αυτήν την φάση και να περάσουν όλα τα σημεία που θέλουν να αλλάξουν ως «θέματα κοινού ενδιαφέροντος» που θα «μελετηθούν» από δική τους «Ειδική Επιτροπή» της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου (που είναι εκτελεστικό όργανο και τίποτε άλλο). Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο εκπρόσωπος Τύπου της Ιεράς Συνόδου Μητροπολίτης Ναυπάκτου όταν για το σημείο 3 είπε: «αν προχωρήσει ο διάλογος μπορεί και σε αυτό να βρεθεί μια λύση». Στο τέλος ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος θα βάλει έναν δικό του να κάνει την «πρέπουσα» εισήγηση στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος προς τελική έγκριση.

Με αυτόν τον τρόπο θα «καλύψουν» και το 15ο σημείο του κοινού ανακοινωθέντος που έχει ως προϋπόθεση την τήρηση της συμφωνίας στο σύνολό της -περνώντας δηλ. όλα τα θέματα «κοινού ενδιαφέροντος» μέσα από την «ειδική επιτροπή» και παρακάμπτοντας την απόφαση της Ιεράς Συνόδου στο σημείο 3- εκτός αν υπάρξουν μαζικές αντιδράσεις από τώρα και δεν αναλωθεί ο κόσμος στο γνωστό επικοινωνιακό παιχνίδι που θα στήσουν Ιερώνυμος-Τσίπρας.

Είδαμε το ίδιο «έργο» σε πολλές περιπτώσεις όπως και στο μάθημα των Θρησκευτικών με την εισήγηση του Μητροπολίτη Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης Εφραίμ. Οι τελευταίες γραμμές του Δελτίου Τύπου εκείνης της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας που σφράγισαν την καταστροφή του μαθήματος των Θρησκευτικών θα μείνουν αξέχαστες:

«Μετά το διάλειμμα ακολούθησε ευρύτατος διάλογος επί της Εισηγήσεως, κατά τον οποίο έλαβαν τον λόγο πολλοί Σεβασμιώτατοι Αρχιερείς.

Εν κατακλείδι ο Μακαριώτατος εκφράζοντας το σεπτό Σώμα της Ιεραρχίας ευχαρίστησε τα Αρχιερατικά Μέλη της Επιτροπής για την πλήρη ενημέρωση που παρείχαν στο Σώμα της Ιεραρχίας επί του θέματος.

Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας, αφού ενημερώθηκε περί των αποτελεσμάτων του διαλόγου μεταξύ της Τριμελούς εξ Αρχιερέων Επιτροπής και της Επιτροπής του Υπουργείου Παιδείας, αποφάσισε την συνέχιση του διαλόγου υπό της ιδίας Επιτροπής διά την παρακολούθηση του υλικού των νέων βιβλίων πριν αυτά τυπωθούν.»

ΝΑ ΠΩΣ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΕΡΙΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΛΛΗΤΟΥΣ ΤΟΥ.

***

Φαίη για το ΑΒΕΡΩΦ

ΠΗΓΗ

https://www.katanixis.gr/2018/11/blog-post_301.html#more

Νοέμβριος 12, 2018

Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΣΧΙΣΜΑΤΑ

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΣΧΙΣΜΑΤΑ

Μετ τ μερολογιακ ρχεται τ Οκρανικ

  1. Αἰχμάλωτη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἡ Κωνσταντινούπολη

      Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινούπολης, ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία, ἡ πηγὴ τῶν εὐσεβῶν δογμάτων καὶ τῆς κανονικῆς εὐταξίας, ἡ ὁποία ἐπὶ δεκαέξι αἰῶνες (4ος-19ος αἰ.) εἶχε πρωτεύοντα ρόλο στὴν πορεία καὶ ἐξέλιξη ὅλων τῶν τομέων ζωῆς καὶ δράσεως τῆς Ἐκκλησίας, ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰῶνος σταδιακὰ καὶ μὲ αὐξανόμενους ρυθμοὺς χάνει αὐτά της τὰ γνωρίσματα. Διαβρωμένη ἐσωτερικά, σὲ ἐπίπεδο ἡγεσίας καὶ θεολογίας, ἀπὸ ἀρχὲς καὶ ἀξίες τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καὶ τῆς «Νέας Τάξεως» πραγμάτων, δηλαδὴ τῆς Μασονίας, τοῦ Ἀποκρυφισμοῦ καὶ τῆς Θεοσοφίας, ἐγκατέλειψε τὴν ἀσφαλῆ, φωτεινὴ καὶ σωτηριώδη ὁδὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ πορεύεται τώρα στὶς σκοτεινὲς ἀτραποὺς τῶν καινοτομιῶν καὶ νεωτερισμῶν, αἰχμάλωτη στὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἤτοι τοῦ Συγκρητισμοῦ, διαχριστιανικοῦ καὶ διαθρησκειακοῦ.

      Δὲν πρόκειται ἐδῶ νὰ ἀναλύσουμε πῶς καὶ πότε ἔγινε αὐτὴ ἡ ἀλλαγή, αὐτὴ ἡ παραμόρφωση, γιατὶ τὸ ἔχουμε πράξει πολλὲς φορὲς στὸ παρελθόν, ἰδιαίτερα μάλιστα κατὰ τὴν πρόσφατη περίοδο, πρὶν καὶ μετὰ τὴν σύγκληση τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016)[1]. Γι᾽ αὐτὸ ἄλλωστε εἰσπράξαμε καὶ τὴν ὀργὴ τοῦ πρωτοστάτη τῶν καινοτομιῶν καὶ παραμορφώσεων πατριάρχη Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος ξεπέρασε στὸ καταστροφικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας ἔργο τοὺς μασόνους προκατόχους του Μελέτιο Μεταξάκη καὶ Ἀθηναγόρα. Ὀνομαστικὰ ἀλλὰ καὶ τιμητικά, μᾶς ὑπέδειξε ὡς ἐμπόδιο στὸ καινοτόμο ἀντορθόδοξο ἔργο του καὶ ἐζήτησε τὴν τιμωρία μας, εὑρὼν πρόθυμο ὑποτακτικὸ ἢ μᾶλλον ὁμόφρονα κρυφὸ ὁμοϊδεάτη τὸν μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ἄνθιμο, ποὺ ἄσκησε δικαστικὴ δίωξη ἐναντίον μας.

  1. Μονομερὴς καὶ ἀντισυνοδικὴ ἡ ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου

      Στὸ παρὸν σύντομο ἄρθρο ἐπιθυμοῦμε νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι μεταξὺ τῶν πικρῶν καρπῶν αὐτῆς τῆς ἀποστατικῆς πορείας τῆς Κωνσταντινούπολης ἦταν ἡ ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση τοῦ 1924, ἡ ὁποία ἐτραυμάτισε ἀνεπανόρθωτα τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ τὴν τραυματίζει μέχρι σήμερα, σχεδὸν ἐπὶ ἕνα αἰώνα. Ἐπρόκειτο τότε γιὰ μία ἀχρείαστη, χωρὶς ποιμαντικὴ ἀναγκαιότητα, λανθασμένη, μονομερῆ καὶ πραξικοπηματικὴ ἐνέργεια, χωρὶς συνοδικὴ πανορθόδοξη ἀπόφαση, ποὺ ἔλαβε ὁ νεωτεριστὴς μασόνος πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης, παρασύρας καὶ τὸν κατὰ τὰ ἄλλα συνετὸ καὶ μεγάλο ἐκκλησιαστικὸ ἱστορικό, καθηγητὴ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Χρυσόστομο Παπαδόπουλο. Ὁ τελευταῖος δικαιολογώντας στὸν ὅσιο Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο τὴν σύμπραξη καὶ συνέργεια στὴν ἀντισυνοδικὴ καὶ πραξικοπηματικὴ ἐκείνη ἐπιβολὴ τοῦ Νέου Ἡμερολογίου εἶπε στὸν ὅσιο Γέροντα, ὅπως μαρτυρεῖ ὁ ἴδιος: «Νὰ μὴ τὸ ἔσωνα, νὰ μὴ τὸ ἔσωνα! Αὐτὸς ὁ διεστραμμένος ὁ Μεταξάκης μὲ πῆρε στὸ λαιμό του». Σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν πατριάρχη Ἀθηναγόρα γράφει ἐπίσης ὁ ὅσιος Φιλόθεος τῆς Πάρου: «Τὴν διαίρεσιν καὶ τὸ σχίσμα ἐπέφερεν ἡ ἀπρομελέτητος, ἄσκοπος, ἄκαιρος καὶ διαβολικὴ καινοτομία, ἤτοι ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ Γρηγοριανοῦ (Παπικοῦ) ἡμερολογίου ὑπὸ τοῦ μασόνου προκατόχου σας Μελετίου Μεταξάκη, παρασύραντος τὸν τότε ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον»[2]. Τὴν μονομερῆ ἐκείνη διαιρετικὴ καὶ ἐσφαλμένη ἀπόφαση τῆς ἀλλαγῆς τοῦ Ἡμερολογίου ἐπικρίνει καὶ ὁ ἀείμνηστος Γέροντας Γαβριὴλ Διονυσιάτης, μεγάλη ἁγιορειτικὴ μορφὴ τοῦ 20οῦ αἰῶνος, λέγοντας μεταξὺ ἄλλων: «Κατὰ ταῦτα ἡ Ἐκκλησία ἔσφαλε κατὰ τὴν γνώμην ἐγκύρων κύκλων, ἀποφασίσασα μονομερῶς τὴν ἀλλαγὴν τοῦ ἡμερολογίου καὶ ἑορτολογίου, ἐξ οὗ παρουσιαζόμεθα σήμερον διηρημένοι Ἐκκλησιαστικῶς οἱ Ὀρθόδοξοι πρὸς σκανδαλισμὸν τῶν εὐλαβεστέρων πιστῶν καὶ χλεύην παρὰ τῶν ἀλλοπίστων»[3].

  1. Τραυματίσθηκε ἡ ἑνότητα σὲ πανορθόδοξο καὶ τοπικὸ ἐπίπεδο

      Ἡ μονομερὴς καὶ ἀντισυνοδική, τοῦτ᾽ αὐτὸ πραξικοπηματική, ἐνέργεια τῆς ἐπιβολῆς τοῦ Νέου Ἡμερολογίου φαίνεται καὶ ἐκ τοῦ ὅτι ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν αὐτοκεφάλων τοπικῶν ἐκκλησιῶν μόνον δύο, δυστυχῶς ἑλληνόφωνες, δέχθηκαν ἀρχικὰ τὴν μεταρρύθμιση· τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Πολλὲς μάλιστα ἐπέκριναν τὴν ἀπόφαση καὶ ἐξακολουθοῦν μέχρι σήμερα νὰ τηροῦν τὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο. Ἡ ἑνότητα ἔτσι διασπάσθηκε καὶ σὲ πανορθόδοξο καὶ σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο. Σὲ πανορθόδοξο ἐπίπεδο, διότι ὅσες ἐκκλησίες ἀπέρριψαν τὴν μεταρρύθμιση γιορτάζουν σὲ διαφορετικὲς ἡμερομηνίες τὶς μεγάλες δεσποτικὲς καὶ θεομητορικὲς ἑορτές, ὡς καὶ τὶς ἑορτὲς τῶν Ἁγίων, μὲ ἐξασθένηση τῆς κοινῆς, ταυτόχρονης, ὁμόφωνης, ὁμοθυμαδόν, ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ λατρείας καὶ ἐξύμνησης τοῦ Θεοῦ. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Α´ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ποὺ καθόρισε τὸν κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα δὲν βρέθηκε οὔτε τόλμησε κανεὶς νὰ προσβάλει τὴν λειτουργικὴ ἑνότητα. Τὸ ἐτόλμησε καὶ τὸ ἐπέβαλε ἡ Κωνσταντινούπολη, μὲ χειρότερη τώρα διάσπαση αὐτῆς ποὺ ἴσχυε πρὸ τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, διότι τότε ἑορταζόταν μόνο τὸ Πάσχα σὲ διαφορετικὴ ἡμερομηνία. Τώρα γιορτάζονται διασπαστικὰ καὶ διαιρετικὰ ὅλες οἱ ἀκίνητες δεσποτικές, θεομητορικὲς ἑορτὲς καὶ μνῆμες Ἁγίων.

      Χειρότερες διαιρέσεις καὶ ἔριδες, μὲ σχισματικὲς ἀπολήξεις, διαδραματίσθηκαν σὲ τοπικὸ ἐκκλησιαστικὸ ἐπίπεδο, ἐκεῖ ὅπου οἱ ἐκκλησιαστικὲς ἡγεσίες ποὺ ἀκολούθησαν τὸ Νέο Ἡμερολόγιο, θέλησαν νὰ τὸ ἐπιβάλουν διὰ τῆς βίας, μὲ τὴν σύμπραξη τῶν κρατικῶν ἀρχῶν. Εὐλαβεῖς κληρικοί, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ δεχθοῦν τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση ὡς προσβολὴ τῆς πάτριας, τῆς Πατερικῆς Παράδοσης, ὑπέστησαν ἀπερίγραπτης ὠμότητας καὶ σκληρότητας διωγμοὺς καὶ ταλαιπωρίες. Καθαιρέθηκαν, ἀποσχηματίσθηκαν, ἐξορίσθηκαν, διασύρθηκαν, ἀφαιρέθηκαν οἱ ναοί τους, κατασυκοφαντήθηκαν· μία φοβερῶν διαστάσεων ἐμφύλια ἐκκλησιαστικὴ διαμάχη, ποὺ ἔσχισε ὄχι μόνο τὸ σῶμα τῶν κληρικῶν πρὸς τοὺς ἐπισκόπους καὶ μεταξύ των, τῶν μοναχῶν πρὸς τοὺς ἐπισκόπους καὶ ἡγουμένους, ἀλλὰ διέλυσε ἀκόμη καὶ φιλικοὺς καὶ οἰκογενειακοὺς δεσμούς, ἀφοῦ ὑψώθηκαν τείχη, μεταξὺ φίλων, ἀλλὰ καὶ μελῶν τῆς ἴδιας οἰκογένειας. Μία ἀπὸ τὶς πιὸ μελανὲς σελίδες τῆς σύγχρονης ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας εἶχε γραφῆ μὲ πατριαρχικὸ ἑλληνικὸ χέρι, καθ᾽ ὑπαγόρευση σκοτεινῶν μὴ ἐκκλησιαστικῶν κέντρων.

      Πολλοὶ ὁδηγήθηκαν σὲ σχισματικὲς καταστάσεις, γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν τυραννία τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀρχόντων, διακυβεύοντας τὴν σωτηρία τους. Οἱ περισσότεροι ἤλπιζαν εἰς μάτην ὅτι θὰ θεραπευθεῖ τὸ τραῦμα τοῦ σχίσματος, ἀπὸ μία μελλοντικὴ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ ἄξιζε νὰ συγκληθεῖ καὶ μόνο γι᾽ αὐτὸν τὸν λόγο. Ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ θέματα τῆς προετοιμαζόμενης ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 1920 οἰκουμενικῆς συνόδου, ἀμέσως μετὰ τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση, ἦταν τὸ Ἡμερολογιακό. Μπορεῖ μάλιστα βασίμως νὰ ὑποστηριχθεῖ ὅτι ἦταν τὸ πιὸ φλέγον καὶ ἐπεῖγον θέμα ἀπὸ ὅσα περιέλαβε ἡ θεματολογία τῆς συνόδου, τὸ ὁποῖο ὅμως τὴν τελευταία στιγμὴ διεγράφη ἀπὸ τὸν κατάλογο τῶν θεμάτων, διότι ὁ Διάβολος ἀγρυπνεῖ καὶ δὲν θέλει τὴν εἰρήνη, τὴν ὁμόνοια, τὴν ἑνότητα μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων. Ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου δὲν μπόρεσε καὶ μόνο γι᾽ αὐτὸ νὰ ὑπηρετήσει τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἐκτὸς τοῦ ὅτι γιὰ πολλοὺς ἄλλους λόγους δὲν ἐκπροσωπήθηκαν δυσαρεστημένες τέσσερις μεγάλες καὶ πολυάνθρωπες ἐκκλησίες, πλῆθος δὲ πιστῶν καὶ ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες ποὺ ἔλαβαν μέρος ἀπορρίπτουν τὶς κακόδοξες καὶ ἀντορθόδοξες ἀποφάσεις της. Τὴν ἀπροσδόκητη καὶ ἀδικαιολόγητη ἔκπτωση τοῦ Ἡμερολογιακοῦ ἀπὸ τὸν κατάλογο τῶν θεμάτων καὶ τοὺς λόγους ποὺ τὴν προκάλεσαν ἀναλύσαμε λεπτομερέστερα στὴν ἱστορικὴ Ἡμερίδα ποὺ ἔγινε στὸν Πειραιᾶ στὶς 23 Μαρτίου τοῦ 2016, μὲ συνδιοργάνωση τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως, Γλυφάδας, Κυθήρων, Πειραιῶς καὶ τῆς «Συνάξεως Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν», μὲ γενικὸ θέμα «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Μεγάλη προετοιμασία χωρὶς προσδοκίες». Ἡ δική μας εἰσήγηση εἶχε ὡς τίτλο:«Παλαιὸ καὶ Νέο Ἡμερολόγιο καὶ ὁ κοινὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα. Γιατὶ ἀπέσυρε τὸ φλέγον θέμα ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος;»[4].

      Ἕνα μεγάλο λοιπὸν τραῦμα, μία μεγάλη πληγὴ στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἕνα μεγάλο σχίσμα, τὸ Ἡμερολογιακὸ παραμένει ἀθεράπευτο ἐπὶ ἕνα σχεδὸν αἰώνα. Καὶ στὸ παρελθὸν ἔγιναν λάθη καὶ ἐλήφθησαν ἐσφαλμένες ἀποφάσεις, ποὺ διορθώνονταν ὅμως σύντομα ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὰ προκάλεσαν κατὰ τὴν ἀξιωματικὴ ρήση «ὁ τρώσας καὶ ἰάσεται», ἢ ἂν δὲν ἦταν δυνατὴ ἡ θεραπεία λόγῳ ἀλλαγῆς τῶν ἱστορικῶν δεδομένων, τουλάχιστον ζητοῦσαν συγγνώμη οἱ ἐπίγονοι καὶ ἀπόγονοι αὐτῶν ποὺ προκάλεσαν ἱστορικὲς καταστροφὲς ἢ ἔλαβαν ἄδικες ἀποφάσεις. Ἀκόμη καὶ ὁ ἀμετανόητος Παπισμὸς ζητάει συγγνώμη γιὰ τὶς σταυροφορίες καὶ τὰ ἐγκλήματα τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης, καὶ ἡ σημερινὴ μεταχιτλερικὴ Γερμανία, μᾶλλον καὶ αὐτὴ ἀμετανόητη καὶ αὐταρχική, ζητάει μὲ τοὺς ἐκπροσώπους της συγγνώμη γιὰ τὰ ἐγκλήματα τοῦ Ναζισμοῦ. Ὑπενθυμίζουμε ὅτι ὅταν ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινούπολης ἦταν ὄντως Ἁγία καὶ Μεγάλη, σύντομα ἐπενέβαινε καὶ διόρθωνε λάθη καὶ σχίσματα, ποὺ προκλήθηκαν ἀπὸ ἐμπάθειες καὶ κακογνωμίες πατριαρχῶν καὶ ψευδοσυνόδων. Ποιός δὲν συγκινεῖται ἀπὸ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου καὶ τὴν ἀνακομιδὴ τῶν Λειψάνων του, ποὺ ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησίας μας στὶς 27 Ἰανουαρίου κάθε χρόνο; Ὁ μέγας Ἅγιος δὲν ἐπέτρεπε τὴν μετακίνηση τῆς σοροῦ του, πρὶν νὰ ζητήσει συγγνώμη ὁ αὐτοκράτωρ Θεοδόσιος, γιὰ ὅσους διωγμοὺς ὑπέστη ὁ ἴδιος καὶ ὅσοι τοῦ ἔμειναν πιστοί, ποὺ ἔκοψαν κάθε δεσμὸ μὲ τὴν ἐπίσημη ἐκκλησία καὶ χαρακτηρίσθηκαν ὡς «Σχίσμα τῶν Ἰωαννιτῶν». Καὶ μόνον ὅταν μὲ γραπτὴ ἐπιστολή, ποὺ ἔβαλε πάνω στὸ μνῆμά του, ταπεινὰ καὶ εἰρηνικά, ὁ αὐτοκράτωρ ζήτησε συγγνώμη μὲ προτροπὴ καὶ τοῦ πατριάρχου Ἁγίου Πρόκλου, ἐπέτρεψε ὁ Ἅγιος νὰ γίνει ἡ ἀνακομιδὴ τοῦ Λειψάνου του καὶ ἡ θριαμβευτική του ἐπανενθρόνιση στὴν Κωνσταντινούπολη, μὲ τὴν ὁποία ἔληξε καὶ τὸ λεγόμενο «Σχίσμα τῶν Ἰωαννιτῶν». Παραλείπουμε πάμπολλες ἄλλες διορθώσεις καὶ θεραπεῖες σχισμάτων καὶ διαιρέσεων ἀπὸ τὴν ὄντως τότε Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Τὸ ἴδιο πρέπει νὰ πράξει καὶ τώρα, γιὰ νὰ ἀνταποκριθεῖ στὸν ἱστορικό της ρόλο, καὶ νὰ κρατήσει ἀκέραια τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ἐκτίμηση τῶν Ὀρθοδόξων.

  1. Ἀντὶ νὰ θεραπεύσουν τὸ Ἡμερολογιακὸ σχίσμα προκαλοῦν ἄλλο, τὸ Οὐκρανικό

      Δυστυχῶς ὅμως, ἀντὶ νὰ θεραπεύσει τὰ τραύματα καὶ τὶς πληγὲς ποὺ προκάλεσε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ προκαλεῖ ἡ ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση τοῦ 1924, νὰ ἀποκαταστήσει σὲ πανορθόδοξο ἐπίπεδο τὴν ἑορτολογικὴ ἑνότητα, καὶ σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο νὰ ἐπανέλθουν ἡ ἑνότητα καὶ ἡ εἰρήνη, νὰ παύσουν ἡ διαίρεση καὶ τὸ σχίσμα μεταξὺ Παλαιοημερολογιτῶν καὶ Νεοημερολογιτῶν, τώρα προκαλεῖ καινούργιο σχίσμα στὴν Οὐκρανία μὲ τὴν αὐθαίρετη, ἀντικανονική, μονομερῆ, ἀντισυνοδική, πραξικοπηματικὴ χορήγηση αὐτοκεφαλίας σὲ δύο σχισματικὲς μερίδες Ὀρθοδόξων, πρᾶγμα ποὺ δὲν τὸ ἐζήτησε οὔτε τὸ ἐπιθυμεῖ ἡ κανονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἐπαναλαμβάνονται οἱ ἴδιες ἀντικανονικὲς καὶ ἀντισυνοδικὲς ἐκτροπὲς καὶ πρακτικὲς ποὺ ὁδήγησαν στὶς ἡμερολογιακὲς διαιρέσεις. Κρατικὲς καὶ πολιτικές ἐπεμβάσεις καὶ πιέσεις ἀπὸ τὴν παπικὴ καὶ προτεσταντικὴ Δύση, μονομερεῖς ἀποφάσεις τῆς Κωνσταντινούπολης, ὅπως τότε, χωρὶς πανορθόδοξη συναίνεση, μὲ διαφαινόμενη μάλιστα ἀντίθεση τῆς πλειονότητας τῶν τοπικῶν ἐκκλησιῶν, ὅπως τότε, καὶ πρὸ παντὸς βεβαιωμένος κίνδυνος συγκρούσεων καὶ ταραχῶν ἐπισκόπων πρὸς πατριάρχας καὶ μητροπολίτας, κληρικῶν καὶ μοναχῶν πρὸς ἐπισκόπους καὶ ἡγουμένους, καὶ εὐλαβῶν λαϊκῶν ἀπογοητευμένων, ταλαιπωρουμένων καὶ ἀμφιβαλλόντων γιὰ τὴν σωτηρία τους, ὅπως τότε. Ἐπειδὴ μάλιστα ἡ νέα ἑτεροκέφαλη ἐκκλησία, μὲ τὴν σύμπραξη τῶν κρατικῶν ἀρχῶν, θὰ διεκδικήσει ναούς, μοναστήρια καὶ σεβάσματα τῆς κανονικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ὅλοι ἐπισημαίνουν ὅτι θὰ ὑπάρξουν συγκρούσεις μεταξὺ κατεχόντων καὶ διεκδικούντων, ποὺ θὰ φθάσουν μέχρι τὶς αἱματοχυσίες. Ἔκαναν σύνθημα καὶ λάβαρο οἱ Οἰκουμενιστὲς τὴν ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν, τὸ «ἵνα πάντες ἓν ὦσι», καὶ τὸ ἀκυρώνουν στὴν πράξη, ἀφοῦ διαιροῦν καὶ διασποῦν τὸ ἴδιο τους τὸ σπίτι, τοὺς Ὀρθοδόξους. Δὲν περιμένουν δικαιολογημένα νὰ ἀκούσουν τὸ γνωστό «Ἰατρὲ θεράπευσον σεαυτόν»; Στὰ πλαίσια τοῦ οἰκολογικοῦ κινήματος θέλουν νὰ σώσουν τὰ ζῶα, τὰ δένδρα, τὴν κτίση ἀπὸ τὴν οἰκολογικὴ καταστροφή, λησμονοῦντες ὅτι ἔργο τους μέσα στὴν Ἐκκλησία εἶναι νὰ σώσουν τὸν ἄνθρωπο, τὸν βασιλέα τῆς κτίσεως, ἀπὸ τὸ κακὸ καὶ τὴν ἁμαρτία, στὰ ὁποῖα οἱ ἴδιοι τὸν ὠθοῦν μὲ τὰ σκάνδαλα, τὶς αἱρέσεις, τὰ σχίσματα, τὴν ἐκκοσμίκευση, τὴν τρυφηλὴ ζωή, τὴν συμπόρευση μὲ τοὺς ἄρχοντες τοῦ αἰῶνος τούτου. Ἂν ὅμως καὶ μία ψυχὴ ἀξίζει, ὅσο ἀξίζει ὅλος ὁ κόσμος κατὰ τὴν ἀψευδῆ τοῦ Κυρίου διδασκαλία[5], ἀναλογίζονται στὴν πνευματικὴ οἰκολογία πόσους κόσμους καταστρέφουν μὲ τὰ σχίσματα καὶ τὶς διαιρέσεις;

      Κοντὸς ψαλμός, ἀλληλούϊα. Ἡ μεταλλαγμένη Κωνσταντινούπολη τῶν Οἰκουμενιστῶν, γιὰ νὰ ξαναγίνει ὄντως Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἐκκλησία, ὅπως ἦταν μέχρι τὸ τέλος τοῦ 19ου αἰῶνος, πρέπει νὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν πρωτειομανία, τὶς ὀλέθριες ἀποφάσεις τοῦ Κολυμπαρίου, νὰ θεραπεύσει τὰ τραύματα τοῦ Ἡμερολογίου καί, ἔστω καὶ τὴν τελευταία στιγμή, νὰ ἀποφύγει νὰ προκαλέσει νέο σχίσμα, τὸ ὁποῖο ἀπὸ τὴν Οὐκρανία θὰ ἐπεκταθεῖ εἰς ὁλόκληρη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὅσοι ἀγαποῦμε τὴν Κωνσταντινούπολη τῶν αἰώνων εὐχόμαστε καὶ προσευχόμαστε ἐκτενῶς.


[1]. Βλ. ἐνδεικτικὰ τὴν μελέτη μας «Ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία στὸν Οἰκουμενισμό. Ἡ μεγάλη ἀνατροπὴ τοῦ 20οῦ αἰώνα», στὸ βιβλίο μας: Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος. Πρέπει νὰ ἐλπίζουμε ἢ νὰ ἀνησυχοῦμε; Θεσσαλονίκη 2016, σελ. 15-48. Ἐπίσης Μοναχοῦ Σεραφειμ, «Ἡ Μασονία καὶ οἱ Πατριάρχες»,Θεοδρομία 15 (2013) 513-530, 16 (2014) 127-144. Τοῦ αὐτοῦ, «Στοιχεῖα ἐπιδράσεως τῆς Μασονίας στὸν πρώϊμο ἑλληνικὸ Οἰκουμενισμό»,Θεοδρομία 19 (2017) 568-589, 20 (2018) 101-116.
[2]. Περὶ ὅλων αὐτῶν βλ. εἰς Πρωτοπρεσβύτερος Θεοδωροσ Ζησησ, Ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος ὡς ἀγωνιστὴς τῆς Ὀρθοδοξίας. Μὲ ἀναφορὲς στὴν ἐπικαιρότητα, Ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2014, σελ. 80-101.
[3]. Ἀρχιμ. Γαβριηλ Διονυσιατης, «Τὸ Ἡμερολογιακὸν Ζήτημα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἑλλάδος», εἰς Τὸ Ἡμερολογιακὸν Ζήτημα (Μικρὰ σημβολὴ εἰς τὴν ἐπίλυσίν του), Ἐκδ. «Ὀρθοδόξου Τύπου», Ἀθῆναι 2004, σελ. 18-19.
[4]. Δημοσιεύθηκε καὶ στὴν Θεοδρομία 18 (2016) 264-291.
[5]. Μάρκ. 8, 36: «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;».

Πηγή: https://www.katanixis.gr/2018/11/blog-post_91.html

Οκτώβριος 17, 2018

Romfea.gr: ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Όταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναγνώριζε την καθαίρεση του Φιλάρετου!

Του Αιμίλιου Πολυγένη


Την Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας, εξέδωσε ανακοίνωση ότι διακόπτει την ευχαριστιακή κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Εντός του μακροσκελούς ανακοινωθέντος η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρωσίας, αναφέρεται και σε μια επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου προς τον μακαριστό Πατριάρχη Μόσχας Αλέξιο Β΄, σχετικά με την απόφαση καθαίρεσης του Μητροπολίτη Φιλάρετου Ντενισένκο.

Το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Romfea.gr μετά από έρευνα που έκανε, εξασφάλισε και φέρνει αποκλειστικά στην δημοσιότητα την επιστολή του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης στην επίστολή του, μεταξύ άλλων τονίζει ότι «η καθ’ ημάς Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία αναγνωρίζουσα εις το ακέραιον την επί του θέματος αποκλειστική αμοδιότητα της υφ’ Υμάς Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ρωσσίας αποδέχεται τα Συνοδικώς αποφασισθέντα περί του εν λόγω (Φιλάρετο), μη επιθυμούσα το παράπαν ίνα παρέξη οιανδήτινα δυσχέρειαν εις την καθ΄ Υμάς αδελφήν Εκκλησίαν.»

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΣΧΕΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ:

[ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ]

Πηγή: http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/24406-apokleistiko-otan-o-oikoumenikos-patriarxis-anagnorize-tin-kathairesi-tou-filaretou

© 2019 ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG   Φιλοξενείται από Blogs.sch.gr
Top