ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG

Ιανουάριος 19, 2018

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΒΥΔΟΥ ΓΙΑ ΤΗ «ΣΥΝΟΔΟ» ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Φωτ.: opaidagogos.blogspot.com

 

Απάντηση στο κείμενο του Επισκόπου Αβύδου κ. Κυρίλλου με τίτλο: «Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Κρήτης: Νέα Εκκλησιολογία η Πιστότητα στην Παράδοση;» που δημοσιεύθηκε στην Romfea.gr, δίνει με κείμενό του ο Εκπαιδευτικός Νικόλαος Μάννης.

Για να διαβάσετε την απάντηση πατήστε: ΕΔΩ

Το κείμενο του Επισκόπου Αβύδου: ΕΔΩ

Πηγή: http://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/19475-apantisi-sto-keimeno-tou-episkopou-abudou-gia-tin-sunodo-tis-kritis

Ιανουάριος 15, 2018

ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΙΓΙΟ ΣΤΙΣ 21 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2018

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ,

Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΧΑΝΕΤΑΙ!

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ ΞΕΠΟΥΛΙΕΤΑΙ!

ΑΙΓΙΩΤΙΣΣΕΣ ΚΑΙ ΑΙΓΙΩΤΕΣ,

ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΑΤΕ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΕΛΑΤΕ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΜΑΣ!

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΒΡΟΝΤΟΦΩΝΑΞΟΥΜΕ

 ΕΝΑ ΒΡΟΝΤΕΡΟ ΟΧΙ!

_______Οι άθεοι και συγχρόνως αθεόφοβοι, αυτοί δηλ. που σήμερα κυβερνάνε τη Χώρα μας, αποτόλμησαν να χαρακτηρίσουν ως «Χρυσαυγίτες» όσους τολμούν να αντιταχθούν στην παράδοση της Μακεδονίας μας στό κρατίδιο των Σκοπίων! Οι ΑΔΙΑΝΤΡΟΠΟΙ! Οι ΞΕΦΤΥΛΙΣΜΕΝΟΙ! Οι εν δυνάμει ΠΡΟΔΟΤΕΣ!  Έτσι, δυστυχώς, θέλησαν να αποδυναμώσουν εμάς τους παράγοντες της Μητρός Εκκλησίας, όταν φωνάζουμε για την ελληνικότητα της Μακεδονίας!

_______Ευτυχώς ο αριστερός κ. Μίκης Θεοδωράκης τούς έδωσε μια αποστομωτική απάντηση! Πήρε στα χέρια του μια πατσαβούρα και τους την έτριψε στα μούτρα:

«‘Οταν φοβάσαι να πείς ότι αγαπάς την πατρίδα σου  και όταν- ακόμη χειρότερα- την ξεπουλάς, αυτό είναι ραγιαδισμός. Όταν δεν φοβάσαι να πείς ότι την αγαπάς και έχεις το θάρρος  να το βροντοφωνάξεις, αυτό δεν είναι εθνικισμός, ΕΙΝΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ»!

______Ελάτε, λοιπόν, κοντά μας, την προσεχή Κυριακή 21 Ιανουαρίου για να βροντοφωνάξουμε όλοι μαζί με μια φωνή: ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ.

Αίγιον, 15 Ιανουαρίου 2018

+ ο  ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

**************************

EΘΕΣΑΜΕ ΣΕ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΦΥΛΛΑΔΙΟ.

ΑΝΑΖΗΤΕΙΣΤΕ ΤΟ!

http://mkka.blogspot.gr/2018/01/blog-post_15.html

22 Ορθόδοξα Χριστιανικά Σωματεία Θεσσαλονίκης χαιρετίζουν και συμμετέχουν στο συλλαλητήριο την Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2018

«ΕΣΤΙΝ ΟΥΝ ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»
(Στράβων)

Τὰ 22 Ὀρθόδοξα Χριστιανικὰ Σωματεῖα τῆς Θεσσαλονίκης χαιρετίζουμε ἔνθερμα καὶ συμμετέχουμε μαζικὰ καὶ ἀγωνιστικὰ στὸ συλλαλητήριο τὴν Κυριακὴ 21 Ἰανουαρίου 2018 στὶς 2:00 μ.μ. στὸν Λευκὸ Πύργο.

Καλοῦμε ὅλους τους Ἕλληνες νὰ ὑψώσουμε μαζὶ φωνὴ διαμαρτυρίας:

* Κανεὶς δὲν δικαιοῦται νὰ διαστρεβλώνει οὔτε σημεῖο τῆς ἔνδοξης ἱστορίας μας.

* Τὸ ὄνομά μας εἶναι ἡ ψυχή μας!

* Δὲν τὸ διαπραγματευόμαστε!

* Δὲν τὸ ἐκχωροῦμε σὲ κανέναν!

* Δὲν τὸ προδίδουμε!

* Δὲν δεχόμαστε καμία ὀνομασία ποὺ νὰ περιέχει τὸν ὄρο Μακεδονία!

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ

ΟΛΟΙ στὸ συλλαλητήριο!

Νὰ μὴ λείψει ΚΑΝΕΙΣ!

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

syntonistiko20@gmail.com

http://aktines.blogspot.gr/2018/01/22-21-2018.html#more

Ιανουάριος 10, 2018

ΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ κ.λπ.

Με την άδεια τοῦ αγαπητοῦ αδελφοῦ Νικολάου Α. Ζουρνατζόγλου δημοσιεύεται το παρόν άρθρο.

8. Για τα Σκόπια, οι δηλώσεις του Αγίου ήταν επίσης κατηγορηματικές. Επιλέγονται τυχαία δύο ξεχωριστές μαρτυρίες με το ίδιο νόημα:

α)   Σὲ σχετικὴ ἐρώτηση, ὁ Άγιος εἶπε χαρακτηριστικά: «Δὲν ὑπάρχει κίνδυνος ἀπὸ ᾽κεῖ [ἐνν. τὰ Σκόπια]. Τὸ κρατίδιο αὐτὸ ἀρχικὰ θὰ ἀναγνωριστεῖ καὶ ἀργότερα θὰ διαλυθεῖ.» [Μαρτυρία κ. Ματζουράτου Ευάγγελου, Ὑποστράτηγου ἐ.ἀ., Ἀττική] (Βιβλίο «Μαρτυρίες Προσκυνητῶν», Τόμος Β΄, 2η Έκδοση, Σελ. 379).

β)   Ἐπίσης: «Τὰ Σκόπια ἔχουν θεμέλιο ἀπὸ λουκούμια, καὶ θὰ διαλυθοῦν.» [Ὁ Άγιος ἀπευθυνόμενος στὸ Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Ξάνθης, κ. Παντελεήμονα, τὴν ἄνοιξη τοῦ 1993.] (Βιβλίο «Μαρτυρίες Προσκυνητῶν», Τόμος Β΄, 2η Έκδοση, Σελ. 380).

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ (Σελ. 451)

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ – ΣΧΟΛΙΑ:

α)      Ἡ γενικότερη κατάσταση ποὺ βιώνουμε διεθνῶς εἶναι κατὰ βάση πνευματική, καὶ ὡς τέτοια θὰ ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπίζεται.

Θὰ λειτουργήσουν οἱ πνευματικοὶ νόμοι πρὸς πάσα κατεύθυνση (ἀρχὴ ὠδίνων).

β)      Ὅπως ἔχει χαρακτηριστικὰ εἰπωθεῖ, ἅγιοι σὰν τὸν Άγιο Παΐσιο ἐμφανίζονται μιὰ φορὰ στὰ χίλια χρόνια.

Συγκεκριμένα, ὁ Άγιος Πορφύριος εἶχε πεῖ χαρακτηριστικὰ στὸν Καθηγητὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Γραμματικάκη Ἰωάννη (ο οποίος με ενημέρωσε προσωπικά), ὅτι ἅγιοι σὰν τὸ Γέροντα Παΐσιο ἐμφανίζονται κάθε ἑξακόσια χρόνια!

γ)      Ὁ Άγιος Παΐσιος εἶναι ὁ μόνος ποὺ μίλησε συστηματικὰ γιὰ τὰ πάντα σχεδόν, μὲ σκοπὸ νὰ μᾶς ἀφυπνίσει, ὥστε νὰ ἐνισχυθοῦμε στὴν πίστη καὶ στὸν ἀγώνα μπροστὰ στὰ ἐπερχόμενα γεγονότα.

Πέρα ἀπὸ ὁτιδήποτε ἄλλο, ἡ ἐμμονή του ἀλλὰ καὶ ὁ κατηγορηματικὸς τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο μίλησε γιὰ τὰ ἐθνικὰ θέματα πρέπει τουλάχιστον νὰ μᾶς προβληματίζουν˙ οἱ δὲ ἀπόψεις του καθαυτὲς θὰ πρέπει νὰ λαμβάνονται σοβαρὰ ὑπόψη καὶ νὰ μᾶς προετοιμάζουν γιὰ ὅ,τι θὰ ἐπακολουθήσει.

δ)      Ἔχουμε πάντα κατὰ νοῦ ὅτι πάνω ἀπ᾽ ὅλα βρίσκεται ὁ Ἅγιος Τριαδικὸς Θεός. Καὶ ὅτι μὲ τὴ δική μας προσευχὴ καὶ τὶς μεσιτεῖες τῆς Θεοτόκου, τοῦ Αγίου Παϊσίου καὶ τῶν ἁγίων, ἡ πορεία τῶν ἐξελίξεων μπορεῖ νὰ ἀλλάξει, ὅπως τόσες φορὲς ἔγινε στὸ παρελθόν, ἀκόμη καὶ μὲ τὸν ἴδιο τὸν Άγιο Παΐσιο.

ε)      Κατὰ τὴν προσωπική μου ἐκτίμηση ἀλλὰ καὶ σύμφωνα μὲ τὶς θέσεις ἄλλων, σύγχρονων Γερόντων, μπορεῖ νὰ μᾶς γονατίσουν, ὡστόσο δὲ θὰ μᾶς ἐκμηδενίσουν.

στ)   Ἡ Κύπρος θὰ ἐλευθερωθεῖ, ἐνῶ θὰ πραγματοποιηθεῖ καὶ ἡ ἐνσωμάτωση τῆς Β. Ἠπείρου στὴ μητέρα πατρίδα.

Ἐπίσης, θὰ ἐπέλθει ἡ διάλυση τῆς FYROM καὶ ἡ προσάρτηση ἑνὸς μεγάλου τμήματός της στὴ χώρα μας.

Ὅλα αὐτὰ θὰ πραγματοποιηθοῦν μετὰ τὴν ὁλοκλήρωση τῆς Β´ Φάσης (ἐθνικὰ γεγονότα).

Ὁ Χριστὸς νὰ μᾶς δίνει φώτιση.
Μὲ πολὺ πόνο καὶ ἀγάπη Χριστοῦ,

Νικόλαος Α. Ζουρνατζόγλου
Εκδότης – Συγγραφέας

 

Αποσπάσπάσματα από το βιβλίο:
Τόμος Α΄  –  7η Έκδοση

Μαρτυρίες Προσκυνητών
Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
1924-1994
Σελ. 425 & 451

Νικολάου Α. Ζουρνατζόγλου
Επισμηναγού ε.α.
Μέλους Αεροπορικής Ακαδημίας
Εκδότης – Συγγραφέας

Ιανουάριος 2, 2018

ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ;

Πολλοί Ιεράρχαι τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος, ακόμη και μερικοί από τους αντιπαπικούς και αντιοικουμενιστάς επισκόπους, πρεσβεύουν ότι η αλλαγή τοῦ ημερολογίου οφείλεται σε αστρονομικούς λόγους και ότι οι αδελφοί τοῦ πατρίου εορτολογίου προκάλεσαν σχίσμα στην Εκκλησία, κάτι το οποίο δεν είναι αληθές. Προκειμένου οι επίσκοποί μας να γνωρίσουν εις βάθος την παναίρεση τοῦ Οικουμενισμοῦ, την αιτία τοῦ ημερολογιακοῦ σχίσματος και ποιοί το δημιούργησαν, είναι ανάγκη να μελετήσουν ιστορικά στοιχεῖα για το θέμα αυτό.

Πρέπει να τονισθεῖ ότι εκτός από την αλλαγή τοῦ ημερολογίου, υπάρχουν και άλλες εκκλησιαστικές παραβάσεις τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος τις οποῖες απέρριψαν ως αίρεση οι πιστοί που διέκοψαν την εκκλησιαστική κοινωνία μαζί Της. Μία απ’ αυτές είναι η τέλεση μικτῶν γάμων την οποία η Εκκλησία τῆς Ελλάδος επέβαλλε να εφαρμόζεται, αρνούμενη την Ορθοδοξία και συμβάλλοντας στην δημιουργία τῆς πανθρησκείας τοῦ Αντιχρίστου. Οι μικτοί γάμοι άρχισαν να εφαρμόζονται στην Εκκλησία τῆς Ελλάδος από το δεύτερο ήμισυ τοῦ 19ου αιῶνος, αρκετά χρόνια προ τοῦ Σχίσματος τοῦ 1924. Όμως στους εν Ελλάδι αδελφούς μας τοῦ παλαιοῦ ημερολογίου η τέλεση μικτῶν γάμων απαγορεύεται, συνεχίζοντας την Ορθόδοξη Παράδοση (72ος Ιερος Κανών τῆς Πενθέκτης Οικουμενικῆς Συνόδου κ.λπ.). Επομένως, ο ισχυρισμός πολλῶν επισκόπων, θεολόγων κ.λπ. ότι «με τους παλαιοημερολογίτες έχουμε την ίδια πίστη», δεν ευσταθεῖ καθόλου.

Με το πολύ σοβαρό θέμα τῶν μικτῶν γάμων θα ασχοληθοῦμε συν Θεῶ άλλη φορά.

Σχετικά με το ημερολογιακό ζήτημα αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια μερικά σημαντικά ιστορικά στοιχεῖα προ τοῦ 1924 που παραθέτει ο Καθηγητής κ. Δημήτριος Χατζηνικολάου στο άρθρο του «Τήν 10-3-1924 ο ρθόδοξοι γνώριζον τι τό νέον ορτολόγιον θιγε τά δόγματα τς κκλησίας».  

«…ἀπό τό 1582 καί ἐντεῦθεν εἶναι γνωστόν ὅτι οἱ παπικοί καί οἱ ἑνωτικοί «ὀρθόδοξοι» (οἱ σημερινοί Οἰκουμενισταί, δηλαδή) ἐπεδίωκον ἀνέκαθεν τήν ἐπιβολήν τοῦ ν.ἑ. εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὡς τό «πρῶτον βῆμα» διά τήν εἰς τόν Παπισμόν ὑποταγήν της, πού ἐθεωρεῖτο ἀνέκαθεν ὡς τό πρῶτον στάδιον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. … Τά κείμενα πού παραθέτω, μικρόν μόνον δεῖγμα ἀπό τά πολλά πού ὑπάρχουν, φανερώνουν ἐπίσης ὅτι ἡ ἐπιβολή τοῦ ν.ἑ. ἀνεμένετο νά προκαλέσῃ σχίσμα εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, θίγοντας ἔτσι τό δόγμα τῆς ἑνότητός της.

Πρῶτον, εἰς τήν γνωστήν ἐπιστολήν τοῦ Πατριάρχου Ἱερεμίου Β’ τοῦ Τρανοῦ πρός τόν πρίγκηπα τῆς Βενετίας Νικόλαον Νταπόντε τό ἔτος 1583, διαβάζουμε ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἠρνήθη νά ἐνδώσῃ εἰς τάς ἀξιώσεις τοῦ «πάπα» διά τήν ἀποδοχήν τοῦ ν.ἑ., διαβλέπουσα τά «σα σκάνδαλα χουσι γενέσθαι διά τά νέα τατα ρολόγια», καθώς καί τήν σύγχυσιν καί «τό παγκόσμιον σκάνδαλον τν κουομένων δέκα μερν» (Ἰωάννου Βελούδου, Χρυσόβουλλα καί Γράμματα τν Οκουμενικν Πατριαρχν, Φοῖνιξ, Βενετία 1893, σελ. 12-19). Ἀξίζει νά σημειωθῇ ὅτι αὐτό πού χαρακτηρίζεται εἰς τήν ἐπιστολήν ὡς «παγκόσμιον σκάνδαλον» δέν εἶναι μόνον ἡ ἀλλαγή τοῦ Πασχαλίου, πού συνεπάγεται ἡ υἱοθέτησις τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου, …, ἀλλά ἡ ἀφαίρεσις τῶν 10 ἡμερῶν ἀπό τό Ἰουλιανόν ἡμερολόγιον.

Δεύτερον, εἰς τήν Ἐκκλησιαστικήν Ἱστορίαν τοῦ Μελετίου, Μητροπολίτου Ἀθηνῶν, Γ’ Τόμος, Βιέννη 1784, σελ. 402 (http://invenio.lib.auth.gr/record/125916 ), διαβάζουμε τά ἑξῆς: «Πατριαρχεύοντος τότε το ερεμίου σύνοδος Μητροπολιτν συνήχθη ν Κωνσταντινουπόλει τ αφπγ’. πιδημήσαντος καί Σιλβέστρου το λεξανδρείας, τις κατακρίνασα τό καινοτομηθέν πό Γρηγορίου το Ρώμης Καλενδάριον, δέν τό δέχθη, κατά τήν ατησιν τν Λατίνων». Ἀξίζει καί πάλι νά σημειωθῇ ὅτι ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος τοῦ 1583 δέν ξεχώρισε καί ἀπέρριψε μόνον τήν ἀλλαγήν τοῦ Πασχαλίου, ἀλλά ὁλόκληρον τό «Καλενδάριον» τοῦ «πάπα».

Τρίτον, εἰς τό βιβλίον τοῦ ἀγωνιστοῦ Κοσμᾶ Φλαμιάτου Φωνή ρθόδοξος καί Σπουδαία ες νακάλυψιν τς κατά τν ρθοδόξων πιβουλς, Ἀθῆναι 1849, σελ. 100, διαβάζουμε τά ἑξῆς γιά τόν Παπισμόν: «Διά δέ τήν κατάργησιν πάλιν τν καθ’ μς ορτασίμων καί πανηγυρικν μερν, κτός τς Κυριακς, πενόησε καί νεργε πολλά λλα σκάνδαλα. Πρτον μέν νεργε πολυτρόπως να εσάξ διά νόμου ες τά ρθόδοξα Κράτη, τό νέον λεγόμενον τος τς Δύσεως, καθ’ ατοί προτρέχουσι 12 μέρας, στε ταν μες χωμεν πρώτην το μηνός, ατοί μετρσι 13. Δι’ ατς τς καινοτομίας λπίζει να συγχύσ καί νατρέψ τάς ορτασίμους μέρας καί εσάξ καί λλους νεωτερισμούς». Βλέπομεν καί πάλιν ὅτι κατακριτέα δέν ἦτο μόνον ἡ ἀλλαγή τοῦ Πασχαλίου, ἀλλά καί κάθε διόρθωσις τοῦ Ἰουλιανοῦ. Ἀκόμη πιό σπουδαῖον εἶναι τό γεγονός ὅτι ὁ Κοσμᾶς Φλαμιάτης δέν ἔγραφε μόνον βιβλία, ἀλλά ἦτο δημοδιδάσκαλος τοῦ γένους καί περιήρχετο τήν Ἑλλάδα διδάσκων τόν λαόν νά προφυλάσσεται ἀπό τά ξενόφερτα δόγματα καί ἔθιμα (http://www.inkefalonia.gr/koinonia/51088-kosmas-flamiatos-enas-dimodidaskalos-tou-genous-apo-ta-poulata). Αὐτό σημαίνει ὅτι τοὐλάχιστον ἀπό τόν 19ον αἰῶνα ἀκόμη καί οἱ ἁπλοῖ Ἕλληνες χωρικοί ἐγνώριζεν ὅτι ὁ σκοπός τοῦ ν.ἑ. ἦτο ὁ «ἐκφραγκισμός» των! Ὅσοι λέγουν τό ἀντίθετον ψεύδονται.

Τέταρτον, εἰς τό δημοσιογραφικόν ὄργανον τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου «Ἐκκλησιαστική Ἀλήθεια» τῆς 24/11/1895 (σελ. 312-314), διαβάζουμε τά ἑξῆς: « πότομος λοιπόν λλαγή το μερολογίου, θά σοδυνάμει ες τά μματα το λαο πρός πόπειραν τροποποιήσεως τς πίστεως τν Πατέρων του, πρός ατόχρημα κφραγκισμόν»! Βλέπομεν ἐδῶ τήν ἐπίσημον μαρτυρίαν ὅτι τό 1895 ὁ λαός ἐγνώριζεν ὅτι ὁ σκοπός τοῦ ν.ἑ. ἦτο ὁ «ἐκφραγκισμός» τῶν Ὀρθοδόξων! Ὅσοι ἰσχυρίζονται τό ἀντίθετον ψεύδονται ἀσυστόλως.

Πέμπτον, εἰς τήν ἐφημερίδα «Ἐμπρός»     τῆς 15 Μαρτίου 1899, ὁ Μελέτιος Α. Χρυσοχοΐδης γράφει: «Τ ζήτημα τς φομοιώσεως τν μερολογίων ουλιανο κα Γρηγοριανο περ το ποίου γίνεται λόγος κατ τς μέρας ταύτας εναι σον τ ζητήματι τς νώσεως τν δύω κκλησιν» (Ν. Μάννη, λληνική σπίς κατά το Γρηγοριανο μερολογίου: Τό μερολογιακό Ζήτημα στήν ρθόδοξη νατολή κατά τά τη 1581-1901, Ἀθήνα 2016, σελ. 257-263). Πόσον πιό ξεκάθαρα θά ἠδύνατο ἄραγε νά γραφῇ ὅτι ἡ εἰσαγωγή τοῦ ν.ἑ. ἐπεδιώκετο χάριν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;

Ἕκτον, ἡ Ἐγκύκλιος τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου τοῦ 1902 ἔθεσε τό ζήτημα τοῦ ν.ἑ. πρός τίς ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, προκειμένου νά ὑπάρξῃ προσέγγισις μέ «τάς δύο μεγάλας τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀναδενδράδας, τόν Καθολικισμόν καί τόν Προτεσταντισμόν». Ὁ Οἰκουμενισμός καί πάλιν τό ζητούμενον, λοιπόν! Βεβαίως, οἰ ἀρνητικές ἀπαντήσεις πολλῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν εἰς αὐτήν τήν Ἐγκύκλιον εἶχον ὡς ἀποτέλεσμα τήν Πατριαρχικήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1904, εἰς τήν ὁποίαν ἡ ἀφαίρεσις 13 ἡμερῶν ἀπό τό Ἰουλιανόν ἡμερολόγιον ἐχαρακτηρίσθη «ἀνόητος καί ἄσκοπος», ὑπ’ οὐδενός λόγου ἐπιβαλλομένη, οὔτε Ἐκκλησιαστικοῦ οὔτε Ἐπιστημονικοῦ! Καί πάλιν, δέν ἀπερρίφθη μόνον ἡ ἀλλαγή τοῦ Πασχαλίου ὡς «ἀνόητος καί ἄσκοπος», ἀλλά καί ἡ διόρθωσις τοῦ Ἰουλιανοῦ μέ τήν ἀφαίρεσιν 13 ἡμερῶν. Δυστυχῶς, τήν ὀρθήν αὐτήν θέσιν τῆς Ἐγκυκλίου τοῦ 1904 ἀνέτρεψεν ἐκ βάθρων ἡ ἄκρως οἰκουμενιστική Ἐγκύκλιος τοῦ 1920, ἡ ὁποία, ὅμως, ἐκρατήθη ἀρχικῶς μυστική ἀπό τόν λαόν.

Ἕβδομον, εἰς ἄρθρον τοῦ Καθηγητοῦ τῆς Θεολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Γρηγορίου Παπαμιχαήλ μέ τίτλον «Ἐπί τῆς Ἡμερολογιακῆς Μεταρρυθμίσεως», διαβάζουμε τά ἑξῆς σημαντικά: « πό το Πάπα Γρηγορίου το ΙΓ’ τ 1582 πενεχθεσα μερολογιακή μεταρρύθμισις νέκαθεν μλλον εθύς μέσως θεωρήθη ν τ ρθοδόξ νατολ ς κ α ι ν ο τ ο μ ί α   κ κ λ η σ ι α σ τ ι κ ή καί θ ρ η σ κ ε υ τ ι κ ή καί ς μία κ τν συνήθων τάσεων τς κρατούσης ν τ Δύσει κκλησιαστικς πολυταρχίας, τό νειρον τς ποίας ν καί στι καί σται πέκτασις τς πιρρος ατς πί τς ρθοδόξου νατολς. θεωρήθη, λλαις λέξεσι, νέα παπική κστρατεία κατά τς ν νατολ ρθοδοξίας. ς τοιαύτη θεωρηθεσα καί κτιμηθεσα καινοτομία ατη μέσως κατεδικάσθη πό τς κκλησίας Κων/πόλεως … δέ οσία το περί ο λόγος ζητήματος τούτου γκειται ν τ ποδοχ μή ‘τ ς  μ ι ς  π η γ ς   τ ς    κ κ λ η σ ι α σ τ ι κ ς   δ ι κ α ι ο δ ο σ ί α ς’, λλαις λέξεσιν, ν τ ποδοχ ποκρούσει το παπικο πρωτείου ν τ κκλησί το Χριστο. ρθς ρα κκλησία εροσολύμων πεφήνατο κατά τς καινοτομίας πί τ βάσει καθαρς δογματικν λόγων [σ.σ. ς τό κούσουν ατό σοι ξακολουθον νά γράφουν τι τό θέμα δέν εναι δογματικόν]. … κ πασν τούτων τν πισήμων γνωμν καί ποφάνσεων τν ρθοδόξων κκλησιν κ. Σοκολώφ συνάγει, τι αται ο μόνον κατά το Γρηγοριανο μερολογίου πεφάνθησαν, λλά καί κατά παντός οδετέρου ν γένει διωρθωμένου μερολογίου» (ἡ ἔμφασις εἰς τό πρωτότυπον, Πάνταινος, 1910, ἀρ. 39, σελ. 624-628, http://digital.lib.auth.gr/record/146308/files/5471_1.pdf). Ἀξίζει καί ἐδῶ νά σημειωθῇ ὅτι οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες δέν ἀπέρριπτον μόνον τήν ἀλλαγήν τοῦ Πασχαλίου, ὅπως μᾶς λέγουν πληθωρικῶς οἱ «νεο-αποτειχισμένοι», ἀλλά καί κάθε διόρθωσιν τοῦ Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου, ἡ ὁποία οὐσιαστικῶς θά ἐσήμαινε ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἦτο οὐραγός τῆς παπικῆς αἱρέσεως. Ἀξίζει ἐπίσης νά τονισθῇ τό γνωστόν γεγονός ὅτι τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἀπέρριψεν τό ν.ἑ. «ΕΠΙ Τῌ ΒΑΣΕΙ ΚΑΘΑΡΩΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΩΝ ΛΟΓΩΝ»!

Ὄγδοον, εἰς τό βιβλίον τοῦ Ἀνθίμου, Μητροπολίτου Βιζύης, μέ τίτλον «ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ», τό ὁποῖον ἐδημοσιεύθη τό 1922, ἤτοι δύο ἔτη πρό τῆς ἀλλαγῆς, διαβάζουμε τά ἑξῆς (βλ. σελ. 141 καί ἀλλαχοῦ): «τι διά το ζητήματος το μερολογίου, πιτυγχανομένης τς νοποιήσεως ατο, θέλει ναμφισβητήτως πιτελεσθ τό πρτον σπουδαον βμα πρός πίτευξιν τς μελετωμένης καί πό τν πραγμάτων πιτακτικς πιβαλλομένης Κοινωνίας τν κκλησιν». Τό κείμενον αὐτό, ἐν συνδυασμῷ μάλιστα μέ τήν κατά τό αὐτό ἔτος (1922) ἀναγνώρισιν τῶν Ἀγγλικανικῶν χειροτονιῶν ὑπό τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου (Β. Στεφανίδου, κκλησιαστική στορία: π’ ρχς Μέχρι Σήμερον, Ἐκδόσεις Παπαδημητρίου, Β’ Ἔκδοσις, Ἀθῆναι, 1959, σελ. 711), ἐφανέρωσεν εἰς πάντα ἐνδιαφερόμενον αὐτό πού ἐπιμελῶς ἀπεκρύβη μέ τήν μή διάδοσιν τῆς Ἐγκυκλίου τοῦ 1920, ἤτοι τόν οἰκουμενιστικόν οἶστρον πού ἐπεκράτει εἰς τά ἀνώτατα ἐπίπεδα τῆς Ἱεραρχίας ὀλίγον πρό τῆς ἡμερολογιακῆς μεταρρυθμίσεως, τήν ὁποίαν ἀνέκαθεν οἱ συνήγοροι τῶν Οἰκουμενιστῶν ἤθελαν νά παρουσιάσουν ὡς ἕν ἀστρονομικόν τάχα θέμα, μή ἁπτομένου τάχα τοῦ δόγματος καί ἀγνώστου τάχα εἰς τόν εὐσεβῆ λαόν!

Τά παραπάνω ἐξηγοῦν πλήρως γιατί ἀμέσως μετά τήν πραξικοπηματικήν ἐπιβολήν τοῦ ν.ἑ. ὁ εὐσεβής λαός ἐκραύγαζεν «μᾶς φράγκεψαν!» Τό γνωστόν, ἀλλά ψευδέστατον, ἐπιχείρημα τῶν συνηγόρων τῶν Οἰκουμενιστῶν, ὅτι ὁ λαός δῆθεν δέν ἐγνώριζεν τούς προεκτεθέντας δογματικούς λόγους πού ἐκρύπτοντο ὄπισθεν τοῦ ν.ἑ., ἐπειδή ὀλίγοι μόνον εἶχαν διαβάσει τέτοια βιβλία καί ἄρθρα μέχρι τό 1924, δέν εὐσταθεῖ ἐπιστημονικῶς. Διότι, πρῶτον, συμφώνως μέ τήν ἐπικρατοῦσαν θεωρίαν διαμορφώσεως προσδοκιῶν, τήν «θεωρίαν τῶν ὀρθολογικῶν προσδοκιῶν», ἀρκεῖ πολύ ὀλίγοι μόνον, οἱ εἰδήμονες, νά γνωρίζουν μίαν πληροφορίαν. Αὐτοί θά τήν διαδώσουν καί στούς ἁπλοϊκούς, συνήθως ἐπ’ ἀμοιβῇ, ἄν καί εἰς τήν προκειμένην περίπτωσιν ἡ ἀμοιβή πού ἀνεμένετο δέν ἦτο χρηματική καί δέν ἀνεμένετο ἀπό ἀνθρώπους, ἀλλ’ ἀπό τόν Θεόν. Διό καί πολλοί Ἁγιορεῖται Πατέρες ἐξῆλθον τότε τοῦ Ἄθωνος καί ἐδίδασκον τόν λαόν, ἐλειτούργουν κ.λπ. Δεύτερον, ὅπως προανεφέρθη, ὁ Κοσμᾶς Φλαμιάτης καί ἄλλοι ἀγωνισταί εἶχον πρό πολλοῦ καταγγείλει εἰς τόν Ἑλληνικόν λαόν τόν δόλιον σκοπόν τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ ν.ἑ. εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Τό ὡς ἄνω ψευδές ἐπιχείρημα χρησιμοποιεῖται κατά κόρον ἀκόμη καί σήμερον ὑπό τῶν Οἰκουμενιστῶν καί τῶν κρυπτο-οικουμενιστῶν, προκειμένου αὐτοί νά ἰσχυρισθοῦν ὅτι δῆθεν τό 1924 δέν ὑφίστατο λόγος ἀποτειχίσεως καί συνεπῶς νά συκοφαντήσουν τούς Ὀρθοδόξους τοῦ Πατρίου Ἑορτολογίου (π.ἑ.) ὡς σχισματικούς.

Συμπερασματικῶς, τό ν.ἑ. εἶναι αἵρεσις, πρῶτον διότι ἔγινε χάριν τῆς ἀδογματίστου ἑνώσεως μέ τόν «πάπαν» καί τούς Προτεστάντας, δηλαδή χάριν τῆς καταργήσεως τῆς Ὀρθοδοξίας, καί, δεύτερον, διότι ἀνεμένετο νά θίξῃ τό δόγμα τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καί τό ἔθιξε. Αὐτό δέν θά συνέβαινε ἄν, ἀντί τοῦ προαναφερθέντος οἰκουμενιστικοῦ οἴστρου, ἐπεκράτει τότε ἡ σύνεσις. Ὅπως κατέθεσαν ἀρκετοί Ἱερᾶρχαι εἰς τήν Σύνοδον τῆς 24-12-1923, ὁ εὐσεβής λαός ἀνθίστατο σθεναρῶς εἰς τήν εἰσαγωγήν τοῦ ν.ἑ. καί μέ δάκρυα παρεκάλει τούς ἐπισκόπους του νά μήν προβοῦν εἰς αὐτήν (Ἀρχιμ. Θ. Στράγγα, κκλησίας τς λλάδος στορία κ Πηγν ψευδν: 1817-1967, Τόμ. Β´, σελ. 1194-96). Εἰκάζω ὅτι αὐτοί, περιφρονοῦντες τίς παραπάνω μαρτυρίες, ἀπαντοῦσαν ὅτι «δέν πειράζει, τό θέμα δέν εἶναι δογματικόν»! Σήμερον, 94 ἔτη ἀργότερον, ὅταν τά ἴδια τά γεγονότα ἔχουν ἐπιβεβαιώσει, πέραν πάσης ἀμφιβολίας, ὅτι τό θέμα ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΩΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΝ, ὡς ἀρρήκτως συνδεδεμένον μέ τήν κήρυξιν καί τήν ἐπικράτησιν τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά καί ὡς ἡ αἰτία τοῦ σχίσματος τοῦ 1924, … οἱ περισσότεροι ἀπό τούς ἄλλους νεο-αποτειχισμένους ἐξακολουθοῦν νά διατείνωνται ὅτι δέν εἶναι, νά κρατοῦν τό ν.ἑ. καί ν’ ἀπευθύνουν τήν δεινήν συκοφαντίαν τοῦ «σχισματικοῦ» πρός τούς Ὀρθοδόξους τοῦ π.ἑ. Ὁποία διαστροφή τῆς ἀληθείας!»
(https://krufo-sxoleio.blogspot.gr/2017/06/10-3-1924.html)

Στοιχεῖα γύρω από το Σχίσμα τοῦ 1924 και μετά το Σχίσμα, που επίσης αποδεικνύουν την επίγνωση τοῦ λαού ότι η αλλαγή τοῦ ημερολογίου σήμανε το πρῶτο βήμα για την υποδούληση τῶν ορθοδόξων στην αιρετική Δύση, αναφέρονται σε άρθρα τοῦ ιστολογίου «Εν Τούτω Νίκα» με τίτλο ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΟΙ »ΠΡΩΤΟΙ» ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΤΑ ΕΝΩΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΩΝ; Παραθέτουμε τα εξῆς αποσπάσματα:

«Εν «προσφωνήσει» του εις το ψευδο-πανορθόδοξον συνέδριον (1923) ο Αμερικής Αλέξανδρος (τον οποίον ο Μεταξάκης διώρισε «αντιπρόσωπον» εις το συνέδριό του), ενθουσιώδως διηρωτάτο:

«Μήπως η εισαγωγή του νέου Πανορθοδόξου Ημερολογίου δεν είναι ο ΠΡΩΤΟΣ ΛΙΘΟΣ δια το οικοδόμημα της ενώσεως πασών των Εκκλησιών του Θεού

(https://www.scribd.com/document/46933045/%CE%A0%CE%A1%CE%91%CE%9A%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%91-%CE%9A%CE%91%CE%99-%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%A6%CE%91%CE%A3%CE%95%CE%99%CE%A3-%CE%A4%CE%9F%CE%A5-%CE%95%CE%9D-%CE%9A%CE%A9%CE%9D-%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%95%CE%99-%CE%A0%CE%91%CE%9D%CE%9F%CE%A1%CE%98%CE%9F%CE%94%CE%9F%CE%9E%CE%9F%CE%A5-%CE%A3%CE%A5%CE%9D%CE%95%CE%94%CE%A1%CE%99%CE%9F%CE%A5-10-5-8-6-1923).

Έγραφεν το περιοδικόν »ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ» Κων/πόλεως το 1923:

«Ο Αθηνών Χρυσόστ. Παπαδόπουλος εξέφρασε δια γράμματος θερμάς ευχαριστίας προς τον Μητροπ. Δυρραχίου Ιάκωβον, διότι εν τη αντιπροσωπεύσει της Εκκλησίας της Ελλάδος παρά τω Πανορθοδόξω Συνεδρίω σπουδαιοτάτην παρέσχε συμβολήν εις το έργον και την επιτυχία του σκοπού αυτού». Ούτος ήτο και δεινός οικουμενιστής. Απ΄ αυτού δέ του ενθρονιστηρίου λόγου του διεκήρυσσεν ότι: «Πρός συνεργασίαν και αλληλεγγύην με τας ετεροδόξους Εκκλησίας και χριστιανικάς κοινότητας δεν είναι αναγκαία προυπόθεσις η δυσεπίτευκτος, δυστυχώς, δογματική ένωσις, διότι αρκεί η ένωσις της αγάπης της Χριστιανικής, ήτις άλλως τε δύναται να προλειάνη την οδό πρός τελείαν ένωσιν». (http://entoytwnika.blogspot.com/2011/04/7.html#ixzz4kWjiTVRl)

«Το 1923 ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος σε εισήγησή του επί του ημερoλογιακού που εδημοσιεύθη στο περιοδικό »Εκκλησία» 1/7/1923 αναφέρει ότι:

……..

Το 1927 απέστειλεν ούτος εις το Άγιον Όρος τον δεινότερον πρωταίτιον και προαγωγόν της εισαγωγής του νέου ημερολογίου, τον Μαρωνείας Άνθιμον (πρώην Βιζύης), δια να «παράσχη συστάσεις, συμβουλάς και εντολάς περι εφαρμογής και εν Αγίω Όρει της περι ημερολογίου αποφάσεως, περι μνημοσύνου του Πατριάρχου και περι Συλλόγου ( Συνδέσμου) των Ζηλωτών». Ούτος εις την απο 7.4.1927 απόρρητον Έκθεσίν του, προς τον αποστείλαντα αυτόν, συν τοις άλλοις, έλεγεν:

«… Οι Αγιορείται, έχοντες υπ΄ όψει τας εν τω «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩ ΚΗΡΥΚΙ» της αρχιεπισκοπής Αθηνών δημοσιευθείσας προ ετών γνώμας της Υμ. Παναγιότητος περί επιβαλλομένων μεταρρυθμίσεων τη Εκκλησία και τω κλήρω, ως και το Πατριαρχικόν διάγραμμα περι των εργασιών της μελλούσης Οικουμενικής Συνόδου, θεωρούσι την προκειμένην περι ημερολογίου ενέργειαν της Μεγάλης Εκκλησίας, ως πρόδρομον και άλλων επικειμένων μεταρρυθμίσεων, δια λόγους ευνοήτους φρονούσιν ότι η ψυχική αυτών σωτηρία επιβάλλει την στερράν και ακλόνητον εμμονήν εις πάντα ανεξαιρέτως τα παρά των Πατέρων ημών παραδοθέντα… Η περί ημερολογίου απόφασις της Μεγάλης Εκκλησίας εχαρακτηρίσθη καινοτομία επιβληθείσα μάλιστα εις την Εκκλησία υπο της πολιτείας… πολύ κακώς ήχησε παρά τοίς πλείστοις των Αγιορειτών και προυκάλεσε δυσμενέστατα σχόλια κατά της Μεγάλης Εκκλησίας… Προς αποτροπήν εφαρμογής της προκειμένης αποφάσεως εν Αγίω Όρει, άλλοι μεν πρόθυμοι είναι, άλλοι δέ και εύχονται την ευκαιρίαν ίνα μαρτυρήσωσιν… Υμετέρα Παναγιότης χαρακτηρίζεται ως Ωριγενιστής και Νεωτεριστής… θεωρείται δέ φρονούσα ότι δήθεν ουδέν ουσιώδες διαχωρίζει την Μ. Εκκλησίαν απο της Παπικής και Αγγλικανικής Εκκλησίας· διό και υπεραμύνεται της μετ΄ αυτών ενώσεως…». (http://entoytwnika.blogspot.com/2011/04/7.html#ixzz4kWkXwD7C) …..».

(ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΟΙ »ΠΡΩΤΟΙ» ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΤΑ ΕΝΩΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΩΝ; (2)  http://entoytwnika1.blogspot.gr/2017/06/2.html)


«Εις την Εφημερίδα «Σκρίπ» της 6/6/1930 διαβάζουμε:



…..».
(ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΟΙ »ΠΡΩΤΟΙ» ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΤΑ ΕΝΩΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΩΝ; (8)  http://entoytwnika1.blogspot.gr/2017/08/8.html)

Αποδεικνύεται λοιπόν ότι ο παραπάνω ισχυρισμός πολλῶν επισκόπων τῆς Ελλαδικῆς Εκκλησίας για τους αδελφούς τοῦ πατρίου εορτολογίου δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά απόδειξη τοῦ αποπροσανατολισμοῦ και τῆς «πλύσης εγκεφάλου» που υπέστησαν από αιρετικούς οικουμενιστάς συνεπισκόπους τους, και ότι οι ίδιοι ουδέποτε έχουν ασχοληθεῖ με το ημερολογιακό σχίσμα που προκάλεσαν το Πατριαρχεῖο Κων/λεως και η Εκκλησία τῆς Ελλάδος.

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος
θεολόγος

Δεκέμβριος 28, 2017

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ 1920 ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

Προκειμένου να αποφευχθοῦν τα δεινά που συνέβαιναν επί Κομμουνισμοῦ στη Ρωσία, τα οποία περιγράφονται στην αληθινή ιστορία που παραθέτουμε, είναι ανάγκη κλήρος και λαός να μετανοήσει και οι Προκαθήμενοι και Επίσκοποι τῶν Ορθοδόξων Εκκλησιῶν να πάρουν στροφή απομακρυνόμενοι από τον Οικουμενισμό, ώστε να εορτάζονται τα Χριστούγεννα με ενότητα τῆς Πίστεως και με ενιαίο εορτολόγιο.

Εύχομαι Καλά Χριστούγεννα στην πλειονότητα τῶν Ορθοδόξων που ακολουθοῦν το πάτριο εορτολόγιο. Χριστός Ετέχθη σε όσους εόρτασαν.                

Ν.Γ.Σ.

 

Από τους διωγμούς των Χριστιανών στη Ρωσία

Γράφει ο Μητροπολίτης Ναϊρόμπης Μακάριος στην Romfea.gr – Μια αληθινή ιστορία: Χριστούγεννα 1920

Η ιστορία που ακολουθεί διαδραματίστηκε την εποχή ακριβώς που ο κομμουνισμός μεσουρανούσε στην Αγία Ρωσία και οι χριστιανοί ορθόδοξοι δέχονταν κάθε είδους δίωξη – τις πιο πολλές φορές μάλιστα τον θάνατο.

Ήταν η εποχή που τρόμος και φόβος κυριαρχούσε αφού η ανακάλυψη και μόνο ότι ένας πίστευε σήμαινε εκτέλεση ή στέρηση κάθε δικαιώματος.

Οι Ορθόδοξοι όμως χριστιανοί στην αχανή Ρωσία δεν μπορούσαν εύκολα να αρνηθούν την πίστη τους αφού για τόσες εκατονταετίες η Εκκλησία ήταν η ελπίδα και το παν για τη ζωή τους, για την ύπαρξή τους, για την ιστορία τους, για την καταγωγή του, για τη γλώσσα τους. Με άλλα λόγια η Ορθοδοξία τούς έκανε ανθρώπους.

Βρισκόμαστε στα 1920 παραμονές των Χριστουγέννων έξω από την πόλη του Χάρκωβ σ’ ένα μεγάλο χωριό που ονομαζόταν Γράτζαινα.

Εκεί οι κάτοικοι του χωριού αυτού ήθελαν να γιορτάσουν τη μεγάλη γιορτή του Χριστιανισμού με θεία λειτουργία για να μπορέσουν να κοινωνήσουν κιόλας.

Να όμως που και η εύρεση ιερέα τότε ήταν δύσκολη, γιατί τους πολλούς τους είχαν κατασπαράξει οι μπολσεβίκοι.

Και οι λίγοι που έμειναν κρύβονταν και δεν κυκλοφορούσαν εύκολα για να αποφύγουν τον θάνατο.

Εκεί, λοιπόν, σ’ αυτό το χωριό ξεχώριζε ανάμεσα στους χριστιανούς κι ένας νέος λεβέντης που διακρινόταν για την ευσέβεια και την πίστη του στον Θεό αλλά και για την τόλμη του. Γι’ αυτό και τον φώναζαν όλοι οι συγχωριανοί του «Ιβάν ο φίλος του Χριστού».

Στην πόλη του Χάρκωβ έμενε ένας προχωρημένης ηλικίας ιερέας, ο παπα-Πελάγιος, τον οποίο όμως επιτηρούσαν οι μπολσεβίκοι σ’ ένα έτοιμόρροπο σπίτι στην οδό Τσάρου Αλεξάνδρου (την κάποτε).

Ο Ιβάν επειδή έβλεπε ότι οι χριστιανοί ποθούσαν πολύ να κάνουν λειτουργία τη μέρα των Χριστουγέννων ήθελε να τους ικανοποιήσει.

Γι’ αυτό και ήλθε κρυφά σε συνεννόηση με τον παπα-Πελάγιο. Έδωσαν ραντεβού έξω από το Χάρκωβ, όπου θα τον περίμενε ο Ιβάν με το έλκηθρό του, μέσα στο κρύο και στα χιόνια.

Στην ορισμένη ώρα δηλ. στις οκτώ και μισή το βράδυ φάνηκε, σχεδόν αγνώριστος, ο παπα-Πελάγιος, κουκουλωμένος από το κεφάλι ως τα πόδια και μ’ ένα ραβδί στο χέρι, να προχωρεί αργά και σταθερά μέσα στην παγωνιά.

Έτσι, αφού βεβαιώθηκαν και οι δύο – ο Ιβάν και ο παπα-Πελάγιος – ότι δεν τους παρακολουθούσε κανένας, ανέβηκαν στο έλκηθρο και σαν αστραπή χάθηκαν μέσα στη νύκτα, με κατεύθυνση προς βορρά, αντίθετα με την πόλη.

Τα Σοβιέτ, όμως, δεν άφησαν τόσο εύκολα τον παπα-Πελάγιο να κινείται. Έστειλαν κάποιον μεγαλόσωμο κατάσκοπο, για να τον παρακολουθήσει, επειδή ήξεραν ότι τα Χριστούγεννα κάπου θα τον καλούσαν οι χριστιανοί για να τους λειτουργήσει.

Ο αστυνομικός αυτός, μόλις αντιλήφθηκε τις κινήσεις του παπα-Πελάγιου μαζί με τον άγνωστο νεαρό, έτρεξε στον πλησιέστερο αστυνομικό σταθμό και έδωσε το σήμα κινδύνου.

Αμέσως διετάχθησαν δύο μεγάλα έλκηθρα μαζί με τέσσερις οπλισμένους στρατιώτες και τον κατάσκοπο, για να ακολουθήσουν τον παπα-Πελάγιο και τον οδηγό του.

Αυτοί έτρεχαν με τόση ταχύτητα, αφού κατόρθωσαν να βρουν τα ίχνη του πρώτου έλκηθρου, έτσι που θα νόμιζε κανείς ότι σε λίγο θα τους έφταναν.

Ο παπα-Πελάγιος και ο Ιβάν δεν πήραν καν είδηση ότι τους κατεδίωκαν αλλά από τη σκέψη και μόνο μήπως τους κυνηγούσαν, έτρεχαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, για να φθάσουν στον προορισμό τους.

Μέσα στη νύκτα εκείνη τη χριστουγεννιάτικη και ιστορική ο παπα-Πελάγιος, συγκινημένος από τις στιγμές που θα ζούσε σε λίγο με τους χριστιανούς, τον έβγαλε μέσα από τον κόρφο του ένα μεγάλο σταυρό του αγιασμού και με τρεμάμενη φωνή, άρχισε να ψάλλει: «Σταυρός, ο φύλαξ πάσης της οικουμένης ∙ σταυρός, η ωραιότης της Εκκλησίας ∙ σταυρός, βασιλέων το κραταίωμα ∙ σταυρός, πιστών το στήριγμα ∙ σταυρός αγγέλων η δόξα και των δαιμόνων το τραύμα …».

Η συγκίνηση και των δύο συνοδοιπόρων ήταν δικαιολογημένη, καθώς διέσχιζαν λόφους πάνω και κάτω.

Εκεί κάπου ο Ιβάν σταματά ξαφνικά και κρεμάει έξω από το έλκηθρο και προς τα πίσω του ένα πλατύ σανίδι οδοντωτό, που το είχε δέσει από τις δύο άκρες του στο έλκηθρο και συνέχισαν τον δρόμο με απότομη στροφή, αλλάζοντας κατεύθυνση στα δεξιά των λόφων.

Η εξήγηση που έδωσε ο Ιβάν στην ερώτηση του παπα-Πελάγιου ήταν για να αποφύγουν τη συνάντησή τους με τους λύκους αλλά και να συγχύσουν εκείνους που τους παρακολουθούσαν είπε μυστικά τη σκέψη του…

Ενώ προχωρούσαν μέσα στο σκοτάδι, άκουσε ξαφικά πυροβολισμούς που έφταναν από τον χώρο που μόλις προ ολίγου είχαν περάσει. Τότε κατάλαβαν ότι τους ακολουθούσαν στρατιώτες.

Τότε, ο Ιβάν με νέα δυνατά τώρα μαστιγώματα στο άλογό του, που τους τραβούσε το έλκηθρο, έγινε άφαντος, με τη σιγουριά ότι τώρα κανείς δεν μπορούσε να τους ακολουθήσει, αφού άρχισε να χιονίζει και έτσι τα ίχνη τους δεν έμεναν πάνω στο χιόνι.

Εξάλλου οι πυροβολισμοί σταμάτησαν και κάπως υποψιάστηκαν ότι οι στρατιώτες συγκρούστηκαν με λύκους, ακριβώς εκεί στο δάσος που ο Ιβάν άλλαξε την πορεία του.

Αφού προχώρησαν ακόμα μια ώρα δρόμο έφθασαν, τέλος, σε μια κοιλάδα που την κάλυπταν μικροί χιονισμένοι θάμνοι.

Εκεί, κάπου μέσα σ’ ένα στενό, σταμάτησε το έλκηθρο και σύντομα μαζεύτηκαν οι χριστιανοί που αγωνιούσαν να λειτουργηθούν εκείνη τη χριστουγεννιάτικη νύκτα.

Ο παπα-Πελάγιος, κουρασμένος, κατέβηκε από το έλκηθρο, όπου τον περίμεναν και τον υποδέχθηκαν με δάκρυα χαράς οι ευσεβείς χριστιανοί της Γράτζαινας.

Του φίλησαν ένας – ένας το χέρι, πήραν την ευλογία του και του ετοίμασαν τον αχυρώνα, όπου θα τους τελούσε σε λιγο τη θεία λειτουργία. Μέσα στο τρεμάμενο φως λίγων κεριών και ανάμεσα στα άχυρα που θύμιζαν τη φάτνη που γεννήθηκε ο Χριστός, στήθηκε ένα πρόχειρο τραπέζι που ήταν σκεπασμένο με λευκό σεντόνι.

Εκεί, σε λίγο, ο παπα-Πελάγιος αφού μίλησε στην αρχή για τη μεγάλη εκείνη στιγμή, ενθαρρύνοντας ταυτόχρονα τους πιστούς που ήταν περίπου καμιά σαρανταριά άτομα, έβαλε το «Ευλογητός».

Η λειτουργία τελέστηκε μέσα σε μια πρωτοφανή κατάνυξη και στο «Χριστός Γεννάται» νόμιζε κανείς ότι άγγελοι κατέβηκαν από τους ουρανούς και μαζί με τους πιστούς υποδέχονταν τον Σωτήρα του κόσμου.

Μια λειτουργία που θύμιζε ακόμα την εποχή των μεγάλων διωγμών. Όλοι με δάκρυα στα μάτια μετάλαβαν των Αχράντων Μυστηρίων και στο τέλος, πρώτος ο παπα-Πελάγιος, γονατιστός μπροστά στην Αγία Τράπεζα και μαζί του όλοι οι πιστοί, είπε απλά και ήρεμα μια προσευχή που έβγαινε από τα βάθη της καρδιάς του: «Θεέ μου Πολυεύσπλαχνε, Κύριε Ιησού Χριστέ, Εσύ που έγινες άνθρωπος. για να σώσεις τον κόσμο από την αμαρτία και τον θάνατο, Εσύ που είσαι Άγιος και Πολυεύσπλαχνος Βασιλιάς, άκουσε εμένα τον αμαρτωλό και αχρείο δούλο Σου και μαζί τούς ευρισκόμενους εδώ απόψε χριστιανού και δώσε μας το πλούσιο έλεός Σου… Ξέρουμε, Κύριε, ότι υποφέρουμε όλα αυτά τα δ εινά για τις πολλές μας αμαρτίες. Έτσι, Κύριε, δίκαια πάσχουμε, γιατί δεν μετανοήσαμε και παραδοθήκαμε στα έργα τα πονηρά. Συγχώρεσέ μας, Κύριε, Σε ικετεύουμε, αφού θέλουμε να επιστρέψουμε όπως τον άσωτο και την πόρνη …».

Οι πιστοί, με δάκρυα στα μάτια, ένωσαν τις καρδιές τους με τις παρακλήσεις του παπα-Πελάγιου και απαντούσαν με συντριβή: «Κύριε ελέησον».

Τώρα, ύστερα από ένα απλό ζεστό τραπέζι αγάπης που ήταν το επιστέγασμα της ευχαριστηριακής αυτής σύναξης και αφού ο παπα-Πελάγιος μίλησε για υπομονή, πίστη, ελπίδα και εγκαρτέρηση, ήλθε η ώρα για το ταξίδι της επιστροφής.

Ένας-ένας οι πιστοί, με πάσαν μυστικότητα, μέσα στο τσουχτερό εκείνο βράδυ, αναχωρούσαν αλλά μέσα τους τώρα είχαν τον Χριστό.

Τι να φοβηθούν; Και ο παπα-Πελάγιος μαζί με τον Ιβάν ανέβηκαν στο έλκηθρο και χάθηκαν μέσα στο σκοτάδι σαν να ήταν όνειρο…

Εκεί στην καμπή των λόφων που άλλαξαν πορεία, βρέθηκαν μπροστά σ’ ένα οικτρό θέαμα. Πάνω στα χιόνια είδαν διάσπαρτα κόκκαλα ανθρώπων και λύκων, όπλα, ένα κατεστραμμένο έλκηθρο και τότε κατάλαβαν και ανατρίχιασαν. Τότε κατάλαβαν ότι τους παρακολουθούσαν.

Στη θέα και με τη μυρωδιά του αίματος, το άλογο αφηνίασε και δεν ήταν δυνατό να το σταματήσει κανείς. Έτρεχε με τόση ταχύτητα, ώστε σε λίγο φάνηκαν από μακριά τα φώτα του Χάρκωβ.

Ο παπα-Πελάγιος, παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, σκέφτηκε ότι θα ήταν καλύτερα τώρα να περπατήσει αφού πια ήταν βέβαιος ότι τους παρακολουθούσαν.

Σκεφτόταν ότι αν τον έβρισκαν οι στρατιώτες, αυτός γέρος και άχρηστος που ήταν κι αν ακόμα τον θανάτωναν δεν θα δημιουργείτο κανένα πρόβλημα ενώ ο Ιβάν νέος που ήταν θα διακινδύνευε τη ζωή του τόσο αυτός όσο και η οικογένειά του.

Με ηρεμία ψυχής ο παπα-Πελάγιος παρακάλεσε τον Ιβάν να τον εγκαταλείψει κι αυτός να φύγει όσο πιο γρήγορα μπορούσε.

Ο ευσεβής λευίτης ήταν αποφασισμένος για τον θάνατό του και το μαρτύριο που τον περίμενε.

Τότε ο Ιβάν δεν επέμενε άλλο, του φίλησε το παγωμένο χέρι και πήρε την ευλογία του, αφήνοντάς τον ως πέντε μίλια έξω από το Χάρκωβ.

Έκανε την προσευχή του ο παπα-Πελάγιος και προχώρησε μέσα στη νύκτα και ο τσουχτερός άνεμος που ήταν δυνατός, λόγω του γήρατός του, τον εμπόδιζε να συνεχίζει την πορεία του άνετα. Τα πόδια του δεν άντεχαν να φθάσει μέχρι τον προορισμό του.

Προσπάθησε, έβαλε όλες του τις δυνάμεις αλλά ήταν αδύνατο. Από μακριά τα φώτα της πόλης τού έδιναν κουράγιο αλλά φαίνονταν πολύ μακριά ακόμα.

Έστρεψε τότε την προσοχή του δεξιά και αριστερά μήπως έβρισκε κανένα καταφύγιο κι ας ήταν πρόχειρο.

Τότε, ξαφνικά, βλέπει κάπου εκατόν μέτρα από εκεί που ήταν κάτι σαν μια παράγκα εγκαταλελειμμένη.

Φθάνοντας, μόλις που μπόρεσε και ακούμπησε το ραβδί του στην πόρτα, έπεσε καταγής αναίσθητος.

Μόλις άνοιξε η πόρτα, φάνηκε ότι ήταν φυλάκιο στρατιωτών. Ο παπα-Πελάγιος ήταν τώρα στα χέρια των διωκτών του.

Τον μάζεψαν οι στρατιώτες και από τη μορφή του αλλά και από τον σταυρό που βρήκαν στον κόρφο του, κατάλαβαν ότι ήταν ο παπα-Πελάγιος που αναζητούσαν.

Τότε οι στρατιώτες ζήτησαν αμέσως ένα γιατρό, αφού στο μεταξύ ειδοποίησαν την Αστυνομική Διεύθυνση για την ανεύρεση του παπα-Πελάγιου.

Πράγματι, ήλθε ο γιατρός για να διαπιστώσει ότι ήταν πλέον αργά. Ο γέροντας σε λίγο θα ξεψυχούσε και άφηνε τη μακαρία του ψυχή να πετάξει στον θρόνο της δικαιοσύνης και της αιωνιότητας.

Με τη θυσία του παπα-Πελάγιου, όμως, γιόρτασαν ευφρόσυνα Χριστούγεννα τόσες ευσεβείς ψυχές εκείνη τη χρονιά του 1920, που μπορεί μεν οι μπολσεβίκοι να καταδίωκαν τους πιστούς, ο Θεός όμως του πορστάτευε και τους αξίωσε με τη θυσία του ιερέα να δεχθούν μέσα τους τον ίδιο τον Κύριο.

Επέτρεψε, έτσι, ο Κύριος να γιορτάσουν στο μικρό εκείνο χωριό τα Χριστούγεννα οι χριστιανοί, ο παπάς να πεθάνει από τις ταλαιπωρίες, ο Ιβάν να σωθεί και ποιος ξέρει για τον θάνατο των στρατιωτών μέσα στη σύγκρουσή τους με τους λύκους που έγιναν τα όργανα της θείας δικαιοσύνης …

Πηγή: http://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/19121-apo-tous-diogmous-ton-xristianon-sti-rosia

Δεκέμβριος 21, 2017

ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΟΥ (Π.Σ.Ε.) ΚΑΙ Η ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΔΥΣΗ

Ο Άγιος Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δοσίθεος (1647-1707) υπήρξε φωνή αληθεστάτη διά μέσου τών αιώνων διά τήν Αγίαν Ορθόδοξον Εκκλησίαν.

Εις τό έργον τού «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» στή σελ. 4 γράφει: «Τέσσερα μεγάλα θηρία εγέννησεν ο ΙΣΤαιών: Τήν αίρεσιν τοῦ Λουθήρου, τήν αίρεσιν τοῦ Καλβίνου, τήν αίρεσιν τῶν Γιεζουβιτῶν (Ιησουïτῶν: Τάγμα θανάτου τού πάπα· σκοπός του η διάδοσις τοῦ παπισμοῦ καί η υποταγή όλων υπό τόν πάπα) καί τήν αίρεσιν τοῦ Νέου Καλενδαρίου. Κατά δέ τῆς αιρέσεως τοῦ Νέου Καλενδαρίου απεφάνθη η εν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλη Οικουμενική Σύνοδος τώ 1593» (Εκκλησιολογικά Θέματα Αθήναι 1980, Τόμος Α, σελ. 61).

Τά κριτήρια γιά τήν επανένωση τῶν διηρημένων Χριστιανῶν δέν μπορεί νά είναι διαφορετικά απ’ όσα ισχύουν γιά τήν ένωση τῶν σωματείων καί οργανώσεων τῶν διαφόρων επιστημονικῶν κλάδων. Οι αστρονόμοι θά συγκλονίζοντο στήν ιδέα ότι θά έπρεπε νά ενωθούν μέ τούς αστρολόγους. Οι τελευταίοι θά πρέπει νά γίνουν αστρονόμοι, ώστε νά μπορέσουν νά γίνουν δεκτοί. Τά μέλη ενός συγχρόνου ιατρικού σωματείου θά συγκλονίζοντο εξ’ ίσου μέ τήν σύσταση, ότι πρέπει νά γίνουν ένα μέ τούς κομπογιαννίτες καί σφετεριστές τοῦ ιατρικοῦ επαγγέλματος. Μέ τόν ίδιο τρόπο οι Πατέρες θά κατεπλήσσοντο μέ τήν ιδέα μιάς ενώσεως τῆς παραδόσεώς των μέ ομολογίες, πού έχουν ελάχιστη ή καμμία κατανόηση γιά τήν Θεραπεία, τῆς Καθάρσεως, ελλάμψεως καί δοξασμοῦ καί έχουν παράσχει ιδρυματική αυθεντία στά χέρια ψευδοθεραπευτῶν. Τό αίτημα τῆς επανενώσεως είναι αίτημα επιτυχίας τῶν ομολογιῶν στό νά παραγάγουν τα αποτελέσματα γιά τά οποία υποτίθεται, ότι υπάρχει τό « Μακάριοι οι καθαροί τή καρδία, ότι αυτοί τόν Θεόν όψονται ».

Πιστεύουμε λοιπόν ότι η διαφορά τῆς Ορθοδοξίας από άλλες ομολογίες καί άλλες θρησκείες βρίσκεται, κυρίως στό θέμα τῆς θεραπείας. Η Ορθοδοξία έχει τέλειο θεραπευτικό σύστημα. Γνωρίζει τήν υγεία, βλέπει μέ ειλικρίνεια τά τραύματα τοῦ ανθρώπου καί συνιστά τέλειο θεραπευτικό τρόπο αγωγής. Έτσι ισχυριζόμαστε ότι, όταν αλλοιώνεται η πίστη, τότε αλλοιώνεται καί η θεραπεία τοῦ ανθρώπου. Οι Άγιοι Πατέρες υποδεικνύουν καί παρουσιάζουν αυτήν τήν θεραπευτική αγωγή. Οι αγώνες γιά τήν διαφύλαξη τῆς πίστεως έγιναν γιά νά διασωθή η μέθοδος θεραπείας.

Παραθέτω κατωτέρω ντοκουμέντα για την συγγένεια τῆς αιρετικῆς Δύσεως και τοῦ Παγκοσμίου Εωσφορικοῦ Συμβουλίου (Π.Σ.Ε.).

Α. Ο Μακαριστός Καθηγητής μου Ιωάννης Κορναράκης ονομάζει το Π.Σ.Ε. ως ένωση και πανσπερμία τῶν προτεσταντικῶν ομάδων πάσης φύσεως και παντός σκοποῦ (Ορθ. Τύπος).

Το Π.Σ.Ε. ο Πατριάρχης Κων/λεως, το θεωρεῖ ως τεταγμένο εις την εμβάθυνση τοῦ πνεύματος τοῦ Ευαγγελίου και γέφυρα για την ένωση «τῶν διηρημένων εκκλησιῶν». Επίσης, στην 60η επέτειο από τῆς ιδρύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. (17 Φεβρουαρίου 2008) θεωρεῖ το Σύμβολο τῆς Πίστεως ξεπερασμένο, διότι οι 340 αιρετικές ομάδες τοῦ Π.Σ.Ε. δεν έχουν ανάγκη την ορθή Πίστη, Παράδοση και Αποστολική Διαδοχή, αλλά το κάθε είδους «βάπτισμα». Οι κακοδοξίες και πλάνες τοῦ Π.Σ.Ε. είναι «διαφορετικοί τρόποι διατυπώσεως τῆς ίδιας πίστεως και ποικιλία χαρισμάτων τοῦ Αγίου Πνεύματος.» (Ορθ. Τύπος 19 Φεβρουαρίου 2008).

Επίσης ομιλεῖ για «μεγάλη ποικιλία θεολογικῶν, δογματικῶν και εκκλησιολογικῶν παραδόσεων», εγκωμιάζοντας την παναίρεση τοῦ Οικουμενισμοῦ, η οποία διέστρεψε την Αγία Γραφή και το μήνυμα τῆς Σωτηρίας. Θεωρεῖ απαραίτητη την κοινωνίαν τῶν ομολογιῶν με κοινή πίστη, κοινή δογματική διδασκαλία, κοινό ευχαριστιακό τραπέζι, που είναι το άκρον άωτον τοῦ παραλογισμοῦ και τοῦ δογματικοῦ «τραυματισμοῦ τοῦ Τριαδικοῦ Μυστηρίου».

Η Πατραρχική Εγκύκλιος τοῦ 1920 που συνετέλεσε στην γέννηση τῆς αντιχρίστου Παναιρέσεως τοῦ Οικουμενισμοῦ αποτελεῖ για τον Πατριάρχη «ιστορικό γεγονός» και θεωρεῖ τους αιρετικούς και τις ομολογίες τους ως Εκκλησία.

Τις παραπάνω αιρετικές κακοδοξίες τοῦ Οικ. Πατριάρχου εδέχθησαν και οι άλλοι προκαθήμενοι που συμμετεῖχαν στην ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης.

Β. Ιερομάρτυς Ιλαρίων Τρόϊτσκι: 

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΑΛΛΟΙΩΣΕΙΣ
ΠΑΠΙΣΜΟΥ – ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΥ

Του Πρωτ. Ιωάννη Φωτόπουλου

O Διάβολος καθημερινά πανηγυρίζει βλέποντας σε πόσες σέχτες διαιρέθηκαν οι «πιστοί» του Ιησού.

Η αλήθεια της Εκκλησίας διεστράφη πολύ στη Δύση μετά την έκπτωση της Ρώμης από την Εκκλησία και η Βασιλεία τού Θεού άρχι­σε να μοιάζει εκεί με κάποια επίγεια βασιλεία. Ο Λατινισμός με τους γήινους υπολογισμούς των «καλών έργων», με τη μισθωτή σχέση προς τον Θεό, με την παραχάραξη της σωτηρίας, συσκότισε στη συνείδηση των μελών του τη χριστιανική αντίληψη της Εκκλησίας.

Ο Λατινισμός στο πρόσωπο του Προτεσταντισμού γέννησε ένα εντελώς νόμιμο, αν και πολύ ατίθασο, πνευματικό τέκνο. Ο Προτε­σταντισμός δεν ήταν μια διαμαρτυρία της πρωτοχριστιανικής εκκλησιαστικής συνειδήσεως ενάντια σ’ αυτές τις παραχαράξεις της αλή­θειας, τις οποίες είχε κάμει παραδεκτές ο μεσαιωνικός Παπισμός. Μ’ αυτόν τον τρόπο, όχι σπάνια, έχουν την τάση να παρουσιάζουν τη Διαμαρτύρηση οι προτεστάντες θεολόγοι. Όμως, όχι! Ο Προτεσταντι­σμός ήταν διαμαρτυρία μιας ανθρώπινης ιδέας εναντίον μιας άλλης. Δεν αποκατέστησε τον αρχαίο Χριστιανισμό. Το μόνο που έκανε ήταν να αντικαταστήσει την παραχάραξη τού Χριστιανισμού με μιαν άλλη παραχάραξη κι αυτό το νέο ψεύδος ήταν πικρότερο από το πρώτο.

Ο Προτεσταντισμός είπε τον τελευταίο λόγο τού Παπισμού, έβγα­λε το τελευταίο λογικό του συμπέρασμα.

Η αλήθεια και η σωτηρία είναι δοσμένα από την αγάπη, δηλ. από την Εκκλησία. Τέτοια είναι η εκκλησιαστική συνείδηση. Ο Λατινισμός, αφού εξέπεσε από την Εκκλησία, άλλαξε αυτή τη συνείδηση και διεκήρυξε: Η αλήθεια δίδεται από το ξεχωριστό πρόσωπο τού Πάπα, από ένα ιδιαίτερο πρόσωπο χωρίς την Εκκλησία, και ο Πάπας έχει την ευθύνη της σωτηρίας όλων.

Ο Προτεσταντισμός μόνο αυτό εξέφρασε: Γιατί η αλήθεια να δίδεται μόνο από έναν Πάπα; Και πρόσθεσε: η αλήθεια και η σωτηρία αποκαλύπτονται σε κάθε ξεχωριστό πρόσωπο ανεξάρτητα από την Εκκλησία. Έτσι κάθε ένας άνθρωπος προβιβάστηκε σε αλάθητο πάπα. Ο Προτεσταντισμός φόρεσε την παπική τιάρα σε κάθε Γερμανό καθηγητή-θεολόγο και με τους αμέτρητους αυτούς πάπες κατέστρε­ψε τελείως την ιδέα της Εκκλησίας.

Υποκατέστησε την πίστη με τη λογική του ατόμου και τη σωτηρία εν τη Εκκλησία με την ονειροπόλο βεβαιότητα για τη σωτηρία μέσω τού Χριστού χωρίς την Εκκλησία, σε μια φίλαυτη απομόνωση από όλους. Για τον προτεστάντη αλήθεια είναι μόνο ό,τι του αρέσει, ό,τι νομίζει αυτός ως αλήθεια.

Στην πράξη βέβαια και οι προτεστάντες από την αρχή, με πλάγιους τρόπους, λα­θραία θα λέγαμε, επέβαλαν κάποια στοιχεία δόγματος σχετικά με την Εκκλησία αναγνωρίζοντας κάποιες αυθεντίες, μόνο όμως στην περιοχή της διδασκαλίας της πίστεως. Όντας όμως ουσιαστικά εκκλησιαστικός αναρχισμός, ο καθαρός Προτεσταντισμός, όπως κάθε αναρχισμός, στην πραγματικότητα αποδείχτηκε τελείως μη πραγματοποιήσιμος κι έτσι μας έδωσε φανερή μαρτυρία γι’ αυτή την αναμφισβήτητη αλήθεια ότι η ανθρώπινη ψυχή είναι από τη φύση της εκκλησιαστική.

Όμως ο Προτεσταντισμός ταίριαξε στο γούστο με την ανθρώπινη φιλαυτία και την αυθαιρεσία κάθε είδους. Η φιλαυτία και η αυθαιρεσία μέσα στον Προτεσταντισμό, όπως ειπώθηκε, κατά κάποιον τρό­πο «εξαγιάσθηκαν» και «ευλογήθηκαν» και τώρα αυτό φανερώνεται στην ατέλειωτη διαίρεση και τον θρυμματισμό πρώτα απ’ όλα του ίδιου τού Προτεσταντισμού.

Συγκεκριμένα, ο Προτεσταντισμός διεκήρυξε ανοιχτά αυτό το μέγιστο ψεύδος: Μπορείς να είσαι χριστιανός χωρίς να αναγνωρίζεις καμία Εκκλησία. Συνδέοντας όμως τα μέλη του με κάποιου είδους υποχρεωτικές αυθεντίες και εκκλησιαστικούς κανόνες, ο Προτεσταντισμός περιπλέκεται σε αδιέξοδες αντιφάσεις: Ο ίδιος απελευθέρωσε το κάθε πρόσωπο από την Εκκλησία και ο ίδιος θέτει κάποια όρια αυτής της ελευθερίας. Από δω ξεκινάει η ανταρσία των προτεσταντών εναντίον των λίγων και οικτρών υπο­λειμμάτων εκκλησιαστικότητος, τα οποία ακόμη φυλάσσονται από τους επίσημους εκπροσώπους των Ομολογιών τους.

Είναι ευνόητο ότι ο Προτεσταντισμός έχει αντιστοιχία προ πάντων με τη γενική διάθεση που κυριαρχεί στη Δύση. Εκεί πέτυχαν μια πολύ καλή οργάνωση της εξωτερικής ζωής και οι άνθρωποι κατέχονται από αλαζονεία γι’ αυτή την επιτυχία και αγάπησαν τον εαυτό τους σε τέτοιο βαθμό που λησμόνησαν τον Θεό και τον πλησίον. Αυτή την αμαρτωλή φιλαυτία, την περιφρόνηση προς τον πλησίον, τη διακηρύτ­τουν και η μοντέρνα φιλοσοφία και η λογοτεχνία. Πως ο υπερήφανος ευρωπαίος να δεχθεί τη διδασκαλία περί Εκκλησίας, όταν γι’ αυτό θα πρέπει πριν απ’ όλα να απαλλαχθεί από τη φιλαυτία και την αυθαιρεσία, να υποταχθεί στην Εκκλησία και να μάθει να αγαπά τους ανθρώπους, βάζοντας τον εαυτό του ταπεινά κάτω από τους άλλους;

(Μικρό ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ «Αρχιεπίσκοπος Ιλαρίων Τρόϊτσκι (1886-1929) Ιερομάρτυς και πρόμαχος της Εκκλησίας του Χριστού» του Πρωτ. Ιωάννη Φωτόπουλου

https://www.impantokratoros.gr/9445B9D9.el.aspx

 

Γ. Ιερομάρτυς Ιλαρίων Τρόιτσκι: Ο θρυμματισμός του Προτεσταντισμού

Μ’ αυτή την ίδια νέκρα ρεζιλεύεται και η προτεσταντική ψευδοδιδασκαλία. Τι κατάφεραν οι προτεστάντες ατιμάζοντας με τις σοφιστείες τους την ιδέα της Εκκλησίας; Κατάφεραν μόνο τον διαμελισμό και μάλιστα ένα διαμελισμό χωρίς καμιά ελπίδα.

Ο Προ­τεσταντισμός συνεχώς θραύεται σε σέκτες. Εκκλησιαστική προτε­σταντική ζωή δεν υπάρχει. Υπάρχει κάποια «μισο-ζωή» χωρισμένων σεκτών και κοινοτήτων. Την κοινή εκκλησιαστική ζωή, για την οποία προσευχήθηκε ο Κύριος Ιησούς Χριστός στην Αρχιερατική προσευ­χή, ο Προτεσταντισμός τη φόνευσε. Πράγματι, οι ακραίοι «ορθό­δοξοι» προτεστάντες στέκονται πολύ εγγύτερα στους ορθοδόξους χριστιανούς παρά στους προτεστάντες των ακραίων ορθολογιστικών ομάδων, οι οποίες τίποτε κοινό δεν έχουν μεταξύ τους εκτός από αυθαίρετη, και χωρίς καμιά βάση, ιδιοποίηση απ’ αυτούς της ονο­μασίας «προτεστάντες» μιας και γι’ αυτό κανείς δεν θα τους διώξει δικαστικώς. Ποια ενότητα είναι δυνατή μεταξύ τους; Ποια κοινή ζωή μπορεί να υπάρχει  σ’ αυτούς;

Αυτά που λέμε δεν είναι δικά μας. Σε στιγμές ειλικρίνειας αυτά τα ίδια και με ακόμα μεγαλύτερη οξύτητα τα λέγουν και οι ίδιοι οι προτεστάντες. «Η χώρα», γράφει ένας απ’ αυτούς, «η οποία ήταν η κοιτίδα της Μεταρρυθμίσεως, έγινε ο τάφος της πίστεως της Μεταρρυθμίσεως. Η προτεσταντική πίστη είναι ετοιμοθάνατη. Όλες οι νεότερες εργασίες για τη Γερμανία καθώς και όλες οι προσωπικές εκτιμήσεις είναι σύμφωνες μ’ αυτό»«Δεν παρατηρείται στη θεολο­γία μας το γεγονός ότι οι εκπρόσωποί της έχασαν κάθε απόλυτο;», ρωτάει κάποιος άλλος.

Ακόμη θλιβερότερα λόγια ενός τρίτου: «Η ζωτική δύναμη του Προτεσταντισμού εξαντλείται στη σύγχυση των δογματικών σχολών, των θεολογικών ερίδων, των εκκλησιαστικών δι­ενέξεων… Η Μεταρρύθμιση λησμονείται ή περιφρονείται. Ο λόγος του Θεού, για τον οποίο πέθαναν οι Πατέρες αμφισβητείται. Ο Προ­τεσταντισμός είναι σκόρπιος, ασθενής, αδύναμος».

Και ο ορθόδοξος ερευνητής του Λουθηρανισμού τελειώνει την εργασία του μ’ αυτό το λυπηρό συμπέρασμα: «Εγκαταλελειμμένοι στην τύχη τους, στην υποκειμενική τους λογική και πίστη οι λουθηρανοί προχώρησαν τολ­μηρά σε λαθεμένο δρόμο. Ο αυτονομημένος και αυτοδίδακτος ατομισμός διέστρεψε τον Χριστιανισμό, διέστρεψε την ίδια τη συμβολική διδασκαλία της πίστεως και έφερε τον λουθηρανισμό στο χείλος της καταστροφής. Όλο και περισσότερο απορρίπτονται στον λουθηρανι­σμό οι αυθεντίες των πρώτων μεταρρυθμιστών, όλο και περισσότερο εξαφανίζεται το κοινό πιστεύω, όλο και περισσότερο πλησιάζει ο λουθηρανισμός στον πνευματικό του θάνατο»[1].

Τον τελευταίο καιρό προέκυψαν στον Προτεσταντισμό όχι και λίγα φαινόμενα τα οποία αποκάλυψαν όλη την καταστροφικότητα και την ψευτιά του χωρισμού χριστιανισμού και Εκκλησίας που ο ίδιος προκάλεσε. Μεταξύ των παστόρων εμφανίστηκαν κάποιοι οι οποίοι στους πιστούς τους όχι μόνο δεν εκήρυτταν Χριστόν εσταυρωμένον, αλλά αρνούνταν ακόμη  και την ύπαρξη προσωπικού Θεού. Κάποιοι άλλοι εξέφρασαν ανοιχτά τη συμπάθειά τους σε κάποιον κακόβου­λο εχθρό του χριστιανισμού[2], ο οποίος καλυπτόμενος πίσω από την επιστήμη, «απέδειξε» ότι ο Χριστός ποτέ μα ποτέ δεν έζησε στη γη, ότι, επομένως, όλο το Ευαγγέλιο είναι μόνο μύθος. Σ’ εμάς υπάρχουν πολλοί που έχουν την τάση να ονομάζουν τους προτεστάντες χρι­στιανούς. Γι’ αυτούς είναι δύσκολο να υποθέσουμε ότι έχουν υγιή τον νου τους (δες παραπάνω τους λόγους του Μ. Αθανασίου).

Πράγματι, τώρα είναι στον καθένα σαφές ότι χάνοντας την Εκκλησία οι προτε­στάντες χάνουν και τον Θεάνθρωπο Χριστό. Σήμερα οι προτεστάντες παραδέχονται ανοιχτά ότι στη Γερμανία αναγνωρίζει τη θεότητα του Χριστού όχι περισσότερο από το ένα τρίτο των παστόρων. Αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από πνευματικός θάνατος διότι «ο μη έχων τον υιόν του Θεού, την ζωήν ουκ έχει» (Α Ιω. 5,12).

__________________

[1]      ΤΕΡΕΝΤΙΕΦ Ν., Τό σύστημα τής λουθηρανικής ομολογίας πίστεως στά συμβολικά βιβλία τοϋ λουθηρανισμού, Καζάν σ. 460 (έπ. ρωσ. έκδ.).

[2]      Paul Drews (1858-1912): Γερμανός προτεστάντης θεολόγος

Εκ του βιβλίου  «Αρχιεπίσκοπος Ιλαρίων Τρόϊτσκι (1886-1929)  Ιερομάρτυς και πρόμαχος της Εκκλησίας του Χριστού»  Του Πρωτ. Ιωάννη Φωτόπουλου.

Από impantokratoros.gr

http://aktines.blogspot.gr/2017/09/blog-post_9.html

Δεκέμβριος 14, 2017

Η ΠΡΟΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας

Καθώς εκπνέει το 2017, μια χρονιά πραγματικά καταιγιστικών εξελίξεων, όσον αφορά τη δράση των Οικουμενιστών και την προώθηση των σχεδίων τους (σε συνέχεια της ψευτοσυνόδου της Κρήτης), βρισκόμαστε ξεκάθαρα στη φάση που και οι τελευταίες ψηφίδες της εικόνας μπαίνουν πλέον στη θέση τους. 

Προηγήθηκε ένας μακρός κύκλος επαφών, αγαπολογικών δηλώσεων και «διαλόγων», που βρίσκόταν σε πλήρη εξέλιξη επί δεκαετίες και που μπόρεσε λίγο-λίγο (μέσα στο ευρύτερο κλίμα της μιθριδατικής αποχαύνωσης και παθητικοποίησης της κοινωνίας μας) να επιτύχει τη σταδιακή άμβλυνση και εξουδετέρωση των πνευματικών αντισωμάτων του λαού μας απέναντι στην αδηφάγα επέλαση της Νέας Εποχής. Ταυτόχρονα προχωρούσε επίσης επί δεκαετίες η άλωση των Θεολογικών Σχολών, που πλέον εδώ και καιρό μόνο «μεταπατερική» θολολογία και «νεωτερική» ανοησία παράγουν σε επίπεδο διδακτόρων, μεταπτυχιακών αλλά και απλών αποφοίτων (κατά τον ίδιο ακριβώς δηλαδή τρόπο που ένας εσμός από αποδομητικές συμμορίες ελληνοφοβικών εθνομηδενιστών κι εκκλησιομάχων ψευτοεπιστημόνων έχει αλώσει και λυμαίνεται τις Φιλοσοφικές Σχολές και τα Παιδαγωγικά Τμήματα). Και φυσικά βρισκόταν εν εξελίξει (ιδίως τα τελευταία χρόνια) και η παράλληλη εκστρατεία προβολής του κάθε πλανεμένου οικουμενιστή και «νεωτεριστή» (κληρικού τε και λαϊκού) ως προοδευτικού, χαρισματικού και… φωτισμένου, την ώρα που οι εκφράζοντες λόγον αληθείας και αυθεντικής πατερικής παραδόσεως καθυβρίζονταν χυδαία κι εξουθενώνονταν ως μουχλιασμένοι, οπισθοδρομικοί, σκοταδιστές ή ακόμη και ψυχασθενείς.

     Ενώ όμως έτσι είχε η κατάσταση, τα πράγματα δεν ήταν πάντοτε ορατά δια γυμνού οφθαλμού. Επί πολλά χρόνια οι ινστρούχτορες της παναίρεσης δούλευαν υπόγεια και με μεγάλη προσοχή, οι εξελίξεις ήταν αργές και σε μεγάλο βαθμό συγκεκαλυμμένες, σε πολλές περιπτώσεις τηρούνταν τα προσχήματα. Για προφανείς λόγους φυσικά όλα αυτά. Το χωράφι έπρεπε να σπαρεί προσεκτικά, όλες οι διαλυτικές διεργασίες να πραγματοποιηθούν μεθοδικά, το νερό μέσα στην κατσαρόλα να θερμανθεί σταδιακά και με φειδώ, ώστε ο βάτραχος να μη ζεματιστεί απότομα και πηδήξει έξω. Και οι λίγοι που φώναζαν ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός» και προειδοποιούσαν για την επερχόμενη θύελλα, αντιμετωπίζονταν βέβαια με θυμηδία ως γραφικοί συνωμοσιολάγνοι. Εδώ και καιρό όμως είναι πλέον προφανές ότι έχουμε μπει σε άλλη φάση. Ζούμε πια το τέλος των προσχημάτων. Και ταυτόχρονα βέβαια το τέλος των ψευδαισθήσεων και των δικαιολογιών, για όσους μέχρι χτες αρέσκονταν να στρουθοκαμηλίζουν, βυθίζοντας τα κεφάλια τους στην άμμο.

     Όλα πλέον είναι απροκάλυπτα. Ολόκληρο το 2017 χαρακτηρίστηκε από μία συνεχή και ραγδαία κλιμακούμενη αλληλουχία ταξιδιών, συσκέψεων, εκδηλώσεων και συμπροσευχών του πατριάρχη Βαρθολομαίου με όσους αιρετικούς και αλλόθρησκους Ανατολής και Δύσης μπορεί να συλλάβει ακόμη και ο πλέον ευφάνταστος νους. Πριν από λίγους μήνες, ανήμερα του Αγίου Πνεύματος, ο ένας εκ των βασικών του εταίρων, ο ζοφερός αιρεσιάρχης του Βατικανού, είχε δηλώσει expressis verbis ότι βαίνουμε προς μία Παγκόσμια Εκκλησία με… ποικιλομορφία (αυτή είναι προφανώς η κατ’ ευφημισμόν επίκληση του ήδη προκατασκευασμένου πολυδογματικού συγκρητιστικού τουρλού, που με τόση μεθοδική συνέπεια υπηρετούν εδώ και χρόνια τόσο ο ίδιος, όσο και οι ημέτεροι πλανεμένοι Οικουμενιστές). Λίγο αργότερα βγήκε και κατακεραύνωσε (αυτός ο διαχρονικός άρχων του ψεύδους, της αίρεσης και της υποκρισίας) ως υποκριτές και…φίδια όσους τολμούν να προβάλουν λόγο αντίδρασης στα άθλιά τους σχέδια. Σε ανάλογες πιέσεις για την εφαρμογή των συμφωνηθέντων στην κρητική ψευδοσύνοδο (και την πάταξη των αντιφρονούντων) προβαίνουν συνεχώς ο Βαρθολομαίος και τα οικουμενιστικά του φερέφωνα. Και λίγες μόλις ημέρες πριν, απαντώντας σε νέο…ενωτικό μήνυμα του Πάπα (μέσα στο οποίο γίνεται ξεκάθαρα λόγος για «τον επείγοντα χαρακτήρα της ανάπτυξης σε πλήρη και ορατή ενότητα»!), τόνισε ότι «έφτασεν η ώρα να ασχοληθώμεν και με τα εμπόδια εις την αποκατάστασιν της πλήρους κοινωνίας των Εκκλησιών ημών» με στόχο «να οδηγηθώμεν εις λύσεις αποδεκτάς εκατέρωθεν». Είναι πασιφανές ότι τα πράγματα τρέχουν όντως με πολύ μεγάλη ταχύτητα πια.

     Κι ενώ συμβαίνουν αυτά, η κατάσταση όσον αφορά την αναμενόμενη αντίδραση και αντίσταση παραμένει άκρως απογοητευτική. Φυσικά κανείς που στοιχειωδώς γνωρίζει την κατάσταση στην ιεραρχία και τη βαθιά πνευματική κρίση και παρακμή στην οποία βουλιάζει ο λαός μας δεν θα μπορούσε να τρέφει αυταπάτες. Είχαμε ωστόσο την ελπίδα ότι έστω σε ένα βαθμό η αθλιότητα που διαδραματίστηκε το καλοκαίρι του 2016 στην Κρήτη, καθώς και τα συνταρακτικά τεκταινόμενα της επόμενης μέρας, κάποιους θα κινητοποιούσαν και κάποιους θα ξεσήκωναν. Ενάμιση όμως χρόνο αργότερα οι απειροελάχιστοι που αποφάσισαν να κρατήσουν τις Θερμοπύλες απέναντι στη λαίλαπα της αδηφάγας Παναίρεσης, παραμένουν απειροελάχιστοι. Οι συντριπτικά πλείστοι εξακολουθούν να αδιαφορούν μέσα στην ανοησία της ανίδεης αμεριμνησίας τους, πάμπολλοι από τους οιονεί «εκλεκτούς» του εκκλησιαστικού χώρου συνεχίζουν να μεριμνούν και να τυρβάζονται περί όνου σκιάς ή και ενίοτε να ασχολούνται με όχι μεν ασήμαντα, αλλά πάντως δευτερεύοντα θέματα που αποπροσανατολίζουν, αντί του μείζονος που καίει (και με το οποίο είναι απρόθυμοι να καταπιαστούν λόγω βολέματος, φοβίας ή άλλων επιμέρους αιτίων). Και όλα αυτά, ενώ από την άλλη μία πολυπληθής ορδή από παπαγαλάκια του Οικουμενισμού σε πλήρως διατεταγμένη υπηρεσία εξακολουθεί να κλιμακώνει εδώ και καιρό τη δράση της μέσω κηρυγμάτων, απειλών, υποτιμητικών δηλώσεων και κάθε άλλου μέσου με στόχο να αποτρέψει την αντίδραση, να εντείνει τη φοβία, να διατηρήσει την υπνηλία, να εξουθενώσει την ανυπακοή και την απείθεια στα σχέδια των ινστρουχτόρων και των αφεντικών.

      Όπως προαναφέρθηκε όμως, τα προσχήματα έχουν πλέον τελειώσει. Βρισκόμαστε στο τέλος των ψευδαισθήσεων και των δικαιολογιών. Γιατί πλέον έχουν μπει μέσα «στην Πόλη οι οχτροί». Δεν την επιβουλεύονται απλώς, δεν ετοιμάζουν πολιορκητικά όπλα, δεν βαδίζουν εναντίον της, δεν βρίσκονται καν στα πρόθυρα .  είναι ήδη πια από καιρό μέσα και τη διαγουμίζουν. Ας τελειώνουμε λοιπόν με τα άλλοθι, ακόμη και τώρα δεν είναι αργά. Ξεκαθαρίζουμε ότι αυτές οι σειρές δεν γράφονται με τόνο ελεγκτικό – με αγωνία γράφονται και με σκοπό όχι να επιτιμήσουν, αλλά να παραινέσουν. Και δεν απευθύνονται βέβαια στους μπολιασμένους με το δυσώνυμο πνεύμα του Οικουμενισμού, ούτε στους βολεμένους ή και ξεπουλημένους: αυτοί σε άλλο… αφεντικό δουλεύουν και «ήδη απέχουσιν των μισθών αυτών». Όσοι όμως αντιλαμβάνονται το πρόβλημα και θλίβονται έστω και βαθιά μέσα τους γι’αυτό, είναι τώρα η ώρα να ξεπεράσουν τους δισταγμούς τους, την όποια φοβία ή τις άλλες αδυναμίες τους και να δώσουν ομολογία πίστεως. O λόγος και για επισκόπους (υπάρχουν ακόμη και τέτοιοι) και για άλλους κληρικούς, αλλά και για λαϊκούς. Να αφυπνιστούν, να μιλήσουν, να συστοιχηθούν με όσους ήδη αγωνίζονται, να κινητοποιήσουν εαυτούς και αλλήλους. Ως πότε θα ασχολούμαστε με δευτερεύοντα θέματα (που φυσικά ουδείς αντιλέγει πως οφείλουμε «κακείνα μη αφιέναι») και θα αρνούμαστε να δούμε κατάματα το βασικό και το μείζον; Ως πότε θα μιλάμε και θα γράφουμε για τα συμπτώματα της βαριάς αρρώστιας που τρώει τις σάρκες μας και θα αφήνουμε ουσιαστικά στο απυρόβλητο την απώτερη αιτία της; Ως πότε θα ανησυχούμε για τα κλαδιά και το φύλλωμα του δέντρου που ξεραίνεται και θα αρνούμαστε να δούμε το προφανές, ότι το πρόβλημα δεν είναι επιτέλους τα φύλλα, αλλά η ρίζα;

      Και να ξεκαθαρίσουμε βέβαια εδώ για μια ακόμη φορά (γιατί το λέμε και το γράφουμε επανειλημμένα) ότι η διολίσθηση στην Παναίρεση, σε συνδυασμό με την ευρύτερη αποστασία του λαού μας από τον Θεό (ειδικά κατά τις τελευταίες δεκαετίες), δεν είναι απλώς η ρίζα της πνευματικής κρίσης που μας ταλανίζει. Είναι η ρίζα και η πρωτογενής γενεσιουργός αιτία όλης συλλήβδην της βαθιάς παρακμής και πλήρους κατάρρευσης την οποία ζούμε εδώ και αρκετά  χρόνια και σε κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό, πολιτιστικό και φυσικά ευρύτερα υπαρξιακό επίπεδο (γιατί η απομάκρυνσή μας από την Ορθοδοξία δεν είναι καταδικαστική μόνο σε επίπεδο σωτηριολογικό, αλλά ισοδυναμεί και με αποσάθρωση της ταυτότητας και ιδιοπροσωπείας μας και συνεπώς πλήρη μετάλλαξή μας σε επίπεδο συλλογικά οντολογικό). Και ακόμη ας θυμόμαστε και τους «πνευματικούς νόμους» που λειτουργούν, ας μην ξεχνάμε τους τεράστιους κινδύνους που διατρέχουμε και σε εθνικό επίπεδο και τις τεράστιες περιπέτειες και ενίοτε τραγωδίες και συμφορές που έχουμε στο διάβα της Ιστορίας υποστεί ως λαός, όποτε προδώσαμε την πίστη μας.

      Όλα αυτά – γραφικά και ακατανόητα προφανώς για τους διαποτισμένους από τη σαρκολατρεία και τη μηδενιστική υστερία των εσχάτων χρόνων, αλλά καταφανή και αυτονόητα για τους έχοντας οφθαλμούς του οράν και νουν του συνιέναι τα «σημεία των καιρών» – είναι εδώ μπροστά μας και οφείλουν επιτέλους να απασχολήσουν σοβαρά όποιον λέει ότι πονάει για την κατάσταση που βιώνουμε ως λαός τα τελευταία χρόνια. Όσοι πάντως έχουν απομείνει ζωντανοί σε αυτόν τον τόπο, δεν αρκεί απλώς να το ισχυρίζονται. Ήρθε πλέον ο καιρός και να το αποδείξουν…

Πηγή: http://www.katanixis.gr/2017/12/blog-post_900.html

 

Δεκέμβριος 11, 2017

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ: ΑΠΑΝΤΩ ΣΤΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟ κ. ΠΑΥΛΟ ΠΟΛΑΚΗ, ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗ ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ κ. ΠΑΥΛΟ ΠΟΛΑΚΗ

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΑΠΑΝΤΩ

ΣΤΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟ

κ. ΠΑΥΛΟ ΠΟΛΑΚΗ,

ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗ ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ

 

ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ κ. ΥΠΟΥΡΓΟΥ

«Μερικοί τέτοιοι ιεράρχες σαφώς και έχουν ευθύνη για τη χρεωκοπία αυτής της χώρας».

Από τόν ιστότοπο «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» αντιγράφουμε:

Ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος έγραψε πως ζούμε σε ένα «άθεο κράτος», «με τους δεδηλωμένους ως προς την αθεΐα τους Πρωθυπουργό και πολλούς Υπουργούς» και αποδίδει την ανείπωτη καταστροφή στη Μάνδρα στην οργή του Θεού «για την αποστασία του δημιουργήματός Του, δηλ. του ανθρώπου».

Ερμηνεύοντας την θέση αυτή του Μητροπολίτη ως ευθεία βολή προς την κυβέρνηση, ο Παύλος Πολάκης διερωτάται μέσω του προφίλ του στο facebook: «Το 2002 στις πλημμύρες του Κηφισού,το 1961 με τους 40 νεκρούς στο Μπουρνάζι, το 1994 με τον ποδονιφτη και τους 15 νεκρούς στη νέα Ιωνία, τοτε που ηταν τα δαιμόνια και ποιος θεοσεβούμενος ηταν στην κυβερνηση;» και συμπεραίνει: «Μερικοί τέτοιοι ιεράρχες σαφώς και εχουν ευθύνη για τη χρεωκοπία αυτής της χώρας».

Ολόκληρη η ανάρτηση του Παύλου Πολάκη:
«Για τις πλημμύρες και τους θανάτους δεν φταίνε τα μπαζωμένα ρέματα, δεν φταίνε οι πολεοδομίες, το πελατειακό κράτος 70 χρόνων, ΑΛΛΑ η οργή του θεού για τα «δαιμόνια που κατοικούσαν στους βάλτους» και τωρα κατέλαβαν τις πόλεις μετα που που ήρθε στην κυβερνηςη ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσιπρας!!!!!
…..Μερικοί τέτοιοι ιεράρχες σαφώς και εχουν ευθύνη για τη χρεωκοπία αυτής της χώρας.
Το 2002 στις πλημμύρες του Κηφισού, το 1961 με τους 40 νεκρούς στο Μπουρνάζι, το 1994 με τον ποδονιφτη και τους 15 νεκρούς στη νέα Ιωνία, τοτε που ηταν τα δαιμόνια και ποιος θεοσεβούμενος ηταν στην κυβερνηση;;;;;;;».

Πηγή: http://www.protothema.gr/politics/article/733037/amvrosios-gia-tis-plimmures-ftaiei-o-atheos-prothupourgos-polakis-ierarhes-san-esena-euthunodai-gia-tin-hreokopia/

 

ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ

                                                           Αγαπητέ κ. Υπουργέ,

_______Γιατί εκτίθεσθε; Γιατί δεν σκέπτεσθε, πριν γράψετε κάτι; Και μάλιστα, όταν με τα όσα γράφετε επιτίθεσθε σε ένα τρίτο πρόσωπο;

______Είσθε γιατρός! Και βεβαίως πολύ…. μάγκας! Ως γιατρός έχετε το αναφαίρετο δικαίωμα να αποφαίνεσθε «ex cathedra» για θέματα, που αναφέρονται στην υγεία, στις επιδημίες, στα φάρμακα, στα μεταδοτικά νοσήματα κ. ού.κ.
_____ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, φερόμενος σαν μάγκας, να αποφαίνεσθε επί ζητημάτων, τα οποία έχουν σχέση με την Ορθόδοξη Πίστη, με την Θεολογία, με την ζωή της Εκκλησίας κλπ. καί μάλιστα όταν δεν ανήκετε στα ζωντανα μέλη της Εκκλησίας!  Τα ζητήματα αυτά ανήκουν στην αρμοδιότητα  των Θεολόγων καί των εκκλησιαστικών Προσώπων!
_______Αλλά και σαν μάγκας δεν μπορείτε να ισοπεδώνετε τα πάντα! Η διατύπωση «Μερικοί τέτοιοι ιεράρχες σαφώς και έχουν ευθύνη για τη χρεωκοπία αυτής της χώρας», καθ’ όσον εμείς οι Ιεράρχες αγωνιζόμεθα για να καλύπτουμε τα κενά, τα οποία δημιουργει η εγκληματική διακυβέρνηση της Χώρας μερικών εξ Υμών! Παρέχουμε δηλ. γεύματα  ή και τρόφιμα σε πεινασμένους, στέγη σε αστέγους, ένδυμα σε γυμνούς, φάρμακο σε απόρους, εργασία σε ανέργους,  παρηγοριά στους απελπισμένους, τους οποίους δημιουργεί καθημερινώς η Υμετέρα άστοργος συμπεριφορά! Ρίψτε μια ματιά στα Κρατικά Νοσοκομεία, των οποίων Υμείς έχετε την ευθύνη! Δεν έχουν ούτε γάζες για τους ‘Ελληνες νοσηλευο- μένους! Ενώ τήν ίδια ώρα οι Μετανάστες έχουν απόλυτη προτεραιότητα στις νοσηλευτικές παροχές! Οι ‘Ελληνες Πολίτες πεινούν και υποφέρουν! Οι Μετανάστες είναι ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ Σας. Η οικογένεια του μικρού Αμίρ, τον οποίον ο Πρωθυπουργός εκάλεσε στο Πρωθυπουργικό Γραφείο του για να του προσφέρει την Ελληνική Σημαία, όπως έγραψαν τα ΜΜΕ, λαμβάνει κάθε μήνα αθροιστικώς το ποσόν των ΔΥΟ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΚΑΙ ΕΚΑΤΟ (2.100) € υπό μορφήν επιδόματος στούς μετανάστες (800 € σε κάθε άτομο), το οποίον προσφέρουν Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, είναι δε και ΑΦΟΡΟΛΟΓΗΤΟ!   Επί τέλους, ας το παραδεχθήτε! Έχετε καταστρέψει την Ελλάδα! 
_____Γι’ αυτό κι’ εμείς στις δεήσεις, που γίνονται στους ιερούς Ναούς μας κατά την διάρκεια των ιερών ακολουθιών, προσεθέσαμε μια ειδική ικεσία:

«Υπέρ των ασεβεστάτων, αθέων και απίστων Αρχόντων ημών, των πολεμίων της αμωμήτου ημών Πίστεως και της Πατρίδος, Μελών του Ελληνικού Κοινοβουλίου, πάσης πολιτικής αποχρώσεως, των μισούντων και αδικούντων ημάς, και της μετανοίας και επιστροφής αυτών, του Κυρίου δεηθώμεν»  

_______Με το παραπάνω σημείωμά Σας στο facebook εκτεθήκατε! Αποδείξατε, δυστυχώς, ότι ως προς τα θρησκευτικά ζητήματα ΕΙΣΘΕ ΕΝΑΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!  Και θα Σας το αποδείξουμε!
_______Εμείς στην ανάρτησή μας της 16ης Νοεμβρίου εγράψαμε τα εξής καθαρά λόγια:
Ανοίξτε, λοιπόν, αδελφοί μου την Καινή Διαθήκη, αν βέβαια υπάρχει ακόμη -κρυμμένη και περιφρονημένη- κάπου εκεί  σε κάποιο ντουλάπι, συρτάρι κλπ. στο σπιτικό σας. Ανατρέξατε  στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 24, στ.6-8. Εκεί περιγράφονται διάφορα έκτακτα φυσικά φαινόμενα, τα οποία θα είναι καταστροφικά! Όπως π.χ. πείνα και σεισμοί, που θα επιφέρουν καταστροφές στο φυσικό περιβάλλον! Μεταξύ αυτών πρέπει να εντάξουμε και τους καταποντισμούς.  Όλα αυτά θα εκφράζουν την οργή του Δημιουργού Θεού για την αποστασία του δημιουργήματός Του, δηλ. του ανθρώπου»
_________Εσείς, λοιπόν, θέλοντας να αποδείξετε, ότι είσθε άθεος, συγχρόνως δε καί Υπουργός μιάς Κυβερνήσεως, η οποία αριθμεί πολλούς αθέους στους κόλπους της, εσπεύσατε να αναιρέσετε τα λόγια μας, αλλά συγχρόνως αποδείξατε, ότι μισείτε και αποστρέ- φεσθε εμάς τους ταπεινούς, οι οποίοι και πιστεύουμε στον Αληθινό Θεό και  Τον υπηρετούμε με αφοσίωση, το κατά δύναμιν!
______Σήμερα, λοιπόν, θα επικαλεσθώ ιστορικά δεδομένα για να Σας αποδείξω:
  1.  ΠΡΩΤΟΝ ΜΕΝ, ΟΤΙ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΣΘΕ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ και ΑΣΤΟΙΧΕΙΩΤΟΣ!
  2. ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΔΕ, ΤΗΝ ΚΑΚΙΑΝ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΗΜΩΝ ΤΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟΝ ΘΕΟΝ ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΩΝ!
 _____Με τον τρόπο αυτό να Σας καλέσω σε μετάνοια, εάν υπάρχουν ακόμη μέσα στην καρδιά Σας κάποια ψήγματα καλής διαθέσεως!
 
______Θα παραθέσω, λοιπόν, για τους καλής διαθέσεως ανθρώπους μια διήγηση από την ζωή και τα θαύματα του Αγίου Σπυρίδωνος, πολιούχου και προστάτου της Κερκύρας, ο Οποίος, άλλοτε με καταιγίδες, άλλοτε με φωτιά, εμφανισθείς ακόμη και σωματικά ώς Μοναχός, επαναλαμ- βάνω, ότι άλλοτε  με καταιγίδες και κατακλυσμούς και άλλοτε με πυρκαϊά, υπερασπιζόμενος την αγία μας Ορθοδοξία, δηλ. μαχόμενος  εναντίον των πολεμίων της Ορθοδόξου Πίστεώς μας, κατέστρεψε πλήθη ασεβών ανθρώπων, και δή και Αγαρηνών, δηλ. Τούρκων!!!!
Εικόνα από:agiosspyridoncorfu.blogspot.com

     Ο Καπετάν Χοντζά Πασάς μέ τό στρατό του,  το πρωΐ της 24ης Ιουνίου 1716 είχαν περικυκλώσει την Κέρκυρα απο την ξηρά και από την θάλασσα. «Επί πενήντα ημέρες το αίμα χυνόταν ποτάμι κι απ τις δυό μερηές» γράφει το ιστορικό. Και προσθέτει:  «Τα γυναικόπαιδα, μαζεμένα στον ιερό ναό του αγίου… προσεύχονται  στα γόνατα και με στεναγμούς λαλητούς εκζητούν του προστάτη αγίου τη μεσιτεία…..Και να! Πολύ πριν απο το μεσημέρι μια βροχή, καταρρακτώδης, βροχή κατακλυσμιαία,  αρχίζει να πέφτει στη γή…. Περί τα ξημερώματα της 11ης Αυγούστου συνέβη κάτι το εκπληκτικό, το αναπάντεχο! Μια Ελληνική περίπολος, που έκαμνε αναγνωριστικές επιχειρήσεις, βρήκε τα χαρακώματα των Τούρκων γεμάτα νερό απ’ τη βροχή και πολλούς Τούρκους στρατιώτες πνιγμένους μέσα σ’ αυτά»….Όλη τη νύκτα ο θαυματουργός εκείνος υπερασπιστής της νήσου, ο άγιος Σπυρίδωνας.., με ουράνια στρατιά κτύπησε άγρια τους Αγαρηνούς  και τους διέλυσε και τους διεσκόρπισε… Σωρεία τα πτώματα στην παραλία…».

 

________Αυτά, λοιπόν, αγράμματε κύριε Παύλε Πολάκη και Υπουργέ, διδάσκει η εκκλησιαστική ιστορία! Αλλά Σείς δεν καταδέχεσθε να εντρυφήσετε στους βίους των Αγίων της Εκκλησίας μας, αφού άλλωστε δεν  τους αποδέχεσθε.
________Και αυτά μεν ως προς τις καταιγίδες, τις οποίες χρησιμοποιεί ενίοτε  η Πρόνοια του αληθινού Θεού άλλοτε για να σώσει τους πιστούς χριστιανούς και άλλοτε για να συνετίσει την ανθρώπινη Κοινωνία! Γιατί, αγαπητέ κύριε Πολάκη, λησμονείτε τον Κατακλυσμό του Νώε;
________Άς έλθουμε τώρα και στην περίπτωση της φωτιάς. Στην Κέρκυρα κυριαρχούσαν κάποτε οι Ενετοί, δηλ. κατακτητές Καθολικοί στο θρήσκευμα. Ήταν η γνωστή εποχή της Ενετοκρατίας στα Ελληνικά επτάνησα!  Ο Αρχιναύαρχος, λοιπόν, του Ενετικού στόλου Ανδρέας Πιζάνης, «θέλοντας …να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη του στον Άγιο για τη σωτηρία  της νήσου από τους Μουσουλμάνους Αγαρηνούς, την οποία σας περιγράψαμε παραπάνω, αποφάσισε να στήσει στον Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος ένα θυσιαστήριο ακόμη», ένα «αλτάριο», όπως το ονομάζουν οι καθολικοί,  δηλ.  μια αγία Τράπεζα μόνο και μόνο για νά κάνουν και οι Καθολικοί την θεία λειτουγία κατά το δικό τους δόγμα στον ίδιο Ναό, στο ίδιο Άγιο Βήμα! Βεβαίως μια τέτοια απόφαση ΔΕΝ ΑΡΕΣΕ ΣΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΛΗΘΥΣΜΟ της νήσου, τόσο στους ιερωμένους, όσο και στούς λαϊκούς!
______Έτσι, λοιπόν, στις 11 Νοεμβρίου του 1718, ο Καθολικός στο θρήσκευμα Άρχοντας-Κατακτητής, συνοδευόμενος από τη συνοδεία του, αποφάσισε να μεταβεί στο Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος,  για να προωθήσει τα σχέδιά του. Επικαλούμενος τήν υπεροχική του θέση, έδωσε τις κατάλληλες οδηγίες και εντολές, ώστε την επομένη ημέρα, (12 Νοεμβρίου), τα συνεργεία να αρχίσουν τήν κατασκευή του νέου βωμού, δηλ της Αγίας Τραπέζης για τους Καθολικούς, δίπλα απο τήν Αγία Τράπεζα ημών των Ορθοδόξων. (Σημ. άς τα ακούσουν αυτά και οι θιασώτες της δήθεν «Αγίας και Μεγάλης  Συνόδου» της Κρήτης του 2016, αλλά καί ΟΙ ΑΓΑΠΟΥΛΗΔΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ). Καί τώρα η διήγηση του περίφημου ιστορικού συγγραφέως Αθανασίου του Πάριου:

«Κοντά στα μεσάνυχτα….. βροντές και κεραυνοί συνταράσουν την πόλη. Ο σκοπός, που βρισκόταν στην είσοδο του φρουρίου κοντά στην πυριτιδαποθήκη, βλέπει κάποιο Μοναχό νά προχωρεί μ’ ένα δαυλό αναμμένο στο χέρι και να μπαίνει στο Φρούριο.Πρόφτασε και του φώναξε: «Ποιός είσαι; Που πάς»; Μια φωνή του απήντησε: «Είμαι ο Σπυρίδων». Τήν ίδια ώρα τρείς φλόγες βγήκαν από το καμπαναριό της Εκκλησίας, ενώ ένα χέρι άρπαξε τον σκοπό και τον πέταξε στην άλλη μεριά του Κάστρου. Ο σκοπός έπεσε όρθιος, χωρίς να πάθει τίποτα! Ταυτόχρονα μια δυνατή, εκκωφαντική, έκρηξη ακούστηκε. Και το φρούριο τινάχθηκε στον αέρα με όλα τα γύρω σπίτια. Η καταστροφή υπήρξε τρομερή.Χίλια περίπου πρόσωπα σκοτώθηκαν. Ο διοικητής Ανδρέας Πιζάνης βρέθηκε νεκρός με τον τράχηλο ανάμεσα σε δυό δοκάρια….Και στη Βενετία, εκεί μακρυά στη Βενετία, την ίδια στιγμή έπεσε κεραυνός στο Μέγαρο του Ανδρέα Πιζάνη, τρύπησε τον τοίχο κι έκαψε το πορτραίτο του άρχοντα, την εικόνα του. Μόνο την εικόνα του»!!! 

(Πηγή:Google: Ορθόδοξος Συναξαριστής-Άγιος Σπυρίδων ο Θαυματουργός, http://www.saint.gr/3247/saint.aspx).

_________Τα ακούτε, αγράμματε καί άθεε κ. Παύλε Πολάκη; Ας καθήσετε, λοιπόν, όλοι εσείς «οι εξυπνάκηδες», που μας κυβερνάτε σήμερα και καταστρέφετε τήν Ελλάδα μας! Ας καθήσετε, επαναλαμβάνω, όλοι εσείς, που πολεμάτε την Αγία Ορθοδοξία μας, ενώ συγχρόνως, δυστυχώς, προστατεύετε τους Μουσουλμάνους μετανάστες-κατακτητές! Ας καθήσετε όλοι εσείς, οι οποίοι καταληστεύετε τον ‘Ελληνα πολίτη με τους αβάστακτους φόρους και τις ποικίλες περικοπές μισθών και συντάξεων! Ας καθήσετε, επαναλαμβάνω για τέταρτη φορά, όλοι εσεις οι του ΣΥΡΙΖΑ λήσταρχοι, οι οποίοι με τις δημοπρασίες και τα κόκκινα δάνεια ξεπουλάτε την Ελλάδα σε ξένα χέρια και σε αλλότρια συμφέροντα! Με τις δημοπρασίες και τα κόκκινα δάνεια, όπου  μεγαλοκαρχαρίες του χρήματος, προερχόμενοι  κυρίως από την Τουρκία, με μόλις 25.000-30.000 € αγοράζουν κατοικίες-μεγαθήρια Ελλήνων Πολιτών-οφειλετών από τραπεζικά δάνεια, τα οποία είχαν λάβει, κατοικίες στα πιό όμορφα μέρη της Αττικής ή μέ λίγα ψίχουλα αγοράζουν ολόκληρα κεντρικά και ιστορικά ξενοδοχεία, όπως π.χ. το HILTON στο κέντρο των Αθηνών! Ας καθήσετε, επαναλαμβάνω για τελευταία φορά, να διαβάσετε την Ελληνική ιστορία, την ιστορική πορεία της Ορθοδοξίας μας, τους βίους των Αγίων μας και έπειτα ελάτε να συζητήσουμε! Τότε δεν θα μπορείτε να επαναλάβετε  βλακείες, όπως τα Πολάκια λόγια: «Μερικοί τέτοιοι ιεράρχες σαφώς και έχουν ευθύνη για τη χρεωκοπία αυτής της χώρας»! Ακόμη και σήμερα εμεις οι ταπεινοί κοινωνικοί και θρησκευτικοί εργάτες αναπληρώνουμε το δικό σας υστέρημα! Με τα εκκλησιαστικά συσσίτια, τα κοινωνικά εστιατόρια, τα κοινωνικά παντοπωλεία, τα κοινωνικά φαρμακεία, τα κοινωνικά φροντιστήρια, καθώς επίσης και με τα εκκλησιαστικά Ιδρύματά μας, τους Βρεφονηπιακούς Σταθμούς, τα Φιλόπτωχα Ταμεία των Ενοριών  κλπ. κλπ. αναπληρώνουμε το δικό σας υστέρημα! Σπογγίζουμε καθημερινώς τα δάκρυα από τα δακρυσμένα μάτια κάποιων  μυριάδων συνανθρώπων μας, οι οποίοι έως χθές ζούσαν αξιοπρεπώς, ενώ σήμερα πεθαίνουν από την πείνα ή και αυτοκτονούν! Καταργήσατε την «μεσαία κοινωνική τάξη»! Καθόλου δεν κοκκινίζετε;   
_______Εξ αιτίας της αφροσύνης σας, λοιπόν, ο Θεός σήμερα παρέχει φυσικές καταστροφές, για να φανεί η δική σας αθλιότητα! Καταστρέφει την Ελλάδα, για να δώσει σε όλους μας ευκαιρίες για μετάνοια και επιστροφή στο δρόμο Του! Περιμένει να ξεσηκωθεί ο Ελληνικός Λαός και να σας στείλει εκεί απ’ όπου ήλθατε! Δηλ. σε ένα δρόμο χωρίς επιστροφή!
_______Το παράδειγμα της άλλοτε Σοβιετικής Ενώσεως ας σας προβληματίσει! Εκεί όσοι εδίωξαν την Εκκλησία, έσβυσαν, ελησμονήθησαν! Ενώ η Αγία Ορθοδοξία μας επέζησε! Και όχι μόνον επέζησε, αλλά σήμερα και  μεγαλουργεί πλέον! «Μετανοείτε, λοιπόν, ότι ήγγικεν η Βασιλεία του Θεού»!
_______Τελειώνοντας, θέλω να επιστήσω την προσοχή Σας, κ. Πολάκη: Μάθετε να γράφετε τη λέξη θεός μέ κεφαλαίο το Θ, νά γράφετε δηλ. η οργή του Θεού καί όχι «η οργή του θεού»!!!!! Κύριε Υπουργέ, στους ανθρώπους μπορείτε να συμπεριφέρεσθε σαν μάγκας, όχι όμως καί προς τον Θεόν!

Με πολλήν εντιμότητα και με χριστιανικήν παρρησίαν

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Αίγιον, 11 Δεκεμβρίου 2017

 
**************

Υ.Γ. Καί τώρα μερικά υστερόγραφα για τον μάγκα κ. Πολάκη:

Υστερόγραφο πρώτο (1ο):
______Κύριε Πολάκη, αν πράγματι είσθε μάγκας, τότε Σας παρακαλώ να λάβετε αμέσως τα αναγκαία μέτρα,  για να προστατεύσετε μια δυστυχισμένη -ηλικιωμένη πια- Μητέρα, η  οποία εμεγάλωσε δέκα παιδιά. Ιδού, λοιπόν, η σχετική είδηση:

«Ατελείωτο Γολγοθά ανεβαίνει μια ηλικιωμένη γυναίκα από το Ηράκλειο Κρήτης, η οποία μεγάλωσε με κόπους και βάσανα τα δέκα παιδιά της και, πρίν από λίγο  καιρό, της έκοψαν το επίδομα πολύτεκνης μητέρας, το μοναδικό εισόδημά της, που της επέτρεπε να εξασφαλίσει τα χρειώδη….» (βλ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 5.12.2017, σελ.16) !!!!!!  

____Ένα δεύτερο (2ο) υστερόγραφο:

           Στην Εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ» της 9ης Δεκεμβρίου (σελ. 3) διαβάζουμε την είδηση: «Η Εκκλησία στηρίζει την εκστρατεία για δότες μυελού των οστών», δηλ. η Εκκλησία θεραπεύει τις δικές Σας παραλείψεις, τις παραλείψεις του Ελληνικού Δημοσίου!
 

____Ένα τρίτο (3ο) υστερόγραφο:
Στην ίδια επίσης εφημερίδα (σελ.12) διαβάζουμε τα εξής:

«ΑΙΣΧΟΣ! Και ενώ ο Ταγίπ Ερντογκάν ευρίσκετο ήδη στην Θράκη, ο σταθμός του Μετρό στο Σύνταγμα παρέμενε κλειστός. Πράγμα παντελώς ακατανόητο, αφού τα μέτρα ασφαλείας στην Αθήνα είχαν λήξει…»

 ‘Ενα τέταρτο (4ο) υστερόγραφο:

          Στην ίδια επίσης εφημερίδα (σελ.12) διαβάζουμε και τα εξής:

          «ΕΥΘΙΞΙΑ! Δυστυχώς, αυτός ο Γιάννης Μουζάλας διατηρεί τον υπουργικό του θώκο και συνεχίζει να εκθέτει διεθνώς την Χώρα μας. Ο ανεκδιήγητος αυτός υπουργός Μεταναστεύσεως …..δεν μπορεί να εγγυηθεί, ότι στην Μόρια της Λέσβου «δεν θα υπάρχουν νεκροί από την κακοκαιρία»…»!!!!!!

 ‘Ενα πέμπτο (5ο) υστερόγραφο:

       Στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ (βλ. σελ. 15, φ. της 9ης Φεβρουαρίου) διαβάζουμε τα εξής καταπληκτικά:

«Εκπρόθεσμα πληρώνουν τούς λογαριασμούς τους δύο στούς 3 Έλληνες. Πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό που συναντάται μςεταξύ 24 Ευρωπαίκών Χωρών»

         ‘Ενα έκτο (6ο) υστερόγραφο:

Στην ιστορική εφημερίδα ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ των Πατρών, (βλ.σελ. 5, φ. της 9ης Δεκεμβρίου) διαβάζουμε επίσης τα εξής καταπληκτικά:

«ΔΥΟ στους τρείς Έλληνες δεν έχουν λεφτά να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους. Ο τρίτος δεν έχει καν λογαριασμούς, πλέον»!!!!!

 ‘Ενα έβδομο (7ο) υστερόγραφο:

          Στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ (βλ. σελ. 2, φ. της 9ης Φεβρουαρίου) διαβάζουμε τα εξής καταπληκτικά:

« Η Μπολσεβίκικη κυβέρνηση των ΣΥΡΑΖΑΝΕΛ, που στο διάβα  της ξεθεμελιώνει τά πάντα, επέλεξε για τη θέση του νέου Ειδικού Γραμματέα Ιθαγένειας τον ΧΨΩ….., ο οποίος ενισχύει με τις απόψεις του και τις θέσεις του την αλυτρωτική ρητορική των κακών γειτόνων μας!»
‘Ενα όγδοο (8ο) υστερόγραφο:
      Στην ίδια εφημερίδα (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ-βλ. σελ. 3, φ. της 9ης Φεβρουαρίου) διαβάζουμε επίσης τα εξής καταπληκτικά:

«ΠΑΝΤΑ ΑΝΙΕΡΟΙ, ΑΠΑΤΡΙΔΕΣ ΚΑΙ ΑΘΕΟΙ….

Άθεα Κομμούνια πυρπόλησαν την …..Φάτνη στην κεντρική πλατεία της Λάρισας! ….λίγο μετά τις 11 το βράδυ της τετάρτης έβαλαν φωτιά στην φάτνη που βρισκόταν στην Κεντρική πλατεία της Λάρισας….» !!!!!!!

‘Ενα ένατο (9ο) υστερόγραφο:
      Στην ίδια εφημερίδα (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ-βλ. σελ. 9, φ. της 9ης Φεβρουαρίου) διαβάζουμε επίσης τα εξής καταπληκτικά:

«ΥΠΟΥΛΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΤΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ «ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ» ΤΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ…. Ισλαμικό σχέδιο κατάληψης της Ελλάδας!»

‘Ενα δέκατο (10ο) υστερόγραφο:
      Στην ίδια εφημερίδα (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ-βλ. σελ. 11, φ. της 9ης Φεβρουαρίου) διαβάζουμε επίσης:

 «Υποβαθμίζουν τα Χριστούγεννα!
Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι την Τρίτη 26 Δεκεμβρίου το εμπορικό κέντρο θα είναι ανοικτό, καθώς σύμφωνα με την υπάρχουσα νομοθεσία δεν αποτελεί επίσημη αργία. Το ωράριο λειτουργίας  για την ημέρα αυτή θα είναι 11πμ-6μμ….».

‘Ενα ενδέκατο (11ο) υστερόγραφο: 

Στην εφημερίδα ΤΟ ΠΑΡΟΝ (βλ. σελ. 1και σελ. 4, φ. της 10ης Φεβρουαρίου) διαβάζουμε:

«Αυτό που αποκήρυσσε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2014 ως εθνικό έγκλημα (δηλ. την πώληση μονάδων της ΔΕΗ) το κάνει σήμερα ως Κυβέρνηση!»

‘Ενα δωδέκατο (12ο) υστερόγραφο: 

Στην ίδια εφημερίδα ΤΟ ΠΑΡΟΝ (βλ. σελ. 12) διαβάζουμε τα εξής καταπληκτικα:

«Σύμφωνα με τά «πόθεν έσχες» τους

ΣΥΡΙΖΑίοι οι πλούσιοι βουλευτές»

‘Ενα δέκατο τρίτο  (13ο) και τελευταίο υστερόγραφο: 

Στην ίδια εφημερίδα ΤΟ ΠΑΡΟΝ (βλ. σελ. 9) διαβάζουμε:

«Προετοιμασία για …τσουνάμι!»

Αγαπητέ κ. Υπουργέ,
____Ότι είσθε ένας μάγκας Υπουργός δεν υπάρχει αμφιβολία! Το αναγνωρίζουν άλλωστε και τα ΜΜΕ! Ιδού επί παραδείγματι τι γράφει στο Internet το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ:

Και από επιχειρηματικές δραστηριότητες

Πόθεν έσχες: Το 2015 ο Πολάκης διπλασίασε τα εισοδήματά του

Από τα 54.436 ευρώ του 2014, ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας δήλωσε για το 2015 έσοδα 100.333 ευρώ

Σε διπλασιασμό των εσόδων του φαίνεται ότι προχώρησε το 2015 ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Παύλος Πολάκης βάσει της δήλωσης πόθεν έσχες που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.

πηγή:http://www.protothema.gr/politics/article/738968/pothen-eshes-to-2015-o-polakis-diplasiase-ta-eisodimata
 
____Ό,τι, λοιπόν, θά ήθελα να Σας είπω φωναχτά είναι δυό μόνον λέξεις: Το καταστρεπτικό τσουνάμι ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ, ΠΟΥ ΕΠΕΠΕΣΕ στην περιοχή της Μάνδρας των Μεγάρων. Το πραγματικό και το ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΠΤΙΚΟ ΤΣΟΥΝΑΜΙ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΛΗΤΤΕΙ ΑΝΗΛΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ ΤΗΝ ΦΙΛΤΑΤΗ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΕΙΣΘΕ ΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΕΑ ΣΑΣ!
Παρέθεσα τα παραπάνω δέκα τρία υστερόγραφα μήπως και Σας πείσω. Εάν, παρ’ ελπίδα, δεν τα προσέξετε Σεις, οπωσδήποτε θα τα αξιολογήσει ο Ελληνικός Λαός! Επομένως δεν έχετε δίκηο, όταν ανεθρυσίαστα υποστηρίζετε, ότι «Μερικοί τέτοιοι ιεράρχες σαφώς και έχουν ευθύνη για τη χρεωκοπία αυτής της χώρας»!
______Διά την ελαχιστότητά μου μου αρκεί η ομολογία Σας:
«Μερικοί τέτοιοι ιεράρχες σαφώς και έχουν ευθύνη για τη χρεωκοπία αυτής της χώρας»! Δηλ. αποδέχεσθε και ομολογείτε, ότι η Χώρα μας έχει υποστεί ΧΡΕΩΚΟΠΙΑΝ!!!!!! 
Τώρα ως προς  το ποιός πράγματι έχει την ευθύνη θα το κρίνει ο Ελληνικός Λαός!
+ Ο Κ. και Αι. Α.
 

************************
Να, σε ποιό Θεό πιστεύουν οι σύγχρονοι Ηγήτορες, εθνικοί, τοπικοί κλπ.
Στην Κοινότητα ΑΛΙΜΟΣ της Αττικής ετοποθέτησαν ένα αγαλμα, τον Σατανά,
ως φύλακα της πόλεως!!!!
Άλλοι πετάνε τις εικόνες της Παναγίας στα σκουπίδια, άλλοι ανυψώνουν τον ……Διάβολο!
+

+   +   +   +   +   +

«Κύριε, σώσον τους ευσεβείς!»

καί

«Ρύσαι ημάς από του Πονηρού»

************

ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΔΙΗΓΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ

  1. Το 1715 μ.Χ. ο καπουδάν Χοντζά πασάς, αφού κατέκτησε την Πελοπόννησο κατά διαταγή του σουλτάνου προχωρεί για να καταλάβει και τα Επτάνησα. Και πρώτα – πρώτα βαδίζει προς την Κέρκυρα, που τόσο αυτή, όσο και τα άλλα νησιά βρισκόντουσαν κάτω από την Ενετική κυριαρχία.Ένα πρωί της 24ης Ιουνίου 1716 μ.Χ. η τουρκική στρατιά με επίκεφαλής τον σκληρό στρατηγό της επέδραμε και πολιόρκησε την πόλη κι απ’ την ξηρά κι από τη θάλασσα. Επί πενήντα μέρες το αίμα χυνόταν ποτάμι κι από τις δύο μεριές. Οι υπερασπιστές Έλληνες και Βενετσιάνοι αγωνιζόντουσαν απεγνωσμένα για να σώσουν την πόλη. Τα γυναικόπαιδα, μαζεμένα στον ιερό ναό του αγίου μαζί με τους γέρους κι όσους δεν μπορούσαν να πάρουν όπλα προσεύχονται στα γόνατα και με στεναγμούς λαλητούς εκζητούν του προστάτη αγίου τη μεσιτεία. Σαν πέρασαν οι πενήντα μέρες οι εχθροί αποφάσισαν να συγκεντρώσουν όλες τις δυνάμεις τους και να κτυπήσουν με πιο πολλή μανία την πόλη. Κερκόπορτα ζητούν κι εδώ οι εχθροί για να τελειώσουν μια ώρα γρηγορώτερα το έργο τους. Απ’ την Κερκόπορτα δεν μπήκαν κι οι προγονοί τους και κατέκτησαν τη Βασιλεύουσα; Γι’ αυτό και προβάλλουν δελεαστικές υποσχέσεις, για να πετύχουν κάποια προδοσία.Το επόμενο πρωινό ένας Αγαρηνός με τηλεβόα κάνει προτάσεις στους μαχητές να παραδοθούν, αν θέλουν να σωθούν. Την ίδια ώρα όμως αραδιάζει κι ένα σωρό απειλές στην περίπτωση, που οι υπερασπιστές δεν θα δεχόντουσαν τη γενναιόδωρη πρόταση του.Περνούν οι ώρες. Η αγωνία κι ο φόβος συνέχει τις ψυχές. Οι Αγαρηνοί ετοιμάζονται για το τελειωτικό κτύπημα, όπως λένε. Μα κι οι υπερασπιστές εμψυχωμένοι από τις προσευχές τόσο των ίδιων, όσο και των ιδικών τους μένουν αλύγιστοι κι ακλόνητοι στις θέσεις τους. Η πρώτη επίθεση αποκρούεται με πολλά τα θύματα κι από τις δύο μεριές. Η πόλη της Κέρκυρας περνά τρομερά δύσκολες στιγμές. Η θλίψη, όμως, των στιγμών εκείνων «υπομονήν κατεργάζεται, η δε υπομονή δοκιμήν, η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς ου καταισχύνει» (Ρωμ. ε’, 3-5). Η ελπίδα στον Θεό ουδέποτε στ’ αλήθεια ντροπιάζει ή διαψεύδει αυτόν που την έχει. Κι ο λαός ελπίζει και προσεύχεται. Προσεύχεται και πιστεύει πώς ο ακοίμητος φρουρός και προστάτης άγιος του, δεν θα τον εγκαταλείψει.Στον ιερό ναό οι προσευχές του άμαχου πληθυσμού συνεχίζονται θερμές κι αδιάκοπες.Ξημέρωσε η 10η Αυγούστου. Κάτι ασυνήθιστο για την εποχή παρατηρείται την ήμερα αυτή από το πρωί. Ο ουρανός είναι σκεπασμένος με μαύρα πυκνά σύννεφα. Από στιγμή σε στιγμή ετοιμάζεται να ξεσπάσει τρομερή καταιγίδα. Και να! Πολύ πριν από το μεσημέρι μια βροχή, καταρρακτώδης, βροχή κατακλυσμιαία αρχίζει να πέφτει στη γη. Μοναδική η περίπτωση. Νύχτωσε κι ακόμη έβρεχε. Σαν αποτέλεσμα της κακοκαιρίας αυτής καμιά επιθετική προσπάθεια δεν αναλήφθηκε εκείνη την ήμερα. Η νύχτα περνά ήσυχα. Περί τα ξημερώματα της 11ης Αυγούστου συνέβη κάτι το εκπληκτικό, το αναπάντεχο. Μια Ελληνική περίπολος που έκαμνε αναγνωριστικές επιχειρήσεις, για να εξακριβώσει από που οι εχθροί θα επιτίθεντο, βρήκε τα χαρακώματα των Τούρκων γεμάτα νερό από τη βροχή και πολλούς Τούρκους στρατιώτες πνιγμένους μέσα σ’ αυτά. Νεκρική σιγή βασίλευε παντού. Στό μεταξύ ξημέρωσε για καλά. Οι χρυσές ακτίνες του ήλιου πέφτουν στη γη και χαιρετούν την άγρυπνη πόλη. Οι τηλεβόες σιγούν. Οι εχθροί δεν φαίνονται. Μήπως κοιμούνται; Τι να συμβαίνει άραγε;Μα δεν το είπαμε; Η ελπίδα στον Θεό «ου καταισχύνει». Δεν ντροπιάζει ποτές εκείνο που την έχει. Και να!Όλη τη νύχτα ο θαυματουργός εκείνος υπερασπιστής της νήσου, ο άγιος Σπυρίδωνας της Κύπρου με ουράνια στρατιά συνοδεία κτύπησε άγρια τους Αγαρηνούς, και τους διέλυσε και τους διεσκόρπισε. Αυτά ομολογούσαν οι ίδιοι οι Αγαρηνοί το πρωί που έφευγαν «χωρίς διώκον τος». Σωρεία τα πτώματα στην παραλία. Τα απομεινάρια της τούρκικης στρατιάς μαζεμένα στα λίγα πλοία που απέμειναν, φεύγουνε ντροπιασμένα για την Κωνσταντινούπολη. Αληθινά! «Τον ελπίζοντα επί Κύριον έλεος κυκλώσει». Και «αυτή εστίν η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών». (Α’ Ίωάν. ε’, 4). Δηλαδή αυτή είναι η δύναμη που νίκησε τον κόσμο, η πίστη μας.Η Κέρκυρα πανηγυρίζει. Ο πιστός λαός, μαζεμένος στην εκκλησία του αγίου, δοξολογεί τον Θεό και ψάλλει με δυνατή φωνή: «Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ… δόξα τω ενεργούντι δια σου… Ναι! δόξα στον Παντοδύναμο Χριστό, που σε δόξασε. Δόξα και σε σένα άγιε, που με τη χάρη Του ενεργείς τα τόσα θαύματα σου».Η ανέλπιστη σωτηρία της νήσου από την εκστρατεία των Τούρκων ανάγκασε κι αυτή την αριστοκρατία των Ενετών, να αναγνωρίσει ως ελευθερωτή της Κέρκυρας τον άγιο Σπυρίδωνα. Και ως εκδήλωση ευγνωμοσύνης να προσφέρει στον ναό μια ασημένια πολύφωτη κανδήλα, και να ψηφίσει ώστε το λάδι που θα χρειαζόταν κάθε χρόνο για το άναμμα της κανδήλας αυτής, να προσφέρεται από το Δημόσιο. Με ψήφισμα της πάλι η Ενετική διοίκηση καθιέρωσε την 11 Αυγούστου, σαν ημέρα εορτής του αγίου και λιτανεύσεως του ιερού Σκηνώματός Του.
  2. Ο αρχιναύαρχος του Ενετικού στόλου και διοικητής της νήσου Κερκύρας, Ανδρέας Πιζάνης, θέλοντας κατά ένα τρόπο πιο φανερό και πιο θεαματικό να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη του στον άγιο για τη σωτηρία, αποφάσισε να στήσει στον ναό ένα θυσιαστήριο ακόμη. Ένα θυσιαστήριο για να γίνεται επάνω σ’ αυτό το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας κατά το Λατινικό δόγμα. Το θυσιαστήριο, αλτάριο κατά τους Λατίνους, θα κτιζόταν δίπλα στην Αγία Τράπεζα των Ορθοδόξων κι εκεί θα γινόταν από Λατίνο ιερέα η θεία Λειτουργία. Στή σκέψη του αυτή πολύ ενισχύθηκε ο Ενετός διοικητής και από ένα θεολόγο Λατίνο σύμβουλο του, κάποιο Φραγκίσκο Φραγγιπάνη. Ο τελευταίος θεώρησε την ευκαιρία μοναδική για να τοποθετήσει στο ναό του αγίου αλτάριο, δηλαδή αγία Τράπεζα φράγκικη και να τελείται μέσα στον ορθόδοξο ναό του αγίου η θεία Λειτουργία με άζυμα, κατά το δικό τους το δόγμα. Μετά τη γνωμοδότηση, που πήρε από τον σύμβουλο του ο διοικητής Ανδρέας Πιζάνης, κάλεσε τους ιερείς του Ναού και τους ανακοίνωσε τον σκοπό του και ζήτησε κατά κάποιο τρόπο από αυτούς και τη συγκατάθεση τους. Εκείνοι, όπως ήτο φυσικό, αρνήθηκαν κι υπέδειξαν, πως αυτό θα ήταν μια καινοτομία ασύγγνωστη και επιζήμια και γι’ αυτό δεν έπρεπε να γίνει. Στην άρνηση των ιερέων να συγκατατεθούν στην τοποθέτηση του αλταρίου, ο διοικητής τους απείλησε κι αποφάσισε να προχωρήσει στην εκτέλεση του σχεδίου του χωρίς την άδεια τους. Οι ιερείς στην επιμονή του κατέφυγαν με δάκρυα στον άγιο τους και ζήτησαν με θερμή προσευχή, τη βοήθεια και την προστασία του. Ο διοικητής με το δικαιωμα που του έδινε η εξουσία, προσπάθησε ανεμπόδιστα να προχωρήσει στην εκτέλεση της παράνομης επιθυμίας του. Αλλά και ο άγιος, για να προλάβει μια τέτοια απαράδεκτη πράξη, παρουσιάστηκε δύο κατά συνέχεια νύκτες στον ύπνο του με το ένδυμα ορθόδοξου μονάχου και του συνέστησε να παραιτηθεί από την απόφαση του, διαφορετικά θα το μετάνοιωνε πολύ πικρά. Τρομαγμένος ο διοικητής κάλεσε τον σύμβουλο του και του φανέρωσε και τις δύο φορές την απειλή του αγίου. Ο θεολόγος σύμβουλος γέλασε και τις δύο φορές κι υπέδειξε πώς δεν έπρεπε αυτός ένας μορφωμένος άρχοντας να βασισθεί στα όνειρα, που είναι έργο, όπως του είπε, του διαβόλου και που σκοπό έχουν να παρεμποδίσουν και να ματαιώσουν ένα καλό και θεάρεστο έργο.Τα λόγια του συμβούλου διασκέδασαν τον φόβο του διοικητού, ο οποίος μάλιστα την επομένη ήμερα 11 Νοεμβρίου 1718 μ.Χ. ακολουθούμενος από τη συνοδεία του πρωί-πρωί ξεκίνησε για την εκκλησία του αγίου για να προσκυνήσει τάχατες το λείψανο και να ανάψει το καντήλι του. Ουσιαστικά όμως πήγε εκεί για να καταμετρήσει το μέρος που θα κτιζόταν το αλτάριο και να καθορίσει και τις διαστάσεις του, μήκος, πλάτος και ύψος.Εκεί στον ναό για μια ακόμη φορά αγωνίστηκαν οι ιερείς με κάθε τρόπο, να τον αποτρέψουν από του να εκτελέσει το σχέδιο του. Άδικα, όμως. Ο άρχοντας, όχι μόνο δεν μεταπείσθηκε, αλλά και με σκληρό και βάναυσο τρόπο τους απείλησε πώς, αν του ξαναμιλούσαν γι’ αυτό το θέμα, θα τους έστελλε φυλακή στη Βενετία.Έφυγε ο διοικητής με τη συνοδεία του, με την απόφαση την επομένη το πρωί, δηλαδή στις 12 του Νοέμβρη, οι άνθρωποι του να ερχόντουσαν να. αρχίσουν το έργο. Οι ιερείς κι ένας αριθμός πιστών έμειναν εκεί, συνεχίζοντας με δάκρυα τις παρακλήσεις τους μπροστά στην ανοικτή λάρνακα, που περιείχε το σεπτό λείψανο.Πέρασε η μέρα. Νύχτωσε. Κοντά στα μεσάνυχτα, όπως μας διηγείται ο υπέροχος χρονικογράφος Αθανάσιος ο Πάριος, στο βιβλίο του «ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΡΙΣΙΣ», βροντές και κεραυνοί συνταράζουν την πόλη. Ο σκοπός, που βρισκόταν στην είσοδο του φρουρίου κοντά στην πυριτιδαποθήκη βλέπει κάποιο μοναχό να προχωρεί μ’ ένα δαυλό αναμμένο στο χέρι και να μπαίνει στο Φρούριο. Πρόφτασε και του φώναξε: «Ποιός είσαι; Πού πάς»; Μια φωνή του απήντησε. «Είμαι ο Σπυρίδων».Την ίδια ώρα τρείς φλόγες βγήκαν από το καμπαναριό της εκκλησίας ενώ ένα χέρι άρπαξε τον σκοπό και τον πέταξε στην άλλη μεριά του κάστρου. Ο σκοπός έπεσε όρθιος χωρίς να πάθει τίποτα. Ταυτόχρονα μια δυνατή, εκκωφαντική έκρηξη ακούστηκε. Και το φρούριο τινάχτηκε στον αέρα με όλα τα γύρω σπίτια. Η καταστροφή υπήρξε τρομερή. Χίλια περίπου πρόσωπα σκοτώθηκαν. Ο διοικητής Ανδρέας Πιζάνης βρέθηκε νεκρός με τον τράχηλο ανάμεσα σε δύο δοκάρια. Και ο θεολόγος σύμβουλος του, νεκρός έξω από το τειχόκαστρο μέσα σε ένα χαντάκι, στο οποίο έτρεχαν τα ακάθαρτα νερά των αποχωρητηρίων της πόλεως. Το ασημένιο πολύφωτο κανδήλι, που έκανε δώρο ο άρχοντας στην εκκλησία του αγίου, κατέπεσε με αποτέλεσμα να καταστραφεί η βάση του. Το κανδήλι κρεμάστηκε πάλι στο ίδιο μέρος, όπου βρέθηκε πεσμένο. Έτσι με αλάλητη φωνή μαρτυρεί ως σήμερα τη συμφορά, που έγινε. Και στη Βενετία, εκεί μακρυά στη Βενετία, την ίδια στιγμή έπεσε κεραυνός στο μέγαρο του Ανδρέα Πιζάνη, τρύπησε τον τοίχο κι έκαψε το πορτραίτο του άρχοντα. Την εικόνα του. Μόνο την εικόνα του.Η τιμωρία παραδειγματική. Και το δίδαγμα από το περιστατικό μοναδικό. Η Ορθοδοξία δεν μπορεί να συγχέεται με τον παπισμό. Η Ορθοδοξία είναι φως, αλήθεια, ζωή. Ο παπισμός σκοτάδι, αίρεση, πλάνη.Την άλλη μέρα, μετά από αυτά που συνέβησαν, ο Λατίνος επίσκοπος διέταξε να σηκώσουν τα υλικά, που μετέφεραν από μπροστά στην εκκλησία και να ματαιώσουν το έργο που σκέφθηκαν να εκτελέσουν. Την ίδια μέρα ο λαός της Κέρκυρας, μαζεμένος στον ιερό ναό του αγίου ψάλλει με αγαλλίαση και χαρά στον ακοίμητο προστάτη της νήσου:«Ως των Ορθοδόξων υπέρμαχον, και των κακοδόξων αντίπαλον, Παμμακάριστε Σπυρίδων, ευφημούμεν oι πιστοί και υμνούμέν σε, και δυσωπούμέν σε, φυλάττειν τον λαόν και την πάλιν σου, πάσης κακοδοξίας και επιδρομής βαρβάρων απρόσβλητον».

(Πηγή:Google: Ορθόδοξος Συναξαριστής-Άγιος Σπυρίδων ο Θαυματουργός, http://www.saint.gr/3247/saint.aspx)

 

http://mkka.blogspot.gr/2017/12/blog-post_11.html

Δεκέμβριος 7, 2017

ΕΥΛΟΓΙΑ ΘΕΟΥ Η ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΗΣ ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Η καταδίκη τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης, εκτός από τον π. Θεόδωρο Ζήση (βλ. ομιλία «π.Θ. Ζήσης, Θα αποδεχθούμε ή θα απορρίψουμε την »σύνοδο» της Kρήτης»  https://www.youtube.com/watch?v=MQ32fFcJywo ) και τους αγιορείτες πατέρας, αναγγέλεται και από τους αδελφούς τοῦ πατρώου χώρου, προκειμένου η παναίρεση τοῦ Οικουμενισμοῦ, με αρχηγό τον πατριάρχη Κων/λεως, φθάση στα τάρταρα τοῦ Άδου. Είναι ανάγκη ως εκ τούτου, κληρικολαïκές συνάξεις, εφ’ όσον δεν καταδικάζεται το Κολυμπάρι, στηριζόμενες στην Πανορθόδοξο Σύνοδο τοῦ 1848, που θεωρεῖ το λαό ως φρουρό τῆς ορθοδόξου πίστεως, και όχι πατριάρχας και συνόδους, να διασαλπίσουν το πατερικό λόγο τῆς καταδίκης.

Αναδημοσιεύω το κείμενο τῶν αδελφῶν τοῦ πατρώου χώρου το οποίο και προσυπογράφω.

Νικόλαος Γ. Σαββόπουλος
θεολόγος

 

Οκουμενική Σύνοδος κάνει διάγνωση τς δη πελθούσης σήψεως καί τς ατοαποκοπς τν αρετικν πό τήν κκλησίαν, τούς ποίους καί ναθεματίζει. (Συνοδικόν τς ρθοδοξίας, Βλ. ω. Ρωμανίδη, Δογματική, τόμος Β΄):

«τος ον νεπιστρόφως τ πλάν ταύτ κατεχομένοις, καί πρός πάντα λόγον θεον καί πνευματικήν διδασκαλίαν τά τα βεβυσμένοις, ς δη, λοιπόν, σεσηπόσι καί το κοινο σώματος τς κκλησίας ποτεμοσιν αυτούς, νάθεμα«.

 

ληστρική ψευδοπανορθόδοξος Σύνοδος

στό Κολυμπάρι τς Κρήτης

            Γιὰ ἐμᾶς τοὺς Γνησίους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς ἡ ἐκφώνηση τῶν ἀναθεμάτων γιὰ τὶς ἐτεροδιδασκαλίες καὶ τὶς αἱρέσεις δὲν εἶναι κάτι ξένο, καθότι κατ’ ἔτος ἐκφωνοῦμε τὰ ἀναθέματα κατά τῶν αἱρέσεων καί τῶν αἱρετικῶν, διαβάζοντας τὸ Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας τὴν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἐκεῖ, κατὰ τὴν προσταγὴ τῶν Πατέρων μας, ἀναθεματίζουμε ὅλους τούς αἱρετικοὺς διὰ μέσου τῶν αἰώνων μαζὶ μὲ τὸν πιστὸν λαόν μας, ποὺ ἐπικυρώνει τὶς ἐκφωνήσεις τοῦ Ἀρχιερέως ἤ τοῦ ἱερέως, ἀπαντώντας ὁμοφώνως: ἀνάθεμα, ἀνάθεμα, ἀνάθεμα.

α. Δικαιούμαστε οἱ Ὀρθόδοξοι νά ἀναθεματίζουμε τίς ἀναφυόμενες αἱρέσεις ἤ αἱρέσεις πού ἐπανεμφανίζονται καί πού εἶναι καταδικασμένες στό παρελθόν;

Στὴν περίπτωση τοῦ συνταχθέντος καί κατωτέρω παρατιθεμένου κειμένου γιά τήν καταδίκη καί τόν ἀναθεματισμό τῶν ἀποφάσεων τῆς ληστρικῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης τό 2016, ὡς τέκνα ὑπακοῆς, ἐπαναλαμβάνουμε ἁπλά, αὐτὰ τὰ ὁποῖα οἱ θεοφόροι Πατέρες πρῶτοι ἐξεφώνησαν, ὅταν στὴν ἁγία Ζ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον κφωνον τ νάθεμα γι λα τ πραχθησόμενα μετ τν γίαν Ζ΄ Οκουμενικν κα πού εναι παρ τν ποτύπωσιν κα τν διδασκαλίαν τν Οκουμενικν Συνόδων κα τν γίων κα θεοφόρων Πατέρων.

Συμφωνοῦμε μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς, ὅτι ἤδη οἱ αἱρετικοὶ, Λατινόφρονες καί Οἰκουμενιστές, κατάραν ἐνεδύσαντο ὡς ἱμάτιον καὶ ὅτι βλασφημοῦν εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, κηρύσσοντας μὲ τὶς ἐτεροδιδασκαλίες τους, ὅτι τό Πανάγιον Πνεῦμα δὲν ἔλαλησε ἀρτίως ἐν ταῖς Οἰκουμενικαῖς Συνόδοις καὶ ἐν ταῖς διδασκαλίαις τῶν θεοφόρων Πατέρων μας, ἀναθέτοντας οἱ Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς  καί εἰς ἡμᾶς, στόν πιστόν λαόν τοῦ Θεοῦ, στούς φύλακες τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸ δικαίωμα αὐτὸ μὲ τήν Πανορθόδοξη ἀπόφανσή τους τὸ 1848[1].

Καὶ ἂν δὲν τὸ κάνουμε, νά καταδικάσουμε καί νά ἀναθεματίσουμε τίς ἀποφάσεις τῆς ληστρικῆς Συνόδου, κατὰ τὴν Ε΄ Οἰκουμενικήν καὶ τὸν Ὅρον της, εἴμαστε καὶ ἡμεῖς ὑπὸ ἀνάθεμα.

Δὲν ἐπαφίεται τὸ δικαίωμα τῆς καταδίκης καὶ τοῦ ἀναθέματος κάθε αἱρέσεως καὶ ἐτεροδιδασκαλίας μόνον στοὺς Ἀρχιερεῖς, ἀλλὰ ἐπιβάλλεται ὡς ὑποχρέωση σὲ ὅλους τούς πιστοὺς ὅλων τῶν ἐποχῶν καὶ πάντοτε, κα δ στος ερες καὶ στος δοκοντας εναί τι, κατὰ τὸν Μέγαν μολογητν Θεόδωρον τόν Στουδίτην. Πόσον μᾶλλον αὐτὸ ἐπιβάλλεται ὡς ὑποχρέωση μετά ἀπὸ ἑκατὸ χρόνια Καινοτομίας καὶ βλασφημίας κατὰ τοῦ Παναγίου Πνεύματος, κατὰ τῶν Ἁγίων Πατέρων μας, τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας καὶ τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεώς μας.

Πολύ περισσότερον ἔχουμε τό δικαίωμα ἀναθεματισμοῦ κάθε αἱρέσεως καί δή τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μετά τίς καταδικαστικές ἀποφάσεις το γίου Φιλαρέτου τό 1983 στό Μόντρεαλ το Καναδ, μετά τήν καταδίκην το Οκουμενισμο πό τς ερς μας Συνόδου τό 1998 πό τόν μακαριστόν ρχιεπίσκοπόν μας κυρόν Χρυσόστομον τόν Β΄ καί μετά τήν ντίστοιχη καταδίκην τς Ρουμανικς κκλησίας πό τόν Μητροπολίτην Βλάσιον.

Ἡ διδασκαλία τοῦ μεγάλου γίου μας ωάννη το Μαξίμοβιτς εἶναι γιά τό θέμα μας, ἐπίσης, καταλυτική: Στούς σχατους καιρούς κάθε πιστός ρθόδοξος χριστιανός εναι πεύθυνος γιά λην τήν κκλησίαν!!! Πόσον μᾶλλον ὅταν ὁ Οἰκουμενιστής «πατριάρχης» Βαρθολομαῖος μέ τούς συνυπογράψαντες τά ἄθεσμα ἀποφασισθέντα ἐν Κολυμπαρίῳ τῆς Κρήτης τά ἐπιβάλλει μέ ἐγκύκλιό του ὡς ὑποχρεωτικά καί δεσμευτικά γιά ὅλη τήν Ὀρθοδοξία, ἀκόμη καί γι’ αὐτούς … πού δέν τά ὑπέγραψαν.

β. Ὑπάρχει ἀνάγκη νά γίνει ἡ καταδίκη καί ὁ ἀναθεματισμός καί πάλιν αὐτῶν, ἀπό τούς ὁποίους ἔχουμε ἀποτειχισθεῖ καί τούς θεωροῦμε ἐκτός Ἐκκλησίας;

Στό ἐρώτημα αὐτό πρέπει νά σημειωθοῦν τά ἑξῆς: Ἐφ’ ὅσον ἐπανεμφανίζονται δημόσια οἱ διάφοροι αἱρετικοί καί λαμβάνουν ἀποφάσεις πού θίγουν τήν Ἱερή Παράδοση, τήν διδασκαλία καί τά δόγματα τῆς φιλτάτης Ὀρθοδοξίας μας, ὀφείλουμε, σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων μας, τήν πράξη καί τήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁσάκις ἐμφανίζεται ἡ ἑτεροδιδασκαλία νά τήν καταδικάζουμε. Ὅσες φορές δηλ. ἐμφανίζεται ἡ ἑτεροδιδασκαλία πού συνιστᾶ αἵρεση, φείλουμε νά τήν καταδικάζουμε. Νά τήν στιγματίζουμε καί νά ναθεματίζουμε ὄχι μόνον τήν ἑτεροδιδασκαλία, ἀλλά καί τούς κηρύσσοντες αἱρετικά. Μέ τόν τρόπο αὐτόν προστατεύουμε τήν Ἐκκλησία μας, τό ποίμνιό μας, ἀλλά καί ἀφυπνίζουμε ἐκείνους πού μένουν ἀκόμη σέ κοινωνία μέ τούς αἱρετικούς.

Ὁσάκις δηλ. τελεῖται ἔγκλημα αὐτό πρέπει νά καταδικάζεται.

Ἐάν, γιά παράδειγμα, κάποιος τελέσει μία ποινικά κολάσιμη πράξη καί καταδικαστεῖ, καί κάποιος ἄλλος τελέσει τό ἴδιο ἔγκλημα ἀργότερα δέν πρέπει τάχα νά καταδικαστεῖ καί ὁ δεύτερος, ἐπειδή ἤδη … καταδικάστηκε ὁ πρῶτος; (!) Πόσον μλλον παιτεται πό πάντων καί νέα καταδίκη καί ναθεματισμός τν αρετικν πού διαστρέφουν τήν διδασκαλίαν τς κκλησίας, ταν τά διακυβευόμενα μεγέθη τς Παρακαταθήκης τς Πίστεως καί τν δογμάτων  εναι συγκρίτως πολυτιμότερα ς θεμάτων ζως αωνίου!

Ἀπαιτεῖται, λοιπόν, πάντοτε ἡ καταδίκη, ὅπως ἐπιβεβαιώνεται, ἀπό τίς συνεχόμενες συνόδους πού καταδίκασαν γιά παράδειγμα τολάχιστον δεκατέσσερις φορές τούς Παπικούς (Λατίνους-Φράγκους, τό 879, τό 1009, τό 1054 καί στή συνέχεια…).

Δέν ἀρκοῦσε μόνον μία φορά ἡ καταδίκη τους;

Γιατί ἐπανέρχονταν συνεχῶς οἱ θεοφόροι Πατέρες μας, παρά τίς συνεχόμενες προηγούμενες καταδίκες τους;

Ἡ ἀποτείχισή μας, ἡ ὁποία εἶναι δικαίωμα πού παρέχεται σέ ὅλους τούς πιστούς ἀνεξαιρέτως, κατά τόν ιε΄ τς ΑΒ΄ πί Μεγάλου Φωτίου Συνόδου ἤ μᾶλλον ἡ ἀποτείχιση, θέση κτός τς κκλησίας τν αρετικν, πό πάντων, τν κανονικν καί τν λαϊκν μελν το κκλησιαστικο σώματος , ἀσφαλίζει μέν ἡμᾶς, ἀλλά δέν εἶναι ὁλοκληρωμένη,

-ἄν δέν ἀφυπνίσουμε καί ἄλλους μέ τό κήρυγμα, τόν προφορικό καί τόν γραπτό λόγο, μέ τήν γνωστοποίηση μέ κάθε μέσον συνεχῶς καί ἀδιαλείπτως τῶν θέσεων τῆς Ἐκκλησίας μας καί τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων μας,

-ἀλλά καί μέ τόν στιγματισμό τῆς ἑτεροδιδασκαλίας καί τῆς κηρυσσομένης αἱρέσεως.

Αὐτό ὀφείλει νά γίνεται ὄχι μόνον σέ ἀτομικό ἐπίπεδο, ἀλλά καί συλλογικά εὐκαίρως ἀκαίρως ὑπό πάντων τῶν Ὀρθοδόξων, κατά τόν λόγον το ποστόλου καί το γίου Θεοδώρου το Στουδίτου, ὑπό τῶν Μοναστηρίων καί τῶν Ἐνοριῶν συλλογικά,  καί ὅλων τῶν πιστῶν τῆς Ἐκκλησίας.

Συμπερασματικά: άν λόγος εναι περί πίστεως, μς διδάσκει γιος Θεόδωρος Στουδίτης, σύ μήν πες, τι εσαι φτωχός καί δέν εσαι πλούσιος, τι εσαι πρόβατο καί χι ποιμένας. Ο λίθοι κεκράξονται, καί σύ σιωπηλός καί φροντις;

Τονίζεται, λοιπόν, ἀπό διάφορους λεγόμενους συντηρητικούς Νεοημερολογίτες, ὅτι οἱ ἀποφάσεις τῆς λεγομένης ἀντιπροσωπείας τῆς «κκλησίας» τῆς Ἑλλάδος στήν λεγομένη «γία καί Μεγάλη Σύνοδο», στό Κολυμπάρι τῆς Κρήτης, καί ἀπό ἐμᾶς βεβαίως, εἶναι ἀποφάσεις ληστρικῆς Συνόδου. Ἡ ἀντιπροσωπεία τῆς φερομένης ὡς «κκλησίας τς λλάδος», τονίζουν διάφοροι «συντηρητικοί» ἐπίσκοποι, ἦταν ἐντολοδόχος  τοῦ «σώματος τς εραρχίας» καί ὄφειλε μέχρι τό  τέλος νά καταθέσει τήν ἐντολή πού πῆρε, χωρίς καμμία παθογένεια. Δέν εἶχε καμμία ἐξουσιοδότηση νά μεταβάλει τό περιεχόμενο τῆς ἐντολῆς καί οἱ αἰτιολογίες πού ἀκούσθηκαν, ὅτι δῆθεν οἱ παρόντες στήν Σύνοδο ψήφισαν καί ὅτι ἔπρεπε νά συνταχθοῦν μέ τήν ὁμοφωνία τῶν λοιπῶν Ἐκκλησιῶν εἶναι χωρίς ἔρεισμα, διότι ἀφ’ ἑνός ἡ ἀντιπροσωπεία ἀσφαλῶς ψήφισε, ἀλλά ὄφειλε νά ψηφίσει ἐντός καί μόνον τῆς ἐντολῆς πού εἶχε, καί ἀφ’ ἑτέρου, διότι μία Ἐκκλησία μποροῦσε νά ὑποβάλει πρόταση, γιά τήν διόρθωση τῶν ψηφισθέντων ἀπό τούς Προκαθημένους κειμένων καί ἄν δέν γινόταν δεκτή, καταγραφόταν στά Πρακτικά, μή θεωρουμένης τῆς προτάσεως ὡς διασπαζούσης τήν ὁμοφωνία.

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν ἀποδέχεται στό κείμενο «Σχέσεις ρθοδόξου κκλησίας πρός τόν λοιπόν Χριστιανικόν κόσμον» τόν ὅρον «τερόδοξες κκλησίες», ἐπειδή ὁ ὅρος εἶναι ἀντιφατικός καί ἀπαράδεκτος θεολογικά, διότι, ἄν μιλᾶμε περί Ἐκκλησίας, αὐτή δέν μπορεῖ νά εἶναι ἑτερόδοξη καί ἄν μιλᾶμε περί ἑτεροδόξου αὐτή δέν μπορεῖ νά εἶναι Ἐκκλησία, μέ τήν θεολογική ἔννοια τοῦ ὅρου.

Ὁ ὁρισμός τῆς Ἐκκλησίας μᾶς δίνεται ἀπό τόν ἴδιο τόν Δομήτορά Της μέ τό ψευδέστατο στόμα Του τόν ορανοβάμονα θεον Παλον, ὁ ὁποῖος στήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολήν του (Α΄ 17-23) μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι: «να Θες το Κυρου μν ησο Χριστο, πατρ τς δξης, δη μν πνεμα σοφας κα ποκαλψεως ν πιγνσει ατο, πεφωτισμνους τος φθαλμος τς καρδας μν, ες τ εδναι μς τς στιν λπς τς κλσεως ατο, κα τς πλοτος τς δξης τς κληρονομας ατο ν τος γοις, κα τ τ περβλλον μγεθος τς δυνμεως ατο ες μς τος πιστεοντας κατ τν νργειαν το κρτους τς σχος ατο, ν νργησεν ν τ Χριστ γερας ατν κ νεκρν, κα κθισεν ν δεξι ατο ν τος πουρανοις περνω πσης ρχς κα ξουσας κα δυνμεως κα κυριτητος κα παντς νματος νομαζομνου ο μνον ν τ αἰῶνι τοτ, λλ κα ν τ μλλοντι· κα πντα πταξεν π τος πδας ατο, κα ατν δωκε κεφαλν πρ πντα τ κκλησίᾳ, τις στ τ σμα ατο, τ πλρωμα το τ πντα ν πσι πληρουμνου».

Συνεπς εναι δύνατη παρξη τεροδόξου κκλησίας, πως εναι δύνατη παρξη τεροδόξου Χριστο.

Εἶναι παραλογισμός νά ἔχεται ἀληθείας ταυτόχρονα ἡ πίστη, πού τό στόμα τοῦ ποστόλου Παύλου, γιος ωάννης Χρυσόστομος μᾶς παραδίδει, ὅτι «ν τ δει οκ στι μετάνοια», σχολιάζοντας τήν παραβολή τοῦ πλουσίου καί τοῦ Λαζάρου καί ἡ ὕπαρξη ἑνός ἄλλου σώματος Χριστοῦ μέ κεφαλήν τόν Ἴδιον, πού διδάσκει ἀκριβῶς τά ἀντίθετα, ὅπως τῆς Παπικῆς Συναγωγῆς, πού στήν κατήχησή της κδ. Βατικανο-Κάκτου 1996 καί στήν σελ. 332 μέ τίτλο: « τελικός ξαγνισμός τό καθαρτήριο» διαστροφικά τονίζει, ὅτι: «σοι πεθαίνουν χωρίς νά χουν ξαγνιστε ποβάλλονται μετά τόν θάνατό τους σέ ναν ξαγνισμό, γιά νά εσέλθουν στήν χαρά το ορανο. Ατόν τόν τελικόν ξαγνισμόν κκλησία τόν νομάζει καθαρτήριο».

Γιά νά συμβιβάσει τά ἀσυμβίβαστα ἡ «κκλησία τς λλάδος» ὑπέβαλε τήν πρόταση, πού τελικά ἔγινε δεκτή, ὅτι δέν ἀναγνωρίζει μέν τήν ὕπαρξη ἑτεροδόξων «κκλησιν», ἀλλά τήν ἱστορικήν ὀνομασία ἑτεροδόξων «κκλησιν» πρᾶγμα παντελῶς παράδοξο καί παράλογο, διότι ὀνομασία ἔχει μόνο κάτι πού ὑπάρχει ἐν χώρῳ καί χρόνῳ.

Ἑπομένως ἡ παραδοχή τῆς ὀνομασίας καί ὄχι τῆς ὑπάρξεως προσπαθεῖ νά συμβιβάσει τά ἀσυμβίβαστα φαιδροποιῶντας τά πράγματα.

Εἶναι ἀπαράδεκτο νά ὀνομάζεται «γία καί Μεγάλη» μία ληστρική Σύνοδος καί εἶναι φαιδρό νά ὀνομάζεται

«γία», ἀφοῦ δέν ταν πομένη τν γίων Οκουμενικν καί λοιπν Συνόδων, ὅπως δηλώθηκε ἀκόμη καί ἀπό τόν Οἰκουμενιστή «Ἀλβανίας» Ἀναστάσιο (!), χωρίς νά διαφοροποιηθεῖ κανείς, καί πού οὐδεμία δογματική ἤ κανονική ἐνασχόληση εἶχε,

-καί «Μεγάλη», φ’ σον δέν κπροσωπήθηκαν πάνω πό 200.000.000 μοδόξων ρθοδόξων (150 Πατρ. Μόσχας, 30 Πατρ. Γεωργίας, 20 Πατρ. Βουλγαρίας καί Πατρ. ντιοχείας).

Ἡ ληστρική ψευδοσύνοδος δέν κατέγνωσε οὐδεμίαν ὑφισταμένην αἵρεση στίς μέρες μας, παραβιάζουσα προδήλως τόν λζ΄ Κανόνα τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων:

«Δεύτερον το τους σύνοδος γινέσθω, τν πισκόπων καί νακρινέτωσαν λλήλως τά δόγματα τς εσεβείας καί τάς μπιπτούσας κκλησιαστικάς ντιλογίας διαλυέτωσαν», πού χει Οκουμενικήν πικύρωση πό τόν β΄ τς κτης καί τόν α΄ τς βδόμης Οκουμενικς. Δέν ἀπετίμησε, ἐπίσης, ἄν καί ἔλαβε σχετική ἀπόφαση, τούς διεξαχθέντες μέ τούς αρετικούς «τεροδόξους» θεολογικούς διαλόγους, ὅπως μέ τούς Παλαιοκαθολικούς-Παπικούς, τούς Ἀντιχαλκηδονίους-Μονοφυσίτες, τούς Προτεστάντες Ἀγγλικανούς καί τούς Λουθηρανούς. Οἱ διάλογοι αὐτοί χαρακτηρίστηκαν ὀρθά, (ἀκόμη καί ἀπό τόν Λατινόφρονα «Μεσσηνίας» Χ. Σαββᾶτο), ὅτι ἔχουν μεταλλαχθεῖ ἀπό διάλογος «Ἐκκλησιῶν» σέ Ἀκαδημαϊκό διάλογο.

(Βλ. κθεσις περί τς γενομένης 14ης Γεν. Συνελεύσεως Μεικτς Θεολογικς πιτροπς πί το διαλόγου μεταξύ ρθοδόξου καί Ρωμαιοκαθολικς κκλησίας).

Κάποιες ἰσχνές τροποποιήσεις ἔγιναν, ἀλλά οἱ Σύνοδοι τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας δέν γίνονται, γιά τήν ἀπόδειξη τῆς ἑνότητάς Της, ὅπως ἀπαραδέκτως δηλώθηκε, γιά τήν ὁποία ὑπεραρκοῦν τό κοινόν ποτήριον, (συλλείτουργο), τά Δίπτυχα, τά Εἰρηνικά Γράμματα καί ἡ ταυτότητα τῶν κανονικῶν ποινῶν.

Ο Σύνοδοι τς ρθόδοξης κκλησίας γίνονται, γιά τήν κατάγνωση τν φισταμένων αρέσεων ν τόπ καί χρόν καί τόν συντονισμό τς ρθοδοξίας μέ τήν ρθοπραξία μέ τήν προβλέψη ερν Κανονικν διατάξεων καί τόν ναθεματισμό τν αρέσεων καί τν αρετικν.

Ἡ Ἱ. Μονή Ὁσ. Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους παρατηρεῖ, βεβαίως, ὅτι:

«Σέ ἀρκετά σημεῖα τῶν κειμένων προστέθηκε περί τῶν μή Ὀρθοδόξων ὁ προσδιορισμός «τεροδόξων», ὥστε νά φαίνεται ἡ ἀπόκλισίς των ἀπό τήν Ὀρ­θόδοξον ἀποστολική Πίοτιν. Στήν παραγρ. 21 (τοῦ κειμένου «Σχέσεις ρθοδόξου κκλησίας πρός τόν λοιπόν Χριστιανικόν κόσμον») λέγεται καθαρά, ὅτι «α μή ρθό­δοξοι κκλησίαι παρεξέκλιναν κ τς ληθος πίστεως τς Μις, γίας, Καθο­λικς καί ποστολικς κκλησίας».

Στό θέμα τῶν διαχριοτιανικῶν διαλόγων προστέθηκε διάταξη νά γίνονται περιοδικές ἀξιολογήσεις τους. Γιατί, ὅμως, δέν ἀξιολογήθηκαν ὀρθοδόξως οἱ μέχρι σήμερα ἄκαρποι διεξαχθέντες καί διεξαγόμενοι διαχριστιανικοί διάλογοι εἶναι προφανές:

Γιά νά μήν θιγον ο αρετικοί Παπικοί, Μονοφυσίτες καί Προτεστάντες!

Στό ζήτημα τῆς παράδεκτης συμμετοχς στό Π.Σ.Ε., (Παγκόσμιο Συμβούλιο το Σαταν), διευκρινίσθηκε, ὅτι ἀποβλέπει στήν προώθηση (μόνον) τῆς εἰρηνικῆς συνυπάρξεως καί τῆς συνεργασίας ἐπί τῶν μειζόνων κοινωνικοπολιτικῶν προκλήσεων, ἀλλά καί μόνον ἡ συμμετοχή σ’ αὐτό τό συνονθύλευμα τῶν αἱρέσεων, πού κεφαλήν του ἔχει τόν Σατανᾶ, αἵρει τήν ὑπόσταση  μιᾶς Ἐκκλησίας ὡς Ἐκκλησίας.

Ἡ οὐνία συμπεριλήφθηκε μέν στίς ἀπαράδεκτες ἐνέργειες ἤ μεθόδους προσεγγίσεως τῶν χριστιανῶν, χωρίς, ὅμως, νά καταδικαστεῖ καί νά στηλιτευτεῖ ἡ Παπική θρησκευτική κοινωνία, πού ἔχει ἀναγάγει σέ θεσμόν Κανονικοῦ Δικαίου τήν μέθοδον αὐτήν καί χωρίς νά ἀναθεματισθοῦν οἱ Οὐνίτες.

Ἀπό τήν πρώτη παραγραφο τοῦ κεφ. Β΄ τοῦ προσυνοδικοῦ κειμένου « ποστολή τς ρθοδόξου κκλησίας ν τ συγχρόν κόσμ», ἀπαλείφθηκε περσοναλιστική ναφορά στόν νθρωπο «ς κοινωνίαν προσώπων ντανακλώντων κατά χάριν διά τς νότητος το νθρωπίνου γένους τήν ν τ γί Τριάδι ζωήν καί κοινωνίαν τν θείων προσώπων»...

Στό ζήτημα τῶν ἀπαράδεκτων μικτῶν γάμων μέ ἑτερόδοξους ποφεύχθηκε ρητή ναφορά καί δέσμευση τς Συνόδου, γιά ερολόγησή τους, πού παγορεύεται, σύμφωνα μέ τήν καθολικς σχος διάταξη το 72ου Κανόνα τς Πενθέκτης, καί ἴσχυσε « δυνατότητα φαρμογς τς κκλησιαστικς οκονομίας»!!!, πρᾶγμα ἀντορθόδοξο καί ἀναιρετικό τῆς κοινωνίας εἰς Χριστόν καί εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου τοῦ ὀρθοδόξου γάμου.

Ἔγινε μέν ἀναφορά (στήν Ἐγκύκλιο τς ψευδοσυνόδου) στίς μεγάλες, «καθολικο κύρους», Συνόδους πί γίου Φωτίου (879) καί γίου Γρηγορίου Παλαμ (1351), στίς ποες καταδικάζονται αρετικά δόγματα, πως τό Φιλόκβε, τό παπικό πρωτεο καί κτιστή Χάρις, ἀλλά χωρίς νά ναγνωρισθ Οκουμενική τους περιωπή, ἐνῶ ἡ Σύνοδος τοῦ γίου Μεγάλου Φωτίου μέ τήν αὐτοσυνειδησία Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀναγνώρισε ὡς Ζ΄ Οἰκουμενικήν τήν Σύνοδον τοῦ 787 καί ο δογματικοί ροι τς Συνόδου το γ. Γρηγορίου το Παλαμ, τό 1351, συμπεριελήφθησαν στό Συνοδικόν τς ρθοδοξίας μας καί στίς μεταγενέστερες, πού νέτρεψαν τίς ποφάσεις τς ψευδοσυνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας καί πεκήρυξαν τίς βλάσφημες Προτεσταντικές δοξασίες.

Ἡ σύνοδος, ἄν ἦταν Ὀρθόδοξη, ὄφειλε νά διόρθωσει ἐπαρκῶς τά προσυνοδικά κείμενα. Ὄφειλε νά ξαναγράψει τό  ἀντορθόδοξο κείμενο περί τῶν σχέσεων μέ τούς ἑτεροδόξους πού ἔπρεπε νά τούς στιγματίσει ς αρετικούς καί νά καθορίσει σαφεῖς ἐκκλησιολογικές ἀρχές στούς θεολογικούς διάλογους, νά ατοπροσδιοριστε, δηλαδή, ς κκλησία, φο ποκηρύξει τό Φράγγικο μερολόγιο καί πιστρέψει στήν Πατρώα εσέβεια, νούμενη μέ τούς γωνιζομένους ρθοδόξους το Πατρίου ορτολογίου καί νά ναθεματίσει τόν Οκουμενισμό καί τούς παναιρετικούς Φράγγους, Μονοφυσίτες καί τούς βλάσφημους Προτεστάντες. φειλε νά ποκηρύξει τόν ψευδεπίσκοπο καί μασνο θηναγόρα, νά καταδικάσει τήν ρση τς κοινωνησίας-ναθεμάτων τό 1965[2] καί τίς ψευδενώσεις μέ τούς αρετικούς Παπικούς, πως καί νά ναθεματίσει σους πέγραψαν τήν Βελμένδιο νωση καί τήν ψευδένωση το Σαμπεζύ μέ τούς Μονοφυσίτες.[3]

Τά κείμενα τς ληστρικς συνόδου μειναν πίτηδες σαφ καί μφίσημα. Ἀπό τήν προσεκτική μελέτη τοῦ ἐπιμάχου 6ου κειμένου διαπιστώνουμε πολλά σημεῖα, στά ὁποῖα ἡ ἀσάφεια δίνει σκόπιμα τήν δυνατότητα διαφορετικῆς ἑρμηνείας του, γιά νά μήν δυσαρεστηθοῦν οἱ παρευρισκόμενοι (ἀπαραδέκτως) ὡς παρατηρητές αἱρετικοί:

  1. Γίνεται ἀναφορά σέ ἑτερόδοξες χριστιανικές «κκλησίες», πού δέν βρίσκονται σέ κοινωνία μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (βλ. παραγρ. 6), καί, ἐπίσης, δέν τίθεται ὡς βάση ἡ ἀλήθεια, ἡ πίστη καί παράδοση τῶν ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τῆς ἀναζητήσεως τῆς ἑνότητας τῶν Χριστιανῶν (βλ. παραγρ. 5), ἑνῶ ἐπίσης ἀπαράδεκτα δέν τονίζεται, τι κκλησία οδέποτε διασπάσθηκε καί τι παραμένει Μία καί γία.
  2. Δέν περιγράφεται ἡ ἀποστολική ἀλήθεια, πίστη καί παράδοση τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί δέν ἀντιδιαστέλλεται ἀπό τήν ἑτεροδοξία-κακοδοξία τῶν «τεροδόξων χριστιανικν κκλησιν» μέ συγκεκριμένα στοιχεῖα τῆς δισχιλιετοῦς Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας. Μέ τόν τρόπον αὐτόν δέν ὁριοθετεῖται σαφῶς ἡ Ἐκκλησία ἀπό τίς αἱρέσεις, πού σφετερίζονται τήν ἀποστολική ἀλήθεια, εἴτε αὐτές ἀποδέχονται τίς τρεῖς πρῶτες Οἰκουμενικές Συνόδους (οἱ Μονοφυσίτες), εἴτε ἔχουν συγκαλέσει εἴκοσι μία ψευδοσυνόδους!!! (οἱ Παπικοί), εἴτε ἀρνοῦνται νά ἀναγνωρίσουν στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τήν ὅλη ἀποστολική πίστη (οἱ παναιρετικοί καί βλάσφημοι τῆς Παναγίας μας καί τοῦ Χριστοῦ μας Προτεστάντες).

πειδή, λοιπόν, ο Οκουμενιστές τίς νομάζουν «τερόδοξες χριστιανικές κκλησίες» χωρίς νά προσδιορίζουν σαφς τήν τεροδοξία τους καί τίς αρέσεις  τους, πού τίς χουν δηγήσει κτός κκλησίας, δηλ. στήν αρεση καί στήν πώλεια, εκολα περνάει ντορθόδοξη θεωρία καί κακόδοξη ντίληψη,

τι ρθόδοξοι καί Παπικοί βρίσκονται τάχα πλέον πό καθεστώς, χι τετελεσμένου  σχίσματος καί τι ο Παπικοί δέν εναι αρετικοί

-καί μέ τούς Παπικούς δέν βρίσκονται ο Οκουμενιστές σέ νεκροφόρο καί θανάσιμο ναγκαλισμό μέ τίς ντικανονικές συμπροσευχές, τά ονιτικά συλλείτουργα καί τήν διακοινωνία καί τά κοινά νακοινωθέντα,

λλά δθεν σέ διακοπή τς κκλησιαστικς κοινωνίας, κοινωνησίας, ρση τς ποίας, μως, γινε τό 1965, πό τόν αρεσιάρχη θηναγόρα καί πό τήν ψευδοσύνοδο τς Πόλης, πού πικυρώθηκε στό Μπάλαμαντ καί στήν συνέχεια στήν Ραβέννα καί μέ τήν κρυφή καί φανερή διακοινωνία πικυρώνεται καθημερινά μέ τά ονιτικά συλλείτουργα τν Λατινοφρόνων καί τν Οκουμενιστν σέ κάθε περίσταση.

Ατή θεωρία, πού χει κερδίσει καί ρθοδόξους θεολόγους, διαστρεβλώνει τήν ννοια τς Μίας, γίας, Καθολικς καί ποστολικς κκλησίας, στήν ποία συμπεριλαμβάνει ρθοδόξους καί Παπικούς παρά τίς βυσαλέες δογματικές διαφορές, καθώς καί τήν ννοια τς τεροδοξίας, τήν ποία ντιλαμβάνεται ς διαφορετική τάχα διατύπωση τς διας ποστολικς πίστεως!

Ἡ ἀσφαλής διεξαγωγή διαχριστιανικῶν διαλόγων χρειάζεται ἕνα καταστατικῆς ἰσχῦος κείμενο, πού νά ἀποτυπώνει μέ σαφήνεια τήν διαφοροποίηση τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τήν αἵρεση καί τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τίς αἱρετικές ψευδοεκκλησίες, πως εναι μολογία Πίστεως τς κκλησίας μας στήν Σύνάξη τν κπροσώπων της (λλάδος, Ρωσσικς Διασπορς, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Σερβίας, ταλίας καί Βορείου καί Νοτίου μερικς, στήν θνα τό 2016). Ἡ μορφή τῶν Ἱερῶν Κανόνων Α΄ τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί Α΄ καί Β΄τῆς Πενθέκτης μπορεῖ, ἐπίσης, νά ἀποτελεῖ γιά ὅλους τούς Ὀρθοδόξους τό παράδειγμα.

3) Στήν παραγρ. 20 ἔχουν ἐπισημανθεῖ ἐλλείψεις, οἱ ὁποῖες ἀφήνουν χῶρο στήν καταδικασμένη πό τήν ρθόδοξη κκλησία «βαπτισματική θεολογία» καί στήν ἀναγνώριση ἐκκλησιαστικότητας στούς αἱρετικούς!!!

4) Εἶναι ἐντελῶς ἀπαράδεκτη ἡ παραγρ. 23, πού τονίζει, ὅτι ὁ διάλογος πρέπει νά συνοδεύεται «διά πράξεων μοιβαίας κατανοήσεως καί γάπης». Δέν διευκρινίζεται μέχρι ποῦ ἐπιτρέπεται νά φθάσουν οἱ πράξεις αὐτές καί βάσει, ποίων Ἱερῶν Κανόνων, ὥστε νά ἐκδηλώνεται μέν ἡ ψυχική μας εὐγένεια καί τό ποιμαντικό μας ἐνδιαφέρον γιά τήν σωτηρία τῶν αἱρετικῶν μέ τήν ἐπιστροφή τους στήν Καθολική Ἐκκλησία καί νά διασφαλίζεται ταυτόχρονα ἡ Ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογική συνείδησις. φειλε,  δηλαδή, μέ τήν πόφασή της, ν θελε νά λέγεται ρθόδοξη Σύνοδος, νά καταδικαστον περίφραστα μέ σαφες καί ρητές διατάξεις Κανόνων ο συμπροσευχές μέ τούς αρετικούς, ο λειτουργικοί σπασμοί, τά ονιτικά συλλείτουργα καί ο διαθρησκειακές συμπροσευχές, πού ἐμφανίζουν τούς αἱρετικούς Παπικούς, Μονοφυσίτες καί Προτεστάντες ὡς «κκλησία» μέ αὐθεντικό Βάπτισμα, Ἱερωσύνη καί σώζουσα Χάρη, καί μέ τόν τρόπον ατόν νατρέπουν καί κυρώνουν στή πράξη τήν ατοσυνειδησία τς ρθόδοξης κκλησίας ς τς Μίας, γίας, Καθολικς καί ποστολικς κκλησίας.

5) Στήν παραγρ. 11 λέγεται ὅτι, διάλογοι οἱ ὁποῖοι δέν ἐπιτυγχάνουν συμφωνία ἐπί ἑνός θέματος, δέν διακόπτονται. Ἀντίθετα, καταγραφομένης τῆς θεολογικῆς διαφωνίας, συνεχίζονται. κκλησία δέν διαλέγεται μέ τούς αρετικούς, λλά διδάσκει καί δηγε στούς κόλπους Της τούς πεπλανημένους καί τούς φισταμένους τς σωζούσης ληθείας.

Οἱ ἄκαρποι διάλογοι συντελοῦν στό νά ἀμβλύνεται ἡ δογματική εὐαισθησία τῶν Ὀρθοδόξων θεολόγων, πού μετέχουν σέ αὐτούς, καθώς καί τοῦ Ὀρθοδόξου πληρώματος. Ονία στήν παράγραφο 23 εἶναι τό κατ’ ἐξοχήν ἐκκλησιολογικό πρόβλημα, πού πρεπε νά καταδικαστε περίφραστα καί νά ναθεματισθον ο Ονίτες κατά τά νωτέρω, πρᾶγμα τό ὁποῖο δέν ἔγινε καί θά ἑρμηνεύεται πλέον τό πρόβλημα τῆς Οὐνίας, ὡς πρακτικός ἀνταγωνισμός καί ὄχι ὡς κκλησιολογική κτροπή πού κυρώνει τήν σωτηρία.

                        Ὡς πρός τούς μεικτούς γάμους ὀφείλει νά καταδικαστεῖ ἡ ἀπαράδεκτη «φαρμογή τς κκλησιαστικς οκονομίας» ἡ ὁποία δέν ἀφορᾶ μόνον τούς μεικτούς γάμους ἀλλά – ΑΟΡΙΣΤΑ – «τά κωλύματα γάμου»! Τό κείμενο τό ἀναφέρει ξεκάθαρα:

«5. Περί τν μεικτν γάμων ρθοδόξων μεθ’ τεροδόξων καί μή Χριστιανν χθη ες τήν πόφασιν, πως: i) γάμος ρθοδόξων μεθ’ τεροδόξων κωλύεται κατά κανονικήν κρίβειαν (κανών 72 τς Πενθέκτης ν Τρούλλ Συνόδου). ii) δυνατότης φαρμογς τς κκλησιαστικς οκονομίας ς πρός τά κωλύματα γάμου δέον πως ντιμετωπίζεται πό τς ερς Συνόδου κάστης ατοκεφάλου ρθοδόξου κκλησίας, συμφώνως πρός τάς ρχάς τν ερν κανόνων, ν πνεύματι ποιμαντικς διακρίσεως, πί τ σκοπ τς σωτηρίας το νθρώπου. iii) γάμος ρθοδόξων μετά μή χριστιανν κωλύεται πολύτως κατά κανονικήν κρίβειαν.

Βάσει, λοιπόν, αὐτῆς τῆς σατανικῆς ἐμπνεύσεως φράσεως (5 ii), μέ τήν «φαρμογή τς εκκλησιαστικς οκονομίας» ἀναιροῦνται ὅλες οἱ  προηγούμενες ἀποφάσεις τοῦ κειμένου καί ἀνοίγει ἡ πόρτα πρός τούς γάμους ὁμοφυλοφίλων, γάμους μετ’ ἀλλοθρήσκων κ.ἄ. (ἀφοῦ μόνον κατ’ ἀκρίβειαν τοιοῦτος γάμος ἀπαγορεύεται στήν ὑποπ.  5iii  !!!).

6) Οἱ παραγρ. 4, 5 καί 6 καθιερώνουν τήν συμμετοχή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στούς ἀπαράδεκτους ἀπό Ὀρθόδόξου πλευρᾶς λεγομένους διαχριστιανικούς διάλογους καί στήν Οἰκουμενική Κίνηση καί μάλιστα μέ τήν ἀπαράδεκτη διαβεβαίωση, ὅτι « ρθόδοξος συμμετοχή ες τήν κίνησιν (σσ. τήν Οἰκουμενιστικήν δηλαδή!!!) πρός ποκατάστασιν τς νότητος μετά τν λλων Χριστιανν ν τ Μι, γί, Καθολικ καί ποστολικ κκλησίποτελε συνεπ κφρασιν τς ποστολικς πίστεως καί παραδόσεως ντός νέων στορικν συνθηκν» (παραγρ. 4).

Τό ἐρώτημα εἶναι μέ ποιές ἐκκλησιολογικές ἀρχές ἔχουμε διασφαλίσει τήν συμμετοχή τῶν Ὀρθοδόξων στούς σημερινούς διαχριστιανικούς διάλογους, ὥστε αὐτή νά εἶναι συνεπής πρός τήν ἀποστολική πίστη καί παράδοση. Καί στίς σημερινές ἱστορικές συνθῆκες, ὅπως καί στίς παλαιότερες (Λατινοκρατία τοῦ 13ου αἰῶνος, Propaganda Fidei τοῦ 16ου-18ου αἰῶνος), τό σφαλές κριτήριο ρθοδόξου διαλόγου, (τς διδασκαλίας μλλον πρός τούς κτός Ατς), εναι νά διατηρεται ναλλοίωτη κκλησιολογική ταυτότητα τν ρθοδόξων καί νά παρουσιάζεται πάντοτε ρθόδοξη κκλησία ς Μία, γία, Καθολική καί ποστολική κκλησία, χουσα τήν ποστολή το διδασκάλου καί το φθαλμο τς νθρωπότητας.

Κάποτε ἐπρόκειτο γιά ἄρνηση νά ὑποταχθοῦμε στήν ἐξουσία τοῦ Πάπα. Κατόπιν ἐπρόκειτο γιά ἄρνηση τῆς Οὐνίας, δηλαδή νά μνημονεύουμε τόν Πάπα ὡς Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας. Σήμερα πρόκειται γιά ἄρνηση νά «λληλοαναγνωρισθομε ς κκλησίες», ὅπως θέλει ἡ παναιρετική Οἰκουμενική Κίνηση τοῦ 20ο αἰῶνα καί αρεση τς λεγενας τν αρέσεων το Οκουμενισμο.

Δέν διακηρύσσεται καθόλου στό ψευδοσυνοδικό κείμενο, ὅτι οὐδεμία ἄλλη χριστιανική κοινότητα εἶναι Ἐκκλησία μέ τήν δογματική ἔννοια τοῦ ὅρου, παρά μόνον ἡ Ὀρθόδοξη. Δέν ἐπιτεύχθηκε οὔτε προσυνοδικῶς οὔτε στήν ψευδοσύνοδο νά περιληφθεῖ στήν παραγρ. 1 τοῦ 6ου κειμένου ννοια τς μοναδικότητας τς κκλησίας κατά τά νωτέρω ναπτυχθέντα. πουσία, μως, τς ννοιας ατς συνιστ πολύ σημαντική καί σκόπιμη λλειψη, πού ταυτίζεται μέ ποχώρηση καί προδοσία τς φιλτάτης ρθοδοξίας.

Ἡ μετακίνηση τῆς παπικῆς ἐκκλησιολογίας ἀπό τήν ἀντίληψη τῆς «ἀποκλειστικότητος» (πρό τῆς Β΄ Βατικανῆς) στήν σύγχρονη ἀντίληψη τοῦ Συντάγματος Lumen Gentium, ὅτι ἡ Ρωμαιοκαθολική «substitit» εἰς τήν Μίαν Ἁγίαν (ἀνήκει, ἐνυπάρχει, ὄχι ὅτι εἶναι Ἐκκλησία), ὑποδηλώνει ἕνα κίνδυνον  πού πρέπει οἱ Ὀρθόδοξοι νά ἀποφεύγουν πάντοτε, τονίζοντας τήν ννοια τς μοναδικότητος τς ρθοδόξου κκλησίας ς τς λης καί μόνης κκλησίας. Ο κπρόσωποι τν ρθοδόξων κκλησιν στά οκουμενικά συνέδρια, ταν κατέθεταν κοινή Δήλωση, τόνιζαν τήν μοναδικότητα τς ρθοδόξου κκλησίας ς τς λης καί μόνης Μίας γίας. Π.χ. στήν Λούνδη τό 1952: «Ατη εναι λη καί μόνη κκλησία, τό σμα το Χριστο, ντολοδόχος τν ποστόλων. Οτως ατη μόνη δύναται νά καθορίζει τήν πίστιν. Καί εμεθα βέβαιοι, τι τοτο εναι πόδειξις τς μοναδικότητός της». Ἐνώπιον τῶν Ὀρθοδόξων καί αὐτός ὁ παναιρετικός Βαρθολομαῖος δήλωσε στό Πρωτᾶτο τήν 21η Ὀκτωβρίου 2008: « ρθόδοξος κκλησία εναι ατή μόνη Μία γία Καθολική καί ποστολική κκλησία».

Ὑπάρχει μία προφανής  ἀναντιστοιχία ἀνάμεσα στήν διακήρυξη: «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία… οὖσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία» (παραγρ. 1), καί στά πεπραγμένα τῶν προδοτικῶν θεολογικῶν διαλόγων. Ἀπό τήν ἐποχή πού πρωτοσυντάχθηκε αὐτή ἡ διατύπωση (στήν Γ΄ Προσυνοδική Πανορθόδοξο Διάσκεψη τοῦ 1986) μέχρι σήμερα, καί παρότι εἶχε τονισθῆ ἀπό τότε, ὅτι ἡ μαρτυρία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δίδεται «πί τ βάσει τς ποστολικς παραδόσεως καί πίστεώς της», ἔχουν γίνει «θεολογικές» προδοτικές συμφωνίες, οἱ ὁποῖες δέν ἑδράζονται στήν ἀποστολική πίστη καί παράδοση. Τέτοιες εἶναι:

προδοτική συμφωνία τς Μικτς πιτροπς ρθοδόξων καί Μονοφυστιν πί τς Χριστολογίας (1989, 1990),

προδοτική συμφωνία πί τς κκλησιολογίας στό Μπαλαμάντ τό 1993, ἡ ὁποία συνόψιζε τίς συμφωνίες τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν στό Μόναχο τό 1982, στό Μπάρι τό 1986 καί στό Νέο Βάλαμο τό 1988, πού ἀφοροῦσαν τόν ἐκκλησιαστικό χαρακτῆρα ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν δηλ. τήν ἀποστολική πίοτη, τήν ἀποστολική διαδοχή καί τά  αὐθεντικά μυστήρια, καί

προδοτική συμφωνία στήν Ραβέννα τό 2007 γιά τήν ὕπαρξη δῆθεν πρωτείου ἑνός ἐπισκόπου ἐπί παγκοσμίου ἐπιπέδου (πού πορετοιμάζει τήν ἔλευση τοῦ Ἀντιχρίστου).

Τό συνοδικό κείμενο γίνεται ἀσαφέστερο μέ τήν ρητή διαβεβαίωση τῆς Ἐγκυκλίου, ὅτι ο «πό τς ρθοδόξου κκλησίας διεξαγόμενοι διάλογοι οδέποτε σήμαιναν, οτε σημαίνουν καί δέν πρόκειται νά σημάνουν ποτέ οονδήποτε συμβιβασμόν ες ζητήματα πίστεως».

Ἐάν οἱ ἀνωτέρω θεολογικές «συμφωνίες» δέν εἶναι «συμβιβασμός ες ζητήματα πίστεως», τότε τί εἶναι συμβιβασμός καί ποιός εἶναι ὁ «δογματικός μινιμαλισμός» πού ἀπορρίπτεται μέ τήν διατύπωση τῆς Ἐγκυκλίου στήν παρ. 20; « ρθόδοξος κκλησία οδέποτε πεδέχθη τόν θεολογικόν μινιμαλισμόν τήν μφισβήτησιν τς δογματικς παραδόσεως καί το εαγγελικο θους της»!

Ἀπό τίς ἀνωτέρω ἐπισημάνσεις συνάγεται, ὅτι τό κείμενο τῶν σχέσεων πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον προσανατολίζεται πρός συνοδική κατοχύρωση τῆς γραμμῆς τῶν διαχριστιανικῶν σχέσεων τῆς τελευταίας πεντηκονταετίας, χωρίς τίς ἀπαραίτητες βάσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας.

Οἱ ἀστοχίες κατά τούς διαχριοτιανικούς διάλογους καί οἱ προδοτικές «συμφωνίες» τοῦ παρελθόντος δέν εὐνοοῦν μία θετική ἀπάντηση. Χρειαζόταν τώρα ἕνα κείμενο μέ ἁγιοπατερική πνοή, τό ὁποῖο δέν θά ἄφηνε περιθώρια στόν Προτεσταντικό Οκουμενισμό (θεωρία τῶν «δελφν κκλησιν» καί τόν Παπικόν τοιοῦτον τῶν «δύο πνευμόνων»), γιά ἀναγνώριση ἑτεροδόξου βαπτίσματος καί ἱερωσύνης, γιά κοινή δῆθεν χριστολογική πίστη μέ τούς Μονοφυσίτες, γιά τήν ἀποδοχή τῆς Βατικανείου «Clarification», γιά συνυπογραφή εἰδικῶν κειμένων περί Ἐκκλησίας τοῦ τμήματος «Πίστις» καί «Τάξις» τοῦ Π.Σ. τοῦ Σατανᾶ, καί σχετικές δῆθεν «ἐθιμοτυπικές ἐκκλησιαστικές» ἐκδηλώσεις πού τά ἐπιβεβαιώνουν. Ἕνα τέτοιο κείμενο θά στόχευε στήν ἐπιστροφή τῶν ἑτερόδοξων-αἱρετικῶν στήν  Ἐκκλησία. Θά ἔδειχνε, ὅτι δέν ἀναγνωρίζεται ἐν τῇ πράξει στίς τερόδοξες–αρετικές «κκλησίες» ἐκκλησιαστικότητα, ὅτι τάχα εἶναι ἐκκλησίες μέ τήν θεολογική ἔννοια τοῦ ὅρου, ἀφήνοντας τούς αἱρετικούς στίς πλάνες τους.

Τό συνοδικό κείμενο περί τῶν σχέσεων μέ τούς ἑτεροδόξους-αἱρετικούς παρουσιάζει σκεμμένα ἔλλειμμα ἐκκλησιολογικῆς ἀκριβείας. Ἀναπόφευκτα αὐτό θά φανεῖ κατά τίς μελλοντικές οἰκουμενικές ἐπαφές μέ τίς θεήλατες συμπροσευχές καί τά οὐνιτικά συλλείτουργα τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Σέ αὐτές θά ἐφαρμοσθεῖ πρακτικά τό πνεῦμα τοῦ κειμένου. Οἱ διαχριστιανικοί διάλογοι ὀφείλουν νά γίνονται μέ βάση τήν καθαρή Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία, ὅπου ρθόδοξη κκλησία πέχει θέση διδασκάλου καί φθαλμο τς νθρωπότητας. Τά κεκτημένα, ὡστόσο, προδοτικά κείμενα, οἱ συμπροσευχές καί ἡ κοινή λατρεία μέ τούς αἱρετικούς στό παρελθόν, οὕτως ἤ ἄλλως καταμαρτυροῦν παρεκκλίσεις ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία.

Οἱ λειτουργικοί ἀσπασμοί, οἱ συμπροσευχές, οἱ εὐλογίες Ὀρθοδόξου ποιμνίου ἀπό αἱρετικούς ἐκκλησιαστικούς ἡγέτες, οἱ κοινές ἐκδηλώσεις Ὀρθοδόξων καί ἑτεροδόξων προκαθημένων καί κληρικῶν, μέ τίς ὁποῖες ἀμβλύνεται τό Ὀρθόδοξο κριτήριο καί προωθεῖται ὁ λαϊκός Οἰκουμενισμός δέν καταδικάσθηκαν καί θά συνεχισθοῦν μέ βάση καί τίς ἀποφάσεις τῆς ληστρικῆς αὐτῆς συνόδου.

Οἱ θεολογικές μελέτες, τά θεολογικά ἐπιστημονικά συνέδρια, καί ὅ,τι ἄλλο στόν ἀκαδημαϊκό χῶρο προωθεῖ τούς διαχριστιανικούς διάλογους πρός τήν πλευρά τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχουν «ξιοποιηθε κατάλληλα» ἀπό ἐκκλησιαστικούς φορεῖς. Ὡς παραδείγματα νά ἀναφερθοῦν, ἡ θεολογική παραγωγή πού ἐπί χρόνια ἐμφανίζει τούς Μονοφυσῖτες ὡς Ὀρθοδόξους στήν Χριστολογική τους διδασκαλία, ἡ περιβόητη παπική «Clarification», πού ἐξισώνει τό Φιλιόκβε μέ τήν ἐκ μόνου τοῦ Πατρός ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί οἱ θεολογικές μελέτες πού ὑποστηρίζουν ὡς ἔγκυρο τό βάπτισμα τῶν ἑτερόδοξων-αἱρετικῶν.

Τά προσυνοδικά κείμενα ἦσαν φορτισμένα μέ τήν γνωστή προϊστορία τους καί τίς ἐλλείψεις τους. Προϋπέθεταν καί ἀντανακλοῦσαν τήν ἱστορία τῶν διαχριστιανικῶν θεολογικῶν διαλόγων, ἀποφάσεων καί συμφωνιῶν. Δέν ἦταν σωστό νά ἑρμηνευθοῦν καθ’ ἑαυτά καί ἀφ’ ἑαυτῶν.

Ἡ ληστρική αὐτή σύνοδος βελτίωσε κάπως τά προσυνοδικά κείμενα. Τά τελικά, ὅμως, συνοδικά κείμενα παρουσιάζουν ἀκόμη σκόπιμες ἀσάφειες. Δέν πῆραν «καθολική μορφή», μέ τήν ὁποία θά μποροῦσαν νά συντελέσουν στήν «καθολική ἑνότητα» τῆς Ἐκκλησίας καί νά ἀποκτήσουν τήν ἀναμενόμενη «καθολική ἰσχύ».

Οἱ προσδοκίες ἀπό τήν σύνοδο αὐτή βεβαίως καί δέν ἐκπληρώθηκαν, παρά τίς βελτιώσεις τῶν προσυνοδικῶν κειμένων. Οἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου ὡς ὀρθόδοξες ἀποφάνσεις θά ἔπρεπε νά συμφωνοῦν μέ τό Συνοδικόν της Ὀρθοδοξίας, στό ὁποῖο θά ἦταν σκόπιμο καί δυνατόν νά περιληφθοῦν.

Ἐπιπροσθέτως τίθεται ἕνα μεῖζον θέμα, τό οὐσιῶδες δηλ. ζήτημα πού εἶναι οἱ πεποιθήσεις τῶν καινοτόμων ἀρχιερέων τῶν φαινομένων ὡς ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν,

-ὅτι ἡ ἀληθής πίστη δέν ἀποτελεῖ ἀπόλυτη προϋπόθεση γιά τήν μετοχή στήν ἄκτιστη χάρη τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ,

-ὅτι ἡ ἑτεροδοξία κέκτηται ἀληθές βάπτισμα, μυστηριακή δομή, ἀποστολική διαδοχή καί ἱερωσύνη καί ἑπομένως καί ἡ αἵρεση εἶναι καί αὐτή «ὁδός πρός σωτηρίαν».

Οἱ θέσεις, ὅμως, αὐτές ἀνατρέπουν πλήρως τήν θεολογία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων 2000 χρόνων καί ἀποτελοῦν καθαρή ὑποβολή τοῦ δαιμονικοῦ περιπαίγματος πρός ἀνατροπήν τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου.

«Δέν πρξε ποτέ διαίρεσις τς κκλησίας, καί δέν εναι δυνατόν νά πάρξη, πλήν πρξε καί θά πάρξη κπτωσις κ τς κκλησίας, κατά τόν τρόπον, πού πίπτουν τά ξερά καί γονα κλήματα πό τήν Θεανθρωπίνην καί αωνίως Ζσαν μπελον, πού εναι Κύριος ησούς Χριστός (ω. 13, 16)».[4] 

πομένως ο συγκεκριμένοι μφορονται πό τήν αρεση το συγκρητιστικο Οκουμενισμο καί ποτελον πόλυτο κίνδυνο γιά τό κκλησιαστικό σμα, λλά καί τραγικό λλοθι γιά τήν μμονή τν κακοδόξων στήν αρεσή τους. Σέ καμμία, λοιπόν, περίπτωση δέν μποροῦμε νά ἔχουμε κοινωνία μέ ἐμφορουμένους ἀπό τέτοιες κακοδοξίες, γιατί διακινδυνεύεται ἡ σωτηρία τοῦ ποιμνίου μας καί καταπατᾶμε τούς ὅρκους τῆς ἱερωσύνης μας.

Ἑπομένως ὀρθῶς καί ἀποδεδειγμένα ἡ λεγομένη «γία καί Μεγάλη Σύνοδος» θά πρέπει νά θεωρηθεῖ ὡς ληστρική καί ψευδοορθόδοξη καί τήν καταδικάζουμε ἐκκλησιαστικά ὡς τέτοια, τόσο σέ τοπικό ἐπίπεδο, ὅσο καί πανορθοδόξως, μέχρι νά συγκληθεῖ μία ὄντως Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος, πού θά θεραπεύσει ἀστάθειες καί ἀσάφειες καταδικάζουσα τήν παναίρεση τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πανεισάγουσα τό αώνιον ορτολόγιον τς κκλησίας σέ λες τίς νά τόν κόσμον ρθόδοξες κκλησίες καί διακηρύσσουσα παγκοσμίως, ὅτι μόνη δός σωτηρίας καί μετοχς στίς κτιστες νέργειες το Θεο εναι θεολογία τν γίων Πατέρων καί τν Οκουμενικν Συνόδων τς διαιρέτου Μις, γίας, Καθολικς καί ποστολικς ρθοδόξου κκλησίας.

Μέγας Φώτιος στόν λόγον του «Περί τς το γίου Πνεύματος μυσταγωγίας» ἀναφέρει τά ἑξῆς:

«Καί οδέ τν το θεσπεσίου Παύλου φρίττουσι φωνήν, ν ατοί κατά τν Πατέρων ατν μετά πολλς πορρίπτουσι τς κακουργίας. Καί γάρ οτος τήν ξουσίαν λαβών δεσμεν καί λύειν καί το δεσμο φοβερόν μα καί κραταιόν (μέχρι γάρ ατς ναφέρεται τς βασιλείας τν ορανν), οτος δή μεγάλη καί διαπρυσί κέκραγε τ φων“Κν μες γγελος ξ ορανο εαγγελίζηται μν παρ’ εαγγελιζόμεθα μν, νάθεμα στω”.» Παλος σίγητος τς κκλησίας σάλπιξ τοσοτος καί τηλικοτος τούς παρά τό Εαγγέλιον τερόν τι τολμντας φρόνημα λαβεν καί παρεισάγειν τ ναθέματι παραπέμπει, καί ο τούς λλους μόνον, οτινες τοτο τολμήσειαν, ρας νυπερβλήτοις πάγει, λλά καί αυτόν, νοχος ε φθείη, πρός τήν σην συνωθε δίκην. Καί οδέ μέχρι τούτου τό φοβερόν τς ποφάσεως περιγράφει, λλά καί τόν ορανόν ατόν ρευν˙ κν γγελον ερ τος πί γς κεθεν πιστάντα καί τερόν τι παρά τό εαγγελικόν εαγγελιζόμενον κήρυγμα, τος μοίοις δεσμος ποβάλλει καί τ διαβόλ παραπέμπει» (ΕΠΕ 4, 396, 30).

Ἐδῶ, ὁμολογεῖ Μέγας Φώτιος, ὅτι πόστολος Παλος ἔλαβε τήν ἐξουσία τοῦ δεσμεῖν καί λύειν καί ὄχι ἁπλῶς τήν ἐξουσία τοῦ νά παραπέμπει στήν Σύνοδο τούς αἱρετικούς. Μάλιστα ἀναφέρει ὁ Άγιος, ὅτι ἡ ἐξουσία του ἐπεκτάθηκε καί στόν οὐρανό, ἐφ’ ὅσον, δηλαδή, ἀναθεματίζει καί ἀγγέλους, ἄν κηρύττουν κάτι ἀντίθετο στό εὐαγγελικό κήρυγμα. Ἀναφέροντας ἐν συνεχείᾳ τό χωρίον τοῦ Ἀπ. Παύλου (Γαλάτ. 1, 8) τό ἑρμηνεύει λέγοντας, ὅτι «τούς παρά τό Εαγγέλιον τερόν τι τολμντας φρόνημα λαβεν καί παρεισάγειν τ ναθέματι παραπέμπει».

Ἑπομένως ὅλους αὐτούς, π. Παλος τούς παραπέμπει στό ἀνάθεμα, σύμφωνα μέ τόν Μ. Φώτιο, καί ὄχι στήν Σύνοδο. Τά λόγια το π. Παύλου Μέγας Φώτιος τά ναφέρει ς καταδικαστική πόφαση: «Καί οδέ μέχρι τούτου τό φοβερόν τς ποφάσεως περιγράφει». Ἐν συνεχείᾳ ἐπεκτείνει τήν ἐξουσία τοῦ π. Παύλου στόν οὐρανό: «λλά καί τόν ορανόν ατόν ρευν». Στήν ἔρευνα τοῦ οὐρανοῦ ἐξετάζει τό φρόνημα τῶν ἀγγέλων: «κν γγελον ερ τος πί γς κεθεν πιστάντα καί τερόν τι παρά τό εαγγελικόν εαγγελιζόμενον κήρυγμα…». Αὐτούς τούς ἀγγέλους, οἱ ὁποῖοι θά ἔχουν ἄλλο φρόνημα ἀπό τό εὐαγγελικό «τος μοίοις δεσμος ποβάλλει καί τ διαβόλ παραπέμπει».

Κατά τούς Πατέρες δέν περιορίζεται ἡ ἐξουσία τοῦ π. Παύλου καί δέν καταργεῖται, ἀποδιδόμενη σέ συγκληθησόμενη στό μέλλον Σύνοδο.

Γιά τίς ἡμέρες μας αὐτό σημαίνει, ὅτι τήν ἐξουσία τοῦ π. Παύλου δέν τήν ἀποδίδουμε στούς αἱρετικούς Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι, σύμφωνα μέ κάποιες ἀδιανόητες, καινοτόμες καί αἴολες διδασκαλίες, πρέπει νά καταδικάσουν -ἄν εἶναι ποτέ δυνατόν- πρῶτα τήν αἵρεσή τους καί ἔπειτα τούς ἑαυτούς τους. Τέτοιες ἀνόητες θέσεις ἀπέχουν πολύ ἀπό τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων καί μάλιστα αὐτήν πού ἑρμηνεύει τήν ἁγίαν Γραφήν. Τοὔλάχιστον ὀφείλουν ὅλοι νά πεισθοῦν σέ ποιά κατάσταση ἔχει ὁδηγηθεῖ ἡ Ὀρθοδοξία μέ τέτοιες θέσεις περί μελλοντικῆς καί ἀορίστου παραπομπῆς ὅλων τῶν θεμάτων σέ μία -ἄν ποτέ συγκληθεῖ- Οἰκουμενική Σύνοδο. Μέ αὐτόν τόν τρόπο καί οἱ δήθεν «ἀντιοικουμενιστές» ἐνστερνίστηκαν τήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ 15ου Κανόνος τῆς ΑΒ΄ Συνόδου περί διακοπῆς τοῦ μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν καί μέ βάση αὐτήν «πολεμοῦν» μέ χαρτοπόλεμο τήν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Στό ἔργο τοῦ Μεγάλου Φωτίου «Σύνταγμα τν Κανόνων» (Τίτλος Α΄ Κεφ. 2) ἀναφέρονται καί τά ἑξῆς ἀπό τήν Ἁγίαν Ζ΄ Οἰκουμενικήν Σύνοδον:

«παντα τά παρά τήν κκλησιαστικήν παράδοσιν καί τήν διδασκαλίαν καί ποτύπωσιν τν γίων καί μακαρίων Πατέρων καινοτομηθέντα καί πραχθέντα μετά τοτο πραχθησόμενα, νάθεμα» (ΕΠΕ 10, 30 Βλ. καί Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας).
Ο Πατέρες μας, συνοδικς διασκεψάμενοι, ναθεματίζουν, πέραν τν λλων, καί κάθε μελλοντικήν καινοτομίαν.

Μέ βάση τήν ἀνωτέρω καινοτοτόμο διδασκαλία, γιά νά ἔχει ἰσχύν καί ὁ ἀναθεματισμός τοῦ ποστόλου Παύλου, πρέπει νά ἐπιληφθεῖ ἡ Σύνοδος, ἡ ὁποία θά κρίνει καί θά καταδικάσει τούς αἱρετικούς Ἐπισκόπους καί τήν κακοδοξία. Ἄν εἶναι ἔτσι τά πράγματα, τότε, πολύ περισσότερο, δέν ἰσχύει ὁ μελλοντικός ἀναθεματισμός τῶν Πατέρων αὐτῶν καί μάλιστα, γιά καινοτομίες καί κακοδοξίες, πού ἀφοροῦν τήν διδασκαλία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τῶν ἁγίων Πατέρων καί τήν Ἐκκλησιαστικήν Παράδοση. Τότε στήν περίπτωση, ὅμως, αὐτή στό Συνοδικόν τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς ὁ ἀναθεματισμός αὐτός,  θα πρέπει να εἶναι λανθασμένος (φεῦ τῆς βλασφημίας)!!!

Καί πόστολος Παλος, βεβαίως, ἔχει αὐτήν τήν ἐξουσία νά ἀναθεματίζει τούς αἱρετικούς ὅλων τῶν ἐποχῶν, καί ο Πατέρες τς Ζ΄ Οκουμενικς Συνόδου χουν τήν ξουσία καί φείλουν νά ναθεματίζουν τούς μελλοντικούς αρετικούς, καί κόμη καί μεμονωμένοι Πατέρες καί ατός πιστός λαός το Θεο ς φύλαξ τς ρθοδοξίας κατά τά κτεθέντα ναλυτικς νωτέρω.

            Ὁ δέ γιος Θεόδωρος Στουδίτης ἐν προκειμένῳ διδάσκει τὰ ἑξῆς: «λλ κα λλος ε τις εη τούτοις μώνυμος, μως αρετικς κατ τν κείνων αρεσιν τέραν, κν πίσκοπος, κν σκητής, κν στισον, νάθεμα στω. λλ κα ε τις μ ναθεματίζοι εκαίρως κατ τ ναγκαον πάντα αρετικόν, εη τς ατν μερίδος» (Φατ. 34, 99, 138).

Καὶ σὲ ἄλλη, ἐπίσης, ἐπιστολὴ σιος ἀναφέρει: «πειδ πς ρθοδοξν κατ πάντα, πάντα αρετικν δυνάμει κν ο ρήματι, ναθεματίζει» (Φατ. 49, 142, 85). Σημειωτέον, ὅτι καὶ τὰ δύο αὐτὰ χωρία τοῦ σίου Θεοδώρου το Στουδίτου εἶναι ἀπὸ ἐπιστολὲς, πού τὶς ἀπέστειλε κατὰ τὴν χρονικὴν περίοδον τῆς μοιχειανικῆς αἱρέσεως.

Φρονοῦν ἀντίθετα πρός τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων, ὅσοι θεωροῦν ὡς ἀναθεματισμένους μόνον ἐκείνους, γιά τούς ὁποίους θά ἐκφωνήσει ἡ Σύνοδος συγκεκριμένως καί ὀνομαστικῶς τό ἀνάθεμα, ἀφοῦ ὅπως ἰσχυρίζονται, ἐξετάσουν τήν αἵρεση σάν τόν χειρουργό ἰατρό, ὁ ὁποῖος θά ἀποκόψει τό τμῆμα αὐτό τοῦ σώματος, τό ὁποῖον ἔχει γάγγραινα. Δηλαδή, οἱ ἀναθεματισμένοι ἀπό τόν Μέγαν πόστολον Παλον καί τούς γίους, εἶναι γιά ὅλους αὐτούς ἀναθεματιστέοι.

…………

[1] «παντες ον ο νεωτερίζοντες αρέσει σχίσματι, κουσίως νεδύθησαν, κατ τν ψαλμωδόν, «κατάραν ς μάτιον» (Ψαλμ. ρη’,18), κν τε Πάπαι κν τε Πατριάρχαι, κν τε Κληρικοί, κν τε Λαϊκο ἔτυχον εἶναι «κν γγελος ξ ορανο νάθεμα στω, ε τις μς εαγγελίζεται παρ παρελάβετε». Οὕτω φρονοῦντες οἱ Πατέρες ἡμῶν καὶ ὑπακούοντες εἰς τοὺς ψυχοσωτηρίους λόγους τοῦ Παύλου ἐστάθησαν σταθεροὶ καὶ ἑδραῖοι εἰς τὴν ἐκ διαδοχῆς παραδοθεῖσαν αὐτοῖς πίστιν καὶ διέσωσαν αὐτὴν ἄτρεπτον καὶ ἄχραντον διὰ μέσου τοσούτων αἱρέσεων, καὶ παρέδωκαν αὐτὴν εἰς ἡμᾶς εἰλικρινῆ καὶ ἀνόθευτον, ὡς ἐξῆλθεν ἄδολος ἀπὸ τοῦ στόματος τῶν πρώτων ὑπηρετῶν τοῦ Λόγου·  οὕτω φρονοῦντες καὶ ἡμεῖς, ἄδολον, ς παρελάβομεν, μετοχετεύσομεν αὐτὴν εἰς τὰς ἐπερχομένας γενεάς, μηδὲν παραμείβοντες, ἵνα ὦσι κακεῖνοι ὡς καὶ ἡμεῖς εὐπαρουσίαστοι καὶ ἀκαταίσχυντοι, λαλοῦντες περὶ τῆς τῶν προγόνων ἡμῶν πίστεως…

(17) …Ἔπειτα παρ μν οτε Πατριάρχαι οτε Σύνοδοι δυνήθησαν ποτ εσαγαγεν νέα, διότι περασπιστς τς θρησκείας στιν ατ τ σμα τς κκλησίας, τοι ατς λαός, ὅστις ἐθέλει τὸ θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καὶ ὁμοειδὲς τῷ τῶν Πατέρων αὐτοῦ.»

[2] Στό βιβλίο τοῦ θ. Σακαρέλλου «γινε νωση τν κκλησιν», ἀναφέρεται τό Γαλλικό κείμενο τῆς συμφωνίας «Κοινή Δήλωσις» τοῦ 1965, ὅπου στήν παράγραφο 4 τῆς συμφωνίας χρησιμοποιεῖται ἡ λέξη excommunication, αὐτό σημαίνει, ὅτι μέ τή συμφωνία αὐτή ἔχει ἀρθεῖ ἡ «ἀκοινωνησία», τό «σχίσμα», δηλαδή μεταξύ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, σέ ἀντίθεση μέ τήν ἐπίσημη ἑλληνική μετάφραση, πού ὁμιλεῖ, δῆθεν, γιά ἄρση Ἀναθεμάτων, πρός καθησυχασμό τν ρθοδόξων. Ἡ ἕνωση, δυστυχῶς, ἔχει γίνει, ἁπλά πραγματώνεται καί παρουσιάζεται, τοπικά καί χρονικά, σταδιακά, ἀνάλογα μέ τίς ἀντιδράσεις.

Καί γιά νά μήν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι ἡ Γαλλική λέξη excommunication σημαίνει «κοινωνησία» τοῦτο ἀπο-δεικνύεται καί ἀπό τό ἴδιο τό Γαλλικό κείμενο τῆς συμφωνίας, πού χρησιμοποιήθηκε δύο φορές ἡ ἔκφραση la communion ecclesiastique καί σημαίνει «κκλησιαστική κοινωνία», ὅπως ὀρθά ἀποδίδεται ἀπό τήν ἐπίσημη ἑλληνική μετάφραση καί ὄχι ὡς «ἐκκλησιαστικό ἀνάθεμα».

Στήν πραγματικότητα, λοιπόν, ἡ κοινή δήλωση τό 1965, στό Γαλλικό κείμενο, ὁμιλεῖ γιά ἄρση τῆς ἀκοινωνησίας καί ὄχι γιά «πλ ρση το ναθέματος» μεταξύ τῶν ἐκκλησιῶν.

Τό γεγονός αὐτό ἐξηγεῖ ὅλα τά μεταγενέστερα γεγονότα, ὅπως συμπροσευχές, οὐνιτικά συλλείτουργα, μετάδοση τῆς Θείας Κοινωνίας σέ παπικούς λαϊκούς σέ τόπους, πού δέν ὑπῆρχε ἀξιόλογη ἀντίδραση, νεώτερες κοινές δηλώσεις καί συμφωνίες, μνημόσυνο τοῦ ὀνόματος τοῦ Πάπα Ρώμης στήν Ἁγία Πρόθεση, γεγονός πού παραδέχθηκε, ὅτι ἔπραττε ὁ ἴδιος ὁ ἀναθεματισμένος Ἀθηναγόρας, μνημόνευση δημόσια τοῦ Πάπα στό Φανάρι στήν τελευταία του ἐπίσημη ἐπίσκεψη καί ἄλλες παρόμοιες πράξεις.

Καί σέ ὅλα αὐτά πρωτοστατοῦσε τό Φανάρι καί ἀκολουθοῦσαν μέ παρόμοιες πράξεις καί ἄλλες τοπικές Ἐκκλησίες.

Ατό ποτελε, κ τν πραγμάτων, νωση καί μπρακτη φαρμογή ὄχι ἁπλά τῆς ἄρσεως τοῦ Ὁριστικοῦ Σχίσματος, ἀλλά ρση καί τς κοινωνησίας.

Ἡ ἕνωση ἐφαρμόζεται σταδιακά, τοπικά καί χρονικά, ὅπως ὀρθά ἐπισημάνθηκε, ἀνάλογα μέ τίς ἀντιδράσεις καί κάποια κατάλληλη στιγμή θά καταστεῖ ἡ ἕνωση πλήρης, ἐπισφραγίζοντας τό ἤδη ὑφιστάμενο ἀπό ἐτῶν πραγματικό καθεστώς. (Ἀπόσπασμα ἀπό ἄρθρο τῆς Φιλορθοδόξου Ἑνώσεως «Κοσμς Φλαμιάτος»).

                Κοινή δήλωση το Πάπα Παύλου ΣΤ΄ καί το (σ.σ. ψευδο)-Πατριάρχου θηναγόρου στά Γαλλικά:

http://www.vatican.v/…/rc_pc_chrstuni_doc_19650107_athenag…

«Οἱ «New York Times» μετέδωσαν τήν ἀπό κοινοῦ ἀγγελίαν τοῦ Βατικανοῦ καί τοῦ Φαναρίου τῆς 7ης Δεκεμβρίου 1965 διά τήν ἄρσιν τοῦ excommunicatioς κοινωνησίας το Λατινικο κειμέ-νου)- εἰς τήν πρώτην σελίδα, ὡς τό τέλος τοῦ σχίσματος τοῦ 1054 καί ὡς τήν πανέναρξιν τς μυστηριακς κοινωνίας, πού εἶχε τότε δῆθεν διακοπεῖ.Φαίνεται πλέον σαφῶς, ὅτι τό Ἑλληνικόν κείμενον, πού ἀναγγέλει τήν ἄρση τῶν ἀναθεμάτων ἦτο τεχνηέντως παραπλανητικόν.
Φαίνεται εἶχε σκοπόν νά ἀμβλύνη ἐνδεχομένας ἀρνητικάς ἀντιδράσεις τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν». (Πατρός ω. Ρωμανίδου, «ρθόδοξος καί Βατικάνειος συμφωνία περί Ονίας»,

 http://www.romanity.org/…/rom.e.14.orthodoxi_kai_vatikania_…

  1. Βλ. γιά παράδειγμα καί τήν νωτικήν μέ τούς αρετικούς Μονοφυσίτες γκύκλιο το Πατριαρχείου τς ντιοχείας πρός τό ποο εναι κοινωνικά λα τά πατριαρχεα καί «κκλησία τς λλάδος»:

γία Σύνοδος τς ντιοχείας πεφάσισε τά ξς:

  1. Τόν πλήρη καί μοιβαο σεβασμόν τν δύο κκλησιν ς πρός τό τελετουργικόν των, τήν πνευματικότητα, τήν κληρο-νομίαν καί τούς γίους πατέρας καί τήν πλήρη προστασίαν τν λειτουργικν πράξεων καί τς ντιοχείας καί τς Συρίας.
  2. Τήν νσωμάτωσιν τν πατέρων καί τν δύο κκλησιν καί τς παραδόσεώς των γενικς ες τά χριστιανικά πιμορφωτικά προγράμματα καί τήν θεολογίαν καθη-γητν καί μαθητν.
  3. Τήν ποφυγήν το νά δέχωνται μέλη μις κκλησίας ες τήν λλην, ποιοι καί ν εναι ο λγοι.
  4. Τήν διοργάνωσιν συνάξεων τν δύο Συνόδων ποτεδήποτε πάρξει νάγκη.
  5. Νά παραμείνει κάθε κκλησία ς σημεον ναφορς διά τά μέλη της ες θέματα φορντα γάμον, διαζύγιον, υοθεσίαν κλπ.
  6. άν δύο πίσκοποι δύο διαφορετικν κκλησιν συναντηθον διά πνευματικήν τελετήν, θά προσταται κενος πού θά χει τό μεγαλύτερον ποίμνιον. λλά, ν εναι ες τό μυστήριον το γάμου, θά προσταται πίσκοπος τς κκλησίας το νυμφίου.
  7. ,τι χει ναφερθ προηγουμένως δέν σχύει κατά τόν συνεορτασμόν πισκόπων ες τήν Θείαν Λειτουργίαν.
  8. ,τι χει λεχθ ες τό π’ ριθμ. 6 ρθρον, σχύει διά τούς κληρικούς καί τν δύο κκλησιν.
  9. άν νας ερεύς μις κ τν δύο κκλησιν τύχη νά εναι ες κάποιαν περιοχήν, θά τελέση τά θεα μυστήρια διά τά μέλη καί τν δύο κκλησιν, συμπεριλαμβανομένης καί τς Θείας Λειτουργίας καί το μυστηρίου το γάμου. διος ερεύς θά κρατήση νεξάρτητον ρχεον καί διά τάς δύο κκλησίας καί θά μεταφέρη τήν καταγραφήν τν μελν τς δελφς κκλησίας ες τήν πνευματικήν της ξουσίαν.
  10. άν δύο ερες καί τν δύο κκλησιν τύχη νά ερίσκωνται ες κάποιαν κοινότητα, θά ναλλάσσονται, καί ες περί-πτωσιν συνεορτασμο θά προσταται κενος μέ τό μεγαλύτερον ποίμνιον.
  11. άν πίσκοπος πό μίαν κκλησίαν καί νας ερεύς πό τήν δελφήν κκλησίαν τύχη νά συνεορτάζουν, θά προσταται, πως εναι φυσικόν, πίσκοπος, κόμη καί ν ερίσκεται ες τήν κοινότητα το ερέως, φ’ σον θά πάρχουν λαϊκοί καί πό τάς δύο κκλησίας.
  12. Χειροτονίαι ες τούς βαθμούς τής ερωσύνης γίνονται πό τήν πνευματικήν ρχήν τν ποψηφίων ες κάθε κκλησίαν, κατά προτίμησιν, μέ τήν παρουσίαν δελφν πό τήν λλην δελφήν κκλησίαν.
  13. νάδοχοι καί μάρτυρες γάμου πιτρέπεται νά πιλέγωνται πό τά μέλη καί τν δύο κκλησιν χωρίς διάκρισιν.
  14. Ες λας τάς κοινάς ορτάς θά προσταται ρχαιότερος τ τάξει ερεύς.
  15. λοι ο ργανισμοί τν δύο κκλησιν θά συνεργάζωνται ες λα τά θέματα, μορφωτικά, παιδείαν καί κοινωνικά διά τήν νάπτυξιν το δελφικο πνεύματος. Σς ποσχόμεθα, μέ ατήν τήν εκαιρίαν, τι θά συνεχίσωμεν νά νισχύωμεν τήν σχέσιν μας μέ τήν δελφήν κκλησίαν καί λας τάς λλας κκλησίας, μέ σκοπόν νά γίνωμεν λοι μία κοινότητα κάτω πό να Ποιμένα.

[4] ρχιμ. ουστίνου Πόποβιτς, «Δογματική τς ρθοδόξου κκλησίας», (Γαλλική μετάφραση), Τόμος 4ος, σελ. 181, Lausanne 1995 – Ἀναδημοσιεύτηκε στόν «Ὀρθόδοξο Τύπο» στίς 29/6/2007.

Πηγή: http://entoytwnika1.blogspot.gr/2017/10/blog-post_49.html

Νοεμβρίου 24, 2017

Γιατί λέμε ΟΧΙ στὰ νέα Θρησκευτικὰ

leme-oxi-fb-cover-1200-embed

Ἦταν φυσικὸ καὶ ἀναμενόμενο νὰ ἀν­τιδράσουν οἱ γονεῖς ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ πῆραν στὰ χέρια τους τὰ βιβλία τῶν Θρησκευτικῶν ποὺ δόθηκαν στὰ παιδιά τους.

Καὶ μόνο ἂν ξεφυλλίσει κανεὶς τὰ βιβλία, ποὺ ὀνομάζουν «Φακέλους Μαθήματος» (Φ.Μ.), μπορεῖ νὰ διαπιστώσει τὴ ριζικὴ ἀλλοίωση τοῦ Μαθήματος. Κι ἂν μελετήσει πιὸ προσεκτικὰ τὴν κατανομὴ καὶ ἀνάπτυξη τῆς ὕλης, τότε μὲ θλίψη θὰ ὁμολογήσει ὅτι τὸ Μάθημα στὴ μορφὴ ποὺ προσ­φέρεται ἀπὸ τὰ ἐγχειρίδια αὐτά, ὄχι μόνο δὲν διατηρεῖ τὸν ὀρθόδοξο χαρακτήρα του, ἀλλὰ ἀποπροσανατολίζει τοὺς μαθητὲς καὶ τοὺς ἀφήνει ἀθωράκιστους στὸν κόσμο στὸν ὁποῖο μεγαλώνουν.

Γιὰ νὰ ἐξηγήσουμε τὴν παραπάνω διαπίστωση θὰ ἀναφέρουμε τέσσερις βασικοὺς λόγους, γιὰ τοὺς ὁποίους τὰ νέα βιβλία τῶν Θρησκευτικῶν εἶναι ἀπαράδεκτα:

  1. Ἀποτελοῦν θρησκειολογικὸ μεῖγμα

Τὰ βιβλία εἶναι γεμάτα ἀπὸ παράλληλες ἀναφορὲς σὲ ἄλλες θρησκεῖες σχεδὸν σὲ κάθε θεματικὴ ἑνότητα καὶ σὲ κάθε τάξη, ἀκόμη καὶ στὴ Γ΄ Δημοτικοῦ!

Ἔτσι οἱ μικροὶ μαθητὲς τῆς Γ΄ Δημοτικοῦ μποροῦν νὰ μάθουν μαζὶ μὲ τὶς χριστιανικὲς γιορτὲς τὴν Ρὸς Ἀσανὰ τῶν Ἑβραίων καὶ τὴν Ἲντ ἀλ Φὶτρ τῶν Μουσουλμάνων1, καὶ ἀντίστοιχα οἱ μαθητὲς τῆς Δ΄ Δημοτικοῦ νὰ γνωρίσουν ἁγίους, ὅπως ὁ ἅγιος Πορφύριος καὶ ἡ ἁγία Λυδία, μαζί τους ὅμως καὶ «ἱερὰ καί σεβαστὰ πρόσωπα» ὅπως ὁ Μωάμεθ, ὁ ραββίνος Ἐλιέζερ, ὁ Ὄσκαρ Ρομέρο, ὁ Μαχάτμα Γκάντι κλπ.2

Ἐπίσης στὴ Δ΄ Δημοτικοῦ, στὴ θεματικὴ ἑνότητα «Ἱερὰ Βιβλία», οἱ μαθητὲς διδάσκονται ὅτι ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι τὸ ἱερὸ βιβλίο τῶν Χριστιανῶν, ὅπως εἶναι ἡ Τανὰκ γιὰ τοὺς Ἑβραίους ἢ τὸ Κοράνιο γιὰ τοὺς Μουσουλμάνους, γιὰ τὸ ὁποῖο μάλιστα ὑπάρχει εἰκόνα μὲ τὴν ἑξῆς λεζάντα: «Ὁ ἀρχάγγελος Γαβριὴλ παραδίδει τὸ Κοράνιο στὸν Μωάμεθ»3!

Στὴν Ε΄ Δημοτικοῦ στὴν ἑνότητα «Μαθητὲς καὶ δάσκαλοι» ὁ Χριστὸς παρουσιά­ζεται «ὡς διδάσκαλος, συνοδοιπόρος καὶ ὁδηγός», καὶ στὴν ἴδια συνάφεια ὑπάρχει εἰδικὴ παράγραφος μὲ τίτλο «Δάσκαλοι ἄλ­λων θρησκειῶν τοῦ κόσμου», ὅπου ἀναφέρονται ὁ Μωάμεθ, ὁ Βούδας, ὁ Λάο Τσὲ κι ὁ Κομφούκιος4.

Εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐκθέσουμε ἐδῶ τὴν πληθώρα ἀπὸ παρόμοιες θρησκειολογικὲς ἀναφορὲς ποὺ ὑπάρχουν σὲ κάθε τάξη. Ἄλ­λωστε τὶς εἶχε ἐπισημάνει ἤδη ἀναλυτικὰ ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Ἰερώνυμος, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ μελέτησε τὸ δη­μοσιευμένο ὑλικὸ τῶν Φακέλων προτοῦ ἀκόμη τυπωθεῖ στὴν τελική του μορφή, ἔστειλε ἐκτενέστατη ἐπιστολὴ διαμαρτυρίας στὸν Πρωθυπουργὸ στὶς 27 Σεπτεμβρίου 2016. Σ᾿ αὐτὴν ἐπεσήμαινε ὅτι ὅλο αὐτὸ τὸ ἐκπαιδευτικὸ ὑλικὸ «ὄχι μόνο δὲν μπορεῖ νὰ βοηθήσει τὸ παιδὶ μιᾶς ὀρθόδοξης οἰκογένειας στὴ διαμόρφωση μιᾶς συνεκτικῆς εἰ­κόνας γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ (μπορεῖ) νὰ κλονίσει καὶ τὶς νωπὲς ἀκόμα θρησκευτικές του πεποιθήσεις, νὰ τοῦ προκαλέσει σύγχυση, ἐνσπείροντάς του τὴν λογικὴ ἀμφιβολία ὅτι δὲν ἀποκλείεται τελικὰ ὁ Χριστὸς νὰ εἶναι καὶ προφήτης τοῦ Ἰσλὰμ ἢ ὅτι ὅλες οἱ θρησκευτικὲς παραδοχὲς εἶναι τὸ ἴδιο ἀληθεῖς ‒ ὅλα αὐτὰ σὲ παιδιὰ τῶν 8 ἢ 9 ἐτῶν χωρὶς τὴν ἀνεπτυγμένη κριτικὴ ἱκανότητα καὶ τὸ στέρεο γνωστικὸ ὑπόβαθρο, ποὺ προϋποθέτει μία τέτοια συζήτηση».

Βέβαια οἱ ὑποστηρικτὲς τῶν νέων Προγραμμάτων, θέλοντας νὰ ἀμ­­βλύνουν τὶς ἐντυπώσεις, προ­βάλ­λουν τὸ ἐπιχείρημα ὅτι ὁ ἐκπαιδευτικὸς ἔ­χει τὴν εὐχέρεια νὰ μὴ δι­δάξει αὐτὲς τὶς θρησκειολογικὲς ἀναφορές, ἂν δὲν τὸ κρίνει ἀπαραίτητο. Ἐξάλλου ὑποστηρίζουν ὅ­τι τὸ ποσοστὸ τῶν κειμένων ποὺ ἀφοροῦν στὴν ὀρ­θόδοξη πίστη εἶναι συντριπτικά μεγαλύτερο καὶ συνεπῶς τὸ μάθημα εἶναι ὀρ­θόδοξο.

Κατ’ ἀρχάς, εἶναι ἀπορίας ἄξιο πῶς αὐτοὶ ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι τὸ μάθημα δὲν πρέπει νὰ εἶναι ὁμολογιακὸ ἢ κατηχητικό, τώρα σπεύδουν νὰ ὑπεραμυνθοῦν τοῦ τάχα ὀρθόδοξου χαρακτήρα του! Ὀφείλουν ὅμως νὰ μὴν ἐξετάζουν μόνο τὴν ποσότητα ὕλης ἀλλὰ καὶ τὴν ποιότητα. Διότι, δυσ­τυχῶς, ὅπως θὰ δοῦμε στὴ συνέχεια, τὸ ὑλικὸ ποὺ παρέχεται γιὰ τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία εἶναι τόσο ἀκατάστατα δομημένο καὶ μὲ τόσες τραγικὲς ἐλλείψεις, ὥστε τελικὰ οἱ μαθητὲς μέσα ἀπό αὐτὰ τὰ Προγράμματα διδάσκονται τὴν ὀρθόδοξη πίστη ἀκρωτηριασμένη καὶ διαστρεβλωμένη.

Θρησκευτικα Δ Δημοτικού 2017 σ. 138 βΘρησκευτικά Δ’ Δημοτικοῦ σελ. 138

  1. Δὲν ἔχουν λογικὴ δομὴ

Τὸ δεύτερο βασικὸ πρόβλημα τῶν νέων προγραμμάτων Θρησκευτικῶν εἶναι ὅτι ἡ δι­δασκαλία τῆς ὀρθοδόξου πίστεως προσ­φέρεται χωρὶς λογικὴ δομὴ. Ἡ ὕλη ἀναπτύσσεται ἀποσπασματικὰ καὶ ἐπιλεκτικὰ καὶ ὄχι συστηματικὰ καὶ μεθοδικὰ μὲ ἀντικειμενικὴ βάση τὴν ἱστορικὴ σειρὰ τῶν γεγονότων.

Ἔτσι ἐγκαταλείπεται ἡ καθιερωμένη σει­ρά, δηλαδὴ νὰ διδάσκονται τὰ παιδιὰ στὴν Α΄ Γυμνασίου τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, στὴ Β΄ Γυμνασίου τὴν Καινὴ Διαθήκη, στὴ Γ΄ Γυμνασίου τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία κλπ. Μὲ τὰ νέα προγράμματα ἡ ὕλη ἀναπτύσσεται ἐννοιολογικὰ κατὰ θέματα (λατρεία, προσευχή, ἱερὰ βιβλία, ἱερὲς πορεῖες, γιορτές, ἁγιότητα, ἐλευθερία, ἀγάπη κλπ.). Κάτι τέτοιο ὅμως εἶναι ἐντελῶς ἀντιπαιδαγωγικό, καθώς ὁ μαθητὴς δὲν ἔχει τὸ γνωστικὸ ὑπόβαθρο, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ τοποθετεῖ τὰ γεγονότα ποὺ δίνονται ὡς ἀφορμὴ γιὰ συζήτηση, στὸ ἱστορικό τους πλαίσιο. Ἐξάλλου ἡ ἀκατάστατη αὐτὴ δομὴ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὶς συχνὲς ἐπαναλήψεις ἴδιων κειμένων καὶ παραδειγμάτων.

Τὸ κυριότερο ὅμως εἶναι ὅτι ἡ ἀποκοπὴ τῶν γεγονότων τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας του ἀπὸ τὴν ἱστορική τους συνάφεια συνιστᾶ τραγικὴ ἀλλοίωση τῆς πραγματικότητας. Ἡ ὀρθόδοξη πίστη δὲν ἀποτελεῖ ἀνθρώπινη ἰδεολογία ἢ φιλοσοφία. Βασίζεται σὲ γεγονότα – ἀποκαλύψεις τοῦ Θεοῦ ποὺ λαμβάνουν χώρα μέσα στὴν ἱστορία σὲ συγκεκριμένο τόπο καὶ χρόνο. Αὐτὸ τὴν καθιστᾶ μοναδικὴ ἀνάμεσα στὶς τόσες θρησκευτικὲς διδασκαλίες καὶ φιλοσοφίες ποὺ δημιούργησε κατὰ καιροὺς ἡ ἀνθρώπινη φαντασία. Μήπως αὐτὴ ἡ μοναδικότητα κάποιους ἐνοχλεῖ καὶ θέλουν ἔμμεσα νὰ τὴν ἀποκρύπτουν;

ΦΜ Θρησκευτικά Β Γυμνασίου 1Θρησκευτικά Β’ Γυμνασίου σελ. 56

  1. Παραλείπουνβασικὰ θέματα πίστεως

Ἕνα τρίτο σημαντικὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι στὰ νέα Προγράμματα παραλείπονται ‒ἄραγε σκόπιμα; ‒ βασικὰ θέματα πίστεως.

Ἀναφέρουμε ἐνδεικτικὰ ὅτι, σὲ σύγκριση μὲ τὰ μέχρι πέρυσι ἰσχύοντα βιβλία, στὰ Νέα Προγράμματα:

  • Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ἀφαιρέθηκε ἀπὸ τὴν Α΄ Γυμνασίου καί μετατοπίσθηκε στὴ Γ΄ καὶ στὴ Δ΄ Δημοτικοῦ, ὅπου ἐκτίθεται πολὺ περιληπτικὰ καὶ οὐσιαστικὰ ἀποδυναμωμένη, ἀφοῦ σὲ αὐτὴ τὴν ἡλικία τὰ παιδιὰ δὲν μποροῦν νὰ κατανοήσουν δύσκολα σημεῖα ποὺ ἀπαιτοῦν εἰδικὴ ἀνάπτυξη γιὰ νὰ μὴν παρερμηνευθοῦν.
  • Τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ποὺ μέχρι τώρα διδασκόταν σὲ Δημοτικό, Γυμνάσιο καὶ Λύκειο, ἀπαλείφθηκε ἐντελῶς ἀπὸ τὸ Δημοτικὸ καὶ τὸ Λύκειο καὶ παρατίθεται μόνο στὴν Α΄ Γυμνασίου ὡς ἀνερμήνευτο κείμενο μὲ μιὰ σύντομη εἰσαγωγὴ γιὰ τὴν ἱστορία του5καὶ στὴν Α΄ Λυκείου μόνο τὸ ἄρθρο περὶ Ἐκκλησίας6.
  • Στὸ Δημοτικὸ παραλείπονται ἐπίσης τὰ κεφάλαια «Οἱ αἱρέσεις νοθεύουν τὴν ἀλήθεια» καὶ «Οἱ Σύνοδοι τῆς Ἐκκλησίας…» ποὺ ὑπῆρχαν στὴν ὕλη τῆς ΣΤ΄ Δημοτικοῦ. Στὴν ἴδια τάξη, ὅπως ἐπίσης καὶ στὴ Γ΄ Γυμνασίου πολὺ ἐκτενέστερα, ὑπῆρχε ἰδιαίτερη ἀναφορὰ στὴ Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύν­οδο καὶ στὴ συμβολή της στὴ διατύπωση τοῦ δόγματος ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος, κάτι ὅμως ποὺ ἐξαλείφθηκε στὰ νέα προγράμματα. Στὰ νέα βιβλία ὑπάρχει χῶρος γιὰ ἐκτενεῖς ἀναφορὲς καὶ κείμενα ἀπὸ τὴν «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τῆς Κρήτης» (2016)7, ὄχι ὅμως καὶ γιὰ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Θέματα γιὰ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ποὺ ἔδωσαν ἀγῶνες γιὰ τὴ διαφύλαξη τῆς ἀλήθειας, εἴτε παραβλέπονται εἴτε παρουσιάζονται κολοβωμένα. Γιὰ παράδειγμα, γιὰ τὸν ἅγιο Μᾶρκο τὸν Εὐγενικὸ παρατίθεται ἀπόσπασμα λόγου του ὑπὲρ τῆς Ἑνώσεως, δὲν ἀναφέρεται ὅμως τίποτε γιὰ τὴν ἀνυποχώρητη στάση του στὴ Σύνοδο Φερράρας – Φλωρεντίας8.
  • Ἐντύπωση προκαλεῖ καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι στὸ Λύκειο ἀγνοήθηκαν ἐντελῶς τὰ κεφάλαια ποὺ ἔκαναν λόγο γιὰ τὶς Παραθρησκεῖες, τὴ Μαγεία, τὸν Σατανισμό, τὶς Σύγχρονες Αἱρέσεις, τὴ Μασονία καὶ τοὺς Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ. Πρόκειται ὅμως γιὰ θέματα πολὺ σημαντικὰ ποὺ ἀπασχολοῦν τοὺς ἐφήβους καὶ τὰ θέτουν ὡς ἐρωτήματα στοὺς θεολόγους. Γιατί νὰ μὴν τοὺς δώσουμε σω­στὴ ἐνημέρωση καὶ νὰ τοὺς ἀφήσουμε ἀ­προστάτευτους στὰ ἐρεθίσματα ποὺ ἔχουν ἀπὸ τοὺς ἐπικίνδυνους αὐτοὺς χώρους;
  • Ἐκείνη ὅμως ἡ ἔλλειψη ποὺ εἶναι ἀπολύτως ἀπαράδεκτη ἀφορᾶ στὸ πρόσωπο καὶ τὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. Ἐνῶ ὑπάρχουν ὁλόκληρες θεματικὲς ἑνότητες μὲ τίτλο «Ποιὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός», οἱ ἀναφορὲς μέσα εἶναι τόσο φτωχές, ποὺ τελικὰ δίνουν διαστρεβλωμένη εἰκόνα γιὰ τὸν Θεάνθρωπο: Στὴ Γ΄ Δημοτικοῦ παρουσιάζεται περίπου ὡς ἕνας ξένος καὶ κατατρεγμένος μετανάστης καὶ «δάσκαλος ποὺ ὅλοι θαύμαζαν»9, ἐνῶ σὲ καμία τάξη τοῦ Δημοτικοῦ δὲν ἀναφέρονται θαύματά Του! Ἐλάχιστα μόνο θαύματα ἀναφέρονται στὴ Β΄ Γυμνασίου, ὅπως π.χ. ὅτι χόρτασε τοὺς πεντα­κισχιλίους, παραλείπονται ὅμως ἄλλα ποὺ ὑπῆρχαν στὰ προηγούμενα βιβλία, ὅπως ἡ κατάπαυση τῆς τρικυμίας, ἡ ἀνάσταση τῆς κόρης τοῦ Ἰαείρου κι ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου. Γενικὰ ἀποσιωπᾶται ὁτιδήποτε μπορεῖ νὰ κινήσει στοὺς μαθητὲς ἔστω καὶ τὴν ὑποψία ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι Θεός! Ἀλλιῶς δὲν ἐξηγεῖται γιατί ἀπουσιάζουν βασικοὶ στα­­θμοὶ τῆς ζωῆς τοῦ Θεανθρώπου ποὺ συνιστοῦν καὶ μεγάλες ἑορτές. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι στὸ Γυμνάσιο καὶ στὸ Λύκειο δὲν ὑπάρχει πουθενὰ διδακτικὴ ἑνότητα γιὰ τὰ Χριστούγεννα, γιὰ τὸ μυστήριο δηλαδὴ τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως, οὔτε γιὰ τὴ Βάπτιση, ποὺ σήμανε τὴ φανέρωση τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, οὔτε γιὰ τὴν ἔνδοξη Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου, ποὺ ἄνοιξε τὸν δρόμο γιὰ τὴ θέωση τοῦ ἀνθρώπου.
  • Παρομοίως στὸ Γυμνάσιο – Λύκειο δυσ­τυχῶς παραγκωνίζεται καὶ ἡ Ὑπεραγία Θεο­τόκος, τὴν ὁποία συναντᾶ κανεὶς μόνο σέ μερικὲς σκόρπιες εἰκόνες, σὲ δύο λαογραφικὰ κείμενα στὴ Β΄ Λυκείου10καὶ σὲ μία παράγραφο στὴν Α΄ Γυμνασίου, ὅπου ἀναφέρεται ὁ Εὐαγγελισμός της11. Οὔτε μία διδακτικὴ ἑνότητα δὲν εἶναι ἀφιερωμένη στὸ πρόσωπο ποὺ συγκινεῖ τὶς καρδιὲς ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων σὲ ὅλο τὸν κόσμο…

Ἀπὸ τὰ παραπάνω καὶ πολλὰ ἄλλα στοιχεῖα εἶναι φανερὸ ὅτι ἀκόμη καὶ ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία, ὅπως τήν προσφέρουν τὰ νέα βιβλία, φαίνεται νὰ εἶναι καθαρὰ ἀνθρωποκεντρική. Στὰ νέα Προγράμματα κυριαρχοῦν τὰ θέματα κοινωνικῆς φύσεως, ὁ δὲ Χριστιανισμὸς ἀναφέρεται στὸν βαθμὸ ποὺ ἐξυπηρετεῖ τὴ στοχοθεσία τοῦ κάθε θέματος. Τὴν Ἀλήθεια ὅμως ποιὸς θὰ τὴν ὑπηρετήσει;…

ΦΜ Δ ΔημοτικούΘρησκευτικά Δ’ Δημοτικοῦ σελ. 12

  1. Διαστρεβλώνουνκαὶ παραπλανοῦν

Δυστυχῶς ἡ ἀλήθεια ὄχι μόνο ἀποκρύπτεται, ἀλλὰ καὶ διαστρεβλώνεται στὰ νέα βιβλία:

  • Στὸ Βιβλίο τῆς ΣΤ΄ Δημοτικοῦ, κάτω ἀπὸ τὸν τίτλο «Χριστιανικὲς παραδόσεις τῆς χώρας μας» στεγάζονται Ὀρθόδοξοι, Κα­θο­λι­κοί, Ἀρμένιοι, Κόπτες, Ἀγγλικανοί, Εὐ­αγ­γε­λικοί, Πεντηκοστιανοὶ καὶ Ἀντβεντιστές, ἐνῶ συμπεριλαμβάνονται καὶ οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ μὲ μόνη ἐπισήμανση γι᾿ αὐ­τοὺς ὅτι «χαρακτηριστικό τους εἶναι ἡ προ­σή­λωση στὴ μελέτη τῆς ἁγίας Γραφῆς καὶ ἡ προσ­μονὴ ἐγκαθίδρυσης χιλιετοῦς βα­σι­λεί­ας τοῦ Χριστοῦ στὴ γῆ»12. Ἔτσι οἱ μα­θητὲς τῆς ΣΤ΄ Δημοτικοῦ ἀποκτοῦν μία θε­τικὴ εἰ­κόνα γιὰ ὅλους τοὺς αἱρετικούς, ἀ­κόμη καὶ γιὰ τοὺς Χιλιαστές, ποὺ εἶναι γνωστοὶ γιὰ τὴν ὀργανωμένη προπαγάνδα καὶ τὴν ἀν­τεθνικὴ καὶ ἀντικοινωνική τους δράση.
  • Γενικότερα ἡ προσέγγιση τῶν ἄλλων θρησκειῶν γίνεται μὲ ἀποσπάσματα προσ­εκτικὰ ἐπιλεγμένα, ὥστε νὰ ἀποκρύπτονται ἐπιμελῶς στοιχεῖα ἐξωφρενικὰ καὶ παράλογα, ἀκόμη κι ἂν αὐτὰ διαμορφώνουν τὶς κοινωνίες τῶν θρησκειῶν αὐτῶν καὶ ὑποβαθμίζουν τὸν σύγχρονο πολιτισμό.

Γιὰ παράδειγμα, ἐνῶ σὲ ὅλες τὶς τάξεις τοῦ Γυμνασίου γίνεται λόγος γιὰ τὸ Ἰσλάμ, πουθενὰ δὲν ἀναφέρεται ἡ ὑποτίμηση τῆς γυναίκας, ποὺ ἀποτελεῖ χαρακτηριστικὴ θέση τῆς θρησκείας αὐτῆς. Ἐπίσης στὴ Β΄ Γυμνασίου παρατίθεται ἐδάφιο ἀπὸ τὸ Κοράνιο γιὰ τὴ φροντίδα τῶν ξένων13 καὶ στὴ Γ΄ Γυμνασίου εἰδικὴ ἑνότητα μὲ τίτλο «Τὸ Κοράνιο προτρέπει σεβασμὸ πρὸς τοὺς λαοὺς τῆς Βίβλου καὶ τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο»14. Δὲν γίνεται ὅμως κάποια ἀναφορὰ σὲ ἄλλα ἐδάφια, ὅπου τὸ Κοράνιο παρακινεῖ σὲ πόλεμο ἐναντίον τῶν ἀπίστων, οὔτε δίνεται κάποια ἐξήγηση γιὰ τὴ βία καὶ τὴν τρομοκρατία ποὺ δοκιμάζει ὅλος ὁ κόσμος ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς ἰσλαμιστές!

Εἶναι σαφής ἡ προσπάθεια τῶν νέων Προ­γραμμάτων νὰ ἐξωραΐσουν τὶς ἄλλες θρησκεῖες, ἀκόμη καὶ μὲ ἀποσιώπηση τῆς ἀλήθειας, γεγονὸς ποὺ καθιστᾶ τὰ νέα βιβλία, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ παραπλανητικά!

***

Μερικὰ μόνο στοιχεῖα παρουσιάσαμε ἀ­πὸ τὶς ἀπαράδεκτες καινοτομίες τοῦ νέου προγράμματος τῶν Θρησκευτικῶν. Πιστεύουμε ὅμως ὅτι εἶναι ἀρκετὰ γιὰ νὰ γίνει ἀντιληπτὸ τὸ συμπέρασμα στὸ ὁποῖο εἶχε καταλήξει ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος: «Τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν τώρα πλέον ἔγινε “κατηχητικό”… διότι προσπαθεῖ, μὲ σαφῆ πολιτικὰ κριτήρια, νὰ κατηχήσει καὶ νὰ στρατεύσει τοὺς μαθητὲς σὲ μία ἐκκοσμικευμένη στάση ἀπέναντι στὸ θρησκευτικὸ φαινόμενο. Παράλληλα συντηρεῖ μία θεολογικὰ ρηχὴ προσέγγιση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἐκμηδενίζοντας τὴν ἰδιαιτερότητα τοῦ ὀρθόδοξου δόγματος καὶ τῆς χριστιανικῆς παράδοσης, ἀφοῦ τὰ καταβιβάζει καὶ τὰ μελετᾶ στὸ ἐπίπεδο τοῦ ἁπλοῦ κοινωνικοῦ ἢ φιλοσοφικοῦ κινήματος».

Εἶναι ἀπορίας ἄξιον γιατί ἀγνοήθηκαν οἱ τόσο σαφεῖς ἐπισημάνσεις ποὺ ἔκανε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ‒ ἀφοῦ ἐλάχιστες ἐπιμέρους διορθώσεις ἔγιναν ‒ καὶ πῶς τολμᾶ τὸ Ὑπουργεῖο νὰ διακηρύσσει ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι σύμφωνη μὲ αὐτὰ τὰ ἀπαράδεκτα ἐκτρώματα.

Ἀπομένει πλέον στοὺς πιστοὺς γονεῖς, στοὺς εὐσυνείδητους ἐκπαιδευτικοὺς καὶ σὲ ὅσους ἀκόμη πιστεύουν στὶς ἀρχὲς τῆς ἑλληνορθόδοξης παιδείας, νὰ ἀντιδράσουν μὲ σθένος. Νὰ μὴν ἐπιτρέψουν νὰ διδαχθοῦν τὰ παιδιά τους τέτοια Θρησκευτικὰ ποὺ κλονίζουν τὴν πίστη, ἀλλὰ νὰ ἀπαιτήσουν τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν νὰ παραμείνει ὀρθόδοξο.

Σύμφωνα μὲ τὸ Σύνταγμα (ἄρθρο 16 § 2) καὶ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Σύμβαση γιὰ τὰ Δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου οἱ γονεῖς ὡς Ἕλληνες πολίτες ἔχουν δικαίωμα νὰ ἀπαιτήσουν ἀπὸ τὴν Πολιτεία νὰ παρέχει στὰ παιδιά τους παιδεία σύμφωνη μὲ τὶς θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Ἄλλωστε καὶ ὁ Νόμος 1566/1985 (ἄρθρο 1 § 1) ὁρίζει συγκεκριμένα ὅτι ἡ πρωτοβάθμια καί δευτεροβά­θμια ἐκπαίδευση ὀφείλει νὰ ὑποβοηθεῖ τοὺς Ὀρ­θόδοξους Χριστιανοὺς μαθητές, ὥστε «νὰ διακατέχονται ἀπὸ πίστη πρὸς τὴν πατρίδα καὶ τὰ γνήσια στοιχεῖα τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς παράδοσης».

Γι᾿ αὐτὸ καὶ πολλοὶ γονεῖς ἐπιστρέφουν τὰ βιβλία αὐτὰ ὡς ἀπαράδεκτα. Γι᾿ αὐτὸ καὶ Σύλλογοι Γονέων, ὁ ἕνας μετὰ τόν ἄλλον, ἀποστέλλουν ψηφίσματα διαμαρτυρίας.

Εἶναι καιρὸς ὅλοι νὰ εὐαισθητοποιηθοῦ­με. Νὰ διακηρύξουμε πρὸς κάθε κατεύθυν­ση ὅτι δὲν θέλουμε Θρησκευτικὰ ποὺ δίνουν ἐγκυκλοπαιδικὲς πληροφορίες ἀπὸ τὰ διάφορα θρησκεύματα. Θέλουμε Θρησκευτικὰ ποὺ προσφέρουν ἀλήθεια, διαμορφώνουν συνείδηση, καλλιεργοῦν ἦθος. Αὐτὰ τὰ Θρησκευτικὰ θέλουμε. Τὰ ἄλλα ποὺ θέλουν νὰ μᾶς ἐπιβάλουν, ἐπιστρέφον­ται ὡς ἀπαράδεκτα!

  1. Φ.Μ. Γ΄ Δημοτικοῦ, σ. 37.
  2. Φ.Μ. Δ΄ Δημοτικοῦ, σ. 121-125.
  3. Φ.Μ. Δ΄ Δημοτικοῦ, σ. 137-138.
  4. Φ.Μ. Ε΄ Δημοτικοῦ, σ. 20.
  5. Φ.Μ. Α΄ Γυμνασίου, σ. 104-105.
  6. Φ.Μ. Α΄ Λυκείου, σ. 114-116.
  7. Βλ. ἐνδεικτικά: Φ.Μ. Γ΄ Γυμνασίου, σ. 9, 24-25, 29, 42-43, 50, 118.
  8. Φ.Μ. Β΄ Γυμνασίου, σ. 114.
  9. Φ.Μ. Γ΄ Δημοτικοῦ, σ. 88-92.
  10. Φ.Μ. Β΄ Λυκείου, σ. 26, 133.
  11. Φ.Μ. Α΄ Γυμνασίου, σ. 70-71.
  12. Φ.Μ. ΣΤ΄ Δημοτικοῦ, σ. 91.
  13. Φ.Μ. Β΄ Γυμνασίου, σ. 98.
  14. Φ.Μ. Γ΄ Γυμνασίου, σ. 46.

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

Πηγή: http://aktines.blogspot.gr/2017/11/blog-post_275.html#more

© 2018 ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ BLOG   Φιλοξενείται από Blogs.sch.gr
Top