preload
Ab Imo Pectore
Μαρ 18 04

 


Το είδωλο που εμφανίζεται στον καθρέφτη αναπαριστά την ούτως ή άλλως επίπλαστη εικόνα που επιλέγουμε να βλέπουμε.
Έτσι, άλλοτε, βλέπουμε το ωραιοποιημένο, αψεγάδιαστο, εκτυφλωτικό υπερτονισμένο μας εγώ κι άλλοτε την άσχημη πλευρά του εαυτού μας, τη μη επιθυμητή, τη γεμάτη ατέλειες και στην έσχατη μορφή της, την αποκρουστική.
Σε κάθε περίπτωση η αντανάκλαση της παραποιημένης έως πλήρους διαστρεβλωμένης πραγματικότητας είναι εσφαλμένη.
Για να βγάλουμε συμπεράσματα για την ακριβή μας εικόνα, ίσως πρέπει να την αναζητήσουμε συνθέτοντας τις εικόνες που προβάλλονται μέσα από τα μάτια των άλλων κι ακόμα καθαρότερα βλέποντάς την μέσα από τα μάτια της ψυχής μας.

Ιαν 18 01

Το μαγικό σοκάκι

Τι το παράξενο με τούτο το σοκάκι; Μα, κάθε φορά που κάνω προς τα μπρος με οδηγεί πίσω στο χρόνο. Όχι μόνο τον ιστορικό, γιατί συνδέεται με την ιστορία της πόλης μου, καθώς εκεί δεξιά, έξω από την εικόνα, ορθώνεται αγέρωχο το αρχοντικό της Πούλκως, μα κυρίως, γιατί με γυρίζει πίσω, στο δικό μου χρόνο, αυτόν που βίωσα ως παιδί.
Σ’ αυτό το όμορφο οίκημα στο βάθος, που σήμερα στεγάζει τον κόπο και την εξαίρετη λαογραφική συλλογή της Τατιάνας, εγώ τότε περνούσα ώρες ατέλειωτες παιχνιδιού και χαράς με τον αγαπημένο φίλο, το Νώντα, καθώς ήταν το σπίτι του. Χαρά, γέλια, τσακωμοί και παιδικά όνειρα!
Αυτό το σοκάκι, που τότε το περνούσα τρέχοντας αγωνιώντας να φτάσω στο σπίτι μου (ναι οδηγεί στο πατρικό μου κι έφτανα πάντα λαχανιασμένος) είναι τελικά «μαγικό»: Φτάνει από το παρελθόν στο παρόν μα είναι και η δική μου πύλη που με οδηγεί από το παρόν στο παρελθόν.
Να γιατί το αγαπώ!

Καλή χρονιά και μακάρι να αφήσει έντονα όμορφες αναμνήσεις!

Μαΐ 17 31

Εδώ θα βρείτε την εργασία μου στο μάθημα της Μελέτης Περιβάλλοντος της Β τάξης.

https://docs.google.com/spreadsheets/d/1v5KtfYDvKQ77AeQbPgObt79epqFOw8viKbSFlbNBtko/edit#gid=0

Μαΐ 17 29

Τη δημοσκόπησή μου θα τη βρείτε εδώ:
https://docs.google.com/spreadsheets/d/1y-qNruGZVVZ36eAOUIN1ekGeGT4Wd_p2ZhFed77Uz9k/edit?usp=sharing

Οκτ 16 17

κάσταναΘυμάμαι τον καστανά, που ερχόταν έξω από την αυλή του Δημοτικού Σχολείου κρατώντας στον ώμο του ένα σακί μισογεμάτο βρασμένα κάστανα.
Τα πουλούσε 2 δραχμές τη μερίδα. Η μερίδα καθοριζόταν από το πόσο μπορούσε να χωρέσει το παλιό, σχεδόν σκουριασμένο τσίγκινο κονσερβοκούτι, που έμπαινε στο σακί άδειο και αναδυόταν γεμάτο μεγάλα, ζεστά και πεντανόστιμα κάστανα.
Ουρά κάναμε, για να τα αγοράσουμε.
Ακόμα έχω στα αυτιά μου τη χαρακτηριστική φωνή του (καλή του ώρα εκεί που είναι!), που αντηχούσε σχεδόν τραγουδιστά αμέσως μόλις χτυπούσε το κουδούνι για το διάλειμμα:
“Ζεστούτσικα, μαλακούτσικα…Ελάτε στον πάππο”.
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Η φωνή κι η εικόνα του καστανά, η μυρωδιά, η θέρμη κι η γεύση απ’ τα κάστανα (κι οι πέντε αισθήσεις παρούσες συγχρόνως!) είναι ακόμα ζωντανά.
Κάθε φορά που βλέπω κάστανα, εκεί γυρίζω.
Στα παιδικά μου χρόνια στη Σιάτιστα…

 Φιλοξενείται από Blogs.sch.gr
Top
...
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων