Τα λουλούδια μου!!  😀

με αφορμή την ενασχόλησή μας με τα ανοιξιάτικα λουλούδια,μα και τα έντομα,προέκυψε αυτή κατασκευή...

με αφορμή την ενασχόλησή μας με τα ανοιξιάτικα λουλούδια,μα και τα έντομα,προέκυψε αυτή κατασκευή…

...που μπορεί ωραιότατα να γίνει και κάρτα για τη γιορτή της μητέρας

…που μπορεί ωραιότατα να γίνει και κάρτα για τη γιορτή της μητέρας

Ελύτης(3)

Κατασκευές ανοιξιάτικες βασισμένες σε αγαπημένους στίχους του Ελύτη

αντι πρωτομαγιάτικου στεφανιού,μας προέκυψε ο αγαπημένος Βασιλιάς Ήλιος από τα Τζιτζίκια

αντί πρωτομαγιάτικου στεφανιού,μας προέκυψε ο αγαπημένος Βασιλιάς Ήλιος από τα Τζιτζίκια

μιλώντας για το μπλε του ανοιξιάτικου ουρανού...

μιλώντας για το μπλε του ανοιξιάτικου ουρανού…

IMG_3204

...και για το κόκκινο των λουλουδιών

…και για το κόκκινο των λουλουδιών

IMG_3196

Με απαίτηση της τάξης, οι αφίσες του μπλε και του κόκκινου μπήκαν σε ψηφοφορία για ανάδειξη νικήτριας ομάδας…

Κριτές,μαθητές της Στ και Ε τάξης του Δημοτικού

Κριτές,μαθητές της Στ και Ε τάξης του Δημοτικού

Το μπλε!...Η χαρά των νικητών!

Το μπλε!…Η χαρά των νικητών!

 

Μητέρα,μανούλα,μαμά…

DSC01435

Μέσα στην εβδομάδα που μας πέρασε,της φτιάξαμε μέρα με τη μέρα,το βιβλιαράκι αυτό,από ιδέα της καλής συναδέλφου Μαρίνας,και με χαρά το τελειώσαμε για να το προσφέρουμε την Παρασκευή.

Δεν υπάρχει πιο γλυκιά λέξη για έναν άνθρωπο,παρά μόνη η λέξη Μητέρα…εκεί που αναπαύεται η ψυχή του, εκεί που, πάντα,με λαχτάρα,θέλει να ξαναγυρνά ,στο κουκούλι εκείνο, μέσα από το οποίο προήλθε,και που συμπυκνώνεται στη λέξη αυτή…

Μάνα,μητέρα,μανούλα,μαμά…το συναίσθημα είναι μαγικό,μια ευλογία αγάπης για όσους είχαν την τύχη να  γνωρίσουν μια μάνα,με την ουσιαστική έννοια της λέξης….ένα ταξίδι επίπονης,ματωμένης,αυτοκαταστροφικής πολλές φορές, μοναχικής αναζήτησης, για τους άλλους, τους λιγότερους τυχερούς,που καταδικάστηκαν, από λάθη άλλων, να την ψάχνουν έως τέλους της ζωής τους…

Σήμερα σκέφτομαι αυτούς που δεν έχουν τη δική τους μάνα κοντά τους…που έχει φύγει για  το μεγάλο ταξίδι…

Κι αναρωτιέμαι,(ανόητα και κουτά βέβαια,γιατί ποιός γνωρίζει το πότε του καθενός…) πώς θα είναι η ζωή μου τη μέρα που θα αντικρίζω τον κόσμο, ξέροντας πως σε κάποια άκρη του δε θα βρίσκεται πια η δική μου μαμά….αδυνατώ…

Όσο υπάρχει,υπάρχω κι εγώ ως παιδί…μαγικά,ακόμη και τώρα, που είμαι μπροστά στο κατώφλι των 50 χρόνων,νοιώθω την ομπρέλα της αγάπης της να με σκεπάζει,χωρίς να μετρά αποστάσεις και χρόνο…

Κι ας μην της τηλεφωνώ συχνά…

Κι ας της θυμώνω φορές…

Όμως,πάνω από όλα ,μυριάδες φορές,από τότε που ευτύχησα να γίνω κι εγώ γονιός,λέω ξανά και ξανά μέσα μου,εκστατικά,»α ρε μάνα,τι περνούσες και δε μιλούσες»…

Και την δικαιώνω,και την θαύμαζω και την νοιώθω περισσότερο…

Και μετά,εύχομαι να μπορέσω να δώσω στα παιδιά μου ό,τι έδωσε εκείνη σε μένα…

Στα 20 μου χρόνια,σε ό,τι άσχημο  συνέβαινε έτρεχα στη μαμά μου…

Στα 30 μου,όντας νέα μαμά,ένοιωθα ασφαλής έχοντάς την κοντά μου…

Στα 40,αντιμετώπιζα πλέον τα δύσκολα τραβώντας μόνη μου κουπί,πασχίζοντας να την προστατέψω από τις τρικυμίες μου…

Μπροστά στα 50,προσπαθώ να αντικρίσω την προοπτική μιας μέρας χωρίς αυτή…

Όμως, πάντα, αυτό που ήθελα,θέλω και θα θέλω να της πω είναι,

Σ’αγαπώ μαμά

Και δε χρειάζομαι καμιά γιορτή για να μου το θυμίσει…

Χρόνια σας πολλά μανούλες!

(αναδημοσίευση από το μπλογκ μου)