Έτσι αντιδρούν οι γονείς, όταν επιστρέφουν τα παιδιά τους στο σχολείο

Ο Σεπτέμβρης φτάνει, τα σχολεία θα ανοίξουν και οι γονείς θα… πανηγυρίσουν.

Φωτογραφία: Bored PandaΜπορεί να υπάρχουν κάποιοι, που δεν θέλουν να αποχωριστούν τα «μωράκια» τους, ωστόσο, κάποιοι άλλοι χαίρονται που θα έχουν μερικές ώρες ησυχίας, κάποιες στιγμές για τον εαυτό τους.

Σε φωτογραφίες, που μάζεψε το Bored Panda, θα δείτε γονείς να πετούν από την χαρά τους, να «σπρώχνουν» τα παιδιά τους, την ώρα που αυτά στεναχωριούνται που θα επιστρέψουν στα θρανία.

Οι χιουμοριστικές εικόνες:

 

ΠΗΓΗ: iefimerida.gr

Κατηγορίες: Ψυχαγωγία | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Πώς η τηλεόραση κλέβει την ευτυχία από τη ζωή σου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η τηλεόραση είναι ίσως η πιο αγαπημένη ηλεκτρική συσκευή που έχει επινοηθεί μέχρι σήμερα. Όχι, γιατί προσφέρει ενημέρωση και ψυχαγωγία, αλλά επειδή μας δίνει την ψευδαίσθηση της συντροφιάς. Σπάει τη μονότονη σιωπή της μοναξιάς μας και συχνά βοηθά να περάσουν «ευχάριστα» οι ώρες που (νομίζουμε ότι) δεν έχουμε κάτι άλλο να κάνουμε.

Αλλά αν έχεις περάσει και εσύ αρκετές ώρες από τη ζωή σου μπροστά της, θα έχεις σίγουρα αισθανθεί ότι τα συναισθήματα που σου δημιουργεί δεν είναι πάντα ευχάριστα. Όχι μόνο επειδή μπορεί να σε μελαγχόλησαν αυτά που παρακολούθησες, αλλά και επειδή σε γεμίζει με πληροφορίες και συναισθήματα, τα οποία δεν προλαβαίνεις να επεξεργαστείς και έτσι, αφιλτράριστα, θρονιάζονται μέσα σου δημιουργώντας ένα χάος. Και γιατί αυτό είναι κακό;

1) Βλέποντας συνεχώς στιγμές από τις ζωές άλλων ανθρώπων (πραγματικών ή ηρώων σε ταινίες), αποσυντονίζεσαι από τη δική σου ζωή και δυσκολεύεσαι να συνειδητοποιήσεις και να προσδιορίσεις τις δικές σου, πραγματικές, ανάγκες και επιθυμίες.

Ερώτηση κρίσης: Μήπως δεν σου αρέσει η ζωή σου και επιλέγεις να παρακολουθείς τις ζωές των άλλων για να ξεχνιέσαι;

Κανενός η ζωή δεν είναι τέλεια. Όλοι μας νιώθουμε ότι ένα ή περισσότερα κομμάτια της ζωής μας δεν μας ικανοποιούν. Ποιος ευθύνεται για τη δημιουργία τους; Δεν έχει τόση σημασία. Ποιος, όμως, μπορεί να τα αλλάξει; Μόνο ΕΣΥ. Γι’ αυτό κλείσε την τηλεόραση, βγες εκεί έξω και άρχισε να διώχνεις ή να τροποποιείς όσα δεν σου αρέσουν. Φτιάξε μια ζωή που να σου αρέσει. Γιατί και σου αξίζει και μπορείς.

2) Οι διαφημίσεις, οι ζωές των άλλων, οι λαμπερές εικόνες, οι παραμυθένιες ιστορίες, πολλές φορές σε κάνουν να μπερδεύεις αυτό που θέλεις με αυτό που σου δείχνουν ότι πρέπει να θέλεις.

Ερώτηση κρίσης: Πώς θα καταλάβεις τι πραγματικά θέλεις;

Κλείσε την τηλεόραση και άρχισε να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου. Όσο απομακρύνεσαι από το τηλεοπτικό φαντασμαγορικό βουητό, τόσο πλησιάζεις στο να αισθανθείς τι πραγματικά έχει αξία για σένα. Γιατί τα βράδια πριν κοιμηθείς, δεν θα έρχονται στο μυαλό σου εικόνες από όσα είδες πριν ξαπλώσεις, αλλά αισθήματα ευγνωμοσύνης για αυτά που «θυμήθηκες» ξανά ότι ήδη έχεις. Και κάπου εκεί θα νιώσεις μέσα σου και μια ατιθάσευτη φλόγα ανάγκης, που θα σε αναστατώσει δείχνοντας σου τι είναι αυτό που πραγματικά χρειάζεσαι και λείπει από τη ζωή σου.

3) Η τηλεόραση έχει τη μαγική ιδιότητα να μπαίνει μέσα στα κενά μεταξύ των υποχρεώσεων και των δραστηριοτήτων σου και να τα γεμίζει. Τα κενά στο χρόνο, στα συναισθήματα, στη ζωή σου. Τα κενά που αν έμεναν άδεια, πιθανόν να αναγκαζόσουν να βρεις έναν άλλο, πιο ουσιαστικό, τρόπο να τα γεμίσεις.

Ερώτηση κρίσης: Φοβάσαι να αντιμετωπίσεις αυτά τα κενά; Φοβάσαι τι θα συμβεί αν αφήνεις κλειστή την τηλεόραση, ακόμα και όταν δεν έχεις γύρω σου κάποιο άλλο ερέθισμα που θα αποσπάσει την προσοχή σου;

Όλοι φοβόμαστε να βρεθούμε αντιμέτωποι με τα «κενά» μας. Γιατί αν τα δούμε κατάματα και τα συνειδητοποιήσουμε, μετά θα νιώσουμε την ευθύνη και την ανάγκη να τα καλύψουμε. Και αυτή είναι η αρχή ενός δύσκολου δρόμου. Χρειάζεται θάρρος και δύναμη για να επιλέξεις να γεμίσεις τα κενά σου με την πραγματική ζωή και όχι με τις τηλεοπτικές εικόνες.

Είναι δύσκολο να βρεις την αγάπη, είναι εύκολο να βολεύεσαι παρακολουθώντας ιστορίες αγάπης. Είναι δύσκολο να κυνηγήσεις τα όνειρά σου, είναι εύκολο να παρακολουθείς τηλεπαιχνίδια, όπου κρίνονται κάποιοι άλλοι που προσπαθούν να πετύχουν τα δικά τους όνειρα. Αλλά να θυμάσαι ότι είναι πολύ δυσκολότερο να μεγαλώνεις και να κοιτάς πίσω σου όλα αυτά που θα μπορούσες να ζήσεις, αλλά δεν τα προσπάθησες καν.

4) Από τη μια τα τηλεοπτικά προγράμματα εστιάζουν στο δράμα και στη δυστυχία, γιατί αυτά «πουλάνε» και πολλές φόρες κάνουν το κοινό να νιώθει καλύτερα με τη δική του ζωή. Και από την άλλη, προβάλλονται διαφημίσεις και στιγμιότυπα από τις ζωές διασημοτήτων, όπου επικρατούν εικόνες απίστευτης τελειότητας, επιτυχίας και ευτυχίας, γιατί ο κόσμος συχνά θέλει να βλέπει όσα λείπουν από τη δική του ζωή.

Ερώτηση κρίσης: Μήπως, συνειδητά ή ασυνείδητα, συγκρίνεις τη ζωή σου με τις ζωές αυτών των ανθρώπων;

Όταν βάζεις τη ζωή σου δίπλα σε αυτή των λιγότερο προνομιούχων, ίσως νιώθεις καλύτερα και πιθανόν να γεμίζεις ευγνωμοσύνη. Αλλά υπάρχει και η πιθανότητα αυτή η σύγκριση να σε ρίχνει στην παγίδα: «Τελικά η ζωή μου είναι μια χαρά, δεν χρειάζεται να προσπαθήσω να τη βελτιώσω».

Αντίθετα, όταν συγκρίνεσαι με τις φαινομενικά τέλειες ζωές των φαινομενικά περισσότερο προνομιούχων, ίσως ξεχνάς ότι αυτή η τελειότητα είναι σε μεγάλο βαθμό ένα τηλεοπτικό κατασκεύασμα που εξυπηρετεί συγκεκριμένους σκοπούς. Και για αυτό σκέφτεσαι: «Γιατί να μην είναι και η δική μου ζωή έτσι;» και νιώθεις πως όσα ζεις είναι χλιαρά και μίζερα.

Όμως, όλες αυτές οι συγκρίσεις σε κάνουν να παραιτείσαι από την προσπάθεια να φτιάξεις την καλύτερη ζωή που μπορείς. Μια ζωή που θα είναι και αληθινή και γεμάτη υπέροχες στιγμές που εσύ έχεις δημιουργήσει.

5) Η τηλεθέαση γίνεται πολύ γρήγορα συνήθεια που σε κάνει να την αναζητάς καθημερινά και να «δένεσαι» όλο και περισσότερο με τον καναπέ σου.

Ερώτηση κρίσης: Πώς θα ζήσεις τη ζωή σου από τον καναπέ;

Η κάθε σου μέρα είναι μοναδική και δεν επιστρέφει. Μην την σπαταλάς βλέποντας. Αξιοποίησέ την κάνοντας. Η τηλεόραση μπορεί να περιμένει για όταν θα έχεις μεγαλώσει τόσο πολύ, που ίσως δεν θα μπορείς πια να δημιουργήσεις άλλο. Αλλά μέχρι τότε έχεις τη δυνατότητα να φτιάξεις τη ζωή που ονειρεύεσαι. Πώς γίνεται να την αφήσεις να σου φύγει;

ΠΗΓΗ: thepsychologysecrets.blogspot.gr/enallaktikidrasi.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Διδάξτε στα παιδιά τη δύναμη της θετικής σκέψης

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Θετική σκέψη για τα παιδιά είναι εξίσου κρίσιμη, όπως είναι και για τους ενήλικες. Είναι πολύ σημαντικό να διδάξετε στα παιδιά τη δύναμη της θετικής σκέψης. Αυτές οι προτάσεις και τεχνικές θα δείξουν στα παιδιά σας τη δύναμη των σκέψεών τους και θα τα βοηθήσουν στην οικοδόμηση αυτοεκτίμησης.

Επιλέγουμε πως βλέπουμε τα πράγματα

Οι ιστορίες που λέμε στον εαυτό μας έχουν μεγάλη ισχύ. Τα παιδιά συχνά βλέπουν τον κόσμο σα να συμβαίνει ανεξάρτητα από τον εαυτό τους. Χρειάζεται εμπειρία και διορατικότητα για να συνειδητοποιήσουμε ότι ο κόσμος παρουσιάζεται σύμφωνα με τον τρόπο που εμείς επιλέγουμε να τον βλέπουμε. Και η επιλογή του πώς βλέπουμε τα πράγματα, καθορίζει τις μελλοντικές μας ενέργειες και συνθήκες.

Την επόμενη φορά που το παιδί σας αντιμετωπίζει κάποια δυσκολία, προκαλέστε τον τρόπο σκέψης του, δείχνοντάς του ότι η ερμηνεία του είναι μόνο μία πιθανή ιστορία. Για παράδειγμα, αν είναι δυσαρεστημένο επειδή ένα άλλο παιδί στο σχολείο είναι εχθρικό, διερευνήστε την ερμηνεία του παιδιού σας. Γιατί νομίζει ότι ο συμμαθητής του είναι εχθρικός; Η ερμηνεία που κάνει προκαλεί την αναστάτωσή του. Αφού πει τι σκέφτεται, δώστε του μια εναλλακτική οπτική. Μήπως ο συμμαθητής του τον ζηλεύει; Μήπως νιώθει να απειλείται; Ίσως να αντιμετωπίζει κάποια προβλήματα δικά του. Αυτή η άσκηση θα δείξει στο παιδί σας ότι υπάρχουν πολλές πιθανές ερμηνείες για κάθε γεγονός της ζωής.

Κατόπιν ρωτήστε το παιδί πώς θα μπορούσε να συμπεριφερθεί με διαφορετικό τρόπο ανάλογα με το ποια οπτική επέλεγε. Το σημαντικό είναι να καταλάβει ότι οι ενθαρρυντικές ιστορίες οδηγούν σε ενθαρρυντικές πράξεις ενώ οι αποθαρρυντικές ιστορίες θα τον κάνει δυστυχή και κλειστό.

Νερό και σκέψεις

Το που εστιάζουμε καθορίζει το μέλλον μας. Από νεαρή ηλικία, τα παιδιά βιώνουν πραγματικά τη δύναμη της αρνητικής σκέψης. Μπορεί να αναστατωθούν υπερβολικά από τη δική τους φαντασία. Μπορεί να ευδοκιμήσουν ή να καταρρεύσουν ανάλογα με τις δικές τους μαγικές φαντασιώσεις και προβολές. Ενώ είναι δύσκολο να πείσετε ένα τρίχρονο που φοβάται το σκοτάδι ότι μπορεί να αποδυναμώσει τις αρνητικές σκέψεις του εστιάζοντας στις θετικές, τα μεγαλύτερα παιδιά είναι πιο ανοιχτά και ενδιαφέρονται. Μάθετε στα παιδιά σας ότι ένα επιτυχημένο άτομο δεν είναι κάποιος που έχει απαλλαγεί από τις αρνητικές σκέψεις αλλά μάλλον κάποιος που έχει μάθει να επικεντρώνεται περισσότερο στις θετικές σκέψεις του.

Για να δείξετε στα παιδιά σας τη δύναμη της σκέψης και των προθέσεών τους, μια καλή ιδέα είναι να τους περιγράψετε το πείραμα του Masaru Emoto με το νερό, ώστε να μπορέσουν να κατανοήσουν ότι αυτό στο οποίο επικεντρώνονται έχει πραγματικές συνέπειες.

Ο Masaru Emoto, γιατρός Εναλλακτικής Ιατρικής, εισήγαγε την ιδέα ότι το νερό αντανακλά όχι μόνο το φυσικό περιβάλλον γύρω του (όπως όταν χρησιμοποιούμε μια ήρεμη λίμνη ως καθρέφτη) αλλά και τη συνείδηση ​​της ύπαρξης που το περιβάλλει. Αυτό το ανακάλυψε μέσα από ένα πείραμα όπου χρησιμοποίησε μπουκάλια γεμάτα με νερό, που είχαν τεθεί υπό μια θετική ή αρνητική επίδραση. Για παράδειγμα, μερικά μπουκάλια νερού τα είχε τυλίξει με γραπτά σημειώματα που έγραφαν «ευχαριστώ», με τη φράση στραμμένη προς το εσωτερικό της φιάλης. Αυτό το έκανε σε διάφορες γλώσσες. Το νερό σε αυτά τα μπουκάλια, όταν πάγωσε, δημιούργησε τέλειους κρυστάλλους που ήταν υπέροχοι να τους βλέπεις.

Νερό πάνω από το οποίο ένας ιερέας προσευχήθηκε με αγάπη και ευγνωμοσύνη, παρήγαγε τον ίδιο τύπο κρυστάλλων. Αντίθετα, σε νερό που εκτέθηκε σε ανθρώπους που έλεγαν ή έγραφαν «ηλίθιο» ή άλλες αρνητικές εκφράσεις, δημιουργήθηκαν άσχημοι, ατελείς και δύσμορφοι κρύσταλλοι.

Εκθέτοντας το νερό σε μια συγκεκριμένη λέξη ή ένα μουσικό κομμάτι, παγώνοντάς το και φωτογραφίζοντας τους κρυστάλλους πάγου που σχηματίστηκαν, ο Dr. Emoto έδειξε ότι από όμορφα λόγια και μουσική, προκύπτουν όμορφοι κρύσταλλοι και από κακεντρεχείς, αρνητικές λέξεις προκύπτουν δύσμορφοι κρύσταλλοι.

Με βάση αυτό το πείραμα, δεδομένου ότι το σώμα ενός ενήλικα αποτελείται από περίπου 70% νερό (και ο οργανισμός ενός βρέφους αποτελείται από περίπου 90% νερό!), μπορεί να πληγωθούμε συναισθηματικά και, όπως το νερό, να αλλάξει η σύστασή μας προς το χειρότερο από την αρνητικότητα. Ωστόσο, είμαστε πάντα πιο κοντά στην ομορφιά όταν περιβαλλόμαστε από θετικές σκέψεις, λόγια, προθέσεις και βέβαια απ’ αυτές τις δονήσεις.

Ο νόμος της αιτίας και αποτελέσματος.

Πολλοί ενήλικες δεν συνειδητοποιούν ότι η δύναμη της θετικής σκέψης έγκειται στη σχέση ανάμεσα στις σκέψεις και τα συναισθήματα. Οπότε δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι και τα περισσότερα παιδιά δεν το συνειδητοποιούν.

Ένας πολύ καλός τρόπος για να εξηγήσετε στα παιδιά ότι τα συναισθήματά τους συνήθως πηγάζουν από τις σκέψεις τους, είναι να τους μιλήσετε για το νόμο της αιτίας και αποτελέσματος. Το να γνωρίζουν ότι κάθε δράση έχει μια αντίστοιχη αντίδραση, θα τους δώσει έναν πιο ουσιαστικό τρόπο για να αναλογιστούν τη δική τους συμπεριφορά. Και εξηγώντας τους αυτό προκειμένου να κατανοήσουν ότι τα συναισθήματα έχουν άμεση σχέση ή είναι αποτέλεσμα των σκέψεων, θα μπορέσουν να καταλάβουν ότι η θετική συνομιλία με τον εαυτό, είναι το καλύτερο πράγμα που μπορούν να κάνουν για τον εαυτό τους, αφού θα τα οδηγήσει τελικά να αναδείξουν το καλύτερο που έχουν μέσα τους και να το μοιραστούν με τον κόσμο.

ΠΗΓΗ: psychotherapeia.net.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Δεν υπάρχει ελευθερία στην επιλογή

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Όλη η ζωή είναι επιλογές, μόνο στη μοναχικότητα δεν υπάρχει επιλογή. Επιλογή, οποιουδήποτε είδους, σημαίνει σύγκρουση. Στην επιλογή υπάρχουν αναπόφευκτα αντιθέσεις. Αυτές οι αντιθέσεις, εσωτερικές και εξωτερικές, γεννάνε σύγχυση και δυστυχία. Για να ξεφύγει κανείς από αυτή τη δυστυχία, κάνει να μοιάζουν οι θεοί, τα πιστεύω, ο εθνικισμός και η αφοσίωση σε διάφορα μοντέλα δραστηριότητας, σαν πραγματικές ανάγκες.

Ξεφεύγοντας με αυτές τις κάνεις να αποκτήσουν πολύ μεγάλη σημασία, αλλά η φυγή είναι ο δρόμος της ψευδαίσθησης και τότε εμφανίζονται ο φόβος κι η ανησυχία. Ο δρόμος της επιλογής είναι ο δρόμος της θλίψης όπου ο πόνος δεν έχει τέλος. Η επιλογή, η εκλογή, θα υπάρχει πάντα όσο υπάρχει εκείνος που επιλέγει -που είναι η συσσωρευμένη μνήμη πόνου και ευχαρίστησης- και κάθε εμπειρία επιλογής, το μόνο που κάνει είναι να δυναμώνει τη μνήμη, που η αντίδρασή της γίνεται σκέψη και συναίσθημα.

Η μνήμη έχει μόνο μερική σημασία, καθώς είναι φτιαγμένη για να αντιδρά μηχανικά κι αυτή η αντίδραση είναι η επιλογή.

Δεν υπάρχει ελευθερία στην επιλογή. Διαλέγεις σύμφωνα με τον τρόπο που έχεις ανατραφεί, σύμφωνα με την κοινωνική, οικονομική και θρησκευτική διαμόρφωσή σου. Η επιλογή δυναμώνει, χωρίς εξαίρεση, αυτή τη διαμόρφωση. Δεν υπάρχει φυγή από αυτή τη διαμόρφωση που μόνο γεννάει όλο και περισσότερα βάσανα.

Η επιλογή γεννάει πάντα δυστυχία. Παρακολούθησέ την και θα δεις να καραδοκεί, να απαιτεί, να επιμένει, να εκλιπαρεί και πριν το καταλάβεις, θα βρίσκεσαι πιασμένος στο δίχτυ των αναπόφευκτων υποχρεώσεων, ευθυνών και απογνώσεων που φέρνει.

Παρακολούθησέ την και θα έχεις επίγνωση αυτού που πραγματικά συμβαίνει. Έχε επίγνωση αυτού που συμβαίνει, δε μπορείς να αλλάξεις αυτό που συμβαίνει, μπορείς να το κουκουλώσεις, να το βάλλεις στα πόδια, αλλά δε μπορείς να το αλλάξεις. Είναι εκεί. Αν το αφήσεις ήσυχο χωρίς να παρεμβαίνεις με τις απόψεις σου και τις ελπίδες σου, τους φόβους σου και τις απελπισίες σου, με τις υστερόβουλες και πανούργες κρίσεις σου, θα ανθίσει και θα φανερώσει όλη τη δαιδαλώδη μορφή του, όλες τις λεπτές κινήσεις του -και υπάρχουν πολλές- τη φαινομενική σημασία και ηθική του, τα κρυμμένα του κίνητρα και τις κρυμμένες φαντασιώσεις του.

Αν αφήσεις εκείνο που πραγματικά συμβαίνει ήσυχο, θα σου δείξει όλα αυτά και περισσότερα. Αλλά πρέπει να έχεις μια χωρίς επιλογές επίγνωσή του, περπατώντας ήσυχα. Τότε θα δεις ότι η επιλογή, έχοντας ανθίσει, πεθαίνει και μένει η ελευθερία, όχι ότι είσαι ελεύθερος, αλλά υπάρχει ελευθερία.

Εσύ είσαι εκείνος που κάνει τις επιλογές, εσύ είσαι εκείνος που σταμάτησε να τις κάνει. Δεν υπάρχει τίποτα να επιλέξεις. Μέσα από αυτήν την χωρίς επιλογές κατάσταση ανθίζει η μοναχικότητα. Ο θάνατος της επιλογής δεν είναι ποτέ το τέλος της. Πάντοτε ανθίζει και πάντοτε είναι καινούρια. Το να πεθαίνεις για το γνωστό σημαίνει να είσαι μόνος. Κάθε επιλογή βρίσκεται στο πεδίο του γνωστού. Η δράση σε αυτό το πεδίο φέρνει πάντα θλίψη.

Τέλος της θλίψης υπάρχει στη μοναχικότητα.

Από τις “Σημειώσεις” του Τζιντου Κρισναμούρτι

ΠΗΓΗ: spiritscience.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Κλείσε τον κύκλο! Ότι τελείωσε, άστο να φύγει…

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Πάντα πρέπει να ξέρουμε πότε κάποιο στάδιο φτάνει στο τέλος του. Αν επιμείνουμε να παραμείνουμε εκεί περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, θα χάσουμε τη χαρά και το νόημα των άλλων σταδίων, τα οποία πρέπει να ζήσουμε.

 

Να κλείνουμε κύκλους, πόρτες, να γυρίζουμε σελίδα, να ολοκληρώνουμε κεφάλαια – δεν έχει σημασία πώς το λέμε, αυτό που έχει σημασία είναι να αφήνουμε στο παρελθόν τις στιγμές της ζωής μας που πέρασαν.

Χάσατε τη δουλειά σας; Τελείωσε μια σχέση; Φύγατε απ’ το σπίτι των γονιών σας; Φύγατε στο εξωτερικό; Η φιλία που καλλιεργούσατε τόσο καιρό εξαφανίστηκε χωρίς εξηγήσεις;

Μπορείτε να περάσετε πολύ καιρό απορώντας γιατί συνέβη αυτό. Μπορείτε να πείτε στον εαυτό σας ότι δεν θα κάνετε ούτε ένα βήμα πριν κατανοήσετε τις αιτίες που έκαναν ξαφνικά σκόνη κάποια πράγματα που ήταν τόσο σημαντικά και σταθερά στη ζωή σας.

Αυτή η στάση όμως θα αποδειχτεί πολύ ψυχοφθόρα για όλους: Οι γονείς σας, ο άντρας ή η γυναίκα σας, οι φίλοι σας, τα παιδιά σας, η αδερφή σας, όλοι θα ολοκληρώνουν κεφάλαια, θα γυρίζουν σελίδα, θα προχωρούν και όλοι θα στεναχωριούνται επειδή εσείς βρίσκεστε σε τέλμα.

Κανείς δεν μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα στο παρόν κ στο παρελθόν, ούτε καν όταν προσπαθούμε να κατανοήσουμε αυτά που μας συμβαίνουν. Αυτά που πέρασαν, δεν θα ξαναγυρίσουν: Δεν μπορούμε να μείνουμε για πάντα παιδιά, όψιμοι έφηβοι, γιοι που νιώθουν ενοχές ή μνησικακία για τους γονείς τους, εραστές που ζουν μέρα και νύχτα ένα δεσμό με κάποιον που έχει πια φύγει και δεν έχει την παραμικρή πρόθεση να επιστρέψει.

Οι καταστάσεις περνούν και το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τις αφήσουμε πράγματι να φύγουν.

Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό (όσο επίπονο κι αν είναι) να καταστρέφουμε αναμνηστικά, να μετακομίζουμε, να δίνουμε πράγματα σε ορφανοτροφεία, να πουλάμε ή να χαρίζουμε τα βιβλία που έχουμε. Τα πάντα στον ορατό κόσμο είναι εκδήλωση του αοράτου, όσων συμβαίνουν στην καρδιά μας – και καταστρέφοντας ορισμένες αναμνήσεις, σημαίνει και ότι δημιουργούμε χώρο για να πάρουν τη θέση τους άλλες.

Αποδεσμευτείτε από τα πράγματα. Αφήστε τα να φύγουν. Απαγκιστρωθείτε. Κανείς δεν παίζει με σημαδεμένη τράπουλα στη ζωή, έτσι λοιπόν μερικές φορές κερδίζουμε και μερικές χάνουμε. Μην ελπίζετε να σας δώσουν κάτι πίσω, να αναγνωρίσουν τις προσπάθειες σας, να ανακαλύψουν τη μεγαλοφυϊα σας, να κατανοήσουν την αγάπη σας.

Σταματήστε να ανοίγετε την τηλεόραση των συναισθημάτων σας και να βλέπετε συνέχεια την ίδια εκπομπή που σας δείχνει πόσο έχετε υποφέρει από μια απώλεια: Αυτό απλώς σας δηλητηριάζει, τίποτα άλλο.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από το να μην αποδεχόμαστε ερωτικούς χωρισμούς, υποσχέσεις για δουλειά που δεν έχουν συγκεκριμένη ημερομηνία εκκίνησης, αποφάσεις που αναβάλλονται συνεχώς στο όνομα της “ιδανικής στιγμής”. Πριν αρχίσει ένα νέο κεφάλαιο, πρέπει να ολοκληρωθεί το παλιό: Πείτε στον εαυτό σας ότι αυτό που πέρασε δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ.

Θυμηθείτε ότι κάποτε μπορούσατε να ζήσετε χωρίς αυτό το πράγμα ή αυτόν τον άνθρωπο – τίποτα δεν είναι αναντικατάστατο, η συνήθεια δεν είναι ανάγκη. Μπορεί να μοιάζει προφανές, μπορεί να είναι ακόμα κ δύσκολο, άλλα είναι πολύ σημαντικό.

Κλείνοντας κύκλους. Όχι από υπεροψία, από αδυναμία ή από αλαζονεία, απλώς επειδή κάτι δεν είναι πια μέρος της ζωής σας. Κλείστε την πόρτα, αλλάξτε δίσκο, καθαρίστε το σπίτι σας, τινάξτε τη σκόνη.

Σταματήστε να είστε αυτός που ήσασταν και μεταμορφωθείτε σ’ αυτόν που είστε.

Paulo Coelho

ΠΗΓΗ: healingeffect.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Ενθάρρυση, επικοινωνία, θετικό παράδειγμα: πως να φροντίσουμε την ψυχική υγεία των παιδιών μας

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Συνηθίζουμε να λέμε: »πάνω από όλα η υγεία μας, η υγεία των παιδιών μας!» και πράγματι η αξία της είναι ανεκτίμητη. Μαζί όμως με την σωματική υγεία έρχεται και η ψυχική: νους υγιής εν σώματι υγιεί.

Στο κείμενο αυτό θα προσπαθήσουμε να σταθούμε και να αναδείξουμε την αξία της συναισθηματικής υγείας των παιδιων καθώς επίσης να διερευνήσούμε πως θα μπορούσαμε οι γονεις να ευνοήσουμε την συνθήκη αυτή.

Ας μιλήσουμε πρώτα για τα βασικά. Τις βασικές ανάγκες ενός παιδιού τις οποίες οι γονείς καλουνται να φροντίσουν.

Τι έχει ανάγκη ένα παιδί;
– Ένα ζεστό σπιτικό που αποδέχεται όλα τα μέλη της οικογένειας. -Θετικό παράδειγμα.
– Αρκετή Ανεξαρτησία.
– Σταθερά και συνεπή όρια.

ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ:

1. Καλλιεργείστε στο παιδί την αυτοπεποίθηση και την αίσθηση ότι αξίζει. Τονίστε τα
θετικά του σημεία αντί να συγκεντρώνετε την προσοχή σας στα λάθη τους.

2. Αποφύγετε να περνάτε στα παιδιά τις δικές σας προσδοκίες, αυτό που εσείς
περιμένετε, γιατί τα παιδιά δεν αποκτούν δικούς τους στόχους, αλλά κάνουν «δικές» τους τις προσδοκίες των μεγάλων.

3. Πολύ συχνά οι γονείς προβάλλουν παράλογες απαιτήσεις που τα παιδιά είναι αδύνατο να πραγματοποιήσουν (πχ να είναι τέλειοι σε ότι μετράει για εμάς — αθλητικά, σχολείο – να έχουν πεντακάθαρο το δωμάτιο τους) και περιμένουν επιτυχίες που είναι πέρα από τις δυνατότητες τους.

4. Συχνά οι γονείς, χωρίς να το συνειδητοποιούν, καλλιεργούν ανταγωνισμό μεταξύ των αδερφών. Π.χ. Μπορεί να επαινούν το παιδί που έχει πετύχει και να αγνοούν ή να επικρίνουν εκείνο που έχει αποτύχει.

5. Συχνά ζητούν την τελειότητα από τα παιδιά τους κι έχουν υπερβολικές φιλοδοξίες για αυτά.

6. Οι γονείς πρώτοι πρέπει να κάνουν πράξη αυτά που ζητούν από τα παιδιά τους. Π.χ. δεν μπορεί ο γονιός να ζητά από τα παιδιά να μαζέψουν τα πράγματα τους ενώ ο ίδιος δεν το κάνει ποτέ.

7. Δεχτείτε τα παιδιά σας όπως είναι, όχι όπως θα έπρεπε να είναι. Δηλαδή με όλες τις ατέλειες τους και τα λάθη τους.

8. Πιστέψτε στα παιδιά σας για να μπορούν να πιστέψουν στον εαυτό τους.

9. Αναγνωρίστε την προσπάθεια και τη βελτίωση, όπως και το τελικό επίτευγμα.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ:

Τα παιδιά έχουν ανάγκη να επικοινωνήσουμε μαζί τους, να τα ακούσουμε και να τα συντροφέψουμε με τις κουβέντες μας, πολύ περισσότερο από τις υλικές φροντίδες που τους παρέχουμε. Αυτό σημαίνει ότι ακούω τα συναισθήματα του παιδιού μου, ακόμα και του θυμού, της απογοήτευσης και του φόβου και δεν μπαίνω σε διαδικασία κριτικής, κηρύγματος ή επίκρισης. Αφήνω επομένως να εκφράσει τα συναισθήματα του, και ακόμα και αν δεν συμφωνώ, μπορώ να τα δεχτώ.

Επίσης πολλές φορές τα παιδιά χρειάζονται βοήθεια για να σκεφτούν διάφορους τρόπους που μπορούν να δράσουν. Οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν στην αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων κι αυτά να διαλέξουν τις λύσεις που τους ταιριάζουν. Δεν πρέπει να συγχέουμε τη διαδικασία για την αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων με τη συμβουλή.

Για παράδειγμα, όταν λέμε «κάνε αυτό», 1) δε βοηθάει τα παιδιά να μάθουν να λύνουν τα προβλήματα τους αλλά συνεχίζουν να εξαρτώνται από τους γονείς, 2) πολλά παιδιά αντιδρούν στη συμβουλή είτε αμφιβάλλουν είτε δεν κάνουν αυτό που τους λένε οι γονείς, 3) αν η συμβουλή σας δεν φέρει αποτέλεσμα, τότε ποιος θα θεωρηθεί υπεύθυνος;

ΦΥΣΙΚΕΣ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ (αντί τιμωρίας):

Μια από τις πιο συνηθισμένες μεθόδους που ακολουθούμε για να πειθαρχήσουμε τα παιδιά είναι να τα αμείβουμε όταν υπακούουν και να τα τιμωρούμε όταν δείχνουν ανυπακοή. Αυτή είναι μια μέθοδος με την οποία πολλοί σημερινοί γονείς έχουν μεγαλώσει, όμως έχει τα εξής μειονεκτήματα: Εμποδίζει τα παιδιά να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις και κατά συνέπεια να υιοθετούν κανόνες θετικής συμπεριφοράς, υπονοεί ότι περιμένουμε την παραδεκτή συμπεριφορά μόνο στα άτομα που εκπροσωπούν την εξουσία, προκαλεί την αντίδραση γιατί προσπαθεί να υποχρεώσει τα παιδιά να συμμορφωθούν.

Αντί για αμοιβή και τιμωρία, η εναλλακτική πρόταση είναι οι Φυσικές και Λογικές συνέπειες, η οποία είναι μια μέθοδος που παρουσιάζει ορισμένα πλεονεκτήματα σε σχέση με την προηγούμενη.
Ποια η διαφορά; Εξηγούμε στο παιδί γιατί κάτι δεν μπορεί να γίνει, ώστε να είναι καθαρό το «γιατί», και το συνδέουμε μόνο με αυτό που συμβαίνει τη δεδομένη στιγμή.

Π.χ. δεν μπορείς να δεις τηλεόραση δυνατά γιατί είναι μεσημέρι και η μητέρα σου κι εγώ θέλουμε να κοιμηθούμε, αντί για …δε θα δεις τηλεόραση επειδή προχθές δεν έφαγες το φαΐ σου. Αυτό βοηθάει το παιδί να σέβεται και να αντιληφθεί πως υπάρχουν κάποιες λογικές και φυσικές συνέπειες για τα πράγματα που κάνουμε.

ΟΡΙΑ:
Τα όρια δίνουν στο παιδί την αίσθηση της ασφάλειας. Θέστε δίκαια όρια και φροντίστε αυτά να τηρούνται. Χρειάζεται να είστε συνεπείς (τηρείτε την ίδια στάση κάθε φορά που το όριο παραβιάζεται) και σταθεροί (ένα όριο δεν αλλάζει παρά μόνο όταν αυτό απαιτείται, επειδή το παιδί μεγαλώνει), αλλά ποτέ υπερβολικοί.

Αγάπη, εμπιστοσύνη, επικοινωνία, ζεστασιά… λέξεις, έννοιες, αξίες, που αποκτούν τεράστια σημασία στην εφαρμογή τους, στην έμπρακτη μετουσίωσή τους, ενώ παραμένουν όμορφα λόγια όταν είναι μόνο θεωρίες…

Ας το προσπαθήσουμε, ας το κάνουμε πράξη!

ΠΗΓΗ : e-psychology.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Ενώ εσύ μου φώναζες…

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι…

Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις…

Ενώ εσύ μου φώναζες, με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα…

Ενώ εσύ μου φώναζες, η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν…

Ενώ εσύ μου φώναζες, θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω…

Ενώ εσύ μου φώναζες, αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ…

Ενώ εσύ μου φώναζες, ήμουν μόνος μου…

Ενώ εσύ μου φώναζες, σκεφτόμουν ότι δεν μ’ αγαπάς πια…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα…

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω…

Ενώ εσύ μου φώναζες, δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα…

ΠΗΓΗ: thepsychologysecrets.blogspot.gr/

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Θυμός: Ελάττωμα ή δικαίωμα;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Γιατί θυμώνουμε;

Ο θυμός είναι ένα βασικό ανθρώπινο συναίσθημα το οποίο κατά καιρούς βιώνεται από όλους μας. Γεννιόμαστε με αυτόν όπως γεννιόμαστε με τη δυνατότητα να βιώνουμε χαρά, λύπη ή φόβο. Άρα ο θυμός σαν συναίσθημα είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης μας

Ο θυμός μας θέτει συχνά σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και πρόκειται για μία ανθρώπινη συγκίνηση (συν + κίνηση). Μία ενέργεια που κινείται μέσα μας. Είναι ένα πάθος που εκφράζει το αίσθημα της δυσαρέσκειας, της αδικίας και της προσβολής. Μπορεί να μην μπορούμε να τον αγγίξουμε, όμως ο θυμός μας αγγίζει πολύ δυνατά όταν τον βιώνουμε και τον νιώθουμε στο σώμα μας.

Ο ενστικτώδης θυμός, είναι μια φυσική, προσαρμοστική απάντηση σε κάποια απειλή. Συχνά υποκινεί έντονα συναισθήματα και συμπεριφορές, που μας επιτρέπουν να παλέψουμε και να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, όταν δεχτούμε επίθεση. Επομένως, ως ένα σημείο, η έκφραση θυμού είναι απαραίτητη για την επιβίωσή μας.

Είναι όμως ο θυμός απαραίτητα κάτι κακό;

Όπως όλα τα συναισθήματα, ο θυμός δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός. Ο θυμός είναι μέσα μας. Κανένας άνθρωπος δεν περνάει την ζωή του χωρίς να τον έχει κυριέψει ο θυμός. Επειδή σε μερικές περιπτώσεις το ξέσπασμα του θυμού συνοδεύεται από καταστροφικές (έως και αυτοκαταστροφικές) πράξεις, υπάρχει η αντίληψη ότι το ίδιο το συναίσθημα είναι καταστρεπτικό. Στην πραγματικότητα όμως δεν υπάρχουν «καλά» ή «κακά» συναισθήματα. Αυτό που έχει σημασία είναι ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόμαστε τα συναισθήματα. Δεν είναι ο θυμός που καταστρέφει, αλλά η πράξη που προέρχεται από αυτόν. Είναι ένα συναίσθημα που η εμφάνιση και η έντασή του εξαρτάται από παράγοντες και μεταβλητές. Εξωτερικοί παράγοντες όπως ο χρόνος, οι συνθήκες, η στιγμή, γεγονότα εξωτερικά, αλλά και «εσωτερικοί» παράγοντες, όπως η ανατροφή μας, τα παιδικά μας χρόνια, η συμπεριφορά των γονιών και των σημαντικών ανθρώπων στη ζωή μας επιδρούν στην διαμόρφωση μιας συμπεριφοράς που εμπεριέχει τον θυμό και την έκφρασή του με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Ο θυμός είναι μία δύναμη της ανθρώπινης ψυχής που συνδέεται στενά με τη βούληση και την αποφασιστικότητα. Θα μπορούσε να παρομοιαστεί με τη φωτιά : όταν είναι ανεξέλεγκτη καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά της, όταν όμως είναι ελεγχόμενη παράγει πολύτιμη ενέργεια. Έτσι και ο θυμός όταν μετατραπεί σε τυφλή οργή πληγώνει τους πάντες στο περίγυρό του ακόμη και εμάς τους ίδιους. Όταν όμως πάρει τη μορφή μίας ανυποχώρητης αντίστασης ενός συγκεκριμένου κακού που βρίσκεται είτε μέσα μας είτε έξω στην κοινωνία γενικότερα, μπορεί να μετατραπεί σε κινητοποίηση και δράση και να παράγει έργο. Ο θυμός μπορεί να γίνει δημιουργικός όταν ενσωματωθεί μέσα μας σαν προσωπική διαδικασία και γίνει μέρος της αυτογνωσίας, αλλαγής και ευθύνης.

Η συναισθηματική επιρροή του θυμού

Τα συναισθήματα δεν είναι αποκομμένα μεταξύ τους. Υπάρχει μία συνεξάρτηση. Aν καταπιέζουμε ένα συναίσθημα, αυτομάτως καταστέλλουμε και όλα τα υπόλοιπα, είτε αυτά  είναι θετικά, είτε αρνητικά. Όταν κάποιος καταπιέζει  τον θυμό του,  δυσκολεύεται να νιώσει εξίσου την αγάπη, την ευχαρίστηση, καθώς και άλλα συναισθήματα ταυτόχρονα.

Ο καταπιεσμένος θυμός δεν εξατμίζεται έτσι απλά, αλλά γίνεται μία υπόθεση που εκκρεμεί. Ολοένα και μεγαλώνει έως ότου βγει κάπου και συνήθως συμβαίνει σε λάθος τόπο. Το άλλο πρόβλημα με το συσσωρευμένο θυμό είναι ότι ακόμη και αν οι άνθρωποι που μας πλήγωσαν αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους και ζητήσουν ειλικρινή συγνώμη αυτό δεν μας αρκεί. Στην ουσία πρόκειται για έναν παλιό θυμό που έρχεται ξανά και ξανά με διαφορετικούς και απροσδόκητους τρόπους κάθε φορά.
Ο θυμός ως  ένα από τα σημαντικά προειδοποιητικά συστήματα του σώματος δε θα πρέπει να καταστέλλεται. Μας προειδοποιεί ότι είμαστε πληγωμένοι ή ότι οι ανάγκες μας δεν εισακούστηκαν. Η ElizabethKubler Ross στο βιβλίο της « Μαθήματα Ζωής » αναφέρει πως ο θυμός μας υπενθυμίζει ότι κάτι που μας τραυμάτισε, εκκρεμεί.  Το τραύμα είναι ο παρών πόνος, όμως ο θυμός είναι πολλές φορές ο πόνος που έχει χρονίσει.  Όσο περισσότερα τραύματα συσσωρεύουμε χωρίς να τα επεξεργαζόμαστε , τόσο περισσότερο θεριεύει ο θυμός και στο τέλος συνηθίζουμε τόσο πολύ αυτήν την αίσθηση ώστε αρχίζουμε να τη θεωρούμε κομμάτι του εαυτού μας.  Αρχίζουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας ως κακό ανθρώπο και ο θυμός γίνεται κομμάτι της ταυτότητάς μας.  Για αυτό και είναι σημαντικό να απελευθερώσουμε το θυμό για να θυμηθούμε ξανά ποιοι είμαστε.

Εκτός από το θυμό μας προς τους άλλους, θυμώνουμε και με τον ίδιο μας τον εαυτό, νιώθουμε έξαλλοι με πράγματα που κάναμε ή δεν κάναμε, νιώθουμε πως έχουμε προδώσει τους εαυτούς μας προσπαθώντας να ικανοποιήσουμε τους άλλους εις βάρος των δικών μας συναισθημάτων και αναγκών. Θυμώνουμε με τους άλλους επειδή δεν μας δίνουν αυτό που αξίζουμε, ουσιαστικά όμως θυμώνουμε με τον εαυτό μας επειδή εμείς δεν προσφέρουμε πρώτα σε αυτόν. Αν λοιπόν δεν εκφράζετε τον θυμό σας, δεν πρόκειται απλά να «σας περάσει». Αν δεν μάθετε να τον εξωτερικεύετε, θα αναγκαστείτε να τον αντιμετωπίσετε εσωτερικά, δηλαδή μέσα στο σώμα σας. Ο βουβός θυμός είναι τοξικός, και σύντομα αυτή η συσσώρευση μπορεί να εξελιχθεί σε μια κανονική οργανική ασθένεια. Επίσημες επιστημονικές έρευνες αποδεικνύουν ότι ο χρόνιος, συσσωρευμένος θυμός, είναι εξαιρετικά επικίνδυνος και μπορεί να οδηγήσει σε υπέρταση, αρτηριακή πίεση και κατάθλιψη.

Μύθοι και αλήθειες γύρω από το θυμό

 1) «Οι ευγενικοί, πολιτισμένοι και μορφωμένοι άνθρωποι δεν θυμώνουν ποτέ.

Στην πραγματικότητα κανένας άνθρωπος δεν εξαιρείται από αυτό το βασικό συναίσθημα.
2) «Αν παραδεχτώ ότι είμαι θυμωμένος, αυτό είναι αρκετό για να μου περάσει».

Αυτό μπορεί να είναι ένα πρώτο βασικό βήμα ώστε να διαχειριστώ τον θυμό μου, αλλά η ανάλυση δεν είναι αρκετή για να το ξεπεράσω. Πολλές φορές δεν ξέρουμε καν πως να το νιώσουμε. Ακόμη και η απάντηση ενός θυμωμένου ανθρώπου είναι πιο πιθανό να ξεκινάει με τη φράση ” Νομίζω..” από ότι ” Νιώθω..” .   Ουσιαστικά δίνει μια διανοητική απάντηση, μια απάντηση που βγαίνει από το μυαλό και όχι από τα σπλάχνα. Είναι σημαντικό όμως να έρθουμε σε επαφή με συναισθήματα που βιώνουμε στην κοιλιακή χώρα, και αυτό δυσκολεύει τόσο πολύ κάποιους που για να βοηθηθούν πρέπει να κλείσουν τα μάτια και να βάλουν το χέρι τους πάνω στο στομάχι  τους. Η κίνηση αυτή βοηθάει να έρθουν σε επαφή με αυτό που νιώθουν καθώς αυτή η αίσθηση προκύπτει μέσα από το σώμα και όχι από τον εγκέφαλο. Με αυτόν τον τρόπο, σαν να έχουμε ξεχάσει ότι αισθανόμαστε από το σώμα μας και ότι συνήθως εκλογικεύουμε τα συναισθήματά μας με τον να μιλάμε και να τα περιγράφουμε αποστασιοποιημένα και να τα αναλύουμε σαν να συμβαίνει σε κάποιον άλλον. Για να επεξεργαστώ και να διαχειριστώ λοιπόν το θυμό μου χρειάζεται να έρθω σε επαφή μαζί του και στα δύο επίπεδα, δηλ να το εκφράσω και να το αντιληφθώ με το μυαλό μου και συγχρόνως να του δώσω χώρο και να έρθω σε επαφή και με το σώμα μου.

3)  «Δεν μπορώ να αγαπώ κάποιον και παράλληλα να θυμώνω μαζί του».

Η αλήθεια είναι ότι αγάπη και θυμός είναι ολότελα διαφορετικά συναισθήματα ταυτόχρονα όμως το ένα δεν αποκλείει το άλλο, δηλαδή μπορώ να αγαπώ κάποιον και συγχρόνως να νιώθω θυμωμένη μαζί του. Άλλωστε, ακριβώς επειδή αγαπάω κάποιον μπορεί να νιώσω πιο έντονο πόνο στην επαφή μαζί του και αυτό να με κάνει να θυμώσω. Ο θυμός σε τέτοιες περιπτώσεις είναι μία καλή ευκαιρία για να μπορέσω να επαναδιαπραγματευτώ τα όρια μου μέσα σε μία σχέση.

4) «Αν εκφράσω τον θυμό μου θα δημιουργηθεί ρήξη στην σχέση».

Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να αναρωτηθώ: «γιατί δεν μπορώ να εκφράσω με άνεση την διαφωνία μου μέσα στην σχέση;  Τόσο εύθραυστη είναι η επικοινωνία μου με το άλλο άτομο;». Η διαφορετικότητα, η έκφραση διαφωνίας και η υγιής και εποικοδομητική σύγκρουση αναδεικνύουν μια αυθεντική επαφή και σχέση όπου ο καθένας παραμένει ο εαυτός του χωρίς να προσποιείται. Σε αντίθετη περίπτωση, θα ήταν σκόπιμο να επαναπροσδιορίσω τον ρόλο μου μαζί με τον άλλον σε αυτήν την σχέση.

5) «Ο θυμός θεριεύει με τον θυμό.

Αν εκφράσω τον θυμό μου θα δημιουργηθεί ακόμα μεγαλύτερη έκρηξη». Αυτό όντως συμβαίνει όταν αφήνω ανοιχτούς λογαριασμούς. Προσπερνάω καταστάσεις που με ενοχλούν και τα «χρέη»μεταφέρονται συνεχώς στο μέλλον, ακόμα και σε καινούριες σχέσεις. Αυτό γίνεται επειδή υπάρχουν παλιοί ή μισοτελειωμένοι θυμοί  που με αποσπούν. Αν ξεκαθαρίζω το συναίσθημά μου στο εδώ και τώρα μπορώ να αποφύγω επικείμενα ξεσπάσματα.

Θυμώνω…. ή φοβάμαι;

Πολλές φορές πίσω από έναν μεγάλο θυμό κρύβεται ο φόβος. Συγκεκριμένα, οταν δεν έχουμε επαφή με το φόβο, ή δεν γνωρίζουμε καν ότι φοβόμαστε, ο φόβος γίνεται θυμός και δυσκολευόμαστε να ζήσουμε μία πλήρη και γεμάτη ζωή. Οι άνθρωποι είμαστε περισσότερο εξοικειωμένοι με το να αντιμετωπίζουμε το θυμό παρά το φόβο μας. Μας είναι πιο εύκολο να εκφράσουμε ότι ” σου έχω θυμώσει” από το “φοβάμαι πως θα φύγεις” , όπως αντίστοιχα είναι πιο οικείο να θυμώνω για τα πράγματα που δεν πάνε καλά, από το να “φοβάμαι πως δεν είμαι αρκετά καλός”. Όταν ο θυμός παραμένει και γίνεται έντονος από μία συμπεριφορά ή μία κατάσταση που εισπράττω, πέρα από το να τον αναγνωρίσω και να τον εκφράσω, χρειάζεται να σταθώ λίγο περισσότερο και στο συναίσθημα που μπορεί να προηγήθηκε και πυροδότησε το θυμό μου. Για παράδειγμα μπορεί να θύμωσα από μία συμπεριφορά π.χ κριτική στο πρόσωπό μου, όμως προηγήθηκε και ένα άλλο συναίσθημα που μπορεί να ένιωσα όπως αίσθημα απόρριψης από την κρτική ή φόβος ότι δεν αξίζω. Για να βοηθήσουμε λοιπόν περισσότερο τον εαυτό μας χρειάζεται να σταθούμε λίγο πιο βαθιά και να διαχειριστούμε το φόβο που υποβόσκει. Είναι σημαντικό να πορευτούμε και θεραπεύσουμε τον εαυτό μας μέσα από όλα τα συναισθήματα και τις αισθήσεις μας έτσι ώστε να ζούμε μια ζωή αυθεντική και με νόημα.

ΠΗΓΗ:face2face.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Δάσκαλος ανέβασε κατακόρυφα την απόδοση των μαθητών του μετατρέποντας την τάξη του σε φάρμα!

daskalos-fagito-5Ο Στέφεν Ριτζ είχε την ατυχία να ζήσει μια τραγική απώλεια. Από εκείνη τη μέρα αποφάσισε να εστιάσει την προσοχή του στα παιδιά των άλλων και την τεράστια θλίψη του να την μετατρέψει σε κάτι όμορφο.

Ο Ριτζ κατάφερε να ανεβάσει το ποσοστό παρουσίας των μαθητών του στη τάξη από το 40% στο 93%. Πως;

Ο Ριτζ ήταν ακριβώς όπως και όλοι υπόλοιποι γονείς. Έδινε καθημερινά τον καλύτερο εαυτό του για να μεγαλώσει σωστά το παιδί του. Μέχρι που η τραγωδία του χτύπησε την πόρτα.

Από τότε που έχασε το παιδί του αποφάσισε να επικεντρώσει την ενέργειά του στο να βοηθήσει τα υπόλοιπα παιδιά που τον είχαν ανάγκη.

Έτσι, παραιτήθηκε από την θέση του και πήγε να διδάξει σε ένα από τα πιο προβληματικά σχολεία των ΗΠΑ. Ένα σχολείο στο Νότιο Μπρονξ.

Το συγκεκριμένο σχολείο είχε μέχρι τότε ποσοστό αποφοίτησης 17%, πολλά περιστατικά βiας και ακόμα περισσότερα πεινασμένα παιδιά.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί αποκαλούν το Νότιο Μπρονξ «έρημο τροφίμων».

«Έρημο τροφίμων» σημαίνει ότι μια γειτονιά ή μια πόλη δεν έχει εύκολη πρόσβαση σε υγιεινά τρόφιμα. Τα μόνα που υπάρχουν σε αφθονία είναι καταστήματα γρήγορου φαγητού ενώ τα παντοπωλεία και τα μανάβικα μετριούνται στα δάχτυλα.

Ο Στιβ κατά τη διάρκεια της εργασίας του, ανακάλυψε ότι τα περισσότερα από τα παιδιά που μέχρι τότε θεωρούνταν κακοί μαθητές, δεν τρέφονταν σωστά ή και καθόλου.

Πολλοί από τους ανθρώπους που ζουν στο Νότιο Μπρονξ υποφέρουν από κάτι που ονομάζεται «επισιτιστική ανασφάλεια.» Επισιτιστική ανασφάλεια σημαίνει ότι δεν ξέρεις πότε και από που θα βρεις το επόμενο σου γεύμα.

Οι μαθητές του Στιβ όμως δεν αντιμετώπιζαν μόνο αυτό το πρόβλημα. Τα περισσότερα παιδιά είναι άστεγα ή ζουν σε ανάδοχες οικογένειες.

Ώσπου μια μέρα κάποιος έκανε δωρεά στο σχολείο μερικούς βολβούς. Οι βολβοί σύντομα μετατράπηκαν σε λουλούδια εμπνέοντας τον Στιβ να δημιουργήσει κάτι πολύ όμορφο: Το Green Bronx Machine.

Το Green Bronx Machine είναι ένα πρωτοποριακό σύστημα μαθημάτων κηπουρικής σε κλειστούς χώρους. Διδάσκει τα παιδιά πώς να είναι υγιή και τους παρέχει την κατάλληλη διατροφή, η οποία με τη σειρά της τα βοηθά να επικεντρώνονται και να αποδίδουν καλύτερα μέσα και έξω από το σχολείο.

Μαθητές μαζί με τον Στιβ καλλιεργούν τα δικά τους τρόφιμα έχοντας δημιουργήσει κήπους στις στέγες και στις αίθουσες διδασκαλίας του σχολείου. Πολύ σύντομα τα παιδιά αύξησαν σημαντικά τις ακαδημαϊκές επιτυχίες τους.

Το ακόμη καλύτερο; Οι μαθητές παίρνουν τρόφιμα και τα πηγαίνουν και στα υπόλοιπα μέλη των οικογενειών τους!

Τα παιδιά στην τάξη του Στιβ ξεκίνησαν με ενα ποσοστό παρουσίας στο σχολείο της τάξης του 40%. Ένα ποσοστό που όμως σήμερα αγγίζει το 93%! Ταυτόχρονα το 100% των μαθητών πέρασε στις εξετάσεις!

Όλα τα στοιχεία δείχνουν πως οι μαθητές του Στιβ μπορούν να ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον.

Καλή δουλειά κύριε Ριτζ!
Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του http://stephenritz.com/

ΠΗΓΗ: mojo.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Γιατί φωνάζουν όταν εκνευρίζονται οι άνθρωποι;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

«Μια μέρα, ένας σοφός ρώτησε τους μαθητές του:

«Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;».
«Επειδή χάνουν την ψυχραιμία τους» απάντησε κάποιος.
«Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν αφού ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;» επέμεινε ο σοφός.

«Γιατί θέλουν να τους ακούσει» είπε ένας άλλος μαθητής.
«Και γιατί δεν μπορεί να του μιλήσει με χαμηλή φωνή;» ρώτησε πάλι ο δάσκαλος.

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά καμιά δεν τον ικανοποίησε.
«Ξέρετε γιατί ουρλιάζουν δυο άνθρωποι όταν είναι θυμωμένοι;» τους είπε τότε.

«Επειδή όταν θυμώνουν, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ. Έτσι για να μπορέσει ο ένας ν’ ακούσει τον άλλο, πρέπει να φωνάξει δυνατά, ώστε να καλύψει την απόσταση. Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά πρέπει να φωνάξουν για ν’ ακουστούν.

Το αντίθετο γίνεται, για παράδειγμα, όταν δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι.
Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν. Μιλούν σιγανά και τρυφερά, επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη.

Μερικές φορές μάλιστα είναι τόσο κοντά, που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν. Ψιθυρίζουν μονάχα. Κι όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή, δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχτούν. Έτσι συμβαίνει πάντα κι όταν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζει ο ένας τον άλλον».

Όταν συζητάτε, λοιπόν, μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μη λέτε λόγια που σας απομακρύνουν, γιατί θα έρθει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη, ώστε τα λόγια σας δεν θα βρίσκουν πια το δρόμο του γυρισμού».
                                                                  Μαχάτμα Γκάντι

ΠΗΓΗ: dinfo.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο