To ξύλο κάνει το αντίθετο στα παιδιά από ό,τι οι γονείς θέλουν να πετύχουν

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Σύμφωνα με μια νέα μετα-ανάλυση 50 ετών έρευνας από εμπειρογνώμονες στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Austin και από το Πανεπιστήμιο του Michigan για το «ξύλο» που δίνουν οι γονείς στα παιδιά τους, βρήκαν ότι όσο περισσότερο τιμωρούνται σωματικά τα παιδιά, τόσο πιο πιθανό είναι να αψηφούν τους γονείς τους και να βιώσουν αυξημένη αντι-κοινωνική συμπεριφορά, επιθετικότητα, προβλήματα ψυχικής υγείας και γνωστικές δυσκολίες.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε αυτό το μήνα στο περιοδικό Family Psychology, εξετάζει την έρευνα πέντε δεκαετιών που περιλαμβάνει πάνω από 160.000 παιδιά. Οι ερευνητές λένε ότι είναι η πιο ολοκληρωμένη ανάλυση μέχρι σήμερα όσον αφορά τις επιπτώσεις που σχετίζονται με το «ξύλο» και ειδικότερα όσον αφορά τις επιπτώσεις του «ξύλου» ως ένα ξεχωριστό θέμα σε αντίθεση με προηγούμενες έρευνες, οι οποίες και περιελάμβαναν και άλλους τύπους σωματικής τιμωρίας στις αναλύσεις τους.

«Η ανάλυσή μας επικεντρώνεται σε αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι θα αναγνώριζαν ως απλά ‘ένα χέρι ξύλο’ και όχι ως μία δυνητικά καταχρηστική συμπεριφορά», λέει η Elizabeth Gershoff, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια της Ανάπτυξης του Ανθρώπου και των Οικογενειακών Επιστημών από το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Austin. «Ανακαλύψαμε ότι το ξύλο συνδέεται με ακούσιες αρνητικές συνέπειες και δεν σχετίζεται με πιο άμεσες ή μακροπρόθεσμες συμπεριφορές συμμόρφωσης, οι οποίες και είναι ο στόχος των γονέων όταν πειθαρχούν τα παιδιά τους».

Η Gershoff διαπίστωσε ότι το «ξύλο» (που ορίζεται ως ένα χτύπημα με ανοικτό χέρι στα οπίσθια ή στα άκρα) ήταν σημαντικά συνδεδεμένο με 13 από τις 17 εκβάσεις που εξετάστηκαν, όλες προς την κατεύθυνση των επιζήμιων αποτελεσμάτων.

«Το αποτέλεσμα της μελέτης είναι ότι το ξύλο αυξάνει την πιθανότητα μιας ευρείας ποικιλίας ανεπιθύμητων αποτελεσμάτων για τα παιδιά. Οι ξυλιές λοιπόν κάνουν το αντίθετο από ό, τι οι γονείς συνήθως θέλουν να πετύχουν», λένε οι ερευνητές.

Οι ερευνητές επίσης εξέτασαν την ύπαρξη κάποιων μακροπρόθεσμων επιπτώσεων και σε ενήλικες τους οποίους είχαν δείρει ως παιδιά. Όσο περισσότερο τους είχαν δείρει, τόσο πιο πιθανό ήταν να επιδεικνύουν αντικοινωνική συμπεριφορά και να αντιμετωπίζουν προβλήματα ψυχικής υγείας. Ήταν επίσης πιο πιθανό να υποστηρίξουν τη σωματική τιμωρία και για τα δικά τους παιδιά, γεγονός που αναδεικνύει έναν από τους βασικούς τρόπους με τους οποίους οι στάσεις απέναντι στην σωματική τιμωρία πέρασαν από γενιά σε γενιά.

Οι ερευνητές εξέτασαν ένα ευρύ φάσμα μελετών και επισήμαναν ότι το ξύλο σχετίζεται σταθερά με αρνητικά αποτελέσματα σε όλους τους τύπους των μελετών, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που χρησιμοποιούν τις ισχυρότερες μεθοδολογίες, όπως τα πειραματικά σχέδια. Εκτιμάται ότι το 80% των γονέων σε όλο τον κόσμο δέρνουν τα παιδιά τους, σύμφωνα με μια έκθεση του 2014 της UNICEF. Η Gershoff σημειώνει ότι αυτή η εμμονή με το «ξύλο» ισχύει, παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει σαφής απόδειξη των θετικών επιδράσεων από τη χρήση ξύλου και υπάρχουν άφθονες αποδείξεις ότι ενέχει κίνδυνο βλάβης για την συμπεριφορά και την ανάπτυξη των παιδιών.

Τόσο το ξύλο όσο και η σωματική κακοποίηση συνδέθηκαν με τα ίδια επιζήμια αποτελέσματα για τα παιδιά και ρέουν προς την ίδια κατεύθυνση, έχοντας σχεδόν την ίδια ισχύ.

«Εμείς ως κοινωνία αντιλαμβανόμαστε το ξύλο και τη σωματική κακοποίηση ως διακριτές συμπεριφορές», λέει η Gershoff. «Ωστόσο, η έρευνα μας δείχνει, ότι το ξύλο συνδέεται με τα ίδια αρνητικά αποτελέσματα για το παιδί, όπως η κακοποίηση, απλά σε ένα ελαφρώς μικρότερο βαθμό. Ελπίζουμε ότι η μελέτη μας μπορεί να βοηθήσει να εκπαιδεύσει τους γονείς σχετικά με τις πιθανές βλάβες του να δέρνουν τα παιδιά τους και να τους προτρέψει να δοκιμάσουν θετικές και μη τιμωρητικές μορφές πειθαρχίας».

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Είναι τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης τόσο επιδραστικά όσο (θέλουμε να) πιστεύουμε;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Επιδραστικός. Να μια λέξη που δεν χρησιμοποιούσαμε σχεδόν ποτέ παλιότερα, ένας νεολογισμός. Είχαμε τους διασήμους, τους πλουσίους, τους δημοφιλείς. Ηταν οι σταρ, άνθρωποι με δημόσιο βήμα μέσω του επαγγέλματος ή της τέχνης τους, που φυσικά είχαν και επιρροή στις μάζες. Τώρα, καθώς φαίνεται, δεν χρειάζεται κάποιος να είναι απαραιτήτως παραδοσιακός σταρ για να ασκεί επιρροή. Μπορεί απλώς να ανήκει σε αυτή τη νέα φυλή που έχει ξεπηδήσει μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, τη φυλή των επιδραστικών. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένας δημοφιλής λογαριασμός. Ή μήπως όχι;

Στα δίκτυα, και ειδικά αυτά που έχουν έναν social χαρακτήρα, δεν είναι η διασημότητα αλλά η επιδραστικότητα που αναδεικνύει έναν χρήστη ως σημαντικό. Γι’ αυτό και συχνά βλέπουμε να συνυπάρχουν ως δημοφιλείς επώνυμοι χρήστες (ποδοσφαιριστές, ηθοποιοί, πολιτικοί) με απλούς πολίτες και να απολαμβάνουν την ίδια δημοφιλία. Γιατί; Γιατί απλώς είναι το ίδιο επιδραστικοί.

Έχεις ζήτηση και γίνεται συζήτηση

Ας αφήσουμε απέξω τους επωνύμους. Ο,τι και να πει ο Σάκης Ρουβάς, την προσοχή θα την τραβήξει, πολλούς ακολούθους θα αποκτήσει, τα like και τα retweet θα πέσουν βροχή. Η επιδραστικότητά του θεωρείται δεδομένη. Στη νέα φυλή, ενδιαφέρον έχουν κυρίως οι κανονικοί άνθρωποι, αυτοί που έως τώρα δεν είχαν κάποιο βήμα και παραδοσιακά οι απόψεις τους δεν θα έβρισκαν μεγάλο κοινό. Και όμως τώρα είναι εκείνοι που κάθε θέμα με το οποίο καταπιάνονται προκαλεί το ενδιαφέρον, με αποτέλεσμα είτε να αναπαράγεται η άποψή τους, είτε να σχολιάζεται (θετικά ή αρνητικά), είτε το σχόλιό τους να παράγει «μετασχόλια» σε άλλους χρήστες.

Η επιτυχημένη χρήση που κάνουν στους λογαριασμούς τους τους έχει συμπεριλάβει στους VIP των κοινωνικών δικτύων, τους έχει προσφέρει χιλιάδες ακολούθους, πολλοί εκ των οποίων τους αντιμετωπίζουν όπως περίπου θα αντιμετώπιζαν έναν κανονικό σταρ. Τους κολακεύουν, τους παρακολουθούν, τους αβαντάρουν και ενίοτε αφήνονται να εκπροσωπηθούν από αυτούς σε κρίσιμα ζητήματα ή τουλάχιστον να επηρεαστούν από τις απόψεις που εύγλωττα ή έστω αστεία ή έστω πιασάρικα εκφράζουν. Τόσο σημαντικοί έχουν γίνει στον κόσμο του διαδικτύου, που θα βρείτε δεκάδες ιντερνετικά ποστ, και διεθνών ειδησεογραφικών κολοσσών, που δίνουν συμβουλές για το πώς να γίνετε κι εσείς «internet influencers»… 

Επιδραστικοί με… μεροκάματο

Στο Twitter υπάρχουν πολλές φυλές δημοφιλών λογαριασμών. Είναι οι χιουμορίστες, τα τρολ, οι ρομαντικοί, οι πολιτικά στρατευμένοι. Μιλούν με σύντομες -λόγω του μέσου- αναρτήσεις, που ευνοούν τη συνθηματολογία, την απολυτότητα, τα τσιτάτα. Υπάρχουν χρήστες που διαθέτουν ακόμη και 20.000 ακολούθους, χωρίς να είναι επώνυμοι στην… πραγματική ζωή. Στο Facebook αντίστοιχα έχουν πέραση αυτοί που έχουν άποψη για όλα και την εκφράζουν -πιο αναλυτικά λόγω χώρου- εύγλωττα, προκλητικά ή ψύχραιμα. Δημιουργούν συζητήσεις με τα ποστ τους και αποκτούν φαν αλλά και haters. Και επειδή το δίκτυο δεν είναι ένα -υπάρχει το πολιτικό, το κοινωνικό, το lifestyle-, σε καθένα αναδεικνύονται και οι αντίστοιχοι επιδραστικοί.

Οι του lifestyle έχουν συνήθως και οικονομικές απολαβές από την επιδραστικότητά τους. Εχοντας έναν δημοφιλή λογαριασμό -εσχάτως το πιο σημαντικό δίκτυο για τέτοιες δουλειές αποδεικνύεται το Iνσταγκραμ-, μπορούν να απολαμβάνουν προϊόντα και υπηρεσίες, συχνά να λαμβάνουν και μετρητά, με αντάλλαγμα μερικές αναρτήσεις τους. Οι μάρκες βρήκαν ένα νέο πεδίο επιρροής και επαφής με το κοινό, μέσω αυτών που επιδίδονται επιτυχημένα στο personal publishing. Αντί να επενδύουν χρήματα σε συχνά μη στοχευμένες διαφημιστικές καμπάνιες για τα συμβατικά μίντια, που στην πλειονότητά τους έχουν χάσει την αίγλη που είχαν παλαιότερα, οι εταιρείες αποσκοπούν να κάνουν τον κάθε καταναλωτή «ευαγγελιστή» του προϊόντος τους. Αλλο ένα εξαιρετικά επιδραστικό μέσο θεωρείται και το YouTube. Σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε το Σεπτέμβριο από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας και τον καθηγητή μάρκετινγκ Jeetendr Sehdev, οι ενήλικοι στις ΗΠΑ θεωρούν ότι οι σταρ του YouTube είναι έως και πέντε φορές πιο επιδραστικοί από ό,τι οι διασημότητες του Χόλιγουντ.
Είναι όμως όλοι οι λογαριασμοί με πολλούς ακολούθους πραγματικά επιδραστικοί; Ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος, δημοσιογράφος και συγγραφέας, καλός γνώστης των σόσιαλ μίντια, αμφιβάλλει. «Υποθέτω πως επιδραστικός είναι κάποιος που κάνει ικανούς αριθμούς ανθρώπων να κάνουν ή να σκέφτονται πράγματα που αλλιώς δεν θα έκαναν ή δεν θα σκέφτονταν από μόνοι τους.

Αν δεχτούμε αυτόν τον ορισμό, πολλοί από τους δημοφιλείς λογαριασμούς των σόσιαλ μίντια δεν είναι επιδραστικοί, είναι απλώς δημοφιλείς. Κατά κανόνα και, έως ένα σημείο εξ ορισμού, οι επιδραστικοί χρήστες είναι αυτοί που έχουν κάποιο call to action να προωθήσουν. Μια ψήφο, κάποιο προϊόν, τηλεθέαση, βιβλία. Κάποιο πεδίο στο οποίο να μετριέται η όποια επίδραση. Ενα άλλο πεδίο είναι το πεδίο των ιδεών και της συνεισφοράς στον δημόσιο διάλογο. Αυτό είναι πολύ πιο ομιχλώδες θέμα».

Πολιτική καθοδήγηση

Και αν, ειδικά στο πεδίο των ιδεών και του δημόσιου διαλόγου, δεν είναι κάθε χρήστης από μόνος του τόσο επιδραστικός ώστε να κάνει τους άλλους να ακολουθήσουν το παράδειγμά του, το σίγουρο είναι πως το σύνολο των δημοφιλών χρηστών, αυτών με τη συχνή παρουσία και τη μόνιμη έκφραση απόψεων, διαμορφώνει ένα κλίμα που επηρεάζει. Πέρυσι, στη Μεγάλη Βρετανία, το 1/3 των νέων μεταξύ 18 και 24 ετών πίστευε ότι τα σόσιαλ μίντια θα επηρεάσουν την ψήφο τους. Τα κατέτασσαν μάλιστα στη δεύτερη θέση μετά την τηλεόραση και τα σχετικά debates, σε επιδραστικότητα.

Κάτι αντίστοιχο, ως συνολική επίδραση, έχει συμβεί, κατά τη γνώμη του κ. Γεωργακόπουλου, και στην Ελλάδα. «Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα επίδρασης στο χώρο των ιδεών ήταν πρωτοποριακά ψευδώνυμα accounts και blogs στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, που εισήγαγαν ένα λόγο μίσους και μηδενιστικού κυνισμού καμουφλαρισμένου με χιούμορ. Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό επηρέασαν ό,τι ακολούθησε, αλλά οπωσδήποτε έπαιξαν το ρόλο τους στη διαμόρφωση αυτής της χαρακτηριστικής ιντερνετικής γλώσσας, που πλέον είναι γνώριμη και ευρύτατα διαδεδομένη: τον οχετό μίσους, χολής, συκοφαντιών και ύβρεων μέσα από ένα ανάλαφρο κυνικό χιουμοριστικό ύφος από ανώνυμους ή ψευδώνυμους που μοιάζουν να μην κάνουν τίποτε απολύτως από το να τουιτάρουν δεκάδες ή και εκατοντάδες φορές την ημέρα, στην πλειονότητά τους πλέον με ξεκάθαρη πολιτική στράτευση και ιδεολογικό στίγμα».

Φυσικά, πολλές φορές, το πολιτικό κλίμα που μπορεί να διαμορφωθεί σε ένα μέσο όπως το Twitter είναι δυνατόν να μην έχει αντίστοιχο αντίκρισμα στην κοινωνία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν, το Μάιο του 2015, οι εκλογές της Βρετανίας, όπου κυριάρχησαν τελικώς οι συντηρητικοί, όταν η εικόνα που έδινε το Twitter πριν ήταν ότι πάνε για συντριβή. Αντίστοιχα, το 2012 στην Ελλάδα, αν κάποιος παρακολουθούσε το Twitter, θα ήταν σίγουρος ότι η Δράση θα έπαιρνε 15%. Τελικώς πήρε 1,9%. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι τα δίκτυα δεν είναι επιδραστικά.

«Ο μικρόκοσμος του ίντερνετ δεν είναι πια μικρόκοσμος», λέει ο κ. Γεωργακόπουλος. «Είναι σε κάποιο βαθμό ο κανονικός κόσμος. Πλέον η πλειονότητα των Ελλήνων χρησιμοποιεί το ίντερνετ και είναι το κύριο πεδίο δημόσιου διαλόγου. Υφυπουργοί χάνουν τη δουλειά τους εξαιτίας tweets. Ο Γιάνης Βαρουφάκης ήταν ένας ακαδημαϊκά άσημος οικονομολόγος, ο οποίος άρχισε να γράφει ωραία κείμενα στο Protagon.gr στην καρδιά της κρίσης. Ο κόσμος τα έβρισκε στο Facebook και στο Twitter. Εξαιτίας τους άρχισαν να τον καλούν στην τηλεόραση. Εγινε ο υποψήφιος βουλευτής με τις περισσότερες ψήφους στην ιστορία της Β΄ Αθηνών. Για έξι μήνες ήταν υπουργός Οικονομικών, με τις συνέπειες που όλοι θυμόμαστε. Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός του επιδραστικού, δεν ξέρω τι είναι…»

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Ενα σχολείο για προσφυγόπουλα

sxoleio_prosfygon-chios2Το πρώτο σχολείο αποκλειστικά για προσφυγόπουλα άνοιξε χτες τις πύλες του στη Χίο, υποδεχόμενο σε πρώτη φάση 42 παιδιά από τον καταυλισμό της Σούδας και του πρώην ΔΗΠΕΘΕ.

Στελεχωμένο με εκπαιδευτικούς, επίσης πρόσφυγες από αραβικές χώρες, το σχολείο αυτό έρχεται να δώσει διέξοδο στα παιδιά, προσφέροντάς τους τη μόρφωση που έχουν στερηθεί μήνες τώρα, αλλά και ώρες δημιουργικής απασχόλησης, βγάζοντάς τα έστω και για ένα τετράωρο από τις κακές συνθήκες του καταυλισμού.

«Η πρώτη ημέρα ήταν δύσκολη, αλλά θα τα καταφέρουμε», σχολίασε η 26χρονη Ουάλα από τη Συρία.

Μητέρα δύο παιδιών η ίδια, της Νουρ, ενός κοριτσιού 8 ετών, και του Ατα, όπως τον λένε χαϊδευτικά, ύστερα από έναν χρόνο εξασκεί ξανά το επάγγελμα της εκπαιδευτικού μαζί με τον σύζυγό της, τον 36χρονο Αμέρ, που στη Συρία δίδασκε το μάθημα της Ιστορίας σε παιδιά γυμνασίου.

Τώρα βέβαια οι ανάγκες είναι διαφορετικές.

Τα παιδιά, χωρισμένα σε δύο τάξεις, πρέπει να μάθουν να διαβάζουν και να γράφουν αραβικά, ενώ στόχος είναι να μάθουν και λίγα αγγλικά και ελληνικά, ώστε να μπορούν στο μέλλον να συνεννοηθούν όπου βρεθούν.

«Είναι πολύ σημαντικό και για εμάς αυτό που κάνουμε. Τόσον καιρό στον καταυλισμό δεν μπορούσα να προσφέρω τίποτα. Τώρα επιτέλους έχω γυρίσει στη δουλειά μου και ας μην πληρώνομαι. Νιώθω ξανά δάσκαλος», έλεγε ενθουσιασμένος ο Αμέρ.

Επιτέλους… κανονικότητα

Εξίσου ενθουσιασμένα έδειχναν και τα παιδιά.

Γέλια, χαρές και παιχνίδια με συνομήλικους τα κάνουν και νιώθουν ξανά μια κανονικότητα στη ζωή τους που άλλαξε βίαια και άρδην μέσα σε μια νύχτα, όταν οι βόμβες του Ασαντ κατέστρεψαν το σπίτι τους αρχικά στη Χομς και στη συνέχεια το πατρικό τού Αμέρ, σε ένα χωριό στα περίχωρα της μαρτυρικής πόλης, εκεί όπου κατέφυγαν αμέσως μετά τους πρώτους βομβαρδισμούς.

Η δημιουργία του σχολείου, που στεγάζεται στο ισόγειο ενός ανακαινισμένου νεοκλασικού κτιρίου στο κέντρο της πόλης, οφείλεται κατά πρώτο λόγο στην προσπάθεια της ΜΚΟ «Beware and Share» που στελεχώνεται κυρίως από Γερμανούς πολίτες.

Οι ίδιοι φρόντισαν για την ενοικίαση του κτιρίου και τον εφοδιασμό του με θρανία, πίνακες και άλλον εξοπλισμό, ενώ και οι απαραίτητες εργασίες έγιναν από τους ίδιους σε συνεργασία με πολλούς πρόσφυγες και ντόπιους εθελοντές.

Τώρα, απευθύνουν κάλεσμα για ενίσχυση της προσπάθειάς τους με βιβλία αραβόφωνα, δίγλωσσα λεξικά αραβο-αγγλικά και αραβο-ελληνικά, υπολογιστές, αναλώσιμα, όπως γραφική ύλη, κιμωλίες, χαρτί υγείας κτλ., ώστε το σχολείο να καλύψει και τις μελλοντικές ανάγκες που θα παρουσιαστούν, μια και σύντομα θα λειτουργήσει τάξη και για μεγαλύτερα παιδιά ηλικίας από οχτώ ετών και πάνω.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Η κρυφή γοητεία του «κακού παιδιού»

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

«Να είσαι καλό παιδί» συνηθίζεται να παροτρύνουν οι μεγάλοι τα παιδιά. ‘Οπου καλό παιδί βέβαια μεταφράζεται το ήσυχο, πειθήνιο, που τρώει το φαγητό του, που κάνει ό,τι του πουν, παιδί που ελέγχεται εύκολα. Όμως ενώ ο κάθε γονιός και εκπαιδευτικός προσεύχεται να του τύχουν παιδιά αυτής της κατηγορίας, γιατί όλοι γελούν όταν βλέπουν τον διαβολάκο της Τασμανίας να αναστατώνει τους πάντες στο πέρασμά του; Γιατί όλοι συμπαθούν τον Ντένις τον Τρομερό;

Συχνά συναντάμε γονείς που αφηγούνται τα κατορθώματα του παιδιού τους με περηφάνια. Όταν όμως περιγράφουν με πάσα λεπτομέρεια τις σκανταλιές του ανήσυχου παιδιού της οικογένειας, αχνά διακρίνεται στα χείλη τους ένα μειδίαμα και ένας περίεργος θαυμασμός. Και, κακά τα ψέματα, συνήθως απολαμβάνουμε να ακούμε τις ιστορίες των άτακτων παιδιών. Έχουν πιο πολύ ενδιαφέρον από τις ανιαρές επιτυχίες των υπάκουων μικρών που κάνουν το παν για να κρατούν τους γονείς τους ικανοποιημένους. Εξάλλου τα μαύρα πρόβατα ξεχωρίζουμε στο κοπάδι.

Το κακό παιδί ασκεί μια κρυφή γοητεία. Τη γοητεία της χαμένης παιδικότητάς  μας, που βιαστήκαμε να θυσιάσουμε στο βωμό της ομαλής μας ένταξης στην κοινωνία. Προκειμένου να γίνουμε αποδεκτοί και αρεστοί, θάψαμε τον αυθορμητισμό μας, τις παρορμήσεις μας, την τρέλα μας. Γίναμε αυτό που είναι όλοι και χάσαμε τη μοναδικότητά μας. Και φυσικά ακόμα την πενθούμε. Γιατί αν υπήρξαμε καταπιεσμένα «καλά παιδιά», θαυμάζουμε αυτό που ποθούσαμε να είχαμε υπάρξει  αλλά δεν τολμήσαμε ποτέ. Αν υπήρξαμε δακτυλοδεικτούμενα «κακά παιδιά», αναπολούμε την αυθεντικότητα του είναι μας.

Το να είσαι κακό παιδί σημαίνει πως δεν μπορούν να σε ελέγξουν απόλυτα ούτε και να προβλέψουν τη συμπεριφορά σου. Είσαι διαφορετικός και πας κόντρα στο ρεύμα. Δημιουργείς νέους κανόνες, τολμάς να παίξεις με δικούς σου όρους. Και συνήθως αποκτάς οπαδούς που σε ακολουθούν στη δική σου καινοτόμο πορεία.

Το κακό παιδί έρχεται να μας θυμίσει αυτό που ήμασταν ή θα θέλαμε να είμαστε. Επαναστάτες.

ΠΗΓΗ: lifonomy.wordpress.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Η περιπλοκότητα της γονεϊκής αγάπης

father-son-hand

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η αγάπη προς τα παιδιά λειτουργεί σαν ένστικτο. Σαν να έρχεται από μόνη της όταν σχετιζόμαστε με το παιδί μας. Όμως, σε καμία περίπτωση δεν αρκεί από μόνη της για να γίνουμε κατάλληλοι γονείς, που μεγαλώνουμε όσο το δυνατόν καλύτερα τα παιδιά μας.

Ο τρόπος που δείχνουμε την αγάπη μας είναι πάρα πολύ σημαντικός, στην ανάπτυξη του παιδιού και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον τρόπο με τον οποίον αγαπηθήκαμε οι ίδιοι σαν παιδιά. Ο τρόπος που θα αγαπήσουμε το παιδί μας, εξαρτάται από τον τρόπο που μας αγάπησαν οι γονείς μας.

Το να γίνουμε κατάλληλοι γονείς, που αγαπάμε και σεβόμαστε ειλικρινά τα παιδιά μας, είναι μία από τις δυσκολότερες δουλειές… καθώς μας καθιστά υπεύθυνους μίας αθώας και εύπλαστης “ψυχής”, η οποία αβίαστα μας αγαπά και μας κάνει το κέντρο του κόσμου της για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα… Υπό αυτό το πρίσμα, ο ρόλος του γονέα γίνεται μία πιο περίπλοκη και πιο σημαντική λειτουργία.

Ο ρόλος του γονέα εμπεριέχει την παρουσία και την συσχέτιση με το παιδί, κάθε στιγμή αλληλεπίδρασης μαζί του, με αυτό που εκφράζει, με αυτό που χρειάζεται… Πολλές φορές, ειδικά τα πρώτα χρονιά, ο ρόλος του γονέα μας οδηγεί να παραμερίσουμε τις δικές μας ανάγκες, να θυσιάσουμε πράγματα. Χρειάζεται να είμαστε παρόντες, ειλικρινείς, θαρραλέοι, να εξηγούμε, να επικοινωνούμε. Ο ρόλος του γονέα και η πραγματική αγάπη, ξεκινά πρώτα από μέσα μας. Ξεκινά από το παιδί που ήμασταν κάποτε και τις δικές του ανάγκες.

Μεγαλώνοντας ένα παιδί, ξαναζούμε και την δική μας παιδική ηλικία και αυτό είναι το πιο δύσκολο και απαιτητικό κομμάτι. Θα επαναλάβουμε αυτά που ζήσαμε; Θα κάνουμε το αντίθετο, θεωρώντας ότι είναι καλύτερο; Θα φτιάξουμε έναν καινούριο δρόμο;
Η κάθε επιλογή είναι αποτέλεσμα προσωπικής δουλειάς και απόφασης.

Αν οι γονείς μας ήταν πολύ αυστηροί και δεν εξέφραζαν την αγάπη τους, ίσως καταλήξουμε να κάνουμε το ίδιο. Μπορεί να μην το αμφισβητήσαμε ποτέ, ή να θεωρούμε ότι αυτό ήταν το καλύτερο δυνατό. Ίσως να μην καταλάβαμε ποτέ, τι αυτό προκάλεσε σε μας. 
Δίνουμε ακριβώς την αγάπη που πήραμε.

Ίσως από την άλλη, να το αρνηθήκαμε εντελώς με αποτέλεσμα, να προσπαθούμε πολύ να γίνουμε το αντίθετο, δίνοντας στα παιδιά μας “τα πάντα”, όντας πολύ ελαστικοί, χωρίς όρια. Δίνοντας την αντίθετη αγάπη από αυτήν που πήραμε.
Τα σενάρια είναι άπειρα…
Το να σχετίζομαι με έναν άλλον άνθρωπο και ιδιαίτερα με ένα παιδί το οποίο κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του εξαρτάται από εμάς, είναι πολύ απαιτητικό. Για να είμαι κατάλληλος γονιός, σημαίνει να μπορώ πρώτα απ” όλα, να κοιτάω μέσα μου. Όσο πιο καθαρός είμαι με τον εαυτό μου, τόσο καλύτερα και πιο εποικοδομητικά θα σχετιστώ με αυτόν που έχω απέναντι μου.
Το κάθε παιδί, είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος, μία μοναδική οντότητα. Η πρώτη πράξη αγάπης έχει να κάνει με την γνωριμία μας με την οντότητα αυτή.

Αυτό που κουβαλάμε από παλιά, απ” τη ζωή, από το σύντροφό μας, από τη σχέση μας, από το παρελθόν μας, αφορά μόνο εμάς και κανέναν άλλον. Πρώτα απ” όλα, χρειάζεται να σχετιστούμε με αυτό, με εμάς, με τα δικά μας πονεμένα κομμάτια, χρειάζεται να τα κοιτάξουμε, να συμφιλιωθούμε με αυτά. Αν δεν το κάνουμε, αν το αμελήσουμε, το αρνηθούμε ή το παρερμηνεύσουμε αυτά θα ξεπηδούν ασυνείδητα, θα παρεμβαίνουν στις σχέσεις μας, στον τρόπο που αγαπάμε, στον τρόπο που δινόμαστε ή είμαστε δίπλα στο παιδί ή σε κάποιον άλλον σημαντικό για μας.

Το παιδί δεν είναι κτήμα μας, προήλθε από μας, όμως δεν μας ανήκει. Ο γονεϊκός ρόλος, σημαίνει να στεκόμαστε δίπλα καθώς το παιδί μαθαίνει να ζει, να επιλέγει, να διαλέγει δρόμους, να αναπτύσσεται. Σημαίνει να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες ώστε το παιδί να εξελιχθεί όσο το δυνατόν καλύτερα.

Ανάπτυξη του παιδιού δεν σημαίνει ικανοποίηση των δικών μας αναγκών ή προσδοκιών, δεν σημαίνει εξάρτηση, δεν σημαίνει αναπλήρωση. Το να γίνουμε κατάλληλοι γονείς, προϋποθέτει να είμαστε ολοκληρωμένοι ενήλικες, και αυτό είναι μία δική μας προσωπική δουλειά η οποία δεν περνάει μέσα από το παιδί μας. Η ενηλικίωση βέβαια, σε καμία περίπτωση, δεν σημαίνει ότι δεν κάνουμε λάθη ή ότι είμαστε τέλειοι. Αντίθετα σημαίνει, ότι κάνουμε λάθη, τα οποία μπορούμε να τα αναγνωρίσουμε, αναλαμβάνουμε την ευθύνη τους και την ευθύνη του εαυτού μας. Το να γίνουμε ενήλικες και αργότερα ή παράλληλα γονείς, δεν σημαίνει ότι πρέπει να έχουμε λύσει όλα μας τα προβλήματα- αυτό είναι ανέφικτο έτσι κι αλλιώς. Αντίθετα σημαίνει ότι έχουμε το κουράγιο να τα κοιτάξουμε, να δούμε τον πόνο μας, τις αδύναμες πλευρές μας, τα τραύματα μας, να μάθουμε να στεκόμαστε δίπλα στον εαυτό μας που πονάει, να τον αγαπάμε. Κι αν δεν τα καταφέρνουμε πάντα, δεν πειράζει, είναι ανθρώπινο. Το πιο σημαντικό είναι να μην εγκαταλείψουμε την προσπάθεια.

Η αγάπη προς το παιδί, ξεκινά από την αγάπη προς τον εαυτό μας. Όλοι μέσα μας έχουμε ένα πονεμένο παιδί, ένα χαρούμενο παιδί, ένα δημιουργικό παιδί, ένα μόνο παιδί, κ.ο.κ. Όσες περισσότερες πλευρές μας γνωρίσουμε, βγάλουμε στο φως, τόσο περισσότερο αναπτύσσουμε την ικανότητα μου να συναντιόμαστε, να αγαπάμε, να συμπαραστέκομαστε, να δινόμαστε με τον κατάλληλο τρόπο στους σημαντικούς για μας ανθρώπους!
Η οικογένεια είναι το πιο σημαντικό σύστημα στη ζωή του ατόμου, είναι η βάση, απ” όπου το παιδί θα ξεκινήσει το ταξίδι στη ζωή. Μπορεί να είναι μία βάση που παρέχει ασφάλεια και ελευθερία, μία βάση εγκλωβιστική και κλειστή, ή μία βάση ετοιμόρροπη και ασταθής…

Η αγάπη είναι η δύναμη που μας πάει μπροστά, σε κάθε περίπτωση. Μπορούμε όμως να μιλάμε για αγάπη πραγματική, μόνο όταν αυτή ξεκινά από μέσα μας προς τον εαυτό μας, προς το παιδί που κάποτε ήμασταν, όταν αυτή είναι ικανή να αγκαλιάσει τους δικούς μας πόνους, να φροντίσει τα δικά μας προσωπικά τραύματα.

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Ο βοηθητικός ρόλος του εκπαιδευτικού στο μάθημα των μαθηματικών χρησιμοποιώντας την έρευνα και τον πειραματισμό

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η θεωρία του Jerome Bruner που αφορά την μάθηση των μαθηματικών μέσω της ενεργητικής συμμετοχής των μαθητών είναι μία από της καταλληλότερες θεωρίες στην εκπαιδευτική πράξη. Το πλεονέκτημα της θεωρίας αυτής είναι ότι ο Bruner συνιστά στους εκπαιδευτικούς να χρησιμοποιούν δραστηριότητες προσομοίωσης στην τάξη, προκειμένου να προωθούν την μάθηση με ανακάλυψη. 

Μία μορφή προσομοίωσης αποτελεί το παιχνίδι ρόλων, με βάση το οποίο μπορούν οι μαθητές να επεξεργασθούν καθημερινά γεγονότα και αναπαραστάσεις.

Βέβαια, δεν είναι απλές αναπαραστάσεις του φυσικού κόσμου, αλλά αλληλοσυσχετίζονται, οργανωμένες σε μια δομή, αποτελούν ένα νοητικό πρότυπο, χάρη στο οποίο μπορούμε να προβλέπουμε και να κάνουμε υποθέσεις.

Ένα παράδειγμα παιχνίδι ρόλων αρκεί ώστε οι εκπαιδευτικοί να κατανοήσουν την αξία και την ικανότητα της εφαρμογής της θεωρίας του Bruner στη σημερινή σχολική πραγματικότητα του ειδικού σχολείου. Ο εκπαιδευτικός μπορεί να εισάγει το παιχνίδι του supermarket. Σύμφωνα με το προαναφερθέν παιχνίδι ο εκπαιδευτικός έχει μεριμνήσει να έχει στην τάξη του προϊόντα του supermarket όπως σοκολάτες, αναψυκτικά, γάλα, είδη γραφικής ύλης κ.α. Ο εκπαιδευτικός θα έχει αναγράψει την τιμή στα προϊόντα και θα έχει δώσει στο κάθε μαθητή φωτοτυπίες χρημάτων που θα χρησιμοποιήσουν για να αγοράσουν τα προϊόντα που επιθυμούν. Μετά από κλήρωση ένας μαθητής θα είναι ο ταμίας όπου θα συγκεντρώνει χρήματα.

Το παιχνίδι ξεκινά. Σε πρώτη φάση οι μαθητές θα διδαχθούν την πρόσθεση αφού θα πρέπει να προσθέτουν τις τιμές των προϊόντων που επρόκειτο να αγοράσουν και έπειτα την αφαίρεση αφού θα πρέπει να αφαιρούν την τιμή των προϊόντων από το σύνολο των χρημάτων που έχουν. Έπειτα μπορεί να διδαχθεί και ο πολλαπλασιασμός όταν ο μαθητής μετά την καθοδήγηση του καθηγητή θα έχει αγοράσει δύο ή παραπάνω ίδια προϊόντα.

Σύμφωνα με αυτό το παράδειγμα ο μαθηματικός έχει την δυνατότητα να αξιοποιήσει τις αρχές του Bruner περί ενεργητικής συμμετοχής μαθητών μέσω ανακατασκευής γνώσης, εξερεύνησης, ανακάλυψης, έρευνας, και πειραματισμού στον εκπαιδευτικό χώρο. 

Αναντίρρητα όμως υπάρχουν πολλές δυσκολίες κατά την εφαρμογή της θεωρίας του Bruner όπως η ίδια η ικανότητα των εκπαιδευτικών στην επινόηση και δημιουργία αναπαραστάσεων.

Δεν μπορεί να υπάρξει μια ειδικευμένη εκπαίδευση των καθηγητών στην ανακάλυψη των μαθησιακών εννοιών από τους μαθητές παρά μόνο μια σφαιρική και γενική προσέγγιση και εκμάθηση. Έπειτα, πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος της χαοτικής τάξης με την χρήση της ανακαλυπτικής προσέγγισης γι αυτό ο δάσκαλος πρέπει να παίζει έναν σημαντικό ρόλο στην «κατασκευή» προβληματικών καταστάσεων. Έπειτα δυσκολίες περιορισμένου χρόνου, ιδιαίτερων ικανοτήτων ή και άγχους των μαθητών προσθέτουν περισσότερα εμπόδια στην εφαρμογή της θεωρίας του Bruner. 

Παρόλα όμως αυτά τα εμπόδια μπορούν να μειωθούν ή ακόμη και να εξαλειφθούν. Για παράδειγμα ο καθηγητής μπορεί να δημιουργεί αναπαραστάσεις χρονικά περιορισμένες και επίσης ούτε πολύ εύκολες, ώστε να λύνονται με απλή ανάκληση προαποκτημένων γνώσεων, ούτε πολύ δύσκολες, ώστε να απαιτούν γνώσεις και δεξιότητες που είτε οι μαθητές δε διαθέτουν είτε δεν προκύπτουν από την ίδια την προβληματική κατάσταση. Έτσι μειώνεται το άγχος των μαθητών και δεν απαιτούνται ιδιαίτερες ικανότητες και πολύ χρόνο.

Μέσω της μάθησης με ανακάλυψη το παιδί αποχτά γνώσεις με δική του πρωτοβουλία και δικές του ενέργειες. Αυτό σημαίνει ότι διατυπώνει υποθέσεις, τις ελέγχει και τις επαληθεύει ή τις διαψεύδει, αντί να διαβάζει απλώς περιγραφές από το βιβλίο ή να ακούει τον εκπαιδευτικό.
Αγγελίδου Α. Ασημίνα
Παιδοψυχολόγος (Msc) –
Ψυχολόγος Υγείας (Msc)

ΠΗΓΗ: e-pychology.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Ευχαριστώ όλους εκείνους που δεν έχουν πιστέψει σε μένα

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ευχαριστώ όλους εκείνους που γελούν με τα όνειρά μου..
Εμπνέουν τη φαντασία μου.

Ευχαριστώ όλους όσους με γεμίζουν ψέματα..
Μου δίνουν τη δύναμη της αλήθειας.

Ευχαριστώ όλους εκείνους που δεν έχουν πιστέψει σε μένα..
Μου έμαθαν πως μετακινούνται τα βουνά.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους με πολεμούν..
Προκαλούν το θάρρος μου.

Ευχαριστώ όλους εκείνους που ήθελαν να μου επιβάλουν περιορισμούς..
Μου δίδαξαν την αξία της ελευθερίας .

Ευχαριστώ όλους όσους μου έχουν προκαλέσει σύγχυση..
Έχει γίνει σαφής η θέση μου.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους με έχουν εγκαταλείψει..
Μου έδωσαν χώρο για να δημιουργήσω.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους με έχουν προδώσει,
όσους καταχράστηκαν τα αισθήματα μου..
Μου επέτρεψαν να είμαι προσεκτικός.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους με έχουν βλάψει..
Με έμαθαν να αναπτύσσομαι μέσα από τον πόνο.

Ευχαριστώ όλους εκείνους που διαταράσσουν την ηρεμία μου δημιουργώντας μου προβλήματα..
Μου έδωσαν δύναμη να τα αντιμετωπίζω.

Ευχαριστώ όλους εκείνους που με έριξαν στο έδαφος..
Μου έδωσαν την ευκαιρία και τη δύναμη να μάθω να σηκώνομαι.

Ευχαριστώ όλους εκείνους που έχουν κερδίσει εις βάρος μου..
Μου έδειξαν ότι όλοι είναι σε θέση να χάσουν.

Το πιο σημαντικό…
Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους με αγαπούν όπως κι εγώ.

Σας ευχαριστώ.

Paulo Coelho – Εγχειρίδιο του Πολεμιστή του Φωτός

ΠΗΓΗ: spiritscience.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Διεθνής Ημέρα Μουσείων & Ευρωπαϊκή Νύχτα Μουσείων 2016

o-YPPO-570

Την 18η Μαΐου εορτάζεται σε όλο τον κόσμο η Διεθνής Ημέρα Μουσείων, ένας πολιτιστικός θεσμός που έχει καθιερωθεί παγκοσμίως από το 1977. Η φετινή επέτειος έχει ως κεντρικό θέμα «Μουσεία και πολιτιστικά τοπία». Το Ελληνικό Τμήμα του Διεθνούς Συμβουλίου Μουσείων (ICOM) τιμά το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, το οποίο συμπληρώνει 150 χρόνια από τη θεμελίωσή του και πάνω από έναν αιώνα καθοριστικής συμβολής στη διαμόρφωση του πολιτιστικού τοπίου της πόλης που το φιλοξενεί και ολόκληρης της χώρας.

Εκτός από τη Διεθνή Ημέρα Μουσείων, όμως, το Σάββατο 21 Μαΐου εορτάζεται και η Ευρωπαϊκή Νύχτα Μουσείων, με αποτέλεσμα ολόκληρη η εβδομάδα που διανύουμε να είναι γεμάτη με εκδηλώσεις από όλα τα μουσεία της χώρας.

Δείτε εδώ το πρόγραμμα των εκδηλώσεων σε όλη τη χώρα

ΠΗΓΗ: huffingtonpost.gr

Κατηγορίες: Ψυχαγωγία | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Πες μου πώς οδηγείς, να σου πω ποιος είσαι…

skitso-aytokinitaΜια σημαντική έρευνα από το London School of Economics, που χρηματοδοτήθηκε από την Good Year, έδειξε πως η κακή συμπεριφορά στον δρόμο οδηγεί συνήθως σε σοβαρά τροχαία ατυχήματα.

Οδηγείτε και δίπλα σας υπάρχει κάποιος που σας κλείνει, φωνάζει ή κάνει χειρονομίες;

Προσπαθεί κάποιος να περάσει στη διασταύρωση που εσείς έχετε κλείσει και σε ενδεχόμενη παρατήρησή του, «εισπράττει» σχόλια όχι και τόσο κολακευτικά (κυρίως για εσάς που τα κάνετε!);

Προσοχή, γιατί και στις δύο περιπτώσεις κινδυνεύετε να εμπλακείτε σε κάποιο τροχαίο ατύχημα, πιθανώς τα επόμενα λεπτά, και αυτό λόγω εκνευρισμού!

Στην έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το London School of Economics της Μεγάλης Βρετανίας φάνηκε καθαρά πως η συμπεριφορά στον δρόμο έχει απόλυτα «μεταδοτικές» ιδιότητες και πως ένα οποιοδήποτε αρνητικό συμβάν μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε τροχαίο ατύχημα.

Το 87% των οδηγών που συμμετείχαν τόνισε πως η ευγένεια «γεννά» αντίστοιχα καλή συμπεριφορά, ενώ το 55% παραδέχτηκε πως όταν εκνευρίζεται από κάποιον διπλανό οδηγό ξεσπά αργότερα σε κάποιον άλλον, συντηρώντας έτσι μια αλυσίδα γεγονότων, με συνήθως απρόβλεπτα αποτελέσματα.

Υπάρχουν παράγοντες που επηρεάζουν αρνητικά την ασφάλειά μας στον δρόμο, αλλά εμείς ελάχιστα μπορούμε να τους επηρεάσουμε, όπως για παράδειγμα οι καιρικές συνθήκες.

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με αυτούς που δημιουργούνται με δική μας ευθύνη, όπως είναι η κόπωση από παρατεταμένη οδήγηση και ο εκνευρισμός από όσα συμβαίνουν εκτός (αλλά και… εντός πολλές φορές) του αυτοκινήτου μας.

Κάθε οδηγός μπορεί να γίνει επικίνδυνος!

Παραφράζοντας μια παλιά παροιμία, μπορούμε να πούμε «Δείξε μου πώς οδηγείς, να σου πω ποιος είσαι».

Και αυτό αποδείχτηκε πολύ καθαρά στην εν λόγω έρευνα, στην οποία συμμετείχαν 9.000 οδηγοί από 15 ευρωπαϊκές χώρες, με… φωτεινή εξαίρεση την Ελλάδα, για την οποία υπήρξε αρνητικό κλίμα από την αρχή.

Περισσότεροι από το 90% των ερωτηθέντων δήλωσαν πως ακόμα και ένας ήρεμος οδηγός μπορεί να μεταμορφωθεί κάτω από ορισμένες συνθήκες και να «μεταλλαχτεί» σε ένα επικίνδυνο άτομο, με αντικοινωνική συμπεριφορά και ακραία επιθετικές ενέργειες όπως χειρονομίες, προπηλακισμούς αλλά και περισσότερο βίαιες πράξεις που μπορεί να φτάσουν ακόμα και σε χειροδικία.

Γενικά η αντίδραση κάτω από πίεση απαιτεί εξαιρετικό αυτοέλεγχο, κάτι που επίσης απαιτεί σοβαρές διαδικασίες «εσωτερικής επεξεργασίας συναισθημάτων», όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε στα αποτελέσματα της έρευνας.

Ατομα που έχουν συνηθίσει σε αυτοέλεγχο λόγω συνθηκών εργασίας ή και κοινωνικού-μορφωτικού επιπέδου αποδείχτηκαν οι λιγότερο ευάλωτοι σε εξωτερικά αρνητικά ερεθίσματα, ενώ παράγοντες όπως η κούραση, τα σοβαρά προβλήματα της καθημερινότητας και ο ανταγωνισμός που μπορεί να γεννηθεί από ένα τυχαίο γεγονός μεταξύ δύο οδηγών είχαν στατιστικά δυσάρεστη κατάληξη, με υλικές ζημιές αλλά και τραυματισμό ατόμων.

Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;

Παράλληλα με την εν λόγω έρευνα, προσπαθήστε να μεταφέρετε την εικόνα στην ελληνική πραγματικότητα.

Καθίστε σε οποιαδήποτε διασταύρωση, οποιουδήποτε ελληνικού δρόμου, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και παρατηρήστε πώς οδηγεί ο «τυπικός» συμπατριώτης μας.

Αν σας αφαιρέσουν τον «τοπικό προσδιορισμό», θα νομίζετε ότι βρίσκεστε σε μια εμπόλεμη ζώνη ή, στην καλύτερη περίπτωση, σε στιγμή διαφυγής από σεισμό 7 Ρίχτερ!

Δεν υπάρχει ο στοιχειώδης σεβασμός σε παιδιά, ηλικιωμένους, διασταυρώσεις, στάσεις λεωφορείων, κανόνες κίνησης σε εθνικές οδούς, κατοικημένες περιοχές.

Αυτοκίνητα, δίκυκλα, ταξί και κάθε άλλο είδος τροχοφόρου σε μια διαρκή κίνηση χωρίς κανόνες και κυρίως λογική, σε πόλεις σαν την Αθήνα για παράδειγμα, που με πραγματική δυναμική 500.000 οχημάτων «φιλοξενούν» 2.000.000 ημερησίως…

… Στη μεγάλη επιστροφή του Πάσχα, λίγες ημέρες πριν, σε μια ουρά τουλάχιστον 6 χιλιομέτρων, «περλέ – σπορ αμάξι» της προπερασμένης δεκαετίας, που αν υπήρχε τεχνικός έλεγχος στη χώρα μας θα έπρεπε να είχε οδηγηθεί στην υψικάμινο, μας προσπερνά με φώτα και κόρνες από δεξιά, στον ελάχιστο χώρο της ΛΕΑ (Λωρίδα Εκτακτης Ανάγκης) και φτάνει στα διόδια, ακριβώς μπροστά μας.

▪ Προσπέρασμα από δεξιά στη ΛΕΑ; τον ρωτάω.

▪ Αντε ρε μ@λ@κ@, μου απαντά. Ξέρεις σε ποιον μιλάς, ρε;

Δεν είχα και καμιά διάθεση να μάθω. Να προφυλαχτώ μόνο ζητούσα!

Συντάκτης: Γιώργος Τζαβάρας
ΠΗΓΗ: efsyn.gr/antikleidi.com/
Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Γονείς και Παιδί με Αυτισμό

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η σωματική και ψυχική ανάπτυξη κάθε παιδιού βρίσκεται σε αμφίδρομη και κυκλική αλληλεπίδραση με τη σχέση με τους γονείς και τα υπόλοιπα μέλη τής οικογένειας, επηρεάζει και επηρεάζεται από τη συναισθηματική κατάσταση και συμπεριφορά τών μελών της, τις μεταξύ τους σχέσεις και τη λειτουργικότητα τής οικογένειας.

Επομένως, η επίδραση ενός παιδιού που έχει διαγνωστεί με κάποια διαταραχή τού αυτιστικού φάσματος στην οικογένεια, πιθανόν να αποτελεί πηγή άγχους για την ολότητα τής οικογένειας, επηρεάζοντας τη σχέση γονέων–παιδιών, τη σχέση ανάμεσα στους συζύγους αλλά και ανάμεσα στα αδέλφια που ίσως υπάρχουν.

Σε αρχικά στάδια, τα οξέα συναισθήματα (θλίψη, άρνηση, θυμός) που κατακλύζουν τον ψυχισμό τών γονέων είναι απόλυτα δικαιολογημένα και φυσιολογικά, ωστόσο, η θετική προσαρμογή (coping) των γονέων απέναντι στην αυτιστική διαταραχή και οι μηχανισμοί προσαρμογής που θα επιστρατεύουν, θα βοηθήσουν στην περαιτέρω θετική εξέλιξη τής αγχογόνου αυτής κατάστασης.

Πρωτίστης σημασίας είναι η αποδοχή τής πραγματικότητας και η αναδιοργάνωση τής ζωής τής οικογένειας με το αυτιστικό παιδί στους κόλπους της. Αυτό θα επιτευχθεί όταν ο γονιός αποκτήσει την άνεση να συζητάει το πρόβλημα του παιδιού του, χωρίς όμως να χάσει τη δική του προσωπικότητα και τους δικούς του τρόπους χαλάρωσης. Επιπλέον, δεν θα πρέπει να είναι υπερπροστατευτικός ούτε όμως και υπερβολικά σκληρός απέναντι στο παιδί και να το βοηθά στην κατά το δυνατό ανεξαρτητοποίησή του, συνεργαζόμενος με ειδικούς οι οποίοι, μέσα από διάφορα προγράμματα, θα τον βοηθούν να αντιμετωπίζει αποτελεσματικά τις πρακτικές δυσκολίες που θα παρουσιάζονται.

Εξίσου σημαντικός παράγοντας που ενισχύει τη θετική προσαρμογή τών γονέων, είναι η έγκυρη και έγκαιρη διάγνωση που θα συνοδευτεί από την κατάλληλη θεραπευτική παρέμβαση για το παιδί αλλά και τη συμβουλευτική γονέων και αδελφών η οποία θα βοηθήσει τόσο στην κάλυψη των συναισθηματικών αναγκών τών μελών τής οικογένειας που θα προκύψουν όσο και την αντιμετώπιση της σκληρής στάσης τής κοινωνίας απέναντι στη διαταραχή. Επίσης, μέσο ανακούφισης θα αποτελέσει και η ένταξή τους σε ήδη υπάρχουσες ομάδες γονέων με παρόμοια προβλήματα.

Τελος, η εκπαίδευση τών γονέων, ώστε να αναλάβουν συνθεραπευτικό ρολο, κάτω από την εποπτεία και το πρότυπο των ειδικών, θα αποφέρει τα μέγιστα αποτελέσματα τόσο στη θεραπεία του ίδιου του παιδιού όσο και στη θετική προσαρμογή των ίδιων των γονέων απέναντι στη δύσκολη αυτή κατάσταση που έχουν κληθεί να αντιμετωπίσουν.

Συγγραφή άρθρου:

Καλλιόπη Κωστέα
Μphil Ψυχολογίας,University of Glasgow,UK.
Μaster practitioner in eating disorders and Obesity.
Συντονίστρια σχολών γονέων.
Σύμβουλος επαγγελματικού προσανατολισμού.

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο