Πώς να πειθαρχήσετε τα παιδιά σας μέσω του περιγραφικού επαίνου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών είναι ένα βαρύ και δύσκολο στοίχημα για τους γονείς. Μέσα σε μια δυσβάσταχτη και γεμάτη απαιτήσεις καθημερινότητα, οι γονείς καλούνται να πειθαρχήσουν και να μεταδώσουν διάφορες αξίες στα παιδιά τους. Αυτό συνήθως τους καταβάλλει, δημιουργώντας αισθήματα ανεπάρκειας αποκαλώντας τους εαυτούς τους ως «κακούς γονείς».

Κατά συνέπεια, πέφτουν στην παγίδα του να ευχαριστούν τα παιδιά τους συνεχώς και να τα επαινούν δίνοντας τους ανταμοιβές, που στην ουσία κάθε άλλο παρά ωφέλιμο είναι.   

Ένα από τα βασικά συστατικά της διαδικασίας πειθάρχησης των παιδιών είναι η σωστή και αμοιβαία σχέση επικοινωνίας μεταξύ γονέων- παιδιών. Μέσα στο μεγάλο κεφάλαιο της επικοινωνίας, υπάρχει ένας θεμέλιος λίθος πάνω στον οποίο στηρίζονται όλες οι υπόλοιπες τεχνικές διαπαιδαγώγησης, ο περιγραφικός έπαινος.

Τι είναι ο περιγραφικός έπαινος;

Είναι η διαδικασία αναγνώρισης και περιγραφής με ακρίβεια του τι κάνει το παιδί, που είναι σωστό ή για κάτι που δεν έκανε με λάθος τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι οι γονείς θα πρέπει να σταματήσουν αυτό που κάνουν την ίδια στιγμή και να δώσουν σημασία και προσοχή σε αυτό που κάνει το παιδί. Για παράδειγμα, εάν το παιδί τρώει το μεσημεριανό του χωρίς φασαρία, απλά περιγράψτε ακριβώς τι σας αρέσει σε αυτή τη συμπεριφορά «Τρως το φαγητό σου χωρίς να διαμαρτύρεσαι.» ή  «Δοκίμασες τα φασόλια, αυτό είναι πολύ θαρραλέο εκ μέρους σου.» Αυτός είναι ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος να μεταδώσετε τις αξίες που θέλετε στο παιδί σας όπως το να εκτιμά το φαγητό παρά να διαμαρτύρεται και να δοκιμάζει ότι έχει στο πιάτο του ακόμα κι αν νομίζει ότι δεν του αρέσει.

Ο περιγραφικός έπαινος δίνει στα παιδιά να καταλάβουν τι θέλουν οι γονείς από τα ίδια και τι όχι. Κατ’ επέκταση, είναι σε θέση να καταλάβουν πώς να πάρουν θετική σημασία και προσοχή από τους γονείς τους. Με αυτό τον τρόπο τα παιδιά θα ακούσουν και θα δουν πολλές φορές την μέρα πόσο ευχαριστημένοι είναι οι γονείς μαζί τους και  αυτό με τη σειρά του τα κινητοποιεί στο να προσπαθούν περισσότερο να συμπεριφέρονται σωστά.

Όταν οι γονείς αφιερώνουν χρόνο στο να παρατηρήσουν και να περιγράψουν με λεπτομέρεια αυτό που κάνει το παιδί τους, τότε το παιδί παίρνει χρήσιμες πληροφορίες χτίζοντας την αυτοπεποίθηση του. Παραδείγματος χάριν, εάν το παιδί κάθεται στο τραπέζι για να διαβάσει κρατώντας το μολύβι στο χέρι του αλλά δεν συγκεντρώνεται, παρά οι γονείς να του πούνε «Συγκεντρώσου», καλύτερα , « Κρατάς το μολύβι σου, είσαι έτοιμος να γράψεις».

Τι προσφέρει ο περιγραφικός έπαινος;

Ο περιγραφικός έπαινος μειώνει την εμφάνιση ενοχλητικών συμπεριφορών όπως το δάγκωμα νυχιών, το πιπίλισμα αντίχειρα, τα παράπονα, οι αντιπαραθέσεις με τα αδέρφια, η αγνόηση οδηγιών. Όλα αυτά που οι περισσότεροι γονείς καλούνται να αντιμετωπίσουν καθημερινά μέσα από τη συναναστροφή τους με τα παιδιά τους και που πολλές φορές εμφανίζονται ως ένα απύθμενο και γεμάτο κύματα πέλαγος.  Εάν οι γονείς αρχίζουν να παρατηρούν πότε τα παιδιά τους δεν κάνουν αυτές τις συμπεριφορές τότε μπορούν να χρησιμοποιήσουν τον περιγραφικό έπαινο. Ο στόχος εξάλλου δεν είναι να τονίζουμε τις αρνητικές συμπεριφορές των παιδιών, αλλά να ενισχύσουμε τις θετικές τους πλευρές και αντιδράσεις.

Παράλληλα, η θετική σχέση που θα αναπτυχθεί από τις πρώτες κιόλας μέρες ανάμεσα στους γονείς και το παιδί, θα σηματοδοτήσει την έναρξη μιας νέας περιόδου ζωής, κατά την οποία το παιδί θα είναι πιο ευτυχισμένο και πιο πρόθυμο να υπακούσει. Η αίσθηση ότι οι γονείς μου με βλέπουν όχι μόνο όταν κάνω ζαβολιές, αλλά και όταν συγυρίζω ή διαβάζω ή παίζω ήρεμα με το αδερφάκι μου, βοηθά τα παιδιά να νιώσουν ασφάλεια και αποδοχή, δύο ορόσημα για τη σωστή συναισθηματική ανάπτυξη τους.

Η χρήση του περιγραφικού επαίνου, ειδικά όταν εμπεριέχει κάποιες φράσεις που αφορούν ποιοτικές, συναισθηματικές και συμπεριφορικές έννοιες όπως η συνεργασία, η γενναιοδωρία, η υπομονή, η αυτοπεποίθηση, η ευελιξία, η ειλικρίνεια, το θάρρος και ο αυτοέλεγχος, η προσοχή στις λεπτομέρειες, η δημιουργικότητα και η επιμονή, μπορεί να επιφέρει μεγαλύτερη και θετικότερη επίδραση στο τρόπο αντίδρασης των παιδιών. Όσο περισσότερο οι γονείς χρησιμοποιήσουν τις έννοιες αυτές όταν επαινούν τα παιδιά τους τόσο πιο πολύ ικανό, συνεργάσιμο και θαρραλέο βλέπουν τον εαυτό τους τα παιδιά. Για παράδειγμα, «Θυμήθηκες την ρουτίνα μας για τον ύπνο, και έκανες κάποια πράγματα από μόνος σου ενώ εγώ τηλεφωνούσα. Είσαι πολύ ανεξάρτητος.»

Πώς μπορούν οι γονείς να εφαρμόσουν τον περιγραφικό έπαινο;

Όπως κάθε νέα τεχνική και πρακτική, έτσι και ο περιγραφικός έπαινος ίσως θεωρηθεί κάτι δύσκολο προς τους γονείς. Εντούτοις, με τη καλή θέληση και την υπομονή, οι γονείς θα συνειδητοποιήσουν ότι έχουν ένα πανίσχυρο όπλο στα χέρια τους για τη σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους και για να μεταφέρουν όλες τις ηθικές και κοινωνικές αξίες στα παιδιά τους.

1. Σταματήστε ότι κάνετε και δώστε την προσοχή σας στο παιδί.

2. Παρατηρήστε με λεπτομέρεια αυτό που κάνει (το οποίο είναι σωστό).

3. Ξεκινήστε τη πρόταση σας με το «Έχω παρατηρήσει …» και αποφύγετε τις φράσεις «Τέλεια, φανταστικά».

4. Μπορείτε να καταγράψετε δύο αρνητικές συμπεριφορές του παιδιού σας που θα θέλατε να βελτιώσετε και να παρατηρήσετε τι κάνει καλό το παιδί σε κάθε περίπτωση. Πάνω σε αυτό μπορείτε να το επαινέσετε.

5. Τονίστε τις περιπτώσεις που το παιδί σας δεν κάνει την ενοχλητική συμπεριφορά.

6. Αποφύγετε τις υπερβολές.  Η χρήση υπερθετικού βαθμού για τον έπαινο δεν βοηθά γιατί τα παιδιά αντιλαμβάνονται ότι ο υπόλοιπος κόσμος δεν βλέπει πόσο καταπληκτικά ή τέλεια είναι (όπως τους λένε οι γονείς τους). Έτσι συμπεραίνουν ότι αυτά που τους λένε οι γονείς τους δεν αντιπροσωπεύουν την επίδοση τους αλλά ότι είναι μια ένδειξη της αγάπης τους. Επίσης, ο υπερβολικός έπαινος μπορεί να μειώσει τα κίνητρα των παιδιών και την επίδοση τους.

7. Χρησιμοποιείστε τον περιγραφικό έπαινο για τουλάχιστον 10 φορές την ημέρα για τη βελτιωμένη συμπεριφορά του παιδιού.

Μέσα από τον περιγραφικό έπαινο, τα παιδιά σας έχουν να κερδίσουν πολλά εχέγγυα για την μεταγενέστερη πορεία τους στη ζωή. Εσείς είστε ο αρωγός και ο κύριος παράγοντας προσφοράς αυτών των τονωτικών βοηθημάτων, ξεκινώντας από τον περιγραφικό έπαινο. 

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

“Πιστεύω ότι μπορώ!” – Η αυτό-αποτελεσματικότητα και ο ρόλος της στις σχολικές επιδόσεις!

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

“Πιστεύω ότι μπορώ!”, “Αν προσπαθήσω, θα τα καταφέρω!”. Οι φράσεις αυτές υποδηλώνουν μια στάση ζωής που όλοι οι γονείς θέλουν να έχουν τα παιδιά τους. Να είναι σε θέση να αντιμετωπίζουν τις αντιξοότητες, να μαθαίνουν από τις αποτυχίες και να μην τα παρατούν όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με δύσκολες προκλήσεις.

Όλα αυτά απαιτούν από το παιδί να έχει αυτό-αποτελεσματικότητα – να έχει δηλαδή τη δυνατότητα να καθορίζει ένα στόχο, να επιμένει σε αυτόν και να θεωρεί τον εαυτό του ικανό για την επίτευξή του.

Ο διαχωρισμός της αυτό-αποτελεσματικότητας από την αυτοεκτίμηση…

Όταν τα παιδιά νιώθουν αναστατωμένα με κάτι είναι φυσικό να θέλουμε να νιώσουν καλύτερα. Για να το πετύχουμε αυτό, συνήθως το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να προσπαθούμε να ενισχύσουμε την αυτοεκτίμησή τους με λέξεις όπως “Τα πήγες περίφημα”, “Όλα θα πάνε καλά”, “Νομίζω πως έκανες το καλύτερο”. Αυτός ο τρόπος ενίσχυσης της αυτοεκτίμησης αν και κατευνάζει τα παιδιά δεν ενισχύει την αυτό-αποτελεσματικότητα, και αυτό γιατί πρόκειται για δύο διαφορετικές έννοιες.

Η αυτοεκτίμηση είναι το αίσθημα που σε κάνει να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου. Από την άλλη πλευρά η αυτό-αποτελεσματικότητα έχει να κάνει με την πεποίθηση πως έχεις τις δεξιότητες στις οποίες μπορείς να βασιστείς για να πετύχεις τους στόχους σου. Έχει τεράστια σημασία να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου, αλλά ο καλύτερος τρόπος για να κάνουμε ένα παιδί να αισθανθεί καλά με αυτό που είναι, είναι να του παρέχουμε ευκαιρίες για να μάθει ποια είναι τα δυνατά του σημεία και να το βοηθήσουμε να καλλιεργήσει την πεποίθηση ότι μπορεί να στηριχτεί στις δικές του δυνάμεις όταν αντιμετωπίζει μια πρόκληση.

Η αυτό-αποτελεσματικότητα και η σχολική επίδοση…

Πολυάριθμες έρευνες δείχνουν πως οι μαθητές με ισχυρή αίσθηση της αποτελεσματικότητας είναι πιο πιθανό να “αντέχουν” στις προκλήσεις και να έχουν την πεποίθηση ότι μπορούν να ολοκληρώσουν με επιτυχία το έργο τους με βάση τις ικανότητές τους και την προηγούμενη εμπειρία. Οι μαθητές αυτοί τείνουν να καταβάλουν μεγάλο βαθμό προσπάθειας προκειμένου να ανταποκριθούν στις δεσμεύσεις τους και αποδίδουν την αποτυχία σε πράγματα τα οποία μπορούν να ελέγξουν παρά σε εξωτερικούς παράγοντες.

Επίσης, τείνουν να ανακάμπτουν γρήγορα μετά από μια αποτυχία με αποτέλεσμα να είναι πιο πιθανό να επιτύχουν τους προσωπικούς τους στόχους, έχουν καλύτερες στρατηγικές μάθησης, μεγαλύτερες πιθανότητες για μελλοντικές ακαδημαϊκές επιτυχίες, πιο θετικές κοινωνικές συμπεριφορές και μειωμένες πιθανότητες να βιώσουν συναισθήματα κατάθλιψης και ματαίωσης.

Από την άλλη πλευρά, μαθητές με χαμηλή αυτό-αποτελεσματικότητα πιστεύουν πως δεν μπορούν να πετύχουν και είναι λιγότερο πιθανό να κάνουν μια συντονισμένη, εκτεταμένη προσπάθεια και μπορεί να βλέπουν τις προκλήσεις ως απειλές που πρέπει να αποφύγουν. Έτσι, έχουν χαμηλές προσδοκίες που μπορούν να οδηγήσουν σε απογοητευτικές σχολικές επιδόσεις μπαίνοντας σε έναν αυτοεκπληρούμενο κύκλο ανάδρασης – “Είναι δύσκολο, γιατί να προσπαθήσω αφού δεν θα τα καταφέρω. Καλύτερα να απέχω”.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Οι γονείς είναι σημαντικό να βοηθούν τα παιδιά να ορίζουν στόχους, ιδίως βραχυπρόθεσμους. Όταν τα παιδιά επικεντρώνονται σε συγκεκριμένους, άμεσους και με έναν ικανοποιητικό βαθμό δυσκολίας στόχους, τα βοηθά να αποδείξουν πως μπορούν να ολοκληρώσουν ένα συγκεκριμένο έργο και μετά να εσωτερικεύσουν την πεποίθηση ότι μπορούν να ενεργήσουν με παρόμοιο τρόπο την επόμενη φορά.

Ο σχεδιασμός στρατηγικής για να επιτευχθούν οι στόχοι που έχουν τεθεί είναι εξίσου σημαντικός. “Ποια βήματα πρέπει να ακολουθήσω;” “Ποιες ικανότητές μου μπορώ να χρησιμοποιήσω;”

Οι γονείς μπορούν να διδάξουν στα παιδιά να εντοπίζουν και να αμφισβητούν τις αρνητικές σκέψεις που υπονομεύουν την πίστη στις ικανότητές τους. Να τους βοηθήσουν να δουν γιατί η αρνητική τους σκέψη είναι ανακριβής και πώς να την αντικαταστήσουν με μια θετική και ρεαλιστική σκέψη.

Η παρατήρηση και η ανάλυση μιας επιτυχίας, βοηθά ιδιαίτερα στην αύξηση της αυτό-αποτελεσματικότητας. Για παράδειγμα, τα παιδιά μπορούν να κρατούν ένα ημερολόγιο επιτυχίας και να καταγράφουν τις επιτυχίες, τις δεξιότητες, τα ταλέντα και τις στρατηγικές που χρησιμοποίησαν για να φέρουν το θετικό αποτέλεσμα. Αυτό όχι μόνο θα βοηθήσει να χτίσουν τα παιδιά μια θετική εικόνα για τον εαυτό τους, αλλά θα δημιουργήσει και θετικά συναισθήματα τα οποία με τη σειρά τους θα οδηγήσουν σε πιο δημιουργική σκέψη και στην ικανότητα επίλυσης προβλημάτων.

Ο έπαινος θα πρέπει να επικεντρώνεται στην προσπάθεια και στις στρατηγικές που χρησιμοποίησαν τα παιδιά για να επιτύχουν ένα καλό αποτέλεσμα (πχ, “Τα πήγες καλά γιατί επέμενες και προσπάθησες με διαφορετικούς τρόπους να λύσεις το πρόβλημα”). Αυτός ο τρόπος θα οδηγήσει στη βελτίωση δεξιοτήτων, στην αύξηση της επιμονής και της επίτευξης σε αντίθεση από το να λέγαμε απλώς σε ένα παιδί “Είσαι έξυπνος” ή “Είσαι αστέρι”. Δίνοντας έμφαση στην προσπάθεια και στη στρατηγική βοηθάμε τα παιδιά να εστιάσουν την προσοχή τους σε μεταβλητές που μπορούν να ελέγξουν.

Όταν ένα παιδί αποτυγχάνει σε κάτι, το να προσποιούμαστε ότι δεν συνέβη ή να υποτιμούμε τα συναισθήματα που βιώνει δεν είναι ιδιαίτερα βοηθητικό. Αντίθετα, είναι προτιμότερο να αναγνωρίζουμε τη δυσκολία και να είμαστε ειλικρινείς “Αυτό πρέπει να ήταν πραγματικά δύσκολο. Μπορώ να καταλάβω γιατί είσαι απογοητευμένος”, και στη συνέχεια να προσδιορίζουμε συγκεκριμένες δυνάμεις και δεξιότητες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν την επόμενη φορά.

Όταν βοηθάμε τα παιδιά να επικεντρώνουν την προσοχή τους στις δεξιότητες και τις δυνάμεις τους, και όταν τα βοηθάμε να δουν πώς να τις χρησιμοποιούν περισσότερο, στην πραγματικότητα τους διδάσκουμε την αυτό-αποτελεσματικότητα. Ένα εργαλείο που εγγυάται την επιτυχία και μαθαίνει στα παιδιά ότι τα καταφέρνουν, όσοι πιστεύουν πως μπορούν!

ΠΗΓΗ: parentshelp.gr
Βιβλιογραφία : Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. New York: Freeman.
Maddux, J. (2002). Self-efficacy: The Power of Believing you Can. In C. R. Snyder & S. J. Lopez (Eds.), Handbook of Positive Psychology (pp. 277–287). New York: Oxford University Press.
Zimmerman, J. B. (2000). Self-efficacy: An Essential Motive to Learn. Contemporary Educational Psychology, 25, 82-91.

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Τα σχολικά λάθη και πώς να αντιδρούμε σ’ αυτά!

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

“Το μεγαλύτερο λάθος που μπορείς να κάνεις στη ζωή σου, είναι να φοβάσαι συνεχώς ότι θα κάνεις λάθος” – Elbert Hubbard, Αμερικανός συγγραφέας

Τα λάθη όταν μαθαίνουμε κάτι καινούριο είναι αναπόφευκτα και μάλιστα ιδιαίτερα βοηθητικά γιατί μας δείχνουν που πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας για να τα διορθώσουμε. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους μαθητές δεδομένου πως καθημερινά έρχονται σε επαφή με τεράστιο αριθμό νέων δεδομένων. Έχουν να μάθουν ορθογραφία, πώς να λύνουν μαθηματικές πράξεις, την προπαίδεια, θεωρητικά μαθήματα και άλλα τόσα.

Και όμως, τις περισσότερες φορές οι μαθητές δεν αντιλαμβάνονται τα λάθη σαν ένα πολύτιμο εργαλείο που θα τα οδηγήσει στη μάθηση, αλλά σαν κάτι που προκαλεί ντροπή. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν μπορούν να σκεφτούν το λάθος λογικά, αλλά το σκέφτονται συναισθηματικά. Η αίσθηση της ντροπής είναι συναίσθημα και προκαλεί τη λογική αντίδραση της αποφυγής στο ερέθισμα που την προκαλεί. Οπότε θα αποφύγουν να σηκώσουν το χέρι τους μέσα στην τάξη μήπως και γελοιοποιηθούν, θα αποφύγουν να διορθώσουν μήπως και δεν τα καταφέρουν, θα κρύψουν το τετράδιο και το τεστ μήπως και αντιμετωπίσουν την επικριτική στάση των γονιών.

Σε αυτή την αντίδραση συχνά συμβάλλουν και οι ίδιοι οι γονείς γιατί δεν θέλουν να βλέπουν και να ακούν τίποτε αρνητικό για τα παιδιά τους. Μπορεί για παράδειγμα να φτάσει το τετράδιο της ορθογραφίας στο σπίτι και η πρώτη αντίδραση αν δεν τα δουν όλα σωστά, να είναι αρκετά επικριτική και αποθαρρυντική για το παιδί. Ή μπορεί να τους ζητήσουν να πουν το μάθημα και αν παραλείψουν κάτι, να δείξουν απογοήτευση ακόμα και θυμό.

Το θέμα όμως είναι πως όλες αυτές οι αντιδράσεις είναι μη αποτελεσματικές για κάποιον που θέλει να βελτιωθεί – και πιστέψτε με, κανένα παιδί δεν θέλει να μένει στάσιμο, τα παιδιά από τη φύση τους αναζητούν την πρόοδο μιας και από τη πρώτη στιγμή που έρχονται στον κόσμο είναι μαθητές της ίδιας της ζωής!

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να θυμούνται οι γονείς, είναι πως τα αρνητικά σχόλια το μόνο που προσφέρουν είναι να μειώνουν την αυτοεκτίμηση του παιδιού και να το κάνουν να αισθάνεται άσχημα με τον εαυτό του. Η στάση και τα λόγια των γονιών επομένως πρέπει να αποπνέουν θετικότητα για να κερδίσουν τα παιδιά από την παρέμβασή τους και να μάθουν απ’ αυτήν.

Στόχος των γονιών στο επικείμενο λάθος θα πρέπει να είναι να καθησυχάσουν το παιδί λέγοντάς του πως ακόμα κι αν δεν τα καταφέρουν σε κάτι τόσο καλά, είναι απόλυτα φυσιολογικό και αυτό που μετράει για αυτούς είναι η προσπάθεια, η ενασχόληση και η συμμετοχή.

Οι γονείς θα πρέπει να θυμούνται ακόμα, πως η παρέμβασή τους θα πρέπει να διορθώνει το λάθος και όχι το ποιο είναι το παιδί. Εκφράσεις όπως αδιάβαστος, κακός μαθητής, αδιάφορος, αποτρέπουν την ενασχόληση των μαθητών με το γνωστικό αντικείμενο. Το παιδί πρέπει να καταλαβαίνει πως έχει τη συνεχή αποδοχή μας, αλλά ταυτόχρονα να κατανοεί πως υπάρχει τρόπος να βελτιωθεί την επόμενη φορά.

Επίσης σημαντικό είναι να εστιάσουν την προσοχή τους στον τρόπο που δούλεψε το παιδί και να συζητήσουν εναλλακτικές μεθόδους αν δουν πως κάτι δεν απέδωσε όπως θα έπρεπε, ακόμα κι αν πήρε μια αρνητική αξιολόγηση ή χαμηλό βαθμό.

Όταν οι γονείς παρατηρήσουν ένα λάθος και θέλουν να βοηθήσουν το παιδί να το ξαναδεί για να το διορθώσει, πρέπει να είναι συγκεκριμένοι. Αν για παράδειγμα υπάρχουν λάθη στην ορθογραφία στις καταλήξεις των ρημάτων, θα πρέπει να εστιάσουν στην κατανόηση των κανόνων κι όχι να πουν απλά έχεις τέσσερις λέξεις λάθος, είσαι αδιάβαστος. Αν δεν δώσουν μια ολοκληρωμένη απάντηση στο μάθημα της Ιστορίας, θα πρέπει να εστιάσουν στη συγκεκριμένη πληροφορία ανατρέχοντας στο βιβλίο, κι όχι να πουν απλά πες το μάθημα απ’ την αρχή.

Από έρευνες αποδεικνύεται πως η σχολική επιτυχία εξαρτάται πρώτα από το πώς οι μαθητές χειρίζονται τα λάθη τους και όχι από το πόσο έξυπνοι είναι. Στόχος επομένως τόσο των γονιών όσο και των εκπαιδευτικών θα πρέπει να είναι να αλλάξουν τον τρόπο που νιώθουν τα παιδιά για αυτά εξασφαλίζοντας πρωτίστως τον υγιή συναισθηματικό τους κόσμο!
ΠΗΓΗ: parentshelp.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Ακούστε την Φωνή των Παιδιών σας

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

H επικοινωνία μεταξύ γονέων και παιδιών, σε κάθε γενιά όπως παρατηρείται, αποτελεί τις περισσότερες φορές ένα συνεχόμενο πεδίο σύγκρουσης μέσω της διαφορετικότητας του κάθε ατόμου.  Ακόμα κι αν θεωρείτε τον εαυτό σας, έναν γονέα πρότυπο που δείχνει να έχει πλήρη κατανόηση, στοργή και αρκετή υπομονή  δεν φαίνεται να είναι αρκετό, όσο πρόθυμοι και αν είστε.

Στα μάτια των παιδιών υπάρχει ένας άλλος κόσμος, όπου βλέπει τα πράγματα από την δική του οπτική γωνία, ενδεχομένως όχι η σωστή ή η ενδεδειγμένη σύμφωνα με τα καθιερωμένα πρότυπα της ατομικής και κοινωνικής συμπεριφοράς. Όμως αυτό έχει να κάνει καθαρά με το επίπεδο ωριμότητας, αντίληψης και ενσυνείδησης  του κάθε παιδιού ανάλογα με τα βιώματα του.

Τις περισσότερες φορές οι γονείς χρησιμοποιούν τυποποιημένες και επαναλαμβανόμενες εκφράσεις που δεν ικανοποιούν τα θέλω των παιδιών όπως:  «Σου έχω πει από πριν ότι δεν μπορείς να το κάνεις αυτό , αυτό δεν είναι σωστό ή δεν με ακούς τόση ώρα , ή απαγορεύεται αυτό..κτλ». 

Από την άλλη πλευρά τα παιδιά αισθάνονται την δεδομένη στιγμή που τους συμβαίνει κάτι, ότι αντιμετωπίζονται με έντονη κριτική διάθεση, καταπίεση ή και εκφοβισμό από τους γονείς τους. Σε κάθε περίπτωση γνωρίζετε εκ των προτέρων τις πιθανές απαντήσεις που θα λάβετε όταν ένα παιδί δεν συμφωνεί μαζί σας. Απαντήσεις γνωστές όπως: «δεν υπάρχει νόημα να μιλάμε ή αφού δεν με καταλαβαίνεις..» και αυτό οδηγεί την σχέση γονέων και παιδιών σε ένα συναισθηματικό τέλμα, εκφρασμένο μέσα από συναισθήματα άρνησης, απογοήτευσης, θυμού, οργής και μερικές φορές όταν δεν υπάρχει καλή πρόθεση και από τις δυο πλευρές για την επίλυση ενός προβλήματος ή μιας διαφορετικής γνώμης που μπορεί να έχουν, τότε δημιουργείται ένα πραγματικό αδιέξοδο.

Αυτή η χρόνια αδυναμία της επικοινωνίας με τα παιδιά μας, δείχνει να χειροτερεύει από γενιά σε γενιά, καθώς τα παιδιά σήμερα έχουν την δική τους ταυτότητα, επιβάλλονται πολύ περισσότερο απ’ ότι σε παλαιότερες εποχές λόγω των εξωτερικών ερεθισμάτων που δέχονται και πολλών άλλων παραγόντων που συνθέτουν την σύγχρονη κοινωνική δομή μας.

Μέσα στα ευρύτερα κοινωνικά πλαίσια της εποχής μας, οι σχέσεις των ανθρώπων γίνονται όλο και πιο δύσκολες και  πιο απόμακρες. Δεχόμαστε καθημερινά εξωτερικά μηνύματα μέσα από το περιβάλλον το οποίο ζούμε, τα οποία στην κυριολεξία μας βομβαρδίζουν, άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά. Και αυτό δείχνει φανερά την πραγματική έλλειψη επεξεργασίας τους και την μόνιμη αδυναμία των ανθρώπων να εκφρασθούν, να προσαρμοσθούν και να επικοινωνήσουν.

Τα ουσιαστικά πρότυπα που καθορίζουν και διαμορφώνουν την ζωή ενός ανθρώπου, δείχνουν πλέον να έχουν χαθεί, από τις σημερινές δομές και αυτό επηρεάζει σίγουρα και την σύνθεση και την μορφή της κάθε οικογένειας δημιουργώντας προβλήματα με σχεδόν μόνιμες συμπεριφορές κυρίως αντιπαράθεσης ή διαφορετικότητας προβάλλοντας ο κάθε ένας το δικό του Εγώ.

Οι γονείς στην προσπάθεια τους να επικοινωνήσουν εποικοδομητικά με τα παιδιά τους, αισθάνονται συχνά ανεπαρκείς, με ένα αίσθημα κενού που προκύπτει από την άρνηση νιώθοντας ότι, βαδίζουν σε ένα ατέρμονο δρόμο και παρ’ όλο που προσπαθούν να διατηρήσουν τις καλές προθέσεις,  οι ισορροπίες δείχνουν οριακές και κλονίζονται κάθε φορά που δεν συμφωνούν με τα θέλω ενός παιδιού. Η μετρίαση έντονων συναισθημάτων και από τις δυο πλευρές αντιμετωπίζεται με μια καλή αίσθηση του χιούμορ, ότι τίποτε δεν είναι τραγικό άρα επιλύσιμο.

Ο χρυσός κανόνας είναι η σταθερότητα στις απόψεις σας, που θα δημιουργήσει τα σωστά και κατάλληλα πλαίσια προς αποφυγή παρεξηγήσεων και σίγουρα ένα πνεύμα συγκαταβατικότητας που θα δημιουργήσει τις κατάλληλες προϋποθέσεις για μια αρμονική συνύπαρξη γονέων και παιδιών.

Ελέγξτε τις δικές σας απαντήσεις

Τα παιδιά όταν έρχονται σε αντιπαράθεση με τους γονείς τους, δεν έχουν ως πρωταρχικό στόχο την σύγκρουση και την απογοήτευση απέναντι στους γονείς τους. Στην πραγματικότητα προσπαθούν υποσυνείδητα να εκπληρώσουν κάθε γονική προσδοκία, με μοναδικό σκοπό να αγαπηθούν, όσο τίποτε άλλο και να δώσουν το αίσθημα της ικανοποίησης στους ανθρώπους που τους έφεραν στον κόσμο. Κανένα παιδί δεν είναι κακό, αν εμείς οι μεγάλοι δεν το ενοχοποιήσουμε.

Οι συζητήσεις με το παιδί σας, θα πρέπει να είναι διαρκώς γόνιμες και δημιουργικές, τονίζοντας τα υπέρ και τα κατά κάθε κατάστασης που προκύπτει και δημιουργεί ένα συγκεκριμένο πρόβλημα. Μόνο τότε θα συμβάλλουν αποτελεσματικά και θα δώσουν την ευκαιρία να αναπτυχθούν συναισθήματα εκτίμησης και αλληλοσεβασμού.

Η ανάπτυξη των δεξιοτήτων κάθε παιδιού ανάλογα με τον χαρακτήρα του, είναι πολύ σημαντικές για την μετέπειτα εξέλιξη του. Ενθαρρύνετε τα παιδιά σας και δώστε τους φτερά να πετάξουν με τα πολύτιμα εφόδια που θα τους προσφέρετε.

Το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να θυμάστε είναι ότι όταν λέτε κάτι στο παιδί σας, αναφέρεστε στο ίδιο άτομο εκείνη την δεδομένη στιγμή. Το να έχει κανείς επίγνωση και ορθή αντίληψη είναι πολύ σημαντικό στα μηνύματα που θέλετε να περάσετε στο ίδιο σας το παιδί.  Τα επιχειρήματα σας πρέπει να είναι σαφή και να έχουν ακρίβεια, έτσι ώστε να αποφύγετε κάθε σκόπελο που θα εμφανιστεί με την μορφή εναντίωσης βασιζόμενοι σε ρεαλιστικά πρότυπα και κοινά αποδεκτές συμπεριφορές.

Ακούστε τα Παιδιά σας

Ακούστε τα παιδιά σας πάντα με ανοιχτό μυαλό. Ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να ξεκινήσει ένας παραγωγικός διάλογος, είναι να ακούσετε προσεκτικά τι έχει να σας πει το άλλο πρόσωπο που στέκεται απέναντι σας και δη μια παιδική ψυχή, που σε κοιτάζει πάντα στα μάτια, εξετάζοντας σε προσεκτικά, μέχρι να δει πόσος αληθινός είναι αυτός που έχει απέναντι του και διεκδικεί να διαδραματίσει έναν ενεργό ρόλο στη ζωή του.

Θεωρώ ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη δοκιμασία από αυτή, όλοι οι γονείς αισθάνονται κατά βάσει ανασφάλεια σε περίπτωση που αποτύχουν να εκφρασθούν με το σωστό τρόπο. Ποιος όμως είναι ο σωστός τρόπος; Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές στην επικοινωνία με τα παιδιά μας.

Κάθε φορά χρειάζεται πραγματική παρότρυνση και ενθάρρυνση για να βγάλετε τα εσώψυχα έξω μιας παιδικής ψυχής και πόσο μάλλον τα δικά σας. Σίγουρα δεν είναι μια εύκολη υπόθεση για κάθε πλευρά. Κάθε παιδί που μεγαλώνει, αντιλαμβάνεται διαφορετικά τον ρόλο του του και την υπόσταση του, στον χώρο τον οποίο ζει.

Το πρώτο βήμα είναι η υπομονή του γονέα απέναντι στο παιδί του. Όσο ένα παιδί αγωνίζεται να αρθρώσει το συναίσθημα του ή την οποία διαφορετικότητα του απέναντι σε εσάς, χρειάζεται χρόνο που θα του επιτρέψει να εξερευνήσει το πρόβλημα του και να ανακαλύψει πιθανά λάθη του.

Κάθε παιδί έχει την ανάγκη να κάνει και λάθος για να μπορέσει να αντιληφθεί αν έπραξε σωστά ή όχι. Η αποστολή των γονέων είναι να είναι κοντά στα παιδιά τους και να τα στηρίζουν σε κάθε τους βήμα, τονώνοντας την αυτοπεποίθηση τους και δίνοντάς τους το δικαίωμα της άποψης είτε εσφαλμένης είτε όχι, δεν έχει σημασία, σημασία έχει η πρωτοβουλία που θα δώσει εκείνη την ώθηση για να αναπτυχθεί σωστά ένας δυνατός χαρακτήρας.

Ασφαλώς, όλοι μαθαίνουμε από τα λάθη μας πόσο μάλλον τα ίδια μας τα παιδιά που βλέπουν καθημερινά δυσκολίες στη ζωή των μεγάλων. Σε ένα παιδικό μυαλό φανταστείτε πόσο πελώριο μπορεί να μοιάζει, το κάθε τι που τους χαλά την αίσθηση της ψυχικής ισορροπίας και ηρεμίας τους. 

Εάν πραγματικά μπορούσαμε να καταλάβουμε  πως αισθάνεται ένα παιδί εκείνη την ώρα που παρακολουθεί μια οξεία αντιπαράθεση ή που δέχεται κριτική, τότε πραγματικά θα μπορούσαμε να διακρίνουμε την δική του επανάσταση, απέναντι σε κάθε τι ψεύτικο που υπάρχει γύρω του. Αυτός είναι ένας πραγματικός κίνδυνος που οδηγεί στην αποξένωση.

Τα αθώα μάτια ενός παιδιού δεν συγχωρούν εύκολα. Αυτή είναι μια αδιαμφισβήτητή πραγματικότητα. Γίνονται ακόμη αυστηρότεροι κριτές όταν οι ίδιοι ενηλικιωθούν, ανάλογα με τα βιώματα που έχει αποκτήσει το κάθε ένα από αυτά. Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή.

Ο καλύτερος τρόπος για να ακούσετε και να αντιμετωπίσετε πραγματικά το παιδί σας περιλαμβάνει τα ακόλουθα βήματα:

  • Δώστε στο παιδί σας την αμέριστη και πλήρη προσοχή που μπορεί να έχει. Θα καταλάβει σίγουρα αν είστε ειλικρινείς μαζί του, απλά κοιτάζοντας σας.
  • Ακούστε το προσεκτικά. Αναγνωρίστε κάθε ελαφρυντικό, δεδομένου της απειρίας και του νεαρού της ηλικίας του. 
  • Θα πρέπει να λαμβάνονται υπ’ όψιν κάθε φορά, όλα τα δεδομένά και να εξετάζονται με μια σχετική αντικειμενικότητα. Μπορείτε να το κάνετε σχηματικά κουνώντας το κεφάλι σας και διατηρώντας μονιμά την οπτική επαφή σας.
  • Μην επιχειρήσετε άμεσα να δώσετε μια συμβουλή ή μια προτεινόμενη λύση γιατί έτσι θα πάρετε το πρόβλημα του παιδιού μακριά από τις σκέψεις του και τα συναισθήματα του και δεν θα μπορέσει να το αντιμετωπίσει ουσιαστικά.
  • Δώστε του όλα τα περιθώρια προκειμένου να το κατανοήσει. 
  • Βοηθήστε το να εκφράσει το βαθύτερο συναίσθημα του.
  • Αναγνωρίστε του κάθε πρωτοβουλία, που θα τον κάνει να αισθανθεί αποδεκτός.

Πολλοί γονείς γίνονται υπερπροστατευτικοί στην έκθεση ενός πιθανού κινδύνου. Πιστέψτε με, όποια προστατευτική διάθεση και να έχετε εκείνη την ώρα που διατρέχει τον κίνδυνο ένα παιδί,  η ισορροπία του θα διαταραχθεί περισσότερο με τον πανικό που μπορεί να του προκαλέσετε,  κάνοντας τα πράγματα τελικά χειρότερα απ’ ότι καλύτερα.

Περιμένοντας τον κατάλληλο χρόνο

Τίποτε δεν είναι πιο καθησυχαστικό για ένα παιδί, όταν ξέρει ότι ενδιαφέρεστε και νοιάζεστε για αυτό. Προσπαθήσετε να του δείξετε ότι το κατανοείτε και ότι δεν λειτουργείται βιαστικά βγάζοντας πρόωρα συμπεράσματα που θα οδηγήσουν σε πιθανό θυμό ή εκνευρισμό.

Δείξτε του με κάθε τρόπο και με κάθε λέξη το συναίσθημα σας  λέγοντας του: «Δεν υπάρχει κανένας άλλος σαν και εσένα και σε αγαπώ πάρα πολύ».
Πιστέψτε με είναι αρκετό, για να το διαβεβαιώσετε για τα αισθήματα σας, δίνοντας του μια ζεστή αγκαλιά.
Ακούστε τα παιδιά σας, με την δέουσα προσοχή που τους αρμόζει.
Κρίνετε τα πάντα με επιείκεια.
Κάντε τα να αισθανθούν ασφαλή με τις επιλογές τους.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη και πιο ανιδιοτελής αγάπη από την αγάπη των γονέων προς τα παιδιά. Τα παιδιά μας, είναι ότι πολυτιμότερο και ιερότερο μας έδωσε η ίδια η ζωή.  Είναι η συνέχεια μας. Κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και μοναδικό, για αυτό ακούστε τα πάντα με την φωνή της καρδιάς σας.

ΠΗΓΗ: www.e-psychology.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Γυναίκα

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Αφιερωμένο στις γυναίκες όλου του κόσμου, σήμερα 8 Μαρτίου ,παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας, που συνεχίζει να δίνει τον αγώνα της για την υποστήριξη της ισότητας και την αξιολόγηση της θέσης της στην κοινωνία.
Νίκος Δημητρίου

Γυναίκα, αν θες αντρίκεια να δουλέψεις

για τον ξεσκλαβωμό σου, δε σε φτάνει

να κάψεις, να σκορπίσεις, να ξοδέψεις

το χρυσάφι, τη σμύρνα, το λιβάνι

στο νέο βωμό. Μέσα σου πρώτα κάψε

το τριπλό ξόανο που τους δούλους κάνει,

Συνήθεια, Κέρδος, Πρόληψη. Και σκάψε,

και του παλιού καιρού τα παραμύθια,

κι ας ειν’ όμορφα, μια για πάντα θάψε.

Α! τα μεστά καμαρωτά σου στήθια

βραχνάς τα πνίγει, πνίχ’ τον, πολεμίστρα

για την Αγάπη και για την Αλήθεια.

Πάντα μαζί σου κ’ η Ομορφιά η μεθύστρα.

Κωστής Παλαμάς

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Πώς και μέχρι πότε μπορούν οι γονείς να βοηθούν το παιδί στη μελέτη;

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Καλωσήρθες Μάρτη, καλωσήρθες άνοιξη!!!

Να είστε πάντα καλά !!!

Νίκος Δημητρίου

Κατηγορίες: Γενικά | Γράψτε σχόλιο

Ένας πιο λειτουρικός τρόπος επικοινωνίας με το παιδί

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ένα παιδί μεγαλώνει νιώθοντας ασφάλεια με τους γονείς του όταν εκείνοι του μιλούν με τρυφερότητα. Πολλές φορές οι γονείς μπαίνουν στη διαδικασία να κατηγορούν ή να διατάζουν το παιδί τους, χωρίς συχνά να το αντιλαμβάνονται και κυρίως χωρίς να συνειδητοποιούν οι ίδιοι τα αρνητικά συναισθήματα που προκαλούνται με αυτόν τον τρόπο στο παιδί, όπως άγχος, φόβο ή ενοχές.

Τέτοιου είδους συμπεριφορές μπορεί να μην είναι λειτουργικές για την ψυχική υγεία του παιδιού, ωστόσο δεν ευθύνονται και οι ίδιοι οι γονείς καθώς βγαίνουν αυτόματα. Ο κάθε άνθρωπος έχει μάθει μέσα απο το περιβάλλον και τα βιώματα του, κυρίως από την παιδική του ηλικία, να επικοινωνεί με συγκεκριμένους τρόπους με τους άλλους. 

Οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι όταν διατάζουμε ή κατηγορούμε το παιδί δε βοηθάμε την επικοινωνία μας μαζί του, άλλα ούτε και το αίσθημα ασφάλειας που θέλουμε να λαμβάνει εκείνο από εμάς. Συγκεκριμένα, όταν του δίνουμε διαταγές όπως για παράδειγμα »Διάβασε!» ή »Άλλαξε τα ρούχα σου!» χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε σε συνειδητό επίπεδο, αγχώνουμε το παιδί, το οποίο προσπαθεί να μας ικανοποιήσει. Το αποτέλεσμα είναι, όταν εκείνο δεν εκτελεί τις διαταγές μας να αισθάνεται ότι είναι ανίκανο να μας ικανοποιήσει.

Όμως, αν προβληματιστούμε περισσότερο, θα κατανοήσουμε πως οι διαταγές δεν χρειάζονται, καθώς το παιδί γνωρίζει καλά τι πρέπει να κάνει.  Γνωρίζει ότι πρέπει να διαβάσει ή να μαζέψει τα παιχνίδια του. Το ίδιο μπορεί να αισθάνεται και στις περιπτώσεις όπου το κατηγορούμε. Όταν για παράδειγμα  του λέμε »είσαι τεμπέλης και δεν διαβάζεις», ή »είδες ο Γιωργάκης που έγραψε καλύτερα από σένα στο διαγώνισμα»; αυτομάτως το παιδί νιώθει ενοχές και άγχος. Είναι σημαντικό, βέβαια, να τονιστεί ότι ενώ η πρόθεση του γονέα ειναι θετική σε αυτές τις περιπτώσεις μιας και θεωρούμε αυτονόητο πως έχει έγνοια για το παιδί του και επιδιώκει το καλύτερο γι΄αυτό. Ωστόσο ο τρόπος δεν βοηθά την επικοινωνία μαζί του με αποτέλεσμα το παιδί να εκπαιδεύεται σε συμπεριφορές που θα εγκαταστήσει αργότερα και εκείνο στη ζωή του.

Ένα σημαντικό στοιχείο που βοηθάει στην εκπαίδευση του παιδιού είναι οι γονείς να έχουν ορίσει σαφή όρια. Να τονίσουμε όμως πως τα όρια δεν τα βαζουμε στο παιδί αλλά σε εμάς. Πιο συγκεκριμένα, δε λέω στο παιδί μου »κλείσε τον υπολογιστή», αλλά όταν για παράδειγμα το έχουμε ενημερώσει για την ώρα που πρέπει να τον κλείσει και εκείνο δεν τηρεί τον κανόνα, πηγαίνουμε και κλείνουμε εμείς τον υπολογιστή. Αυτό γίνεται όμως με απόλυτη τρυφερότητα και όχι με παρατηρήσεις, ώστε το παιδί να μπορέσει να λάβει το μήνυμα, να το κατανοήσει και να εκπαιδευτεί. Έτσι του λέμε για παράδειγμα, »αν δεν είναι κλειστός ο υπολογιστής σε 5 λεπτά, τότε θα έρθω εγώ να τον κλείσω”. Ακόμη κι αν το παιδί δεν κρατήσει τα επιθυμητά όρια, εμείς θα το εκπαιδεύσουμε σε αυτό, με τη συμπεριφορά μας!

Και αν εκείνο συνεχίζει να φωνάζει και να γκρινιάζει του δίνουμε δίκιο! Είναι τόσο φυσικό το παιδί να επιδιώκει να συνεχίσει μια συμπεριφορά που του δίνει χαρά και ευχαρίστηση!

Δεν αθετούμε όμως σε καμια περίπτωση και τα όρια που εμείς έχουμε ορίσει. Έτσι, όταν εκείνο συνεχίζει και γκρινιάζει εμείς μπορούμε να του πούμε:
»έχεις δίκιο να φωνάζεις μάτια μου. Και γω τα ίδιο θα έκανα στη θέση σου».

Με αυτόν τον τρόπο το παιδί νιώθει οτι δεν κατηγορείται, δεν αυτο-ενοχοποιείται για τα συναισθήματα του, μαθαίνει σιγά-σιγά πως δεν αποκομίζει κάποιο όφελος από την γκρίνια του και νιώθει ασφάλεια και αποδοχή από τους γονείς του. 

Με διαφορετικά λόγια,  θέτοντας ο ίδιος ο γονιός όρια και τηρώντας τα με τρυφερό τρόπο βοηθάει στην καλύτερη εκπαίδευση και στην εξασφάλιση ενός περιβάλλοντος ασφάλειας και ψυχικής ηρεμίας για το παιδί.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη να εκπαιδευτούν από τους γονείς τους με ενθάρρυνση. Φράσεις όπως »Μπράβο, υπέροχο αυτό που έκανες» ενδυναμώνουν την αυτοπεποίθηση του παιδιού. Επίσης, όταν ο γονιός αναφέρει πόσο περήφανος είναι για εκείνο, βελτιώνει την αυτοεικόνα του παιδιού και έτσι αισθάνεται ότι οι γονείς του, που είναι οι πιο σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή του, το αποδέχονται, αρκεί βέβαια να είμαστε και ειλικρινείς! ώστε να μην δίνουμε διπλά μηνύματα!

Πολλές φορές όμως ο τρόπος που έχουμε μάθει να επικοινωνούμε, προκύπτει αυτόματα από τα δικά μας βιώματα ή από δικές μας καθημερινές εντάσεις και προβλήματα, με συνέπεια να απευθυνόμαστε στο παιδί με φωνές ή κατηγόριες. Η ενοχή για τους γονείς, δεν είναι καλός σύμβουλος σε αυτές τις περιπτώσεις. Πάντοτε υπάρχει χώρος για διορθωτικές συμπεριφορές! 

Όταν το παιδί μας μιλάει άσχημα ή γίνεται επιθετικό με λόγια ή με άσχημες χειρονομίες ο γονιός δεν πρέπει να απαντάει σε αυτά που λέει το παιδί. Αντιδρώντας στις άσχημες συμπεριφορές του παιδιού είναι σα να μπαίνουμε σε μία διαδικασία να συγκρουστούμε μαζί του. Αρκετές φορές οι γονείς απορούν πως γίνεται ενώ οι ίδιοι για παράδειγμα, ποτέ δεν έκαναν άσχημες χειρονομίες, το παιδί να κάνει όταν θυμώνει. Είναι αλήθεια, πως οι γονείς είναι τα κύρια πρότυπα των παιδιών, όμως τα παιδιά έχουν επιρροές και απο αλλού, όπως για παράδειγμα από το διαδίκτυο ή τους συμμαθητές τους. Τα παιδιά κάποιες φορές έχουν την αναγκη να υιθετήσουν μια μη-επιθυμητή συμπεριφορά για να εναντιωθούν στους γονείς τους. Αυτό συμβαίνει καθώς, εκτός από την ανάγκη τους να είναι αποδεκτά, έχουν και μια εσώτερη ανάγκη που αφορά τη διαφοροποίηση τους από τους γονείς και την εξέλιξη τους. Σε τέτοιες αρνητικές συμπεριφορές, όταν δίνουμε βαρύτητα και προσοχή, το παιδί αντιλαμβάνεται το όφελος της συμπεριφοράς του και επαναλαμβάνει την συμπεριφορά. Είναι βοηθητικό, να μην απαντούμε σε τέτοιες περιπτώσεις και να αποφεύγουμε να μπούμε σε διαμάχη μαζί του. 

Συνοψίζοντας λοιπόν, τα παιδιά έχουν ανάγκη από ένα είδος επικοινωνίας που θα διασφαλίζει το αίσθημα της ασφάλειας και της αποδοχής μέσα από την ενθάρρυνση και την απόλυτη τρυφερότητα

ΠΗΓΗ: https://www.e-psychology.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

“Μην μιλάς. Μην διακόπτεις τους μεγάλους. Οι μεγάλοι είναι σημαντικοί.”

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Μην μιλάς. Μην διακόπτεις τους μεγάλους. Οι μεγάλοι είναι σημαντικοί. Μην παίρνεις πράγματα από το ράφι δίχως να ρωτάς. Η φασαρία τέρμα. Μην αφήνεις τα παιχνίδια εδώ. Μην βαριέσαι. Μην τρως με τα χέρια.

Μην διαλύεις το παιδί σου. Άκου. Έχει τα αυτιά του ανοιχτά για εσένα. Μιλάει. Διακόπτει γιατί η ζωή του έχει διαρκέσει μόλις μερικά χρόνια – αυτά τα δύο λεπτά που θα πρέπει να περιμένει είναι αναλογικά τεράστια, χαοτικά. Το σημαντικό που μόλις έγινε θα είναι παλιό σε λίγο. Πρέπει να σου το πει τώρα. Τώρα. Τώρα συμβαίνει. Είναι μάρτυρας. Θέλει να είσαι κι εσύ. Διακόπτει, γιατί ποιος δεν θα διέκοπτε αν του συνέβαινε το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο, και έπρεπε όλοι να το δουν. Η ζωή του έχει διαρκέσει μόλις μερικά χρόνια, και όλα όσα συμβαίνουν είναι συνεχώς τα πιο σημαντικά πράγματα στον κόσμο.

Δες. Έχε τα μάτια ανοιχτά. Αυτό που πήρε από το ράφι είναι μαγικό. Δεν το έχει ξαναδεί. Για εσένα είναι μακαρόνια. Για εκείνον είναι κλαδάκια δέντρων, μαλλιά παιδιού, αεροπλάνα. Θέλει κάτι να σου πει – άσε τη λίστα με τα ψώνια και μέτρα αυτά: ανακαλύπτει. Βιώνει. Το κουτί με το αλεύρι το έχεις δει χίλιες φορές. Αυτός το βλέπει μόλις τώρα, πρώτη φορά, και είναι τεράστιο και καινούργιο. Κοίτα καλά. Δες το παιδί σου να βλέπει τον κόσμο παρθενικά, γιατί κάποτε θα ξέρει πιο πολλά από εσένα, και οι φορές που τα μάτια του θα λάμπουν από έκπληξη θα είναι σπάνιες και μικρές.

Σου τραβάει τώρα το χέρι γιατί έχει να πάει παντού. Ακολούθα. Κι αν δεν μπορείς, μίλα για όσα δε μπορείτε να δείτε ακόμα και δώσε χρώμα και πάθος σε κάθε περιγραφή. Κι αν δεν κάνει να πάτε, μιλήστε για τους κινδύνους μέχρι να μην υπάρχει καμιά απορία. Κι αν δεν θέλεις να πάτε, δώσε στο παιδί σου φτερά και ίσως μια μέρα πάει μόνο του.

“Να μιλάς. Κάνε φασαρία. Έχεις φωνή και μάθε μέχρι που μπορεί να φτάσει. Έχεις φωνή και μάθε όταν πονάς να κλαις. Ποτέ μην μάθεις να δείχνεις χαρούμενος αν δε έχεις μάθει πρώτα να είσαι. Αγάπα τα αισθήματά σου. Όλα τους. Όλα για εμάς είναι. Έχεις φωνή και γελάω δυνατά γιατί το γέλιο είναι μεταδοτικό. Εξουθένωσε τη φωνούλα σου ώσπου να ξεσπάσει όλα τα νέα αισθήματα, ώστε να μη χρειαστεί ποτέ να ζήσεις με αυτά κλειδωμένα μέσα σου. Οι θυμωμένοι άνθρωποι φωνάζουν γιατί δεν φώναξαν ποτέ. Είναι γαλήνιος όποιος ήταν αρκετά τυχερός να φωνάξει όταν έπρεπε. Ρίξε κάτω τα μαξιλάρια και κάνε το δωμάτιο όπως θες γιατί είναι δικό σου. Μάθε πως δεν είναι ντροπή να βαριέσαι. Φάε όπως θες. Παίξε όπως θες. Βάλε όρια στον εαυτό σου και όταν δεν τα καταφέρεις θα είμαι εδώ να το δούμε μαζί, με εμένα δίπλα σου και ποτέ μπροστά σου.”

…Μερικές στατιστικές: Η αυτοκτονία είναι η δεύτερη πιο συνηθισμένη αιτία θανάτου σε εφήβους από δεκατεσσάρων έως δεκαοχτώ ετών. Στην Ευρώπη, τρεις στις δέκα γυναίκες που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση, την υπέστησαν πριν κλείσουν τα δεκάξι έτη. Το 80% των γκέι ανθρώπων, γνώριζαν τη σεξουαλική τους κλίση πριν κλείσουν τα 12 έτη. Ο κίνδυνος να αυτοκτονήσει ένας έφηβος που ανήκει στο LGBT+ φάσμα, είναι τέσσερεις φορές υψηλότερος από το συνηθισμένο. Και τέλος, η πλειοψηφία των ψυχικών δυσκολιών και διαταραχών, όπως η κατάθλιψη, έχουν διπλάσιες πιθανότητες να κατευναστούν και να αντιμετωπιστούν σωστά αν προσφερθεί βοήθεια από την αρχή.

Γιατί αυτά τα ποσοστά είναι σημαντικά: Διότι εκπαιδευτήκαμε από παιδιά να μη μιλάμε. Να μη διακόπτουμε – να μη διακόπτουμε τους ανθρώπους που μιλούν, την πορεία των πραγμάτων, τους ρυθμούς των γύρω μας. Γιατί εκπαιδευτήκαμε να μη φωνάζουμε όταν το μόνο που θέλαμε ήταν να να βγάλουμε από μέσα μας τον ενθουσιασμό ή τη λύπη μας. Μάθαμε πως δεν πειράζει. “Δεν ήταν τίποτα, μην κλαις.” Μάθαμε το αντάλλαγμα. “Δεν πειράζει, θα σου πάρω παιχνίδι.” Κι έτσι πήραμε στον εαυτό μας ένα παιχνίδι, μας κάναμε δώρο μια βόλτα ή έναν αντιπερισπασμό και ξεχάσαμε ότι πονάμε. Ήρθε η εφηβεία και ο κρίκος που είχε σπάσει από τα πρώτα κιόλας παιδικά μας χρόνια, αυτός της επικοινωνίας, ήρθε κι έδεσε με όλα αυτά που δεν μπορούμε να κάνουμε γιατί θα μας μαλώσουν. Με όλα τα μέρη που δεν μπορούμε να φτάσουμε γιατί κάποια δύναμη μας κρατάει σφιχτά το χέρι ακόμα.

Μάθαμε πως αν βαριόμαστε έχουμε αποτύχει, και δε σταματάμε ποτέ να κινούμαστε και να μιλάμε, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να μη βαρεθούμε, να μην αντιμετωπίσουμε τη σιωπή μας, να μην αντιμετωπίσουμε το μέσα μας, που ακόμα θέλει να δείξει με το δάχτυλο, να διακόψει, να μιλήσει, να φωνάξει, να τρέξει. Κι έρχονται τα σημαντικά και δεν πειράζουν. Και οι έφηβοι περνούν γολγοθάδες και οι ειδικοί λένε πως οι γονείς δεν πρέπει να δίνουν σημασία γιατί η εφηβεία φέρνει θλίψη και είναι φυσιολογικό. Και οι γονείς κοιτούν στα μάτια την οδύνη και τη ρωτάνε αν πήγε καλά στα μαθήματα, σαν να είναι όλα καλά.

Κι αν κάποιος γονιός υποψιαστεί τα χειρότερα, ουρλιάζει και μαλώνει και απαιτεί να μάθει τι πηγαίνει λάθος, και οι φωνές του γονιού καλύπτουν και πάλι τη μία φωνή που δεν ακούστηκε ποτέ. Και τίποτα δεν βγαίνει πουθενά. Και η κοινωνία μαθαίνει να κατηγορεί τον ψυχικά άρρωστο ως εγωιστή και αδύναμο, και να σχολιάζει το θύμα που δεν απέφυγε σωστά τον θύτη, και να χλευάζει τον ομοφυλόφιλο ως εκκεντρικό. Και σε όλα αυτά οι γονείς κάνουν ζάπινγκ και ενίοτε συμφωνούν. Κι επειδή κάποτε και οι ίδιοι δεν ακούστηκαν ποτέ, έμαθαν καλά να μην ακούν.

Ένα σωρό αυτοκτονίες θα είχαν αποφευχθεί με ένα ειλικρινές “σε αποδέχομαι, σε ακούω” που δεν ειπώθηκε ποτέ. Καμιά φορά πρέπει να το πούμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας. Μάθαμε πως η φωνή μας είναι βουβή. Αλλά δεν είναι.
Σε αποδέχομαι. Σε ακούω. Μίλα.

ΠΗΓΗ: http://thepsychologysecrets.blogspot.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Ο Ηρακλής, η Λερναία Ύδρα και τα μαθηματικά

Λογοτεχνία και μαθηματικαΜε όλο το σεβασμό και την εκτίμηση που τρέφουμε για την αρχαία Ελληνική Μυθολογία, προκειμένου να αναδείξουμε την μαθηματική διάσταση του μύθου, δοκιμάζουμε να παραποιήσουμε κάπως το μύθο, χωρίς να απομακρυνθούμε από την ιστορική και μυθολογική περιγραφή του περίφημου άθλου του Ηρακλή. Όπως μας πληροφορεί ο Ησίοδος, η Λερναία Ύδρα ζούσε στα έλη της Λέρνης που βρίσκεται νότια του σημερινού Άργους, και περιγράφεται σαν ένα φίδι, ένας δράκος, ένα τέρας γιγαντιαίο που είχε εννέα κεφαλές. Η μορφή της αποκρουστικής αυτής νεροφίδας ήταν φοβερή και τρομερή. Είχε ένα τεράστιο σώμα και οι εννέα φιδίσιες  κεφαλές της έβγαζαν φωτιές. Από τα ρουθούνια της ξεφυσούσε δηλητήριο, ικανό να σκοτώσει ακαριαία όποιον την πλησίαζε. Η Ύδρα έβγαινε από την σπηλιά της, λεηλατούσε τις γειτονικές περιοχές και αποδεκάτιζε κοπάδια και ανθρώπους. Ο Ηρακλής ανέλαβε την εντολή να σκοτώσει  τη Λερναία Ύδρα και να απαλλάξει τους κατοίκους της Λέρνης από το τέρας. Για τη δύσκολη αυτή αποστολή κάλεσε σαν βοηθό τον ανιψιό του Ιόλαο.

Ο Ηρακλής με τον Ιόλαο ξεκίνησαν με την άμαξα του Ηρακλή για τον τόπο που λημέριαζε η Ύδρα. Ο Ηρακλής σε όλη την διαδρομή σχεδίαζε πώς θα εξοντώσει τον δράκο του νερού με τις εννιά κεφαλές. Καθώς πλησίαζαν, φάνηκε το τέρας κουλουριασμένο να αναπαύεται κοντά στην πηγή Αμυμώνη κάτω από ένα πλάτανο. Μέχρι να φτάσουν στο λημέρι του, ο ήρωας είχε καταστρώσει σχέδιο εξόντωσής του. Αρχικά, για να αναγκάσει την Ύδρα να βγει και να παλέψει μαζί του, άρχισε να της ρίχνει πυρωμένα βέλη. Το τέχνασμα πέτυχε. Εξαγριωμένη η Ύδρα πετάχτηκε από τη φωλιά της και επιτέθηκε στον Ηρακλή. Αυτό περίμενε ο ήρωας. Την άρπαξε με δύναμη και την ακινητοποίησε. Αλλά αστραπιαία και εξίσου δυναμικά η Ύδρα τυλίχτηκε σφικτά γύρω από το πόδι του Ηρακλή. Ο ήρωας δεν έχασε καιρό. Σήκωσε αμέσως το ρόπαλό του και άρχισε να χτυπάει με δύναμη τις κεφαλές της, ενώ με ένα δρεπάνι έκοψε την πρώτη από τις  εννέα κεφαλές που τον πλησίασε.

Με τρόμο όμως διαπίστωσε πως ενώ της έκοβε μία κεφαλή, τρεις φύτρωναν στη θέση της. Συνέχισε να κόβει κεφαλές, τη δεύτερη, την τρίτη, την τέταρτη, και κάποια στιγμή, ενώ είχε κόψει τη δέκατη κεφαλή, μέτρησε τις κεφαλές που είχε το Τέρας, και φώναξε αγανακτισμένος: τιγίνεται με αυτό το τέρας; πρέπει να κόψω ακόμη 30 κεφαλές. Στράφηκε προς τον Ιόλαο και είπε: Εσύ Ιόλαε αγαπημένε μου ανιψιέ, που είσαι καλός στα μαθηματικά, εξήγησέ μου.
α) Μέτρησα σωστά τις κεφαλές που έχει αυτήν τη στιγμή η Ύδρα;
β) Πόσες κεφαλές έχει ο Δράκος τώρα και πόσες μετά από ακόμη 101 προσπάθειες;
γ) Αν συνεχίσω ακόμη την προσπάθεια, υπάρχει περίπτωση να κόψω όλες τις κεφαλές του τέρατος;
Ο Ιόλαος προσπάθησε να μετρήσει τις κεφαλές του Δράκου, αλλά αυτές ήταν σε συνεχή κίνηση και σε κάθε μέτρηση μπέρδευε το μέτρημα, και άρχιζε πάλι από την αρχή. Ηρέμησε για λίγο και έβαλε σε λειτουργία τη Μαθηματική του σκέψη. Στράφηκε στον Ηρακλή και άρχισε να του λέει « Αγαπητέ θείε, σχετικά με την πρώτη σου ερώτηση έχω να σου πω ότι η Ύδρα είχε πριν αρχίσεις την πάλη μαζί της 9 κεφαλές. Μόλις έκοψες μία κεφαλή έμειναν 8 αλλά έβγαλε άλλες 3, έτσι είχε πλέον 11 κεφαλές. Μόλις έκοψες μια κεφαλή για δεύτερη φορά έμειναν 10 και προστέθηκαν 3, η Ύδρα λοιπόν είχε μετά την δεύτερη προσπάθειά σου 13 κεφαλές και μετά όταν έκοψες για τρίτη φορά μια κεφαλή της, είχε συνολικά 15 κεφαλές». Βλέπουμε λοιπόν ότι οι κεφαλές που έχει το τέρας μετά από κάθε κόψιμο κεφαλής ξεκινώντας από τον αρχικό αριθμό  των 9 , γίνονται 11, 13, 15, 17,… Αυτήν τη σειρά των αριθμών τη λέμε στα Μαθηματικά αριθμητικό μοτίβο. Επίσης παρατηρούμε ότι οι όροι αυτού του μοτίβου είναι περιττοί (μονοί) αριθμοί και κάθε αριθμός απέχει από τον επόμενό του 2 μονάδες. Αυτό σημαίνει ότι και όλοι οι επόμενοι όροι του μοτίβου  θα είναι περιττοί αριθμοί, επομένως ο αριθμός θείε που είπες  τριάντα

(30) μας δείχνει ότι έκανες λάθος στο μέτρημα γιατί ο 30 είναι αριθμός άρτιος, ενώ οι κεφαλές του Δράκου είναι κάθε φορά περιττός αριθμός.

Τώρα για το δεύτερο σου ερώτημα, κάθισα και υπολόγισα ότι, μετά την κοπή της 1ης κεφαλής η Ύδρα είχε 11 κεφαλές, μετά την κοπή της 2ης κεφαλής το τέρας είχε 13 κεφαλές, έτσι λοιπόν κατέληξα στο συμπέρασμα ότι μπορούμε να υπολογίσουμε το πλήθος Ν των κεφαλών με τον  μαθηματικό  τύπο  Ν=9+2κ,  όπου  κ  είναι  ο  αριθμός  των  προσπαθειών  σου  να κόβεις

κεφαλές. Απαντώ τώρα στην ερώτησή σου. Η Ύδρα μετά από τις αρχικές 10 προσπάθειες έχει      N = 9 + 2 · 10 = 29 κεφαλές, και μετά από ακόμη 101 προσπάθειες, δηλαδή συνολικά 10+101=111, η Ύδρα θα έχει N = 9 + 2 · 111 = 231 κεφαλές.

Τέλος σχετικά με την τρίτη ερώτηση, ματαιοπονείς. Γιατί όσο συνεχίζεις να κόβεις κεφαλές, τόσο αυξάνεται ο αριθμός των κεφαλών του δράκου. Σου προτείνω λοιπόν να σκεφτείς άλλο τρόπο εξόντωσης της Λερναίας Ύδρας.

Ο Ηρακλής βρίσκοντας λογική τη σκέψη του Ιόλαου, μονολογούσε λέγοντας πόσο χρήσιμα είναι τα Μαθηματικά, ώστε χρησιμοποιώντας τα σαν εργαλεία να παίρνουμε στη ζωή μας τις σωστές αποφάσεις. Ζήτησε λοιπόν από τον Ιόλαο να πάει στο δάσος να ανάψει μια μεγάλη φωτιά και να κόψει δάδες. Να βυθίσει τις δάδες στις φλόγες, και κάθε φορά που ο ήρωας έκοβε ένα κεφάλι της Λερναίας Ύδρας, ο Ιόλαος αμέσως έπρεπε να καίει την πληγή με αναμμένη δάδα, ώστε να μην προλάβουν να φυτρώσουν άλλες κεφαλές. Αυτή τη φορά το σχέδιο είχε επιτυχία. Ενόσω ο Ηρακλής είχε αρχικά κόψει 10 κεφαλές χρειάστηκαν στη συνέχεια 29  προσπάθειες,  όπως φαίνεται στο παραπάνω σχήμα, (είναι σωστοί οι υπολογισμοί του Ιόλαου) για να καούν και να νεκρωθούν όλες οι κεφαλές του δράκου του νερού. Ο ήρωας είδε με ικανοποίηση τη Λερναία Ύδρα αποδυναμωμένη, να μη μπορεί πλέον να προβάλει αντίσταση. Μετά την σκληρή μάχη με την Ύδρα, οι δύο αγωνιστές γεμάτοι πληγές, πήγαν στους Δελφούς και ζήτησαν την βοήθεια του Απόλλωνα για να γίνουν καλά. Ο Απόλλωνας τους έστειλε ανατολικά, στην όχθη ενός ποταμού,  να αναζητήσουν το βοτάνι με το οποίο θα θεραπεύσουν τις πληγές τους. Έτσι και έκαναν, και ζήσαμε εμείς καλά και εσείς καλύτερα.

Κώστας Γ Σάλαρης-Μαθηματικός-Πληροφορικός

ΠΗΓΗ: http://telemath.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο