Ανθρω…ποιά;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

«Είμαστε καθώς τα τρένα της ερημιάς, που διασταυρώνονται μέσα στη χειμωνιάτικη νύχτα, διασταυρώνονται και σφυρίζουν και προσπερνιούνται. Ή καθώς τα καράβια στο απέραντο νερό του ωκεανού. Πορείες παράλληλες προς τα πάνω ή προς τα κάτω, με την ταχύτητα που επιβάλλει ο κανονισμός. Έτσι περιγράφει ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, την κατάσταση της αποξένωσης που βιώνει ο σύγχρονος άνθρωπος.

         «Κάτω από τα ρούχα μου, δεν χτυπά πια η παιδική μου καρδιά. Λησμόνησα την αγάπη που ’ναι μόνο αγάπη». Αυτή η πραγματικότητα που ολοένα και περισσότερο γίνεται πιο κοινή, μοιάζει να είναι η αντίπαλη μοίρα της κοινωνικής φύσης του ανθρώπου. Δέσμιος των υλικών αγαθών και της αλαζονικής τεχνοκρατίας, έχασε τη σχέση του με τον εαυτό του, τη φύση, τους άλλους. Οι ρυθμοί ζωής, στις πολύβουες πολιτείες, αντιστρατεύονται την «κοινωνία». Αξίες  απλές όπως η αγάπη, η συμπόνια, η αφοσίωση και η στοργή καταβροχθίζονται από τον απάνθρωπο ατομικισμό και τη θέση τους παίρνουν η έχθρα, η αντιπαλότητα, ο θυμός και ο φόβος. Οι σημερινές «κοινωνίες» -κοινωνίες γενικευμένης ηθικής αταξίας- βιώνονται ως απειλή. Για το λόγο αυτό ο άνθρωπος έγινε ηθικά εύκαμπτος και συνειδησιακά ελαστικός. Και ενώ σε παλιότερες εποχές οι κοινωνικοί δεσμοί απαιτούσαν θυσία της απόλαυσης του υποκειμένου προς χάρη του κοινωνικού καθήκοντος, στις μέρες μας το κοινωνικό καθήκον υποτάχθηκε στο ατομικό συμφέρον. Κυρίαρχη ιδεολογία έγινε η κατανάλωση. σταδιακά εξελίχθηκε σε αυτοσκοπό, αντικατέστησε τον συν-άνθρωπο με τα υλικά αγαθά. Αρκετά χρόνια πριν ο Σαιν-Εξυπερύ είχε προφητέψει το δράμα του ανθρώπου της εποχής μας: «Οι άνθρωποι δεν έχουν καιρό πια να γνωρίσουν τίποτε. Τ’ αγοράζουν όλα έτοιμα από τα μαγαζιά. Μα καθώς δεν υπάρχει μαγαζί που να πουλά φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους». Η ύλη πρόβαλε ως μοντέλο ζωής την «μοναχική αυτάρκεια». Μια ψευδαίσθηση υπεροχής, στην ουσία όμως σχέση αγοραία, εξάρτησης και υποδούλωσης. «Στο χωνευτήρι του μαζικού ηδονισμού και του καταναλωτισμού οι διαφορές χάνονται και όλοι οι άνθρωποι γίνονται πανομοιότυποι», αναφέρει ο Παζολίνι για να τονίσει την, λόγω αυτού, ισοπέδωση της μοναδικότητάς μας.

         Με την εξαφάνιση όμως του προσωπικού στοιχείου αποδυναμώνεται η αίσθηση της προσωπικής ευθύνης έναντι της κοινωνίας, χαλαρώνει η κοινωνική συνείδηση και το ατομικό συμφέρον προτάσσεται του κοινωνικού. «Δικαιολογείται» έτσι η αρρωστημένη χαρά, αυτή που παίρνει κάποιος κάνοντας το κακό και προκαλώντας πόνο. Ηθικοποιήθηκε κάθε άνομη και έκνομη πράξη, αφού όταν οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων είναι επιφανειακές, ρηχές και επίπλαστες «όλα επιτρέπονται».

         Προς την κατεύθυνση αυτή κινήθηκε και η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας, η οποία διαμόρφωσε νέες μορφές ατομικής συμπεριφοράς και κοινωνικών σχέσεων. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποξένωσαν τους ανθρώπους και τους έκαναν παθητικούς παρατηρητές και αποδέκτες κάθε γεγονότος. Τους εγκλώβισαν στην εικονολαγνία και επιδείνωσαν την κοινωνική αλλοτρίωση. Και παρά το γεγονός πως οι μηχανισμοί που κατευθύνουν την τεχνολογία γίνονται ολοένα και πιο αδιαφανείς και οι χρήσεις της ολοένα και πιο ανεξέλεγκτες, οι άνθρωποι κάνοντας υπέρβαση των ορίων τους, την εμπιστεύονται περισσότερο.

         Γινόμαστε με την συμπεριφορά μας αυτή σύνοικοι στην κοινωνία της μοναξιάς. Δέσμιοι μιας μοναχικότητας που δεν επιδιώξαμε ποτέ. Δεν επιτρέπουμε στο «άνθος της καρδιάς ν’ ανθίσει στα χείλη». Οι διαδικτυακές φιλίες υποκαθιστούν τις αληθινές. Η καθημερινή επαφή και επικοινωνία, η συναισθηματική και σωματική εγγύτητα, αντικαταστάθηκαν από ένα «touch» στην οθόνη του κινητού μας ή του tablet μας. Έχοντας όμως αποξενωθεί από τον συνάνθρωπο, αποξενωθήκαμε από τον εαυτό μας, αφού το «εγώ» το γνωρίζουμε καλύτερα μέσω του «συ».

         Η Τεχνολογία εισήγαγε και μια ανάλογη παιδεία, η οποία βασίζεται στην πληροφορία και όχι στη γνώση. Συνεπώς διαμόρφωσε μια νέα αντίληψη και ηθική που αντιμάχεται την αυθεντική ανθρώπινη φύση και επαφή.

         Η ρήξη των ανθρώπινων σχέσεων και η απουσία ανθρωπιάς, φαίνεται να φαντάζει ως προϋπόθεση προόδου. Όχι όμως και ως εγγύησή της. Είναι στο χέρι μας να επανατοποθετηθούμε στον αξιακό κώδικα, να αγαπήσουμε τον συν-άνθρωπο και να γίνουμε συμμέτοχοι στη διαμόρφωση μιας νέας ηθικής η οποία θα προσδώσει στη ζωή μας ουσιαστικό νόημα, αρνούμενοι το ρόλο του συνένοχου στους όρους που μεταλλάσσουν τον άνθρωπο σε μισάνθρωπο.

ΠΗΓΗ: www.filologikos-istotopos.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Γράμμα ενός παιδιού προς τους γονείς του.

paidi-508x317

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Αγαπητοί μου γονείς,

Είναι αλήθεια ότι από τις πιο μεγάλες δοκιμασίες στη ζωή των ανθρώπων είναι η ανατροφή των παιδιών τους.
Ερχόμαστε λοιπόν στην ζωή -εμείς τα παιδιά- χωρίς να υπάρχει κάποιος μηχανισμός που να σας έχει διδάξει, ως γονείς, το πώς να είσαστε πιο αποτελεσματικοί στο μεγάλωμα μας.

Παρ όλα αυτά, είναι αναμφισβήτητο γεγονός, ότι όλοι ρίχνουν ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης στους γονείς, όταν τα παιδιά δημιουργούν προβλήματα τα οποία έχουν  επιπτώσεις στην κοινωνία.

Θα μου πείτε ότι και εσείς υπήρξατε κάποτε παιδιά και ενδεχομένως να έχετε υποστεί τα ίδια. Έχω ακούσει όμως να  λένε ότι: Πολλές φορές, επειδή δεν μας άρεσε το πώς μας φέρονται οι γονείς μας, το ξεχνάμε-απωθούμε και το εκδηλώνουμε-προβάλλουμε αργότερα το ίδιο, στα παιδιά μας. Συχνά δηλαδή, συμβαίνει να υιοθετούνται μη αποτελεσματικές πρακτικές στο μεγάλωμα των παιδιών, αντιγράφοντας τα βιώματα της δικής μας παιδικής ηλικίας.

Γι’ αυτό θέλω να σας θυμίσω αυτά που θεωρώ ότι είναι Α-ληθή. Ίσως να είναι κάποιοι παγκόσμιοι κανόνες που ισχύουν για κάθε γονέα-άνθρωπο- που επιθυμεί να είναι πιο αποτελεσματικός, έτσι ώστε εμείς τα παιδιά να μεγαλώσουμε καλύτερα.

Όπως:
• Αν θέλετε να μεγαλώσω σε ένα περιβάλλον που θα έχω την δυνατότητα να μάθω, να φέρομαι υπεύθυνα, να είμαι πειθαρχημένο παιδί και με πνεύμα συνεργασίας, τότε θα πρέπει να απουσιάζει κάθε μορφή βίας – την απουσία σωματικής βίας την θεωρώ  αυτονόητη. Η βία κάθε είδους είναι μια μαθημένη συμπεριφορά και εκδηλώνεται απόλυτα με την θέληση μας. Είναι μια τάση έλεγχου. Από την στιγμή που κάποιος από σας έχει τολμήσει να κάνει ένα επικριτικό σχόλιο, έχω υποστεί ήδη μια εκστρατεία εκφοβισμού.
• Αν θέλετε να δημιουργηθεί μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ μας, τότε θα πρέπει να βρούμε μαζί βασικούς κανόνες που έχουν εφαρμογή, όπως θα συνέβαινε σε κάθε μορφή σχέσης μεταξύ δυο ατόμων. Για να δημιουργηθεί μια σχέση ειλικρινής, χρειάζεται απαραίτητα μια μορφή ισοτιμίας, έτσι δεν είναι;
• Ας μην είσαστε ως γονείς κατευθυντικοί όπως συνήθως συμβαίνει. Όταν μου επιτρέπετε να βρω τους δικούς μου τρόπους και λύσεις, τότε τους εμπιστεύομαι όλο και περισσότερο και μεγαλώνει η αυτοπεποίθηση μου. Με αυτή σας την συμπεριφορά, να είστε βέβαιοι ότι, θα ανταμειφτείτε γιατί θα δείχνω την ευγνωμοσύνη μου στο πρόσωπο σας,   μια και μου χαρίζετε μια μορφή ελευθερίας που βιώνων.
• Είναι πραγματικά πολύ ανακουφιστικό για μένα όταν δεχτείτε ότι δεν έχετε απαντήσεις για κάθε ερώτημα μου.
• Θα προτιμούσα να μην είστε ούτε ελαστικοί αλλά και ούτε αυστηροί μαζί μου. Λένε ότι είναι παρατηρημένο πως οι ελαστικοί καθώς και οι αυστηροί γονείς γεννούν πολλά προβλήματα στα παιδιά τους.  
• Είμαι και εγώ μέλος της οικογένειας και πρέπει να συμμετέχω και στις αποφάσεις που παίρνετε ή τουλάχιστον να ακούτε την γνώμη μου.
• Αποδεχτείτε την διαφορετικότητα μου. Επειδή εσείς με γεννήσατε δεν σημαίνει ότι δεν έχω και εγώ τον δικό μου μοναδικό δρόμο να χαράξω- φυσικά με την συμπαράσταση σας.
• Είναι πραγματικά κουραστικό κάθε μέρα να ακούω τις διαλέξεις σας  στο τι είναι σωστό και τι λάθος. Αυτή η πρακτική οδηγεί στην απομάκρυνση, την διαμάχη και τελικά δημιουργεί ένα κλίμα εμπόλεμης κατάστασης. Τότε νοιώθω ότι με βλέπετε σαν να είμαι εγώ το πρόβλημα. 

Τέλος, θέλω να σας ομολογήσω ότι η ιστορία της ζωής μου αρχίζει με εσάς και δεν έχω παρά να σας αποδίδω την ευγνωμοσύνη μου. Χωρίς εσάς δεν θα υπήρχα. Βοηθήστε με να ανακαλύψουμε μαζί το ταξίδι της ζωής που είναι η Αγάπη και να το επικοινωνήσουμε ο ένας στον άλλον.
Σας αγαπώ πολύ
Το παιδί σας

ΠΗΓΗ: www.e-psychology.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Πώς να διαβάσω ένα κείμενο για να το καταλάβω;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Κατά τη διάρκεια της σχολικής ζωής οι μαθητές, αλλά και οι καθηγητές είναι συνεχώς σε επαφή με κείμενα. Τα κείμενα αυτά εκτός από συνεχή, μπορεί να είναι και ασυνεχή (π.χ. ένα διάγραμμα). Το γεγονός είναι ότι ζητάμε συνεχώς από τους μαθητές να απαντούν σε ερωτήσεις που στηρίζονται σε πληροφορίες που θα αντλήσουν από κείμενα, αλλά πότε τους μάθαμε πώς να διαβάζουν αποτελεσματικά ένα κείμενο; Πότε διδάξαμε, με άλλα λόγια, τεχνικές ανάγνωσης ενός κειμένου;

Τα παιδιά πολύ συχνά δυσκολεύονται να κατανοήσουν ένα κείμενο κι εμείς οφείλουμε, αντί να τους πυρπολούμε με το «τι» να τους μάθουμε το «πώς». Έτσι θα ανεξαρτητοποιηθούν και θα μάθουν πώς να καταλαβαίνουν και να μαθαίνουν μόνα τους. Αυτός είναι, άλλωστε, και ο σκοπός του δασκάλου, να μάθει στους μαθητές τους πώς να ανακαλύπτουν τη γνώση και πώς να δημιουργούν νέα γνώση.

Έχουμε, λοιπόν, ένα συνεχές κείμενο μπροστά μας. Ξεκινάμε να το διαβάζουμε. Κάποιες συμβουλές-τεχνικές ανάγνωσης που μπορούμε να ακολουθήσουμε είναι οι ακόλουθες:

  1. Να εστιάζω στη θεματική πρόταση κάθε παραγράφου. Μία καλά δομημένα παράγραφος θα πρέπει να έχει μια θεματική πρόταση που θα μου υποδείξει για ποιο θέμα θα γίνει λόγος στις λεπτομέρειες/σχόλια.
  2. Να σχηματίζω εικόνες στο μυαλό μου καθώς διαβάζω. Να στήνω φανταστικό θεατρικό σκηνικό στο νου μου και να θέτω τον εαυτό μου ως πρωταγωνιστή ή και σιωπηλό παρατηρητή.
  3. Να ρωτώ το κείμενο, να συμφωνώ ή να διαφωνώ μαζί του. Αν ρωτώ το κείμενο «τι λες σε αυτό το σημείο;», θα έχω εστιάσει την προσοχή μου σε ένα στοιχείο και θα περιμένω μια απάντηση του κειμένου στη συνέχεια. Αν διαφωνώ με το κείμενο και του λέω «Μα τι άποψη είναι αυτή; Πόσο παρωχημένη!», θα έχω εστιάσει στην ύπαρξη μιας άποψης, έστω και αν την αρνούμαι θα έχω καταλάβει τι λέει.
  4. Να φαντάζομαι τι μπορεί να αναφέρει η περίοδος που έπεται αυτής που διαβάζω. Αν αφιερώνω κάποια δευτερόλεπτα να αναρωτηθώ «Λες μετά από αυτό να μου πει ότι…», σημαίνει ότι κάνω μια υπόθεση. Στη συνέχεια θα δω αν η υπόθεσή μου έχει διαψευσθεί ή όχι. Όπως και να ΄χει, θα έχω εστιάσει στο θέμα πάνω στο οποίο έκανα την υπόθεσή μου και άρα θα το έχω καταλάβει.
  5. Υπογραμμίζω λέξεις-κλειδιά. Κλασική παλιά καλή τεχνική.
  6. Να κυκλώνω (ή να υπογραμμίζω με χρωματιστούς υπογραμμιστήρες) συνδετικές λέξεις για να καταλαβαίνω τη νοηματική σχέση που συνδέει τις περιόδους ή τις παραγράφους. Αν κυκλώσω ένα «επίσης», σημαίνει ότι το κείμενο μου είπε κάτι για ένα θέμα και τώρα θα μου πει άλλο ένα παρόμοιο, άρα έχω δύο στοιχεία σχετικά με αυτό το θέμα (π.χ. μου ανέφερε ένα αρνητικό του καταναλωτισμού και τώρα θα μου αναφέρει ένα δεύτερο). Αν έχω ένα «όμως», πρέπει να καταλάβω ότι το κείμενο μου είπε κάτι και τώρα θα παρουσιάσει κάποια αντίθεση. Αν έχω ένα «λοιπόν», έχω ένα συμπέρασμα σχετικά με κάτι που ειπώθηκε πριν κ.ό.κ.
  1. Βγάζω πλαγιότιτλους από κάθε παράγραφο ή νοηματική ενότητα.
  2. Προσπαθώ να κάνω σχεδιάγραμμα (με βελάκια, παυλίτσες κ.ά.). Σχεδιαγραμματοποιώντας τη γνώση έχω ευκολότερη πρόσβαση σε αυτή. Μαθαίνετε στα παιδιά να κάνουν σχεδιαγράμματα και να τα αξιοποιούν σε κάθε μάθημα που θα τα βοηθήσει, όχι μόνο στο καθαρά γλωσσικό.

Αυτές είναι κάποιες από τις τεχνικές που μπορεί να αξιοποιήσει οποιοσδήποτε για να κατανοεί ένα κείμενο. Φυσικά, μπορεί κάποιος να επιλέξει ορισμένες μόνο ή να τις συνδυάσει και με άλλες που έχει στο νου του. Το να διατυπώνουμε ρητά το πώς αξιοποιείται μια στρατηγική μάθησης είναι εξαιρετικά ευεργετικό για τους μαθητές (του σχολείου) και για καθέναν που είναι μαθητής σε κάτι.

~  Διαμαντίδου Εύη, φιλόλογος-γλωσσολόγος

ΠΗΓΗ: http://antikleidi.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Η επικριτική φωνή μέσα μας

επιλογή φωτογραφίας :Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας :Νίκος Δημητρίου

«Δεν το έκανα σωστά!», «πάλι λάθος το έκανα!», «δεν έπρεπε να το πω έτσι!, πόσο ανόητος/η είμαι!», «πάχυνα. Πώς είμαι έτσι!». Άραγε έχουμε ποτέ αναρωτηθεί πόσες φορές την ημέρα κάνουμε τέτοιες σκέψεις για τον εαυτό μας; Αν αρχίσετε να αυτοπαρατηρήστε, θα διαπιστώσετε ότι με πολλή μεγάλη ευκολία θα επικρίνετε τον εαυτό σας και με τεράστια δυσκολία θα του πείτε έναν καλό λόγο. Φαίνεται σαν η αυτομομφή να σας βγαίνει αυθόρμητα σχεδόν αστραπιαία! Τώρα βέβαια πιθανόν να σκέφτεστε ότι «εντάξει, ξέρω τα θετικά μου αλλά…», ή «ναι, αλλά έτσι γίνομαι καλύτερος/η».

Όμως αυτό που ίσως δεν γνωρίζετε είναι πως αυτή η απλή λεξούλα, αυτός ο σύνδεσμος «αλλά» λειτουργεί περισσότερο σαν αυτομαστίγωμα παρά σαν κίνητρο για εξέλιξη και πρόοδο. Αντίθετα, σας κρατάει σε μια κατάσταση όπου δεν ικανοποιείστε επαρκώς με οτιδήποτε κι αν κάνετε, νιώθετε ότι μονίμως υπολείπεστε και δυσκολεύεστε να βιώσετε πραγματική χαρά και ευχαρίστηση. Αυτή η επικριτικότητα πολλές φορές εξωτερικεύεται και προς τους άλλους, στους φίλους, τους συναδέλφους ή στην οικογένειά σας. «Ακόμα δεν ντύθηκες;», «πάλι άργησες!», «δεν το κάνεις σωστά! ασ’ το θα το κάνω εγώ» ή «ποτέ δεν ακούς αυτό που σου λέω!» προκαλώντας δυσφορία στους άλλους.

Κι ενώ μπορεί οι άλλοι να αισθάνονται δυσφορία από την στάση σας και να πιστεύουν πως είστε αυταρχικοί και σκληροί, στην πραγματικότητα, η δική σας δυσφορία είναι πολύ μεγάλη. Όπως μεγάλη είναι και η απογοήτευση και η ματαίωση που νιώθετε για τον εαυτό σας που πολλές φορές μπορεί να σας δημιουργήσει μεγάλη θλίψη. Αν αυτή η στάση σας είναι κάτι που σας δυσκολεύει, την έχετε βαρεθεί, σας έχει κουράσει και θέλετε να την αλλάξετε θα σας πω ότι υπάρχουν καλά και λιγότερο καλά νέα.

Τα καλά νέα είναι πως αν πραγματικά το θέλετε, μπορείτε να το αλλάξετε και να βιώσετε έτσι μια υπέροχα ευεργετική αλλαγή στη ζωή σας. Τα λιγότερο καλά νέα είναι πως για να γίνει αυτό θα πρέπει να έρθετε σε επαφή με την ευάλωτη πλευρά του εαυτού σας, διαδικασία η οποία στην αρχή μπορεί να είναι επώδυνη και συναισθηματικά έντονη. Σταδιακά βέβαια, θα γίνεται όλο και πιο εύκολη έως πολύ ευχάριστη.

Για να μπορέσετε να καταλάβετε από πού πηγάζει όλος αυτός ο αρνητισμός και η αυστηρότητα, θα πρέπει να γυρίσετε πίσω, στις παιδικές αναμνήσεις σας και να θυμηθείτε ποιος ήταν αυτός που σας επέκρινε, που σας τιμωρούσε, που έβρισκε λάθη σε ότι κάνατε και που σας συμβούλευε διαρκώς αφαιρώντας σας κάθε δυνατότητα για ελεύθερη έκφραση και πρωτοβουλία.

Αυτός ο άνθρωπος που πιθανόν να είχε όλη την καλή διάθεση και όλες τις καλές προθέσεις και να σας αγαπούσε πάρα πολύ, έγινε η εσωτερική φωνή μέσα σας. Η φωνή που επισημαίνει τα λάθη σας, που σας κάνει να αισθάνεστε ότι δεν τα καταφέρνετε, που σας κάνει να συμπεριφέρεστε με τον ίδιο τρόπο στους άλλους, ακόμα και στα ίδια σας τα παιδιά. Είναι αυτή η φωνή που έχει την ικανότητα να σας οδηγεί στο να τιμωρείτε τον εαυτό σας με διάφορους τρόπους. Τρώγοντας υπερβολικά πολύ ή υπερβολικά λίγο, κάνοντας επικίνδυνα πράγματα ή αποφεύγοντας όλα όσα θα θέλατε να κάνετε επειδή δεν αντέχετε αυτή τη φωνή που θα ψάξει και θα βρει το λάθος σας και θα σας το ψιθυρίζει συνεχώς μέχρι να παραδοθείτε και να αποδεχθείτε πως είναι καλύτερα να μην κάνετε τίποτα αφού σίγουρα όσο και αν προσπαθήσετε θα κάνετε κάποιο λάθος.

Ένα πρώτο βήμα που μπορείτε να κάνετε ώστε να φιμώσετε αυτή τη φωνή είναι κάθε φορά που ενεργοποιείται, εσείς να αναγνωρίζετε πως δεν είστε εσείς πραγματικά που μιλάει αλλά η φωνή του επικριτικού γονέα που έχετε εσωτερικεύσει. Αυτή η διαδικασία μπορεί να σας βοηθήσει ώστε να έρθετε σε επαφή με τον δικό σας εαυτό και τη δική σας φωνή ώστε να αρχίσετε να νιώθετε πως ο δικός σας εαυτός έχει και μπορεί να δώσει αποδοχή, κατανόηση και καλοσύνη. Γιατί κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται επικριτικός. Το παιδί που κάποτε ήσασταν δεν ήταν επικριτικό, έμαθε να είναι. Το παιδί που κάποτε ήσασταν και ακόμα κουβαλάτε μέσα σας, δεν το απασχολούσαν τα λάθη, ούτε τα δικά του ούτε των άλλων, είχε καλοσύνη, είχε αγάπη, είχε αποδοχή. Και αυτά είναι που είχε ανάγκη, αυτά το απασχολούσαν, αυτά και η χαρά για τη ζωή!

ΠΗΓΗ: http://enallaktikidrasi.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Ένας ιστότοπος για εκπαιδευτικούς που αξίζει να επισκεφθείτε

headerΗ ομάδα του EdTech.gr αποτελείται από εκπαιδευτικούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές στους τομείς της εκπαιδευτικής τεχνολογίας με κοινό ενδιαφέρον για την ενσωμάτωση των νέων τεχνολογιών στην εκπαίδευση. Στόχος των μελών της ομάδας μας είναι η ιστοσελίδα να αποτελέσει μια πλατφόρμα ενημέρωσης για τους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων σε θέματα αναφορικά με τις νέες τάσεις στην εκπαιδευτική τεχνολογία και τα διαθέσιμα εκπαιδευτικά ψηφιακά εργαλεία που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην τάξη.

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

KidRex: η μηχανή αναζήτησης που απευθύνεται σε παιδιά

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η ασφαλής πλοήγηση στο διαδίκτυο είναι ένα ζήτημα που απασχολεί ιδιαίτερα γονείς και εκπαιδευτικούς

Το KidRex είναι ένα  εργαλείο αναζήτησης που χρησιμοποιεί τη μηχανή αναζήτησης της Google, το οποίο απευθύνεται αποκλειστικά σε παιδιά-χρήστες. Το γεγονός αυτό αναπόφευκτα συνεπάγεται και ειδικές ρυθμίσεις αναφορικά με την καταλληλότητα των αποτελεσμάτων κάποιας αναζήτησης, το περιβάλλον χρήσης, το απόρρητο αλλά και τη δυνατότητα γονικού ελέγχου.

Ειδικότερα, το Kiddle έχει τη δυνατότητα να αποκλείει οποιοδήποτε περιεχόμενο κρίνεται ακατάλληλο για μικρά παιδιά καθώς και τη δυνατότητα προσθήκης εξειδικευμένων φίλτρων από τους γονείς. Το μόνο που χρειάζεται είναι να προστεθούν οι λέξεις-κλειδιά που θα αποτρέπεται η αναζήτηση τους στην υποσελίδα website-removal από τους γονείς.

kiddle

ΠΗΓΗ: edtech.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

«Ο θάνατος της ομιλίας»

Μία μικρού μήκους animation ταινία για την ποιότητα της επικοινωνίας σήμερα. Ο τίτλος «Ο θάνατος της ομιλίας» τα λέει όλα! Οι διαπροσωπικές σχέσεις έχουν αντικατασταθεί με emoticons και chats. Όλοι σκυμμένοι πάνω από μία οθόνη, πληκτρολογώντας ασταμάτητα σαν υπνωτισμένοι. Υπερβολή ή όχι… έτσι όπως πάμε, ο θάνατος της ομιλίας δεν είναι μακριά!


ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Εφηβεία: Συνάπτοντας ασφαλείς σχέσεις

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Μπαίνοντας στην εφηβεία, αρχίζει με πιο βαθύ τρόπο η ανακάλυψη του φύλου, της ταυτότητας του νέου, η επαφή με το (άλλο) φύλο ή με αυτό που του κεντρίζει περισσότερο το ενδιαφέρον · αρχίζουν τα πρώτα σκιρτήματα, τα φλερτ, τα πειράγματα, τα ραντεβού, οι νέες γνωριμίες. Μπαίνουν, δηλαδή, σταδιακά οι έφηβοι «στον κόσμο των μεγάλων», ανακαλύπτουν την δημιουργία, την λειτουργία, την διατήρηση των συντροφικών σχέσεων, την διαχείριση του χωρισμού και ενδεχομένως του πληγώματος που αυτός συνεπάγεται και την εκ νέου αναζήτηση.

Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι όταν «ξυπνάει» η καρδιά, οι εντολές του μυαλού μπορεί να μην ακούγονται και, έτσι, οι νέοι να δρουν και να αντιδρούν πιο παρορμητικά, μπορούμε να παραδεχτούμε μεν ότι η εμπειρία είναι η καλύτερη μάθηση και μέσα από την τριβή με ένα πρόβλημα φτάνουμε και πιο κοντά στη λύση, αλλά, από την άλλη, η συμβολή και η υποστήριξη των γονέων και των δασκάλων μπορεί να είναι καθοριστικής σημασίας για την επιλογή των σχέσεων που συνάπτουν, εν τέλει.

Αρχικά, χρειάζεται να αναγνωρίσετε και να κατανοήσετε την επικινδυνότητα που κρύβουν οι σχέσεις που ξεκινούν από μία απλή γνωριμία στο διαδίκτυο, σε ένα πάρτι κ.ά. και να προτιμήσετε να βγαίνετε με κάποιον που γνωρίζετε αρκετό καιρό, που έχει κερδίσει τον σεβασμό σας και έχετε «ελέγξει» πώς συμπεριφέρεται σε διαφορετικά πλαίσια.

Επιπλέον, η εμφάνιση και το χιούμορ που έχει κάποιος, μπορεί να παίζουν καθοριστικό ρόλο στην έλξη που θα αισθανθείτε γι’ αυτόν, αλλά είναι δευτερευούσης σημασίας όταν χρειάζεται να αναλογιστείτε τον τρόπο που φέρεται, τον χαρακτήρα του και τις αντιδράσεις του σε ποικίλες συνθήκες.

Όταν ξεκινάτε να σχετίζεστε, να δείχνετε πρώτα και κύρια σεβασμό  στον εαυτό σας και αυτό δεν συμβαίνει όταν βγαίνετε με κάποιον που αγνοεί, απορρίπτει ή υποτιμά τα συναισθήματά σας, τις αξίες σας και τα πράγματα που είναι σημαντικά για εσάς.

Καλό είναι όταν γνωρίζετε έναν άνθρωπο να δίνετε σημασία στην διαίσθησή σας και τα προειδοποιητικά «καμπανάκια» που ενδέχεται να χτυπούν σχετικά με το ποιόν και τον χαρακτήρα του. Αν κάτι σας φαίνεται παράξενο, ιδιαίτερο ή ξένο σχετικά με αυτά που γνωρίζετε ή έχετε συνηθίσει, καλό είναι να το διερευνήσετε περαιτέρω, να ζητήσετε κάποια συμβουλή και, αν πιστεύετε ότι μπορεί να σας βλάψει, να φύγετε το συντομότερο δυνατό.

Επίσης, στην αρχή μιας σχέσης με κάποιον είναι προτιμότερο να επιλέγετε να περνάτε χρόνο με το άτομο αυτό σε δημόσιους χώρους και/ ή με πολλά άτομα και όχι σε απομονωμένα μέρη, έτσι ώστε, αν συμβεί κάτι να είστε σε θέση να απομακρυνθείτε ή ακόμα και να ζητήσετε βοήθεια αν χρειαστεί.

Φροντίστε να αναζητάτε συντρόφους που έχουν θετική επιρροή στον χαρακτήρα σας, σάς παρακινούν να «βγάζετε» τον καλύτερο εαυτό σας · συντρόφους που σας ενθαρρύνουν να είστε ειλικρινείς, αξιοσέβαστοι, υπεύθυνοι και φροντιστικοί.

Η εμπιστοσύνη απέναντι στους άλλους ξεκινάει από τα μικρά και ασήμαντα πράγματα για να φτάσει στους πιο σημαντικούς τομείς της ζωής σας. Προχωρήστε τη σχέση βήμα – βήμα, μέχρι να είστε σίγουροι για την επόμενη κίνησή σας.

Αν βρεθείτε σε μια σχέση όπου αισθάνεστε υποτιμημένοι, κακομεταχειρισμένοι, υποχείρια της θέλησης του άλλου, φροντίστε να αναζητήσετε βοήθεια προκειμένου να αναλάβετε τον έλεγχο των αποφάσεων που αφορούν εσάς και τις ενέργειές σας.

Η σεξουαλικότητα του καθενός είναι ένα πολύτιμο κομμάτι του εαυτού σας και το σεξ θα έρθει αβίαστα, όταν το ζευγάρι έχει δοκιμαστεί σε διάφορες καταστάσεις, έχει δεσμευτεί σε μία σχέση αγάπης και αφοσίωσης και είναι έτοιμοι να εμπιστευτεί ο ένας στον άλλον αυτό το κομμάτι του εαυτού του. Δεν πρέπει, δηλαδή, να έρθει σαν μια προσπάθεια να αποτρέψετε τον άλλον από το να σας χωρίσει, να κερδίσετε την αγάπη του και την οικειότητα ή να τον «αναγκάσετε» να ενδιαφερθεί για εσάς.

Ακούστε την οικογένειά σας και τους φίλους σας που γνωρίζουν καλά εσάς και τις ανάγκες σας, όταν εκφράζουν ορισμένες ανησυχίες για μια σχέση ή μια πιθανή σχέση.

Σε γενικές γραμμές, να θυμάστε πως τα ραντεβού και οι σχέσεις, ακόμα και οι βραχύβιες, είναι σημαντικές εμπειρίες μέσα από τις οποίες μαθαίνετε, αρκεί πάντα να παραμένετε ασφαλείς · μαθαίνετε τι σας αρέσει και τι όχι σε μια σχέση, ποιες είναι οι επιθυμίες και οι ανάγκες σας, πώς θα λειτουργείτε σε μια ισορροπία με τον σύντροφό σας, τι απαιτήσεις έχετε από μία σχέση, ποιες συμπεριφορές αποδέχεστε και ποιες όχι · εργαλεία και γνώσεις πολύτιμες για την μετέπειτα ζωή σας.

ΠΗΓΗ: thepsychologysecrets.blogspot.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Μεγαλώνοντας ασφαλή παιδιά. Ο δεσμός μεταξύ γονέων-παιδιού.

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Οι μεγαλύτερες ανησυχίες των γονέων συνήθως αφορούν την αποτελεσματικότητα τους ως γονείς και για το εάν μεγαλώνουν σωστά τα παιδιά τους. Τις περισσότερες φορές αναλώνονται σε θέματα και απορίες χωρίς όμως να υπάρχει ουσιαστική υπόσταση  όπως το γιατί το παιδί μου δεν είναι κοινωνικό αφού εγώ είμαι, γιατί δεν με υπακούει, γιατί, γιατί, γιατί…

Η προσήλωση της προσοχής τους αφορά τα επιδερμικά και επιφανειακά ζητήματα που τους βασανίζουν ενώ υπάρχουν υπόγειες αιτίες και λύσεις τις οποίες θεωρούμε αυτονόητες. Μια από αυτές και ίσως η σημαντικότερη όλων είναι η σωματική αλλά κυρίως και η ψυχική ασφάλεια που θα έπρεπε να νιώθει κάθε παιδί.

 Τι εννοούμε με τον όρο «ασφάλεια»;

Ασφάλεια είναι η ενδόμυχη ανάγκη του ατόμου να γνωρίζει ότι δεν διατρέχει οποιονδήποτε κίνδυνο για την σωματική και ψυχική του ακεραιότητα. Μέσα από τον ευρύτερο όρο της «ασφάλειας» έχει δημιουργηθεί και εγκαθιδρυθεί στον επιστημονικό κόσμο ο όρος «δεσμός ασφαλείας» στον οποίο απευθύνονται χιλιάδες ερευνητές και ειδικοί ψυχική υγείας. Η λέξη «δεσμός» αναφέρεται σε μια συνεχή, αμοιβαία δούναι και λαβείν συναισθηματική σχέση με ένα συγκεκριμένο άτομο. Το άτομο αυτό συνήθως είναι το πρόσωπο που φροντίζει το παιδί από την βρεφική ηλικία μέχρι και την ενηλικίωση. Έτσι αυτομάτως, ο όρος αυτός αναφέρεται στους γονείς ή στα άτομα του κλειστού οικογενειακού πλαισίου τα οποία αναλαμβάνουν εξολοκλήρου την ανατροφή ενός παιδιού. Ο δεσμός είναι οικουμενικής και παγκόσμιας εμβέλειας και δεν ξεχωρίζει εθνικότητες, φυλές, χρώμα δέρματος, θρησκείες, κουλτούρες. Είναι μια πηγαία και αυστηρά απαραίτητη ανάγκη του ατόμου να αναπτύξει δεσμούς ασφάλειας με τους γονείς του.

Οι τρείς κύριοι επιστήμονες οι οποίοι αναφέρθηκαν στον ορισμό του δεσμού είναι ο πανταχού γνωστός Sigmund Freud, ο ερευνητής της αναπτυξιακής προόδου των παιδιών Erik Erikson και ο κοινωνικός ερευνητής John Bowlby.Σύμφωνα με τον πρώτο, τα παιδιά συνδέονται με τα πρόσωπα που ικανοποιούν την πείνα τους και συνήθως τα άτομα αυτά είναι οι μητέρες. Ως βιολογικά όντα με ενορμήσεις, οι άνθρωποι δρουν με τέτοιο τρόπο ώστε να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους, για να βιώσουν την ευχαρίστηση. Έτσι στην βρεφική ηλικία, το βρέφος διακατέχεται από την ενόρμηση της ικανοποίησης της δίψας και πείνας. Η μητέρα ή ο πατέρας είναι τα δύο άτομα που θα παίξουν ουσιαστικό ρόλο στην ικανοποίηση αυτής της ενόρμησης και έτσι το παιδί θα νιώσει ψυχικά ασφαλές. Ο αναπτυξιολόγος Erik Erikson μίλησε για 8 στάδια στον κύκλο ζωής των παιδιών με το πρώτο να ξεκινά από την γέννηση και να τελειώνει στο τέλος του πρώτου χρόνου ζωής. Η θεωρία του εστιάζει στην εσωτερική σύγκρουση του παιδιού να εμπιστευτεί ή όχι το άτομο που το φροντίζει. Εάν οι γονείς είναι πρόθυμοι και πλήρως απαντητικοί στις επιθυμίες του παιδιού για φροντίδα, τότε το παιδί αποκτά το αίσθημα της ασφάλειας και της εμπιστοσύνης.                        

Εντούτοις, η θεωρία και η οπτική του κοινωνικού ερευνητή John Bowlby είναι η κυριότερη και επικρατέστερη γύρω από το θέμα αυτό. Ο  δεσμός ασφαλείας μεταξύ παιδιού- γονέων δρα ως ένας μηχανισμός ισορροπίας μεταξύ της ανάγκης του βρέφους για ασφάλεια και την ανάγκης του για εμπειρίες μάθησης. Ο δεσμός αυτός εάν δημιουργηθεί σωστά στα δύο πρώτα χρόνια ζωής του παιδιού, το βοηθά να διατηρήσει το αίσθημα ασφάλειας ακόμα κι όταν αποχωρίζεται το πρόσωπο που το φροντίζει. Παράλληλα, λειτουργεί και ως ένα εσωτερικευμένο μοντέλο εργασίας που τα παιδιά το χρησιμοποιούν για να κατευθύνουν τις συναλλαγές τους με τον περίγυρο τους.

Σε τι βοηθά ο δεσμός ασφάλειας στα παιδιά;

Ο πανίσχυρος δεσμός ασφάλειας θεωρείται ως το άλφα και το ωμέγα της ψυχικής ανάπτυξης του παιδιού. Και αυτό γιατί τα παιδιά νιώθουν πιο έτοιμα να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της καθημερινότητας με σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Έχουν συναισθηματική ισορροπία, αρπάζουν ευκαιρίες για να εξερευνήσουν το περιβάλλον τους και έτσι αποκτούν νέες δεξιότητες. Είναι αυτόνομα και αυτάρκεις, με περισσότερη αυτοπεποίθηση και υψηλότερο επίπεδο αυτοεκτίμησης. Είναι τα παιδιά που χαμογελούν συνέχεια και είναι ευτυχισμένα. Μπορούν να πάρουν αποφάσεις για τον εαυτό τους, σκέφτονται πιο λογικά και έχουν πολύ καλές κοινωνικές δεξιότητες καθώς και ικανότητες οργάνωσης και επίλυσης προβλημάτων.

Ποιος είναι ο ρόλος των γονέων στην διαδικασία αυτή;

Οι γονείς είναι τα σημαντικότερα πρόσωπα στη ζωή ενός παιδιού. Το να είσαι όμως ένας επιτυχημένος γονέας προϋποθέτει πολύ σκληρή δουλειά 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, χωρίς διαλείμματα και αργίες, επτά μέρες την εβδομάδα. Όλη αυτή η εντατική ενασχόληση με τα παιδιά οδηγεί στην εξουθένωση και στην έντονη ανησυχία των γονέων για την ποιότητα της σχέσης τους με το παιδί τους. Εντούτοις, διάφορες έρευνες έρχονται να ρίξουν φως στη δύσκολη αυτή κατάσταση και καταδεικνύουν ότι οι υγιείς, ευτυχισμένοι και αυτάρκεις έφηβοι και νεαροί ενήλικες είναι «προϊόντα» σταθερών σπιτιών στα οποία και οι δυο γονείς αφιερώνουν χρόνο και δίνουν προσοχή στα παιδιά τους. Επίσης, τα παιδιά που έχουν μια μητέρα που ανταποκρίνεται με ευαισθησία στις ανάγκες τους, είναι αυτά που θα ανταποκριθούν άμεσα στην δυστυχία των άλλων.

Το τι θα κάνει ένα παιδί είναι πανομοιότυπο με αυτό που είδε την μητέρα του να κάνει. Αντιθέτως, έχει αποδειχθεί ότι τα άτομα που αλληλεπιδρούν με λιγότερο ευαίσθητους και υποστηρικτικούς φροντιστές, αισθάνονται ανασφαλή, αγχωμένα και χωρίς κοινωνικές δεξιότητες.

Πώς να ενισχύσετε τις σχέσεις ασφάλειας με τα παιδιά σας.

Απλές και καθημερινές συνήθειες μπορούν να αποβούν θετικές και ωφέλιμες για την ενίσχυση των σχέσεων ασφαλείας με τα παιδιά σας. Συγκεκριμένα:

  • Δείξτε προσοχή και αγάπη στα παιδιά σας χαρίζοντας τους πολλά χαμόγελα και αγκαλιές.
  • Παίξτε με τα παιδιά σας γιατί αυτό σας συνδέει μαζί τους, σας βοηθά να τα μάθετε καλύτερα και να διασκεδάσετε μαζί ενώ ταυτόχρονα ενισχύεται η ανάπτυξη της φαντασίας τους και οι κοινωνικές τους δεξιότητες.
  • Παρηγορήστε τα όταν αισθάνονται πληγωμένα, τρομαγμένα, λυπημένα ή θυμωμένα.
  • Ακούστε τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους και μην κρίνετε αλλά διδάξτε τα πώς να εκφράζονται με αποδεχτό τρόπο.
  • Δείξτε ενσυναίσθηση, δείτε τα πράγματα από την δική τους πλευρά όσο άσχετα και ασήμαντα σας φαίνονται.
  • Μειώστε το χρόνο στη τηλεόραση και στα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Τι πιο ωραίο να φτιάξετε κάτι με το παιδί σας ή να πάτε κάπου παρέα.

Όπως τονίστηκε και πιο πάνω οι γονείς είναι οι πρωταγωνιστές στη ζωή του παιδιού. Για αυτό τον ουσιαστικό ρόλο θα πρέπει εσείς  οι ίδιοι οι γονείς να:

  • Φροντίσετε τον εαυτό σας και την υγεία σας.
  • Έχετε έλεγχο των συναισθημάτων σας, να δείχνετε κατανόηση και ευγένεια.
  • Έχετε υπομονή και αποβάλετε την ανάγκη για τελειότητα.
  • Αναλάβετε την ευθύνη των συναισθημάτων και των πράξεων σας.
  • Κάνετε το χιούμορ μέρος της καθημερινότητας σας και να είστε θετικοί.
  • Ζητήστε βοήθεια όταν την χρειάζεστε και βοηθήστε άλλους που το χρειάζονται.

Με αυτούς τους πολύ «αυτονόητους» τρόπους μπορεί ένα παιδί να αναπτύξει και να ισχυροποιήσει ένα δεσμό ασφάλειας με τους γονείς τους. Γιατί όλοι θέλουμε, τα παιδιά μας να έρχονται στο σπίτι και να νιώθουν ασφαλή τόσο σωματικά αλλά κυρίως συναισθηματικά και ψυχικά. Γιατί όλοι θέλουμε τα παιδιά μας να είναι αυτά που χαμογελούν συνέχεια και να είναι ευτυχισμένα. 

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Εθελοντισμός και παιδιά

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ο εθελοντισμός στις μέρες μας έχει αναπτυχθεί ραγδαία επιφέροντας πολλά οφέλη στην κοινωνία μας παρά τα σοβαρά προβλήματα που την μαστίζουν. Όλο και περισσότεροι οργανισμοί και φιλανθρωπικοί σύλλογοι απαρτίζονται από άτομα κάθε ηλικίας, ενήλικες, έφηβοι ακόμα και μικρά παιδιά. Παρόλο που οι ανάγκες και τα κοινωνικά προβλήματα εμφανίζονται ως γίγαντες, ο εθελοντισμός έρχεται να τα καταπολεμήσει με τον καλύτερο τρόπο.

Η λέξη «εθελοντισμός» από μόνη της προσδιορίζει τις θεληματικές ενέργειες στις οποίες εμπλέκεται κάποιος χωρίς πίεση, συμβιβασμούς ή απαιτήσεις. Αναφέρεται στην επιθυμία του ανθρώπου να προσφέρει τη βοήθεια του απλόχερα, να βοηθήσει τον συνάνθρωπο του που βρίσκεται σε άμεση ανάγκη και παράλληλα να ενισχύσει την κοινωνία στο να εξαλειφθούν διάφορες δυσμενείς καταστάσεις όπως η φτώχεια, ο ρατσισμός και διάφορα άλλα θέματα που μαστίζουν την ανθρωπότητα. Ο ορισμός αυτός κρύβει ένα πανίσχυρο μήνυμα, αποτελεί ένα ακρογωνιαίο λίθο της ύπαρξης μας ως οντότητες: να μπορούμε να προσφέρουμε στους γύρω μας χωρίς ανταλλάγματα. Οι εθελοντές μαθαίνουν να προσφέρουν ανιδιοτελώς, χωρίς να περιμένουν οποιανδήποτε υλική ή πνευματική επιβράβευση. Το αίσθημα του προσφέρειν είναι πολύ σημαντικό να αναπτυχθεί από την παιδική ηλικία, κάτι το οποίο έχει ευεργετικά αποτελέσματα στη μετέπειτα εξέλιξη των παιδιών.

Τι προσφέρει ο εθελοντισμός;

Τα οφέλη του εθελοντισμού ειδικά στα παιδιά και στους έφηβους είναι πολλά και αξιοσημείωτα. Συγκεκριμένα, ο εθελοντισμός συμβάλλει στην:

  • Ανάπτυξη του κοινωνικού πνεύματος και της αλληλεγγύης στα παιδιά και στους έφηβούς. Οι εθελοντές αγαπούν τον συνάνθρωπο τους, προσπαθούν με κάθε τρόπο να παρέχουν τη βοήθεια τους και είναι πολύ πιο εύκολο για αυτούς να αποκτήσουν φίλους και μεγάλο κοινωνικό περίγυρο.
  • Ενίσχυση της θετικής αυτό-εικόνας του ατόμου. Η ανάπτυξη της αυτό-εικόνας των παιδιών συμβαίνει καθ’ όλη τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας ενώ ο ουσιαστικός προσδιορισμός της γίνεται στην εφηβεία. Τα παιδιά τα οποία έχουν μάθει να προσφέρουν χωρίς ανταλλάγματα, σέβονται και αγαπούν τον εαυτό τους, αναγνωρίζουν τα θετικά τους στοιχεία και αποδέχονται τα αρνητικά τους χαρακτηριστικά (ανάπτυξη της αίσθησης της αυτάρκειας). Αυτό με τη σειρά του συμβάλλει αναντίρρητα στην αντιμετώπιση των πιθανών αμφιβολιών που μπορεί να έχουν τα παιδιά για την αυτό-αξία τους (πόσο πιστεύουν ότι αξίζουν και τι κάνουν για αυτό).
  • Ανάπτυξη του αισθήματος παροχής βοήθειας ενώ παράλληλα τα παιδιά είναι σε θέση να ζητήσουν βοήθεια όταν την χρειάζονται χωρίς το φόβο της απόρριψης. Γνωρίζουν εις βάθος ότι το να ζητήσει κάποιος βοήθεια δεν σημαίνει ότι είναι αδύναμος ή ανίκανος αλλά αντιθέτως ότι το να μοιράζεσαι το φορτίο του προβλήματος σου γίνεται ελαφρότερο.
  • Ανάπτυξη της κοινωνικής υπευθυνότητας και του εποικοδομητικού συλλογισμού για το τι μπορούν να κάνουν τα παιδιά για να αλλάξουν τον κόσμο και την κοινωνία προς το καλύτερο.
  • Αύξηση του επιπέδου της θετικής αυτό-εκτίμησης των παιδιών. Το σημείο αυτό θεωρείται καθοριστικής σημασίας για την υγιή ψυχική ανάπτυξη των παιδιών και των εφήβων. Πλήθος ερευνών καταδεικνύουν ότι το επίπεδο της αυτοεκτίμησης που έχουμε ως άνθρωποι, καθορίζει τις αποφάσεις και την εξέλιξη της ζωής μας σε βάθος χρόνου. Όσο πιο θετική είναι η αυτοεκτίμηση μας, τόσο πιο επιτυχείς γινόμαστε σε όλους τους ρόλους που καλούμαστε να αναλάβουμε (γονεϊκό και επαγγελματικό επίπεδο).   
  • Συναισθηματική σταθερότητα. Τα παιδία εθελοντές έχουν γνώση των συναισθημάτων τους και ταυτόχρονα μπορούν να τα ρυθμίσουν και να τα εκφράσουν με θετικούς και αποδεκτούς τρόπους.
  • Ανάπτυξη της ικανότητας της  ενσυναίσθησης δηλαδή το να μπορούν τα παιδιά να μπουν στη θέση του άλλου και να «δουν με τα μάτια» του συνανθρώπου τους.
  • Ενίσχυση της ικανότητας για  αυτό-εξερεύνηση.
  • Σεβασμό στις αξίες και στη θέση του καθενός ως πολίτης μιας κοινότητας
  • Εξύψωση της αξίας της εργασίας, της υγιούς άμιλλας και του κοινωνικού γίγνεσθαι.  

Ποια παιδιά έχουν «προδιάθεση» να γίνουν εθελοντές;

Σύμφωνα με τον ερευνητή Robert Atkins και των συνεργατών του (2005),  τα παιδιά μπορούν να χωριστούν σε τρείς ομάδες :

  • τα ανθεκτικά παιδιά,
  • τα παιδιά με χαμηλό αυτοέλεγχο
  • και τα παιδιά με υψηλό επίπεδο αυτοελέγχου.

Τα ανθεκτικά παιδιά περιγράφονται ως κοινωνικά επιδέξια, με ικανότητες οργάνωσης και με θετική σκέψη. Τα παιδιά με χαμηλό αυτοέλεγχο χαρακτηρίζονται από υπερβολική ενέργεια ενώ τα παιδιά με υψηλό αυτοέλεγχο είναι πολύ ντροπαλά και αγχώδεις. Οι δύο τελευταίες ομάδες αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα κοινωνικοποίησης ενώ η πρώτη ομάδα βρέθηκε να σχετίζεται περισσότερο με τον εθελοντισμό.

Η εξήγηση στο στοιχείο αυτό αναφέρεται στην ικανότητα των κοινωνικών μαθητών να εμπλακούν σε ομάδες στο σχολείο, στη κοινότητα ή στην εκκλησία με στόχο να γνωριστούν με περισσότερα άτομα και έτσι μπορούν πιο εύκολα να προσφέρουν εθελοντικά στις ομάδες αυτές. Οι μαθητές που είναι ακαδημαϊκά επιτυχημένοι και με ισχυρά κίνητρα βλέπουν τον εθελοντισμό ως μια δραστηριότητα, ως μια ευκαιρία να αυξήσουν τις πιθανότητες να γίνουν αποδεχτοί στο σχολείο και να αναπτυχθούν ως ενεργοί πολίτες.

Εφηβεία και εθελοντισμός

Η εφηβεία είναι η πιο σημαντική περίοδος στη ζωή του ανθρώπου κατά την οποία αποκρυσταλλώνονται οι ψυχολογικές διαστάσεις που διαμορφώνουν την προσωπικότητα του. Σύμφωνα με ένα σπουδαίο ερευνητή τον Erik Erikson, (1963), η εφηβεία είναι ο χρόνος στον οποίο σταθεροποιείται η ταυτότητα του ατόμου. Έτσι ο εθελοντισμός μπορεί να προάγει την αλτρουιστική συμπεριφορά η οποία θα υπάρχει εφόρου ζωής.

Παράλληλα, οι έφηβοι οι οποίοι εμπλέκονται σε εθελοντικές οργανώσεις είναι λιγότερο πιθανόν να υποπέσουν στον εθισμό ναρκωτικών ουσιών ενώ αντιθέτως αυξάνεται το επίπεδο της κοινωνικής, ακαδημαϊκής και προσωπικής ευεξίας. Οι έφηβοι αυτοί είναι πιθανότερο να εξελιχθούν ως πολίτες με ισχυρό το αίσθημα του έθνους και της κοινότητας, να συμμετέχουν στις ψηφοφορίες, να σέβονται τους άλλους και την διαφορετική άποψη που μπορεί να πρεσβεύουν και περιγράφονται ως ικανοί αρχηγοί ακόμη και ηγέτες.

Πως μπορούν οι γονείς να αναπτύξουν το αίσθημα του εθελοντισμού στα παιδιά τους;

Οι γονείς ως γνήσια πρότυπα των παιδιών είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές όσο αφορά το δίλημμα εάν τα παιδιά θα αναπτύξουν το αίσθημα του εθελοντισμού. Για αυτό το σημαντικό λόγο εάν οι γονείς είναι ευαισθητοποιημένοι με τα κοινωνικά θέματα τότε θα μεταδώσουν αυτή την ευαισθησία στα παιδιά τους με φυσικό τρόπο.

Οι έρευνες έχουν καταδείξει ότι τα παιδιά με γονείς εθελοντές είχαν περισσότερες πιθανότητες και ευκαιρίες να εμπλακούν εθελοντικά σε κοινωνικές δράσεις. Η ενασχόληση των γονέων με τα κοινά, η παρουσία τους σε εκδηλώσεις κοινωνικού περιεχομένου και ενεργή εμπλοκή τους σε κοινωνικές δράσεις μπορούν να κινητοποιήσουν τα παιδιά στο να συμμετέχουν και τα ίδια. Πέραν από την εθελοντική τους εμπλοκή και τα ουσιαστικά οφέλη που θα κερδίσουν μέσα από αυτή, τα παιδιά περνούν ευχάριστα την ώρα τους ενώ ο δεσμός γονέα- παιδιού ενδυναμώνεται.  

ΠΗΓΗ:  e-psychology.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο