Τα τέσσερα κεριά

paidi-keriaTέσσερα κεριά έλιωναν αργά, αργά. Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος που μπορούσε να ακουστεί η συζήτησή τους. Το πρώτο κερί είπε:

Εγώ είμαι η Ειρήνη.
Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν.
Πιστεύω πως δεν μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω!!!

Κι έτσι αφέθηκε σιγά, σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά.

Συνεχίζοντας το δεύτερο κερί είπε:

Eγώ είμαι η Πίστη.
Δυστυχώς δεν χρειάζομαι πουθενά.
Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα κι έτσι δεν έχει νόημα να μένω αναμμένο.

Μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του ένα απαλό αεράκι φύσηξε πάνω του και το έσβησε.

Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί λέει με τη σειρά του:

Εγώ είμαι η Αγάπη.
Δεν έχω τη δύναμη να μείνω αναμμένο.
Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είμαι.
Αυτοί μισούν ακόμα κι αυτούς που τους αγαπούν περισσότερο…

Kαι χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει.

Ξαφνικά ένα παιδί μπήκε στο δωμάτιο κι είδε τα τρία κεριά σβησμένα. Φοβισμένο από το σκοτάδι είπε:

Μα τι κάνετε; Πρέπει να παραμείνετε αναμμένα, εγώ φοβάμαι το σκοτάδι!!!

Και ξέσπασε σε κλάματα.

Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια:

Μη φοβάσαι καλό μου, μην κλαίς…
Όσο θα είμαι εγώ αναμμένο θα μπορούμε πάντα να ξανανάψουμε τα άλλα τρία κεριά…
Εγώ είμαι η Ε λ π ί δ α !!!

Με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα, το παιδί πήρε το κερί της Ελπίδας και άναψε και τα άλλα τρία κεριά που είχαν σβήσει , της Ειρήνης , της Πίστης και της Αγάπης!!!

   Ηθικό δίδαγμα:

elpida-kardiaΑς μην σβήσει ποτέ η ελπίδα μέσα στις καρδιές μας… και καθένας από μας ας θυμάται, να ανάβει ξανά με την Ελπίδα, την Πίστη, την Ειρήνη και την Αγάπη.

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Η έλξη της αρνητικής σκέψης

dreamsΓιατί αναγνωρίζουμε στη ζωή μας τη λύπη περισσότερο από τη χαρά; Γιατί άραγε οι αρνητικές ιστορίες μας παίρνουν τόσο πολύ υπόσταση μέσα μας αντί για τα όμορφα πράγματα που κάνουμε ή συμβαίνουν γύρω μας;  Γιατί δεχόμαστε όλο το βάρος του «όχι» και δεν αφήνουμε το «ναι» να διεκδικήσει το δικό του ποσοστό εγγραφής;

Σκεφτείτε μία καθημερινή εικόνα. Για παράδειγμα την περίπτωση που οδηγούμε βιαστικά για μία συνάντηση και μας πιάνει κόκκινο φανάρι ενώ τρέχουμε να το περάσουμε. Η πρώτη σκέψη είναι αυθόρμητη «πάντα με πιάνει το κόκκινο όταν βιάζομαι, όταν θέλω να περάσω για να πάω στο ραντεβού μου, πάντα μου συμβαίνει αυτό και μόνο σε εμένα» και όσο περισσότερο το χτίζουμε με αρνητισμό, τόσο φτιάχνουμε σενάρια που θυμίζουν το «άντε και εσύ και ο γρύλος σου». Ναι, μας έπιασε κόκκινο. Πόσες φορές έχει γίνει αυτό; Άγνωστο, γιατί δεν τις μετράμε. Κι όμως νομίζουμε ότι μας πιάνει μόνο το κόκκινο! Αν υπήρχε ένας μετρητής προσπέλασης φαναριών, σίγουρα τα πράσινα θα ήταν περισσότερα, αν όχι τουλάχιστον ισόποσα.

 Τι γίνεται εδώ; Απλό και ταυτόχρονα πολύπλοκο. Δείχνουμε έμφαση στο αρνητικό που μας συμβαίνει, στο κόκκινο φανάρι. Δίνουμε την αφορμή στον εαυτό μας να σκεφτεί αρνητικά και κατ’ επέκταση να το νιώσει. Το αρνητικό μας κλονίζει, έρχεται να απειλήσει τον κόσμο μας, έρχεται να μας εμποδίσει να ικανοποιήσουμε την επιθυμία μας και παίρνει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις από αυτές που του αναλογούν. Αν αυτό συνεχιστεί, θα λειτουργήσει αθροιστικά, θα υιοθετηθεί ως μία συνειδητή κατάσταση που επιτρέπει στον εαυτό μας να νοηματοδοτείται μόνο έτσι, αρνητικά. Οδηγούμαστε ασυναίσθητα σε μία επικριτική ματιά προς τον εαυτό μας  λέγοντας « Αφού δεν μπορώ να το αλλάξω αυτό, τι κακό συμβαίνει σε εμένα;» ή κρίνουμε τους άλλους «Δεν μπορούν να καταλάβουν πόσο άσχημα είναι τα πράγματα» και έτσι μεγαλώνουμε τις διαστάσεις του αρνητικού στην ετικέτα που μας κολλάμε.

 Συχνά κάνουμε πλάνα για το μέλλον και λέμε: «αυτό θα είναι δύσκολο», μας ρωτάνε «γιατί» και λέμε «δεν ξέρω, έτσι το σκέφτομαι». Αυτοματοποιημένα πολλές φορές, χωρίς επεξεργασία κλίνουμε περισσότερο προς την άσχημη έκβαση των πραγμάτων. Εμμένουμε σε αυτή την άρνηση, τροφοδοτώντας τη σκέψη μας με μία σειρά από στοιχεία που λειτουργούν αποτρεπτικά στην εφαρμογή περαιτέρω ενεργειών μας. Στο τέλος της ημέρας ακυρώνουμε τις σκέψεις μας αποφεύγοντας να τις κάνουμε πράξη. Και πώς να τις κάνουμε πράξη όταν το μόνο που πιστεύουμε είναι το αρνητικό;

 Και πότε είμαστε χαρούμενοι στη ζωή μας; Είναι δύσκολο να το καταλάβουμε, γιατί όταν είμαστε χαρούμενοι, το ζούμε, είναι εμπειρικό. Το προσπερνάμε εύκολα και δεν του δίνουμε σημασία. Δεν μπαίνουμε να αναλύσουμε και δύσκολα εκτιμάμε κάθε χαρούμενη σκέψη, πράξη, στιγμή. Απλά τη βιώνουμε ως δεδομένο στοιχείο και προχωράμε.

 Από την άλλη όταν είμαστε στεναχωρημένοι, το αρνητικό συναίσθημα, μας κυριεύει σε όλο του το εύρος. Μπαίνουμε να αναλύσουμε τα πάντα. Θρηνούμε, επικρίνουμε και ανησυχούμε όλη τη μέρα.  Ο χρόνος αποκτά διαφορετική μέτρηση και τα δευτερόλεπτα φαίνονται αιώνες.Πάντα στη ζωή μας θα υπάρχουν καλές και κακές μέρες. Στις καλές συνεχίζουμε τη ζωή μας. Στις άσχημες ημέρες πως αντιδρούμε; Μένουμε καθηλωμένοι ή δείχνουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας; Επιτρέπεται να είμαστε στεναχωρημένοι δεχόμενοι ότι και αυτό το συναίσθημα είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας;

 Συνήθως τις άσχημες μέρες λέμε στον εαυτό μας, «θα είμαι πάντα στεναχωρημένος» ή «γιατί είμαι τόσο αδύνατος» στρεφόμενοι πάντα με αρνητισμό προς τον εαυτό μας. Εκείνη τη στιγμή είναι που πραγματικά πρέπει να τον προσέξουμε, να τον φροντίσουμε και έτσι να προχωρήσουμε. Η στεναχώρια από μόνη της είναι διαχειρίσιμο συναίσθημα. Αλλά η λύπη μαζί με την ενοχή και τον φόβο, δημιουργούν έναν ανυπόφορο συνδυασμό.

 Δίνουμε χώρο και χρόνο σε κάθε συναίσθημα, είναι όλα αξιοποιήσιμα. Ξέρουμε πότε είμαστε στεναχωρημένοι και πότε είμαστε χαρούμενοι: όταν έχουμε συναίσθηση των συναισθημάτων μας. Πότε είμαστε χαρούμενοι;

-  Όταν αποφεύγουμε να γινόμαστε θύματα των καταστάσεων.

- Όταν είμαστε ήρεμοι και μπορούμε να σκεφτούμε ψύχραιμα χωρίς να φορτωνόμαστε με  ευθύνη για όλα τα προβλήματα όλου του κόσμου.

-    Όταν δείχνουμε ευγνωμοσύνη στον εαυτό μας  για ό,τι έχουμε καταφέρει.

-    Όταν νιώθουμε ισορροπημένοι και δεν σκεφτόμαστε τα λάθη του παρελθόντος γιατί δεν έχουμε ανάγκη τίποτα πια από τότε.

-   Όταν νιώθουμε ελευθερία και σταματάμε να δίνουμε βήμα στις φωνές που μας ενοχοποιούν και μας λένε ότι δεν τα κάνουμε καλά, ότι πληγώνουμε τους ανθρώπους δίπλα μας και ότι οι άλλοι θέλουν να μας εγκαταλείψουν.

 Είμαστε χαρούμενοι όταν σταματάμε να επιτρέπουμε στον φόβο να μας οδηγήσει στο μονοπάτι του «δεν μπορώ». Όταν αποφασίσουμε ότι θέλουμε εμείς να ορίσουμε τη ζωή μας.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Η ανάγκη των παιδιών για συναισθηματική ασφάλεια…

mother_son_420-420x0-250x166Η ανάπτυξη της συναισθηματικής ασφάλειας είναι μια διαδικασία που ξεκινάει πάρα πολύ νωρίς, από τη στιγμή της γέννησης. Τα μωρά, πριν ακόμα αρχίσουν να συνειδητοποιούν το περιβάλλον τους ήδη μαθαίνουν για το τι μπορούν να περιμένουν από τον κόσμο από τις εμπειρίες που έχουν. Τα μωρά αισθάνονται ασφαλή ή ανασφαλή με βάση τις σχέσεις που έχουν με τους ανθρώπους που τα φροντίζουν. Όταν γνωρίζουν πως έχουν έναν ενήλικα που μπορούν να βασιστούν για την κάλυψη των αναγκών τους είναι πιο πιθανό να είναι ασφαλή σε αντίθεση με εκείνα που βιώνουν ασυνέπεια ή αδιαφορία.

Η συναισθηματική ασφάλεια των παιδιών παίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της ζωής τους – στην προσωπικότητα, στην αυτοπεποίθηση, στην επιτυχία μελλοντικών σχέσεων και στη ψυχική τους υγεία. Είναι ευρέως αποδεκτό ότι τα παιδιά που λαμβάνουν αγάπη και φροντίδα από το σπίτι τους, τείνουν να τα πηγαίνουν καλύτερα στο σχολείο και στις σχέσεις τους, και αναπτύσσουν δεξιότητες που τα βοηθούν να αντιμετωπίζουν δυσκολίες πιο αποτελεσματικά. Αντίθετα, τα παιδιά που στερούνται τα παραπάνω και παραμελούνται οι συναισθηματικές τους ανάγκες, συχνά μεγαλώνουν έχοντας σοβαρά συναισθηματικά ή ακόμα και ψυχικά προβλήματα.

Τα παιδιά που είναι συναισθηματικά ασφαλή, γνωρίζουν ότι υπάρχει κάποιος που νοιάζεται για αυτά και είναι πεπεισμένα ότι ανήκουν. Αυτή η ασφάλεια είναι που τα κάνει να αναπτύσσονται φυσιολογικά. Από την άλλη πλευρά, τα παιδιά που είναι ανασφαλή αισθάνονται συχνά αντιπαθή ή ανεπιθύμητα. Αυτά τα ανασφαλή συναισθήματα εκδηλώνονται με μια ποικιλία συμπεριφορών.

Η παιδική ανασφάλεια τις περισσότερες φορές είναι αποτέλεσμα της συναισθηματικής απόστασης ανάμεσα στο παιδί και τους γονείς ή της συναισθηματικής παραμέλησης που βιώνει το παιδί στο σπίτι.

Σημάδια παιδικής ανασφάλειας…

Τα παιδιά που νιώθουν ανασφάλεια μπορεί να οπισθοδρομούν και να επανέρχονται σε προηγούμενες συμπεριφορές. Μπορεί για παράδειγμα να ξεκινούν να βρέχουν το κρεβάτι τους ή τα εσώρουχά τους, και άλλα παιδιά μπορεί να επαναλαμβάνουν παλιές συνήθειες όπως το πιπίλισμα του αντίχειρα – συμπεριφορές που στο παρελθόν είχαν ξεπεραστεί. Όταν οι γονείς παρατηρούν συμπεριφορές παλινδρόμησης είναι σημαντικό να μην επιπλήξουν το παιδί, αλλά να το καθησυχάσουν δείχνοντάς του πως είναι ασφαλές και το αγαπούν, να του δώσουν χρόνο με επιπλέον προσοχή και στοργή.

Η ζήλια είναι ένα ακόμα σημάδι παιδικής ανασφάλειας. Η ζήλια παρατηρείται κυρίως στην παρουσία άλλων παιδιών, ή όταν έρχεται στην οικογένεια ένα μωρό. Επιθετικές συμπεριφορές όπως δαγκώματα και χτυπήματα, η διεκδίκηση της προσοχής με αρνητικούς τρόπους, η αντιπαλότητα ανάμεσα στα αδέρφια και τα αρνητικά συναισθήματα όπως η μελαγχολία, μπορεί να είναι δείγματα ζήλιας και ανασφάλειας.

Τα παιδιά που νιώθουν ανασφάλεια μπορεί να είναι άτολμα, ντροπαλά και να αποσύρονται εύκολα. Μπορεί να τους φαίνεται δύσκολο να συμμετάσχουν σε δραστηριότητες και να μένουν στο περιθώριο στη διάρκεια ενός παιχνιδιού αντί να παίζουν με τα άλλα παιδιά. Συχνά μπορεί να φοβούνται πράγματα που κάποτε απολάμβαναν.

Επίσης, τα παιδιά που είναι ανασφαλή αναπτύσσουν μια ασυνήθιστη σύνδεση με τους γονείς και βιώνουν άγχος αποχωρισμού. Μπορεί να κάνουν φασαρία όταν οι γονείς φεύγουν για τη δουλειά ή μπορεί να μην θέλουν να πάνε σχολείο ή να βγουν να παίξουν με τα άλλα παιδιά. Τα παιδιά με άγχος αποχωρισμού, αποφεύγουν να μένουν μακριά από το πρόσωπο “ασφάλειας” για όσο το δυνατόν περισσότερο. Μπορεί να έχουν εκρήξεις και ξεσπάσματα όταν αυτό το πρόσωπο φεύγει.

Ένας ακόμη τρόπος με τον οποίο μπορεί να εκδηλωθεί η ανασφάλεια στα παιδιά είναι μέσω σωματικών συμπτωμάτων. Τα πιο κοινά σωματικά συμπτώματα είναι ο πονοκέφαλος και ο πόνος στην κοιλιά ή στο στομάχι. Αυτά τα συμπτώματα είναι πιο πιθανόν να εκδηλωθούν όταν τα παιδιά βρίσκονται σε καταστάσεις που προκαλούν άγχος.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Για να νιώσουν τα παιδιά συναισθηματικά ασφαλή, είναι σημαντικό να αισθάνονται καλά με τον εαυτό τους, να αισθάνονται καλά στις σχέσεις τους με ανθρώπους που είναι σημαντικοί στη ζωή τους (πχ. οικογένεια) και να είναι σίγουροι πως αυτά τα θετικά συναισθήματα δεν μπορούν να απειληθούν ή να αλλάξουν κάτω από όποιες συνθήκες. Ο ρόλος των γονιών είναι αυτός που θα ενισχύσει τη συναισθηματική ασφάλεια των παιδιών και θα εγγυηθεί τη συναισθηματική σταθερότητα που τόσο έχουν ανάγκη τα παιδιά.

Το μεγαλύτερο δώρο που μπορούν να κάνουν οι γονείς στα παιδιά είναι να δείχνουν απλόχερα την αγάπη τους. Η αγάπη θα πρέπει να εκδηλώνεται με συνέπεια ακόμα και τις στιγμές που τα παιδιά φέρονται αρνητικά. Μπορεί να είναι εύκολη η στοργή όταν τα παιδιά είναι αγγελούδια, αλλά είναι ακόμα πιο ισχυρή όταν δίνεται μετά από ένα ξέσπασμα ή έναν καυγά. Οι αγκαλιές, τα χάδια, τα φιλιά βελτιώνουν τη διάθεση, την αυτοπεποίθηση και τη συμπεριφορά των παιδιών.

Η σχέση των γονιών καθώς και η συναισθηματική κατάσταση του κάθε γονιού ξεχωριστά, επίσης παίζει ρόλο στη διαμόρφωση της συναισθηματικής ασφάλειας των παιδιών. Όταν υπάρχουν εντάσεις ανάμεσα στο ζευγάρι και η επικοινωνία μεταξύ τους είναι αρνητική, ή όταν ένας από τους δύο γονείς έχει προβλήματα που δυσκολεύεται να τα διαχειριστεί αποτελεσματικά, τότε αναπόφευκτα τα προβλήματα αυτά γίνονται προβλήματα και του παιδιού. Αντίθετα, όταν οι γονείς επιλύουν ήρεμα και ειρηνικά τα δικά τους θέματα, τότε είναι σε θέση να βοηθήσουν το παιδί να εσωτερικεύσει την ηρεμία αυτή και να αισθάνεται το σπίτι ως ένα ασφαλές περιβάλλον.

Εξίσου σημαντικό στη συναισθηματική ασφάλεια των παιδιών, είναι να μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον σταθερό και προβλέψιμο. Αυτό έχει να κάνει με τους κανόνες, την πειθαρχία και τα όρια. Όταν η ατμόσφαιρα του σπιτιού είναι χαοτική και χωρίς δομή δημιουργείται ανασφάλεια στα παιδιά. Όταν οι κανόνες αλλάζουν από μέρα σε μέρα και ανάλογα με τη διάθεση των γονιών, τα παιδιά γίνονται ανασφαλή διότι δεν υπάρχει συνοχή και προβλέψιμες συνέπειες. Τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν τι περιμένουν οι γονείς από αυτά και τι θα συμβεί αν δεν κάνουν ό,τι είναι αναμενόμενο.

Στο τέλος της ημέρας, το μόνο που θέλουν οι γονείς είναι να αισθάνονται τα παιδιά τους ευτυχισμένα και πως τα αγαπούν. Για να επιτευχθεί αυτό, η καλλιέργεια της συναισθηματικής ασφάλειας πρέπει να είναι κορυφαία προτεραιότητα τόσο για τις μαμάδες όσο και για τους μπαμπάδες. Αυτό που πρέπει να θυμούνται οι γονείς, είναι πως κάθε παιδί που έρχεται σε αυτόν τον κόσμο εξαρτάται ολοκληρωτικά από αυτούς για τα πάντα. Κάθε παιδί χρειάζεται και δικαιούται την αγάπη, τον χρόνο και τη φροντίδα των γονιών του για να είναι συναισθηματικά υγιές και ευτυχισμένο!

ΠΗΓΗ: Parentshelp.gr

Βιβλιογραφία:

Davies, P. T. & Cummings, E. M. (1998). Exploring Children’s Emotional Security as a Mediator of the Link between Marital Relations and Child Adjustment. Child Development, 69, 124-139.

Fontenelle, D. H. (2001). How to Be a Good Parent by Dealing Effectively With the Most Common Behavioral Problems of Children. Wellness Inst, USA.

Spencer, F. (2010). A Parent’s Guide to Child Psychology. Launch Point Publishing, United Kingdom.

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , , | Γράψτε σχόλιο

Η σημασία του νονού στη ζωή του παιδιού

vaftisiΠοιος δε θα μπορούσε να ανασύρει από το κουτί των παιδικών του αναμνήσεων τη γλυκιά προσμονή του νονού τις μέρες του Πάσχα; Η λαμπάδα, το δώρο, το σοκολατένιο αβγό, η ίδια η παρουσία του νονού είναι βασικό χαρακτηριστικό των ημερών αυτών. Ο νονός δεν είναι, όμως, απλά ο άνθρωπος που φέρνει τα τυπικά δώρα κατά τη διάρκεια των γιορτών. Η βάφτιση είναι ένα Μυστήριο το οποίο τον ενώνει ουσιαστικά με το παιδί εφ’ όρου ζωής, σε μια σχέση πιο βαθιά και ουσιαστική από την απλή κοινωνική της διάσταση. Η σημασία του για το παιδί είναι μεγάλη, αφού ως «πνευματικός» του γονέας δένεται πραγματικά μαζί του, με έναν παντοτινό δεσμό, ο οποίος είναι μοναδικός και αναντικατάστατος. Ο νονός πρέπει να είναι συχνά παρών και να συντροφεύει το παιδί κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής του, να το συμβουλεύει, να το νοιάζεται, να αλληλεπιδρά και να συμμετέχει ουσιαστικά στη ζωή του, να είναι πάνω απ’ όλα ένα κοντινό πρόσωπο αναφοράς μετά την οικογένεια. Η επίσκεψη δυο φορές το χρόνο για τυπικούς λόγους τον αποξενώνει από το παιδί και στερεί και από τους δύο πολύτιμο χρόνο και κοινές εμπειρίες.  Πολλές φορές, δυστυχώς, ορισμένοι νονοί απουσιάζουν από τη ζωή του παιδιού, είτε γιατί οι ίδιοι δεν πήραν πολύ σοβαρά και υπεύθυνα το ρόλο τους, είτε γιατί κάποια σύγκρουση με τους γονείς του παιδιού τους ανάγκασε να απομακρυνθούν. Η απουσία ή η αδιαφορία του νονού είναι μια κατάσταση η οποία πληγώνει το παιδί και το κάνει να νιώθει μειονεκτικά σε σχέση με τα άλλα παιδιά γύρω του. Το παιδί μπαίνει συχνά στη διαδικασία να αυτοκατηγορείται και να αναρωτιέται πού φταίει το ίδιο και στερείτε το νονό του. Όταν, δε, ο νονός έχει κόψει κάθε επικοινωνία με το παιδί και την οικογένειά του, ο γονέας καλείται συχνά να αντιμετωπίσει τις συνεχείς ερωτήσεις του παιδιού, το οποίο δικαιολογημένα ρωτά πού είναι ο νονός του και γιατί δε θέλει να το δει. Είναι πολύ δύσκολο για τον γονέα να βλέπει στο πρόσωπο του παιδιού του τη μελαγχολία και την απογοήτευση που προκαλεί η ανεκπλήρωτη επιθυμία και προσμονή του να έχει και εκείνο το μερίδιό του στην επίσκεψη του νονού τις μέρες του Πάσχα. Το ζητούμενο είναι πώς πρέπει να αντιδράσει ο γονέας μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση. Εκείνο το οποίο μπορεί να κάνει σε ένα πρώτο επίπεδο ο γονέας είναι να καθησυχάσει το παιδί λέγοντάς του ότι οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτή την πραγματικότητα δεν έχουν καμία σχέση με το ίδιο και τη συμπεριφορά του. Αν ο νονός έχει «εγκαταλείψει» το βαφτιστήρι του χωρίς κάποιον εμφανή λόγο, ο γονέας μπορεί να του εξηγήσει ότι πολλές φορές δεν είναι όλοι άνθρωποι έτοιμοι να αναλάβουν έναν τόσο σημαντικό ρόλο και κάποιες φορές απομακρύνονται. Μπορούν να το καθησυχάσουν λέγοντάς του ότι εκείνο δεν έχει καμία ευθύνη, αλλά καλό θα ήταν, όσο θυμωμένοι κι αν είναι οι ίδιοι με αυτό που συμβαίνει, να μην κατηγορούν το νονό μπροστά στο παιδί τους. 

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, και αν η απουσία του νονού έχει προέλθει από τη σύγκρουσή του με τους γονείς, μπορούν εκείνοι να έρθουν σε επικοινωνία μαζί του και να του εξηγήσουν ότι όποια διαφορά κι αν τους χωρίζει το παιδί είναι το μόνο το οποίο δε φέρει καμία ευθύνη. Μπορούν να τονίσουν ότι ο νονός είναι απαραίτητο πρόσωπο κατά την αναπτυξιακή διαδικασία του παιδιού και πως η παρουσία του είναι σημαντική και αναντικατάστατη. Αν η σύγκρουση είναι πολύ μεγάλη και βαθιά μπορεί ο νονός να παίρνει το παιδί, εκτός σπιτιού για μια βόλτα, προκειμένου να αποφεύγεται το φορτισμένο κλίμα ανάμεσα σε εκείνον και τους γονείς. Συνοψίζοντας, καλό θα ήταν να έχουμε πάντα υπόψη μας πως όποια και να είναι τα προβλήματα της καθημερινότητας κι όσο κι αν οι ανθρώπινες σχέσεις αποτελούν ένα πεδίο με συγκρούσεις και διαφωνίες, ο ρόλος του νονού ή της νονάς, είναι ένας ρόλος «ιερός» και αναντικατάστατος και θα πρέπει να είμαστε πολύ συνειδητοποιημένοι για την απόφασή μας να εμπλακούμε σε ένα δεσμό αυτού του είδους με το παιδί. Από τη στιγμή που θα αναλάβουμε αυτό το ρόλο είμαστε υποχρεωμένοι να σταθούμε δίπλα στο βαφτιστήρι μας και να μην το απογοητεύσουμε με κανέναν τρόπο και για κανένα λόγο.

Ιουλία Κατσαΐτη Ψυχολόγος 

ΠΗΓΗ: singleparent.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Η πλάνη των καλών βαθμών – Τι είναι τελικά αυτό που αξιολογούν;

KidsSchoolGrades_icon6Για τα παιδιά το σχολείο είναι κάτι παραπάνω από αυτό που ίσως νομίζουμε εμείς οι μεγάλοι – είναι το σημείο αναφοράς τους. Το σχολείο για τα παιδιά είναι το δεύτερο κοινωνικό περιβάλλον που καλούνται να ενταχθούν μετά από αυτό της οικογένειας. Σε πολύ μεγάλο βαθμό, η εικόνα που έχουν τα παιδιά για τον εαυτό τους εξαρτάται από το σχολείο, το οποίο συνδέεται στενά με τους βαθμούς.

Τα παιδιά τις περισσότερες φορές πιστεύουν ότι η νοημοσύνη τους και η αξία τους ισοδυναμεί με τους βαθμούς τους – οι οποίοι είτε απεικονίζονται στα τετράδια με μπράβο, πολύ καλά και καμιά φορά με άλλου είδους παρατηρήσεις και σχόλια (πρόσεχε τα γράμματά σου, γιατί δεν διάβασες; γιατί τόσα λάθη;), ή με τους βαθμούς στους ελέγχους. Στην ελληνική πραγματικότητα, το σχολείο παραπέμπει σχεδόν αυτόματα στους βαθμούς, και αυτό γιατί η αξιολόγηση των μαθητών έχει αποκτήσει ένα ιδιαίτερα κοινωνικό περιεχόμενο.

Αρκετοί γονείς και εκπαιδευτικοί ασχολούνται τόσο συχνά με τους βαθμούς και τις επιδόσεις στα τεστ, που αγνοούν και υποτιμούν άλλες σημαντικές επιτεύξεις και προόδους των παιδιών.Στις συζητήσεις των μαμάδων και των ενηλίκων ακούμε πολύ συχνά για τις σχολικές επιδόσεις των παιδιών και αρκετές φορές τα παιδιά αξιολογούνται και χαρακτηρίζονται με βάση αυτές. «Πήρε καλούς βαθμούς το παιδί;» Αν ναι, τότε σημαίνει ότι είναι έξυπνο, εργατικό, άξιο, καλό παιδί και ούτω καθεξής. Αν όχι, τότε σημαίνει ότι δεν είναι τόσο έξυπνο, τόσο ικανό, τόσο εργατικό και πάει λέγοντας.

Αυτή η αξία που δίνεται στους βαθμούς στην κοινωνία όπου ζει και μεγαλώνει το παιδί δεν το αφήνει σε καμία περίπτωση ανεπηρέαστο. Οι βαθμοί θέλοντας και μη κυριαρχούν στη συνείδηση των παιδιών.

Η πλάνη των βαθμών.
Σίγουρα όλα τα παιδιά (ακόμα και αυτά που μοιάζουν αδιάφορα) θέλουν να τα πηγαίνουν καλά στο σχολείο και να έχουν καλούς βαθμούς. Τι είναι όμως αυτό που μετράνε ακριβώς οι βαθμοί; Όσο περίεργο και αν ακούγεται, έρευνες δείχνουν ότι ακόμα και οι μαθητές που παίρνουν καλούς βαθμούς και αριστεύουν, αδικούνται από το σύστημα της βαθμολόγησης. Ο βαθμός μπορεί και απεικονίζει μόνο μία μέτρηση της επιτυχίας. Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να μετρηθούν από τα διαγωνίσματα και τα τεστ. Μερικά από αυτά είναι η προσπάθεια, η κριτική σκέψη, η δημιουργικότητα, η συνεργασία, η περιέργεια, ο σεβασμός, η ευγένεια, η ικανότητα να αγαπάς, η κοινωνική και συναισθηματική νοημοσύνη, η ειλικρίνεια και άλλα τόσα.

Όπως έχει πει η Dr. Mitchell, όλες οι παραπάνω δεξιότητες και ικανότητες των παιδιών είναι πολύ πιο σημαντικές για να επιτύχουν στη ζωή από ότι ένας καλός βαθμός στον έλεγχο. Πολλοί από τους βαθμούς που δίνονται στα παιδιά και πολλές από τις αξιολογήσεις που δέχονται βασίζονται στην ικανότητα τους να αποστηθίζουν. Στην πραγματικότητα όμως οι κριτικές ικανότητες του παιδιού είναι αυτές που θα το οδηγήσουν στην αυριανή επιτυχία. Οι βαθμοί δεν εγγυώνται πάντα την επιτυχία των παιδιών για αυτό και δεν θα πρέπει να μας πιάνει εμμονή με αυτούς. Όταν οι γονείς επιμένουν τόσο πολύ στους καλούς βαθμούς αγνοώντας άλλες σημαντικές επιτεύξεις των παιδιών τους, αυτό που ουσιαστικά κάνουν είναι να περνούν στα παιδιά το μήνυμα ότι η αξία τους εξαρτάται αποκλειστικά από αυτούς και από τις επιδόσεις τους στα τεστ.

Γιατί επιμένουμε τόσο στους βαθμούς;
Εύλογα θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος γιατί στο σύστημα εκπαίδευσης δίνεται τόση βαρύτητα στη βαθμολόγηση όταν έρευνες δείχνουν ότι οι βαθμοί δεν μπορούν να καλύψουν όλες τις πτυχές της επιτυχίας των παιδιών. O καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ Daniel Koretz, τόνισε ότι δεξιότητες όπως η κριτική ικανότητα, η δημιουργική σκέψη, η περιέργεια κ.α., είναι πολύ δύσκολο να μετρηθούν με αριθμητικά δεδομένα και να αποτυπωθούν σε γραπτές δοκιμασίες. Έτσι, συνηθίζεται να μετράμε ό,τι είναι εύκολο να μετρηθεί – ορθογραφία, ανάγνωση, μαθηματικά.

Σίγουρα, σε κάθε εκπαιδευτικό σύστημα η αξιολόγηση είναι απαραίτητη γιατί μέσα από αυτήν ο εκπαιδευτικός σχεδιάζει, προγραμματίζει και διαμορφώνει την εξέλιξη της διδακτικής διαδικασίας. Πολλοί μελετητές όμως έχουν τονίσει ότι οι βαθμοί που προκύπτουν από τα τεστ και τις γραπτές δοκιμασίες θα πρέπει να αποτελούν μόνο ένα μέρος της αξιολόγησης και θα πρέπει να λειτουργούν ως συμπληρωματική πηγή πληροφοριών για το μαθητή.

Σκεφτείτε για λίγο το εξής απλό παράδειγμα. Φτιάχνετε ένα δύσκολο και περίπλοκο φαγητό για την οικογένειά σας, αλλά παρά τις ατελείωτες ώρες προετοιμασίας και προσπάθειας το τελικό αποτέλεσμα δεν σας δικαιώνει. Ποια θα θέλατε να είναι η αντίδραση των αγαπημένων σας προσώπων; Θα θέλατε το πιάτο να καταλήξει στο καλάθι των αχρήστων επειδή δεν έφερε το ιδανικό αποτέλεσμα ή θα θέλατε να εκτιμηθεί η προσπάθεια παρόλες τις ατέλειες; Φαντάζομαι πως θα θέλατε να μετρήσει στην αξιολόγηση του πιάτου σας η ιδέα του να προσφέρετε κάτι ωραίο, η προσπάθεια που καταβάλατε και η αγάπη που δώσατε στην όλη διαδικασία. Την ίδια επιθυμία και ανάγκη έχουν και τα παιδιά.

Είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε το ρόλο των βαθμών για να μετρήσουμε την πρόοδο των παιδιών στο σχολείο, αλλά ταυτόχρονα θα πρέπει να αναγνωρίζουμε την προσπάθεια και την βελτίωση (όσο μικρή και αν φαίνεται στα μάτια μας) που κάνουν τα παιδιά. Αν και οι βαθμοί είναι αυτοί που θα καθορίσουν ποιο παιδί θα περάσει στο πανεπιστήμιο και σε ποια σχολή, σίγουρα όμως δεν είναι η αρχή και το τέλος του κόσμου.

Η προσπάθεια, ο αγώνας και η καθημερινή βελτίωση που κάνει ένα παιδί δεν μπορούν να αποτυπωθούν πάντα μέσα από τους βαθμούς του. Οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί σίγουρα θα πρέπει να προσπαθούν και να επιδιώκουν το παιδί να δίνει τον καλύτερό του εαυτό στο σχολείο. Από την άλλη πλευρά όμως θα πρέπει να δίνουν προσοχή στην συνολική εικόνα του παιδιού και θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τα μοναδικά και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Είναι εξαιρετικά άδικο να αξιολογούμε τα παιδιά μόνο από τα νούμερα που φέρνουν στους βαθμούς και να μην αναγνωρίζουμε την προσπάθεια, την πρόοδο και τη βελτίωση που κάνουν.

Τα παιδιά είναι κάτι παραπάνω από μαθητές – είναι μέλη της οικογένειάς σας, είναι φίλοι, είναι αδέρφια, είναι σκεπτόμενα άτομα, είναι καλλιτέχνες, είναι αθλητές, είναι μουσικοί, έχουν δημιουργική σκέψη, έχουν χιούμορ, έχουν σοφία, έχουν πνεύμα συνεργασίας και συντροφικότητας, έχουν την ικανότητα να αγαπούν και να προσφέρουν. Οι γονείς, οι ενήλικες και οι εκπαιδευτικοί έχουν την ικανότητα να καλλιεργούν και να ενθαρρύνουν όλα αυτά τα χαρακτηριστικά δίνοντας το μήνυμα στα παιδιά ότι είναι κάτι περισσότερο από τους βαθμούς τους!

ΠΗΓΗ: parentshelp.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

«Η χρήση του δρόμου… είναι στο χέρι σου – Αύριο εγώ θα οδηγώ»

afissa diagonismou3 Í2 copy.pdf3ος Πανελλήνιος Μαθητικός Διαγωνισμός Σκίτσου

στο πλαίσιο των δράσεων του Εθνικού Θεματικού Δικτύου Κυκλοφοριακής Αγωγής

Η επιστημονική ομάδα της EDUCARTOON, στο πλαίσιο της εκστρατείας ενημέρωσης για την κυκλοφοριακή αγωγή, συνδιοργανώνει με την Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Σερρών, τον 3ο πανελλήνιο μαθητικό διαγωνισμό σκίτσου με τίτλο: «Η χρήση του δρόμου…είναι στο χέρι σου – Αύριο εγώ θα οδηγώ».

  Ο διαγωνισμός απευθύνεται σε μαθητές δημοτικών σχολείων (Δ΄- Ε΄- Στ΄ Δημοτικού) της χώρας, δημόσιων και ιδιωτικών. Σκοπός του διαγωνισμού είναι να δοθεί στους μαθητές η ευκαιρία να εκφραστούν καλλιτεχνικά, να γίνουν δημιουργοί και να εξοικειωθούν με τη «γλώσσα» του σκίτσου. Ακόμη να γίνουν κριτές, μελετητές και ερευνητές της ορθής χρήσης του δρόμου και να ευαισθητοποιηθούν ως προς την ανάγκη προστασίας του πολίτη από τα τροχαία ατυχήματα.

  Χρήσιμες πληροφορίες στο site της EDUCARTOON θα βοηθήσουν πιθανά τους εκπαιδευτικούς που θα συμμετάσχουν στο διαγωνισμό να μεταφέρουν τη γνώση στους μαθητές, προτρέποντάς τους να δημιουργήσουν έργα ατομικά ή ομαδικά (χιουμοριστικά σκίτσα, γελοιογραφίες, ζωγραφιές), τα οποία θα αξιολογηθούν και θα εκτεθούν, όπου με τον τρόπο που θα αποφασιστεί από την Επιτροπή.

Θέμα του διαγωνισμού: «Οδική ασφάλεια-Κυκλοφοριακή Αγωγή»

              Ενδεικτικές θεματικές ενότητες του διαγωνισμού: διάβαση πεζών, χρήση πεζοδρομίου, βιώσιμη μετακίνηση, ποδήλατο, χρήση ζώνης, χρήση κράνους, αλκοόλ και οδήγηση, ευγένεια στο δρόμο κ.ά.)

           Ο διαγωνισμός απευθύνεται σε μαθητές ή ομάδες μαθητών της πρωτοβάθμιας (Δ’- Ε’- ΣΤ’ τάξης) (σε δημόσια και ιδιωτικά σχολεία της χώρας μας αλλά και ελληνόφωνα σχολεία του εξωτερικού).

           Στο διαγωνισμό μπορούν να λάβουν μέρος: ένα μεμονωμένο τμήμα ενός σχολείου, μια τάξη ενός σχολείου, μια ομάδα μαθητών από περισσότερα τμήματα ή τάξεις ενός σχολείου ή ένας μόνο μαθητής -τρια.

  Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να έχει αναλάβει την παιδαγωγική καθοδήγηση της μαθητικής ομάδας ένας ή περισσότεροι εκπαιδευτικοί της σχολικής μονάδας.

Έναρξη του διαγωνισμού είναι η 1 Απριλίου 2014 και η λήξη της προθεσμίας υποβολής έργων είναι στις 15 Μαΐου 2014. Τα έργα θα υποβληθούν έως την καταληκτική ημερομηνία μέσω της σχολικής μονάδας στον φορέα που συντονίζει το διαγωνισμό με συστημένη επιστολή ή courier στην ακόλουθη ταχυδρομική διεύθυνση:

Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Σερρών για το μαθητικό διαγωνισμό

«Η χρήση του δρόμου…είναι στο χέρι σου. Αύριο εγώ θα οδηγώ»

Κερασούντος 2, Γραφείο 7, 62110 Σέρρες

Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού θα ανακοινωθούν μέχρι τις 10 Ιουνίου 2014 και οι καλύτερες μαθητικές εργασίες θα βραβευθούν σε ειδική εκδήλωση σε χρόνο και σε τόπο που θα ανακοινωθεί σε επόμενο έγγραφο.

Οι σχολικές μονάδες που επιθυμούν να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό θα συμπληρώσουν απαραίτητα τη φόρμα συμμετοχής, την οποία θα συμπεριλάβουν στο φάκελο αποστολής των έργων.

Απαραίτητη προϋπόθεση του διαγωνισμού είναι η καταγραφή των ονοματεπωνύμων των μαθητών /τριων και η ονομασία της σχολικής μονάδας πίσω από κάθε έργο .

Τεχνικά χαρακτηριστικά των έργων: Κάθε μαθητής ή ομάδα μαθητών μπορεί να υποβάλει μέχρι δυο έργα.  Το μέγεθος των έργων πρέπει να είναι από 210 Χ 297 mm (Α4) έως 297 Χ 420 mm(Α3). Κάθε τεχνική είναι δεκτή (σχεδιασμός με ηλεκτρονικά μέσα, κόμικς, κ.τ.λ.).  Τα έργα πρέπει να υποβληθούν χωρίς πλαίσιο ή κορνίζα.

Η  Επιτροπή Αξιολόγησης των έργων, η οποία έχει οριστεί από τους συνεργαζόμενους φορείς και το Υπουργείο Παιδείας & Θρησκευμάτων, θα συνεδριάσει το Μάιο του 2014 για την επιλογή των έργων.

  • Θα δοθούν βραβεία στα τρία πρώτα επιλεγέντα έργα και δεκαεπτά τιμητικοί έπαινοι.
  • Οι βραβευθέντες μαθητές θα προσκληθούν στην Τελετή Βράβευσης
  • Τα επιλεγμένα από την Επιτροπή έργα θα παρουσιαστούν σε έκθεση, καθώς και στο site της EDUCARTOON www.educartoon.gr, από όπου θα είναι δυνατόν να αναπαραχθούν, σε έντυπη μορφή ή ηλεκτρονικά ή με άλλο τρόπο, για λόγους προβολής της έκθεσης.
  • Οι οργανωτές δεν φέρουν καμία ευθύνη για ζημίες που τυχόν προκληθούν κατά την αποστολή των έργων.
  • Η υπογραφή και υποβολή της συμπληρωμένης αίτησης συμμετοχής δηλώνει την πλήρη αποδοχή των όρων του διαγωνισμού.
  • Βεβαιώσεις συμμετοχής θα λάβουν οι σχολικές μονάδες, οι υπεύθυνοι εκπαιδευτικοί και φυσικά οι μαθητές.
  • Το όνομα και το σχολείο των διαγωνιζόμενων να αναφέρεται υποχρεωτικά στο πίσω μέρος του έργου.

Οργανωτική Επιτροπή Διαγωνισμού:

  • Αναστάσιος Λυμπούδης, Δ/ντής Α/θμιας Εκπ/σης Σερρών
  • Κατερίνα Θεοδοσέλη, εκπαιδευτικός, Συντονίστρια Εκπαιδευτικού Προγράμματος Κυκλοφοριακής Αγωγής, 2321047522 kykloforiaki@dipe.ser.sch.gr
  • Νικόλαος Νίκας, Εκδότης, Υπεύθυνος Σχεδιασμού της EDUCARTOON, nnikas@educartoon.gr
  • Μιχάλης Κουντούρης, Σκιτσογράφος

 Κριτική επιτροπή του διαγωνισμού :

  • Μιχάλης Κουντούρης, Σκιτσογράφος Educartoon
  • Νικόλαος Νίκας, Υπεύθυνος Σχεδιασμού Educartoon
  • Νικόλαος Ηλιού, Αναπληρωτής Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
  • Κατερίνα Θεοδοσέλη, Εκπαιδευτικός, Συντονίστρια προγράμματος Κυκλοφοριακής Αγωγής στη Δ/νση Π.Ε Σερρών
  • Μαρία Κοντού, Εκπαιδευτικός, Εκπαιδεύτρια  Κυκλοφοριακής Αγωγής στη Δ/νση Π.Ε Σερρών
  • Ιωάννης Πούλιος, Υπεύθυνος Σχολικών Δραστηριοτήτων Π.Ε. Σερρών
  • Ανδρέας Κορδολαίμης, Αντιστράτηγος ε.α., Διευθυντής Τροχαίας.
  • Ελένη Καρύδη, Πρόεδρος ΕΥΘΥΤΑ ΡΟΔΟΥ – Παρατηρητήριο Οδικής Ασφάλειας
  • Πάνος Διπλαράκος, Δημοσιογράφος Ειδικού Τύπου Αυτοκινήτου
  • Θεοδώρα Γκουτζιαμάνη, Εκπαιδευτικός, Υποδιευθύντρια 1ου Δημ. Σχολείου Κρεμαστής Ρόδου

Συνεργαζόμενοι φορείς: 

  • Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας – Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών
  • Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου
  • ΕΥΘΥΤΑ Ρόδου- Παρατηρητήριο Οδικής Ασφάλειας

Υπό την αιγίδα των Υπουργείων Παιδείας και Θρησκευμάτων

Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων

Πατήστε εδώ για να δείτε το σχετικό έγγραφο για τον διαγωνισμό

ΠΗΓΗ: educartoon.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

«Επιστροφή στη Σελήνη… για πάντα» «Ελληνικός Κόσμος»: Ένα μοναδικό ταξίδι στο διάστημα

imerisia_LARGE_t_1061_43723869_type12128Ένα «διαστημικό» ταξίδι υπόσχεται για τους επισκέπτες του, ο «Ελληνικός Κόσμος» του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, μέσα από την έκθεση που φιλοξενεί με τίτλο: «Η Κατάκτηση του Διαστήματος» και την ταινία «Επιστροφή στη Σελήνη… για πάντα!» που προβάλλεται στη «Θόλο» σε συνεργασία με το Αστεροσκοπείο Αθηνών.

Στην ξενάγηση που πραγματοποιήθηκε για τους δημοσιογράφους, το κοινό περιηγήθηκε στην έκθεση, η οποία αποτελεί μία από τις πιο πρόσφατες και ολοκληρωμένες εκθέσεις παγκοσμίως σχετικά με το μέλλον του ανθρώπου στο διάστημα και η οποία έρχεται στην Αθήνα από το Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Νέας Υόρκης.

Η έκθεση προσφέρει μια ολοκληρωμένη εικόνα για τα διαστημικά ταξίδια, ξεκινώντας από την ιστορία της εξερεύνησης του διαστήματος μέχρι τις μελλοντικές αποστολές στο ηλιακό σύστημα αλλά και πέρα από αυτό, ενώ εστιάζει στο μέλλον της διαστημικής εξερεύνησης με βάση τα τελευταία αποτελέσματα ερευνών κορυφαίων επιστημόνων και μηχανικών, με εκθέματα που δίνουν μια πρώτη εικόνα των επόμενων 50-100 χρόνων. Οι μελλοντικές αποστολές που παρουσιάζονται στο πλαίσιο της έκθεσης -οι οποίες κάποτε ανήκαν αποκλειστικά στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας και σήμερα έχουν τεθεί υπό συζήτηση από κορυφαίους επιστήμονες- περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, την κατασκευή ανελκυστήρα διαστήματος, την εκτροπή ενός επικίνδυνου αστεροειδούς που περνά κοντά από τη Γη και το ταξίδι στον Άρη –ακόμα και την ίδρυση αποικιών εκεί.

Οι επισκέπτες της έκθεσης θα έχουν επίσης την ευκαιρία να «επισκεφθούν» τη Σελήνη, τους αστεροειδείς και τον Άρη μέσα από διαδραστικά εκθέματα και λεπτομερή μοντέλα και παράλληλα να ανακαλύψουν τι θεωρούν οι ειδικοί ότι μας επιφυλάσσει το μέλλον πέρα από τα όρια της Γης.

H έκθεση ξεκινά με μια αναδρομή στις ιστορικές αποστολές στο διάστημα, επανδρωμένες και μη: Στο Sputnik 1, τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο, στη διαστημική κάψουλα Vostok 1 που έθεσε πρώτη φορά άνθρωπο, τον Γιούρι Γκαγκάριν, σε τροχιά γύρω από τη Γη, στο διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble και στο Μars Rover που εξερεύνησε τον Άρη. Στα εκθέματα αυτής της ενότητας περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, και ένα ζευγάρι γάντια Σοβιετικού κοσμοναύτη.

Παράλληλα, στη «Θόλο» του «Ελληνικού Κόσμου», προβάλλεται η νέα ψηφιακή ταινία «Επιστροφή στη Σελήνη… για πάντα!» του Βραβείου Google Lunar X. Το Google Lunar X είναι ο μεγαλύτερος παγκόσμιος διαγωνισμός που έχει διεξαχθεί ποτέ και είναι υπό εξέλιξη αυτήν τη στιγμή σε όλο τον κόσμο, με στόχο τη δημιουργία νέων ευκαιριών για την παρουσία ανθρώπων και ρομπότ στη Σελήνη. Ομάδες πολιτών από όλο τον κόσμο ανταγωνίζονται για την αποστολή και προσσελήνωση ενός διαστημικού ρομπότ για πρώτη φορά στον δορυφόρο της Γης, με κίνητρο το πιο μεγάλο βραβείο στην ιστορία: τριάντα εκατομμύρια δολάρια. Η ταινία «Επιστροφή στη Σελήνη… για πάντα!» περιγράφει τις προσπάθειες των ομάδων αυτών, ενώ παράλληλα παρουσιάζει τις ιστορικές εξερευνήσεις του διαστήματος, καθώς και μια επιτυχημένη εκτόξευση και προσεδάφιση στην επιφάνεια της Σελήνης.

Η ταινία ξεκινά με την πρώτη περίοδο εξερεύνησης του διαστήματος, στο τέλος της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Κατά τη διάρκειά της, οι θεατές ανακαλύπτουν τα πορίσματα που προσέφερε αυτή η πρώτη περίοδος εξερεύνησης της Σελήνης για θέματα όπως η προέλευσή της, η σύνθεση, η δομή και η πρόσβαση στις πρώτες ύλες στην επιφάνειά της.

Στο πλαίσιο της έκθεσης «Η Κατάκτηση του Διαστήματος» αλλά και της νέας προβολής της «Θόλου», ο «Ελληνικός Κόσμος» αναπτύσσει συνεργασία με το Ινστιτούτο Αστρονομίας, Αστροφυσικής, Διαστημικών Εφαρμογών και Τηλεπισκόπησης του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, ενώ στον χώρο θα φιλοξενηθεί μια σειρά διαλέξεων από ερευνητές του Ινστιτούτου Αστρονομίας, Αστροφυσικής, Διαστημικών Εφαρμογών και Τηλεπισκόπησης πάνω σε τρέχοντα θέματα του επιστημονικού τους αντικειμένου.

Η έκθεση λειτουργεί από Δευτέρα έως Πέμπτη 9:00-13:30, την Παρασκευή 9:00-20:00, το Σάββατο 11:00-16:00, την Κυριακή 10:00-18:00. Τα εισιτήρια είναι 7 ευρώ για τους ενηλίκους και 4 ευρώ για τα παιδιά, ενώ το οικογενειακό εισιτήριο (2 ενήλικοι + 2 παιδιά) είναι 20 ευρώ.

Εκτός από οικογένειες, η έκθεση απευθύνεται και σε μαθητές Δημοτικού, Γυμνασίου, Λυκείου, καθώς και σε παιδιά Νηπιαγωγείου.

ΠΗΓΗ: imerisia.gr

Κατηγορίες: Ψυχαγωγία | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Το πείραμα με τα μπαλόνια

balloonsΜία ομάδα 50 ανθρώπων συμμετείχε σ’ ένα συνέδριο. Ξαφνικά, ένας ομιλητής αποφάσισε να κάνει ένα ομαδικό πείραμα.

 Έδωσε σε κάθε σύνεδρο από ένα μπαλόνι, και ζήτησε από τον κάθε ένα να γράψει επάνω, με μαρκαδόρο, το όνομά του/της. Έπειτα, μεταφέρθηκαν όλα τα μπαλόνια σε άλλο δωμάτιο. Ακολούθως, οι σύνεδροι κλήθηκαν να πάνε στο δωμάτιο εκείνο και να βρουν, μέσα σε πέντε λεπτά, το μπαλόνι με το όνομά τους.

Έγινε πανζουρλισμός. Ο ένας έσπρωχνε τον άλλον, συγκρούονταν μεταξύ τους, αλληλοδιαμαρτύρονταν, σκέτος χαμός. Όταν πέρασαν τα 5 λεπτά, κανένας δεν είχε βρει το μπαλόνι του.

Έτσι, ο ομιλητής ζήτησε από τον καθένα να πάρει στα χέρια του ένα μπαλόνι στην τύχη, και να το δώσει σε όποιον είχε το όνομα που ήταν γραμμένο πάνω του. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά, όλοι κρατούσαν το δικό τους μπαλόνι. Και στο σημείο αυτό, ο ομιλητής άρχισε επιτέλους να εκφωνεί τον λόγο του:

«Αυτό που έγινε τώρα, είναι αυτό ακριβώς που συμβαίνει στην ζωή μας. Όλοι γυρεύουν και κυνηγούν παντού μετά μανίας την ευτυχία, χωρίς να ξέρουν που βρίσκεται. Εγώ λέω, λοιπόν, ότι η δική μας ευτυχία, αυτή που αφηνιάζουμε να την ανακαλύψουμε, βρίσκεται στην ευτυχία των άλλων ανθρώπων. Δώστε τους χαρά, και θα την βρείτε και εσείς. Αυτός για μένα, τόσο απλά, είναι ο σκοπός της ζωής».

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Πόσο κακό κάνει η αρνητική κριτική στα παιδιά μας;

18007392_33f076862dd329df84640eaef34fd659.limghandlerΣύμφωνα με τις έρευνες μετά από τα εγκλήματα της σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης, η κριτική, η απόρριψη και η εγκατάλειψη αποτελούν τις τρεις τραυματικές εμπειρίες για το άτομο και με τις χειρότερες ψυχολογικές επιπτώσεις σε ένα άτομο. Από αυτά τα τρία, η κριτική είναι η πιο διαδεδομένη και η πιο επαναλαμβανόμενη στην κοινωνική αλληλεπίδραση των ανθρώπων. Κάποιος θα μπορούσε να πει πως η κριτική έχει και τη θετική πλευρά γιατί μας βοηθάει να γινόμαστε καλύτεροι. Μπορεί να ισχύσει όμως αυτό για τα παιδιά; 

Ο κλινικός ψυχολόγος Dr. Laurence Smith στο βιβλίο του Criticism-Our disease (Κριτική-Μια Διαταραχή μας)
, μας λέει πως η κριτική μπορεί να έχει θετικό αποτέλεσμα μόνο όταν το άτομο έχει αποκτήσει την επαρκή ωρίμανση και την ικανότητα να κρατήσει συναισθηματική απόσταση από αυτήν, αλλά και από το άτομο που την ασκεί, έτσι ώστε να εκτιμηθεί θετικά η αξία της. Στην πλειοψηφία, η κριτική γεμίζει το άτομο με αμφιβολίες για αυτό που είναι και συνδέεται σχεδόν πάντοτε με αρνητικά συναισθήματα – κάτι που ισχύει ιδιαίτερα για τα παιδιά δεδομένου ότι δεν έχουν αναπτύξει τη γνωστική ωρίμανση να χειριστούν την κριτική με εποικοδομητικό τρόπο. 

Τα είδη της κριτικής που ασκούμε στα παιδιά μας 
1. Η «καλοπροαίρετη κριτική»
Οι γονείς αρκετά συχνά είτε άθελά τους, είτε εν αγνοία τους, ασκούν κριτική στα παιδιά «Μην κάνεις αυτό, μην ντύνεσαι έτσι, μη μιλάς με αυτόν τον τρόπο, μην κάθεσαι έτσι, μην κάνεις τέτοια γράμματα, δεν πήρες καλούς βαθμούς». Η κριτική των γονιών μπορεί να είναι τις περισσότερες φορές καλοπροαίρετη και να έχει ως βάση της την ανησυχία και την επιθυμία να γίνει το παιδί καλύτερο σε έναν ανταγωνιστικό και σκληρό κόσμο. Όταν οι γονείς κριτικάρουν τα παιδιά (στην πλειοψηφία τους) πιστεύουν ότι δεν ασκούν κριτική απλά δίνουν συμβουλές και οδηγίες και μπορεί να εκπλήσσονται με τις αντιδράσεις των παιδιών θεωρώντας ότι είναι ανυπάκουα ή απρόθυμα να συνεργαστούν και να επικοινωνήσουν θετικά με τους γονείς. 

2. Η κριτική που συνοδεύεται από σύγκριση 
«Ο αδελφός σου ο φίλος σου, το τάδε παιδάκι…) είναι καλός, εσύ γιατί δεν διαβάζεις, δεν γράφεις, δεν παίζεις, δεν είσαι τόσο καλός, δεν ακούς;» Η σύγκριση είτε γίνεται άμεσα, είτε γίνεται έμμεσα, είτε γίνεται με το αδελφάκι, είτε με ένα άλλο παιδί, δημιουργεί στο παιδί αισθήματα ζήλιας και αμφιβολίας για τον ίδιο του τον εαυτό. Αλήθεια, εσείς πως θα νιώθατε αν ο σύντροφός σας ασκούσε παρόμοια κριτική και σας σύγκρινε συνεχώς για τις ικανότητες σας ή την εμφάνισή σας; 

Οι αρνητικές επιπτώσεις της κριτικής μας στα παιδιά 

Η συνεχής αρνητική κριτική έχει σοβαρές επιπτώσεις στην αυτοεκτίμηση, τις ικανότητες, την παραγωγικότητα και στην ευτυχία του παιδιού, δημιουργώντας παράλληλα και πιθανά προβλήματα συμπεριφοράς. Η αρνητική κριτική δυστυχώς επηρεάζει τα παιδιά όχι μόνο στιγμιαία, αλλά μπορεί να έχει μία τρομερή και μόνιμη επίδραση και στην ενήλικη ζωή. 

1. Το παιδί που ακούει επανειλημμένα πόσο «κακό» είναι... αρχίζει να νιώθει ανάξιο έχοντας αμφιβολίες για την αγάπη των γονιών του. 

2. Το παιδί που δεν λαμβάνει την έμπρακτη αγάπη και αποδοχή από τους γονείς του, συνήθως απευθύνεται σε άλλους για να την πάρει.

3. Όταν ένα παιδί αντιμετωπίζεται με ασέβεια, κριτική διάθεση, και περιφρόνηση, μαθαίνει να φέρεται αντίστοιχα και στους άλλους, με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται να δημιουργήσει στενές σχέσεις και φιλίες 

4. Όταν ένα παιδί δέχεται μόνιμα κριτική μπορεί να απομονωθεί και να παραιτηθεί από ό,τι απαιτεί προσπάθεια και κόπο (πχ. σχολείο, αθλήματα, δραστηριότητες). Απορροφώντας και καταγράφοντας κάθε αρνητικό σχόλιο, πιθανότατα θα μεγαλώσει νιώθοντας πως δεν είναι ποτέ αρκετά καλό και θα δημιουργήσει την πεποίθηση ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει σε τίποτα. Όταν το παιδί δημιουργεί αυτήν την εικόνα για τον εαυτό του, το πιθανότερο είναι ότι θα υποφέρει στο μέλλον τόσο συναισθηματικά, όσο κοινωνικά και επαγγελματικά.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς; 
1. Επαινέστε τα παιδιά σας 
Τα παιδιά έχουν τεράστια ανάγκη και επιθυμία να κερδίζουν τον έπαινο, την έγκριση και την αποδοχή των γονιών τους και θέλουν να τους κάνουν περήφανους. Το κλειδί για να διαμορφωθεί μια καλή σχέση γονιού και παιδιού είναι ο σεβασμός και η επικοινωνία. Οι γονείς πριν βιαστούν να διαμορφώσουν κρίση και άποψη είναι πολύ σημαντικό να ακούν ουσιαστικά τα παιδιά. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να συμφωνούν με ό,τι πει το παιδί ή να ενδίδουν σε παράλογες απαιτήσεις. 
2. Ακούστε τα 
Όταν οι γονείς ακούν τα παιδιά θα πρέπει να κάνουν μια πραγματική προσπάθεια να κατανοήσουν και εκτιμήσουν την άποψη του παιδιού και να αναγνωρίσουν ποιο είναι το σωστό από αυτά που λέει πριν επισημάνουν το λάθος. 

3. Επικοινωνήστε μαζί τους 
Τα παιδιά επιζητούν τη θετική επικοινωνία με τους γονείς τους όπως επιζητούν και το παιχνίδι. Αναζητήστε χρόνο μέσα στην ημέρα για συζήτηση με το παιδί έτσι ώστε να έχει την ευκαιρία να μιλήσει για αυτά που το απασχολούν και το προβληματίζουν. Έρευνες δείχνουν ότι οι γονείς που ακούν και επιτρέπουν το διάλογο με τα παιδιά τους, επηρεάζουν άμεσα και θετικά τη διάθεση και τη συμπεριφορά των παιδιών. 

4. Δείξτε τους πόσο υπερήφανοι είστε γι΄αυτά 
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή και ευτυχία για τα παιδιά, όταν βλέπουν τους γονείς τους να χαμογελούν και να νιώθουν περήφανοι, γνωρίζοντας ότι αυτά είναι οι αιτία που προκαλούν αυτά τα συναισθήματα. Μειώστε λοιπόν την κριτική, και δώστε απλόχερα την αποδοχή και την αγάπη σας! 

Την επόμενη λοιπόν φορά που θα ασκήσετε σκληρή κριτική στα παιδιά σας, θυμηθείτε το υπέροχο διάσημο ποίημα του Βρετανού φιλόσοφου Μπέρτραντ Ράσελ 
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική, μαθαίνει να κατακρίνει 

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα, μαθαίνει να καυγαδίζει. 

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία, μαθαίνει να είναι ντροπαλό.

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή, μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο. 

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση, μαθαίνει να είναι υπομονετικό. 

Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο, μαθαίνει να εκτιμά. 

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην δικαιοσύνη, μαθαίνει να είναι δίκαιο. Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια, μαθαίνει να πιστεύει. 

Αν ένα παιδί ζει μέσα σε επιδοκιμασία, μαθαίνει να έχει αυτοεκτίμηση. 

Αν ένα παιδί ζει μέσα σε παραδοχή και φιλία μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο. 

ΠΗΓΗ: imommy.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Ο ρόλος της σειράς γέννησης: Υψηλή πίεση για τους πρωτότοκους, ατυχήματα για τους βενιαμίν

KidsFirstBorn_icon4 (1)Η σειρά με την οποία γεννιέται ένα παιδί στην οικογένεια καθορίζει την εξέλιξη της προσωπικότητας αλλά και την πορεία της υγείας του, λένε οι επιστήμονες.

Τα γονίδια μπορεί να δώσουν απαντήσεις στο γιατί ένας άνθρωπος τρέχει γρήγορα. Η χημεία του εγκεφάλου μπορεί να εξηγήσει γιατί κάποιος είναι πιο επιρρεπής στην κατάθλιψη. Για τον τρόπο ζωής που ακολουθεί κάποιος, όμως, οι επιστήμονες συνιστούν να κοιτάξουμε στις αδελφικές σχέσεις και τη σειρά γέννησης μεταξύ των αδελφών.

Τα τελευταία χρόνια, ολοένα και περισσότεροι ερευνητές πιστεύουν πως η σειρά με την οποία έχει γεννηθεί κάποιος στην οικογένεια παίζει σημαντικό ρόλο όχι μόνο στην ανάπτυξη της προσωπικότητας και στην υγεία, αλλά ακόμη και στην επιτυχημένη ή όχι επαγγελματική πορεία.

Είναι χαρακτηριστικό ότι πρόσφατη μελέτη του Πανεπιστημίου Μπράντεϊς στη Μασαχουσέτη έδειξε ότι το να έχει κανείς μικρότερο αδελφό μπορεί να συμβάλει στην αύξηση της αρτηριακής πίεσης κατά 3% έως 5,9%, ενώ εάν έχει μικρότερη αδελφή η αύξηση είναι κατά 3,8%. Κι αυτό γιατί τα πρωτότοκα παιδιά αισθάνονται στρες με την άφιξη ενός μικρότερου παιδιού στο σπίτι, ενώ παράλληλα θα πρέπει να διεκδικούν την προσοχή των γονιών τους.

Για τους περισσότερους, πάντως, αποτελεί μεγάλη έκπληξη η επιστημονική διαπίστωση ότι τα αδέλφια μας – η σχέση μαζί τους αλλά και η σειρά γέννησης – μπορεί να είναι υπεύθυνα τόσο για την οικονομική μας σταθερότητα όσο και για το αν ο γάμος μας θα κρατήσει πολλά χρόνια. Κι αυτό, εξηγούν επιστήμονες, όπως η ψυχολόγος Κάθριν Σάλμον, συγγραφέας του βιβλίου «Η κρυφή δύναμη του μεσαίου παιδιού», συμβαίνει κυρίως στα δεύτερα παιδιά, τα οποία τυχαίνει να είναι λιγότερο εγωκεντρικά από τα μεγαλύτερα αδέλφια τους και λιγότερο χαϊδεμένα από τα μικρότερα. Σε έρευνα που έκανε, βρήκε ότι 80% των μεσαίων παιδιών παραμένουν πιστά στους συντρόφους τους. Το αντίστοιχο ποσοστό για τα πρωτότοκα είναι 65% και για τα μικρότερα αδέλφια 53%.

Η σειρά με την οποία γεννιέται ένα παιδί στην οικογένεια καθορίζει την εξέλιξη της προσωπικότητας αλλά και την πορεία της υγείας του, λένε οι επιστήμονες.

Τα γονίδια μπορεί να δώσουν απαντήσεις στο γιατί ένας άνθρωπος τρέχει γρήγορα. Η χημεία του εγκεφάλου μπορεί να εξηγήσει γιατί κάποιος είναι πιο επιρρεπής στην κατάθλιψη. Για τον τρόπο ζωής που ακολουθεί κάποιος, όμως, οι επιστήμονες συνιστούν να κοιτάξουμε στις αδελφικές σχέσεις και τη σειρά γέννησης μεταξύ των αδελφών.

Τα τελευταία χρόνια, ολοένα και περισσότεροι ερευνητές πιστεύουν πως η σειρά με την οποία έχει γεννηθεί κάποιος στην οικογένεια παίζει σημαντικό ρόλο όχι μόνο στην ανάπτυξη της προσωπικότητας και στην υγεία, αλλά ακόμη και στην επιτυχημένη ή όχι επαγγελματική πορεία.

Είναι χαρακτηριστικό ότι πρόσφατη μελέτη του Πανεπιστημίου Μπράντεϊς στη Μασαχουσέτη έδειξε ότι το να έχει κανείς μικρότερο αδελφό μπορεί να συμβάλει στην αύξηση της αρτηριακής πίεσης κατά 3% έως 5,9%, ενώ εάν έχει μικρότερη αδελφή η αύξηση είναι κατά 3,8%. Κι αυτό γιατί τα πρωτότοκα παιδιά αισθάνονται στρες με την άφιξη ενός μικρότερου παιδιού στο σπίτι, ενώ παράλληλα θα πρέπει να διεκδικούν την προσοχή των γονιών τους.

Για τους περισσότερους, πάντως, αποτελεί μεγάλη έκπληξη η επιστημονική διαπίστωση ότι τα αδέλφια μας – η σχέση μαζί τους αλλά και η σειρά γέννησης – μπορεί να είναι υπεύθυνα τόσο για την οικονομική μας σταθερότητα όσο και για το αν ο γάμος μας θα κρατήσει πολλά χρόνια. Κι αυτό, εξηγούν επιστήμονες, όπως η ψυχολόγος Κάθριν Σάλμον, συγγραφέας του βιβλίου «Η κρυφή δύναμη του μεσαίου παιδιού», συμβαίνει κυρίως στα δεύτερα παιδιά, τα οποία τυχαίνει να είναι λιγότερο εγωκεντρικά από τα μεγαλύτερα αδέλφια τους και λιγότερο χαϊδεμένα από τα μικρότερα. Σε έρευνα που έκανε, βρήκε ότι 80% των μεσαίων παιδιών παραμένουν πιστά στους συντρόφους τους. Το αντίστοιχο ποσοστό για τα πρωτότοκα είναι 65% και για τα μικρότερα αδέλφια 53%.

KidsFirstBorn_icon1 Πρώτα και καλύτερα;
Πολλοί είναι οι ερευνητές οι οποίοι έχουν ασχοληθεί με το φαινόμενο «πρώτο παιδί»: η πλειονότητα των νικητών του βραβείου Νόμπελ είναι πρωτότοκα παιδιά, ενώ στα διάσημα πρώτα παιδιά συγκαταλέγονται τόσο η Βασίλισσα Ελισάβετ όσο και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ. Έτσι, αρκετές είναι οι μελέτες που έχουν γίνει με αντικείμενο την εξυπνάδα, την επιτυχία αλλά και την υγεία των πρωτότοκων παιδιών.

Νορβηγοί επιστήμονες έδειξαν ότι τα παιδιά που έρχονται πρώτα στην οικογένεια είναι γενικά πιο έξυπνα από τα μικρότερα αδέλφια τους. Μάλιστα, το IQ είναι κατά μέσο όρο τρεις μονάδες υψηλότερο από αυτό των αδελφών τους, οι οποίοι έρχονται δεύτεροι στη σειρά. Είναι όμως και πιο επιτυχημένα, αυτό τουλάχιστον δείχνει μια παλαιότερη έρευνα του 2010, σύμφωνα με την οποία 43% όσων κατέχουν θέση στο διοικητικό συμβούλιο εταιρειών είναι πρωτότοκα, ενώ αντίθετα μόλις 23% είναι τα μικρότερα αδέλφια στην οικογένεια. Το να είναι κανείς πρωτότοκος έχει, όμως, και τα αρνητικά του. Σύμφωνα με αποτελέσματα του Ινστιτούτου Καρολίνσκα στη Στοκχόλμη, οι πρωτότοκοι άνδρες παθαίνουν συχνότερα καρκίνο των όρχεων απ” ό,τι τα μικρότερα αδέλφια τους.

KidsFirstBorn_icon2 Τα παιδιά – «σάντουιτς»
Μπορεί να θεωρούνται οι επαναστάτες της οικογένειας, ωστόσο τα δεύτερα – μεσαία παιδιά αντιμετωπίζουν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης κατάθλιψης: τα μεγάλα αδέλφια παίρνουν όλη τη δόξα και την προσοχή, τα μικρότερα συγχωρούνται πολύ εύκολα για τις αταξίες, ενώ τα μεσαία αγωνίζονται να κερδίσουν λίγη από την προσοχή των γονέων. Άλλωστε, σύμφωνα με τα ευρήματα έρευνας του Πανεπιστημίου του Γουισκόνσιν, οι γονείς περνούν 10% λιγότερο χρόνο με τα μεσαία παιδιά και ξοδεύουν λιγότερα χρήματα γι” αυτά, κάτι που μπορεί να τα κάνει να έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Τα μεσαία παιδιά έχουν, όμως, και πλεονεκτήματα. Πρόσφατα, έρευνα που πραγματοποίησαν αμερικανικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον τομέα των οικονομικών, έδειξε ότι 65% των μεσαίων παιδιών βάζουν χρήματα στην άκρη. Παράλληλα, παρά τα όσα πιστεύουν οι περισσότεροι, τα μεσαία παιδιά έχουν τη δυνατότητα να γίνουν πολύ πετυχημένοι επιχειρηματίες. Κι αυτό γιατί, εξηγούν οι ειδικοί, η σειρά γέννησής τους τούς μαθαίνει να περιμένουν με υπομονή την προσοχή των γονέων, κάτι που τους γεμίζει με μεγάλα αποθέματα επιμονής.

KidsFirstBorn_icon3 Οι βενιαµίν
Μένουν για πάντα τα «μικρά» της οικογένειας, αλλά σύμφωνα με τους ειδικούς αυτό έχει πολλές αρνητικές επιπτώσεις. «Είναι τα παιδιά που πολλές φορές δεν τα παίρνουν σοβαρά, τους φέρονται απελπιστικά χαϊδευτικά, υπερπροστατευτικά και με επιείκεια. Αυτό, βέβαια, έχει ως συνέπεια στις ενήλικες σχέσεις τους – είτε αυτές είναι φιλικές είτε συντροφικές – να απαιτούν την ίδια επιείκεια και φροντίδα», σημειώνει η κοινωνική λειτουργός Δήμητρα Θεοφίλη.

Τα στερνοπούλια πάντως, σύμφωνα με μελέτες, είναι κι αυτά που τραυματίζονται πιο συχνά. Μια πρόσφατη έρευνα στα νοσοκομεία της Ιερουσαλήμ έδειξε ότι τα τελευταία παιδιά της οικογένειας επισκέπτονταν τα νοσοκομεία εξαιτίας τραυματισμών κατά 50% συχνότερα από τα μεγαλύτερα αδέλφια τους. Κι αυτό γιατί είναι πιο πρόθυμα να παίρνουν ρίσκα. Παράλληλα, οι βενιαμίν είναι και τα παιδιά που εμβολιάζονται λιγότερο από τα αδέλφια τους, αφού συχνά οι γονείς έχουν να μοιράσουν τον χρόνο τους σε πολλές υποχρεώσεις και έτσι ξεχνούν τα παιδικά εμβόλια.

Η μάχη στο τραπέζι
Τα παιδιά κάθονται γύρω από το οικογενειακό τραπέζι για να σερβιριστεί το γεύμα. Μόλις η μητέρα αφήνει και το τελευταίο πιάτο, ξεκινά η μάχη. Τα αδέλφια αρχίζουν να μαλώνουν για το ποιο θα πάρει το πιάτο με το περισσότερο φαγητό, ποιο θα κάτσει στην ίδια θέση με την προηγούμενη ημέρα ή ποιο θα φάει γρηγορότερα για να μπορεί να παίξει μετά.

Σε αρκετές οικογένειες οι σκηνές αυτές είναι καθημερινές. Αυτό όμως που οι περισσότεροι δεν έχουν σκεφτεί ποτέ είναι πως η αδελφική αντιπαλότητα ακόμη και στο οικογενειακό τραπέζι παίζει ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας αλλά και των συμπεριφορών που θα έχουν τα παιδιά ως ενήλικες πια. «Πολλοί θεωρούν ότι τα οικογενειακά γεύματα είναι συνδεδεμένα με στιγμές αρμονίας και οικογενειακής θαλπωρής. Για αρκετές οικογένειες, ωστόσο, τα γεύματα αυτά είναι ένα πεδίο μάχης, όπου κυριαρχούν οι καβγάδες – κυρίως μεταξύ των αδελφών -, η επίδειξη εξουσίας και δύναμης, βάσει της ηλικίας ή του φύλου», εξηγεί η κ. Θεοφίλη.

Όταν το οικογενειακό τραπέζι στρώνεται στο σπίτι της Ιωάννας Παπαγιάννη ξεκινούν και οι μάχες – άλλοτε μικρής και άλλοτε μεγάλης έντασης – μεταξύ των τριών παιδιών της. «Και συνήθως οι καβγάδες ξεκινούν με το που θα εμφανιστεί στο τραπέζι το γλυκό. «Γιατί παίρνω μικρότερο κομμάτι;» ή «Γιατί η αδελφή μου πήρε περισσότερη σοκολάτα ή καραμέλες από εμένα;» ακούμε συχνά από τα παιδιά», λέει η Ιωάννα, η οποία προσθέτει πως αυτοί οι καβγάδες συνεχίζονται και στο παιχνίδι.

Γιατί, όμως, αυτή η διεκδίκηση και ο καβγάς γίνονται με αφορμή το οικογενειακό τραπέζι; Όπως εξηγούν οι κοινωνιολόγοι, αυτό συμβαίνει ενδεχομένως επειδή όλα τα μέλη της οικογένειας είναι διαθέσιμα και άρα υπάρχει διαθέσιμος χώρος και χρόνος για καβγά. «Οι καβγάδες αυτοί δυστυχώς έχουν αντίκτυπο και στην ενήλικη ζωή, σε πολλούς τομείς. Καταρχήν μπορεί να δημιουργηθεί μια αρρωστημένη, λανθασμένη σχέση με το φαγητό και ως συνέπεια να εμφανιστούν διατροφικές διαταραχές». Έτσι, είναι συνηθισμένο κάποιος στην ενήλικη ζωή του να τρώει πιο γρήγορα το φαγητό ή να μην καταναλώνει συγκεκριμένες τροφές ως αποτέλεσμα τραυματικών παιδικών εμπειριών στο οικογενειακό τραπέζι.

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο