Πότε χρειάζεται το παιδί σας να δει έναν ψυχολόγο;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Tα παιδιά, όπως και οι ενήλικες, μπορούν να ωφεληθούν από τη θεραπεία με έναν ψυχολόγο. Η θεραπεία μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να αναπτύξουν δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων και επίσης να τους διδάξουν την αξία της αναζήτησης βοήθειας. Οι ψυχολόγοι μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά και τις οικογένειες να αντιμετωπίσουν το άγχος και μια ποικιλία συναισθηματικών και συμπεριφορικών θεμάτων.

Πολλά παιδιά χρειάζονται βοήθεια για την αντιμετώπιση του σχολικού στρες, όπως τα μαθήματα στο σπίτι, το άγχος για τις εξετάσεις, ο εκφοβισμός ή η κοινωνική πίεση. Άλλα παιδιά χρειάζονται βοήθεια για να συζητήσουν τα συναισθήματά τους σχετικά με τα οικογενειακά ζητήματα, ιδιαίτερα εάν υπάρξει μια σημαντική μετάβαση, όπως ένα διαζύγιο, μια μετακόμιση ή μια σοβαρή ασθένεια.

Χρειάζεται το παιδί μου να δει έναν ψυχολόγο;

Τα σημαντικά γεγονότα της ζωής – όπως ο θάνατος ενός μέλους της οικογένειας, ενός φίλου ή ενός κατοικίδιου ζώου, ένα διαζύγιο ή μία μετακόμιση, η κατάχρηση ουσιών, το ψυχικό τραύμα, ένας γονέας που φεύγει για μία δουλειά στο εξωτερικό ή μια σημαντική ασθένεια στην οικογένεια, μπορεί να προκαλέσουν άγχος που θα οδηγήσει σε προβλήματα με τη συμπεριφορά, τη διάθεση, τον ύπνο, την όρεξη και την ακαδημαϊκή ή κοινωνική λειτουργία.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν είναι τόσο ξεκάθαρο τι ευθύνεται και το παιδί φαίνεται ξαφνικά ότι έχει αποσυρθεί, ανησυχεί, αγχώνεται, είναι μουτρωμένο ή δακρύζει. Αλλά εάν αισθάνεστε ότι το παιδί σας μπορεί να έχει ένα συναισθηματικό ή συμπεριφορικό πρόβλημα ή χρειάζεται βοήθεια για να αντιμετωπίσει ένα δύσκολο συμβάν της ζωής, εμπιστευθείτε το ένστικτό σας.

Οι ενδείξεις που ένα παιδί μπορεί να χρειάζεται να επισκεφθεί ψυχολόγο, περιλαμβάνουν:

  • αναπτυξιακή καθυστέρηση στην ομιλία, τη γλώσσα ή την εκπαίδευση για τουαλέτα
  • προβλήματα μάθησης ή προσοχής (όπως η ΔΕΠΥ)
  • προβλήματα συμπεριφοράς (όπως υπερβολικός θυμός, αταξίες, υπνηλία ή διατροφικές διαταραχές)
  • σημαντική πτώση των βαθμών, ιδιαίτερα αν το παιδί σας διατηρεί κανονικά υψηλούς βαθμούς
  • επεισόδια θλίψης, κλάματος ή κατάθλιψης
  • κοινωνική απόσυρση ή απομόνωση
  • να είναι θύμα εκφοβισμού ή να εκφοβίζει άλλα παιδιά
  • μειωμένο ενδιαφέρον για προηγούμενες δραστηριότητες
  • υπερβολικά επιθετική συμπεριφορά (όπως δαγκώματα, κλοτσιές ή χτυπήματα)
  • ξαφνικές αλλαγές στην όρεξη (ιδιαίτερα σε εφήβους)
  • αϋπνία ή αυξημένη υπνηλία
  • υπερβολικές απουσίες στο σχολείο ή αργοπορία σε αυτό
  • μεταβολές της διάθεσης (π.χ. ευτυχισμένο τη μια στιγμή, αναστατωμένο την επόμενη)
  • ανάπτυξη ή αύξηση των σωματικών ενοχλήσεων (όπως πονοκέφαλος, στομαχόπονος ή δεν νιώθουν γενικά καλά), παρά την κανονική σωματική εξέταση από το γιατρό σας
  • αντιμετώπιση σοβαρής, οξείας ή χρόνιας ασθένειας
  • σημάδια χρήσης αλκοόλ, ναρκωτικών ή άλλων ουσιών (όπως διαλυτικά ή κατάχρηση συνταγογραφούμενων φαρμάκων)
  • προβλήματα στις μεταβάσεις (μετά τον χωρισμό, το διαζύγιο ή τη μετακόμιση)
  • ζητήματα πένθους
  • αξιολογήσεις κηδεμονίας
  • θεραπεία μετά από σεξουαλική, σωματική ή συναισθηματική κακοποίηση ή άλλα τραυματικά συμβάντα

Τα παιδιά που δεν βρίσκονται ακόμα σε σχολική ηλικία θα μπορούσαν να επωφεληθούν από την θεραπεία με ένα κλινικό ή αναπτυξιακό ψυχολόγο, αν υπάρξει σημαντική καθυστέρηση στην επίτευξη αναπτυξιακών ορόσημων, όπως το περπάτημα, η ομιλία και η εκπαίδευση για την τουαλέτα και αν υπάρχουν ανησυχίες σχετικά με τον αυτισμό ή άλλες αναπτυξιακές διαταραχές.

Συζητήστε με τους εκπαιδευτικούς και τον γιατρό του παιδιού σας

Είναι επίσης χρήσιμο να μιλήσετε στους εκπαιδευτικούς ή νηπιαγωγούς που αλληλεπιδρούν τακτικά με το παιδί σας. Προσέχει το παιδί σας στην τάξη και ολοκληρώνει τις εργασίες εγκαίρως; Ποια είναι η συμπεριφορά του στα διαλείμματα και με τους συνομηλίκους; Συγκεντρώστε όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για να καθορίσετε την καλύτερη πορεία δράσης.

Συζητήστε τις ανησυχίες σας με το γιατρό του παιδιού σας, ο οποίος μπορεί να προσφέρει μια άλλη οπτική, να εξετάσει το παιδί σας και να αποκλείσει οποιεσδήποτε ιατρικές καταστάσεις που θα μπορούσαν να έχουν κάποιο αποτέλεσμα. Ο γιατρός μπορεί επίσης να σας παραπέμψει σε έναν εξειδικευμένο ψυχολόγο για τη βοήθεια που χρειάζεται το παιδί σας.

Βρίσκοντας τον σωστό ψυχολόγο

Πώς βρίσκετε έναν εξειδικευμένο ψυχολόγο που έχει εμπειρία με παιδιά και εφήβους; Παρ’ όλο που η εμπειρία και η εκπαίδευση είναι σημαντικές, είναι επίσης σημαντικό να βρείτε έναν ψυχολόγο που το παιδί σας θα αισθάνεται άνετα να μιλάει. Αναζητήστε κάποιον που όχι μόνο έχει τη σωστή εμπειρία, αλλά και την καλύτερη προσέγγιση για να βοηθήσει το παιδί σας υπό τις παρούσες συνθήκες.

Ο γιατρός σας μπορεί να είναι μια καλή πηγή παραπομπής. Οι περισσότεροι γιατροί έχουν εργασιακές σχέσεις με ειδικούς ψυχικής υγείας, όπως ψυχολόγους ή οικογενειακούς θεραπευτές. Οι φίλοι, οι συνάδελφοι ή τα μέλη της οικογένειάς σας μπορούν επίσης να συστήσουν κάποιον.

Εξετάστε έναν αριθμό παραγόντων κατά την αναζήτηση του σωστού ψυχολόγου για το παιδί σας. Ένα καλό πρώτο βήμα είναι να ρωτήσετε αν ο ψυχολόγος είναι πρόθυμος να συναντηθεί μαζί σας για μια σύντομη συζήτηση ή να μιλήσει μαζί σας τηλεφωνικά προτού δεσμευθείτε για τακτικές επισκέψεις. Δεν είναι σε θέση όλοι οι ψυχολόγοι να το κάνουν αυτό, λόγω των πολυάσχολων προγραμμάτων τους. Ορισμένοι ψυχολόγοι χρεώνουν ένα ποσό για αυτόν τον τύπο υπηρεσίας. Άλλοι ψυχολόγοι δεν χρεώνουν αυτή τη δωρεάν επίσκεψη. 

Παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν

Εξετάστε τους ακόλουθους παράγοντες κατά την αξιολόγηση ενός πιθανού θεραπευτή:

  • Έχει ο ψυχολόγος άδεια άσκησης επαγγέλματος; (Μπορείτε να ελέγξετε αν υπάρχει η άδεια του αναρτημένη στο γραφείο).
  • Ποια είναι τα διαπιστευτήρια του/της;
  • Τι είδους εμπειρία έχει ο ψυχολόγος;
  • Πόσο καιρό έχει εργαστεί ο ψυχολόγος με παιδιά και εφήβους;
  • Θα βρει το παιδί σας φιλικό τον ψυχολόγο;
  • Ποια είναι η πολιτική ακύρωσης εάν δεν μπορείτε να εμφανιστείτε σε κάποιο ραντεβού;
  • Είναι ο ψυχολόγος διαθέσιμος τηλεφωνικά για μία έκτακτη ανάγκη;
  • Ποιος θα είναι διαθέσιμος για το παιδί σας κατά τη διάρκεια των διακοπών ή της ασθένειας του ψυχολόγου ή κατά τις ώρες εκτός λειτουργίας;
  • Σε ποια είδη θεραπείας ειδικεύεται ο ψυχολόγος;
  • Είναι ο ψυχολόγος πρόθυμος να συναντηθεί μαζί σας ενώ εργάζεται με το παιδί σας;

Ο σωστός συνδυασμός ψυχολόγου-θεραπευόμενου είναι ουσιαστικός, επομένως μπορεί να χρειαστεί να επισκεφθείτε ορισμένους, πριν να βρείτε κάποιον που κάνει κλικ σε εσάς και το παιδί σας.

Όπως και με άλλους επαγγελματίες του τομέα της ιατρικής, οι ψυχολόγοι μπορεί να έχουν ποικίλα διαπιστευτήρια και συγκεκριμένους βαθμούς. Κατά γενικό κανόνα, ο ψυχολόγος του παιδιού σας θα πρέπει να κατέχει επαγγελματικό πτυχίο στον τομέα της ψυχικής υγείας (ψυχολογία, κοινωνική εργασία ή ψυχιατρική) και να διαθέτει άδεια άσκησης επαγγέλματος. Οι ψυχολόγοι, οι κοινωνικοί λειτουργοί και οι ψυχίατροι διαγιγνώσκουν και δουλεύουν θεραπευτικά με τις ψυχικές διαταραχές.

Προετοιμασία για την πρώτη επίσκεψη

Ίσως να ανησυχείτε ότι το παιδί σας θα αναστατωθεί, όταν του πείτε για μια επερχόμενη επίσκεψη σε έναν ψυχολόγο. Αν και αυτό μπορεί να συμβεί μερικές φορές, είναι σημαντικό να είστε ειλικρινείς σχετικά με τη συνεδρία και γιατί το παιδί σας (ή η οικογένεια) χρειάζεται να πάει. Το πραγματικό ζήτημα, θα προκύψει κατά τη διάρκεια της συνεδρίας, αλλά είναι σημαντικό να προετοιμάσετε το παιδί σας για αυτό.

Εξηγήστε στα μικρά παιδιά ότι αυτός ο τύπος επίσκεψης στον ψυχολόγο, δεν περιλαμβάνει σωματική εξέταση ή ενέσεις. Μπορεί επίσης να θέλετε να τονίσετε ότι αυτός ο τύπος γιατρού, μιλάει και παίζει με παιδιά και οικογένειες για να τους βοηθήσει να λύσουν τα προβλήματα τους και να νιώσουν καλύτερα. Τα παιδιά μπορεί να καθησυχαστούν να μάθουν ότι ο θεραπευτής θα βοηθήσει τους γονείς και άλλα μέλη της οικογένειας επίσης.

Τα μεγαλύτερα παιδιά και οι έφηβοι μπορεί να ηρεμήσουν αν ακούσουν ότι οτιδήποτε λένε στον ψυχολόγο είναι εμπιστευτικό και δεν μπορεί να μοιραστεί με κανέναν άλλο, συμπεριλαμβανομένων γονέων ή άλλων γιατρών, χωρίς την άδειά τους – η εξαίρεση είναι αν υποδηλώνουν ότι έχουν σκέψεις αυτοκτονίας  ή με άλλο τρόπο να βλάπτουν τον εαυτό τους ή άλλους.

Η παροχή τέτοιων πληροφοριών σε παιδιά πριν από το πρώτο ραντεβού μπορεί να σας βοηθήσει να διαμορφώσετε τις κατάλληλες συνθήκες, να αποτρέψετε το παιδί σας από το να αισθανθεί ότι ξεχωρίζει ή είναι απομονωμένο και να παράσχετε τη διαβεβαίωση ότι η οικογένεια θα συνεργαστεί για τη δυσκολία που αντιμετωπίζει.

Παροχή πρόσθετης υποστήριξης

Καθώς το παιδί σας αντιμετωπίζει συναισθηματικά προβλήματα, φροντίστε ως γονέας να είστε εκεί και να ακούσετε και να φροντίσετε και να προσφέρετε υποστήριξη χωρίς να το επικρίνετε. Η υπομονή είναι επίσης κρίσιμη, καθώς πολλά μικρά παιδιά αδυνατούν να εκφράσουν με βεβαιότητα τους φόβους και τα συναισθήματά τους.

Προσπαθήστε να αφιερώσετε λίγο χρόνο για να συζητήσετε τις ανησυχίες ή τους προβληματισμούς του παιδιού σας. Για να ελαχιστοποιήσετε τις ενοχλήσεις από άλλα ερεθίσματα, απενεργοποιήστε την τηλεόραση και αφήστε τον τηλεφωνητή να απαντήσει στις τηλεφωνικές κλήσεις. Αυτό θα κάνει το παιδί σας να καταλάβει ότι είναι η πρώτη σας προτεραιότητα.

Άλλοι τρόποι ανοιχτής επικοινωνίας και επίλυσης προβλημάτων περιλαμβάνουν:

  • Συζητήστε όσο συχνά μπορείτε και ανοιχτά με το παιδί σας.
  • Δείξτε αγάπη και τρυφερότητα στο παιδί σας, ειδικά σε δύσκολες στιγμές.
  • Να αποτελείτε ένα καλό παράδειγμα φροντίζοντας τις δικές σας σωματικές και συναισθηματικές ανάγκες.
  • Ζητήστε την υποστήριξη του συντρόφου σας, των άμεσων μελών της οικογένειάς σας, του γιατρού του παιδιού σας και των εκπαιδευτικών.
  • Βελτιώστε την επικοινωνία στο σπίτι, έχοντας οικογενειακές συναντήσεις που τελειώνουν με μια διασκεδαστική δραστηριότητα (π.χ. παίζοντας ένα παιχνίδι, καθιστώντας τις Κυριακές σαν τις ημέρες του παγωτού).
  • Όσο δύσκολο και να είναι, ορίστε όρια για ακατάλληλες ή προβληματικές συμπεριφορές. Ρωτήστε τον θεραπευτή για κάποιες στρατηγικές που θα ενθαρρύνουν τη συνεργασία του παιδιού σας.
  • Επικοινωνείτε συχνά με τον ψυχολόγο.
  • Να είστε ανοιχτοί σε όλους τους τύπους ανατροφοδότησης από το παιδί σας και από τον ψυχολόγο.
  • Σεβαστείτε τη σχέση μεταξύ του παιδιού σας και του ψυχολόγου. Εάν αισθάνεστε ότι απειλείστε από αυτό, συζητήστε το με τον ψυχολόγο (δεν χρειάζεται να νιώθετε αμηχανία).
  • Απολαύστε αγαπημένες δραστηριότητες ή χόμπι με το παιδί σας.

Αναγνωρίζοντας τα προβλήματα και αναζητώντας βοήθεια από νωρίς, μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας – και ολόκληρη την οικογένειά σας – να μετακινηθεί από τις δύσκολες στιγμές προς εκείνες που είναι πιο ευτυχισμένες και υγιείς.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Πότε και πως να μιλήσετε στο παιδί σας για τα ναρκωτικά

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η 26η Ιουνίου έχει καθιερωθεί ως “Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών και της Παράνομης Διακίνησής τους” το 1987 από τον ΟΗΕ, προκειμένου να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη για τις επιπτώσεις της χρήσης των ναρκωτικών ουσιών και της παράνομης διακίνησής τους.

 Ως ναρκωτικό θεωρείται οποιαδήποτε ουσία βρίσκεται σε υγρή μορφή, σε σκόνη, σε ταμπλέτα, σε φυτική σύσταση ή σε σπρέι και επιδρά στο κεντρικό νευρικό σύστημα αλλάζοντας την αντίληψη, το συναίσθημα και την συμπεριφορά του ατόμου που τη χρησιμοποιεί. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης και Πληροφόρησης για τα Ναρκωτικά, περισσότεροι από 3000 έφηβοι και νέοι ηλικίας 15-24 ετών έκαναν χρήση ηρωίνης, αριθμός που ολοένα και αυξάνεται.

Ο ρόλος της οικογένειας στην πρόληψη της χρήσης των ναρκωτικών είναι καθοριστικός.

Οι γονείς μπορούν να ξεκινήσουν τις συζητήσεις για την μορφή και τις συνέπειες των ναρκωτικών ουσιών από πολύ νωρίς. Η συζήτηση, φυσικά, διαφέρει ανάλογα με την ηλικία και τις γνωστικές ικανότητες του κάθε παιδιού. Επίσης, δεν χρειάζεται οι γονείς να ανησυχούν ότι μιλώντας στα παιδιά για τα ναρκωτικά, τα βάζουν σε πειρασμό να τα δοκιμάσουν. Η γνώση προσφέρει δύναμη και προστασία από τους κινδύνους.

Στο Νηπιαγωγείο: Μπορεί να φαίνεται πολύ πρόωρο να μιλήσετε από τώρα στο παιδί για τα ναρκωτικά, αλλά οι στάσεις και οι συνήθειες που σχηματίζονται σε αυτή την ηλικία παίζουν σημαντικό ρόλο στις αποφάσεις που θα ληφθούν τα επόμενα χρόνια. Αφιερώστε μερικές ώρες της ημέρας  παίζοντας με το παιδί, συμβουλεύοντας το πώς να παίζει δίκαια και να λέει την αλήθεια. Ενθαρρύνετε το να ακολουθεί τις οδηγίες ενός παιχνιδιού και να ρωτά αν δεν τις έχει καταλάβει. Όταν το παιδί απογοητευτεί στο παιχνίδι, φροντίστε να ενισχύσετε τις ικανότητές του για να επιλύει τα προβλήματά του με έναν υγιή τρόπο. Κάντε αναφορά στις ουσίες που βλάπτουν και βρίσκονται στο σπίτι π.χ. απορρυπαντικά, χλωρίνη, οινόπνευμα κ.τ.λ. Με κάθε ευκαιρία, δείξτε του την αγάπη σας.

Στο Δημοτικό: Το παιδί αυτής της ηλικίας αρχίζει να δείχνει ενδιαφέρον για τον κόσμο έξω από το σπίτι. Μπορείτε τώρα να του εξηγήσετε τι είναι τα ναρκωτικά και ποιες είναι οι συνέπειες της χρήσης τους. Χρησιμοποιείστε την περιέργειά του για τον σκοπό αυτό. Επαινείτε το κάθε φορά που προσέχει το σώμα του και αποφεύγει πράγματα που μπορεί να του κάνουν κακό. Εξηγήστε του πως οτιδήποτε λαμβάνεται σε υπερβολικές ποσότητες, μπορεί να γίνει επικίνδυνο. Οι φίλοι αρχίζουν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην ζωή του παιδιού σε αυτό το στάδιο. Συζητήστε για το πώς η τηλεόραση, οι ταινίες, η μουσική κ.α. προβάλλουν τη χρήση ουσιών με έναν πιο ελκυστικό τρόπο.

Στο Γυμνάσιο: Είναι η περίοδος των μεγάλων αλλαγών, καθώς το παιδί εισέρχεται στην εφηβεία. Στους έφηβους συμβαίνουν πολλές αλλαγές (σωματικές, συναισθηματικές κ.α.). Προσπαθούν να γίνουν ανεξάρτητοι, ενώ στην πραγματικότητα χρειάζονται ακόμη την υποστήριξη και την καθοδήγηση των γονιών. Μέσα σε αυτό το κλίμα, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί έφηβοι δοκιμάζουν για πρώτη φορά το αλκοόλ, τον καπνό ή και τα ναρκωτικά. Οι συζητήσεις αυτή την περίοδο πρέπει να γίνονται πιο “ενήλικες”. Αναφερθείτε στις μακροχρόνιες συνέπειες των ουσιών όπως ο εθισμός και ο θάνατος από υπερβολική δόση.

Στο Λύκειο: Τα μεγαλύτερα παιδιά έχουν ήδη «δοκιμαστεί» αρκετές φορές για το αν θα κάνουν χρήση ναρκωτικών ή όχι στην ζωή τους. Μπορεί, μάλιστα, να έχουν δει συνομηλίκους να κάνουν χρήση. Προκειμένου, ωστόσο, να μην παρασυρθούν και οι ίδιοι, χρειάζονται κάτι παραπάνω από μια γενική συζήτηση. Χρειάζονται περισσότερες και πιο λεπτομερείς πληροφορίες για τα είδη των ναρκωτικών ουσιών και για το πώς επιδρούν στο σώμα και στην διάθεσή τους. Είναι σημαντικό να συζητηθεί ότι τα ναρκωτικά επηρεάζουν όχι μόνο τον ίδιο τον χρήστη αλλά και την οικογένεια, τους φίλους καθώς και την κοινωνία στο σύνολό της. Ο έφηβος πιθανόν να γνωρίζει για τη διαμάχη της αποποινικοποίησης του χασίς. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να γίνει μια ανοικτή συζήτηση για το θέμα αυτό. Έτσι, ο έφηβος θα καταλάβει πόσο σύνθετο είναι το πρόβλημα. Τέλος, είναι σημαντικό να επαινείται και να ενθαρρύνεται για όλα τα θετικά του στοιχεία. Ξέροντας ότι γίνεται σεβαστός σαν προσωπικότητα από τους ενήλικες, ενδυναμώνεται η απόφασή του να απέχει από τα ναρκωτικά.

Χρήσιμες ιστοσελίδες
Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων www.kethea.gr
Οργανισμός Κατά των Ναρκωτικών www.okana.gr

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Εσείς τι πρότυπο είστε για τα παιδιά σας;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Οι γονείς θα είναι πάντα πρότυπο, είτε θετικό είτε αρνητικό.

Η αλληλουχία είναι στην φύση των ανθρώπινων σχέσεων. Αναπόφευκτα οι γονείς είμαστε πρότυπα για τα παιδιά μας. Αρκεί να σκεφτούμε οτι μαζί μας ζούνε, μαζί μας μεγαλώνουνε. Είμαστε το σταθερό σημείο αναφοράς τους τουλάχιστον μέχρι την εφηβεία (συχνά και πολύ περισσότερο). Μας βλέπουν, μας ακούν, μας αφουγκράζονται καθημερινά. Σε κάθε μας κουβέντα, κάθε μας πράξη, κάθε μας άποψη, στα πάντα… κάθε στιγμή. Στηρίζονται στην υπαρξή μας για να οικοδομήσουν την δική τους.

Αναπόφευκτα λοιπον, τα παιδιά μαθαίνουν από τους γονείς τους. Εδώ είναι και το μεγάλο στοίχημα: Πως μπορούμε να γίνουμε αρωγοί σε μία σωστη και κοινωνικά αποδεκτή και οφέλιμη προσωπικότητα; Πως μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να γίνουν ψυχικά υγιείς και συναισθηματικά ώριμοι ενήλικες προκειμένου να απολαύσουν κι αυτά την χαρά της ζωής;

Για όλους αυτούς και άλλους τόσους ακόμα λόγους οι γονείς πρέπει να δίνουμε το θετκό παράδειγμα. Τα παιδιά μαθαίνουν ότι βιώνουν…

–        Αν καπνίζουμε, το πιο πιθανό είναι να αρχίσουν το τσιγάρο…

–        Αν μιλάμε άσχημα, το πιο πιθανό είναι να βωμολοχούν κι αυτά…

–        Αν σηκώνουμε χέρι να χτυπήσουμε, ίσως γίνουν βίαια…

–        Αν δεν φοράμε ζώνη στο αυτοκίνητο, αν οδηγούμε τρέχοντας, προσπερνώντας κλπ, το πιο πιθανό είναι να το κάνουν κι αυτά με την σειρά τους όταν πιάσουν το τιμόνι…

Απλά καθημερινά γεγονότα που αναπόφευκτα θα αντιμετωπίσουμε… Πόσο δε μάλλον για τα πιο σημαντικά: θέματα αξιών που διέπουν την στάση ζωής του καθενός μες την οικογένεια και το κοινωνικό σύνολο. Πρότυπα θα είμαστε και γι’αυτά έτσι κι αλλιώς. Το ερώτημα (και η ευκαιρία που έχουμε) είναι αν θα είμαστε με πρόσημο θετικό ή αρνητικό!

ΠΗΓΗ: happyparenting.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Για τον Πατέρα !!!

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Για τον Πατέρα

Για να μπορέσει μια ζωή να γεννηθεί
δεν φτάνει μόνο μια γυναίκα να πονέσει
δίνει κι ο άντρας το δικό του το φιλί
το φως του ήλιου ένα παιδί για ν’ ανταμώσει

Μπορεί η μάνα να `χει ευθύνη σοβαρή
κι από τα σπλάχνα της το αίμα της να δίνει
μα κι ο πατέρας είναι ήρωας κρυφός
και την αγάπη του κανένας δε θα κρίνει

Άκου πατέρα ένα τραγούδι λυπημένο
που το’ χω γράψει σε μια δύσκολη στιγμή
μιλάει για ήρωες που έχουν πεπρωμένο
ευχαριστώ να μην ακούνε στη ζωή

Τώρα κατάλαβα πατέρας τι σημαίνει
Σ’ ευχαριστώ σ’ ευχαριστώ
που μ’ έχεις φέρει στη ζωή

 

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Πως θα «ξεκολλήσει» το παιδί από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ένας μοντέρνος τρόπος για να έρθουμε σε επαφή με άλλους, να μιλήσουμε, να ανταλλάξουμε απόψεις, να κλείσουμε ραντεβού, να μεταδώσουμε πληροφορίες, ακόμα και να παίξουμε. Πριν τον αφορίσουμε ας δούμε τα θετικά και τις ευκολίες που προσφέρει.

 Θετικά & Ευκολίες

Αυτός ο τρόπος επικοινωνίας:

1. είναι εύκολος.

2. μας προφυλάσσει από την έκθεση του πραγματικού εαυτού μας.

3. Είναι ιδιαίτερα διαδραστικός, αφού φέρει πολλές εφαρμογές, συνδυάζει εικόνα, ομιλία, φωτογραφία, βίντεο, παιχνίδια κλπ…

Επίσης πριν ξεκινήσει ο προβληματισμός μας για τους έφηβους, οφείλουμε να απευθυνθούμε στους ενήλικους εαυτούς μας και να αναρωτηθούμε «εμείς γιατί κολλάμε με τα social media;». Ίσως αυτό και μόνο αρκεί για να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να αλλάξουν συμπεριφορά. Εάν, με άλλα λόγια, κατανοήσουμε την αιτία του δικού μας εθισμού, θα βρούμε τον τρόπο να απεξαρτηθούμε και στην συνέχεια θα παρασύρουμε και το παιδί.

«Τα παιδιά «κολλάνε» με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γιατί δεν έχουμε κάτι καλύτερο να τους προσφέρουμε, ως κοινωνία, ως σχολείο, ως οικογένεια» αναφέρει ο ψυχολόγος-οικογενειακός σύμβουλος, Γιάννης Ξηντάρας.

«Οι πάντες τρέχουν για τις δουλειές τους, για τις υποχρεώσεις τους και δεν μένει ουσιαστικός χρόνος για να ασχοληθούμε με τα παιδιά (π.χ. την ώρα που γράφω το κείμενο ο μικρός μου γιος, που είναι άρρωστος και δεν πήγε σήμερα στο σχολείο, παίζει ένα παιχνίδι στον υπολογιστή!! Θα μπορούσα να επιλέξω να μην γράψω αυτό το κείμενο και να παίξω μαζί του… Όμως η παρόρμησή μου να «κάνω την δουλειά μου» οδηγεί εμένα στο γραφείο και τον γιο μου στον υπολογιστή).

Όταν ασχοληθούμε με τα παιδιά, όταν τους προτείνουμε μια βόλτα, μια εκδρομή, μια ασχολία και όταν αυτό γίνεται συστηματικά στο πλαίσιο μιας καλά δομημένης σχέσης και όχι αποσπασματικά, τότε τα παιδιά συνήθως ανταποκρίνονται και δεν αποκτούν εξαρτήσεις. Μαθαίνουν μέσα από τις επιλογές που έχουν και επενδύουν τα ενδιαφέροντά τους σε περισσότερα από ένα πράγματα.

Κατά συνέπεια, στο ερώτημα τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε, η απάντηση είναι φαινομενικά απλή: να επενδυθούμε πρώτα (και όσο πιο νωρίς τόσο πιο καλά) εμείς σε αυτά, στην σχέση μας μαζί τους, να συνδεθούμε μαζί τους , πριν συνδεθούν με τον υπολογιστή».

Υ.Γ. Ακόμα και αν επενδύσουμε χρόνο και προσπάθεια στα παραπάνω και πάλι τα παιδιά θα μπούνε στο internet και θα συνδεθούν στο Facebook. Το να μην το έκαναν θα ήταν αναχρονιστικό και παράλογο. Όμως τότε ίσως το κάνουν με μέτρο, ακριβώς γιατί θα έχουν περισσότερες επιλογές για να μοιραστούν το χρόνο και τα ενδιαφέροντά τους!

ΠΗΓΗ : happyparenting.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Θα πρέπει τα συναισθήματα να διδάσκονται στα σχολεία;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ενώ η σημασία της συναισθηματικής εκπαίδευσης είναι αναγνωρισμένη, γιατί παραμένει αποκομμένη από τις μαθητικές τάξεις;

Ποιος σας δίδαξε πώς να εντοπίζετε και να διαχειρίζεστε τα συναισθήματά σας, πώς να τα αναγνωρίζετε όταν τα νιώθατε και πώς να προχωρήσετε αφού τα έχετε νιώσει; Για πολλούς ενήλικες, η απάντηση είναι: Κανείς. Βρήκατε τη διέξοδο από αυτό το λαβύρινθο μόνοι σας. Αν και το εσωτερικό μας καθρέφτισμα δεν ήταν κάτι που μας έμαθαν στο σχολείο, είναι κάτι που θα έπρεπε να είχε γίνει, υποστηρίζει ένας αριθμός ερευνητών. Εκείνοι πιστεύουν ότι οι συναισθηματικές δεξιότητες πρέπει να καταταχθούν ψηλά στην εκπαίδευση των παιδιών όπως τα μαθηματικά, η ανάγνωση, η ιστορία και η επιστήμη.

Γιατί τα συναισθήματα είναι σημαντικά;

Η έρευνα έδειξε ότι οι άνθρωποι που έχουν αποκτήσει συναισθηματικές δεξιότητες, έχουν καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο, καλύτερες σχέσεις και αποφεύγουν συχνότερα τις βλαβερές συμπεριφορές. Επιπλέον, καθώς όλο και περισσότερες θέσεις εργασίας γίνονται όλο και πιο μηχανοποιημένες, οι λεγόμενες «μαλακές δεξιότητες» (soft skills) οι οποίες περιλαμβάνουν την επιμονή, τη διαχείριση του άγχους και της επικοινωνίας, θεωρούνται ως ένας τρόπος για να κάνετε τους ανθρώπους αναντικατάστατους από τις μηχανές. Έχει υπάρξει μια αυξανόμενη προσπάθεια στα αμερικανικά σχολεία να διδάξουν την κοινωνική και συναισθηματική μάθηση, αλλά αυτά τα μαθήματα τείνουν να δίνουν έμφαση στις διαπροσωπικές δεξιότητες όπως η συνεργασία και η επικοινωνία.

Τα παιδιά συχνά διδάσκονται να αγνοούν ή να καλύπτουν τα συναισθήματά τους. Πολλές δυτικές κοινωνίες βλέπουν τα συναισθήματα ως πολυτέλεια ή διάσπαση της προσοχής, λέει ο κοινωνιολόγος Thomas Scheff από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας-Σάντα Μπάρμπαρα, υπέρμαχος της συναισθηματικής εκπαίδευσης. Τα συναισθήματά μας μπορούν να μας δώσουν πολύτιμες πληροφορίες για τον κόσμο, αλλά συχνά διδασκόμαστε ή κοινωνικοποιούμαστε χωρίς να τους δίνουμε προσοχή. Εξίσου επικίνδυνη, λέει ο Scheff, είναι η πρακτική της απόκρυψης ενός συναισθήματος πίσω από κάποιο άλλο. Έχει βρεθεί ότι οι άνδρες, ιδίως, έχουν την τάση να κρύβουν τα συναισθήματά της ντροπής κάτω από θυμό, την επιθετικότητα και, πολύ συχνά, τη βία.

Πώς μπορεί κάποιος να διδάξει για τα συναισθήματα;

Ένα από τα πιο γνωστά σχολικά προγράμματα για τη διδασκαλία σχετικά με τα συναισθήματα είναι το RULER, που αναπτύχθηκε το 2005 από το «Κέντρο για την Συναισθηματική Νοημοσύνη» του Yale. Το πολυετές πρόγραμμα χρησιμοποιείται σε περισσότερα από 1.000 σχολεία, στις ΗΠΑ και στο εξωτερικό. Το όνομα, RULER, είναι ένα αρκτικόλεξο για τους πέντε στόχους του:

την αναγνώριση (recognizing) των συναισθημάτων στον εαυτό του και τους άλλους

την κατανόηση (understanding) των αιτίων και των συνεπειών των συναισθημάτων

την επισήμανση (labeling) των συναισθηματικών εμπειριών με ένα ακριβές και ποικίλο λεξιλόγιο

και την έκφραση (expressing) και ρύθμιση (regulating) των συναισθημάτων με τρόπους που προάγουν την ανάπτυξη.

Ως στρατηγική του προγράμματος, τα παιδιά διδάσκονται να επικεντρώνονται στο υποβόσκον θέμα ενός συναισθήματος αντί να χάνονται στην προσπάθεια να το ορίσουν. Όταν ένα συναίσθημα σας κατακλύζει, εξηγεί ο Stern, η κατανόηση του θεματικού περιγράμματός του μπορεί να βοηθήσει στο νόημα του «ονόμασε το συναίσθημα για να το διαχειριστείς». Παρ΄όλο που ο θυμός βιώνεται διαφορετικά από διαφορετικούς ανθρώπους «αυτό που βρίσκεται πίσω από το θυμό είναι το ίδιο. Η αδικία. Το θέμα που κρύβεται πίσω από την απογοήτευση είναι μια ανικανοποίητη προσδοκία. Το θέμα που κρύβεται πίσω από την απογοήτευση είναι ότι αισθάνεσθε αποκλεισμένοι από το δρόμο σας προς ένα στόχο. Ο εντοπισμός του κάθε θέματος μπορεί να βοηθήσει ένα άτομο να δει και να κατανοήσει τη θέση του», λέει ο Στερν.

Τα μαθήματα του RULER είναι σχεδιασμένα για όλες τις τάξεις και τα μαθήματα. Έτσι, για παράδειγμα, αν η συναισθηματική λέξη που είναι υπό συζήτηση είναι η λέξη «ενθουσιασμένος», ένας δάσκαλος ιστορίας θα ζητήσει από τους μαθητές του να το συνδέσουν με ένα ιστορικό γεγονός. Οι οδηγίες μπορούν επίσης να συνεχιστούν και πέρα ​​από την τάξη: ζητείται από τα παιδιά να μιλούν με τους γονείς τους για το πότε αισθάνθηκαν τελευταία φορά ενθουσιασμένα. Οι ερευνητές στο Κέντρο για τη Συναισθηματική Νοημοσύνη στο Yale, έχουν βρει ότι τα σχολεία που εφαρμόζουν το πρόγραμμα RULER παρουσιάζουν λιγότερα περιστατικά σχολικού εκφοβισμού, χαμηλότερα επίπεδα άγχους και κατάθλιψης, περισσότερη μαθητική ηγεσία και υψηλότερους βαθμούς. Γιατί, λοιπόν, η συναισθηματική εκπαίδευση να μην είναι ο κανόνας και είναι η εξαίρεση;

Ένα γεγονός που θα σας εκπλήξει: Ενώ οι επιστήμονες και οι εκπαιδευτικοί συμφωνούν για την ανάγκη να διδάσκονται τα συναισθήματα, δεν συμφωνούν σχετικά με το πόσα υπάρχουν και τι είναι. Το πρόγραμμα σπουδών του RULER αποτελείται από εκατοντάδες «λέξεις συναισθημάτων», συμπεριλαμβανομένων των: περίεργος, εκστατικός, απογοητευμένος, ζηλιάρης, ανακουφισμένος και αμήχανος. Οι υπόλοιπες λίστες των συναισθημάτων άλλων ακαδημαϊκών κυμαίνονται σε αριθμό από 2 έως 11. Ο Scheff προτείνει να ξεκινούν οι μαθητές με έξι συναισθήματα: λύπη, φόβος, θυμός, υπερηφάνεια, ντροπή και την υπερβολική κόπωση.

Ενώ η ψυχολογία άρχισε να μελετάται ως επιστήμη λίγο περισσότερο από έναν αιώνα πριν, μέχρι τώρα έχει επικεντρωθεί περισσότερο στον εντοπισμό και την αντιμετώπιση των διαταραχών. Ο Scheff, ο οποίος έχει περάσει χρόνια μελετώντας την ντροπή, ένα συναίσθημα ταμπού και τις καταστροφικές επιπτώσεις της στις ανθρώπινες ενέργειες, παραδέχεται ότι «Δεν ξέρουμε πολλά για τα συναισθήματα, ακόμα κι αν νομίζουμε ότι γνωρίζουμε και αυτό ισχύει και για τον κόσμο και για τους ερευνητές. Ή, όπως η Βιρτζίνια Γουλφ τόσο όμορφα το έθεσε ‘Μπορεί οι δρόμοι του Λονδίνου να έχουν το χάρτη τους όμως τα πάθη μας είναι ακόμη ανεξερεύνητα’».

Οι γονείς μπορούν να αρχίσουν να ενθαρρύνουν την συναισθηματική επίγνωση των παιδιών τους με μια απλή προτροπή «Πες μου μερικές από τις καλύτερες στιγμές σου» μια φράση που ο Scheff έχει χρησιμοποιήσει πολλές φορές για να ξεκινήσει συζητήσεις με τους φοιτητές του. Αλλά και ο Stern συμφωνεί ότι τα σχολεία δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι οι ακαδημαϊκοί να διευθετήσουν το όνομα και τον αριθμό των συναισθημάτων, πριν να ενεργήσουν. «Γνωρίζουμε ότι έχουμε συναισθήματα όλη την ημέρα, είτε είμαστε ενήμεροι για αυτά ή όχι», επισημαίνει ο Stern. «Ας διδάξουμε στα παιδιά πώς να διαχειρίζονται τις συναισθηματικές στιγμές τους, αντί να να χάνονται μέσα τους».

ΠΗΓΗ: www.psychologynow.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Τιμωρία: ο εγγυημένος τρόπος να «χάσουμε την επαφή» με τα παιδιά μας

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Γιατί τόσοι και τόσοι γονείς έχουν την ανάγκη να τιμωρήσουν τα παιδιά τους για να επιβληθούν ή να μην χάσουν τον έλεγχο; Τι θα συμβεί αν προσπαθήσουν να συζητήσουν αντί να καταλήξουν στη χρήση της τιμωρίας που είναι σε θέση να επιβάλουν μόνο και μόνο επειδή βρίσκονται σε μία θέση ισχύος; Τελικά είναι όντως σε θέση ισχύος και εξουσίας οι γονείς ή νιώθουν αδύναμοι μπροστά στα παιδιά τους και τείνουν να χρησιμοποιούν ψυχολογική, συναισθηματική ή και σωματική βία;

Παρά την πληθώρα πληροφοριών λόγω του διαδικτύου σχετικά με τις ανεξίτηλες συνέπειες στον ψυχισμό των παιδιών των παραπάνω μεθόδων και την ύπαρξη – εναλλακτικών της τιμωρίας – μεθόδων αλληλεπίδρασης με τα παιδιά, το επιχείρημα «Κι εμείς που φάγαμε ξύλο, τι πάθαμε;» καλά κρατεί στον κόσμο των γονέων.

Η επιβολή της τιμωρίας δεν κάνει τα παιδιά να σέβονται τον γονέα και τις ανάγκες του, αντιθέτως τα κάνει να φοβούνται τον γονέα και τις συνέπειες από την επιβολή της τιμωρίας. Έτσι, θα υπακούσουν στις «εντολές» των γονέων από φόβο για την τιμωρία που δυνητικά θα υποστούν ή θα βρουν τρόπο να κάνουν αυτό που θέλουν χωρίς να γίνει αντιληπτό από τους γονείς τους. Εν τέλει, οι τιμωρίες που επιβάλλονται συνεχώς και για καιρό θα απολέσουν την «αποτελεσματικότητα» τους και δεν θα συνιστούν πια καμία απειλή για τα ίδια τα παιδιά ενώ δεν θα τα επηρεάζουν στον τρόπο που θα κινούνται και συμπεριφέρονται.

Ας φανταστούμε τον εαυτό μας στη θέση των παιδιών μας π.χ. στον χώρο της εργασίας μας, αν κάθε φορά που κάνουμε κάτι λάθος, έρχεται ο ανώτερός μας και μας απομονώνει σε ένα δωμάτιο ή μας χτυπά ή μας τρομοκρατεί με φωνές, ποιες οι πιθανότητες να μάθουμε πώς μπορούμε να επανορθώσουμε ή να μην ξανακάνουμε το ίδιο λάθος; Αυτό που έχουμε ανάγκη, όπως και τα παιδιά, είναι να δεχτούμε από το άλλο άτομο σεβασμό, εμπιστοσύνη στις ικανότητές μας, καθοδήγηση και συζήτηση για το τι μάς απασχολεί και τι μπορεί να γίνει διαφορετικά την επόμενη φορά.

Η επαφή και η ειλικρινής επικοινωνία συνιστούν θεμέλιους λίθους στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας · οι πράξεις μας που συμβαδίζουν με τα λόγια μας είναι το πρώτο παράδειγμα συμπεριφοράς που δέχονται τα παιδιά μας και μέσα από αυτό μαθαίνουν. Τα παιδιά μας είναι ο καθρέφτης μας, οπότε αν δεν μας αρέσει αυτό που βλέπουμε, χρειάζεται να αναλογιστούμε τι πρέπει εμείς να αλλάξουμε στον τρόπο που λειτουργούμε και συμπεριφερόμαστε και όχι πώς θα «διορθώσουμε» τα παιδιά μας με τιμωρίες και χειρισμούς.

Τα παιδιά δεν είναι μαριονέτες που με βάση τον «κατάλληλο» χειρισμό από μέρους μας θα μάθουν να συμπεριφέρονται «σωστά» και θα εξελίσσονται παράλληλα με τις προσδοκίες μας για αυτά· είναι άνθρωποι που χρειάζονται από τους γύρω τους αυθεντική συμπεριφορά και σεβασμό, έτσι ώστε να αντιλαμβάνονται ότι οι πράξεις τους επηρεάζουν τους άλλους και έχουν συνέπειες είτε στον εαυτό τους είτε στο περιβάλλον τους ακολουθώντας παράλληλα τον ξεχωριστό δρόμο εξέλιξης και ανάπτυξή τους.

ΠΗΓΗ: thepsychologysecrets.blogspot.gr/

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Το υπερφορτωμένο πρόγραμμα – “Εγώ θέλω μόνο το καλό του”

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η Φωτεινή είναι ένα κοριτσάκι που πηγαίνει στην τετάρτη δημοτικού. Ξυπνάει από τις 7 το πρωί για να προλάβει να είναι στην ώρα της στο σχολείο. Μετά το σχόλασμα, παραμένει στο ολοήμερο σχολείο όπου κάνει κάποια από τα μαθήματα της, μετά επιστρέφει στο σπίτι για να φάει και στη συνέχεια παρακολουθεί μαθήματα καράτε. Όταν τελειώνει από όλα αυτά, γυρίζει στο σπίτι (κατά τις 7 το απόγευμα), ολοκληρώνει τα μαθήματα που της έμειναν και κατά τις 9 το βράδυ κουλουριάζεται αμίλητη στον καναπέ για να δει τηλεόραση και να ξεκουραστεί. Το ίδιο πρόγραμμα επαναλαμβάνεται καθημερινά, εκτός από τις Τρίτες και της Πέμπτες, όπου η Φωτεινή αντί για καράτε, παρακολουθεί μαθήματα κιθάρας και το Σάββατο πρωί παρακολουθεί μαθήματα ζωγραφικής.

Όταν ρώτησα τον πατέρα της Φωτεινής πώς καταφέρνει το παιδί και ανταποκρίνεται σε όλα αυτά, κοιτώντας με λίγο περίεργα, μου απάντησε: “Όταν εγώ ήμουν στην ηλικία του παιδιού μου, κανένας δεν μπορούσε να μου προσφέρει τόσες δραστηριότητες. Θέλω για το παιδί μου να έχει τις καλύτερες ευκαιρίες στον ελεύθερο χρόνο του. Μπορεί να αγχώνεται λίγο για να τα προλάβει όλα, αλλά εγώ θέλω μόνο το καλό του”.

Τα τελευταία χρόνια, τα προγράμματα των παιδιών μοιάζουν όλο και περισσότερο με αυτά των ενηλίκων, δεν μένει χρόνος ούτε για να αναπνεύσουν. Η εικόνα των ξένοιαστων παιδιών που διαβάζουν λίγο και έχουν ατελείωτες ώρες για παιχνίδι, πιο πολύ με μύθο μοιάζει παρά με πραγματικότητα.

Τι είναι όμως αυτό που χάνουν τα παιδιά με υπερφορτωμένα προγράμματα;

Σύμφωνα με έρευνες, τα παιδιά που εμπλέκονται σε πολλές δραστηριότητες τείνουν να βιώνουν περισσότερο άγχος σε σχέση με τα παιδιά που έχουν λιγότερο οργανωμένα και πιεστικά προγράμματα, και επίσης χάνουν σημαντικές εμπειρίες που μόνο στην παιδική ηλικία μπορούν να ζήσουν. Πιο συγκεκριμένα στερούνται:

Χρόνο για να παίζουν αυθόρμητα και με δημιουργικό τρόπο. Σύμφωνα με τον ψυχολόγο Rogge, τα παιδιά που εγκλωβίζονται σε ένα χρονικά πιεσμένο πρόγραμμα, που απαιτεί εκ των πραγμάτων ακριβή προγραμματισμό, στερούνται εμπειρίες χώρου και χρόνου. Το αυθόρμητο παιχνίδι επιτρέπει στα παιδιά να ανακαλύψουν μόνα τους τα ενδιαφέροντά τους, να εκφραστούν ελεύθερα και να μάθουν τα ίδια πώς να διαχειρίζονται το χρόνο τους. Το παιχνίδι είναι για τα παιδιά ο φυσικός τρόπος μάθησης. Όταν οι γονείς λειτουργούν ως “μάνατζερ” του ελεύθερου χρόνου των παιδιών, απομένει ελάχιστος χρόνος για τα παιδιά να νιώθουν παιδιά.

Χρόνο με τους γονείς και την οικογένεια. Τα παιδιά έχουν ανάγκη να περνούν χαλαρό χρόνο με τους γονείς τους. Ο χρόνος αυτός μπορεί να περιλαμβάνει συζήτηση, διάβασμα, παιχνίδι και απλή συντροφιά. Όταν όμως όλα τα μέλη της οικογένειας τρέχουν από τη μία δραστηριότητα στην άλλη, δεν έχουν πολλές ευκαιρίες για να περάσουν ποιοτικό χρόνο ο ένας με τον άλλον.

Αυτογνωσία. Τα παιδιά χρειάζονται χρόνο για να σκεφτούν, να ονειρευτούν, να δημιουργήσουν, να εξερευνήσουν, να αφήσουν τη φαντασία τους ελεύθερη και να ταξιδέψουν μέσα από αυτήν. Όλα τα παραπάνω επιτρέπουν τα παιδιά να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους και τα βοηθούν να μάθουν τι πραγματικά τα ενδιαφέρει. Όταν όμως εμπλέκονται σε πολλές δραστηριότητες, δεν έχουν το χρόνο για προσωπική αναζήτηση του εαυτού τους.

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς;

Σίγουρα οι γονείς θέλουν πάντα το καλύτερο για τα παιδιά τους και οι προθέσεις τους είναι αγνές. Κανένας γονιός δε θέλει να προκαλεί άγχος και πίεση στο παιδί του. Σε καμία περίπτωση δε λέμε ότι οι δραστηριότητες κάνουν κακό στο παιδί και ότι είναι αυτές που δημιουργούν πρόβλημα. Αντίθετα, έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που αθλούνται για παράδειγμα, έχουν περισσότερη αυτοπεποίθηση, καλύτερη σχολική απόδοση και λιγότερα προβλήματα συμπεριφοράς.

Επομένως, αυτό που μπορούν να κάνουν οι γονείς είναι αρχικά να χαλαρώσουν, να μειώσουν τις ταχύτητες και να προσπαθήσουν να βρουν την ισορροπία και το μέτρο. Ο Rosenfeld είπε, αυτό που χρειάζονται και έχουν πραγματικά ανάγκη τα παιδιά, είναι ανθρώπινες και ουσιαστικές σχέσεις, όχι ατελείωτες δραστηριότητες.

Οι γονείς μπορεί να πιστεύουν πως πιέζοντας τα παιδιά να κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα, όταν μεγαλώσουν θα θυμούνται τις υπέροχες δραστηριότητες που είχαν. Προσέξτε όμως, μήπως αυτό που θα έχουν να θυμούνται τελικά, είναι πόσο εξαντλημένα ένιωθαν τρέχοντας από τη μία δραστηριότητα στην άλλη, και τις φωνές των γονιών τους να τους λένε να βιαστούν για να προλάβουν την επόμενη.

ΠΗΓΗ:parentshelp.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Να αγαπάς τον εαυτό σου

επιλογή φωτογραφίας: Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας: Νίκος Δημητρίου

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του χαρίζεις αγκαλιές και χάδια και να τον φροντίζεις. Για να ξέρει τι επιτρέπεται στους άλλους , όχι λιγότερα, και σε αυτούς να δίνει τα πιο πολλά, τα πιο ιδιαίτερα και τα πιο ξεχωριστά.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του προσφέρεις ταξίδια, από αυτά που κάνεις με κλειστά μάτια. Να τον αφήνεις να ταξιδεύει με όλες του τις αισθήσεις. Να μυρίζει μυρωδιές, να γεύεται γεύσεις, να βλέπει εικόνες, να αγγίζει σώματα και να ακούει μελωδίες που κανείς δεν μύρισε, δεν γεύτηκε, δεν είδε, δεν άγγιξε και δεν άκουσε… γιατί είναι ο μόνος που κατάφερε να ταξιδέψει ως εκεί.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον σκορπίζεις στα χθες και τα αύριο. Να τον αφήνεις να απολαμβάνει το τώρα. Μην δίνεις χώρο σε κανένα νοσταλγικό παρελθόν και σε κανένα φοβισμένο μέλλον. Να τον αγαπάς για το «εδώ» του και το «τώρα».

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του δίνεις ευκαιρίες και ανάσες . Ευκαιρίες ακατόρθωτες για τους άλλους και ανάσες βαθιές, κοφτές, της έκπληξης και του θάρρους.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να τον αφήνεις να παίζει σε γειτονιές με άλλα παιδιά και αν δεν βρίσκεις παιδιά να ψάχνεις να του βρεις για νέες γειτονιές .

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του επιτρέπεις να ονειρεύεται και όταν τα όνειρα του παύουν να έχουν χρώμα να του αλλάζεις βλέμματα και όψεις.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον χαραμίζεις σε αγκαλιές που είναι αλλού από το «εκεί» του. Ευκαιριακές και επιφανειακές αγκαλιές να μην του προσφέρεις.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του μαθαίνεις συναισθήματα. Να ξέρει τι είναι πόνος, τι είναι γέλιο, τι είναι ερωτάς και δάκρυ. Και να μάθαίνει να επιλέγει από μόνος του τι θέλει και για τι ψάχνει.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον κουράζεις στις σκέψεις και τα ενδεχόμενα. Να του χαρίζεις αυθόρμητες στιγμές χωρίς δεύτερες και τρίτες σκέψεις.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην του σβήνεις τα σημάδια, τις πληγές και τις ρυτίδες. Γιατί αυτά είναι οι αναμνήσεις που έζησε, οι χαρές και τα πάθη που ένιωσε, οι άνθρωποι που συνάντησε. Όλα αυτά τον έφεραν στο «σήμερα» του. Μην του τα σβήνεις.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην του κρατάς μυστικά. Μοιράσου μαζί του την δική σου «αλήθεια». Να του λες τους φόβους σου, τις σκέψεις σου, τους στόχους σου, όλα όσα η καρδιά θα ακούσει και θα σε πάει εκεί που θες.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον βολεύεις σε στριμωγμένες γωνιές και σε καλούπια. Να τον περπατείς σε αλάνες και σε δρόμους που ο αέρας είναι καθαρός και οι άνθρωποι αλητεύουν κάτω από αστέρια και ήλιους.

Να αγαπάς τον εαυτό σου, να του το λες κάθε μέρα πόσο πολύ τον αγαπάς. Να τα ακούει, να το θυμάται για να μπορείς και εσύ να θυμάσαι πως αν δεν αγαπήσεις εσύ τον εαυτό σου, κανένας δε θα βρεθεί να το κάνει για εσένα.

ΠΗΓΗ: http://enallaktikidrasi.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Η σημασία της φαντασίας στη γνωστική ανάπτυξη των παιδιών!

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η φαντασία ή ικανότητα να φανταζόμαστε, είναι η δυνατότητα να σχηματίζουμε νέες εικόνες, ιδέες και αισθήσεις, οι οποίες όμως δε γίνονται αντιληπτές μέσω της όρασης, της ακοής ή άλλων αισθήσεων. Για αρκετά χρόνια, η φαντασία θεωρούταν κάτι που βοηθά τα παιδιά να ξεφεύγουν από την πραγματικότητα. Μόλις συμπλήρωναν μια ορισμένη ηλικία, οι ειδικοί πίστευαν ότι τα παιδιά ωθούν τη φαντασία στην άκρη για να ασχοληθούν με τον πραγματικό κόσμο. Τα τελευταία χρόνια όμως, οι ειδικοί στην ανάπτυξη των παιδιών αναγνωρίζουν στη φαντασία ένα διαφορετικό, κρίσιμο και πολύτιμο ρόλο που συνδέεται άμεσα με τη γνωστική τους ανάπτυξη!

Πολύ συχνά στην ανάπτυξη των παιδιών ακούμε φράσεις όπως “δεξιότητες κριτικής σκέψης” ή “ικανότητες για δημιουργική επίλυση των προβλημάτων”, οι οποίες αποτελούν στόχους για τη γνωστική ανάπτυξη των παιδιών. Οι ειδικοί αναφέρουν πως στην πραγματικότητα όταν χρησιμοποιούμε αυτούς τους όρους, μιλάμε για τη φαντασία! Η φαντασία βοηθά στην εφαρμογή της γνώσης, στην επίλυση προβλημάτων και έχει βρεθεί να έχει θεμελιώδη σημασία στην ενσωμάτωση της εμπειρίας και στη μαθησιακή διαδικασία. Για να κατανοήσουν τα παιδιά την πραγματικότητα, δεν μπορεί να εκλείψει η φαντασία!

Σε έναν κόσμο που αλλάζει τόσο γρήγορα, όπως είναι αυτός που ζούμε σήμερα, τα παιδιά θα βρεθούν αντιμέτωπα με πολλές προκλήσεις και θα χρειαστούν τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους για να ανταπεξέλθουν. Για να αντιμετωπίσουν το απροσδόκητο και για να εξελίξουν την τωρινή τους σκέψη σε νέες καταστάσεις, για να χρησιμοποιήσουν πληροφορίες με νέους τρόπους και να πειραματιστούν με νέες έννοιες, για να σκεφτούν πιο ευέλικτα, για να εκτιμήσουν αξίες και τους τρόπους που εφαρμόζονται, για να αλλάξουν και να διαχειριστούν τον κόσμο τους, για να μάθουν να κατανοούν τη θέση των άλλων ανθρώπων, η φαντασία και η δημιουργική σκέψη θα κριθούν απαραίτητες!

Στη βιβλιογραφία τα τελευταία χρόνια υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για το κατά πόσο τα σημερινά παιδιά έχουν αυτού του είδους τις ευκαιρίες που επιτρέπουν την καλλιέργεια της φαντασίας και της δημιουργικής σκέψης, δεδομένου ότι κατακλύζονται από την τεχνολογία και από φορτωμένα προγράμματα. Πολλά παιδιά ξοδεύουν ώρες στον υπολογιστή, στην τηλεόραση και σε βιντεοπαιχνίδια, με αποτέλεσμα να συμμετέχουν παθητικά σε έναν κόσμο που κάποιος άλλος έχει δημιουργήσει για αυτούς, αντί να έχουν το χώρο και το χρόνο να ονειρευτούν το δικό τους.

Από την άλλη πλευρά, πολλά παιδιά παρακολουθούν τόσες πολλές δραστηριότητες μέσα σε μια εβδομάδα, που αν και έχουν την ευκαιρία να αναπτύξουν δεξιότητες, δεν έχουν καμία δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους για να αποφασίσουν πώς να χρησιμοποιήσουν το χρόνο τους, ποιο κομμάτι του κόσμου θα ήθελαν να εξερευνήσουν περισσότερο με το δικό τους ρυθμό και το δικό τους τρόπο.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Οι περισσότεροι γονείς ίσως πιστεύουν πως αν δώσουν στα παιδιά πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο θα χάσουν ευκαιρίες για μάθηση. Έρευνες όμως δείχνουν πως αν και οι γονείς μπορεί να έχουν τις καλύτερες προθέσεις, η συμπίεση του ελεύθερου χρόνου δε φαίνεται να ευνοεί τα παιδιά!

Τα παιδιά χρειάζονται απεγνωσμένα χώρο και χρόνο και πρέπει να μένουν ελεύθερα από τις ατζέντες των ενηλίκων για να αναπτύξουν δημιουργικά τη φαντασία τους. Ακόμα και αν τα παιδιά διαμαρτύρονται ότι βαριούνται επειδή δεν έχουν τίποτα να κάνουν, οι γονείς πρέπει να ενθαρρύνουν να παιδιά να σκεφτούν τα ίδια πώς να γεμίσουν το χρόνο τους έτσι ώστε να καλλιεργήσουν την έμφυτη δημιουργικότητά τους που θα κάνει τη φαντασία τους να πετάξει στα ύψη!

Ο τρόπος για να βοηθήσουμε τα παιδιά να καλλιεργήσουν τη φαντασία τους, είναι να τους παρέχουμε ευκαιρίες για να την αναπτύξουν. Οι ευκαιρίες αυτές βρίσκονται μέσα στο παιχνίδι! Τα παιδιά παίζοντας με τα χρώματα, με την πλαστελίνη, με το σχέδιο, με τα κουστούμια, με τις κόλλες, με τις κατασκευές μπορούν να δημιουργήσουν ένα απέραντο χάος γεμάτο από φαντασία! Όταν τα παιδιά εξερευνούν το δάσος και τη φύση, όταν πηδούν σε λακκούβες με νερά, όταν κυλιούνται στην άμμο και στη λάσπη, όταν προσποιούνται ότι είναι πουλιά που πετούν στον ουρανό, αφήνουν τη φαντασία τους ελεύθερη να ανακαλύψουν νέους κόσμους και εμπειρίες!

Οι αφηγήσεις, τα παραμύθια και οι ιστορίες, είναι επίσης σημαντικά ερεθίσματα που βοηθούν στην ανάπτυξη της φαντασίας των παιδιών και μπορούν εύκολα να παρέχονται καθημερινά! Οι γονείς είναι καλό να κρατούν τα παιδιά όσο γίνεται μακριά από οθόνες έτσι ώστε να έχουν τη δυνατότητα να δημιουργούν τις δικές τους εικόνες και τα δικά τους όνειρα!

Τα παιδιά που έχουν φαντασία, είναι πιο ευτυχισμένα, πιο έτοιμα να αντιμετωπίσουν ανατροπές και δυσκολίες, μπορούν και αναπτύσσουν τη δημιουργικότητά τους, μπορούν και βλέπουν τα πράγματα με διαφορετικούς τρόπους και βρίσκουν λύσεις σε διάφορα προβλήματα! Η έμφυτη φαντασία των παιδιών επομένως πρέπει να ενθαρρύνεται και όχι να περιορίζεται γιατί θα τα συνοδεύει όχι μόνο στην παιδική ηλικία αλλά και στην ενήλικη ζωή, και ίσως είναι αυτή που θα τα επιτρέψει τελικά να φανταστούν το θεωρητικά αδύνατο, και να αλλάξουν με έναν δημιουργικό και όμορφο τρόπο το σημερινό κόσμο!

ΠΗΓΗ:Parentshelp.gr

Βιβλιογραφία:

Costa, V.D., Lang, P.J., Sabatinelli, D., Bradley M.M., & Versace, F. (2010). Emotional imagery: Assessing pleasure and arousal in the brain’s reward circuitry. Human Brain Mapping 31 (9), 1446–1457

Duffy, B. (2006). Supporting Creativity and Imagination in the Early Years. Open University Press.

Wang, S. (2009). The Power of Magical Thinking. Research Shows the Importance of Imagination in Children’s Cognitive Development. The Wall Street Journal.

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο