Ένα γράμμα – μία ιστορία

grammaistoriaΠρόκειται για την πρωτότυπη σειρά κινουμένων σχεδίων της Διεύθυνσης Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων για τη γλώσσα στην ψηφιακή εποχή της εκπαίδευσης, που ονομάζεται «Ένα Γράμμα Μια Ιστορία» και  στοχεύει στη μάθηση μέσα από την ψυχαγωγία.

Η γνωριμία του παιδιού με τα γράμματα και τους ήχους της γλώσσας γίνεται μέσα από έμμετρες, χιουμοριστικές, σουρεαλιστικές ιστορίες, οι οποίες συνδυάζουν την παιδαγωγική με την παραμυθική και την τηλεοπτική γλώσσα. Το κάθε επεισόδιο λειτουργεί σε ένα πλαίσιο διαθεματικής και ολιστικής προσέγγισης της γνώσης στηρίζοντας το αναλυτικό πρόγραμμα του σχολείου με μία καινοτόμο, πρωτότυπη και ελκυστική διάσταση.

Για τον εκπαιδευτικό σχεδιασμό έχουν ληφθεί υπόψη οι σύγχρονες τάσεις γλωσσικού αλφαβητισμού στην προσχολική και την πρώτη σχολική ηλικία και οι γνωστικές και ψυχοκινητικές κατηγορίες του Bloom.
Τη σειρά υπογράφουν η συγγραφέας-εκπαιδευτικός τεχνολόγος Σοφία Μαντουβάλουκαι ο σκηνοθέτης-animator Αρίσταρχος Παπαδανιήλ και είναι διαθέσιμη στο www.edutv.gr
Η γνωριμία του παιδιού με τα γράμματα και τους ήχους της γλώσσας γίνεται μέσα από 24 έμμετρες χιουμοριστικές, σουρεαλιστικές πεντάλεπτες ιστορίες κινουμένων σχεδίων, μία για κάθε γράμμα του αλφαβήτου, οι οποίες συνδυάζουν την παιδαγωγική με την παραμυθική και την τηλεοπτική γλώσσα.
Μέσα από τα μικρά βίντεο, το παιδί ακούει τον έμμετρο λόγο, χαίρεται με τους ήχους της γλώσσας και αναπτύσσει την παρατηρητικότητά του, ανακαλύπτοντας τα γράμματα μέσα από χαρούμενα σχήματα στο περιβάλλον της ιστορίας. Η έκθεση του παιδιού στον ποιητικό λόγο μιας ιστορίας με 120-130 λέξεις που αρχίζουν από το ίδιο γράμμα ενισχύει την ανάπτυξη του λεξιλογίου του, το άκουσμα του πρώτου γράμματος της λέξης και την κατανόηση της δομής και του ρυθμού της ελληνικής γλώσσας. Με τον τρόπο αυτό τα παιδιά αντιλαμβάνονται ότι ο προφορικός λόγος που συνεκφέρεται στην ιστορία, διακρίνεται σε λέξεις, συλλαβές και φυσικά το μικρότερο κομμάτι, το φώνημα. Η αντίληψη αυτή ενισχύεται οπτικά από τη σημειογραφική, την εικονογραφική απεικόνιση των γραμμάτων, τόσο ως στοιχείων των εικόνων της ιστορίας όσο και ως στοιχείων μέσα σε μία λέξη. Η σειρά, λοιπόν, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μία καθημερινή άσκηση στους ήχους της γλώσσας τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο.

κάνε κλικ

κάνε κλικ

Η τηλεοπτική σειρά προεκτείνεται σε ψηφιακό περιβάλλον μάθησης με διαδραστικά παιχνίδια όπου επιτυγχάνεται φωνολογική αντίληψη των ήχων της γλώσσας, η αναγνώριση και γνώση των γραμμάτων, η αντίληψη της φοράς γραφής του γράμματος και η αντίληψη του γράμματος μέσα στη λέξη οδηγούν αβίαστα μέσα από το παιχνίδι στη γραφή και την ανάγνωση.

Η σειρά «ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ» έχει τιμηθεί με τα εξής βραβεία:

  • ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΙΔΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ

2ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κορινθίας-Πελοποννήσου 2011

  • ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ

6ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κύπρου 2011

  • ΕΠΑΙΝΟΣ (για τον «Βιολιστή Βάτραχο») 5th digi 2011

Φεστιβάλ Ψηφιακών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας

  • 2ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

5th Athens Animfest 2010

Το διαδραστικό περιβάλλον μάθησης μπορεί να αξιοποιηθεί ως υποστηρικτικό περιβάλλον της διδασκαλίας, τόσο στο σχολείο όσο και στο σπίτι.

Πατήστε το σύνδεσμο για να δείτε το shlide share της ιστορίας
 http://www.slideshare.net/pappa_anna/ss-38535343

ΠΗΓΗ: pappanna.wordpress.com

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Έναρξη σχολικής χρονιάς: Κάθε αρχή και δύσκολη…

images-assets-sections-paidi-2-6-ekpaidefsi-Agglika-210x300Ο καημός της επιστροφής στο σχολείο εξακολουθεί να αποτελεί έκπληξη για πολλούς γονείς.

Στο κάτω-κάτω τα παιδιά πηγαίνουν σχολείο κάθε χρόνο και τα μικρότερα παιδιά στην εποχή μας έχουν την εμπειρία του παιδικού σταθμού ή της φύλαξης έξω από το σπίτι, από κάποιο πρόσωπο που δεν είναι ο γονιός τους.

Γιατί λοιπόν τα παιδιά δεν ξέρουν τι να περιμένουν από το σχολείο;

Σκεφτείτε αυτό: η ανάπτυξη των παιδιών είναι τόσο γρήγορη, ώστε το να ξαναμπούν στην περσινή ρουτίνα έχει ήδη «μπαγιατέψει». Τα παιδιά είτε φοβούνται είτε περιμένουν με λαχτάρα την έναρξη του σχολείου, ανάλογα με το τι θυμούνται από την περασμένη χρονιά ή ανάλογα με το τι έχουν ακούσει από αδέρφια, συγγενείς και φίλους.

Πως είναι να πηγαίνει κανείς στο σχολείο;

Σκεφτείτε πως θα ήταν μια αλλαγή εργασίας για σας. Οι προσδοκίες για το τι πρόκειται να συμβεί και για το πως θα είναι τα πράγματα είναι τελικά το παν. Έτσι, η βοήθεια του γονιού θα πρέπει, σε μεγάλο βαθμό, να επικεντρωθεί σε αυτό το σημείο.

1. Η σχέση σας με το παιδί σας έχει μεγάλη επιρροή στο πως αισθάνεται. Ετσι, είναι σημαντικό να αντιληφθεί ότι, καταρχήν, δεν έχετε εσείς άγχος. Συχνά, και εντελώς αθέλητα, οι γονείς μεταδίδουν την ένταση και την ανησυχία τους στο παιδί, και μάλιστα με μη λεκτικό τρόπο αλλά με τη στάση τους. Αφιερώστε στο παιδί σας χρόνο—αυτό ισχύει όχι μόνο για μαμάδες αλλά και για μπαμπάδες. Η επιστροφή από τις διακοπές επηρεάζει πολλές εργασίες, αλλά προέχει το να δώσετε λίγη παραπάνω προσοχή και χρόνο στο παιδί αυτή ακριβώς τη χρονική στιγμή.

Λίγες μέρες πριν το σχολείο βάλτε κατά μέρος μεγάλες δουλειές και ασχολίες έξω από το σπίτι και αφιερώστε χρόνο στο παιδί σας. Κάντε μαζί τα ψώνια για το σχολικό του εξοπλισμό και αφήστε το παιδί να κάνει τις επιλογές του.

2. Μια νέα αρχή είναι πάντα φρέσκια και γεμάτη υποσχέσεις. Αυτή είναι η εποχή που οι γονείς θέτουν όρους και όρια στα παιδιά τους, προγραμματίζουν εξωσχολικές εκδηλώσεις και φτιάχνουν το οικογενειακό τους πρόγραμμα και ρουτίνα. Μην το παρακάνετε! Επικεντρωθείτε στην έναρξη της χρονιάς και προχωρήστε στα υπόλοιπα κάπως πιο αργά, αφού το παιδί σας βρει το σχολικό του ρυθμό. Διατηρήστε μια ομαλή οικογενειακή ρουτίνα τις πρώτες μέρες του σχολείου, με τακτές ώρες ύπνου και πρωινού ξυπνήματος.

Δείξτε κατανόηση και πέστε στο παιδί σας ότι όλα θα πάνε καλά. Αφήστε το να πάρει μαζί του κάποιο αγαπημένο του μικροαντικείμενο (με τη συμφωνία να μην το βγάλει από την τσάντα του την ώρα του μαθήματος). Ακούστε τις ανησυχίες του και μην τις υποβιβάζετε, είναι εντελώς αληθινές για το παιδί σας.

4. Κουβεντιάστε με το παιδί σας για την πρώτη του μέρα στο σχολείο και βοηθήστέ το να δημιουργήσει θετικές προσδοκίες. Χωρίς να υπερβάλλετε, μιλήστε του για τους συμμαθητές του, την καινούργια δασκάλα, τα ωραία πράγματα που θα κάνει και θα μάθει, και μην ξεχάσετε να αναφέρετε την αυλή και το διάλειμμα. Μεταδώστε του τον ενθουσιασμό σας και δώστε του παραδείγματα από ωραίες στιγμές της δικής σας σχολικής ζωής.

5.Δώστε στο παιδί να καταλάβει ότι το σχολείο είναι ένα όμορφο μέρος όπου μαθαίνουμε ένα σωρό πράγματα. Η δουλειά του παιδιού είναι να είναι μαθητής, όπως και η δική σας δουλειά είναι το να πηγαίνετε στην εργασία σας.

6. Συχνά το κλάμα είναι αναπόσπαστο μέρος της έναρξης της σχολικής χρονιάς. Μπορεί να δείτε μερικά δάκρυα τη στιγμή που αφήνετε το παιδί στο σχολείο: χωρίς να τα σχολιάσετε, φιλήστε καθησυχαστικά το παιδί σας, διαβεβαιώστε το για την αγάπη σας και για το ότι θα επιστρέψετε να το πάρετε σύντομα και μόλις φύγετε θα στεγνώσουν και τα δάκρυα. Σε περίπτωση που το παιδί κλαίει με μαύρο δάκρυ και φωνάζει, μην παρατείνετε το μαρτύριο και των δυο σας: φύγετε αμέσως.

Η στάση του γονιού που κάθεται και προσπαθεί να καλμάρει το παιδί χειροτερεύει τα πράγματα και εντείνει την κατάσταση. Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, τα παιδιά με αυτή τη συμπεριφορά με το που φεύγει ο γονιός ηρεμούν και ευχαριστιούνται το σχολείο.

7. Οι ψυχοσωματικές εκδηλώσεις συμπτωμάτων όπως πονοκέφαλοι και κοιλόπονοι σχετίζονται καθαρά με το άγχος και την ένταση που έχει το παιδί την πρώτη μέρα του σχολείου. Ακούστε τους φόβους του με προσοχή και μην υποβιβάσετε τη σημασία των συμπτωμάτων του, αλλά από την άλλη διατηρήστε μια σταθερή στάση και καθησυχάστετό ότι θα περάσουν και ότι θα πρέπει να πάει στο σχολείο έτσι κι αλλιώς. Ακούγοντας το παιδί με υπομονή και κατανόηση, αλλά χωρίς να υποχωρήσετε, μπορείτε να το βοηθήσετε και να μετριάσετε τις ανησυχίες του.

Της Δρ Λίζας Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγου-Ψυχοθεραπεύτριας, 

ΠΗΓΗ: familylife.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Μάθετε στο παιδί να δένει τα κορδόνια σε 20 δευτερόλεπτα!

shoe-tie_590_bΕν όψει της νέας σχολικής χρονιάς, ένα από τα «πρέπει» που έχετε στην λίστα για το παιδί σας είναι να μάθει -επιτέλους- να δένει τα κορδόνια των παπουτσιών του. Αν έχετε δοκιμάσει κάθε πιθανή μέθοδο και συνεχίζει να μην τα καταφέρνει, το παρακάτω βίντεο θα σας λύσει τα χέρια (και θα του δέσει τα κορδόνια!) 

Δείτε πώς σε 20 μόλις δευτερόλεπτα θα κάνει το παιδί έναν κόμπο, μετά άλλον έναν αλλά πριν τον δέσει θα περάσει μέσα του τα δύο κορδόνια του παπουτσιού και… ο φιόγκος είναι έτοιμος!

Δείτε την πανέξυπνη τεχνική:

ΠΗΓΗ: mama365.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Αδελφικοί καυγάδες: Πώς να βοηθάτε τα παιδιά σας να συμφιλιώνονται

 590c«Μη με ακουμπάς!», «Δώσ’το μου πίσω!», «Φύγε από εδώ!», «Μαμάάάά, μου πήρε την κούκλα μου!», «Μπαμπά, με κλωτσάει!»... ποιος γονιός με δύο ή περισσότερα παιδιά δεν ακούει όλα τα παραπάνω καθημερινά; Μερικές φορές τα παιδιά καυγαδίζουν για επουσιώδη πράγματα, όπως ένας μαρκαδόρος ή ένα αυτοκόλλητο, όμως άλλες φορές οι τσακωμοί τους ξεπερνούν τα όρια και περιλαμβάνουν τόσο λεκτικές όσο και σωματικές επιθέσεις. Τότε είναι που πρέπει να αναλάβετε ρόλο διαιτητή. Σκοπός, όμως, είναι όχι μόνο να κατευνάσετε τις εντάσεις αλλά και να βοηθήσετε τα παιδιά σας να τα πηγαίνουν καλά μεταξύ τους.

Γιατί τσακώνονται τα αδέλφια μεταξύ τους

Όλα τα παιδιά δυσκολεύονται να διαχειριστούν την συμπεριφορά τους την στιγμή που θυμώνουν –πόσο μάλλον όταν ένα παιδί είναι από την φύση του πιο προκλητικό και «δύσκολο». Το παιδί αυτό θα επιχειρεί πάντα να έχει το πάνω χέρι, ενώ το άλλο παιδί θα αισθάνεται πάντα αδικημένο.

Και αυτό που συμβαίνει συνήθως, όταν ο γονιός προσπαθεί να ηρεμήσει την κατάσταση, είναι να μην επιδιώκει την δικαιοσύνη, αλλά την ψυχική του ηρεμία. Στρέφεται, λοιπόν, προς το παιδί που ξέρει πως θα «ακούσει» περισσότερο και που θα σταματήσει πρώτο τον καυγά και το καλεί να λύσει το πρόβλημα ή να υποχωρήσει. Αυτό, όμως, συμβάλει στην δυσαρέσκεια του παιδιού αυτού, το οποίο -αν αναγκάζεται πάντα να υποχωρεί- κάποια στιγμή θα αγανακτήσει και θα νιώσει αδικημένο.

Πώς να βοηθάτε τα παιδιά σας να «τα βρίσκουν»

Η ιδέα του να αφήνετε τα παιδιά να «τα βρίσκουν» μόνα τους κατά την διάρκεια ενός καυγά είναι ότι έτσι τα εκπαιδεύετε στο να λύνουν παρεξηγήσεις και διαφορές και αργότερα στην ζωή τους. Ωστόσο, καθώς δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια και κάποια θυμώνουν περισσότερο και εκρήγνυνται πιο εύκολα, συχνά χρειάζεται η επέμβαση του γονιού για να τα βοηθήσει να διαχειριστούν την κατάσταση. Με ποιον τρόπο;

Μάθετε στα παιδιά να αποφεύγουν τις δυσάρεστες καταστάσεις

Η πρόληψη είναι πάντα η καλύτερη θεραπεία. Ένας τρόπος για να τελειώσει ένας καυγάς πριν ακόμα αρχίσει είναι να αποχωρείς από μία κατάσταση κατά την οποία ο αδερφός ή η αδερφή σου αρχίζει να εκνευρίζεται. Βοηθήστε, λοιπόν, τα παιδιά σας να αναγνωρίζουν τις καταστάσεις που πρέπει να αποφεύγουν. Μπορείτε να ρωτήσετε π.χ. «Τι κάνει ο αδερφός σου κάθε φορά που αρχίζει να θυμώνει;», το άλλο παιδί μπορεί να πει «ανεβάζει την ένταση της φωνής του και αρχίζει να με δείχνει». Μπορείτε τότε να πείτε «όταν βλέπεις αυτά τα προειδοποιητικά σημάδια, τότε να φεύγεις. Δεν θα κερδίσεις τίποτα με το να μένεις εκεί μαζί του και να προσπαθείς να βρεις το δίκιο σου».

Προλάβετε τους καυγάδες αναγνωρίζοντας τα εναύσματα

Βοηθήστε και το πιο «δύσκολο» παιδί ή εκείνο που ξεκινά συνήθως τον καυγά να αναγνωρίζει υπό ποιες καταστάσεις θυμώνει πιο εύκολα και καταλήγει να τσακώνεται με τα αδέρφια του. Έπειτα, βοηθήστε το να βρει τρόπους για να διαχειρίζεται αυτές τις καταστάσεις ή να τις αποφεύγει. Δείξτε του ότι, με το να ελέγχει τον θυμό του, στην πραγματικότητα αποκτά μεγαλύτερο έλεγχο της κατάστασης, παρά με το να ξεσπά στα αδέρφια του.

Μάθετε στα παιδιά να αναγνωρίζουν και να θέτουν τα όρια

Φροντίστε να μάθουν τα παιδιά ότι ο καθένας έχει δικαίωμα για προσωπικό σωματικό και συναισθηματικό χώρο. Αν κάποιος τα προκαλεί σκόπιμα με τα λόγια ή με τις πράξεις του, έχουν το δικαίωμα να του ζητήσουν να σταματήσει ή να φύγει. Αν το άτομο αυτό δεν φύγει και συνεχίσει να τα ακολουθεί, τότε ξεπερνά το όριο που έχουν θέσει. Δυστυχώς, πολλά παιδιά, όμως, δύσκολα αντιλαμβάνονται τη σημασία των ορίων και σπάνια τα σέβονται. Γι’αυτό πολλές φορές θα ακούσετε κάποιο παιδί να λέει «το ξέρω ότι είναι δικό σου, αλλά φύγε από το δωμάτιό μου τώρα!». Αυτό είναι δύσκολο για το άλλο παιδί να το καταλάβει και να το διαχειριστεί. Αν το παιδί αυτό έχει θέσει ένα όριο και το άλλο σας παιδί δεν το σέβεται, τότε πρέπει να έρθει σε εσάς για να το υποστηρίξετε και να το βοηθήσετε να ενδυναμώσει το όριο αυτό.

Επιβραβεύστε τα παιδιά κάθε φορά που λύνουν ένα πρόβλημα μόνα τους

Αν κάποιο από τα παιδιά σας είναι από τη φύση του αυτό που αποφεύγει τους καυγάδες ή που προσπαθεί να διαπραγματευτεί με τα αδέρφια του αντί να τσακωθεί, βεβαιωθείτε πως αναγνωρίζετε αυτή του την προσπάθεια και επιβραβεύστε την. Το να μαθαίνει ένα παιδί να λύνει διαφωνίες είναι σημάδι ωρίμανσης. Όποιο παιδί κάνει τέτοιες προσπάθειες πρέπει να αναγνωρίζεται και να επαινείται.

Εξασφαλίστε την αποκατάσταση

Αν κάποιο από τα παιδιά σας χτυπήσει τον αδερφό ή την αδερφή του ή του πάρει κάτι, βεβαιωθείτε ότι θα υπάρξει κάποια επίπτωση για την πράξη του. Για παράδειγμα, αν το ένα παιδί σπάσει ένα παιχνίδι του άλλου, και είναι σε ηλικία που παίρνει χαρτζιλίκι, θα πρέπει να του το πληρώσει. Αν δεν είναι σε τέτοια ηλικία, τότε θα πρέπει να δώσει ένα από τα δικά του παιχνίδια ως αντίτιμο για την ζημιά που έκανε –κάτι που έχει αξία για το παιδί. Με τον τρόπο αυτόν το παιδί αναγκάζεται να πληρώσει για τις πράξεις του και το άλλο παιδί μαθαίνει ότι στην οικογένειά σας επικρατεί η δικαιοσύνη. Πολλοί από εσάς μπορεί, βέβαια, να σκεφτείτε ότι αν αναγκάσετε το παιδί που έκανε την ζημιά να δώσει κάτι δικό του στο άλλο παιδί, θα ξεκινήσει καινούργιος πόλεμος. Ωστόσο, το πρώτο παιδί δεν πρέπει να καταλάβει πως έχει το «πάνω χέρι» στην οικογένεια. Στον πραγματικό κόσμο, αν ένα παιδί π.χ. κλέψει κάτι ή χτυπήσει κάποιον, θα υπάρξει επίπτωση. Αν οι παραπάνω επιπτώσεις σας φαίνονται αδύνατες για το δικό σας παιδί, βρείτε κάποια άλλη με την οποία, όμως, να εξασφαλίζετε πως το αδικημένο παιδί αποζημιώνεται.

*Οι παραπάνω συμβουλές προέρχονται από τις παιδοψυχολόγους Kim Abraham και Marney Studaker-Cordner.

ΠΗΓΗ: mama365.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Ευαισθησία: προτέρημα ή ελάττωμα;

euaisthisies.Φαίνεται παράδοξο, αλλά στη σημερινή εποχή υπάρχουν ακόμη ευαίσθητοι άνθρωποι, ευαίσθητοι ψυχικά και πνευματικά. Όμως το να είναι κάποιος ευαίσθητος είναι προτέρημα ή αντίθετα μεγάλο και δυσβάστακτο βάρος;

Με τον όρο “ευαισθησία” δεν εννοούμε τη φυσική ή τη συγκινησιακή ευαισθησία, αλλά την ψυχική και πνευματική. Όλοι οι άνθρωποι άλλωστε, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, είναι ευαίσθητοι στο σωματικό ή τον συναισθηματικό πόνο. Αναφερόμαστε στους πραγματικά ευαίσθητους ανθρώπους που αντιλαμβάνονται τι γίνεται σήμερα στον κόσμο και η ψυχή τους γεμίζει από αγωνία και θλίψη.

Πράγματι, το να είναι κάποιος ευαίσθητος παραπάνω από το κανονικό φαίνεται σαν μεγάλο βάρος, όταν μάλιστα ζεις σ’ έναν δύσκολο και σκληρό κόσμο.

Απ’ την άλλη μεριά, όμως, η ευαισθησία είναι δύναμη. Δείχνει ότι το στοιχείο που μας κάνει ανθρώπους δεν έχει απονεκρωθεί, αλλά, αντίθετα, είναι ακόμη ενεργό και δραστήριο. Αυτή ακριβώς η εσωτερική δραστηριότητα χαρίζει στον ευαίσθητο άνθρωπο μερικά δώρα που τον καθιστούν μοναδικό.

Φυσικά υπάρχουν και μειονεκτήματα τα οποία μαθαίνει να ξεπερνάει, καθώς αποκτά καλύτερη αίσθηση του εαυτού του.

Το πρώτο από αυτά τα μειονεκτήματα είναι η κριτική που ασκεί ο ευαίσθητος άνθρωπος στον εαυτό του. Η Γουινόνα Ράινερ είπε κάποτε για την ίδια: «Ίσως είμαι πολύ ευαίσθητη για να ζήσω σε αυτό τον κόσμο». Αυτή είναι μια δήλωση που τη σκέπτονται συχνά όσοι έχουν υψηλότερο δείκτη ευαισθησίας από τους άλλους ανθρώπους.

Όμως, το να είναι κανείς ευαίσθητος δεν είναι μειονέκτημα. Αντίθετα υπάρχουν πολλά χαρίσματα που συνοδεύουν μια τέτοια φύση.

Τα πλεονεκτήματα της ευαισθησίας

1. Πλούτος αισθήσεων

Μια από τις μεγαλύτερες αρετές που έχει ο ευαίσθητος άνθρωπος είναι ο πλούτος των αισθήσεων. Αυτό το μεγαλύτερο αισθητήριο τον βοηθά να αντιλαμβάνεται περισσότερες λεπτομέρειες στο καθετί στη ζωή. Μπορεί να αντιληφθεί καλύτερα, για παράδειγμα, τις λεπτές διαφορές στα υφάσματα, στις γεύσεις των φαγητών, στις μελωδίες της μουσικής ή ακόμα και στην κυκλοφορία των αυτοκινήτων και στις ομιλίες των ανθρώπων, στα αρώματα των λουλουδιών και στα χρώματα της φύσης. Όλα αυτά είναι πολύ πιο έντονα τονισμένα στους ευαίσθητους ανθρώπους.

2. Οι κρυμμένες πτυχές

Οι ευαίσθητοι άνθρωποι πιάνουν περισσότερα νοήματα στο λόγο από τους άλλους ανθρώπους και δεν τους ξεφεύγουν οι κρυμμένες πτυχές ενός ζητήματος. Αυτό τους βοηθά να είναι πιο προσεκτικοί στις αποφάσεις τους, να βλέπουν τις επιλογές που ανοίγονται μπροστά τους και να βρίσκουν περισσότερες πιθανές λύσεις. Τέτοιου είδους ικανότητες είναι πολύ χρήσιμες σε ανθρώπους που βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά και χρειάζεται να βρουν άμεσα λύσεις σε θέματα που φαίνονται άλυτα.

3. Ευαισθησία στο συναίσθημα

Ο εσωτερικός πλούτος πολλών ανθρώπων μένει συχνά στην αφάνεια επειδή τις περισσότερες φορές δεν ξέρουν πώς να τον χειριστούν. Όμως οι ευαίσθητοι άνθρωποι έχουν μεγαλύτερη επίγνωση του εσωτερικού τους κόσμου, και αυτό τους δίνει μεγάλο προβάδισμα όταν ασχολούνται με καλλιτεχνικά ή λόγια επαγγέλματα. Οι συγγραφείς, οι μουσικοί, οι ηθοποιοί ή άλλοι καλλιτέχνες και διανοούμενοι έχουν να κερδίσουν πολλά από μια τέτοια κατάσταση.

4. Δημιουργική ικανότητα

Η μεγάλη ευαισθησία συνοδεύεται συχνά από εσωστρέφεια. Αυτό συμπλέει με τη δημιουργική ικανότητα. Πράγματι, χρειάζεται μόνωση και εσωστρέφεια για να μπορέσει κάποιος να κυοφορήσει μια νέα ιδέα. Συχνά ακούμε για αξιόλογους ηθοποιούς ότι είναι ντροπαλοί, ενώ δίνουν την εντελώς αντίθετη εντύπωση. Διασημότητες όπως ο Έλτον Τζον, ο Ντέιβιντ Μπάουι και η Σιγκούρνι Γουίβερ, η Κέιτ Μος, ο Τζιμ Κάρεϊ και ο Μπραντ Πιτ έχουν χαρακτηριστεί ιδιαίτερα ντροπαλοί. Το δημιουργικό ταλέντο χρειάζεται το κατάλληλο εσωτερικό περιβάλλον για να αναπτυχθεί και οι άνθρωποι με ευαισθησία είναι βαθιά δημιουργικοί.

5. Μεγαλύτερη κατανόηση

Η μεγάλη ευαισθησία προς τα συναισθήματα των άλλων μπορεί να αποτελέσει μεγάλο προσόν  για τους καθηγητές και τους θεραπευτές, αλλά και για άτομα που έχουν να χειριστούν ή να διευθύνουν ανθρώπινο δυναμικό.

Τα πέντε βάρη που συνοδεύουν την ευαισθησία

1. Αισθηματική υπερδιέγερση 

Η μεγαλύτερη δυσκολία που έχει να αντιμετωπίσει ένας ευαίσθητος άνθρωπος είναι η έκθεσή του σε μεγάλο αριθμό συναισθημάτων. Το να δέχεται τόσες πληροφορίες από τον εσωτερικό και τον εξωτερικό κόσμο μαζί, μπορεί να οδηγήσει σε μια κατάσταση οδύνης, κόπωσης, άγχους και άλλων παρόμοιων αντιδράσεων. Για το λόγο αυτό οι ευαίσθητοι άνθρωποι πρέπει να δημιουργούν «πανοπλίες». Όταν οι εντυπώσεις από τον εξωτερικό κόσμο γίνονται πολύ σκληρές, αυτό που μπορεί να βοηθήσει είναι ένα είδος πανοπλίας που μπορεί να αποτελείται από διάφορα πράγματα. Μπορεί να είναι η αγάπη ενός παιδιού, ενός πολύ δικού μας ανθρώπου, αλλά και η αίσθηση ότι τίποτα δεν υπάρχει μόνο του, ξεκρέμαστο στη γη, και ότι όλοι έχουμε ένα είδος προστασίας που μας τυλίγει.

2. Επιρροή από τα αισθήματα των άλλων

Η επιρροή αυτή είναι πολύ έντονη στους ευαίσθητους ανθρώπους. Ακόμη και μια φωτογραφία που δείχνει πόνο ή δυστυχία μπορεί να τους κάνει να αισθανθούν ανάλογα συναισθήματα. Ο θυμός και η οργή, τους δημιουργούν άγχος και ακόμη και οι σκέψεις των άλλων ανθρώπων τους επηρεάζουν καθώς έχουν ανεπτυγμένη διορατική αντίληψη. Η πανοπλία που χρειάζεται εδώ θα πάρει χρόνο για να σχηματιστεί. Όσο μεγαλώνει όμως κανείς μαθαίνει καλύτερα πώς να αντιμετωπίζει τα αρνητικά αισθήματα των άλλων. Στα μικρά παιδιά, οι γονείς πρέπει να τα βοηθήσουν και να τους μάθουν πώς να προστατεύονται. Το σημαντικό εδώ είναι να έχουμε υπόψη μας ότι δεν πρέπει να αλλάξουμε τη φύση ενός παιδιού. Πρέπει να σεβαστούμε αυτό το δώρο που του έδωσε η φύση –που του δίνει έντονες καλλιτεχνικές ικανότητες και άλλα χαρίσματα– και να του δείξουμε πώς πρέπει να χειρίζεται τέτοιες καταστάσεις.

3. Ανάγκη προσωπικού χώρου και χρόνου

Η ανάγκη αυτή συχνά παραμελείται μέχρι να γίνει πολύ επιτακτική. Κι όμως, έχει μεγάλη σημασία για τα άτομα που είναι ευαίσθητα, και όχι μόνο, να απομονώνονται κατά διαστήματα, έτσι ώστε να «ξαναφορτίζουν» τις μπαταρίες τους. Έχουν ανάγκη να κρατάνε μια απόσταση από όλους και από όλα για λίγο καιρό, για να αποβάλλουν τη συναισθηματική ένταση που έχουν μαζέψει από τον εξωτερικό κόσμο. Αυτό βέβαια δεν είναι πάντα εφικτό και γι’ αυτό θα πρέπει να βρίσκουν τρόπους να συγκρατούν την ανάγκη τους αυτή, μέχρι να τους δοθεί η ευκαιρία να το κάνουν.

4. Τελειομανία 

Ένα αρνητικό χαρακτηριστικό της υπερευαισθησίας είναι η τελειομανία και αυτό είναι κάτι που πρέπει να καταπολεμήσει κανείς. Η υπερβολική σκέψη και ανάλυση μπορεί να οδηγήσουν στην υιοθέτηση μιας τελειοθηρικής συμπεριφοράς, αλλά και σε μια επικριτική στάση έναντι των αδυναμιών των άλλων. Υπάρχει το αίσθημα ότι οι «άλλοι» δεν είναι αρκετά σωστοί ή αρκετά ευαίσθητοι για να μας καταλάβουν και γι’ αυτό συχνά τους απορρίπτουμε χωρίς δεύτερη σκέψη.

5. Εκτός «εποχής»

Ζώντας σε μια κοινωνία που έχει χάσει κάθε αίσθημα ευαισθησίας και εσωτερικότητας, τα ευαίσθητα άτομα αισθάνονται έντονα την ανάγκη να γίνουν «φυσιολογικά» όπως όλοι οι άλλοι. Τίποτα όμως δεν εμποδίζει τον ευαίσθητο άνθρωπο να είναι εξωστρεφής και κοινωνικός και παράλληλα να διατηρεί μέσα του τα δώρα της ευαίσθητης φύσης του.

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Θάρρος ή… θράσος

tharosΣε ένα παιδικό πάρτι, ένα αγόρι προτείνει στον φίλο του να παίξουν όλοι μαζί «Θάρρος ή Αλήθεια». Εντυπωσιάστηκα. Νόμιζα ότι αυτό το παιχνίδι, όπως και η «μπουκάλα», ανήκει στο παρελθόν. Των δικών μου παιδικών και εφηβικών πάρτι.

Πάντα παίζουμε ένα παιχνίδι με απώτερους σκοπούς. Συνειδητούς ή ασυνείδητους. Παίζουμε για να περάσει η ώρα. Για να ψυχαγωγηθούμε. Για να αποδείξουμε πόσο καλοί παίκτες είμαστε. Για να κερδίσουμε το ομορφότερο κορίτσι της τάξης. Για να γελάσουμε. Για να αποσπάσουμε εκείνο το αθώο πρώτο φιλί στο στόμα, αφού δεν μπορούμε να το ζητήσουμε ευθέως. Και μετά αφού περνούν τα χρόνια, παίζουμε, συνθηκολογούμε μέσα μας, κατασκευάζουμε την πραγματικότητα, επιλέγουμε επάγγελμα και υποδυόμαστε ρόλους για να αντέξουμε την ύπαρξή μας. Να ξορκίσουμε τον θάνατο. Να δείξουμε την ανωτερότητά μας. Να καλύψουμε την περιέργειά μας. Να πάρουμε αγάπη. Κυρίως. Και ίσως να δώσουμε και λίγη. Να ερωτευτούμε και όταν τελειώσει να μπορούμε να ξαναερωτευτούμε. Και το παιχνίδι να ξαναρχίζει σαν να μην υπήρξε χθες και σαν να μην υπάρχει αύριο.

Τι γίνεται, όμως, με το θάρρος; Πόσο εύκολο είναι για έναν άνθρωπο να παίξει στη ζωή του επιλέγοντας το θάρρος και την αλήθεια; Και εάν η αλήθεια είναι σαν το ανέκδοτο με τον ελέφαντα, που ανάλογα τι πιάνεις –προβοσκίδα, πόδι κ.λπ.– αυτό νομίζεις ότι είναι ο ελέφαντας, με το θάρρος τι γίνεται;

«Είμαστε δύο μήνες χωρισμένοι και δεν τολμώ να του πω ότι θέλω να ξαναγυρίσει στο σπίτι μας. Μου λείπει αυτό το θάρρος», λέει μια γυναίκα στον καθρέφτη της. Η ίδια συνεχίζει, «να γυρίσει εκείνος. Γιατί δεν γυρίζει; Να του κάνουμε και τη χάρη να πέσουμε στα πόδια του;», γυρνά ξαφνικά αγριεμένη στη φίλη της που την κοιτά πίσω από τον καθρέφτη όπου δοκίμαζε ένα ζευγάρι καινούργιες μπότες.

Ενας πατέρας χρεοκοπεί. Ο γιος του προσπαθεί να καταλάβει γιατί του συνέβη αυτό το κακό, που επηρεάζει όλη την οικογένεια, αλλά και το μέλλον του νεαρού. Ο πατέρας κινδυνεύει με φυλάκιση. Χρωστά στο Δημόσιο. Στο σπίτι όλη την ημέρα βρίζει την κυβέρνηση, την κρίση, τους δανειστές, την Ευρώπη, την τρόικα. Ολοι φταίνε για το κατάντημά του. Το παιδί είναι θυμωμένο και θέλει να ξεπληρώσει για τον πατέρα του. Το θάρρος του έχει γίνει θράσος. Ενώ ξεκίνησε σαν θαρραλέος επιχειρηματίας, ο εαυτός του και οι κακές αποφάσεις του τον μετατρέπουν σε θρασύ και δειλό.

Ενα κορίτσι επιθυμεί να πει την αλήθεια στη δασκάλα ότι αντέγραψε στο διαγώνισμα. Η μητέρα της είναι ανένδοτη. «Θα πας εσύ να βγάλεις το φίδι από την τρύπα;» της λέει.

Το παιχνίδι που παίζαμε ως παιδιά εμπεριείχε δύο έννοιες αλληλένδετες μεταξύ τους. Οταν κάποιος νιώθει κάτι ως αληθές, μπορεί να χρειαστεί να βρει το θάρρος για να το ομολογήσει ενώπιον της ομάδας του παιχνιδιού. Και το ρίσκο σχετιζόταν με τη διάσταση, από τη μια, της εσωτερικής ικανότητας να ξέρεις να αναγνωρίζεις τι είναι αλήθεια για σένα, τουλάχιστον, και από την άλλη, με τη δράση, την εκδραμάτιση του θάρρους, ή με την τόλμη να μπορείς να κάνεις την «υπέρβαση».

Στα παιχνίδια που παίζουν οι ενήλικες, το παιχνίδι έχει μετονομαστεί σε «θάρρος ή θράσος;», με το δεύτερο να κερδίζει στα σημεία όσο πιο «ενήλικος» νιώθεις. Αναβιώνοντας όλα τα δύσκολα, στερημένα και αδηφάγα παιδικά κομμάτια, ο ενήλικος σε παλινδρόμηση αδυνατεί να κάνει την υπέρβαση. Αδυνατεί να μιλήσει με θάρρος στον εαυτό του και στους άλλους για όσα τον πονούν. Για τις ελλείψεις, τις λανθασμένες κινήσεις, για τους στόχους που ναυάγησαν, για τις ευθύνες που δεν αναλήφθηκαν, για τον πόνο που θέλουν να αποφύγουν, για την αίσθηση μεγαλομανίας και παντοδυναμίας ως μια διαρκή ψευδαίσθηση, για τα όρια που συνεχώς και αδιαλείπτως επιθυμούν να ξεπερνούν εις βάρος των άλλων και επ’ ωφελεία εκείνων. Το θράσος έχει γίνει η ασπίδα του λαβωμένου. Οσο πιο μικρός και αδύναμος τόσο πιο οχυρωμένος. Το ζήτημα όμως είναι ότι το θράσος εξελίσσεται σε ηθική αξία της ζωής. Το θάρρος έχει υπαναχωρήσει, κάνοντάς το να φαίνεται σαν την αφελή εκδοχή του θράσους, σε ένα παιχνίδι για γερά στομάχια. Το σίγουρο είναι ότι στη δική μου αλήθεια, το ένα αποκλείει το άλλο. Ο θρασύς δεν είναι ποτέ θαρραλέος. Δεν είναι ποτέ καινοτόμος, γοητευτικός, ρομαντικός και υπεύθυνος. Ο θρασύς δεν σέβεται την αλήθεια του. Δεν την εκφράζει, δεν την αντέχει. Τον καταπίνει. Γι” αυτό, είναι καλύτερα η στροφή μιας «μπουκάλας» για να στρέψουμε σε άλλον αυτό που δεν αντέχουμε να σηκώσουμε.

 Της Μαριαλένας Σπυροπούλου

Ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια - marialenas77@gmail.com

www.efsyn.gr

ΠΗΓΗ:  antikleidi.com

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Η πεταλούδα και η ψυχή

petalouda_761Ήταν ένας σοφός δάσκαλος και ένας μαθητής του. Επειδή τα πάντα που έλεγε στον μαθητή του ήταν τόσο σοφά θέλησε ο μαθητής να πειράξει τον δάσκαλό του και να τον πιάσει αδιάβαστο κάπου.

Σκέφτηκε λοιπόν να πιάσει μια πεταλούδα με το χέρι του και να ρωτήσει τον δάσκαλό του τι κρατούσε και αν αυτό που είχε μέσα στον καρπό του ήταν ζωντανό ή νεκρό.

 Ήξερε επίσης ο μαθητής ότι ο δάσκαλός του εύκολα θα εύρισκε την πεταλούδα αλλά αν ο δάσκαλός του απαντούσε ότι ήταν ζωντανή τότε θα έσφιγγε το χέρι του και θα σκότωνε την πεταλούδα για να του αποδείξει ότι δεν ήταν και τόσο σοφός.

 Έπιασε λοιπόν μια πεταλούδα και αφού την έκλεισε στον καρπό του ρώτησε τον δάσκαλό του.

 -Δάσκαλε τι κρατώ στο χέρι μου;

 -Την ψυχή σου κρατάς νεαρέ μου.

Σκέφτεται ο μαθητής ότι ο δάσκαλός του έχει δίκιο.

Η πεταλούδα είναι μια ψυχή που θα μπορούσε να είναι και η δική του.

-Λοιπόν δάσκαλε , συνεχίζει ο μαθητής, είναι η ψυχή μου και τι είναι ζωντανή ή νεκρή; ξαναρωτά ο μαθητής.

-Απαντά ο σοφός δάσκαλος λέγοντας: Από το χέρι σου εξαρτάται…

Άρα η τύχη της ψυχής μας εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς τους ίδιους.

Διότι την σωτηρία της, την κρατάμε στο χέρι μας.-

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Φτάνει που με θες για φίλο

carolina-furtadocfΜια ανάρτηση αφιερωμένη στους φίλους κάθε λογής: Τους φίλους τους παιδικούς, που μαζί μοιραστήκαμε τις πρώτες εμπειρίες λύπης και χαράς, τους φίλους τους περαστικούς, που συνυπάρξαμε με αγάπη μέχρι να μας χωρίσουν οι διαφορετικοί δρόμοι της ζωής, τους φίλους τους σταθερούς, που είναι πάντα “εκεί” ό,τι κι αν συμβαίνει, τους φίλους τους δικτυακούς, που μας συνδέουν κοινές ανησυχίες κι ενδιαφέροντα, και τους φίλους τους γραφείου,  τους αγαπημένους συναδέλφους,  αυτούς που ίσως χαθούν  από τη γλυκιά καθημερινότητα όταν οι αλλαγές – που είναι ήδη προ των πυλών – περάσουν σαν οδοστρωτήρας από  το χώρο εργασίας μας:

Δεν µπορώ να σου δώσω λύσεις,
για όλα τα προβλήµατα της ζωής,
ούτε  έχω απαντήσεις
στις αµφιβολίες ή τους φόβους σου,
όμως  µπορώ να σ΄ ακούσω
και να τα µοιραστώ µαζί σου.

Δεν µπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν σου ούτε το µέλλον σου.
Ομως όταν µε χρειάζεσαι
θα ‘µαι δίπλα σου.

Δεν µπορώ ν’ αποτρέψω
να µη σκοντάψεις.
Μόνο µπορώ να σου προσφέρω το χέρι µου,
για να κρατηθείς
και να µη πέσεις.

Οι χαρές σου,
οι θρίαµβοί σου
κι οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικά µου.
Αλλά χαίροµαι ειλικρινά
να σε βλέπω ευτυχισµένο.

Δεν κρίνω τις αποφάσεις
που παίρνεις στη ζωή.
Περιορίζοµαι στο να σε στηρίζω,
να σε παροτρύνω
και να σε βοηθώ όταν µου το ζητάς.

Δεν µπορώ να σου βάζω όριαΔεν µπορώ να αποτρέψω τον πόνο σου
όταν κάποια λύπη σού σχίζει την καρδιά,
όμως µπορώ να κλάψω µαζί σου
και να µαζέψω τα κοµµάτια της,
για να τη φτιάξουμε πιο δυνατή
.

Δεν µπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει  να είσαι.
Μονάχα µπορώ να σ’ αγαπώ όπως είσαι
και να είµαι φίλος σου.

Αυτές τις ηµέρες σκέφτηκα
τους φίλους και τις φίλες µου.
Δεν ήσουν ψηλά ούτε χαµηλά ούτε στη µέση.
Δεν ήσουν στην αρχή
ούτε στο τέλος της λίστας.
Δεν ήσουν το νούµερο ένα
ούτε το τελευταίο,
ούτε διεκδικώ να είµαι πρώτος,
δεύτερος ή ο τρίτος στη δική σου λίστα.
Φτάνει που µε θες για φίλο.
Ευχαριστώ που είµαι αυτό.

Xόρχε Λουίς Μπόρχες, ”Ποίημα στους φίλους”,
ΠΗΓΗ: newagemama.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Ο ψαράς και η χαμένη ευκαιρία…

FishermanΈνας ψαράς κατεβαίνει κάθε νύχτα στην παραλία για να ρίξει τα δίχτυα του. 
Ξέρει πως όταν βγαίνει ο ήλιος έρχονται τα ψάρια στην παραλία για να φάνε αχιβάδες, γι΄αυτό πάντα ρίχνει τα δίχτυα του πριν ξημερώσει. 

Έχει ένα καλυβάκι στην παραλία και κατεβαίνει μες τη νύχτα με τα δίχτυα στον ώμο.
Με τα πόδια γυμνά και τα δίχτυα μισοαπλωμένα, μπαίνει στη θάλασσα.

Αυτή τη νύχτα, για την οποία μας μιλάει η ιστορία, όπως πάει να μπει στο νερό, αισθάνεται το πόδι του να χτυπάει πάνω σε κάτι πολύ σκληρό στον πάτο της θάλασσας. Το πασπατεύει και βλέπει πως είναι πράγματι κάτι σκληρό, σαν πέτρες, τυλιγμένες σε μια σακούλα.

Εκνευρίζεται και μουρμουρίζει :
«Ποιός ηλίθιος πετάει τέτοια πράγματα στην παραλία…”
Και αμέσως διορθώνει : “Στη δική μου παραλία.»

“Κι εγώ, έτσι απρόσεκτος που είμαι, κάθε φορά που θα μπαίνω στο νερό, θα σκοντάφτω πάνω στις πέτρες….”
Αφήνει λοιπόν κάτω τα δίχτυα, σκύβει, πιάνει τη σακούλα και τη βγάζει από το νερό.
Την αφήνει στην ακροθαλασσιά, και ξαναμπαίνει με τα δίχτυα στο νερό.
Είναι θεοσκότεινα…΄Ισως γι΄αυτό, όπως βγαίνει πάλι από τη θάλασσα, πάλι σκοντάφτει πάνω στη σακούλα που είναι τώρα έξω, στην παραλία.

Ο ψαράς σκέφτεται:”Δεν είμαι στα καλά μου”.
Βγάζει λοιπόν το σουγιά του, ανοίγει τη σακούλα και ψαχουλεύει. Έχει κάμποσες πέτρες, μεγάλες σαν πορτοκάλια, βαριές και στρογγυλεμένες.
Ο ψαράς ξανασκέφτεται “μα ποιός είναι αυτός ο ηλίθιος που τυλίγει πέτρες και τις πετάει στο νερό…”
Ενστικτωδώς, παίρνει μία, τη ζυγίζει στο χέρι του και την πετάει στη θάλασσα.

Μόλις λίγα δευτερόλεπτα μετά ακούει τον θόρυβο της πέτρας που βουλιάζει στα βαθιά. Πλουπ!

Βάζει το χέρι του στη σακούλα, παίρνει άλλη μια πέτρα και την πετάει στο νερό. Ακούει ξανά το πλουπ!

Αυτή την πετάει από την άλλη μεριά, πλαφ! Μετά, αρχίζει να τις εκσφενδονίζει δύο δύο και ακούει πλουπ – πλουπ!
Ύστερα προσπαθεί να τις ρίξει πιο μακριά, και με γυρισμένη την πλάτη, και με όλη του τη δύναμη, πλουπ – πλαφ!….

Διασκεδάζει…ακούει τους διαφορετικούς ήχους, πετάει πέτρες, υπολογίζει το χρόνο που κάνουν να πέσουν στο νερό, και δοκιμάζει…πότε με δύο, πότε με μία, και με κλειστά μάτια τώρα, και με τρεις μαζί…και συνεχίζει να πετάει τις πέτρες στη θάλασσα.

Μέχρι που αρχίζει να βγαίνει ο ήλιος.

Ο ψαράς ψαχουλεύει και βρίσκει μονάχα μία πέτρα μέσα στη σακούλα.

Ετοιμάζεται λοιπόν να την πετάξει πιο μακριά από τις άλλες, γιατί είναι η τελευταία κι έχει ήδη βγει ο ήλιος.

Και όπως τεντώνει το χέρι του προς τα πίσω για να την πετάξει με όλη του τη δύναμη, αρχίζει να φωτίζει ο ήλιος και βλέπει στην πέτρα μια χρυσαφένια μεταλλική λάμψη που του τραβάει την προσοχή.

Ο ψαράς συγκρατεί την παρόρμηση να πετάξει την πέτρα και την κοιτάζει προσεκτικά.
Η πέτρα αντανακλά τον ήλιο μέσα από τη βρωμιά που την καλύπτει. Την τρίβει ο ψαράς λες κι είναι μήλο πάνω στα ρούχα του, και η πέτρα αρχίζει να λάμπει ακόμη πιο πολύ. Έκπληκτος, τη χτυπάει ελαφρά και αντιλαμβάνεται ότι είναι από μέταλλο. Αρχίζει τότε να την τρίβει και να την καθαρίζει με άμμο και με το πουκάμισό του, και συνειδητοποιεί πως η πέτρα είναι από καθαρό χρυσάφι.
Μια πέτρα από ατόφιο χρυσάφι σε μέγεθος πορτοκαλιού! Η χαρά του σβήνει, όμως, μόλις σκέφτεται ότι η πέτρα αυτή είναι σίγουρα ίδια με όλες τις άλλες που πέταξε στη θάλασσα.

Και σκέφτεται: “Τι χαζός που ήμουνα!

Είχε στα χέρια του μια σακούλα γεμάτη πέτρες από χρυσό και τις πετούσε στη θάλασσα γιατί του άρεσε να ακούει τον ηλίθιο θόρυβο που έκαναν όταν έπεφταν στο νερό…Αρχίζει τότε να οδύρεται, να κλαίει και να θρηνεί…να λυπάται για τις χαμένες πέτρες…Και να σκέφτεται πως είναι άτυχος, ένας δυστυχισμένος άνθρωπος…είναι τρελός, είναι ηλίθιος…

Μετά σκέφτεται…Αν έμπαινε στη θάλασσα, αν κατάφερνε να βρει μια στολή δύτη και βούταγε στα βαθιά, αν ήταν μέρα, αν είχε τον εξοπλισμό που έχουν οι δύτες για να ψάξει…
Κι όλο κλαίει γοερά και οδύρεται….

Ο ήλιος έχει πια ανατείλει.

Και ξαφνικά συνειδητοποιεί πως έχει ακόμη την πέτρα…συνειδητοποιεί πως, ο ήλιος θα μπορούσε να είχε αργήσει ένα δευτερόλεπτο ακόμη, ή εκείνος θα μπορούσε να είχε ρίξει την πέτρα πιο γρήγορα, και τότε δεν θα είχε μάθει ποτέ για τον θησαυρό που έχει τώρα στα χέρια του.

Αντιλαμβάνεται τελικά ότι κατέχει έναν θησαυρό, κι ότι ο θησαυρός αυτός είναι από μόνος του μια τεράστια περιουσία για έναν φτωχό ψαρά όπως εκείνος.

Αντιλαμβάνεται πόσο τυχερός είναι που μπορεί να κρατήσει τον θησαυρό που έχει ακόμα στα χέρια του. 

****************************************************** 
Μακάρι να μπορούσαμε να είμαστε πάντοτε τόσο σοφοί ώστε, να μην κλαίμε για τις πέτρες, τις ευκαιρίες, που απροετοίμαστοι ίσως τις πετάξαμε, τις χαραμίσαμε, τα πράγματα εκείνα που έφερε η θάλασσα και τα πήρε μετά… 

Μακάρι να είμαστε έτοιμοι να δούμε τη λάμψη στις πέτρες που έχουμε στα χέρια μας, και να μπορούμε να τις χαιρόμαστε για την υπόλοιπη ζωή μας.

 Χόρχε Μπουκάι

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

«Safe place», η ενδοοικογενειακή βία σε ένα αnimation ελληνικής παραγωγής

via-660_0Με τεχνολογία που εντυπωσιάζει, το 3D animation του Έλληνα Άγγελου Ροδιτάκη «Safe Place» σοκάρει και συγκινεί ταυτόχρονα. Σκοπός του να ευαισθητοποιήσει το κοινό σχετικά με την ενδοοικογενειακή βία,προσεγγίζοντας το θέμα με υπευθυνότητα, σοβαρότητα και ευαισθησία.

Ένα παιδάκι παίζει ανέμελα στο δωμάτιο του, όταν ακούει τον πατέρα του να επιστρέφει σπίτι σε κατάσταση μέθης. Γνωρίζοντας τι θα ακολουθήσει, προσπαθεί μάταια να κρυφτεί μέσα στη ντουλάπα.

Να σημειωθεί πως με βάση έρευνες που έχουν γίνει, η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα στις 10 ευρωπαϊκές χώρες με τα μεγαλύτερα ποσοστά ενδοοικογενειακής βίας.

Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο για να δείτε το βίντεο

http://vimeo.com/99937581

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο