Οι άνθρωποι δεν γεννιούνται έξυπνοι αλλά μαθαίνουν πώς να γίνονται έξυπνοι

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η νοημοσύνη είναι μία δεξιότητα που κερδίζεται στη ζωή.

Οι αποκλίνουσες συμπεριφορές και περιπτώσεις έχουν την τάση να μεταφέρουν στο γενικό κοινό λανθασμένες ιδέες.

Όταν ακούμε ιστορίες για ένα επτάχρονο παιδί που μπορεί να μιλήσει σε 14 διαφορετικές γλώσσες ή βλέπουμε ένα βίντεο ενός ανθρώπου με φωτογραφική μνήμη που επαναλαμβάνει το όνομα του κάθε ατόμου σε μια αίθουσα πενήντα ατόμων, μας πιάνει δέος.

Πώς μπορούν να το κάνουν αυτό; λέμε με το στόμα ανοιχτό.

Αρχίζουμε να σκεφτόμαστε ότι τα υψηλά επίπεδα ευφυΐας είναι περισσότερο αποτέλεσμα της φύσης, παρά της ανατροφής. Όμως αυτό δεν ισχύει.

Η αλήθεια είναι ότι είμαστε όλοι άγραφοι χάρτες όταν γεννιόμαστε. Φυσικά, κληρονομούμε ορισμένα γονίδια από τους γονείς μας, αλλά ουσιαστικά το μέλλον μας εξαρτάται από την αλληλεπίδραση με το περιβάλλον μας και την εργασιακή μας ηθική. Υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι άνθρωποι στον κόσμο που δεν έχουν φτάσει πολύ ψηλά, μόνο και μόνο επειδή δεν είχαν τη θέληση ή τη δυνατότητα να βελτιώσουν τα εγγενή τους ταλέντα και τη νοημοσύνη.

Και, από την άλλη πλευρά του φάσματος, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είχαν όλα τα προβλήματα εναντίον τους και παρ’ όλα αυτά συνέχισαν και κατάφεραν να κάνουν σπουδαία πράγματα.

Οι άνθρωποι δεν γεννιούνται έξυπνοι. Οι άνθρωποι μαθαίνουν πώς να δουλεύουν με ό,τι τους δίνεται στη ζωή και ανάλογα με τη δουλειά και την προσπάθεια, γίνονται έξυπνοι.

Πώς το πετυχαίνουν αυτό;

  1. Οι έξυπνοι άνθρωποι διαβάζουν (πολύ)

Σίγουρα, είναι αποθαρρυντικό να συναντάς κάποιον που μπορεί να έχει αποθηκευμένα βιβλία στον εγκέφαλό του και να θυμάται κάθε πληροφορία. Όμως αυτό απέχει πολύ από το κοινό πρότυπο. Για τους περισσότερους ανθρώπους, η ανάγνωση χρειάζεται να γίνει μια καλή συνήθεια.

Η ανάγνωση είναι μια δεξιότητα που χρειάζεται να ασκηθεί όπως και κάθε άλλη και δυστυχώς αυτό είναι κάτι που το ξεχνάμε. Αν έχετε προχωρήσει πάρα πολύ στη ζωή σας, χωρίς να έχετε τη συνήθεια να διαβάζετε βιβλία και να εξασκείτε το μυαλό σας, ενδεχομένως να βρείτε αυτή τη συνήθεια εξαιρετικά δύσκολη, ειδικά όταν φτάνει η στιγμή να θυμηθείτε αυτό που έχετε διαβάσει.

Οι έξυπνοι άνθρωποι φροντίζουν συχνά να εξασκούν τη δεξιότητα της ανάγνωσης. Και όπως και οτιδήποτε άλλο, με την εξάσκηση, γίνονται όλο και καλύτεροι με την πάροδο του χρόνου.

  1. Οι έξυπνοι άνθρωποι έχουν δίπλα τους και άλλους έξυπνους ανθρώπους.                  

Οι περισσότεροι άνθρωποι βρίσκονται γύρω από άλλους ανθρώπους, παρόμοιους με εκείνους. Αυτό μπορεί να είναι τόσο καλό (όταν γίνεται σκοπίμως) όσο και κακό (όταν το αποτέλεσμα έχει αρνητικό αντίκτυπο).

Αν θέλετε να γίνετε πιο έξυπνοι, πρέπει να περνάτε χρόνο με ανθρώπους πιο έξυπνους από εσάς. Αντιπροσωπευτικό απόφθεγμα είναι το εξής: Αν είσαι ο πιο έξυπνος άνθρωπος στο δωμάτιο, τότε είσαι σε λάθος δωμάτιο.

Όταν ξοδεύετε χρόνο με έξυπνους ανθρώπους, το κίνητρό τους, οι γνώσεις τους, η επίγνωσή τους, σας επηρεάζουν ολοκληρωτικά με αποτέλεσμα να αυξάνετε τις προσδοκίες που έχετε για τον εαυτό σας. Ευρισκόμενοι γύρω από έξυπνους ανθρώπους, εξασκείτε τον εγκέφαλό σας με τρόπους που δεν μπορείτε αλλού. Προκαλεί να ρωτήσετε τον εαυτό σας: Μισό λεπτό, αν αυτοί ξέρουν όλα αυτά τα πράγματα, γιατί δεν μπορώ και εγώ;

Ένα άλλο απόφθεγμα λέει: Είστε η αντανάκλαση των πέντε ανθρώπων με τους οποίους περνάτε τον περισσότερο χρόνο.

  1. Οι έξυπνοι άνθρωποι λατρεύουν να κάνουν λάθη.

Οι άνθρωποι που καταλαβαίνουν πώς καλλιεργείται η αληθινή νοημοσύνη, καταλαβαίνουν επίσης ότι δεν υπάρχουν λάθη. Κάθε λάθος βήμα είναι μια ευκαιρία να μάθουν ένα μάθημα, να βελτιωθούν και να προχωρήσουν.

Αυτό σημαίνει ότι, μέρος του να γίνετε έξυπνοι είναι να αλλάξετε τη νοοτροπία σας και αντί να φοβάστε τα λάθη σας, να κερδίσετε από αυτά. Γιατί;

Επειδή τα λάθη σας θα σας δείξουν τι πρέπει να μάθετε στη συνέχεια, τι πρέπει να βελτιώσετε και να τελειοποιήσετε ώστε να φτάσετε στο επόμενο επίπεδο. Αυτή είναι όλη η διαδικασία ανάπτυξης. Οι έξυπνοι άνθρωποι το γνωρίζουν αυτό και εμπιστεύονται πολύ αυτή τη διαδικασία.

  1. Οι έξυπνοι άνθρωποι βλέπουν την αξία σε όλους τους τύπους της γνώσης.

Οι ανόητοι άνθρωποι είναι αυτοί που λένε: Ω, αυτό δεν είναι σημαντικό για μένα, δεν χρειάζεται να το ξέρω αυτό. Οι έξυπνοι άνθρωποι είναι εκείνοι που λένε: Αυτό είναι ενδιαφέρον, δεν το ξέρω. Πες μου περισσότερα.

Η γνώση, από μόνη της, είναι υποκειμενική. Είναι σχετική με τις επιδιώξεις σας, τους στόχους σας, τις φιλοδοξίες σας και τις τρέχουσες ασχολίες σας.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι κάποια πράγματα αξίζει να τα γνωρίζετε ενώ κάποια άλλα όχι. Δεν υπάρχουν αρκετές ώρες για να γνωρίζετε τα πάντα, αλλά αν βρεθείτε σε μια συζήτηση για ένα άγνωστο θέμα, γιατί να αποκλείσετε να μάθετε περισσότερα;

Οι έξυπνοι άνθρωποι καλωσορίζουν αυτές τις τυχαίες στιγμές μάθησης και τις βλέπουν ως ευκαιρίες να επεκτείνουν το ποιοι είναι και να μεγαλώσουν τη συνειδητοποίησή τους για τον κόσμο.

  1. Οι έξυπνοι άνθρωποι εργάζονται (πολύ, πολύ) σκληρά.

Όποιος σκέφτεται ότι το να γίνεις έξυπνος είναι κάτι πολύ εύκολο, τότε δεν έχει κάνει ποτέ αυτή την επιλογή. Η μάθηση και η βελτίωση θα πρέπει να είναι διασκεδαστικές διαδικασίες και θα πρέπει να απολαμβάνετε αυτό με το οποίο καταπιάνεστε. Αλλά ταυτόχρονα, θα ήταν αφελές να πιστεύουμε ότι η διαδικασία αυτή είναι πάντα εύκολη.

Η αλήθεια είναι ότι η εξάσκηση μίας δεξιότητας, απαιτεί σκληρή δουλειά και χρειάζεται προσπάθεια ώστε να τη μάθετε πραγματικά άριστα.

Οι έξυπνοι άνθρωποι δεν αποφεύγουν αυτό το είδος πειθαρχίας. Αυτό που κάνουν είναι να φτιάξουν τη ζωή τους και ένα χρονοδιάγραμμα που να ενθαρρύνει την πειθαρχία, κάνοντας ό,τι χρειάζεται για να εκπληρώσουν τις προϋποθέσεις ώστε να παραμείνουν σε μια σταθερή κατάσταση ανάπτυξης.

Αυτό είναι γενικότερα το κλειδί της βελτίωσης και της νοημοσύνης και δεν συμβαίνει έτσι απλά.

Χρειάζεται σκληρή δουλειά.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Σχέσεις μεταξύ αδελφών

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Όταν υπάρχουν αδέλφια σε μια οικογένεια, είναι συνηθισμένες οι ανταγωνιστικές σχέσεις μεταξύ τους. Τα προβλήματα στις σχέσεις μεταξύ αδελφών υπάρχουν σε όλες τις ηλικίες και σε όλων των ειδών τις οικογένειες ανά τον κόσμο, έτσι συχνά δυσκολεύουν τους γονείς και αποτελούν πηγή αρνητικών συναισθημάτων για τα παιδιά.

Ας δούμε όμως πρώτα τα θετικά της ύπαρξης αδελφών:

Κάνουν μεταξύ τους παρέα, μαθαίνουν το ένα από το άλλο, αλληλοϋποστηρίζονται και μεγαλώνοντας μπορεί να εξελιχθούν σε πολύ καλούς φίλους. 

Αν έχουν καλή σχέση, μειώνονται τα συναισθήματα μοναξιάς και ανασφάλειας στην ενήλικη ζωή καθώς συνεχίζουν να νιώθουν ότι ανήκουν σε μια οικογένεια.

Αρνητικά στη σχέση αδελφών

Στην αρνητική πλευρά, ζήλεια, συγκρίσεις, καυγάδες, απογοήτευση, θυμός μπορεί να δημιουργήσουν δυσάρεστο κλίμα μέσα στην οικογένεια. 

Αυτά μπορεί να υποκινούνται από πραγματικά γεγονότα (π.χ. ο αδελφός παίρνει καλύτερους βαθμούς στο σχολείο), αλλά τροφοδοτούνται και διογκώνονται από:

  • τις σκέψεις που γίνονται (π.χ. εγώ είμαι άχρηστος/η),
  • τις ερμηνείες που δίνονται (π.χ. ο αδελφός μου είναι εξυπνότερος),
  • τις αντιδράσεις των άλλων (π.χ. η μαμά λέει: «αχ, να έμοιαζες έστω και λίγο στον αδελφό σου!….»).

Τι θα μπορούσε λοιπόν να γίνει για να αποφευχθεί αυτή η κατάσταση;

Α) Να σκεφτούμε ως ενήλικοι τις σχέσεις με τα δικά μας αδέλφια, που αποτελούν άλλωστε ένα πρότυπο για τις σχέσεις μεταξύ των δικών μας παιδιών:

Είναι φυσικό να νιώθουμε μια μικρή ζήλεια για τα επιτεύγματα των αδελφών μας.  Αυτή όμως μπορεί να λειτουργήσει σαν κίνητρο για να πετύχουμε και εμείς οι ίδιοι, αντί να αποτελεί πηγή ανασφάλειας και συναισθημάτων κατωτερότητας.

Ο κάθε άνθρωπος έχει ξεχωριστά ταλέντα και ικανότητες.Μπορούμε λοιπόν να ενισχύσουμε τα δικά μας δυνατά σημεία αντί να μπαίνουμε στην παγίδα της σύγκρισης.  Αποκτώντας έτσι περισσότερη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση, μπορούμε να είμαστε περήφανοι τόσο για τα αδέλφια μας όσο και για τον εαυτό μας, παρά να αναμασάμε τις μεταξύ μας διαφορές. 

Εάν νιώθουμε ότι οι γονείς μας έκαναν ή κάνουν διακρίσεις, μπορούμε να τους μιλήσουμε για τα συναισθήματά μας ή να τα εκφράσουμε σε άλλους κοντινούς μας ανθρώπους που μας εκτιμούν και νοιάζονται για εμάς.  Η συζήτηση βοηθά να εκτονώσουμε τα αρνητικά συναισθήματα και ίσως να δούμε τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική γωνία, αντί να αναμασάμε τις δικές μας σκέψεις.

Β) Να σκεφτούμε από την πλευρά του γονέα, τι μπορούμε να κάνουμε για να βελτιώσουμε τις σχέσεις μεταξύ των παιδιών μας:

1. Καταρχάς είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματα των παιδιών και να μην τα ακυρώνουμε ή τα θεωρούμε ακατάλληλα.  Αν το παιδί είναι θυμωμένο, χρειάζεται να κατανοήσουμε αυτό το θυμό και να του πούμε «καταλαβαίνω ότι είσαι θυμωμένος επειδή…». αντί να του πούμε «δεν ντρέπεσαι να θυμώνεις με τον αδελφό σου;»

2. Συχνά οι καυγάδες δεν γίνονται για μια συγκεκριμένη αιτία, αλλά για την προσοχή των γονέων, ή λόγω ανάγκης για επιβεβαίωση.  Ας αναρωτηθούμε λοιπόν μήπως κάνουμε συγκρίσεις ανάμεσα στα παιδιά και έτσι ενισχύουμε αυτές τις ανάγκες.  Η σύγκριση (π.χ. «Είδες τι βαθμούς έφερε ο αδελφός σου;») ενισχύει τη ζήλεια χωρίς να βελτιώνει τη συμπεριφορά που επιθυμούμε να αλλάξουμε.  Ας εστιάζουμε λοιπόν μόνο σε αυτή τη συμπεριφορά του ίδιου του παιδιού χωρίς αναφορά στο τι κάνουν τα αδέλφια.  Είναι επίσης καλό να επαινούμε το παιδί για αυτό που είναι και όχι πάντα για αυτό που κάνει.

3. Κάθε παιδί είναι μοναδικό και έχει τα δικά του ιδιαίτερα χαρίσματα.  Δεν χρειάζεται να προσπαθούμε να φερθούμε το ίδιο σε όλα μας τα παιδιά (π.χ. ίδια δώρα, ίδιες δραστηριότητες) αλλά να εκτιμήσουμε τη διαφορετικότητα του καθενός.  Είναι ο καλύτερος τρόπος να μειώσουμε το αίσθημα της αδικίας και της άνισης μεταχείρισης δείχνοντάς του ότι κατανοούμε το πόσο ξεχωριστό είναι.

4. Μπορούμε να περνάμε κάποιο χρόνο με κάθε παιδί χωριστά, κάνοντας πράγματα που του αρέσουν.  Δεν είναι υποχρεωτικό να συμμετέχει στις ίδιες δραστηριότητες που απολαμβάνουν τα αδέλφια του.  Ούτε να επιμένουμε να συμπεριλαμβάνει τα αδέλφια του στις δικές του δραστηριότητες.  Κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη να είναι μόνος του κάποιες φορές και να νιώσει ελεύθερος από την παρουσία των συγγενικών προσώπων.

5. Δεν είναι υποχρεωτικό να μοιράζεται τα πάντα με τα αδέλφια του. Είναι σίγουρα σημαντικό να ξέρει ότι ανήκει σε μια οικογένεια και να τονίζουμε ότι τα αδέλφια και οι γονείς είναι οι δικοί του άνθρωποι που το αποδέχονται και το στηρίζουν.  Όμως η οικογενειακή ενότητα και ομόνοια δε σημαίνει πως όλα ανήκουν σε όλους.  Κάθε παιδί δικαιούται να έχει τα δικά του πράγματα στην κατοχή του και να τα χειρίζεται όπως επιθυμεί.

6. Δεν παρεμβαίνουμε στους συνηθισμένους καυγάδες τους και τα αφήνουμε να βρουν την άκρη μόνα τους.  Δεν υποθέτουμεή υπονοούμε ποιος φταίει για τον καυγά παίρνοντας το μέρος του ενός παιδιού (π.χ. δεν λέμε «άσε ήσυχο επιτέλους τον αδελφό σου»).  Αν δυσκολεύονται να διαχειριστούν τους καυγάδες,βοηθάμε να αποκτήσουν δεξιότητες επίλυσης συγκρούσεων.  Αν χρειαστεί να παρέμβετε, ακούστε και αναγνωρίστε τα συναισθήματα κάθε παιδιού προτού συμβάλλετε στην εξεύρεση λύσης.

7. Να μη ζητάμε υποχωρήσεις από το κάθε παιδί για χάρη του άλλου (π.χ. στην προσπάθεια μας να προστατεύσουμε το μικρότερο παιδί, το μεγαλύτερο νιώθει αδικημένο ή επιβαρυμένο με υποχρεώσεις).  Ας μην ξεχνάμε ότι κάθε παιδί έχει πιθανώς διαφορετικό φύλο και ηλικία, σίγουρα διαφορετική προσωπικότητα και κατά συνέπεια διαφορετικές δυνατότητες, ανάγκες, επιθυμίες.

8. Τέλος, μιλήστε με κάθε παιδί και συζητήστε για τα αδέλφια του.  Συχνά τα παιδιά γνωρίζουν καλύτερα από τους γονείς τι απασχολεί ή πως νιώθουν τα αδέλφια.  Τέτοιες συζητήσεις διευκολύνουν την κατανόηση και αποδοχή και ενισχύουν την καλή επικοινωνία μέσα στην οικογένεια. 

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Γράψτε σχόλιο

Το παιδί έχει το δικαίωμα να μη μοιράζεται κάτι όταν δεν θέλει!

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ναι, φυσικά και θέλουμε να διδάξουμε τα παιδιά μας το αίσθημα της γενναιοδωρίας. Να μάθουν να μοιράζονται, να συνεργάζονται. Αλλά ο τρόπος με τον οποίο πολλές φορές το απαιτούμε δεν τους προσφέρει τις αξίες που θεωρητικά θα θέλαμε.

Ας πάρουμε για παράδειγμα μία τυπική σκηνή παιδιών προσχολικής ηλικίας, όπου το ένα παιδί ασχολείται ενεργά με ένα παιχνίδι κψχ ένα άλλο παιδί έρχεται κοντά και το ζητάει με έντονο τρόπο.

Εμείς φυσικά για να δώσουμε το καλό παράδειγμα και συνάμα να δείξουμε ευγενικοί απέναντι στους γονείς του άλλου παιδιού θα σπεύδαμε να παροτρύνουμε το δικό μας παιδί να το δώσει με συμβουλές τύπου: «Είναι σημαντικό να μοιράζεσαι τα παιχνίδια σου», «δώστο λίγο και στο άλλο παιδάκι να μην κλαίει», κ.λπ.

Τι συμβαίνει τότε; Το παιδί αναγκάζεται να κάνει κάτι που δεν θέλει και ταυτόχρονα διακόπτει το παιχνίδι του.

Σε αυτήν την περίπτωση αυτός που μοιράζεται κάτι είναι ο γονέας σε ρόλο διαιτητή και όχι το ίδιο το παιδί.

Η παραδοσιακή τακτική αναμένει από τα μικρά παιδιά να εγκαταλείψουν κάτι που απαιτεί κάποιος άλλος.

Ωστόσο, δεν το κάνουμε εμείς οι ίδιοι. Φανταστείτε πώς θα αντιδράσετε εσείς όταν κάποιος απαιτήσει το κινητό σας τηλέφωνο για να πάρει κάποιον. Φυσικά και δεν θα το δώσετε!

Ως ενήλικες, αναμένουμε από τους ανθρώπους να περιμένουν τη σειρά τους. Θα μπορούσαμε να προσφέρουμε με χαρά το τηλέφωνό μας σε έναν φίλο ή ακόμα και σε κάποιον ξένο, αλλά θέλουμε να περιμένουν μέχρι να τελειώσουμε.

Το ίδιο θα πρέπει να ισχύει για τα παιδιά: αφήστε το παιδί να κρατήσει ένα παιχνίδι μέχρι να σταματήσει να παίζει το ίδιο με αυτό. Είναι η σειρά του.

Δεν χρειάζεται να βάζετε χρονικά όρια στο παιχνίδι του τύπου «Πέντε λεπτά ακόμα και μετά θα το δώσεις στο παιδάκι, ναι;» Όχι. Διδάξτε στο παιδί σας να πει “Μπορείς να το έχεις όταν τελειώσω εγώ”.

Αυτό διδάσκει θετική βεβαιότητα. Βοηθά τα παιδιά να σταθούν στα πόδια τους και να μάθουν να θέτουν όρια σε άλλα παιδιά. Είναι από τα σημαντικότερα διδάγματα της ζωής τους!

Το καλύτερο μέρος όλων είναι όταν το πρώτο παιδί παραδίδει πρόθυμα το παιχνίδι – είναι μια χαρούμενη στιγμή και για τα δύο παιδιά. Αυτή είναι η στιγμή που το παιδί νιώθει αληθινή γενναιοδωρία. Είναι ένα ζεστό συναίσθημα.

Τι γίνεται τώρα με το παιδί που περιμένει να παίξει το παιχνίδι;

Η αναμονή είναι δύσκολη, ειδικά για παρορμητικά παιδάκια ηλικίας 2-5 ετών, αλλά ακριβώς όπως η βεβαιότητα, η αναμονή είναι επίσης ένα σημαντικό δίδαγμα ζωής.

Δεν πειράζει αν το παιδί που περιμένει αισθανθεί απογοητευμένο, λυπημένο ή θυμωμένο για κάποιο χρονικό διάστημα.

Μη φοβάστε αν βάλει και λίγο τα κλάματα. Διαβεβαιώστε του ότι θα το πάρει μόλις τελεώσει το παιδάκι που το έχει και παροτρύνετέ το να παίξει με κάτι άλλο εξίσου ενδιαφέρον.

Το να αποκτήσει υπομονή, να ελέγχει τη συμπεριφορά του και να εκφράζει τα έντονα συναισθήματα είναι πραγματικά πολύ σημαντικό κατόρθωμα για την πρώιμη παιδική ηλικία.

ΠΗΓΗ: o-klooun.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

5 Οκτώβρη-Παγκόσμια ημέρα Εκπαιδευτικού

επιλογή φωτογραφίας: Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας: Νίκος Δημητρίου

Ο ιδανικός δάσκαλος είναι εκείνος που γίνεται γέφυρα για να περάσει αντίπερα ο μαθητής του. Κι όταν πια του διευκολύνει το πέρασμα, αφήνεται χαρούμενα να γκρεμιστεί, ενθαρρύνοντας τον μαθητή του να φτιάξει δικές του γέφυρες. Νίκος Καζαντζάκης

* * *

ΛΟΙΠΟΝ, αγαπητέ μου δάσκαλε, ξαναπαίρνεις το δρόμο για την τάξη. Για 1η ή 10η ή 20η χρονιά, αδιάφορο. Η τάξη είναι ή θα πρέπει να είναι η ζωή σου: ο ανήφορος, η δικαίωση, το δράμα, η καταξίωσή σου.

ΕΣΥ -κι οι μαθητές σου, εσύ -κι οι γονείς τους, εσύ -κι η πολιτεία, εσύ-κι οι συνάδελφοί σου, εσύ -κι η μιζέρια γύρω σου. Εσύ μόνος.

ΠΟΛΛΟΙ σε απαξιώνουν. Λένε, «σιγά τη δουλειά που κάνεις!» Ισχυρίζονται πως αυτοί κουράζονται περισσότερο από σένα, πως δεν έχεις δικαίωμα να διαμαρτύρεσαι όταν «ξεκουράζεσαι» το καλοκαίρι. ΜΗΝ οργίζεσαι∙ δικαίωμά τους να το λένε. Πες τους μονάχα πως, άν είναι το «δασκαλίκι» τόσο εύκολο επάγγελμα, ας έλθουν στο σχολείο κι ας διδάξουν, αν το μπορούν στα σημερινά παιδιά, έστω μόνο μια ώρα. Τέτοιες κουβέντες λέγονται συνήθως από εκείνους που λογαριάζουν τη δουλειά μόνο με ένσημα και χαρτομάνι, μακριά από την τρυφερή ψυχή ενός παιδιού, μακριά απ’ το ότι εσύ πλάθεις τους αυριανούς πολίτες της κοινωνίας.

ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ η δουλειά τελειώνει στο γραφείο ή στο μαγαζί. Αγνοούν πως εσύ συνεχίζεις και μετά το σχολείο να προβληματίζεσαι, να εργάζεσαι, να προγραμματίζεις, να ασχολείσαι με τα παιδιά. Ποιος λογαριάζει αν ξαγρυπνάς διορθώνοντας γραπτά ή ετοιμάζοντας την ύλη της άλλης μέρας, της άλλης τάξης, του άλλου σχολείου; Κανείς τους δεν νοιάζεται, ίσως ούτε κι οι γονείς των μαθητών σου, για την κακή ψυχοσύνθεση κάποιου μαθητή που «σου χαλά» την τάξη, για τον άλλο που τσακώθηκε στο διάλειμμα, για το μικρό που του κάνανε bullying. Κανείς από αυτούς που σε επιτιμούν δεν ξέρει τι σημαίνει να σε κοιτούν τα μάτια 25 ή 30 παιδιών περιμένοντας από σένα…

ΣΙΓΟΥΡΑ, ο δάσκαλος στην εποχή μας –αλλά και ανέκαθεν- δεν είναι μόνο φορέας γνώσεων. Η ίδια η ζωή, η τάξη με τα τόσα προβλήματά της, η πολιτεία που τσαλακώνει την αξιοπρέπειά του, η κρίση που μας στριμώχνει όλους, η απαξίωση του ρόλου του…, όλα αυτά, αντί να τον απογοητεύουν, μάλλον τον κάνουν πιο σοφό. Κι αν αγαπά το δασκαλίκι, ας δουλέψει με το πάθος και μεράκι. Όχι με διαταγές και εγκυκλίους.

ΑΝ επιμένεις, δάσκαλέ μου, να είσαι σωστός, πρέπει να είσαι λίγο απ’ όλα: παιδοψυχολόγος για να «οσφραίνεσαι» το γιατί της συμπεριφοράς των παιδιών, γητευτής που χαρίζει τη μαγεία του αγνώστου, ταξιδευτής που οδηγεί τη φαντασία τους πολύ πέρα απ’ τη γνώση. Και δικαστής για να λύνεις δίκαια τις διαφορές τους, έστω κι αν η ζωή είναι άδικη απέναντί σου.

ΔΙΑΠΛΑΣΕ, αγαπητέ μου δάσκαλε, έτσι τη νέα γενιά που να πιστέψει μόνο στις δικες της δυνάμεις: τη γενιά –όπως το λέει κι ο Μπρεχτ- που θα πλάσει το δικό της κόσμο απ’ την αρχή, που θα αντιληφθεί πως μόνο όταν ζυμώνεις με τον ιδρώτα και τα χέρια σου το ψωμί που τρως, μόνο τότε θα είν’ αυτό το πιο πολύτιμο και νόστιμο «ψωμί».

ΠΗΓΗ: haniotika-nea.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Κολατσιό στο σχολείο

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Aνοίξανε και πάλι τα σχολεία και πολλοί γονείς προβληματίζονται «τι να τρώει – τι να παίρνει το παιδί μου στο σχολείο». Πρέπει κατ” αρχάς να τονίζουμε πως το δεκατιανό ή ενδιάμεσο σνακ ή κολατσιό δεν είναι πρωινό. Ενα παιδί στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση πρέπει να φύγει για το σχολείο έχοντας καταναλώσει το πρωινό του γεύμα στο σπίτι.

Το σχολικό κολατσιό δεν πρέπει να αντικαθιστά το πρωινό γεύμα, ούτε να είναι υπερβολικά πλούσιο σε ποσότητα και θερμίδες.

Αντιθέτως, το πρωινό είναι το πρώτο, βασικότερο και κυριότερο γεύμα της ημέρας μια και όταν ξυπνάμε το σώμα όπως και το πνεύμα μας (ο εγκέφαλος δηλαδή) λειτουργεί όπως μια μηχανή, χρειάζεται καύσιμη ύλη, δηλαδή τροφή για να δουλέψει. Δυστυχώς τα Ελληνόπουλα δεν έχουν μάθει να τρώνε πρωινό (συνήθως πίνουν 1 ποτήρι γάλα προτού χτυπήσει το κουδούνι) γεγονός που έχει συμβάλει τα μέγιστα στην επιδημία της παιδικής παχυσαρκίας.

Αυτό έχει και ως αποτέλεσμα τα παιδιά να φτάνουν στο σχολείο νηστικά και με μεγάλο το αίσθημα της πείνας, οπότε κατά τις 10.30-11 να πεινάνε πολύ.

Ενώ, λοιπόν, το κολατσιό δεν είναι ένα μεγάλο γεύμα, οι γονείς το ενσωματώνουν με το πρωινό με αποτέλεσμα την κατανάλωση μεγάλης ποσότητας φαγητού σε λάθος ώρα.

Τι είναι τελικά το κολατσιό; Είναι ένα μικρό θρεπτικό σνακ που καλό είναι να περιέχει υδατάνθρακες, φυτικές ίνες, καλά λιπαρά, πρωτεΐνη, βιταμίνες, ασβέστιο και σίδηρο χωρίς πολύ αλάτι και ζάχαρη.

Αποφεύγοντας τα τυποποιημένα-συσκευασμένα σνακ, π.χ. σοκολατοειδή, κρουασάν, ντόνατς, πίτες με σφολιάτα, πίτσα, πατατάκια, γαριδάκια, έτοιμους χυμούς και αναψυκτικά, και προτιμώντας το σπιτικό κολατσιό, σίγουρα το παιδί μας θα πάρει στο σχολείο κάτι υγιεινό που θα του δώσει ενέργεια και θα συμβάλει στην καλή απόδοσή του και διάθεση.

Επιπλέον υπάρχει Υγειονομική Διάταξη για τα σχολικά κυλικεία από το υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, στο πλαίσιο ανάπτυξης Εθνικής Διατροφικής Πολιτικής από το 2013, που προβλέπει μια λίστα με υγιεινά-θρεπτικά τρόφιμα και ροφήματα που προβλέπονται προς πώληση από τα σχολικά κυλικεία, αλλά δυστυχώς δεν εφαρμόζεται στην πράξη.

Αυτό που χρειάζεται να κάνουν οι γονείς στο σπίτι είναι να οργανώνουν εκ των προτέρων τα ψώνια τους και τις ιδέες τους (καλό είναι να συμμετέχουν και τα παιδιά σ” αυτή τη διαδικασία) ώστε να προλαβαίνουν να τις υλοποιούν στο πλαίσιο του καθημερινού και απαιτητικού ωραρίου τους, ώστε τα παιδιά να μη βαριούνται, έχοντας εναλλαγές και αρκετές επιλογές κολατσιού μέσα στην εβδομάδα.

Δεν είναι απαραίτητο να εξαντλήσετε την έμπνευσή σας μέσα στον πρώτο σχολικό μήνα! Σημειώστε τυχόν ιδέες για κολατσιό και αν είναι διαφορετικές από τα συνηθισμένα δοκιμάστε τες σε πρώτη φάση μαζί με τα παιδιά σας το Σαββατοκύριακο ώστε να έχουν τον χρόνο να εκτεθούν σε μια καινούργια ή διαφορετική γεύση. Βάλτε ποικιλία σε γεύση και χρώμα – ξεφύγετε από το μοντέλο του κλασικού τοστ με τις παρακάτω προτάσεις:

▩ Στο συνηθισμένο τοστ, δοκιμάστε ψωμί ολικής άλεσης ή πολύσπορο, εμπλουτίστε το με λαχανικά εποχής (π.χ. ντομάτα/μαρούλι/πιπεριά), προτιμήστε ελληνικά τυριά όπως φέτα/μανούρι/κατίκι, κασέρι ή γραβιέρα, αφαιρέστε τα αλλαντικά.

▩ Αντί ψωμιού τοστ δοκιμάστε 2-3 παξιμαδάκια κρίθινα ή καλαμπογκοφρέτες/φρυγανιές ή 2-3 κριτσίνια πολύσπορα με 1 φέτα κίτρινο τυρί ελληνικό+1 φρούτο

▩ Πιο γλυκιά εκδοχή του τοστ είναι τοστ με ταχίνι και φέτες μπανάνα ή τοστ με φιστικοβούτυρο και φέτες μπανάνα (ή με όποιο άλλο φρούτο σάς αρέσει).

▩ 1 μικρό κομμάτι σπιτική πίτα με φύλλο και ελαιόλαδο (τυρόπιτα/σπανακόπιτα/κολοκυθόπιτα/γαλατόπιτα/μηλόπιτα).

▩ 1 χούφτα ξηροί καρποί ποικιλία, ωμοί και ανάλατοι + 1 φρούτο ή 20 σταφίδες ή κράνμπερι.

▩ Σπιτική μπάρα με δημητριακά και ξηρούς καρπούς ή 1 μικρό παστέλι.

▩ 1 κομμάτι σπιτικό κέικ με φρούτα ή σταφιδόψωμο.

▩ 2 μουστοκούλουρα ή κουλουράκια βρώμης ή λαδιού.

▩ Φρουτοσαλάτα 1 μπολάκι σε λίγο φυσικό χυμό πορτοκάλι για να διατηρηθούν.

▩ Κουλούρι Θεσσαλονίκης προτιμότερα πολύσπορο ή ολικής.

▩ 1 φέτα ψωμί και 1 αυγό βραστό ή ομελέτα.

▩ Τοστ με φέτες ώριμο αβοκάντο, λεμόνι-αλάτι και λίγο ελαιόλαδο.

▩ Τοστ χωριάτικο με φέτα ή κατίκι, ελιά και ντομάτα.

▩ Γιαούρτι πλήρες σε λιπαρά.

▩ Φρούτα φρέσκα (π.χ. 1 μπανάνα, 1 ροδάκινο, 1 τσαμπάκι σταφύλι, 1 αχλάδι) ή αποξηραμένα φρούτα ή κομμάτια ωμών λαχανικών, όπως καρότο, κόκκινη πιπεριά, σέλερι.

▩ Καλαμπόκι ψημένο ή βραστό.

▩ Στραγάλια 1 χούφτα με 1 χούφτα σταφίδες.

Επίσης μην ξεχνάτε την ενυδάτωση του παιδιού! Τουλάχιστον μισό λίτρο νερό μαζί με το κολατσιό είναι απαραίτητο στη διάρκεια του σχολικού ωραρίου.

Οι μερίδες που περιγράφονται παραπάνω είναι ενδεικτικές. Σε κάθε παιδί πρέπει να υπάρχει εξατομίκευση του μεγέθους της μερίδας ή της ποσότητας των σνακ που του αναλογούν ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του (ηλικία, βάρος, ύψος) και το επίπεδο της φυσικής του δραστηριότητας.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Ενθάρρυση, επικοινωνία, θετικό παράδειγμα: πως να φροντίσουμε την ψυχική υγεία των παιδιών μας

επιλογή φωτογραφίας: Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας: Νίκος Δημητρίου

Συνηθίζουμε να λέμε: »πάνω από όλα η υγεία μας, η υγεία των παιδιών μας!» και πράγματι η αξία της είναι ανεκτίμητη. Μαζί όμως με την σωματική υγεία έρχεται και η ψυχική: νους υγιής εν σώματι υγιή.

Στο κείμενο αυτό θα προσπαθήσουμε να σταθούμε και να αναδείξουμε την αξία της συναισθηματικής υγείας των παιδιών καθώς επίσης να διερευνήσουμε πως θα μπορούσαμε οι γονείς να ευνοήσουμε την συνθήκη αυτή. Ας μιλήσουμε πρώτα για τα βασικά. Τις βασικές ανάγκες ενός παιδιού τις οποίες οι γονείς καλούνται να φροντίσουν.

Τι έχει ανάγκη ένα παιδί;

-Ένα ζεστό σπιτικό που αποδέχεται όλα τα μέλη της οικογένειας. -Θετικό παράδειγμα.

-Αρκετή Ανεξαρτησία.

-Σταθερά και συνεπή όρια.

ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ:

1. Καλλιεργείστε στο παιδί την αυτοπεποίθηση και την αίσθηση ότι αξίζει. Τονίστε τα
θετικά του σημεία αντί να συγκεντρώνετε την προσοχή σας στα λάθη τους.

2. Αποφύγετε να περνάτε στα παιδιά τις δικές σας προσδοκίες, αυτό που εσείς
περιμένετε, γιατί τα παιδιά δεν αποκτούν δικούς τους στόχους, αλλά κάνουν «δικές» τους τις προσδοκίες των μεγάλων.

3.Πολύ συχνά οι γονείς προβάλλουν παράλογες απαιτήσεις που τα παιδιά είναι αδύνατο να πραγματοποιήσουν (πχ να είναι τέλειοι σε ότι μετράει για εμάς — αθλητικά, σχολείο – να έχουν πεντακάθαρο το δωμάτιο τους) και περιμένουν επιτυχίες που είναι πέρα από τις δυνατότητες τους.

4.Συχνά οι γονείς, χωρίς να το συνειδητοποιούν, καλλιεργούν ανταγωνισμό μεταξύ των αδερφών. Π.χ. Μπορεί να επαινούν το παιδί που έχει πετύχει και να αγνοούν ή να επικρίνουν εκείνο που έχει αποτύχει.

5.Συχνά ζητούν την τελειότητα από τα παιδιά τους κι έχουν υπερβολικές φιλοδοξίες για αυτά.

6.Οι γονείς πρώτοι πρέπει να κάνουν πράξη αυτά που ζητούν από τα παιδιά τους. Π.χ. δεν μπορεί ο γονιός να ζητά από τα παιδιά να μαζέψουν τα πράγματα τους ενώ ο ίδιος δεν το κάνει ποτέ.

7.Δεχτείτε τα παιδιά σας όπως είναι, όχι όπως θα έπρεπε να είναι. Δηλαδή με όλες τις ατέλειες τους και τα λάθη τους.

8.Πιστέψτε στα παιδιά σας για να μπορούν να πιστέψουν στον εαυτό τους.

9.Αναγνωρίστε την προσπάθεια και τη βελτίωση, όπως και το τελικό επίτευγμα.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ:

Τα παιδιά έχουν ανάγκη να επικοινωνήσουμε μαζί τους, να τα ακούσουμε και να τα συντροφέψουμε με τις κουβέντες μας, πολύ περισσότερο από τις υλικές φροντίδες που τους παρέχουμε. Αυτό σημαίνει ότι ακούω τα συναισθήματα του παιδιού μου, ακόμα και του θυμού, της απογοήτευσης και του φόβου και δεν μπαίνω σε διαδικασία κριτικής, κηρύγματος ή επίκρισης. Αφήνω επομένως να εκφράσει τα συναισθήματα του, και ακόμα και αν δεν συμφωνώ, μπορώ να τα δεχτώ.

Επίσης πολλές φορές τα παιδιά χρειάζονται βοήθεια για να σκεφτούν διάφορους τρόπους που μπορούν να δράσουν. Οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν στην αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων κι αυτά να διαλέξουν τις λύσεις που τους ταιριάζουν. Δεν πρέπει να συγχέουμε τη διαδικασία για την αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων με τη συμβουλή.

Για παράδειγμα, όταν λέμε «κάνε αυτό», 1) δε βοηθάει τα παιδιά να μάθουν να λύνουν τα προβλήματα τους αλλά συνεχίζουν να εξαρτώνται από τους γονείς, 2) πολλά παιδιά αντιδρούν στη συμβουλή είτε αμφιβάλλουν είτε δεν κάνουν αυτό που τους λένε οι γονείς, 3) αν η συμβουλή σας δεν φέρει αποτέλεσμα, τότε ποιος θα θεωρηθεί υπεύθυνος;

ΦΥΣΙΚΕΣ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ (αντί τιμωρίας):

Μια από τις πιο συνηθισμένες μεθόδους που ακολουθούμε για να πειθαρχήσουμε τα παιδιά είναι να τα αμείβουμε όταν υπακούουν και να τα τιμωρούμε όταν δείχνουν ανυπακοή. Αυτή είναι μια μέθοδος με την οποία πολλοί σημερινοί γονείς έχουν μεγαλώσει, όμως έχει τα εξής μειονεκτήματα: Εμποδίζει τα παιδιά να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις και κατά συνέπεια να υιοθετούν κανόνες θετικής συμπεριφοράς, υπονοεί ότι περιμένουμε την παραδεκτή συμπεριφορά μόνο στα άτομα που εκπροσωπούν την εξουσία, προκαλεί την αντίδραση γιατί προσπαθεί να υποχρεώσει τα παιδιά να συμμορφωθούν.

Αντί για αμοιβή και τιμωρία, η εναλλακτική πρόταση είναι οι Φυσικές και Λογικές συνέπειες, η οποία είναι μια μέθοδος που παρουσιάζει ορισμένα πλεονεκτήματα σε σχέση με την προηγούμενη.

Ποια η διαφορά; Εξηγούμε στο παιδί γιατί κάτι δεν μπορεί να γίνει, ώστε να είναι καθαρό το «γιατί», και το συνδέουμε μόνο με αυτό που συμβαίνει τη δεδομένη στιγμή.

Π.χ. δεν μπορείς να δεις τηλεόραση δυνατά γιατί είναι μεσημέρι και η μητέρα σου κι εγώ θέλουμε να κοιμηθούμε, αντί για …δε θα δεις τηλεόραση επειδή προχθές δεν έφαγες το φαΐ σου. Αυτό βοηθάει το παιδί να σέβεται και να αντιληφθεί πως υπάρχουν κάποιες λογικές και φυσικές συνέπειες για τα πράγματα που κάνουμε.

ΟΡΙΑ:

Τα όρια δίνουν στο παιδί την αίσθηση της ασφάλειας. Θέστε δίκαια όρια και φροντίστε αυτά να τηρούνται. Χρειάζεται να είστε συνεπείς (τηρείτε την ίδια στάση κάθε φορά που το όριο παραβιάζεται) και σταθεροί (ένα όριο δεν αλλάζει παρά μόνο όταν αυτό απαιτείται, επειδή το παιδί μεγαλώνει), αλλά ποτέ υπερβολικοί.

Αγάπη, εμπιστοσύνη, επικοινωνία, ζεστασιά… λέξεις, έννοιες, αξίες, που αποκτούν τεράστια σημασία στην εφαρμογή τους, στην έμπρακτη μετουσίωσή τους, ενώ παραμένουν όμορφα λόγια όταν είναι μόνο θεωρίες…

Ας το προσπαθήσουμε, ας το κάνουμε πράξη!

ΠΗΓΗ: o-klooun.com

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Χρόνια Πολλά παππού και γιαγιά!!! (1η Οκτωβρίου: Παγκόσμια Ημέρα της Τρίτης Ηλικίας)

Νίκος Δημητρίου:Με τον αγαπημένο μου παππού!!!

Νίκος Δημητρίου:Με τον αγαπημένο μου παππού!!!

Είμαι δυο φορές παιδί σας,
έτσι λέει ο λαός,
και γι’ αυτό και μ’ αγαπάτε
και με θέλετε διαρκώς.

Η γιαγιά και ο παππούς μου
της ζωής είναι σοφοί,
κάθομαι στην αγκαλιά τους
που ν’ απ’ όλες πιο ζεστή.

Θέλω εγώ να μεγαλώσω
και χαρές σ’ εσάς να δώσω,
περηφάνια και καμάρι
να με δείχνετε όλο χάρη.

Τον Θεό ευχαριστώ
και το χέρι σας κρατώ,
άγγελοι εσείς κοντά μου
ο παππούς και η γιαγιά μου.

Κατηγορίες: Γενικά | Γράψτε σχόλιο

Διδάσκοντας την ενσυναίσθηση στη σχολική τάξη

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε και να κατανοούμε τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά των άλλων και να ανταποκρινόμαστε με συμπόνοια. Να μπαίνουμε στα «παπούτσια» του άλλου χωρίς όμως να ταυτιζόμαστε. Δεν μπορούμε να ταυτιστούμε και να κάνουμε δικά μας τα προβλήματα των άλλων γιατί θα εξαντληθούμε ψυχικά αλλά μπορούμε να ακούσουμε, να βοηθήσουμε, να συναισθανθούμε και να σταθούμε δίπλα στους αγαπημένους μας ανθρώπους.

Η καλλιέργεια της Ενσυναίσθησης στο σχολείο

Τα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία δείχνουν ότι διαθέτουν αυτή την ικανότητα καθώς ανταποκρίνονται στη συναισθηματική κατάσταση των άλλων είτε με τις εκφράσεις του προσώπου είτε με αγκαλιές και φιλιά. Για παράδειγμα, αν η μαμά είναι στεναχωρημένη ή φορτισμένη, το παιδί έρχεται κοντά της και την αγκαλιάζει για να την καθησυχάσει. Είναι σημαντικό λοιπόν να καλλιεργούμε αυτή την ικανότητα και στο σχολείο.

ενσυναίσθηση δεν είναι κάτι που εκπαιδεύεται μέσω της μεταφοράς γνώσεων. Είναι μια βιωματική διαδικασία, το παιδί μαθαίνοντας να αναγνωρίζει τα δικά του συναισθήματα θα μπορέσει να αναγνωρίσει και των άλλων. Επειδή δεν είναι αυτονόητο ότι γνωρίζει για τη χαρά, τη λύπη, τον θυμό, πρέπει να του μιλήσουμε γι’ αυτά και να του εξηγήσουμε πώς να τα διαχειρίζεται π.χ αν νιώθει λύπη για κάποιο γεγονός που το στενοχώρησε σεβόμαστε το συναίσθημά του, δεν σπεύδουμε να το βοηθήσουμε να νιώσει χαρά, είναι σημαντικό να βιώνονται όλα τα συναισθήματα.

Μια δική μας εναλλακτική στάση θα ήταν να σταθούμε κοντά του και να του δώσουμε την ευκαιρία να μας μιλήσει εκείνο όποτε νιώσει έτοιμο. Η δική μας συμπεριφορά είναι παράδειγμα για τα παιδιά, αν βρεθούν σε μια αντίστοιχη περίπτωση θα θυμηθούν πως αντιδράσαμε και θα το επαναλάβουν.

Καλλιεργώντας την ενσυναίσθηση στα παιδιά απομακρύνονται από έννοιες όπως ο σχολικός εκφοβισμός και έρχονται πιο κοντά στην αλληλοβοήθεια, στο μοίρασμα, στον υγιή ανταγωνισμό, στην αποδοχή της διαφορετικότητας και δημιουργούν βαθύτερες και πιο ουσιαστικές σχέσεις και σε μεγαλύτερες ηλικίες.

Πώς μπορεί να διδαχθεί η ενσυναίσθηση μέσα σε μια σχολική τάξη;

Καταρχάς, διδάσκοντας στα παιδιά κοινωνικές δεξιότητες και τον κατάλληλο τρόπο να τις χρησιμοποιούν. Τα παιδιά μαθαίνουν τις κοινωνικές δεξιότητες από εμάς και είναι απαραίτητες για τη ομαλή συμβίωση με τους άλλους ανθρώπους.

Ο δάσκαλος της τάξης ενισχύει το ενδιαφέρον και την εκδήλωση της συμπάθειας μεταξύ των συμμαθητών διευκολύνοντας την επικοινωνία, τις ομαδικές δραστηριότητες και τις φιλικές σχέσεις μεταξύ των συμμαθητών.

Η προσφορά είναι μια πολύ σημαντική αξία. Το παιδί μαθαίνει να προσφέρει αλλά του εξηγούμε γιατί το κάνει. Δεν πιέζουμε ποτέ το παιδί να προσφέρει ή να μοιραστεί πράγματα ή συναισθήματα χωρίς να το θέλει γιατί τότε η προσφορά χάνει την αξία της ως μια γλυκιά κίνηση από καρδιάς.

Μαθαίνουμε τα παιδιά να εκφράζουν με έναν αποδεκτό τρόπο τις ανάγκες τους χωρίς να ξεχνάνε ότι βρίσκονται μέσα σε μια ομάδα. Πρέπει να γνωρίζουν ωστόσο ότι έχουν και δικαιώματα που πρέπει να διεκδικούν. Οι ανάγκες και τα δικαιώματά μας εκφράζονται συνήθως με το «θέλω». Αυτή η λεξούλα μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα και ένταση μέσα σ ένα σπίτι μόνο με ένα παιδί , πόσο μάλλον σε μια τάξη που θα ακούγεται από πολλά διαφορετικά στόματα. Γι’ αυτό λοιπόν χρειάζονται οι κανόνες που θα πρέπει να ακολουθούνται από όλους.

Η καλή και σωστή επικοινωνία όλων των μελών αυτής της μικρής κοινωνίας είναι το θεμέλιο για το χτίσιμο της ενσυναίσθησης.

Η επιβράβευση η οποία τονώνει την αυτοπεποίθηση και ενισχύει τις πρακτικές καλής συμπεριφοράς είναι ένας ακόμα τρόπος. Νιώθοντας το παιδί ότι έχει κερδίσει την εκτίμηση του δασκάλου μέσω του «μπράβο! ή του «συγχαρητήρια!» θα νιώσει υπερήφανο.

Ακόμα, τα παιχνίδια ρόλων, η αφήγηση ιστοριών ή η επινόηση ιστοριών μέσα από ερεθίσματα όπως εικόνες ή ακόμα και η φαντασία μας. Τα παιδιά μπορούν να αναλάβουν ρόλους από αυτές τις ιστορίες και μέσα από αυτούς να καταλάβουν πώς μπορούν να διαχειρίζονται διάφορες καταστάσεις και συναισθήματα.

Τέλος,  η επαφή με τη φύση είναι ένα μέσο για να καλλιεργήσουμε την ενσυναίσθηση. Παρακινούμε τα παιδιά να φυτέψουν και να φροντίσουν φυτά μέσα στην τάξη. Δεν παίρνουν απλώς ένα φυτό έτοιμο από κάποιο μαγαζί αλλά συμμετέχουν σε όλη τη διαδικασία ανάπτυξής του˙ του παρέχουν ήλιο, νερό, νιώθουν υπερήφανα για εκείνο και ταυτόχρονα δένονται μεταξύ τους καθώς έχουν καταφέρει κάτι από κοινού. Η επαφή με τη φύση και η ευγνωμοσύνη για όσα έχουμε γύρω μας είναι άμεσα συνδεδεμένα με την ενσυναίσθηση.

Αν έχετε παρατηρήσει ασυνήθιστες συμπεριφορές στα παιδιά όπως εγωκεντρισμός, πλήρη απουσία ενσυναίσθησης, προβλήματα στην έκφραση συναισθημάτων ή χρειάζεστε συμβουλές πάνω σ αυτό το θέμα θα ήταν χρήσιμο να επικοινωνήσετε με έναν σύμβουλο ψυχικής υγείας. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να καλλιεργήσουμε αυτή την αρετή στα παιδιά και να μεγαλώσουμε ενήλικες με λιγότερο εγωιστικές συμπεριφορές και περισσότερες ουσιαστικές σχέσεις.

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Έπαινος: εύκολος στην πράξη, μεγάλη η σημασία του για τα παιδιά! Με ποιό τρόπο μπορεί να γίνει πιο αποτελεσματικός;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Κάποιες φορές επαινούμε τα παιδιά, αλλά με έναν αναποτελεσματικό τρόπο. Παρακάτω θα περιγραφούν τρόποι για να μεγιστοποιήσετε τα οφέλη από τον έπαινο.

Να είστε συγκεκριμένοι

Ο αόριστος έπαινος συνήθως δίνεται κατά κόρον αλλά είναι γενικός και χωρίς να στοχεύει σε κάποια συμπεριφορά. Για παράδειγμα μπορεί συχνά να λέτε: ‘Μπράβο, σωστός, πολύ καλή δουλειά, είσαι φοβερός, καλό παιδί κ.ο.κ.’ Δυστυχώς, αυτές οι εκφράσεις δεν βοηθάνε διότι δεν περιγράφουν την συμπεριφορά που θέλετε να επιβραβεύσετε. Είναι περισσότερο αποτελεσματικό όταν οι έπαινοι αναφέρονται σε συγκεκριμένες συμπεριφορές. Αντί να πείτε δηλαδή: ‘Είσαι πολύ καλός’, μπορείτε να πείτε: ‘Κάθεσαι τόσο ήσυχος όταν τρώμε’ ή ‘Χαίρομαι που τακτοποίησες το δωμάτιο σου’. Η συγκεκριμένη περιγραφή της συμπεριφοράς θα βοηθήσει το παιδί να καταλάβει ποιές συμπεριφορές είναι σημαντικές.

Επαινείτε μόνο την κατάλληλη συμπεριφορά

Είναι σημαντικό ο έπαινος να γίνεται όταν συμβαίνει η κατάλληλη συμπεριφορά. Για παράδειγμα επαινέστε το παιδί όταν μοιράζεται ένα παιχνίδι με ένα άλλο παιδί, την στιγμή που το μοιράζεται. Ωστόσο, όταν το παιδί συμπεριφέρεται αρνητικά, αγνοείστε οποιαδήποτε θετική συμπεριφορά και αν κάνει. Δεν θα ήταν σωστό για παράδειγμα να επαινέσετε το ένα παιδί που μοιράστηκε τους μαρκαδόρους με το άλλο παιδί, όταν τους χρησιμοποίησαν για να ζωγραφίσουν στον τοίχο. Περιμένετε ώστε το παιδί να κάνει κάτι καλό και μετά να το επαινέσετε.

Δείξτε ενθουσιασμό!

Κάποιες φορές ο έπαινος γίνεται αναποτελεσματικός επειδή ο τρόπος που επαινούμε γίνεται με έναν μονότονο και διαδικαστικό τρόπο χωρίς να υπάρχει ευχάριστος τόνος, χαμόγελο ή βλεματική επαφή. Επαινώντας λοιπόν με έναν βαρετό, μη ενθουσιώδη τόνο φωνής, δεν δίνετε στα παιδιά να καταλάβουν ότι το εννοείτε και άρα η συμπεριφορά δεν ενισχύεται.

Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε την γλώσσα του σώματος για να περάσετε το μήνυμα σας. Χαμογελάστε ή χαιρετήστε το με ζεστασιά δείχνοντας του έτσι ότι και εσείς χαρήκατε με την συμπεριφορά του. Θυμηθείτε ότι τα παιδιά που είναι πιο παρορμητικά και διασπώνται εύκολα, θα αδιαφορήσουν αν ο έπαινος γίνει με έναν αδιάφορο και ουδέτερο τρόπο. Ιδιαίτερα αυτά τα παιδιά θέλουν την ενθάρρυνση και τον έπαινο με έναν ενθουσιώδη τόνο φωνής, ακριβείς περιγραφές των θετικών συμπεριφορών, θετικές εκφράσεις του προσώπου και καλή βλεματική επαφή.

Φράσεις που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για ενθάρρυνση και έπαινο

  • ‘Μου αρέσει όταν…’
  • ‘Έβαλες τα πιάτα στο νεροχύτη. Είσαι πολύ καλός βοηθός!’
  • ‘Αυτό που λες είναι πολύ καλή ιδέα…’
  • ‘Έκανες καλή δουλειά που…’
  • ‘Είμαι πολύ υπερήφανος που…’
  • ‘Κοίτα πόσο καλά το έκανε αυτό…’ (αναφέρεστε σε κάποιον άλλο για την συμπεριφορά που έκανε το παιδί σας).
  • ‘Αυτός είναι ένας καλός τρόπος να…’
  • ‘Πραγματικά με ευχαριστεί όταν…’
  • ‘Σε ευχαριστώ που…’
  • ‘Θα πρέπει να νιώθεις πολύ περήφανος/η που…’

Αποφύγετε να συνδυάζετε τον έπαινο και την επίκριση

Μερικοί γονείς επαινούν και χωρίς να το καταλαβαίνουν γίνονται αμέσως μετά σαρκαστικοί ή βάζουν τιμωρία-συνέπεια. Αυτό είναι ένα από τα πιο καταστροφικά πράγματα που μπορεί να κάνει ένας γονιός. Όταν ένα παιδί συμπεριφέρεται με ένα τρόπο καινούριο και διαφορετικό, είναι πολύ δελεαστικό για μερικούς γονείς να γίνουν ειρωνικοί και σαρκαστικοί.

Για παράδειγμα: ‘Ήρθατε και οι δύο στο τραπέζι όταν σας το ζήτησα και αυτό είναι πολύ καλό. Αλλά προσπαθήστε την επόμενη φορά να έχετε πλύνει το πρόσωπο και τα χέρια σας πρώτα’ ή ‘Χαίρομαι που έστρωσες το κρεβάτι σου, αλλά γιατί δεν το κάνεις αυτό κάθε πρωί που ξυπνάς;’. Είναι σημαντικό να είστε θετικοί με την καινούρια συμπεριφορά και όχι αποθαρρυντικοί όπως οι γονείς στα παραδείγματα, διότι τα παιδιά θα σταματήσουν να προσπαθούν να συμπεριφέρονται θετικά. Όταν επαινείτε, θα πρέπει να είστε ξεκάθαροι και συγκεκριμένοι, χωρίς να υπενθυμίζετε στο παιδί προηγούμενες αρνητικές συμπεριφορές και αποτυχίες.

Επαινέστε όσο πιο σύντομα δείτε την σωστή συμπεριφορά

Μερικές φορές ο έπαινος δίνεται ώρες ή και μέρες αφότου έγινε η σωστή συμπεριφορά. Με αυτό τον τρόπο, ο έπαινος χάνει τηναξία του και αρχίζει να ακούγεται περισσότερο προσποιητός. Φυσικά, καλύτερα να επαινείτε με καθυστέρηση παρά καθόλου, αλλά η στιγμή που είναι η πιο αποτελεσματική για να επαινέσετε, είναι η στιγμή που θα δείτε την συμπεριφορά.

Αυτό σημαίνει ότι για να ενθαρρύνετε το παιδί σας προς τις σωστές συμπεριφορές, θα πρέπει να είστε σε εγρήγορση να το επαινείτε κάθε φορά που συμπεριφέρεται θετικά. Μην περιμένετε να ντυθεί ολόσωστα ή να τοποθετήσει όλα του τα παιχνίδια στο σωστό μέρος για να το επαινέσετε. Δώστε επιβράβευση με το που δείτε ότι ξεκινάει να μαζεύει τα παιχνίδια του ή να ντύνεται μόνη της. Στην αρχή, ιδιαίτερα όταν η κυρίαρχη αρνητική συμπεριφορά είναι έντονη και επαναλαμβανόμενη, ο έπαινος πρέπει να δίνεται συχνά και σταθερά. Με τον καιρό, μπορείτε σταδιακά να τον μειώσετε αφού πια το παιδί δεν θα ‘χρειάζεται’ να συμπεριφέρεται αρνητικά.

Σχεδιάστε να επαινείτε συγκεκριμένες συμπεριφορές που θέλετε να αλλάξουν σύμφωνα με τις ανάγκες του κάθε παιδιού

Ο σχεδιασμός και η στοχοθέτηση των συμπεριφορών που θέλετε να ενισχύσετε στα παιδιά σας είναι σημαντική αν θέλετε να δείτε αλλαγές. Για παράδειγμα, αν το παιδί σας είναι γενικά ντροπαλό, ήσυχο και δεν παίζει πολύ με τα άλλα παιδιά, μπορείτε να σχεδιάσετε να το επαινείτε κάθε φορά που παίρνει κάποιο ρίσκο, μιλάει μπροστά σε κόσμο ή σε μια παρέα ή δοκιμάζει κάτι καινούριο. Από την άλλη μεριά, αν το παιδί σας είναι απρόσεκτο και παρορμητικό μπορείτε να σχεδιάσετε μόνο για όταν ακούει αυτό που του λέτε (οδηγίες), όταν περιμένει την σειρά του, ή όταν μοιράζεται πράγματα.

Για τα παιδιά που είναι πολύ αντιδραστικά και εναντιωματικά, η μόνη και κυρίαρχη συμπεριφορά που πρέπει να ενισχύετε συνεχώς είναι να ακολουθούν και να συμμορφώνονται με τις οδηγίες σας. Το ίδιο ισχύει και με τις ακαδημαϊκές δυσκολίες. Αν το παιδί σας δυσκολεύεται με το γράψιμο ή την ανάγνωση, ενθαρρύνετε και επιβραβεύστε κάθε μικρή προσπάθεια που κάνει ακόμα και αν δεν πετυχαίνει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Φτιάξτε μαζί με τον/την σύζυγό σας μία λίστα από συμπεριφορές που θα θέλατε να βλέπατε πιο συχνά και στην συνέχεια διαλέξτε μερικές από αυτές που συστηματικά θα παρακολουθείτε και θα ενισχύετε.

Η συμπεριφορά δεν χρειάζεται να είναι τέλεια, για να αξίζει τον έπαινο σας

Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το αποδεχτείτε διότι όλη η σημασία του επαίνου και της ενθάρρυνσης βρίσκεται στην διαδρομή και το κάθε βήμα προς την σωστή συμπεριφορά. Έτσι, κάθε φορά που τα παιδιά δοκιμάζουν μια καινούρια συμπεριφορά ή προσπαθούν να συμπεριφερθούν διαφορετικά και προς μία θετική κατεύθυνση, πρέπει να τα επαινείτε. Αν περιμένουν να νιώσουν και να ακούσουν τον έπαινο σας όταν θα έχουν πετύχει την επιθυμητή συμπεριφορά, θα τα παρατήσουν στην διαδρομή. Η ενθάρρυνση και ο έπαινος σε κάθε βήμα, ενισχύει την προσπάθεια και την μάθηση. Τα δύο αυτά στοιχεία είναι και αυτά τα οποία διαμορφώνουν τις βάσεις για την επιτυχία.

Ενθαρρύνετε τα παιδιά σας να επαινούν τον εαυτό τους και τους άλλους

Σημαντικός τελικός στόχος μπορεί να είναι να ενθαρρύνετε τα παιδιά να επαινούν τους άλλους. Είναι μια χρήσιμη δεξιότητα που θα βοηθήσει τα παιδιά να συνάψουν υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις. Επίσης, θέλουμε να μάθουν να επαινούν και τον εαυτό τους διότι έτσι θα βοηθηθούν να προσπαθούν περισσότερο και να είναι πιο επίμονα σε αυτό που κάνουν όσο δύσκολο και αν είναι.

Οι γονείς μπορούν για παράδειγμα να πουν στο παιδί: ‘Θα πρέπει να νιώθεις πολύ περήφανος/η που κατάφερες να διαβάσεις ένα ολόκληρο κεφάλαιο από το βιβλίο μόνος/η σου! Αυτό αξίζει για να δώσεις συγχαρητήρια στον εαυτό σου’. Με αυτό τον τρόπο, η επικέντρωση του γονέα γίνεται στην αναγνώριση και εκτίμηση της προσπάθειας και ο έπαινος είναι συγκεκριμένος και άμεσος.

Εξάσκηση + υπομονή = πρόοδος

Μην ξεχνάτε ότι έπαινος μπορεί να είναι το οτιδήποτε. Μία αγκαλιά, ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο. Όποιος όμως και να είναι ο έπαινος, η διαδικασία του να διδάξετε σε ένα παιδί μια καινούρια δεξιότητα ή συμπεριφορά είναι χρονοβόρα και κάποιες φορές δύσκολη. Πρέπει δηλαδή συνεχώς να ενισχύετε την θετική συμπεριφορά με σταθερή συχνότητα. Κάθε αρχή και δύσκολη και όχι ακατόρθωτη. Άλλωστε, δεν έχετε τίποτα να χάσετε.

Πιθανόν, να έχετε ήδη δοκιμάσει διάφορους τρόπους και να μην έχει πετύχει κανένας. Δοκιμάστε να ακολουθήσετε με συνέπεια τις παραπάνω οδηγίες και είναι πολύ πιθανόν να δείτε πολύ σύντομα τις πρώτες αλλαγές στην συμπεριφορά του παιδιού σας. Είναι επίσης σημαντικό, αν είστε δύο ενήλικες στην οικογένεια, να συζητήσετε ποιες συμπεριφορές θα θέλατε να ενθαρρύνετε και να βελτιώσετε και με ποιο τρόπο θα μπορούσατε να το πετύχετε αυτό. Αν έχουν και οι δύο γονείς κοινή στρατηγική, τότε οι αλλαγές θα γίνουν πολύ πιο γρήγορα. Μην ξεχνάτε να επαινείτε το παιδί σας όταν είναι και άλλοι ενήλικες μπροστά και κυρίως, να επαινείτε τον εαυτό σας.

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Σχολική άρνηση. Τι είναι και πως αντιμετωπίζεται

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η άρνηση ενός παιδιού να παρακολουθήσει τα μαθήματα του σχολείου σε τακτά χρονικά διαστήματα και όχι περιστασιακά είναι μια δύσκολη κατάσταση που πρέπει να διαχειριστούν οι γονείς σε συνεργασία με τους δασκάλους. Παλαιότερα η άρνηση αυτή συνδυάζονταν αποκλειστικά και μόνο με τη φοβία.

Όμως σήμερα είναι παραδεκτό ότι πίσω από την αντίδραση του παιδιού υποκρύπτονται και διάφοροι άλλοι λόγοι. Συνήθως εμφανίζεται στα μοναχοπαίδια και στο νεότερο σε ηλικία παιδί της οικογένειας.

Η σχολική άρνηση δεν πρέπει να ταυτίζεται με το γνωστό σε όλους « σκασιαρχείο». Στη δεύτερη περίπτωση τα παιδιά προσποιούνται ότι πηγαίνουν στο σχολείο, αποκρύπτουν την αλήθεια  από τους γονείς , δεν νιώθουν αγωνία και πολλές φορές έχουν αντικοινωνική συμπεριφορά.

Ποια είναι τα συμπτώματα της σχολικής άρνησης;

1) Το παιδί συνήθως κλαίει και εκδηλώνει έντονο άγχος στη προοπτική να πάει σχολείο κάθε μέρα. Πολλές φορές είναι δυνατόν να παρουσιάσει επιθετική συμπεριφορά, απείθεια, προκλητικότητα ή και να κλειδωθεί στο δωμάτιο του αν οι γονείς του επιμένουν να μη χάσει τα μαθήματα.

2) Ένας έφηβος  μπορεί να προφασίζεται διάφορες αιτίες έτσι ώστε να καθυστερήσει και να χάσει τις πρώτες ώρες των μαθημάτων, ή ακόμα και όταν οδηγείται εγκαίρως στο σχολείο μπορεί να εγκαταλείπει την τάξη και να περιφέρεται στο προαύλιο.

3) Συχνά τα παιδιά παραπονούνται για συμπτώματα ασθενειών όπως διάρροια , πονοκέφαλο, ναυτία ενώ οργανικά δεν έχουν κανένα πρόβλημα, προκειμένου να αποφύγουν το σχολείο ή ακόμα και όταν πάνε προφασίζονται ασθένεια και φεύγουν νωρίτερα. Πολλές φορές τα μεγαλύτερα παιδιά χρησιμοποιούν την εμφάνιση σαν δικαιολογία για να αποφύγουν το σχολείο, όπως για παράδειγμα μια έντονη ακμή.

Η σχολική άρνηση εξελίσσεται σε μια προβληματική κατάσταση όταν η απουσία των παιδιών από το σχολείο είναι παρατεταμένη.

Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό οι γονείς να λάβουν υπόψη τους  τα πρώτα συμπτώματα πολύ σοβαρά έτσι ώστε με την κατάλληλη συμπεριφορά να βοηθήσουν το παιδί τους και όχι να επιδεινώσουν το πρόβλημα.

Αίτια σχολικής άρνησης

1) Σχολικός  εκφοβισμός (bullying)
2) Αλλαγή σχολικής βαθμίδας όπως για παράδειγμα από το δημοτικό στο γυμνάσιο.
3) Αλλαγή σχολείου στην αρχή ή στα μέσα της χρονιάς.
4) Άγχος αποχωρισμού. Το παιδί μπορεί να βιώνει έντονα συναισθήματα ανησυχίας όταν αποχωρίζεται το οικογενειακό του περιβάλλον . Αυτό  μπορεί να συμβαίνει  είτε γιατί οι γονείς του είναι υπερπροστατευτικοί , είτε γιατί έχει αρνητικές αναμνήσεις από κάποιο συμβάν αποχωρισμού στο παρελθόν.
5) Αγωνία ότι κάτι άσχημο θα συμβεί σε κάποιον από τους γονείς του ενώ λείπει στο σχολείο π.χ ότι ο πατέρας του που πρόσφατα ανάρρωσε από κάποια σοβαρή αρρώστια μπορεί να αρρωστήσει ξανά.
6) Κοινωνικό άγχος ή φόβος ότι δεν θα αποκτήσει φίλους.
7) Προβλήματα με τους δασκάλους του.
8) Ακαδημαϊκά προβλήματα ή υπερβολική πίεση.
9) Μετακόμιση σε ‘άλλο σπίτι ή πόλη και αλλαγές στην οικονομική κατάσταση της οικογένειας.

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς; 

1) Θα πρέπει το παιδί να εισπράττει ξεκάθαρα το μήνυμα για την αναγκαιότητα της σχολικής παρακολούθησης. Δεν θα πρέπει να ρωτάτε το παιδί θα πας σχολείο σήμερα; Θα  πρέπει να του τονίζεται ότι σαν γονείς θα κάνετε ότι χρειάζεται για να μην λείπει από το σχολείο και ότι αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο.

2) Στα πρώτα στάδια της επανένταξης στο σχολικό περιβάλλον θα βοηθούσε να προτείνετε κάποια επιβράβευση μετά από μία ολόκληρη εβδομάδα συνεχούς παρακολούθησης, λέγοντας « Θα μπορούσαμε το Σαββατοκύριακο να κάνουμε κάποια δραστηριότητα της επιλογής σου».

3) Εάν κρατήσετε κάποια φορά το παιδί σπίτι μην το επιβραβεύετε. Για παράδειγμα δεν θα πρέπει να παίζει με παιχνίδια ή να βλέπει τηλεόραση ενώ οι συμμαθητές του κάνουν μάθημα.

4) Θα πρέπει και οι δύο γονείς να έχουν την ίδια σταθερή στάση έτσι ώστε το παιδί να μη προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τον πιο υποχωρητικό από τους δύο.

5) Να είστε πρόθυμοι να συζητήσετε και να ακούσετε το παιδί σας γιατί είναι πολύ σημαντικό να νιώθει ότι μπορεί να σας εκμυστηρευτεί τους φόβους του και να νιώθει ότι θα το στηρίξετε στον αγώνα που κάνει.

6) Μην είστε υπερπροστατευτικοί αλλά δώστε πρωτοβουλίες στο παιδί σας. Ενισχύστε τα χόμπι και τα ενδιαφέροντα του.

7) Μειώστε τις συγκρούσεις και τις οικογενειακές εντάσεις.

8) Πολλές φορές είναι πιθανό τα συμπτώματα της σχολικής άρνησης να υποκρύπτουν υπερβολικό άγχος ή κατάθλιψη. Η αξιολόγηση τους από ειδικό είναι απαραίτητη.

9) Είναι σημαντικό να επισκεφτείτε έναν ειδικό για να σας καθοδηγήσει και επίσης να είστε σε επικοινωνία με τους εκπαιδευτικούς που διδάσκουν το παιδί σας.

10) Δεν θα πρέπει να αργείτε όταν πρέπει να πάρετε το παιδί σας από το σχολείο διότι του ενισχύεται τον φόβο ότι είναι πιθανό να το ξεχάσετε.

11) Δεν θα πρέπει να δείχνετε στο παιδί σας ότι στεναχωριέστε διότι έτσι του ενισχύεται την πεποίθηση ότι υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Είναι σημαντικό επίσης οι εκπαιδευτικοί να κατανοήσουν ότι η σχολική άρνηση είναι ένα αρκετά σύνθετο πρόβλημα και δεν έχει σχέση με συμπεριφορές ανυπακοής εκ μέρους των παιδιών ή με ελλιπή  γονείκή φροντίδα.

Θα πρέπει να υπάρχει συνεργασία με τους γονείς και συγχρόνως να αναλάβουν και οι ίδιοι κάποιες πρωτοβουλίες για τη σταδιακή επάνοδο του παιδιού στο σχολείο.

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο