Aν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα φρόντιζα να χτίσω πρώτα την αυτοεκτίμησή του και μετά θα φρόντιζα για το σπίτι

Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα χρησιμοποιούσα τα δάχτυλά μου για να ζωγραφίζω κι όχι για να μαλώνω
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα το διόρθωνα λιγότερο και θα συνδεόμουν μαζί του περισσότερο
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα έπαιρνα τα μάτια μου από το ρολόι και θα κοίταζα περισσότερο το ίδιο το παιδί μου
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα φρόντιζα να λέω «εγώ ξέρω» λιγότερο και να νοιάζομαι περισσότερο
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα έκανα μαζί του πιο πολλές βόλτες και θα πετούσα περισσότερους χαρταετούς
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα σταματούσα να προσποιούμαι τη σοβαρή και θα έπαιρνα πιο σοβαρά το παιχνίδι
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα έτρεχα σε περισσότερους αγρούς και θα κοίταζα πιο πολύ τα αστέρια τη νύχτα
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θ΄ αγκάλιαζα περισσότερο και θα αποτραβιόμουν λιγότερο
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα μπορούσα να δω την ομορφιά της βελανιδιάς με αφορμή ένα μικρό βελανίδι
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα ήμουν λιγότερο άκαμπτη και περισσότερο υποστηρικτική
Αν είχα την ευκαιρία να μεγαλώσω το παιδί μου από την αρχή, θα του μάθαινα λιγότερα για την αγάπη της δύναμης και περισσότερα για τη δύναμη της αγάπης.
Diane Loomas

ΠΗΓΗ: psixologikosfaros.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Η σχέση των γονιών – Πώς επηρεάζει τα παιδιά;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Επειδή η δομή της οικογένειας τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει (και συνεχίζει να αλλάζει), και επειδή αρκετά παιδιά μεγαλώνουν σε ένα σπίτι χωρίς και τους δύο βιολογικούς γονείς, πολλοί ερευνητές και κοινωνικοί επιστήμονες έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους στην ποιότητα της σχέσης των γονιών και στην επίδραση που έχει αυτή στα παιδιά.

Οι πρώτες μελέτες που έγιναν αφορούσαν παιδιά διαζευγμένων οικογενειών και τα ευρήματα γενικότερα έδειχναν και δείχνουν ανάμικτα αποτελέσματα. Αν και είναι γεγονός πως εμφανίζεται μια συσχέτιση ανάμεσα στα παιδιά από διαζευγμένες οικογένειες και τις χαμηλότερες σχολικές επιδόσεις, την αρνητικότερη ψυχολογική κατάσταση, τη χαμηλότερη αυτοεκτίμηση και τις λιγότερες καλές σχέσεις με τους άλλους σε σύγκριση με τα παιδιά που μεγαλώνουν στο σπίτι και με τους δύο βιολογικούς γονείς, υπάρχουν και ευρήματα που δείχνουν πως το διαζύγιο μπορεί να έχει λιγότερες αρνητικές επιπτώσεις από τη μη καλή συμβίωση των γονιών.

Παιδιά που μεγαλώνουν και με τους δύο βιολογικούς γονείς στο σπίτι, μπορεί να εκτίθενται σε στρεσογόνες καταστάσεις όπως στους έντονους καυγάδες των γονιών, τη βία, την κατάχρηση ουσιών, την ανικανότητα ανατροφής κ.α. Όλα αυτά αυξάνουν τον κίνδυνο της κακής προσαρμογής του παιδιού. Εύλογα επομένως μπορούμε να καταλήξουμε πως τον καθοριστικότερο ρόλο στην εξέλιξη του παιδιού, τον παίζουν τόσο τα ατομικά χαρακτηριστικά του κάθε γονιού, αλλά και η σχέση που διατηρούν οι δύο γονείς μεταξύ τους είτε συμβιώνουν στο ίδιο σπίτι είτε όχι. Ακόμη και στην περίπτωση των διαζευγμένων οικογενειών, κάποια παιδιά ανταποκρίνονται καλά γιατί οι γονείς καταφέρνουν να διαχωρίσουν τις προσωπικές τους διαφορές και συμμετέχουν ομαδικά στη διατήρηση μιας καλής ισορροπίας στη σχέση των μελών της οικογένειας, αναφέρουν οι ειδικοί.

Πώς επηρεάζει η σχέση των γονιών τα παιδιά;

Όπως έχουμε αναφέρει και σε προηγούμενο άρθρο, η οικογένεια παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στον τρόπο που αντιλαμβάνονται τα παιδιά τον κόσμο, καθώς και στον τρόπο που θα διαμορφώσουν τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά τους. Οι γονείς παρέχουν στα παιδιά συναισθηματική και υλική ασφάλεια, και έτσι τα παιδιά γνωρίζουν πως μπορούν να βασίζονται σε αυτούς. Άρα, η ανάπτυξη των παιδιών δεν μπορεί να κατανοηθεί ανεξάρτητα από την αλληλεπίδραση που έχουν οι γονείς μεταξύ τους.

Σύμφωνα με την κοινωνική θεωρία της μάθησης, τα παιδιά παρατηρούν και συμπεριφέρονται με βάση αυτό που προσλαμβάνουν από το περιβάλλον τους. Η θετική αλληλεπίδραση μεταξύ των γονιών παράγει παρόμοιες μορφές συμπεριφοράς στα παιδιά. Όσο πιο αυξημένες είναι οι γονικές συγκρούσεις, τόσο υψηλότερα είναι τα προβλήματα συμπεριφοράς των παιδιών. Ακόμη και στην περίπτωση του διαζυγίου, οι έρευνες δείχνουν πως αν και πρόκειτα για μια στρεσογόνο κατάσταση τόσο για τα παιδιά όσο και για τους γονείς, αρνητικά αποτελέσματα θα υπάρξουν στα παιδιά όταν υπάρχει μειωμένη ποιότητα στη σχέση του ζευγαριού και όχι τόσο από το ίδιο το διαζύγιο.

Η σχέση των γονιών που χαρακτηρίζεται από εμφανείς και έντονες συγκρούσεις μπορεί να επηρεάσει τόσο αρνητικά τα παιδιά, που να τα φέρει σε χειρότερη θέση από τα παιδιά με διαζευγμένους γονείς. Πιο συγκεκριμένα, η ποιότητα της σχέσης έχει βρεθεί να συνδέεται με προβλήματα συμπεριφοράς του παιδιού, με τις κοινωνικές του δεξιότητες και ικανότητες, με το συναισθηματικό του κόσμο, με τις σχολικές του επιδόσεις και με την επικοινωνία που διατηρεί το παιδί με τους γονείς.

Οι έρευνες επίσης δείχνουν πως οι γονείς που έχουν καλή σχέση μεταξύ τους, έχουν παιδιά που αναπτύσσουν και τα ίδια καλές σχέσεις. Όταν το ζευγάρι είναι ευχαριστημένο από τη σχέση του, τότε και τα παιδιά έχουν καλύτερα αποτελέσματα σε όλους τους τομείς. Η συσχέτιση αυτή έχει βρεθεί να ισχύει σε όλα τα μορφωτικά, οικονομικά και κοινωνικά υπόβαθρα, σε όλες τις φυλετικές και εθνικές δομές της οικογένειας.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Τα παιδιά που μεγαλώνουν με ευτυχισμένους γονείς στο ίδιο σπίτι, είναι αυτονόητο ότι έχουν καλύτερη ανάπτυξη και εξέλιξη. Οι ευτυχισμένοι γονείς έχουν και ευτυχισμένα παιδιά. Είναι επομένως ευθύνη των γονιών να διατηρούν καλή ποιότητα στη σχέση τους και να μην κάνουν τα παιδιά τους αθώα θύματα της αδυναμίας τους να διατηρήσουν μια αρμονική και σταθερή σχέση στο σπίτι.

Τα παιδιά αισθάνονται μεγαλύτερη ασφάλεια, εμπιστοσύνη και αυτοπεποίθηση όταν έχουν γονείς που αγαπιούνται μεταξύ τους. Η σχέση του ζευγαριού προηγείται από τη σχέση που έχουν οι ίδιοι με τα παιδιά τους, και οι γονείς είναι αυτοί που μέσα από τη συμπεριφορά τους θα δώσουν το καλό παράδειγμα στα παιδιά. Αν και οι διαφωνίες είναι αναπόφευκτες και φυσιολογικές σε οποιαδήποτε σχέση, οι φωνές, οι υβριστικοί χαρακτηρισμοί, οι απειλές και η βία πληγώνουν τα παιδιά και μπορούν να δημιουργήσουν ψυχολογικά τραύματα που σε αρκετές περιπτώσεις τα συνοδεύουν για μια ζωή.

Η θετική επικοινωνία στην οικογένεια και η καλλιέργειά της σε όλες τις εμπειρίες της ζωής είναι κλειδί για να διατηρηθεί μια ισορροπημένη σχέση. Η αγάπη, η ευγένεια, ο σεβασμός και η εκτίμηση μεταξύ των μελών, είναι αναπόσπαστα κομμάτια της επιτυχημένης λειτουργίας της οικογένειας. Όταν οι ίδιοι οι γονείς αισθάνονται ευτυχία και πληρότητα τόσο με τον εαυτό τους όσο και με τις σχέσεις τους, τόσο πιο θετικά επηρεάζουν τα παιδιά και τους προσφέρουν μια αίσθηση σταθερότητας και ασφάλειας για να γνωρίσουν τον κόσμο.

Κάποιος είπε πως σε εκατό χρόνια από σήμερα, δε θα έχει καμία σημασία τι αυτοκίνητο οδηγείς ή σε τι σπίτι κατοικείς, αλλά ο τρόπος που επηρέασες τη ζωή ενός παιδιού. Αν και μπορεί να ακουστεί κλισέ αν πούμε πως τα παιδιά είναι το μέλλον αυτού του τόπου, πότε αυτό δεν ήταν τόσο αληθινό όσο στους σημερινούς καιρούς που διανύουμε, και αυτό είναι που θα πρέπει να θυμούνται οι γονείς!

ΠΗΓΗ: Parentshelp.gr

Βιβλιογραφία:Amato, P. R. (2005). The Impact of Family Formation Change on the Cognitive, Social, and Emotional Well-Being of the Next Generation. The Future of Children, 15, 2.

Goldberg, J. S. & Carlson, M. J. (2012). Couple Relationship Quality and Children’s Behavior in Married and Cohabiting Families. University of Wisconsin – Madison.

Moore, K. A., Kinghorn, A, & Bandy, T. (2011). Parental Relationship Quality and Child Outcomes Across Subgroups. Child Trends, Wasington DC 20008.

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Το παιδί σου δεν είναι φίλος σου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Υπάρχει μία καθαρά συναισθηματική πλευρά στη σχέση παιδιού/γονέα που χτίζεται με στοργή και αυτοπεποίθηση. Ο γονέας και το παιδί, είναι γενετικά προορισμένα να αγαπούν ο ένας τον άλλον αλλά υπάρχει ένα στάδιο όπου ο γονεικός ρόλος γίνεται περισσότερο λειτουργικός παρά συναισθηματικός.

Με τα βρέφη, ο συναισθηματικός ρόλος διαφαίνεται όταν για παράδειγμα η μητέρα κρατάει το μωρό στην αγκαλιά της, του τραγουδάει ή του μιλάει. Ο λειτουργικός ρόλος έχει να κάνει με τη φροντίδα από τον γονέα, όταν για παράδειγμα η μητέρα ταΐζει το μωρό, του αλλάζει πάνα ή το κάνει μπάνιο. Ο ένας ρόλος χωρίς τον άλλον, έχει καταστροφικές συνέπειες για το παιδί. Εάν δηλαδή ο γονιός έχει μόνο συναισθηματικό ρόλο απέναντι στο παιδί, τότε εκείνο μπορεί να βρεθεί σε κίνδυνο, να χτυπήσει ή να παραμεληθεί. Εάν ο γονιός έχει μόνο λειτουργικό ρόλο απέναντι στο παιδί και δεν του δείχνει αγάπη, αυτό θα έχει μακροχρόνιες συνέπειες στη συναισθηματική του ανάπτυξη.

Νομίζω δε, πως το πιο συχνό και σοβαρό λάθος που κάνουν οι γονείς, και ιδιαίτερα οι μονογονείς λόγω των αλλαγών και των συνθηκών της ζωής τους, είναι να κάνουν το παιδί, έμπιστό τους όταν εκείνο δεν είναι συναισθηματικά, πνευματικά και ηθικά έτοιμο για να παίξει ένα τέτοιο ρόλο στη ζωή του γονέα.

Όσο τα παιδιά μεγαλώνουν, ο ρόλος του γονέα γίνεται περισσότερο λειτουργικός παρά συναισθηματικός κάτι που γίνεται επώδυνο ως μάθημα στους γονείς που θέλουν να κάνουν το παιδί τους, κολλητό τους. Κι έτσι στα πλαίσια αυτού του λειτουργικού ρόλου, είναι και η θέσπιση ορίων στο παιδί. Τα όρια είναι μια υγιής λειτουργία που μαθαίνει στο παιδί να κατανοεί τι είναι ασφαλές και σωστό και τί δεν είναι. Ο λειτουργικός αυτός ρόλος, αλλάζει για τους γονείς όσο το παιδί μεγαλώνει. Με ένα παιδί ενός έτους, ο λειτουργικός ρόλος σχετίζεται με την αλλαγή της πάνας, με ένα παιδί 8 ετών σχετίζεται με τη βοήθεια στα μαθήματα του σχολείου και με ένα παιδί 15 ετών, ο γονέας μέσα από τον λειτουργικό του ρόλο, αναλαμβάνει να του δείξει την υπευθυνότητα στη ζωή.

Γιατί δεν πρέπει να κάνετε το παιδί σας, κολλητό σας φίλο

Νομίζω πως οι γονείς κάνουν το λάθος να κάνουν το παιδί, κολλητό τους. Επομένως, όταν οι γονείς λένε «Θέλω να είμαι φίλος με το παιδί μου» αυτό που πραγματικά εννοούν είναι «Θέλω το παιδί μου να γίνει ο κολλητός μου». Κι αυτό δεν συνάδει με τον λειτουργικό ρόλο του γονέα, αντιθέτως αποτελεί μία καλοστημένη παγίδα στην οποία πολλοί γονείς πέφτουν. Οι γονείς θέλουν να μοιράζονται με το παιδί τα συναισθήματά τους για τους γονείς τους, τον γείτονα ή τους φίλους τους. Κι αυτό είναι λάθος διότι το παιδί δεν έχει την συναισθηματική και πνευματική ικανότητα να ανταπεξέλθει σε έναν τέτοιο ρόλο. Αν είστε 40 ετών και θέλετε έναν κολλητό φίλο, βρείτε έναν άλλο 40χρονο. Βρείτε έναν 50 χρονο ή 60χρονο. Όχι ένα 13χρονο, 10χρονο ή 5χρονο παιδί.

Εάν για παράδειγμα αισθάνεστε ότι ο δάσκαλος του παιδιού του δεν είναι ο κατάλληλος ή η παιδαγωγική του μέθοδος για παράδειγμα δεν ταιριάζει με τις αρχές σας, δεν πρέπει αυτό να το μοιραστείτε με το παιδί. Σε μια τέτοια περίπτωση μπορείτε να γίνετε ο «καλύτερος φίλος» του παιδιού σας, λέγοντάς του «Ο δάσκαλός σου είναι βλάκας που δεν σε αφήνει να μασάς τσίχλα στη τάξη» ή μπορείτε να γίνετε ένας λειτουργικός γονιός και να του πείτε «Κι εμένα δεν μου άρεσε αυτό όταν ήμουν παιδί αλλά έπρεπε να ακολουθήσω τους κανόνες». Δύο διαφορετικές απαντήσεις, από τις οποίες η μία φέρνει το παιδί σε ρόλο κολλητού φίλου δίπλα σας και η άλλη το διδάσκει τη σημασία του να ακολουθεί κανείς κανόνες στη ζωή του. Θυμηθείτε: Αν ανοίγετε τρύπες στις φιγούρες εξουσίας νομίζοντας πως έτσι φέρνετε το παιδί σας πιο κοντά, τότε θα έρθει μια μέρα που το παιδί θα δείξει ασέβεια σε αυτές τις φιγούρες κι αν του κάνετε παρατήρηση, τότε θα σας κατηγορήσει για υποκρισία. Και θα΄χει και δίκιο.

Όταν κάνετε το παιδί σας, κολλητό σας, είναι σαν να λέτε ότι συν-αποφασίζετε με το παιδί, κάτι που πρακτικά δεν γίνεται. Το παιδί μπορεί να πεί τη γνώμη του, τί του αρέσει και τι όχι, αλλά οι αποφάσεις πρέπει να παίρνονται από εσάς. Όλες οι αποφάσεις σημαντικές ή ασήμαντες, πρέπει να παίρνονται από τον γονέα και το παιδί πρέπει να καταλάβει ότι η οικογένεια λειτουργεί σαν ενότητα όπου μόνο οι ενήλικοι αποφασίζουν.

Σίγουρα υπάρχουν πράγματα που μπορείτε να μοιραστείτε με το παιδί χωρίς να το μετατρέψετε σε κολλητό σας. Για παράδειγμα μπορείτε να του πείτε «Δεν έχουμε αρκετά χρήματα να αγοράσουμε αυτό», δηλαδή μια ξεκάθαρη δήλωση που εξηγεί τα όρια κάτω από τα οποία πρέπει να ζείτε. Αυτό που δεν πρέπει να μοιραστείτε με το παιδί είναι «Δεν έχω να πληρώσω το νοίκι αυτό το μήνα» διότι μια τέτοια δήλωση βρίσκει το παιδί απροετοίμαστο και του δίνει την αίσθηση ότι ο κόσμος που ζεί δεν είναι υγιής ή ρεαλιστικός.

Εάν έχετε τη τάση να αντιμετωπίζετε το παιδί σας σαν φίλο σας, πρέπει να καταλάβετε τη σημαντική ερμηνεία αυτής της φιλίας: Φίλοι είναι μία ομάδα ανθρώπων που έχουν την ίδια αντίληψη για τη ζωή ενώ τα παιδιά και οι ενήλικες έχουν εντελώς διαφορετική αντίληψη για τη ζωή και για το τι είναι σωστό και λάθος, έχουν διαφορετική αντίληψη μέχρι και στο τι θέλουν να κάνουν σήμερα το βράδυ. Επομένως αυτό που χρειάζεται είναι να είστε ένας αφοσιωμένος και υπεύθυνος γονιός που αγαπάει το παιδί του και ότι αν θέλετε να βρείτε έναν κολλητό φίλο, πρέπει να ψάξετε έξω από τη δομή της οικογένειας.

Μην προσπαθήσετε να γίνετε στο παιδί σας, ο γονιός που είχατε ή θα θέλατε να έχετε

Πολλοί γονείς προσπαθούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με τον τρόπο που εύχονταν να τους είχαν μεγαλώσει οι γονείς τους. Ακούγεται ωραία σαν τακτική αλλά δεν αποδίδει. Επομένως, αν οι γονείς σας ήταν απόμακροι μαζί σας ή έδειχναν να μην ενδιαφέρονται για εσάς ή δεν σας έδιναν τη καθοδήγηση που χρειαζόσασταν σαν παιδί, μην περάσετε στο άλλο άκρο με το να παραβιάζετε τα όρια στο μεγάλωμα του δικού σας παιδιού.

Θυμηθείτε πως οτιδήποτε γίνεται από αντίδραση σε κάτι άλλο, έχει απρόβλεπτες συνέπειες. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα στη φιλία παιδιού-γονέα, είναι ακριβώς αυτές οι απρόβλεπτες συνέπειες. Για παράδειγμα, το παιδί μου θα με συμπαθεί πιο πολύ αν γίνω φίλος του. Θα με εμπιστεύεται. Αλλά οι γονείς δεν βλέπουν τις απρόβλεπτες συνέπειες, όπως το να μην ξέρει το παιδί τι θα πεί όχι γιατί ο γονιός, μέσα στα πλαίσια αυτής της φιλίας, ποτέ δεν δίδαξε το παιδί πώς να το δεχτεί και πώς να το χειριστεί.

Ο στόχος της ενηλικίωσης είναι η αυτονομία και ο χωρισμός από τους ενήλικες. Αυτό σημαίνει ότι το παιδί θα φτιάξει τη δική του επιχείρηση, θα έχει τους δικούς του κανόνες και τα δικά του πιστεύω, τους δικούς του φίλους και τις δικές του αξίες, πράγματα τα οποία πιθανόν να μην θελήσει να μοιραστεί με τους ενήλικες. Αυτό δεν συνιστά παραβίαση της σχέσης γονέα-παιδιού, ακόμη κι αν από τη ματιά του γονέα ή ενός άλλου ενήλικα, μπορεί αυτές οι αξίες ή οι φιλίες να μην είναι υγιείς. Αλλά είναι δουλειά του παιδιού να αξιολογήσει τα πιστεύω και τον κοινωνικό του κύκλο. Οι άνθρωποι που δεν «απογαλακτίζονται» από τους γονείς τους στη προ-ενηλικίωση ή στην ενηλικίωσή τους, καταλήγουν με συναισθηματικά και κοινωνικά προβλήματα στη ζωή τους.

Πολλοί γονείς βλέπουν αυτή την αυτονομία να συμβαίνει κατά τη διάρκεια της εφηβείας του παιδιού και αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι από το παιδί, ειδικά όσοι γονείς έχουν περισσότερο συναισθηματικό ρόλο στη ζωή του ή θεωρούσαν το παιδί, φίλο τους. σε αυτές τις περιπτώσεις, το αίσθημα απώλειας του γονέα είναι μεγάλο με αποτέλεσμα να κατηγορεί το παιδί.

Οι φίλοι δεν επιτρέπουν στους φίλους τους, να μην κάνουν τα μαθήματα του σχολείου

Ένας διαχωρισμός που πρέπει εδώ να σημειωθεί είναι ότι στο τέλος, μπορεί το παιδί να γίνει φίλος σας, όχι όμως ο κολλητός σας. Το κλειδί είναι μια υπεύθυνη φιλία μαζί του.

Είθισται να λένε ότι οι φίλοι δεν αφήνουν τους φίλους να οδηγήσουν μεθυσμένοι. Έτσι και οι φίλοι, δεν αφήνουν τους φίλους να μην κάνουν τις εργασίες τους ή να δικαιολογούνται για τις αποτυχίες τους. Οι φίλοι δεν επιτρέπουν στους φίλους να αντιμιλούν στο δάσκαλο και να αψηφούν τους κανόνες μέσα στη τάξη. Αυτό είναι το είδος του φίλου που χρειάζεται το παιδί σας. Έναν υπεύθυνο φίλο που να ταυτίζεται με το μοντέλο ενός υπεύθυνου γονέα.

Πώς να σταματήσετε να είστε ο κολλητός του παιδιού

Εάν έχετε μοιραστεί πάρα πολλά με το παιδί σας και δεν έχετε βάλει τα όρια που πρέπει, για οποιοδήποτε λόγο, μπορείτε –στο όνομα αυτής της «φιλίας»- να γίνετε πιο αποτελεσματικοί. Μιλήστε από αυτή εδώ τη στιγμή στο παιδί σας και πείτε του «Αποφάσισα ότι υπάρχουν πράγματα για τα οποία πρέπει η μαμά/ο μπαμπάς, να τα λέει μόνο στους μεγάλους. Κάποια πράγματα θα σταματήσω να σου τα λέω γιατί αυτό κάνει κακό στη σχέση μας». Δεν χρειάζεται να εξηγήσετε περισσότερα ή να μπείτε σε λεπτομέρειες. Απλά να είστε ξεκάθαροι.

Κατόπιν, πρέπει να μάθετε να ανταποκρίνεστε διαφορετικά στο παιδί σας, και όχι να απαιτείτε τη διαφορετικότητα της επικοινωνίας από το παιδί. Αν για παράδειγμα τόσα χρόνια λέγατε πόσο ακατάλληλος είναι ο δάσκαλός του, όταν το παιδί αναφερθεί ξανά σε αυτό δεν πρέπει να του πείτε «Μην ξαναμιλήσεις έτσι για το δάσκαλό σου» αλλά «Δεν νομίζω ότι μας βοηθάει να μιλάμε έτσι για το δάσκαλό σου. Να σκεφτούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να περνάς καλύτερα στη τάξη;» Ένας ανεύθυνος φίλος θα κάτσει και θα συνεχίσει να βρίζει το δάσκαλο μαζί με το παιδί. Ένας υπεύθυνος φίλος θα βοηθήσει το παιδί να λύσει το πρόβλημά του με το δάσκαλο!

Ειδικά οι διαζευγμένοι γονείς, συνηθίζουν να προσπαθούν να γίνουν ο κολλητός του παιδιού με αποτέλεσμα να το βάζουν στη μέση και να το φέρνουν σε επώδυνη θέση. Η μητέρα λέει στο παιδί τι είναι ο πατέρας του, τι κάνει και τι δεν κάνει. Ο πατέρας από την άλλη, του λέει με τι μοιάζει η μαμά του, πόσο τρελή είναι και πόσο θέλει να ελέγχει τους άλλους. Έχω ακούσει παιδιά διαζευγμένων γονιών, να λένε ότι «η μαμά τους είναι τόσο απαίσια και αυταρχική που δεν θέλουν να ζούν μαζί της» φράση που έχουν ξεσηκώσει από τον άλλον γονέα, χωρίς να καταλαβαίνουν τη σημασία της. Και το χειρότερο και πιο δηλητηριώδες, είναι όταν αυτό που λένε οι γονείς είναι αλήθεια μέχρι ενός σημείου και το παιδί μπορεί να το δεί, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει κατάλληλα σε αυτό επειδή δεν έχει την ωριμότητα να το κάνει.  Όταν ο γονέας-κολλητός του παιδιού, προβάλλει έντονα τα ελαττώματα του άλλου γονέα, τότε είναι ζήτημα χρόνου το παιδί να επιτεθεί στον «ελαττωματικό» και αργότερα και στους δύο!

James Lehman Ψυχολόγος

ΠΗΓΗ: singleparent.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Η χαρά του να είσαι ο εαυτός σου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Πόσο απλό αλλά και πόσο σύνθετο ταυτόχρονα είναι για κάποιον να είναι ο εαυτός του και να μπορεί να ζεί ανά πάσα στιγμή αυτό που επιθυμεί. Ο Jacques Lacan με το δικό του ανατρεπτικό λόγο μας έχει τονίσει ότι από την αρχή της ζωής μας αναγκαζόμαστε να αλλοτριωθούμε βάσει της επιθυμίας του άλλου.

Ξεκινάμε τη ζωή μας ρωτώντας ασυνείδητα »τι θέλει ο άλλος από εμένα»; με σκοπό να δώσουμε μια απάντηση στο υπαρξιακό πανανθρώπινο προβληματισμό που είναι το γιατί έχουμε άραγε έρθει σ’αυτό τον κόσμο και ποιός είναι ο δρόμος της ευτυχίας και της ολοκλήρωσης για εμάς. Όμως πώς είναι δυνατόν να ευτυχίσει το άτομο αν η βάση της επιθυμίας του είναι η επιθυμία του άλλου;

Η επιθυμία του Άλλου :

O άνθρωπος γεννιέται μικρός, ανύμπορος και πλήρως εξαρτώμενος από τον άλλο να τον φροντίσει. Η μητέρα είναι γι αυτόν όλος του ο κόσμος και η μόνη του ελπίδα να επιβιώσει μέσα στη χαοτική πραγματικότητα που βιώνει το νεογνό μετά τον ψυχοτραυματισμό της γέννησης. Η μητέρα αποτελεί την πηγή των πρώτων απολαύσεων, των πρώτων απαγορεύσεων, την εκπλήρωση των αναγκών αλλά και την  υπόσχεση ότι θα είναι εκεί για ότι το μωρό της χρειαστεί.

Η μητέρα είναι τα πάντα, όλος ο κόσμος για το μωρό της. Ο  άνθρωπος λοιπόν  έρχεται στο κόσμο ακριβώς επειδή είναι η επιθυμία κάποιου άλλου να γεννηθεί. Ο άλλος αυτός ζητά από το νέο άνθρωπο κάτι. Αυτό το κάτι όμως δεν είναι ποτέ διαυγές για το άτομο. Μέσα από τη φαντασίωση του τί θέλει ο άλλος, δηλαδή η μητέρα, το άτομο προσπαθεί να βρεί το λόγο της ύπαρξης του και να οριοθετήσει το χάος που το περιβάλλει. Η αποδοχή όμως της διαλεύκανσης και της ικανοποίησης της επιθυμίας του άλλου αποτελεί για το άτομο και τον πυρήνα της πρώτης αλλοτρίωσης του μιας και εφόσον επιθυμεί αυτό που επιθυμεί ο άλλος για εκείνον ο ίδιος δεν είναι φορέας της δικής του επιθυμίας.

Πιο απλά από μικροί αναγκαζόμαστε να δεχτούμε οτι για να μπορούμε να υπάρχουμε οφείλουμε να αναζητούμε το τί θέλει ο άλλος από εμάς για να μπορούμε να ορίζουμε έτσι και τον εαυτό μας.

Όμως στο σημείο αυτό υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε το δρόμο προς τη δική μας επιθυμία στο βαθμό που καθοριζόμαστε από αυτό που υποθέτουμε οτι ο άλλος επιθυμεί για εμάς. Αν μάλιστα η μητέρα με τη στάση της δηλώνει ανικανοποίητη από το άτομο τότε εκείνο θα μπεί σε έναν άνισο αγώνα προσπάθειας ικανοποίησης της και σταδιακά θα χάνει όλο και πιο πολύ την επαφή με τη δική του επιθυμία, θα χάνει τον εαυτό του. Ακριβώς πάνω στη σύγκρουση της επιθυμίας του ατόμου και της επιθυμίας του άλλου προκύπτουν και τα συμπώματα ψυχοπαθολογίας.

Όσο πιο μακριά είναι κανείς από αυτό που επιθυμεί, όσο πιο μακριά και αποξενωμένος νιώθει από τον εαυτό του τόσο πιο εύκολα αναπτύσει άγχος και άλλα συμπτώματα ώστε να αντέξει αυτή τη ματαίωση της επιθυμίας του.

Ο ψυχαναλυτής και η επιθυμία του ατόμου:

Ο άνθρωπος που δε μπορεί να επιθυμήσει ή που δε μπορεί να εκπληρώσει ολοκληρωμένα την επιθυμία του υποφέρει. Δεν έχει σημασία το είδος του συμπτώματος που θα εμφανιστεί, σημασία έχει να βρεθεί η λύση στο να βρεί το άτομο τον εαυτό του όποιο κι αν είναι το σύμπτωμα ψυχοπαθολογίας του.

Ο στόχος της ψυχανάλυσης δεν είναι άλλος από το να βοηθήσει το άτομο να διαλευκάνει τους λόγους που δε μπορεί να χαρεί τη ζωή του μέσα από μια διαδικασία ενδοσκόπησης που σκοπό έχει να διαχωριστεί η επιθυμία του ατόμου από την επιθυμία του άλλου  και με τον τρόπο αυτό θα μειωθούν τόσο τα συμπτώματα και οι αρνητικές για τη ζωή σκέψεις αλλά και η ένταση που προκαλεί η αποξένωση από το ενδότερο εγώ μας.

Όσο πιο δυνατό είναι το αίτημα του ατόμου να δεί τον εαυτό του, τόσο μεγαλύτερη ελπίδα υπάρχει για λύση και ανακούφιση. Ο ειδικός δεν είναι παρά μια μετάφραση της επιθυμίας του ατόμου που έρχεται να τον συναντήσει και οφείλει να κινείται μέσα στα όρια της επιθυμίας αυτής δεχόμενος τις αντιστάσεις, τη δυσκολία, την άρνηση ακόμη και τη προσωρινή διακοπή της θεραπείας αν χρειαστεί ακριβώς γιατί η επιθυμία πρέπει να αναδυθεί κατά τη διάρκεια της θεραπείας και για να γίνει αυτό πρέπει κανείς να περάσει από όλα τα στάδια. Σίγουρα θα υπάρξουν δυσκολίες, ματαιώσεις, θυμός, θλίψη καθώς η συνειδητοποίηση οτι δεν μπορούμε να αγγίξουμε αυτό που επιθυμούμε.

Τι είναι η χαρά:

Eίμαι χαρούμενος άρα υπάρχω ή αλλίως υπάρχω γιατί είμαι χαρούμενος.

Η βάση της χαράς για το άτομο δεν είναι άλλη από την εκπλήρωση των επιθυμιών του σε μικρές στιγμές ευτυχίας. Όταν βρίσκεις τον εαυτό σου αυτομάτως μπορείς να ξέρεις τι θέλεις και τί όχι γιατί έχεις πρόσβαση στο συναίσθημα σου το οποίο είναι καθαρό κι όχι αναμεμειγμένο με περιττές νευρώσεις και συμπλέγματα.

Μη κάνουμε βέβαια το λάθος να φανταστούμε την ευτυχία και τη χαρά σαν ένα παράδεισο διαρκούς απόλαυσης και ευχαρίστησης.

Καμία ψυχοθεραπεία και κανένας ειδικός δε μπορεί να υποσχεθεί μια συνεχή απόλαυση και χαρά η οποία θα έχανε και το νόημα της ακριβώς επειδή θα ήταν συνεχής. Το να είναι όμως κανείς ο εαυτός του βοηθάει στο να αναγνωρίσει τις στιγμές που δε μπορεί να χαρεί και να επιδιώξει να κάνει τις κινήσεις και της ψυχικές επιλογές για να καταφέρει μια καινούργια ευτυχία. Είναι αλήθεια πως η ζωή είναι στιγμές και έχει σημασία να είμαστε εκεί για να τις ζήσουμε αρκεί να μπορούμε να αφουγκραστούμε τα δικά μας προσωπικά όρια και τις δικές μας θέσεις σε ότι μας αφορά.

Αποδοχή:

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη για τον άνθρωπο από το να τον αποδέχονται. Ο δρόμος όμως για να μας αποδεχτεί ο άλλος είναι πρώτα να αποδεχτούμε εμείς τον εαυτό μας και να εμφανιζόμασστε ολοκληρωμένοι και συγκροτημένοι σε αυτά που ζητούμε και διεκδικούμε.

Όμως είναι αδύνατον να μας αποδέχονται όλοι και μέχρι ένος σημείου αυτό είναι λογικό. Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις ανθρώπων με τη λεγόμενη τοξικότητα που στόχο έχουν να μας φέρουν εμπόδια και να μας δυσκολέψουν στο δρόμο προς τη χαρά και την εκπλήρωση της επιθυμίας μας. Στο βαθμό που εμείς μπορούμε να αναγνωρίσουμε καθαρά τον εαυτό μας και να δημιουργήσουμε συνθήκες χαράς, οι οποιεσδήποτε παρεμβολές από τοξικούς ανθρώπους προκαλούν δυσαρμονία και αρνητισμό. Όσο πιο κοντά είναι κανείς σε αυτό που τον ολοκληρώνει τόσο πιο εύκολα μπορεί να αναγνωρίσει αυτό που τον ενοχλεί και να πράξει αναλόγως για να απομακρύνει από τη ζωή του άτομα και καταστάσεις που τον δυσκολεύουν στο να χαρεί. Η δύναμη είναι στο χέρι μας και οφείλουμε να την δείχνουμε όπου οι περιστάσεις το απαιτούν.

Συμπερασματικά κλείνω με μια δική μου συνειδητοποίηση. Δεν έχει νόημα να ψάχνουμε πολύ τί είναι αυτό που θέλουμε. Αρκεί μόνο μια στιγμή επαφής με τον εαυτό μας, μια στιγμή επαφής με την ανάγκη μας.

Η ανάγκη μας είναι πάντα εκεί αρκεί να είμαστε σε θέση να την  ακούσουμε. Όταν τη νιώσουμε έχουμε χρέος στον εαυτό μας να την εκπληρώσουμε όσο μεγάλο κι αν είναι το κόστος των επιλογών μας, γιατί ελπίδα υπάχει μόνο εφόσον υπάρχουμε κι εμείς.

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Ηλεκτρονική Ακαδημία Οδήγησης e-Drive Academy

eDrive Academy! Ένας συνεχώς εξελισσόμενος διαδικτυακός κόμβος ευθύνης του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών για θέματα Οδικής Ασφάλειας.  

Το Υπουργείο μας, στο πλαίσιο της προσπάθειάς του για τη μείωση των οδικών ατυχημάτων στη χώρα μας και προβάλλοντας ως πρώτη προτεραιότητα την Ανάπτυξη Παιδείας Οδικής Ασφάλειας δημιούργησε μια ηλεκτρονική πλατφόρμα εκπαίδευσης για την προώθηση της ασφαλούς μετακίνησης και οδήγησης, η οποία παρακολουθείται, επικαιροποιείται και εμπλουτίζεται συνεχώς ανάλογα με τις εξελίξεις στον τομέα της οδικής ασφάλειας.

Η πλατφόρμα παρέχει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα εκπαίδευσης και δια βίου μάθησης, προσαρμοσμένο σε κάθε ηλικία. Ξεκινά από τις βαθμίδες της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, για μαθητές Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου αντίστοιχα, με στόχο την έγκαιρη και μεθοδική απόκτηση γνώσεων οδικής συμπεριφοράςκαλλιεργώντας σταδιακά στην συνείδηση των παιδιών και εφήβων την ασφαλή και οικολογική μετακίνησηΕφοδιάζοντας τόσο τους γονείς, όσο και τους φορείς της εκπαίδευσης (δασκάλους και καθηγητές σχολείων και εκπαιδευτές οδήγησης) με τους σχετικούς συμβουλευτικούς και εκπαιδευτικούς οδηγούς, διασφαλίζεται η όσο το δυνατό πιο έγκυρη και αποτελεσματική μεταλαμπάδευση γνώσης.

Η πλατφόρμα απευθύνεται σε όλους τους χρήστες της οδού, όπως πεζούς, ποδηλάτες, μοτοσικλετιστές, άτομα με αναπηρία, αρχάριους, έμπειρους και επαγγελματίες οδηγούς, καθώς και σε όλους τους Φορείς του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα που ευαισθητοποιούνται σε θέματα Οδικής Ασφάλειας και έχουν ως αντικείμενο την εκπαίδευση αυτών.

Επιδίωξη του eDrive Academy είναι η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του χρήστη της οδού ώστε να προσαρμόσει τη συμπεριφορά του για ασφαλέστερες καθημερινές μετακινήσεις, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην εμπέδωση των θεμάτων οδικής ασφάλειας και κυκλοφοριακής αγωγής στα παιδιά και στην προετοιμασία τους ως υπεύθυνων αυριανών οδηγών.

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Το μάθημα στη φύση ενισχύει την προσοχή και τη δέσμευση των μαθητών

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Μπορεί να πιστεύουμε ότι το μάθημα σε εξωτερικούς χώρους διεγείρει τους μαθητές, όμως οι τελευταίες έρευνες δείχνουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα, το οποίο διαρκεί στη συνέχεια και στο μάθημα που γίνεται μέσα στο σχολείο.

Μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο επιστημονικό περιοδικό Frontiers in Psychology διαπίστωσε ότι τα παιδιά ηλικίας 9-10 ετών είναι πολύ πιο προσεκτικά και συμμετοχικά στο σχολείο, μετά από ένα υπαίθριο μάθημα στη φύση. Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτό το «φυσικό φαινόμενο» επέτρεψε στους εκπαιδευτικούς να διδάξουν το μάθημά τους, αδιάλειπτα για σχεδόν δύο φορές περισσότερο χρόνο από ό,τι θα έκαναν σε μία κλασική σχολική τάξη. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι τα μαθήματα που γίνονται στην ύπαιθρο ή στη φύση, μπορεί να είναι ένας οικονομικός και βολικός τρόπος για να βελτιωθεί η συμμετοχή των μαθητών, ο οποίος είναι ένας σημαντικός παράγοντας στην ακαδημαϊκή επιτυχία.

Οι ψυχολόγοι γνωρίζουν εδώ και λίγο καιρό ότι τα φυσικά υπαίθρια περιβάλλοντα, έχουν ποικίλες ευεργετικές επιδράσεις στους ανθρώπους. Τα άτομα που επισκέπτονται πάρκα, δάση ή άγρια ​​ζώα μπορούν έχουν πολλαπλά οφέλη από αυτή την επίσκεψη όπως να κάνουν δραστηριότητες στην ύπαιθρο, η μείωση του στρες, η αναζωογονημένη προσοχή και τα αυξημένα κίνητρα. Στα παιδιά, οι μελέτες έχουν δείξει ότι ακόμη και μια «πράσινη όψη» μέσω ενός παραθύρου της τάξης. θα μπορούσε να έχει θετικές επιπτώσεις στην προσοχή τους.

Ωστόσο, πολλοί δάσκαλοι μπορεί να είναι απρόθυμοι να διδάξουν ένα μάθημα σε εξωτερικούς χώρους, καθώς μπορεί να ανησυχούν ότι οι μαθητές θα μπορούσαν να υπερδιεγερθούν, καθιστώντας δύσκολο για αυτούς να επικεντρωθούν στη σχολική εργασία τους πίσω στην τάξη. Ψυχολόγοι από το Πανεπιστήμιο του Illinois, ξεκίνησαν να διερευνήσουν αυτό το θέμα και υπέθεσαν ότι ένα μάθημα που γινόταν στη φύση θα είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της δέσμευσης στα μαθήματα που θα γίνονταν αμέσως μετά στην τάξη.

Θέλαμε να δούμε αν θα μπορούσαμε να κάνουμε το «φυσικό φαινόμενο» να λειτουργήσει σε σχολικό περιβάλλον, λένε οι ψυχολόγοι. Αν παίρνατε ένα μάτσο «ανήσυχους» μαθητές της τρίτης τάξης δημοτικού και τους πηγαίνατε να κάνουν μάθημα σε εξωτερικούς χώρους, θα ωφελούνταν από το μάθημα στη φύση ή θα υπερδιεγείρονταν και δεν θα κάθονταν ήσυχοι μετά;

Οι ερευνητές εξέτασαν την υπόθεσή τους σε μαθητές της τρίτης τάξης (9-10 ετών) σε ένα σχολείο στις Μεσοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Σε μια περίοδο διάρκειας 10 εβδομάδων, ένας έμπειρος δάσκαλος πραγματοποιούσε ένα μάθημα την εβδομάδα σε εξωτερικούς χώρους και ένα παρόμοιο μάθημα στην κανονική αίθουσα διδασκαλίας της και ένας άλλος, πιο δύσπιστος για την έρευνα δάσκαλος, έκανε το ίδιο. Η «υπαίθρια αίθουσα διδασκαλίας» ήταν ένα σημείο με γκαζόν σημείο ακριβώς έξω από το σχολείο, με θέα το δάσος.

Μετά από κάθε μάθημα σε εξωτερικό ή εσωτερικό χώρο, οι ερευνητές αξιολόγησαν τη συμμετοχή των μαθητών. Μέτρησαν το πόσες φορές ο δάσκαλος χρειάστηκε να επαναπροσανατολίσει την προσοχή των αποσπασμένων μαθητών στο σχολικό τους έργο κατά τη διάρκεια της παρατήρησης, χρησιμοποιώντας φράσεις όπως «καθίστε» και «πρέπει να κάνετε τις ασκήσεις». Η ερευνητική ομάδα ζήτησε επίσης από έναν εξωτερικό παρατηρητή να εξετάσει τις φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από την τάξη κατά τη διάρκεια της περιόδου παρατήρησης και να βαθμολογήσει το επίπεδο της δέσμευσης στην τάξη, χωρίς να γνωρίζει αν οι φωτογραφίες ελήφθησαν μετά από ένα εσωτερικό ή υπαίθριο μάθημα. Οι δάσκαλοι αξιολόγησαν επίσης την αφοσίωση στην τάξη.

Τα αποτελέσματα της ομάδας έδειξαν ότι τα παιδιά ήταν πιο αφοσιωμένα μετά τα υπαίθρια μαθήματα στη φύση. Μακριά από την υπερβολική έκπληξη και την απροσεξία αμέσως μετά από ένα υπαίθριο μάθημα, οι μαθητές ήταν πολύ πιο προσεκτικοί και αφοσιωμένοι στο σχολικό τους έργο. Ο αριθμός των φορών που ο δάσκαλος έπρεπε να επαναπροσανατολίσει την προσοχή ενός μαθητή στο έργο του, ήταν περίπου κατά το ήμισυ αμέσως μετά από ένα υπαίθριο μάθημα.

Οι δάσκαλοί μας μπορούσαν να κάνουν το μάθημα στην τάξη, χωρίς να διακόπτονται, για τουλάχιστον διπλάσιο χρόνο μετά το υπαίθριο μάθημα, λένε οι ψυχολόγοι κάτι που παρατηρήθηκε και με τον δάσκαλο που ήταν δύσπιστος ως προς την πειραματική μας υπόθεση.

Οι ερευνητές σκοπεύουν να κάνουν περαιτέρω μελέτες για να δουν αν αυτή η τεχνική μπορεί να λειτουργήσει σε άλλα σχολεία και για λιγότερο έμπειρους εκπαιδευτικούς. Αν ναι, τα κανονικά μαθήματα υπαίθρου θα μπορούσαν να είναι ένας οικονομικός και εύκολος τρόπος για τα σχολεία να βελτιώσουν την αφοσίωση και την απόδοση των μαθητών τους.

Είμαστε ενθουσιασμένοι που ανακαλύπτουμε έναν νέο και όμορφο τρόπο να διδάξουμε τους μαθητές και να ανανεώσουμε το μυαλό τους για το επόμενο μάθημα την ίδια στιγμή,λένε οι ψυχολόγοι. Οι δάσκαλοι με αυτό τον τρόπο θα μπορούν να έχουν και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο.

Πηγή: medicalxpress.com
Έρευνα: Do Lessons in Nature Boost Subsequent Classroom Engagement? Refueling Students in Flight
Απόδοση – Επιμέλεια: Psychologynow.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

H ευτυχία των παιδιών περνά μέσα από το βλέμμα των γονέων

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Όλοι οι γονείς επιθυμούν τα παιδιά τους να γίνουν δυνατά και να βγουν στη ζωή εφοδιασμένα με όλα όσα χρειάζονται για να πετύχουν και να ευτυχήσουν. Δυστυχώς όμως πολύ συχνά στην προσπάθειά τους να επιτύχουν αυτό το στόχο κάποιοι γονείς πέφτουν σε παγίδες με κίνδυνο να οδηγηθούν στο αντίθετο ακριβώς αποτέλεσμα.

Το άρθρο αυτό έχει σαν στόχο να φωτίσει μερικές από αυτές τις παγίδες και έτσι να σας βοηθήσει να προφυλαχτείτε από αυτές, τουλάχιστον τις περισσότερες φορές που θα βρεθούν στο δρόμο σας.

  •  Αφιερώστε τους χρόνο

Το πιο σημαντικό αγαθό που κάθε γονιός μπορεί να προσφέρει στο παιδί του είναι ο υπερπολύτιμος χρόνος του. Όταν περνάτε χρόνο κάνοντας πράγματα μαζί με τα παιδιά σας εκείνα αντιλαμβάνονται ότι είναι πραγματικά σημαντικά για εσάς. Αυτό τα βοηθάει να αναγνωρίσουν την αξία που έχουν ως πρόσωπα. Επίσης δίνετε η ευκαιρία τόσο σε εσάς όσο και στα παιδιά σας να γνωρίσετε καλύτερα ο ένας των άλλων και να μοιραστείτε σκέψεις και συναισθήματα που μένουν «κλειδωμένα» όταν μέσα στην βιασύνη της καθημερινότητας είμαστε προσανατολισμένοι στη δράση αντί στη σχέση.

Επιπλέον τις στιγμές αυτές έχετε την ευκαιρία να διδάξετε τα παιδιά σας μέσα από το παράδειγμα των ενεργειών σας και να χτίσετε κοινές αναμνήσεις που ενισχύουν και θωρακίζουν την μεταξύ σας σύνδεση αλλά και την αυτοεικόνα των παιδιών. Θα πρότεινα να αφιερώνεται μερικά λεπτά κάθε μέρα για να κάνετε μαζί κάτι που ευχαριστεί και τους δύο και να συζητήσετε για αυτό. Η δραστηριότητα μπορεί να είναι μια βόλτα στη φύση, ένα άθλημα, ένα παιχνίδι, μαγείρεμα, χειροτεχνία ή ότι άλλο σας αρέσει!

  •  Αγκαλιάστε τα συναισθήματα τους

Τα παιδιά πολλές φορές εκφράζουν τα συναισθήματα τους με ασυνήθιστους τρόπους. Για παράδειγμα μπορεί να δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν ότι τα μαθήματα τους προκαλούν άγχος και να το εκφράζουν γκρινιάζοντας για το τι θα φορέσουν στο σχολείο. Μπορεί να μην τολμούν να πουν ότι φοβούνται γιατί ο μπαμπάς φωνάζει πολύ τελευταία και να το εκφράζουν σαν δυσκολία να συγκεντρωθούν στη μελέτη. Άλλες φορές πάλι μπορεί να εκφράζουν ένα συναίσθημα με τρόπο που μοιάζει δυσανάλογος σε αυτό που συμβαίνει. Για παράδειγμα μπορεί να ουρλιάζουν επειδή δεν τους αγοράζουμε πατατάκια.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται να τους δώσουμε χρόνο να μιλήσουν για αυτό που τους συμβαίνει. Να προσπαθήσουμε να δούμε τον κόσμο με τα δικά τους μάτια. Να τους μιλήσουμε για το πώς νιώθουμε εμείς με την αντίδραση τους και κάνοντας ανοιχτές ερωτήσεις να τα βοηθήσουμε να ονομάσουν το συναίσθημά τους και να σκεφτούν εναλλακτικές λύσεις για ότι τα απασχολεί.

  •  Αφήστε τα να πειραματιστούν

Επειδή οι ενήλικες έχουμε περισσότερες εμπειρίες από τη ζωή πολλές φορές μας φαίνεται εύκολο να προσφέρουμε στα άπειρα παιδιά μας έτοιμες τις «δοκιμασμένες μας λύσεις». Ξεχνάμε όμως ότι η δοκιμή και η πλάνη είναι ένας πολύ καλός τρόπος να μάθει όποιος χρειάζεται να χτίσει γνώσεις. Επίσης μας ξεφεύγει πως έτσι τους στερούμε τη χαρά ότι τα κατάφεραν με τις δικές τους δυνάμεις.

Αφήστε τα παιδιά να δοκιμάσουν. Αν καούν λιγάκι από το μάτι της κουζίνας θα μάθουν να προσέχουν την επόμενη φορά. Όταν αγγίξουν ένα καρφί θα ανακαλύψουν ότι τρυπάει. Όταν λερωθούν στον κήπο θα μάθουν πως μυρίζει το χώμα και πώς φροντίζουμε ένα φυτό και αν λερωθεί το παντελόνι, διδάξτε τα πώς πλένεται και αν σκιστεί ράψτε το μαζί. Ο λεκές θα φύγει, η τρύπα θα κλείσει η αίσθηση όμως ότι οι γονείς μου με εμπιστεύονται και ο κόσμος είναι ένα μέρος όπου μπορώ να πειραματίζομαι θα είναι πάντα εκεί να τα ωθεί να ανακαλύπτουν συνεχώς καινούριες ικανότητες.

Ας κάνουν μισή ώρα να δέσουν τα κορδόνια. Την επόμενη φορά θα είναι πιο γρήγορα. Αν τους τα δένετε δεν θα μάθουν ποτέ. Όσο τα παιδιά σας πειραματίζονται βεβαιώστε τα ότι θα είστε κάπου κοντά για να προσφέρετε όση βοήθεια χρειάζονται αν  κάτι πάει στραβά!

  •  Συμμαχήστε με τα λάθη τους

Να θυμάστε ότι τα λάθη είναι αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας της μάθησης. Όταν ένα παιδί κάνει λάθος μην πανικοβάλλεστε, διερευνήστε μαζί του πως οδηγήθηκε σε αυτό. Ίσως ανακαλύψετε ότι πίσω από μια «χαζομάρα» κρύβεται μια έξυπνη ιδέα. Κάποτε για παράδειγμα ένα τρίχρονο έσκισε τη σελίδα του παραμυθιού και την έβαλε στο DVD PLAYER πιστεύοντας ότι έτσι θα έβλεπε το παραμύθι στην τηλεόραση. Το μηχάνημα μπορεί να χάλασε, άλλα σίγουρα είναι άδικο να χαρακτηρίσουμε τον πιτσιρίκο ηλίθιο.

Στη συνέχεια αφού αναγνωρίσετε ότι μια συγκεκριμένη ενέργεια ήταν λάθος, προσανατολιστείτε στο να βοηθήσετε το παιδί να επανορθώσει όσο καλύτερα γίνεται τις συνέπειες του λάθους του και αναζητήστε μαζί του πιο αποτελεσματικούς τρόπους να πετύχει το στόχο του. Αντιμετωπιζόμενα έτσι τα λάθη γίνονται πραγματικά οδηγεί προς τη γνώση καθώς ότι μάθαμε κάνοντας λάθη είναι γνώση βαθιά θεμελιωμένη στην εμπειρία.

Το παιδί στο προηγούμενο παράδειγμα θα μπορούσε να μάθει ότι: Δεν χρησιμοποιώ μηχανήματα αν δεν έχω παρατηρήσει πολύ καλά πώς το κάνει κάποιος ενήλικαςΥπάρχει ένα DVD μέσα στο κεφάλι μου και το λένε φαντασία, Αν δεν είμαι σίγουρος πώς δουλεύουν τα πράγματα του μπαμπά μπορώ να τον ρωτήσωΕίναι καλό να μοιράζομαι τις σκέψεις μου με τη μαμά ή τον μπαμπά πριν τις κάνω πράξηΟ μπαμπάς και η μαμά με αγαπούν ακόμα κι όταν κάνω λάθηΤα παραμύθια δεν μπαίνουν στο DVDΕπειδή ο μπαμπάς θα δουλέψει λίγο πιο πολύ για να πληρώσει τον μάστορα, εγώ θα κρατήσω το σπίτι καθαρό ώστε να μην κουραστεί να το μαζέψει και δεν θα παίξω μαζί του ποδόσφαιρο για σήμερα.

Όλα τα παραπάνω είναι υπέρ- πολύτιμες γνώσεις που βοηθάνε το παιδί να χτίσει αυτοεκτίμηση. Όλες αυτές οι ευκαιρίες μπορεί να χαθούν, αν χάσουμε απλώς την ψυχραιμία μας μπροστά στη ζημιά.

  •  Δώστε τους επιλογές

Καθώς η ζωή είναι μικρή είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε συνεχώς επιλογές. Από σημαντικές όπως οι επιλογές επαγγέλματος και συντρόφων έως λιγότερο σημαντικές όπως τι θα περιλαμβάνει το πρωινό μας. Αυτή η διαδικασία κάποιες φορές μπορεί να είναι τόσο επώδυνη ώστε να μας μπλοκάρει ψυχικά. Γι’ αυτό το λόγο είναι καλό να προπονούμε τα παιδιά από νωρίς σε αυτό. Συχνά δυσκολευόμαστε να το κάνουμε επειδή προϋποθέτει να παραιτηθούμε από ένα μέρος από την εξουσία που ως ενήλικες μπορούμε να ασκήσουμε στα παιδιά, αλλά πολύ περισσότερο επειδή νιώθουμε σίγουροι ότι εμείς θα επιλέξουμε για εκείνα καλύτερα από ότι τα ίδια για τον εαυτό τους.

Ακόμα κι αν ισχύει κάτι τέτοιο με τον τρόπο αυτό τους στερούμε μέρος της ελευθερίας τους, δεν τα βοηθάμε να γίνουν υπεύθυνα και να χαρούν τη ζωή όπως εκείνα θέλουν. Φυσικά τα παιδιά δεν έχουν τις γνώσεις που απαιτούνται για να διαλέξουν σε ποίο σχολείο θα φοιτήσουν. Μπορούν όμως να διαλέξουν τα ρούχα που θα φορέσουν, αποφασίσουν αν θα μάθουν ένα μουσικό όργανο και ποιο. Μπορούν να επιλέξουν με ποιους θα γιορτάσουν τα γενέθλια τους και θα είναι πολύ χαρούμενα αν μια -φορά την εβδομάδα επιλέγουν αυτά το φαγητό για όλη την οικογένεια.

  •  Αφήστε τα να περάσουν δύσκολα

Οι  περισσότεροι γονείς εξαιτίας της αγάπης τους για τα παιδιά τους επιθυμούν να τα προστατεύσουν από τις μικρές ή μεγαλύτερες δυσκολίες με τις οποίες η ζωή θα τα φέρει αντιμέτωπα. Αναλαμβάνουν να σηκώσουν εκείνοι το βάρος που θα αναλογούσε στα παιδιά τους και προσπαθούν να τους εξασφαλίσουν μια ανέφελη καθημερινότητα. Αυτή η προσπάθεια μπορεί να εκδηλωθεί με διάφορους τρόπους. Από το να σηκώνουν οι γονείς  τη σχολική τσάντα στη διαδρομή από το σπίτι στο σχολείο, μέχρι το να φτιάχνουν εκείνοι αντί για τα παιδιά τις σχολικές εργασίες ή να επισκέπτονται το σχολείο για να «ξεκαθαρίσουν» τι συνέβη ακριβώς ανάμεσα στο παιδί τους και τον τάδε συμμαθητή του.

Όσοι γονείς κάνουν τέτοιες επιλογές, στερούν εν αγνοία τους από τα παιδιά τους την ευκαιρία να διαπιστώσουν ότι είναι ικανά να ανταποκριθούν σε δυσκολίες της καθημερινής ζωής και να ανακαλύψουν τους δικούς τους τρόπους να τα βγάζουν πέρα στα δύσκολα. Τους περνούν έτσι άθελά τους το μήνυμα ότι η ζωή είναι υπερβολικά απαιτητική και τα ίδια είναι ανίκανα να τα καταφέρουν. Ένα μήνυμα που μπορεί να υπονομεύσει πολύ σοβαρά την πορεία τους ως ενήλικες.

Θα αναρωτηθείτε βέβαια τώρα, εντάξει με τις καθημερινές δυσκολίες, τι να κάνουμε όμως αν η ζωή φέρει τα παιδιά μας αντιμέτωπα με γεγονότα που είναι δυσβάστακτα ακόμα και για εμάς τους ενήλικες. Όπως μια σοβαρή ασθένεια ή ο θάνατος κάποιου οικείου προσώπου. Η προτροπή μου και σε αυτή την περίπτωση είναι η ίδια. Από τη στιγμή που το γεγονός συνέβη είναι μέρος της προσωπικής τους ιστορίας και χρειάζεται να μάθουν με την επίγνωσή του. Είναι καλό λοιπόν να πείτε στα παιδιά την αλήθεια, με λόγια απλά που να καταλαβαίνουν και μετά να τα αφήσετε να ζήσουν και να εκφράσουν τον φόβο και τον πόνο τους όπως μπορούν και αντέχουν.

Έτσι θα μάθουν να χωράνε μέσα τους και αυτά τα συναισθήματα και θα ξέρουν ότι μπορούν να μετατρέψουν ότι τους φέρει η ζωή σε μια ευκαιρία για την προσωπική τους ανάπτυξη. Αν αντίθετα προσπαθήσετε να τα «προστατεύσετε» θα πιστέψουν ότι κάποια κομμάτια της ζωής δεν αντέχονται ή τουλάχιστον εκείνα δεν είναι ικανά να τα αντέξουν.

  •  Αποφύγετε τους υπερβολικούς επαίνους

Πολύ γονείς στην προσπάθεια τους να τονώσουν την αυτοεκτίμηση του παιδιού τους το επαινούν για τα πάντα, ακόμα και για πράγματα στα οποία δεν κατέβαλε καθόλου προσπάθεια ή για πράγματα στα οποία ξέρει το ίδιο ότι δεν έχει πετύχει. Έτσι όμως συνήθως η αυτοεκτίμηση του παιδιού υπονομεύεται γιατί μοιάζει σαν να πιστεύεται πως αυτά τα πολύ μικρά πράγματα είναι για τις «πενιχρές» του δυνάμεις μεγάλα κατορθώματα. Ή σαν ο έπαινος να είναι κάτι που προσφέρεται χωρίς προσπάθεια, οπότε πράγματι έχει πετύχει κάτι πολύ σπουδαίο.

Καλό είναι να αποφεύγουμε τις υπερβολικές ζητωκραυγές γιατί ελλοχεύει ο κίνδυνος το παιδί να πιστέψει ότι αν αποτύχει μια επόμενη φορά αυτό θα είναι καταστροφικό. Μπροστά σε κάθε επιτυχία είναι καλό να προσφέρουμε στο παιδί τον χώρο να εκφράσει το δικό του συναίσθημα με την ένταση που εκείνο το βιώνει και να μετέχουμε σε αυτό. Ακόμα κι αν είναι φόβος ή ανησυχία για τη συνέχεια. Επίσης είναι χρήσιμο να υποστηρίζουμε το παιδί να αυτοαξιολογείτε και να παρατηρεί το ίδιο την διαδρομή μέσα από την οποία οδηγήθηκε στην επιτυχία ώστε να μπορέσει να επαναλάβει τις ενέργειες που το βοήθησαν. Για να συμβεί αυτό χρειάζεται να δώσουμε στο παιδί χώρο να αφηγηθεί την ιστορία της επιτυχίας του όταν το θελήσει, με όσο περισσότερες λεπτομέρειες γίνεται και με όσο λιγότερες δικές μας παρεμβάσεις είναι εφικτό.

  •  Αποφύγετε τις συγκρίσεις

Πολλές φορές οι γονείς θέλοντας να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους προς μια κατεύθυνση τα συγκρίνουν με άλλα άτομα, κυρίως με παιδιά του συγγενικού και φιλικού τους περιβάλλοντος, που οι ίδιοι πιστεύουν πως είναι επιτυχημένα σε κάτι. Αυτό μπορεί να είναι πολύ επιβλαβές για την ανάπτυξη των παιδιών.

Έτσι, υποτιμάται η μοναδικότητα τους, την οποία καλούνται να αναδείξουν και τους δημιουργείτε έντονο άγχος να ανταποκριθούν στην προσδοκία που κάποιος άλλος έβαλε για αυτά. Καλό είναι λοιπόν να αποφεύγουμε ακόμα και την έμμεση σύγκριση που ενέχουν προτάσεις όπως: Κοίτα τι καλό παιδί που είναι ο Γιωργάκης!, Δες πόσο καλά τα καταφέρνει η Μαρία, Κοίτα ο Γιαννάκης το έκανε!. Ας έχουμε πάντα στο νου ότι η σύγκριση ενέχει την κρίση και η κρίση σε κάθε της μορφή, ακόμα κι όταν είναι θετική, συνιστά εμπόδιο στην ψυχική άνθιση κάθε μοναδικού ανθρώπου.

  •  Διδάξτε τα να απολαμβάνουν τη διαδρομή

Ζούμε σε έναν πολιτισμό που τείνει να εστιάζει στο αποτέλεσμα και όχι στη διαδικασία. Το πιο απλό παράδειγμα που αφορά στη ζωή των παιδιών είναι ότι τα ρωτάμε πολύ συχνά τι βαθμό πήραν, αλλά πολύ σπάνια τι έκαναν για να πάρουν αυτό το βαθμό. Έτσι, τα προετοιμάζουμε για μια ζωή με ελάχιστες στιγμές ευτυχίας αφού πάντα θα υπάρχει κάπου να φτάσουν και ποτέ δεν θα έχουν μάτια για τη διαδρομή, συνήθως όμως η διαδρομή έχει διάρκεια, το φτάσιμο είναι μια μόνο στιγμή.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα μαθαίνετε ορθογραφία στο παιδί σας αντί να μετράτε τα λάθη του και να επαναλαμβάνετε πενήντα φορές τους κανόνες, δοκιμάστε να δείτε τις λέξεις σαν ζωγραφιές που έχουν κάτι να μας πουν. Αντί λοιπόν να λέμε και να ξαναλέμε ότι όλες οι λέξεις που αρχίζουν με την πρόθεση συν γράφονται με ύψιλον και αν κανείς το ξεχάσει ήρθε η απόΣΥΝθεση του κόσμου, μπορούμε να φανταστούμε ότι το συν έχει δύο χέρια απλωμένα δεξιά και αριστερά για να ενώσει δύο πράγματα που θέλουν να πάνε μαζί και αν το ξεχάσω δεν πειράζει για σήμερα στο δικό μου μυαλό το συν δεν είχε όρεξη για παρέα, μάζεψε λοιπόν τα χέρια του και έγινε σιν! Έχει πιο πολύ πλάκα έτσι! Δε συμφωνείτε;

  •  Μιλήστε τους με ειλικρίνεια

Κάποιες φορές οι ενήλικες δοκιμάζουμε να κρύψουμε από τα παιδιά τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας νομίζοντας ότι έτσι τα προφυλάσσουμε. Δεν θέλουμε για παράδειγμα να καταλάβει το παιδί μας ότι είμαστε στεναχωρημένοι ή φοβισμένοι, όμως αυτό που προσπαθούμε να του κρύψουμε είναι κομμάτι της αληθινής ζωής για την οποία καλούμαστε να το προετοιμάσουμε. Επίσης επειδή είμαστε πολύ σημαντικοί για εκείνο είναι απίθανο να μην καταλάβει το συναίσθημά μας ακόμα και αν δεν το εκφράσουμε λεκτικά. Είναι προτιμότερο λοιπόν να είμαστε ειλικρινείς, έτσι ανοίγει ο δίαυλος επικοινωνίας με τα παιδιά και μαθαίνουν ότι η σχέση μεταξύ μας είναι μια σχέση εμπιστοσύνης που λειτουργεί σε όλες τις περιστάσεις.

Προσοχή: δεν σας προτρέπω να αναζητάτε από τα παιδιά υποστήριξη που υπερβαίνει τις δυνάμεις τους. Ας ενθαρρύνω μόνο να μην τους κρύβετε αλήθειες που αντιλαμβάνονται είτε το θέλετε είτε όχι. Αν για παράδειγμα είστε στενοχωρημένοι γιατί είχατε ένα διαπληκτισμό με τον προϊστάμενο δεν είναι κακό να πείτε στο παιδί σας: Σήμερα δεν έχω πολύ κέφι, με μάλωσε ο κύριος διευθυντής το πρωί στη δουλειά και έχω στεναχωρηθεί, αύριο όμως θα μιλήσω μαζί του και νομίζω όλα θα φτιάξουν.

Αν δεν το κάνετε είναι πολύ πιθανόν το παιδί να πιστεύει πως ευθύνεται εκείνο με κάποιον τρόπο για τη στεναχώρια σας. Αν πάλι όντως ευθύνεται είναι καλό να το ξέρει και να αναζητήσετε μαζί τρόπους να επανορθώσετε ότι έχει συμβεί. Πείτε για παράδειγμα στο παιδί σας: Με στεναχώρησε πολύ αυτό που είπες είναι η δική σας αλήθεια που το διδάσκει πως η συμπεριφορά του επηρεάζει τους ανθρώπους γύρω του, άρα το προσκαλεί να τους σκεφτεί και να δράσει. Είναι πολύ καλύτερο από το να πείτε: Δεν ντρέπεσαι, είσαι αγενέστατος/η! Το σχόλιο αυτό ενέχει κριτική και έχει τη δύναμη να μπλοκάρει την μεταξύ σας επικοινωνία.

  • Αφήστε τα να σας εκπλήξουν

Είτε το ομολογούν είτε όχι σχεδόν όλοι οι γονείς έχουν πλάσει πολλές φανταστικές εικόνες για τα παιδιά τους πολύ πριν αυτά γεννηθούν. Νομίζω είναι ουτοπικό να προσπαθήσει κανείς να σταματήσει αυτή τη διαδικασία. Κατά την γνώμη μου το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αναγνωρίσουμε ποια είναι αυτά τα δικά μας όνειρα και πως χτίστηκαν και στη συνέχεια να προσπαθήσουμε να επιτρέψουμε στα παιδιά μας να επιλέξουν μόνα τους αν θα τα ακολουθήσουν ή όχι. Ας προσπαθήσουμε να τους μιλάμε για αυτά διευκρινίζοντας πως είναι τα δικά μας όνειρα, αντί να τα παρουσιάζουμε ως το μοναδικό σίγουρο δρόμο προς την ευτυχία.

Στη συνέχεια ας αφήνουμε χώρο να μας μιλήσουν για τα δικά τους όνειρα κι ας συγκρατήσουμε την παρόρμησή μας να τα κρίνουμε ως λιγότερο αξιόλογα από τα δικά μας. Τα παιδιά γεννιούνται για να κάνουν την έκπληξη ας μην τα εμποδίζουμε. Αλήθεια αν ο γιός σας λατρεύει τη μουσική ποιος μπορεί να εγγυηθεί πως δεν θα αποκτήσει ως μουσικός περισσότερη φήμη και χρήματα από όσα μπορεί να έχει ως γιατρός που ασκεί την ιατρική με το ζόρι για να σας βλέπει ικανοποιημένους; Ποίος μπορεί να σας βεβαιώσει ότι η κόρη σας θα βρει την ευτυχία μεγαλώνοντας τα παιδιά κάποιου που παντρεύτηκε για να χαρείτε το γάμο της; Βάλτε καλύτερα τα όνειρα σας σε παρένθεση και θυμηθείτε πως στην ευτυχία φτάνει κανείς μονάχα ακολουθώντας το δρόμο της καρδιάς του!

  •  Απολαύστε μαζί παραμύθια

Τα παραμύθια έχουν κατηγορηθεί από αρκετούς ότι μιλούν στα παιδιά για καταστάσεις που δεν ταιριάζουν με το σύγχρονο τρόπο ζωής. Όμως η αλήθεια είναι μάλλον ότι περιγράφουν τον κόσμο όπως φαίνεται με τα μάτια ενός μικρού παιδιού. Σχεδόν κάθε παιδί της κοινωνίας μας νιώθει σαν να είναι το πριγκιπόπουλο στο βασίλειο του μπαμπά και της μαμάς. Πολλές φορές όμως ο κόσμος των μεγάλων είναι για κείνο ακατανόητος και τρομακτικός σαν να κατοικείται από δράκους και κακές μάγισσες.

Είναι σημαντικό λοιπόν για ένα παιδί να βρίσκει όλες αυτές τις εμπειρίες του αποτυπωμένες σε μια ιστορία που μιλάει για κάποιους άλλους που ζούσαν κάποτε, κάπου αλλού, διότι έτσι του δίνεται η ευκαιρία να διεργαστεί τα δύσκολα συναισθήματα του, για παράδειγμα μπορεί αντί να εκφράσει θυμό για τη μαμά που σήμερα το μάλωσε, να θυμώσει με την κακιά μητριά της πριγκιποπούλας που ήταν αυστηρή μαζί της.

Επιπλέον, το παιδί έχει την ευκαιρία επεξεργαζόμενο την ιστορία του παραμυθιού να εξασκήσει νοητικές και συναισθηματικές δεξιότητες που θα του επιτρέψουν να  αντιμετωπίσει πιο αποτελεσματικά της δυσκολίες της πραγματικής ζωής. Τέτοιες δεξιότητες μπορεί να είναι για παράδειγμα η υπομονή, η αντοχή  στη ματαίωση, η ενσυναίσθηση, η διαπραγματευτική ικανότητα και πολλές ακόμα.

Αν λοιπόν, επιθυμείτε να ενδυναμώσετε τα παιδιά σας προτείνω να τους λέτε πολλά παραμύθια και στη συνέχεια να συζητάτε μαζί τους για αυτά. Μάλιστα θα έλεγα να πάτε ένα βήμα πιο πέρα, να αλλάζετε μαζί τους τις ιστορίες, να αναρωτιέστε τι θα συνέβαινε αν…

Για παράδειγμα: Τι θα συνέβαινε αν το ρολόι στο παλάτι είχε χαλάσει και η σταχτοπούτα δεν καταλάβαινε ποτέ ότι η ώρα πήγε δώδεκα;, Τι θα συνέβαινε αν η χιονάτη είχε φάει μια ολόκληρη τούρτα σοκολάτας, λίγο πριν η κακία μητριά της προσφέρει το μήλο; Μάλιστα γιατί να μην τολμήσετε κάτι περισσότερο, να φτιάξετε μαζί με τα παιδιά εντελώς δικά σας παραμύθια που θα υπάρξουν ακριβώς για να τα παρηγορήσουν (η λέξη παραμύθι προέρχεται από την λέξη παραμυθία που στα αρχαία σημαίνει παρηγοριά) από τις δυσκολίες της δικής τους ζωής. Φτιάξτε για παράδειγμα ένα παραμύθι για μια χώρα όπου στα σχολεία τα παιδιά θα δίδασκαν τους δασκάλους ή για έναν ελέφαντα που ήταν υπερβολικά αδύνατος. Μην διστάσετε να πειραματιστείτε. Τα παραμύθια χωράνε τα πάντα. Καλά ταξίδια!

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Απελευθερώνει η δύναμη της συγχώρεσης;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Όλοι σας είναι πιθανόν να έχετε πληγωθεί από τις πράξεις ή τα λόγια των κοντινών σας ανθρώπων. Μπορεί οι γονείς σας να ήταν επικριτικοί σε κάθε σας προσπάθεια. Μπορεί ο σύντροφος σας να είχε παράλληλη σχέση, μπορεί ακόμα οι συνάδελφοι σας να προσπάθησαν να σαμποτάρουν την επαγγελματική σας σταδιοδρομία.

Αυτές οι τραυματικές εμπειρίες προκαλούν αρνητικά συναισθήματα όπως οργή , πικρία ή ακόμα και διάθεση για εκδίκηση. Έχετε δυο επιλογές ή να παγιδευτείτε σε αυτά τα τοξικά συναισθήματα ή να προσπαθήσετε να συγχωρήσετε για την δική σας ψυχική υγεία.

Ποια είναι η έννοια της συγχώρεσης;

Όλοι οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται την συγχώρεση με τον ίδιο τρόπο. Κατά μία γενική έννοια εννοούμε την απόφαση του ατόμου να αφήσει πίσω του το συναίσθημα της μνησικακίας ή ακόμα και τις σκέψεις εκδίκησης που προκλήθηκαν από ένα τραυματικό γεγονός. Είναι πιθανόν να μην ξεχάσετε ποτέ αυτό που σας έχει πληγώσει. Όμως η δύναμη της συγχώρεσης σας απελευθερώνει από το άτομο που σας έχει πληγώσει για να μπορέσετε να συνεχίσετε με ψυχική ηρεμία την ζωή σας. Συγχωρώ δεν σημαίνει ότι ξεχνώ. Οι δυσάρεστες εμπειρίες δεν εξαλείφονται, απλά αντί να είστε προσκολλημένοι στο παρελθόν έχετε την ελευθερία να προστατέψετε τον εαυτό σας και να ισορροπήσετε.

Ο άνθρωπος που έχει την δύναμη να συγχωρεί δεν σημαίνει ότι είναι αδύναμος ή αφελής. Αντίθετα είναι δυνατός γιατί χωρίς να απαλλάσσει το άτομο που τον έχει πληγώσει από την ευθύνη των πράξεων του, απελευθερώνεται από αυτόν και δεν του επιτρέπει να συνεχίσει να τον πληγώνει. Συγχωρώ δεν σημαίνει ότι δεν νιώθω θυμό ή ότι δικαιολογώ αγενείς ή εγωιστικές συμπεριφορές απλά επειδή δεν μπορώ να αλλάξω το παρελθόν δεν προσκολλώμαι σε αυτό γιατί δεν μου αξίζει να υποφέρω για πάντα.

Γιατί πρέπει να συγχωρούμε;

Η συγχώρεση οδηγεί σε πιο υγιείς σχέσεις, εξαλείφει τα αρνητικά συναισθήματα όπως αγωνία, άγχος, εχθρότητα, βοηθάει το άτομο να βελτιώσει την ψυχική του υγεία, ελαχιστοποιεί συμπτώματα κατάθλιψης, αυξάνει την αυτοεκτίμηση του ατόμου και γενικότερα συμβάλλει και στην καλύτερη σωματική υγεία. Η συγχώρεση δεν σημαίνει απαραίτητα και επανασύνδεση. Σε μερικές δε περιπτώσεις μπορεί να μην είναι και η πιο ενδεδειγμένη λύση γιατί εξαρτάται και από την μελλοντική συμπεριφορά του ατόμου που μας έχει πληγώσει.

Ποιες είναι οι αρνητικές συνέπειες αν δεν εξασφαλίσετε το δώρο της συγχώρεσης;

  •  Θα μεταφέρετε το θυμό και την πικρία σας σε κάθε καινούργια σχέση.
  • Θα είστε τόσο πολύ παγιδευμένοι στο αρνητικό συναίσθημα της αδικίας που δεν θα μπορείτε να απολαύσετε το παρόν.
  • Είναι πιθανόν να εξελιχθείτε σε ένα αγχωτικό ή καταθλιπτικό άτομο, εγκλωβισμένο στα αρνητικά συναισθήματα.
  • Θα απομονωθείτε και θα χάσετε την ευκαιρία για καινούργιες υγιείς σχέσεις.

Πώς να συγχωρήσετε;

  •  Παραδεχτείτε τον πόνο που νιώθετε και συνειδητοποιήστε ποιος είναι υπεύθυνος.
  •  Εκφράστε τα συναισθήματα σας με υγιή τρόπο.
  • Απαλλαγείτε από προσδοκίες για διόρθωση της αδικίας.
  • Οχυρώστε τον εαυτό σας για να μην ξανασυμβεί. Να γνωρίζετε τι πρέπει να περιμένετε από τους άλλους γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να δώσουν κάτι που δεν έχουν.

Το να μάθετε να συγχωρείτε προϋποθέτει να συνειδητοποιήσετε ότι αυτό που σας πλήγωσε πράγματι συνέβη αντί να εύχεστε να ήταν διαφορετικά ή να βρίσκετε διάφορες δικαιολογίες. Η ιδέα της συγχώρεσης δεν εστιάζεται στο να διορθωθεί μια τραυματισμένη σχέση αλλά είναι το μονοπάτι για την προσωπική σας ελευθερία για να έχετε μια ποιοτικά καλή ζωή.

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Πάει ο παλιός ο χρόνος…

             Μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου, Σας εύχομαι…

φωτογραφία : Νίκος Δημητρίου

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Ξεκινήστε τη Νέα Χρονιά με αυτοαποδοχή και όχι με στόχους

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Πώς μπορείς να πετύχεις αυτό που θέλεις αν πρώτα δεν έχεις γνωρίσει αυτό που είσαι;

Συνηθίζεται την  περίοδο των γιορτών, πολλοί από εμάς να αρχίζουν να σκέφτονται τι είδους στόχους θέλουμε να θέσουμε για το νέο έτος και πώς θέλουμε να αλλάξουμε ως άνθρωποι.

Μερικοί από τους πιο συνηθισμένους στόχους που θέτουμε, περιλαμβάνουν την υιοθέτηση ενός πιο υγιεινού τρόπου ζωής, την αναζήτηση μιας νέας θέσης εργασίας, τη μάθηση μιας νέας γλώσσας, την ανάγνωση περισσότερων βιβλίων και την απόλαυση της ζωής μας όσο μπορούμε καλύτερα.

Παρ’ όλο που όλοι αυτοί οι στόχοι που επιδιώκουμε είναι υπέροχοι στόχοι, υπάρχει ένας ιδιαίτερος στόχος που συχνά παραβλέπουμε και που είναι, αναμφισβήτητα, το πιο αποτελεσματικό χαρακτηριστικό για την ενίσχυση της προσωπικής μας ανάπτυξης.

Πολλοί από εμάς μπορούν να εκτιμήσουν τα θεραπευτικά οφέλη της φύσης, είτε πρόκειται για ένα περπάτημα μέσα στο δάσος, μία πεζοπορία σε λόφους, είτε για να απολαύσουμε τον ήλιο σε μία παραλία. Αυτές οι εμπειρίες προσφέρουν ένα είδος παρηγοριάς και ανακούφισης και όμως δεν είναι αμέσως προφανές γιατί συμβαίνει αυτό.

Φανταστείτε τι θα γινόταν αν η φύση προσπαθούσε να αλλάξει τον εαυτό της, όπως κάποιοι από εμάς προσπαθούμε να αλλάξουμε. Προσπαθήστε να φανταστείτε να φωτογραφίζετε ένα δάσος με τέλεια και ολόισια δέντρα, όμορφα κλαδιά, προσεκτικά ευθυγραμμισμένα φυτά και θάμνους και παρθένα μονοπάτια χωρίς φύλλα στο έδαφος. Θα αισθανόταν παράξενο και εξωπραγματικό. Η φύση είναι όμορφη επειδή υπάρχει ακριβώς όπως είναι: δεν υπάρχει τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο σε αυτό.

Νιώθουμε γαλήνιοι και χαλαροί στην παρουσία μιας τέτοιας φυσικής γνησιότητας. Τα δάση και οι παραλίες, μάς αποδέχονται ακριβώς όπως είμαστε, καθώς θαυμάζουμε το χαλαρωτικό περιβάλλον της φύσης.

Πολλές ψυχολογικές έρευνες υποδηλώνουν ότι όταν περνάμε χρόνο στη φύση, η αρτηριακή μας πίεση μειώνεται, αισθανόμαστε πιο ήρεμοι και η διάθεσή μας ανυψώνεται. Είναι σαν να απορροφούμε μία αναζωογονητική γαλήνη, αναγνωρίζοντας πόσο λίγη από αυτή βρίσκεται μέσα στην ταραχώδη ζωή μας. Οι μπαταρίες μας επαναφορτίζονται ζώντας την παρούσα στιγμή με ό, τι υπάρχει εκεί, δεν έχουμε καμία επιθυμία να αλλάξουμε τίποτα. Όλα μας φαίνονται τέλεια.

Και όμως, πολλοί από εμάς συχνά προσπαθούμε να «αλλάξουμε»αυτό που είμαστε και δεν μπορούμε να έχουμε ειρήνη με τη δική μας φύση, τη δική μας υπαρξιακή κατάσταση. Παρ’ όλο που είναι αξιοθαύμαστο να βάζουμε στόχους για το νέο έτος, ένας από τους λόγους που συχνά αποτυγχάνουμε να επιμείνουμε σε αυτούς είναι ότι τους χρησιμοποιούμε ως ένα μέσο αλλαγής, αντί να τους προσθέτουμε σε αυτό που ήδη είμαστε.

Οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι αποκτάμε γαλήνη… όταν τα βρίσκουμε με τον εαυτό μας. Αν μπορούσαμε να θέσουμε ως στόχο την προσπάθεια να αποδεχθούμε τον εαυτό μας ακριβώς όπως είμαστε, αν μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας ως κάποιον που προσπαθούμε να βοηθήσουμεθα βλέπαμε σίγουρα πολύ μεγαλύτερη βελτίωση από οποιαδήποτε άλλο στόχο αποφασίζαμε να κυνηγήσουμε.

Η ίδια η φύση της ύπαρξής μας υποδηλώνει ότι ποτέ δεν θα φτάσουμε σε μια κατάσταση στην οποία θα είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι από τον εαυτό μας. Θα υπάρχει πάντα κάποιος που θα είναι σε καλύτερη φόρμα, θα έχει καλύτερη εμφάνιση ή θα έχει περισσότερα χρήματα από εμάς.Οπότε, οι συγκρίσεις που κάνουμε ανάλογα με τις προσδοκίες των άλλων ή ακόμη και τις δικές μας μη ρεαλιστικές προσδοκίες, θα μας δημιουργούν ένα αίσθημα δυσαρέσκειας και απογοήτευσης.

Η καλλιέργεια της αυτοαποδοχής δεν σημαίνει να σταματήσουμε να αναπτυσσόμαστε ή να αγωνιζόμαστε για τις φιλοδοξίες μας. Αντίθετα, σημαίνει ότι αποδεχόμενοι τον εαυτό μας με τον ίδιο τρόπο που θαυμάζουμε τη φύση, μαθαίνουμε να εκτιμούμε τον εαυτό μας, μαζί με τα μειονεκτήματά του και ίσως ακόμα και να σκεφτούμε ότι κάποιος άλλος μπορεί να μας θαυμάζει και να επιθυμούσε να έχει μερικές από τις ιδιότητες ή τα γνωρίσματά μας.

Το θάρρος ξεκινά με το να δείχνουμε στους άλλους τον πραγματικό μας εαυτό. Κατά έναν ειρωνικό τρόπο, όταν σταματάμε να προσπαθούμε τόσο σκληρά να αλλάξουμε τον εαυτό μας, μπορούμε να ανοιχτούμε στην περιέργεια, σε εκπλήξεις και απολαύσεις που οδηγούν σε θετικές αλλαγές που αναδύουν προς τα έξω τον καλύτερο εαυτό μας και αυτό που είμαστε ικανοί να επιτύχουμε.

Επομένως, αν έχετε σχέδια να θέσετε νέους στόχους για το 2018, καλό θα ήταν να εξετάσετε το ενδεχόμενο να αφιερώσετε λίγο χρόνο στην καλλιέργεια της αυτοαποδοχής. Η αυτοαποδοχή θα συμβάλει στην επίτευξη εκείνου του είδους προσωπικής εξέλιξης και διαύγειας που σίγουρα θα σας οδηγήσει σε μια βαθύτερη αίσθηση ικανοποίησης και ευχαρίστησης για το νέο έτος.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο