Γεννιόμαστε με δημιουργικότητα, αλλά το εκπαιδευτικό σύστημα μας τη στερεί, σύμφωνα με έρευνα

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

H έμφυτη δημιουργική ιδιοφυΐα μας καταπιέζεται από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Ο Dr. George Land παρουσίασε τα συγκλονιστικά αποτελέσματα ενός τεστ δημιουργικότητας που αναπτύχθηκε για τη NASA, αλλά στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για να εξετάσει τους μαθητές σχολείων.

Η NASA επικοινώνησε με τους Dr George Land και Beth Jarman, για να αναπτύξουν ένα τεστ υψηλής εξειδίκευσης που θα τους έδινε τα μέσα, για να αξιολογήσουν αποτελεσματικά τη δημιουργική δυναμική των επιστημόνων και των μηχανικών της NASA. Το τεστ αποδείχτηκε εξαιρετικά αποτελεσματικό για τους σκοπούς της NASA, αλλά οι επιστήμονες έμειναν με κάποιες ερωτήσεις: από πού προέρχεται η δημιουργικότητα; Οι άνθρωποι γεννιόμαστε με αυτή ή διδάσκεται; Ή προέρχεται από την εμπειρία μας;

Στη συνέχεια, οι επιστήμονες χορήγησαν το τεστ σε 1.600 παιδιά 4 και 5 ετών. Αυτό που βρήκαν τους σόκαρε. Πρόκειται για ένα τεστ που εξετάζει την ικανότητα να βρίσκουμε νέες, διαφορετικές και καινοτόμες ιδέες σε προβλήματα. Ποιο ποσοστό αυτών των παιδιών πιστεύετε ότι ανήκαν στην κατηγορία της ιδιοφυούς φαντασίας;

Σχεδόν το 98%!

Τα ενδιαφέροντα στοιχεία πίσω από τα αποτελέσματα

Αλλά αυτή δεν είναι ολόκληρη η ιστορία. Οι επιστήμονες εντυπωσιάστηκαν τόσο που αποφάσισαν να διεξάγουν μια διαχρονική- διαμήκης μελέτη και εξέτασαν τα παιδιά ξανά μετά από πέντε χρόνια, όταν ήταν 10 ετών πια. Το αποτέλεσμα; Μόνο το 30% των παιδιών πια ανήκε στην κατηγορία της ιδιοφυούς φαντασίας. Και όταν τα παιδιά εξετάστηκαν στα 15 τους χρόνια, το ποσοστό είχε πέσει στο 12%.

Και τι ισχύει για εμάς τους ενήλικες; Πόσοι από εμάς διατηρούμε επαφή με τη δημιουργική μας πλευρά μετά από τόσα χρόνια σχολικής εκπαίδευσης; Δυστυχώς, μόνο το 2%.

Και για όσους αμφισβητούν τη συνέπεια αυτών των αποτελεσμάτων- ή πιστεύουν ότι πρόκειται για απομονωμένα συμβάντα- αυτά τα αποτελέσματα στην πραγματικότητα έχουν επαναληφθεί πολλές φορές σε πολλές έρευνες, όπως και τα απογοητευτικά αποτελέσματά τους: το σχολικό σύστημα, η εκπαίδευση μας κλέβει τη δημιουργική μας ιδιοφυΐα.

Οι λόγοι πίσω από αυτό δεν είναι δύσκολο να γίνουν αντιληπτοί• το σχολείο πρόκειται για έναν θεσμό που είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι σκοπός του είναι η εξυπηρέτηση των επιθυμιών της άρχουσας τάξης και όχι των κοινών ανθρώπων. Για να διατηρηθεί ο πολυτελής τρόπος ζωής της ελίτ, μιας ελίτ που συνεισφέρει ελάχιστα, αλλά απολαμβάνει τα περισσότερα, τα παιδιά χρειάζεται να υποστούν έμμεσα σε πλύση εγκεφάλου για να αποδεχτούν το άπληστο σύστημα της τεχνητής έλλειψης, της ατέλειωτης εκμετάλλευσης και του αδιάκοπου πολέμου.

Μπορούμε να ανακτήσουμε τη δημιουργικότητά μας;

Ο Land λέει ότι έχουμε την ικανότητα, αν το θέλουμε, να φτάσουμε και πάλι το 98%. Απ’ όσα έχουν βρει από τις έρευνες με παιδιά και από τον τρόπο που ο εγκέφαλος λειτουργεί, υπάρχουν δύο είδη σκέψης που λαμβάνουν χώρα στον εγκέφαλο. Και τα δύο μοτίβα χρησιμοποιούν διαφορετικές δομές του εγκεφάλου και πρόκειται για ξεχωριστές πορείες με την έννοια ότι διαμορφώνουμε με άλλο τρόπο το νου μας.

Η μία ονομάζεται αποκλίνουσα- είναι η φαντασία, που χρησιμοποιείται για την παραγωγή νέων πιθανοτήτων. Η άλλη ονομάζεται συγκλίνουσα- είναι όταν κάνετε μια κριτική, παίρνετε μια απόφαση, ερευνάτε κάτι, επικρίνετε, αξιολογείτε. Ο αποκλίνων τρόπος σκέψης λειτουργεί σαν ένας επιταχυντής και ο συγκλίνων τρόπος σκέψης είναι το φρένο στις καλύτερές μας προσπάθειες. «Βρήκαμε ότι αυτό που συμβαίνει σε αυτά τα παιδιά, καθώς τα εκπαιδεύουμε, είναι ότι τα διδάσκουμε να θέτουν σε λειτουργία και τους δύο τρόπους σκέψης την ίδια στιγμή», αναφέρει ο Land.

Όταν κάποιος σας ζητά να σκαρφιστείτε νέες ιδέες, καθώς τις βρίσκετε, αυτό που μαθαίνετε κυρίως στο σχολείο είναι να εξετάζετε και να βλέπετε αμέσως: «Το προσπαθήσαμε αυτό και πιο πριν», «είναι απαίσια ιδέα», «δεν θα λειτουργήσει» κλπ. Αυτό είναι το πρόβλημα και αυτό είναι που πρέπει να σταματήσουμε να κάνουμε.

«Όταν εξετάζουμε το εσωτερικό του εγκεφάλου, βλέπουμε ότι οι νευρώνες πολεμούν ο ένας τον άλλο και στην ουσία μειώνουν τη δύναμη του εγκεφάλου, επειδή συνεχώς κρίνουν, λογοκρίνουν και φιλτράρουν», τονίζει ο Land. «Αν λειτουργούμε υπό φόβο, χρησιμοποιούμε ένα μικρό μέρος του εγκεφάλου μας, αλλά όταν χρησιμοποιούμε τη δημιουργική σκέψη, ο εγκέφαλός μας φωτίζεται ολόκληρος».

Ποια είναι η λύση;

Χρειάζεται να βρούμε εκείνο τον πεντάχρονο εαυτός μας και πάλι. Εκείνη η ικανότητα που είχαμε ως παιδιά ποτέ δεν εξαφανίστηκε πλήρως. «Είναι κάτι που εξασκείτε κάθε μέρα που ονειρεύεστε», μας υπενθυμίζει ο Land. Πώς θα το καταφέρετε; Ο Land μας προκαλεί να πάρουμε όλοι ένα αντικείμενο ή ένα πρότζεκτ, να φωνάξουμε εκείνο τον 5χρονο εαυτό μας και να του ζητήσουμε να βρει όσες περισσότερες πρωτότυπες και τρελές ιδέες, για να βελτιώσει το έργο μας.

 ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi.com

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Ξεχάστε ότι έχετε παιδιά (στο Facebook)…

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ο πειρασμός είναι μεγάλος. Χαμόγελα, γλύκες, νάζια, αγκαλιές, από το καμάρι σας – κρίμα να τις χάσουν φίλοι διαδικτυακοί και συγγενείς. Άδικο να μην τις μοιραστείτε, δηλώνοντας ξανά και ξανά την καθημερινή ευτυχία του ανθρώπου που κάποτε έγινε γονιός. Όταν το κάνετε, άλλωστε, τα likes πέφτουν βροχή. Τίποτε, ούτε η πιο φαρμακερή ατάκα για τα γκολ που έχασε ο Κάριους, ούτε τα πιο αστεία μιμίδια, δεν μπορούν να συναγωνιστούν το φαφούτικο γελάκι ενός βρέφους, τα ακκίσματα μιας δεσποινίδος ετών τριών, τα κατορθώματα ενός πιτσιρίκου στα τέσσερα.

Στον ίδιο πειρασμό με σας μπαίνουν και εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο. Το φαινόμενο έχει και δικό του όνομα: «sharenting».

Σε μια πρόσφατη αποτίμησή του, για λογαριασμό του London School of Ecomomics, την οποία και παρουσιάζει ο βρετανικός Guardian, γίνεται σαφές ότι τα τρία τέταρτα των γονέων που κάνουν χρήση του Διαδικτύου τουλάχιστον μια φορά τον μήνα, συνηθίζουν να αναρτούν φωτογραφίες ή βίντεο σε σχέση με τα παιδιά τους. Οι πιθανότητες για αναρτήσεις στα social media, αυξάνονται ιλιγγιωδώς όταν πρόκειται για γονείς με μικρά παιδιά (που είναι χάρμα να τα χαζεύεις). Λίγοι περισσότεροι από τους μισούς μοιράζονται υλικό με στενούς φίλους και συγγενικά πρόσωπα, οι «επαφές» τους δεν υπερβαίνουν τις 200 – λέει η έρευνα. Μόνον ένας στους δέκα γονιούς συνηθίζει να το κάνει σε ευρύ κοινό, ενώ μόλις 3% ανεβάζει φωτογραφίες σε δημόσια blogs ή ανοικτούς λογαριασμούς στο Instagram.

Βεβαίως, υπάρχουν και οι celebrities που κάνουν «μόδα» τα παιδιά τους, από τα παιδιά τους, με τα παιδιά τους, πολιορκώντας το κοινό με προσωπικές στιγμές στο Instagram, με το αζημίωτο, αφού εκτός από likes, κερδίζουν και σοβαρότατα ποσά (από διαφημίσεις). Αλλά αυτoί είναι μια κατηγορία από μόνοι τους…

Και στην Ελλάδα; Ψάξτε στον μικρόκοσμο σας, στον κοινωνικό σας περίγυρο. Είναι πολλοί αυτοί που καμαρώνουν με επιτυχίες, με ή χωρίς εισαγωγικά, των ανηλίκων τους, μεταφέροντας κάθε είδους πληροφορίες για την καθημερινότητα τους. Έχει χαθεί το μέτρο;
«Είναι κατανοητή η ανάγκη πολλών γονιών να μοιράζονται τη χαρά τους με φίλους», λέει οΓιώργος Νικολάου, ψυχίατρος.
«Το πρόβλημα αρχίζει όταν η δημοσιοποίηση φωτογραφιών και πληροφοριών “παραγίνεται” ή γίνεται για λάθος λόγους, λόγους που έχουν να κάνουν περισσότερο με τις δικές τους προσωπικές ανησυχίες, την ανάγκη για παράδειγμα να δείξουν χαρούμενοι, ευτυχείς, πλήρεις, και μάλιστα όταν κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει στον βαθμό που θα το ήθελαν. Πολλοί γονείς πέφτουν στην παγίδα και προβάλλουν στις αναρτήσεις για τα παιδιά τους, ό,τι και σε αυτές με selfies τους : ναρκισσιστικά στοιχεία της προσωπικότητας τους. Τα παιδιά θεωρούνται, εξάλλου, προέκταση του ίδιου μας του εαυτού και συχνότατα γίνονται «μέσα» έκφρασης ιδιοτήτων και συναισθημάτων που δεν τους αναλογούν».

Το πιο σημαντικό είναι ότι η ικανοποίηση από την ενθουσιώδη αποδοχή των αναρτήσεων δεν εξαλείφει τους κινδύνους. Οι οποίοι είναι πολλοί, και είναι διαρκώς «εκεί». Οι Αρχές έχουν επανειλημμένως επιστήσει προσοχή, καθώς παιδόφιλοι, παιδεραστές και groomers (όσοι αποπλανούν ανηλίκους, με σκοπό τη σεξουαλική κακοποίηση) παραφυλάνε, αξιοποιώντας αρκετές φορές υλικό που έχει ανεβάσει η ίδια η οικογένεια. Ακόμη και φωτογραφίες από βαφτίσια…

Ο κ. Νικολάου αγγίζει σε μια αποστροφή του το πιο καυτό θέμα του καιρού μας: τη διαχείριση της πληροφορίας και τους περιορισμούς στους οποίους πρέπει να υπόκειται.

Διότι το αθώο υλικό που αφορά τα παιδιά σας σήμερα, συμβάλλει στην ουσία στο ψηφιακό τους αποτύπωμα, αύριο · δίνει το προσωπικό τους στίγμα, με το οποίο ίσως κάπου, κάποτε, να έλθουν αντιμέτωπα, και μάλιστα χωρίς να το θέλουν. Μια εικόνα από νοσηλεία τους, μια πληροφορία για το σχολείο τους, ένα στιγμιότυπο από τη συμμετοχή σε μια πορεία διαμαρτυρίας, η κοινοποίηση προσωπικών στιγμών από/ σε οικογενειακά περιβάλλοντα κάθε άλλο παρά ευτυχή και ενωμένα, μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα για το ίδιο σας το παιδί – αν δεν το θέσει και σε κίνδυνο.
«Απαιτείται μέτρο, ισορροπία, δεύτερη σκέψη κάθε φορά που σχεδιάζεται μια ανάρτηση στα social media. Παζαρέψτε με τον εαυτό σας μήπως είναι περιττή»,λέει ο ψυχίατρος όταν του ζητείται μια πρακτική συμβουλή.
«Ας σκεφθούν οι γονείς και κάτι ακόμη: η συμβίωση με τα social media είναι πλέον καθημερινότητα για τα περισσότερα ανήλικα, η υπερέκθεσή τους με τη «συνέργεια» και του γονιού, σε καμία περίπτωση δεν βοηθάει… Ας τους διδάξουν online συμπεριφορά, με τη δική τους τη στάση. Ας εξηγήσουν στα παιδιά ότι η ανάγκη για like και επιβεβαίωση μέσα από το διαδίκτυο είναι τεχνητή, μπορούν να αντλήσουν πολλή περισσότερη και αυθεντική από δραστηριότητες και επιτεύγματα στην πραγματική ζωή. Πρόκειται άλλωστε για επιβεβαίωση που έρχεται «απ΄ έξω», και πολύ λίγα έχει να δώσει στο να δομηθεί μια γερή εσωτερική βάση για το ανήλικο».

Ο Guardian επισημαίνει και κάτι καινούργιο, λίαν ενδιαφέρον: αν οι γονείς αναρτούν υλικό που αφορά τα παιδιά τους, ενίοτε μέσα από το σπίτι, ή με κρίσιμες πληροφορίες (πχ. ιατρικές), χωρίς τη συναίνεση των τελευταίων, είναι πιθανό να έλθουν αντιμέτωποι με προβλήματα, ευθύνες και δικαστήρια. Δίνει τη δυνατότητα ο νέος Κανονισμός για τα Προσωπικά Δεδομένα, το περίφημο GDPR, προστατεύοντας όσους είναι κατ΄ ουσίαν απροστάτευτοι. Προσθέτοντας την παράμετρο της ιδιωτικότητας στην όλη ιστορία. Μπορεί να σας φαίνεται απίθανο σενάριο να σας κυνηγήσει στο μέλλον το δικό σας το παιδί, σκεφθείτε όμως ότι υπάρχουν και τα παιδιά των Καρντάσιαν…

ΠΗΓΗ: protagon.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Διεκδίκησε να είσαι καλά!

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η αλήθεια είναι ότι αν δεν είμαστε καλά εμείς, δεν μπορούμε να είμαστε καλά στη σχέση μας με τα παιδιά μας, στη σχέση μας με το σύντροφό μας, στη σχέση μας με την οικογένειά μας και με τους φίλους μας… 

Πολλές φορές μπορεί να το λέμε.. Ακόμη περισσότερες φορές μπορεί να το συμβουλέψουμε στους άλλους να το κάνουν, πόσες φορές, ωστόσο, θα διεκδικήσουμε να το κάνουμε πράξη εμείς;

Πόσες φορές θα αφήσουμε στην άκρη τις εκκρεμότητες που έχουμε για την επόμενη μέρα και να διεκδικήσουμε λίγο προσωπικό χρόνο για εμάς, γιατί με αυτό τον τρόπο θα νιώσουμε καλά;

Συμβουλές ευημερίας για μια ευτυχισμένη ζωή 

Τις προηγούμενες μέρες διάβασα ένα μήνυμα που ανέβασε στο διαδίκτυο η κόρη του γνωστού ηθοποιού Μπομπ Χόσκινς, μετά το θάνατό του. Το μήνυμα αυτό αφορούσε σε συμβουλές ευημερίας, όπως τις είχε ονομάσει εκείνος και τις είχε κληροδοτήσει στην κόρη του για να τη βοηθήσει να είναι περισσότερο ικανοποιημένη και ευτυχισμένη από τη ζωή της:

  • Να γελάς, το χιούμορ υπάρχει ακόμα και στις πιο σκοτεινές μας μέρες.
  • Να θυμώνεις, γιατί αν κρατάς μέσα σου το θυμό, θα είσαι πικρόχολη και θλιμμένη.
  • Να είσαι πάντα ο εαυτός σου, γιατί δεν μπορείς να είσαι κάποια άλλη – και αν σε κάποιον δεν αρέσεις είναι είτε τυφλός είτε ηλίθιος.
  • Να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς και μην φοβάσαι την αποτυχία.
  • Να μην παίρνεις τον εαυτό σου πολύ στα σοβαρά – όσοι το κάνουν είναι βαρετοί.
  • Ποτέ μην τα παρατάς, όποιος και αν είναι ο αντίπαλος.
  • Να εκτιμάς την ομορφιά στη ζωή, να κρατάς τις καλύτερες στιγμές σε φωτογραφίες.
  • Να είσαι γενναιόδωρη και αν έχεις κάτι να δώσεις, να το κάνεις – δεν θα το πάρεις μαζί σου.
  • Και να αγαπάς με όλη σου την καρδιά, γιατί στο τέλος η αγάπη είναι το μόνο που μετράει.

Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να προσθέσω και άλλες!

Να βρίσκεις λίγο χρόνο για σένα για να μπορέσεις να ξεκουραστείς. Θυμήσου την τελευταία φορά που χωρίς ενοχές ξάπλωσες λίγο, ενώ τα παιδιά ήταν στο σπίτι και έκλεισες τα μάτια σου για ένα μισάωρο ή κοίταζες το κινητό σου.

Να κάνεις κάτι για να μπορείς να παίρνεις δυνάμεις και για να εκτονώνεις τα συναισθήματά σου.. Δεν μπορείς να εστιάζεις μόνο στις εκκρεμότητες, στις δουλειές του σπιτιού, στο μαγείρεμα, στα παιδιά.

Είναι απαραίτητο, αλλά δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατη η σκέψη σου.. Γιατί έχεις και εσύ ανάγκες.. Οι δουλειές και οι εκκρεμότητες δεν θα σταματήσουν ποτέ, δεν θα μειωθούν ποτέ. Εάν, όμως, εσύ αρχίσεις να μην νιώθεις καλά, πώς θα τα ολοκληρώνεις όλα αυτά; Είναι λάθος να περιμένεις από τους άλλους να σκεφτούν την δική σου χαλάρωση, την δική σου εκτόνωση.. Πρέπει να φροντίσεις, εσύ, τον εαυτό σου..

Διεκδίκησε για τον εαυτό σου αυτό που αξίζεις.

Σολταρίδου Ελένη – Ψυχολόγος

ΠΗΓΗ:e-psychology.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Πώς να γίνουμε καλύτεροι σε αυτά που μας ενδιαφέρουν

Δείτε το βίντεο ή διαβάστε την ομιλία του εκπαιδευτή Εντουάρντο Μπρισένιο 

Η ομιλία

Οι περισσότεροι από εμάς προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε στη ζωή, είτε αφορά την εργασία, την οικογένεια, το σχολείο, ή οτιδήποτε άλλο. Έτσι το βλέπω κι εγώ. Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ. Αλλά πριν λίγο καιρό συνειδητοποίησα ότι δεν βελτιωνόμουν πολύ σε όσα με ένοιαζαν περισσότερο, -να είμαι καλύτερος σύζυγος ή φίλος, καλύτερος επαγγελματίας ή συνάδελφος- και δεν βελτιωνόμουν πολύ σε αυτά τα πράγματα παρότι αφιέρωνα πολύ χρόνο δουλεύοντας σκληρά γι’ αυτά. Έκτοτε κατάλαβα συζητώντας και ψάχνοντας, ότι παρ’ όλη τη σκληρή δουλειά, αυτή η στασιμότητα είναι πολύ συνηθισμένη.
0:50
Έτσι θέλω να μοιραστώ κάποιες σκέψεις γιατί συμβαίνει αυτό και τι μπορούμε όλοι μας να κάνουμε. Έμαθα ότι οι πιο αποτελεσματικοί άνθρωποι και ομάδες σε οποιονδήποτε κλάδο κάνουν κάτι που όλοι μπορούμε να υιοθετήσουμε. Στην πορεία της ζωής τους εναλλάσσονται σκοπίμως ανάμεσα σε δύο ζώνες: τη ζώνη της μάθησης και τη ζώνη της απόδοσης.
1:09
Στη ζώνη της μάθησης ο σκοπός μας είναι η βελτίωση. Έτσι, κάνουμε δραστηριότητες σχεδιασμένες για βελτίωση, εστιάζοντας σε όσα δεν έχουμε κατακτήσει ακόμα, άρα είναι αναμενόμενο πως θα κάνουμε λάθη και ξέρουμε ότι από αυτά θα μάθουμε. Είναι τελείως διαφορετικό από ό,τι κάνουμε στη ζώνη απόδοσης, όπου στόχος μας είναι να κάνουμε κάτι όσο καλύτερα μπορούμε, να εκτελέσουμε. Τότε επικεντρωνόμαστε σε όσα ήδη γνωρίζουμε πολύ καλά και προσπαθούμε να ελαχιστοποιήσουμε τα λάθη.
1:35
Και οι δύο ζώνες πρέπει να υπάρχουν στη ζωή μας, αλλά όταν είμαστε ξεκάθαροι πότε θέλουμε να είμαστε στην καθεμία, με ποιους σκοπούς, στόχους και προσδοκίες, μας βοηθάει να αποδίδουμε καλύτερα και να βελτιωνόμαστε. Η ζώνη απόδοσης μεγιστοποιεί την άμεση απόδοσή μας, ενώ η ζώνη μάθησης μεγιστοποιεί την ανάπτυξη και τη μελλοντική μας απόδοση. Ο λόγος που οι περισσότεροι δεν βελτιωνόμαστε αρκετά, παρ’ όλη τη σκληρή δουλειά, είναι επειδή τείνουμε να περνάμε σχεδόν όλο τον χρόνο μας στη ζώνη απόδοσης. Αυτό επιβραδύνει την ανάπτυξή μας και μακροπρόθεσμα -είναι ειρωνικό- και την απόδοσή μας.
2:09
Πώς μοιάζει λοιπόν η ζώνη μάθησης; Ας πάρουμε τον Δημοσθένη, τον πολιτικό ηγέτη και μεγαλύτερο ρήτορα και δικηγόρο στην Αρχαία Ελλάδα. Για να φτάσει να να γίνει τόσο σπουδαίος, δεν περνούσε όλο τον χρόνο του μόνο ως ρήτορας και δικηγόρος, όπως θα έκανε στη ζώνη απόδοσής του. Αντ’ αυτού, έκανε δραστηριότητες που στόχευαν στη βελτίωση. Φυσικά, μελετούσε πολύ. Με καθοδήγηση από μέντορες, σπούδασε δίκαιο και φιλοσοφία, αλλά επίσης κατάλαβε ότι ως δικηγόρος έπρεπε να πείθει τους άλλους, έτσι μελέτησε σπουδαίους λόγους και υποκριτική. Για να αποβάλει ένα τικ που είχε, όπου τιναζόταν ο ώμος του, έκανε πρόβα τους λόγους του μπροστά σε έναν καθρέφτη, και από το ταβάνι είχε κρεμάσει ένα σπαθί, ώστε όταν σηκωνόταν ο ώμος του, αυτό να τον τρυπούσε.
2:54
(Γέλια)
2:56
Για να εξομαλύνει ένα τραύλισμα που είχε, προετοίμαζε τους λόγους του με βότσαλα στο στόμα του. Έφτιαξε ένα υπόγειο δωμάτιο, όπου μπορούσε να εξασκείται χωρίς να τον διακόπτουν ή να ενοχλεί τους άλλους. Κι εφόσον τα δικαστήρια της εποχής είχαν πολύ θόρυβο, έκανε εξάσκηση δίπλα στη θάλασσα, φροντίζοντας η φωνή του ν’ ακούγεται πάνω από τη βοή των κυμάτων.
3:14
Οι δραστηριότητές του στη ζώνη της μάθησης διέφεραν τελείως από αυτές στο δικαστήριο, τη δική του ζώνη απόδοσης. Στη ζώνη μάθησης, έκανε αυτό που ο Δρ. Άντερς Έρικσον ονομάζει «ενσυνείδητη πρακτική». Αυτό σημαίνει ότι διαιρούμε τις ικανότητες σε δεξιότητες, διευκρινίζοντας ποια δεξιότητα θέλουμε να βελτιώσουμε, -όπως το να συγκρατούμε τον ώμο μας- δίνοντας όλη μας την προσοχή σε μια μεγάλη πρόκληση έξω από τη ζώνη άνεσής μας, λίγο πέρα απ’ αυτά που προς το παρόν μπορούμε να κάνουμε, βλέποντας τα αποτελέσματα των επαναλήψεων και των προσαρμογών, ιδανικά με τη βοήθεια κάποιου έμπειρου καθοδηγητή, καθώς οι δραστηριότητες που στοχεύουν στη βελτίωση είναι πολύ εξειδικευμένες και οι μεγάλοι δάσκαλοι και προπονητές τις γνωρίζουν και μπορούν να μας κάνουν εποικοδομητική κριτική. Αυτού του είδους η εξάσκηση μέσα στη ζώνη μάθησης είναι που μας οδηγεί σε μια ουσιαστική βελτίωση κι όχι μόνο ο χρόνος που αφιερώνουμε στην παραγωγή ενός έργου. Για παράδειγμα, οι έρευνες δείχνουν ότι μετά τα πρώτα χρόνια εργασίας σε έναν τομέα, η απόδοση συνήθως ισοπεδώνεται. Αυτό έχει επαληθευθεί στη διδασκαλία, τη γενική ιατρική, τη νοσηλευτική και άλλους τομείς, και συμβαίνει γιατί άπαξ και σκεφτούμε ότι έχουμε γίνει αρκετά καλοί, ότι είμαστε επαρκείς, σταματάμε να περνάμε χρόνο στη ζώνη μάθησης. Όλος ο χρόνος μας πάει απλώς να κάνουμε τη δουλειά μας, να αποδίδουμε, που μάλλον δεν είναι καλός τρόπος για να βελτιωθούμε. Αλλά οι άνθρωποι που συνεχίζουν να περνούν χρόνο στη ζώνη μάθησης πραγματικά συνεχίζουν να βελτιώνονται. Οι καλύτεροι πωλητές, τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα, κάνουν δραστηριότητες με στόχο την βελτίωση. Διαβάζουν για να διευρύνουν τις γνώσεις τους, συμβουλεύονται συναδέλφους ή ειδήμονες του τομέα τους, δοκιμάζουν νέες στρατηγικές, ζητούν γνώμες και σχολιασμό. Οι καλύτεροι σκακιστές περνούν πολύ χρόνο όχι παίζοντας κάποιες παρτίδες, όπως θα έκαναν στη ζώνη απόδοσης, αλλά προβλέποντας και αναλύοντας κινήσεις μεγάλων παικτών. Όλοι μας έχουμε πιθανώς περάσει πάρα πολλές ώρες πληκτρολογώντας στον υπολογιστή, χωρίς να γινόμαστε ταχύτεροι, αλλά αν περνούσαμε 10 με 20 λεπτά κάθε μέρα εστιάζοντας πλήρως στο να πληκτρολογούμε 10 με 20% ταχύτερα από την τωρινή μας ταχύτητα, θα γινόμαστε πιο γρήγοροι, ειδικά αν εντοπίζαμε τι λάθη κάναμε και κάναμε εξάσκηση σε αυτές τις λέξεις. Αυτό είναι η ενσυνείδητη εξάσκηση.
5:23
Σε ποια άλλα μέρη της ζωής μας, που ίσως μας νοιάζουν περισσότερο, προσπαθούμε σκληρά χωρίς να βελτιωνόμαστε ιδιαίτερα επειδή είμαστε πάντα στη ζώνη απόδοσης; Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι η ζώνη απόδοσης είναι άνευ αξίας. Έχει πολύ μεγάλη σημασία. Όταν χρειάστηκα εγχείριση στο γόνατο, δεν είπα στο γιατρό, «Ψάξε εκεί μέσα και εστίασε σε όσα δεν γνωρίζεις».
5:43
(Γέλια)
5:44
«Θα μάθουμε από τα λάθη μας!» Έψαξα έναν χειρουργό που πίστευα ότι θα κάνει καλή δουλειά, και ήθελα να κάνει καλή δουλειά. Όταν είμαστε στη ζώνη απόδοσης μπορούμε να κάνουμε πράγματα όσο καλύτερα μπορούμε. Μπορεί επίσης να μας δώσει κίνητρα, και μας βοηθά να εντοπίσουμε σε ποια πράγματα πρέπει να εστιάσουμε πριν επιστρέψουμε στη ζώνη μάθησης. Έτσι ο δρόμος προς την υψηλή απόδοση είναι μέσα από την εναλλαγή μεταξύ της ζώνης μάθησης και της ζώνης απόδοσης, προσπαθώντας να χτίζουμε δεξιότητες στη ζώνη μάθησης, και κατόπιν να τις εφαρμόζουμε στη ζώνη απόδοσης.
6:15
Όταν η Μπιγιονσέ είναι σε περιοδεία, κατά τη συναυλία βρίσκεται στη ζώνη απόδοσης, αλλά κάθε βράδυ που επιστρέφει στο ξενοδοχείο, επιστρέφει αμέσως στη ζώνη μάθησης. Βλέπει το βίντεο της παράστασης που μόλις έδωσε. Εντοπίζει τις ευκαιρίες για βελτίωση, για την ίδια, τους χορευτές, και της ομάδας βιντεοσκόπησης. Και το επόμενο πρωί, όλοι παίρνουν σημειώσεις με όσα πρέπει να τροποποιήσουν, και πάνω στα οποία δουλεύουν πριν την επόμενη παράσταση. Είναι μια συνεχής διαδικασία διαρκούς βελτίωσης ικανοτήτων, αλλά πρέπει να ξέρουμε πότε θέλουμε να μάθουμε και πότε να αποδώσουμε, και αν και θέλουμε να έχουμε χρόνο και για τα δύο, όσο περισσότερο χρόνο περνάμε στη ζώνη μάθησης, τόσο περισσότερο βελτιωνόμαστε.
6:54
Πώς λοιπόν θα περάσουμε περισσότερο χρόνο στη ζώνη μάθησης; Πρώτα πρέπει να πιστέψουμε και να καταλάβουμε ότι μπορούμε να βελτιωθούμε, να προσανατολιστούμε προς την ανάπτυξη. Δεύτερον, πρέπει να θέλουμε να βελτιώσουμε τη συγκεκριμένη δεξιότητα. Πρέπει να έχουμε κάποιο σκοπό που μας νοιάζει, γιατί χρειάζεται χρόνος και προσπάθεια. Τρίτον, πρέπει να έχουμε μια ιδέα πώς μπορούμε να βελτιωθούμε, τι μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό, -όχι όπως όταν ήμουν νέος που έκανα εξάσκηση στην κιθάρα, παίζοντας ξανά και ξανά το τραγούδι- αλλά με ενσυνείδητη εξάσκηση. Και τέταρτον, πρέπει να είναι χαμηλό το ρίσκο, διότι αν περιμένουμε να γίνουν λάθη, οι συνέπειες των λαθών δεν πρέπει να είναι καταστροφικές, ούτε καν πολύ σημαντικές. Ο σχοινοβάτης δεν εξασκείται σε κάτι νέο χωρίς δίχτυ ασφαλείας, και ο αθλητής δεν θα επιχειρήσει μια νέα κίνηση σε αγώνα πρωταθλήματος.
7:44
Ένας λόγος που στη ζωή μας περνάμε τόσο πολύ χρόνο στη ζώνη απόδοσης είναι ότι συχνά το περιβάλλον μας έχει υψηλό ρίσκο χωρίς να υπάρχει ανάγκη. Δημιουργούμε κοινωνικά ρίσκα μεταξύ μας, ακόμη και στα σχολεία όπου υποτίθεται ότι προάγεται η μάθηση και δεν εννοώ μόνο τις προαγωγικές εξετάσεις. Εννοώ ότι κάθε λεπτό και κάθε μέρα, πολλοί μαθητές από το δημοτικό ως το πανεπιστήμιο νιώθουν ότι αν κάνουν λάθος οι άλλοι θα τους υποτιμήσουν. Γι’ αυτό, φυσικά, νιώθουν πίεση και δεν παίρνουν τα ρίσκα που χρειάζονται για τη μάθηση. Αλλά μαθαίνουν, άθελά τους, ότι τα λάθη είναι απαράδεκτα, όταν δάσκαλοι και γονείς επικροτούν μόνο τις σωστές απαντήσεις και απορρίπτουν τα λάθη αντί να τα αποδέχονται και να τα εξετάζουν ώστε να μάθουν από αυτά, ή όταν ζητούμε περιορισμένες απαντήσεις αντί για έναν πιο διερευνητικό τρόπο σκέψης από τον οποίο όλοι θα μάθουμε. Όταν κάθε εργασία του μαθητή σε σπίτι και σχολείο φέρει έναν βαθμό που μετράει στην τελική βαθμολογία, και δεν χρησιμοποιείται για εξάσκηση, λάθη, κριτική και αναθεώρηση, στέλνουμε το μήνυμα ότι το σχολείο είναι μια ζώνη απόδοσης.
8:43
Το ίδιο ισχύει και στον χώρο εργασίας μας. Στις εταιρείες όπου είμαι σύμβουλος, συχνά βλέπω μια νοοτροπία άψογης απόδοσης που την τρέφουν οι επικεφαλείς ως προτροπή για μια εξαιρετική εργασία. Όμως έτσι ο εργαζόμενος μένει σε όσα γνωρίζει και δεν δοκιμάζει νέα πράγματα, έτσι οι εταιρείες αγωνίζονται για καινοτομία και βελτίωση, και μένουν πίσω.
9:00
Μπορούμε να κάνουμε χώρο για ανάπτυξη αρχίζοντας μεταξύ μας συζητήσεις για το πότε θέλουμε να είμαστε σε κάθε ζώνη. Σε τι θέλουμε να βελτιωθούμε και πώς; Και πότε θέλουμε να δράσουμε και να ελαχιστοποιήσουμε τα λάθη; Με αυτόν τον τρόπο βλέπουμε ξεκάθαρα τι είναι η επιτυχία, πότε και πώς μπορούμε να υποστηρίξουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον.
9:21
Αλλά τι γίνεται αν βρισκόμαστε σε μια χρόνια κατάσταση υψηλού ρίσκου και νιώθουμε ότι δεν μπορούμε ακόμη να ξεκινήσουμε αυτές τις συζητήσεις; Τότε, ορίστε τρία πράγματα που μπορούμε να κάνουμε ως άτομα. Πρώτον, μπορούμε να φτιάξουμε νησίδες χαμηλού ρίσκου μέσα σε ένα πέλαγος υψηλού ρίσκου. Αυτά είναι χώροι όπου τα λάθη επιφέρουν μικρές συνέπειες. Για παράδειγμα, μπορεί να βρούμε έναν μέντορα ή έναν έμπιστο συνάδελφο ώστε να ανταλλάξουμε ιδέες ή να κάνουμε ευαίσθητες συζητήσεις ή και υποθετικά σενάρια. Ή να ζητήσουμε συναντήσεις σχολιασμού κατά την πρόοδο των έργων. Ή να εξοικονομήσουμε χρόνο για διάβασμα, βίντεο ή διαδικτυακά μαθήματα. Αυτά είναι μόνο κάποια παραδείγματα. Δεύτερον, μπορούμε να εκτελέσουμε και να αποδώσουμε όπως αναμένεται, αλλά μετά να εξετάσουμε τι μπορούμε να βελτιώσουμε την επόμενη φορά, όπως κάνει η Μπιγιονσέ, και να παραδειγματιζόμαστε από τους κορυφαίους. Η παρατήρηση, η επανεξέταση και η διόρθωση ανήκουν στη ζώνη μάθησης. Τέλος, μπορούμε να ανοίξουμε δρόμους και να διευκολύνουμε τους άλλους μοιραζόμενοι τι θέλουμε να βελτιώσουμε, κάνοντας ερωτήσεις για όσα δεν γνωρίζουμε, επιζητώντας σχόλια και κοινοποιώντας τα λάθη μας και όσα μάθαμε από αυτά, ώστε ο άλλοι να νιώσουν πιο σίγουροι να κάνουν το ίδιο.
10:26
Η πραγματική αυτοπεποίθηση βρίσκεται στο σχεδιασμό της διαρκούς μάθησης. Τι θα γινόταν αν αντί να περνάμε τη ζωή μας κάνοντας, κάνοντας, κάνοντας, εκτελώντας, εκτελώντας, εκτελώντας, περνούσαμε περισσότερο χρόνο εξερευνώντας, ρωτώντας, ακούγοντας, πειραματιζόμενοι, στοχαζόμενοι, και προχωρούσαμε με συλλογισμό και προσπάθεια; Τι θα γινόταν αν όλοι μας είχαμε πάντα κάτι που εργαζόμαστε για να το βελτιώσουμε; Τι θα γινόταν αν φτιάχναμε περισσότερες νησίδες και ύδατα χαμηλού ρίσκου; Και τι θα γινόταν αν είμαστε ξεκάθαροι, μέσα μας και με τους συνεργάτες μας, για το πότε θέλουμε να μάθουμε και πότε θέλουμε να αποδώσουμε, ώστε οι προσπάθειές μας να έχουν μεγαλύτερο αποτέλεσμα, η βελτίωσή μας να είναι διαρκής, και το καλύτερό μας να είναι ακόμα καλύτερο;

ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi.com

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Όταν μιλάμε για «καλή μητέρα» εννοούμε την «αυτό-θυσιαζόμενη μητέρα;»

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Μητρότητα και μητρική αγάπη.

Αδιαμφισβήτητα, η μητρότητα ως έννοια και ως ρόλος εμπεριέχει ή θα έπρεπε να εμπεριέχει όρους ανιδιοτελούς αγάπης, αφοσίωσης, προσφοράς, αποδοχής, ασφάλειας. Πολύ συχνά, η μητρική αγάπη ταυτίζεται με τη θυσία, η προσφορά στο παιδί με τη στέρηση των προσωπικών αναγκών της μητέρας και η αποδοχή του παιδιού με άρνηση του εαυτού της.

Σίγουρα, κατά τη διάρκεια της ανατροφής του παιδιού θα υπάρξουν πολλές στιγμές, όπου η μαμά θα βάλει μπροστά τις ανάγκες του παιδιού της, θα «θυσιάσει» δικές της επιθυμίες και «θέλω», προκειμένου να ανταποκριθεί καλύτερα στο ρόλο της ως μαμά. Πότε όμως αρχίζει το «πρόβλημα»;

Οι μορφές της μητρικής φιγούρας

Είναι χρήσιμο να διαφοροποιήσουμε τη μητέρα που, αναλόγως το αναπτυξιακό στάδιο του παιδιού, επιλέγει, «αναγκάζεται», προτιμά να μπει για ένα χρονικό διάστημα η ίδια σε δεύτερη θέση και να μπει μπροστά το παιδί και οι ανάγκες του από τη μαμά που μια ζωή παραγκωνίζει, αγνοεί, αρνείται τις δικές της προσωπικές ανάγκες και έχει αποφασίσει ότι αποστολή της στη ζωή είναι η απόλυτη ικανοποίηση των αναγκών του παιδιού της.

Η πρώτη μαμά μοιάζει να έχει επίγνωση των πραγματικών αναγκών του παιδιού της, αλλά και των δικών της, τις οποίες συνειδητά επιλέγει να αφήσει «για λίγο» πιο πίσω, ενώ η δεύτερη μαμά είναι μια μαμά που πιστεύει ότι ο ρόλος της είναι να υπηρετεί το παιδί και η ίδια να λειτουργεί σαν μάρτυρας. Η πρώτη μητέρα θα ξαναβρεί το ρόλο της ως γυναίκα και ως άνθρωπος, ενώ η δεύτερη μαμά μοιάζει σα να έχει απαρνηθεί τη γυναικεία και ανθρώπινη φύση της.

Στην τελευταία όμως περίπτωση, η αγάπη ταυτίζεται με τη θυσία ή ανάποδα η θυσία ταυτίζεται με την αγάπη.

Αυτού του είδους η αγάπη μοιάζει περισσότερο να εγκλωβίζει παρά να απελευθερώνει, να στενεύει παρά να ανοίγει, να δημιουργεί βαρίδια παρά να χτίζει φτερά για πέταγμα. Η μαμά που θυσιάζεται για να μεγαλώσει τα παιδιά της, η μαμά που στερεί από τον εαυτό της τη φροντίδα για να τη δώσει στα παιδιά της, η μαμά που απαγορεύει στον εαυτό της να έχει προσωπική ζωή για να μην στερήσει στα παιδιά της τον εαυτό της, η μαμά που καμαρώνει για αυτές τις θυσίες της, είναι μια μαμά που μαθαίνει στα παιδιά της με διαστρεβλωμένο τρόπο ότι αγάπη σημαίνει θυσία, ότι προηγούνται οι ανάγκες των άλλων από τις δικές σου, ότι πρέπει να στερηθείς για να είναι καλά οι άλλοι, ότι δε χωράνε κάτω από την ίδια ομπρέλα η χαρά και ευτυχία της μαμάς και η χαρά και ευτυχία του παιδιού. Μια τέτοια μαμά συνήθως είναι χαρούμενη μόνο μέσα από τα παιδιά της και άρα κατά συνέπεια τα παιδιά έχουν άθελά τους αναλάβει ένα βαρύ ρόλο, ένα μεγάλο χρέος απέναντι στην «αυτό-θυσιαζόμενη μητέρα».

Η «αυτοθυσιαζομενη» μητέρα μεγαλώνει παιδιά με ολοκληρωμένη προσωπικότητα

Πώς να τολμήσεις να θυμώσεις σε μια «αυτό-θυσιαζόμενη μαμά», πώς να σκεφτείς να την απογοητεύσεις, πώς να τολμήσεις να την αφήσεις για να ακολουθήσεις τα όνειρά σου; Πώς να μάθεις να αγαπάς τους άλλους χωρίς να χρειάζεται να «θυσιαστείς» με τη σειρά σου; Πώς να δεσμευτείς ουσιαστικά με άλλον άνθρωπο, όταν είσαι ήδη δέσμιος και δεσμευμένος; Πώς να μάθεις να φροντίζεις τον εαυτό σου χωρίς ενοχές, όταν η μαμά δεν αντέχει να φροντίζει η ίδια τον εαυτό της; Πώς να μην έχεις μια διαστρεβλωμένη εικόνα του τι είναι αγάπη;

Το παιδί έχει απόλυτη ανάγκη την αγάπη, την αποδοχή, την ασφάλεια, την ικανοποίηση των αναγκών του, αλλά συνάμα έχει ανάγκη μια μαμά ερωτική με την ίδια τη ζωή, μια μαμά που φροντίζει τον εαυτό της και τις ανάγκες της χωρίς ενοχές, μια μαμά που προσφέρει στο παιδί χωρίς να στερεί στον εαυτό της, μια μαμά που αγαπά αλλά δε δεσμεύει.

Μια τέτοια μαμά μεγαλώνει παιδιά γεμάτα, ελεύθερα, που μαθαίνουν να φροντίζουν τον εαυτό τους και κυρίως παιδιά χαρούμενα που χαράζουν τη δική τους διαδρομή, χωρίς να κουβαλούν τη μητέρα ως βάρος στις πλάτες τους, αλλά στην καρδιά τους ως δύναμη και σύμμαχο.

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Ακαδημαϊκή υποεπίδοση: Όταν τα λαμπρά μυαλά αποτυγχάνουν στο σχολείο

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η υποεπίδοση μπορεί να πλήξει μαθητές από όλο το φάσμα των σχολικών ικανοτήτων, ωστόσο, είναι τείνει να είναι πιο εμφανής σε ομάδες μαθητών με υψηλές ικανότητες μάθησης. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά των μαθητών με υποεπίδοση και πώς μπορούμε να τους υποστηρίξουμε;

Μολονότι αποτελεί ένα σύνηθες δυσεπίλυτο πρόβλημα στη διεθνή σχολική πραγματικότητα, η ακαδημαϊκή υποεπίδοση παραμένει μια κατάσταση επίμονη και συχνά αδιάγνωστη. Πρόκειται για το φαινόμενο εκείνο κατά το οποίο ένας μαθητής με τυπική ανάπτυξη και φυσιολογικές ή υψηλές ικανότητες μάθησης παρουσιάζει μέτριες ή χαμηλές σχολικές επιδόσεις, χωρίς η απόκλιση ανάμεσα στην ικανότητα και τα σχολικά επιτεύγματα να μπορεί να αιτιολογηθεί από κάποια αναπτυξιακή διαταραχή της μάθησης.

Η υποεπίδοση μπορεί να πλήξει μαθητές από όλο το φάσμα των σχολικών ικανοτήτων, ωστόσο, είναι τείνει να είναι πιο εμφανής σε ομάδες μαθητών με υψηλές ικανότητες μάθησης. Αυτό δεν σημαίνει, φυσικά, ότι τα άτομα υψηλών ικανοτήτων είναι πιο επιρρεπή στην εμφάνιση υποεπίδοσης, αλλά ότι η υποεπίδοση μπορεί να ανιχνευθεί πιο εύκολα στα άτομα αυτά. Επιπλέον, η υποεπίδοση μπορεί να είναι παροδική και να εμφανιστεί σε μια περίοδο, οπότε το παιδί βιώνει αλλαγές που συνοδεύονται από έντονη συναισθηματική φόρτιση, ή χρόνια, οπότε παρουσιάζει σταθερότητα στο χρόνο.

Καθώς η μειωμένη ανταπόκριση στην εκπαίδευση δεν είναι παρά ένα «σύμπτωμα», οι ιδιαίτεροι λόγοι της ακαδημαϊκής υποεπίδοσης έχουν απασχολήσει συστηματικά την εκπαιδευτική έρευνα. Οι σχετικές έρευνες έχουν αποκαλύψει μια ποικιλία αιτιών, όπως είναι η έλλειψη κινήτρων, η ασυμφωνία ανάμεσα στο μαθησιακό προφίλ του παιδιού και τις προσφερόμενες μεθόδους διδασκαλίας, η ελλιπής αυτορρύθμιση, δυσκολίες στη σχολική οργάνωση και η αρνητική ακαδημαϊκή αυτοεικόνα των μαθητών αυτών.

Ειδικότερα, μερικά κοινά χαρακτηριστικά των μαθητών υψηλών ικανοτήτων μάθησης με υποεπίδοση είναι τα εξής:

  • Συχνά προέρχονται από μειονεκτικά κοινωνικο-οικονομικά περιβάλλοντα
  • Κάνουν ιδιαίτερα αυστηρή αυτοκριτική
  • Αξιολογούν αρνητικά τις μαθησιακές τους ικανότητες
  • Συχνά παραπονιούνται για διάσπαση της προσοχής κι έλλειψη κινήτρων μάθησης
  • Αφοσιώνονται εύκολα σε εξωσχολικές δραστηριότητες που τους ενδιαφέρουν, δείχνουν αυξημένο σθένος, ανοχή στην αποτυχία και υψηλές επιδόσεις στα πεδία αυτά
  • Στρέφονται σε επιλογές σταδιοδρομίας που απαιτούν περιορισμένη ακαδημαϊκή γνώση
  • Αναφέρουν δυσκολίες στη σχέση τους με τους εκπαιδευτικούς. Συχνά εκφράζουν την άποψη ότι οι εκπαιδευτικοί τους παραμελούν
  • Δεν έχουν αναπτύξει επαρκείς στρατηγικές μάθησης
  • Αφήνουν τη σχολική τους μελέτη ημιτελή
  • Δυσκολεύονται να οργανώσουν το διάβασμά τους
  • Συχνά παρουσιάζουν μειωμένη συναισθηματική αυτορρύθμιση

Σε διαγνωστικό επίπεδο, η επιβεβαίωση της απόκλισης ανάμεσα στη σχολική επίδοση και τη μαθησιακή ικανότητα είναι έργο του σχολικού ψυχολόγου ή εξειδικευμένου ειδικού παιδαγωγού. Οι ειδικοί αυτοί μπορούν με τη χρήση ψυχομετρικών εργαλείων να εκτιμήσουν τόσο το μέγεθος της υποεπίδοσης, όσο και τους ιδιαίτερους τομείς της σχολικής μάθησης στους οποίους το παιδί δυσκολεύεται ή επιτυγχάνει.

Μερικές καλές πρακτικές για την υποστήριξη των μαθητών αυτών και την αντιμετώπιση της ακαδημαϊκής τους υποεπίδοσης είναι οι εξής:

  • Συμβουλευτική υποστήριξη για τη βελτίωση της αυτοεικόνας και την καλύτερη αναγνώριση των δυνατών και των αδύναμων σημείων του παιδιού στη μάθηση.
  • Ειδικές εκπαιδευτικές παρεμβάσεις βασισμένες στο τριφασικό μοντέλο της Rimm, που εμπλέκει εξίσου το μαθητή, το σχολείο και τους γονείς.
  • Χρήση συμπεριφορικών τεχνικών για την ανάπτυξη κινήτρων και τη μείωση των δυσλειτουργικών συμπεριφορών σε σχέση με τη μάθηση και τη σχολική μελέτη.
  • Παρεμβάσεις για τη βελτίωση της σχέσης και της επικοινωνίας του μαθητή με τους εκπαιδευτικούς του σχολείου.

Βιβλιογραφία

  • Baum, S. M., Renzulli, J. S., & Hebert, T. P. (1995). Reversing underachievement: Creative productivity as a systematic intervention.Gifted Child Quarterly, 39, 224- 235.
  • Chere, N.E. & Hlalele, D. (2014). Academic Underachievement of Learners at School: A Literature Review. Mediterranean Journal of Social Sciences, 5 (23), 827-839.
  • Dunne, M. & Gazeley, L. (2008). Teachers, social class and underachievement.British Journal of Sociology of Education, 29 (5), 451-463.
  • Montgomery, D. (2009). Able, gifted and talented underachievers. West Sussex: John Wiley & Sons.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Πώς να διαβάσω ένα κείμενο για να το καταλάβω;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Κατά τη διάρκεια της σχολικής ζωής οι μαθητές, αλλά και οι καθηγητές είναι συνεχώς σε επαφή με κείμενα. Τα κείμενα αυτά εκτός από συνεχή, μπορεί να είναι και ασυνεχή (π.χ. ένα διάγραμμα). Το γεγονός είναι ότι ζητάμε συνεχώς από τους μαθητές να απαντούν σε ερωτήσεις που στηρίζονται σε πληροφορίες που θα αντλήσουν από κείμενα, αλλά πότε τους μάθαμε πώς να διαβάζουν αποτελεσματικά ένα κείμενο; Πότε διδάξαμε, με άλλα λόγια, τεχνικές ανάγνωσης ενός κειμένου;

Τα παιδιά πολύ συχνά δυσκολεύονται να κατανοήσουν ένα κείμενο κι εμείς οφείλουμε, αντί να τους πυρπολούμε με το «τι» να τους μάθουμε το «πώς». Έτσι θα ανεξαρτητοποιηθούν και θα μάθουν πώς να καταλαβαίνουν και να μαθαίνουν μόνα τους. Αυτός είναι, άλλωστε, και ο σκοπός του δασκάλου, να μάθει στους μαθητές τους πώς να ανακαλύπτουν τη γνώση και πώς να δημιουργούν νέα γνώση.

Έχουμε, λοιπόν, ένα συνεχές κείμενο μπροστά μας. Ξεκινάμε να το διαβάζουμε. Κάποιες συμβουλές-τεχνικές ανάγνωσης που μπορούμε να ακολουθήσουμε είναι οι ακόλουθες:

  1. Να εστιάζω στη θεματική πρόταση κάθε παραγράφου. Μία καλά δομημένα παράγραφος θα πρέπει να έχει μια θεματική πρόταση που θα μου υποδείξει για ποιο θέμα θα γίνει λόγος στις λεπτομέρειες/σχόλια.
  2. Να σχηματίζω εικόνες στο μυαλό μου καθώς διαβάζω. Να στήνω φανταστικό θεατρικό σκηνικό στο νου μου και να θέτω τον εαυτό μου ως πρωταγωνιστή ή και σιωπηλό παρατηρητή.
  3. Να ρωτώ το κείμενο, να συμφωνώ ή να διαφωνώ μαζί του. Αν ρωτώ το κείμενο «τι λες σε αυτό το σημείο;», θα έχω εστιάσει την προσοχή μου σε ένα στοιχείο και θα περιμένω μια απάντηση του κειμένου στη συνέχεια. Αν διαφωνώ με το κείμενο και του λέω «Μα τι άποψη είναι αυτή; Πόσο παρωχημένη!», θα έχω εστιάσει στην ύπαρξη μιας άποψης, έστω και αν την αρνούμαι θα έχω καταλάβει τι λέει.
  4. Να φαντάζομαι τι μπορεί να αναφέρει η περίοδος που έπεται αυτής που διαβάζω. Αν αφιερώνω κάποια δευτερόλεπτα να αναρωτηθώ «Λες μετά από αυτό να μου πει ότι…», σημαίνει ότι κάνω μια υπόθεση. Στη συνέχεια θα δω αν η υπόθεσή μου έχει διαψευσθεί ή όχι. Όπως και να ΄χει, θα έχω εστιάσει στο θέμα πάνω στο οποίο έκανα την υπόθεσή μου και άρα θα το έχω καταλάβει.
  5. Υπογραμμίζω λέξεις-κλειδιά. Κλασική παλιά καλή τεχνική.
  6. Να κυκλώνω (ή να υπογραμμίζω με χρωματιστούς υπογραμμιστήρες) συνδετικές λέξεις για να καταλαβαίνω τη νοηματική σχέση που συνδέει τις περιόδους ή τις παραγράφους. Αν κυκλώσω ένα «επίσης», σημαίνει ότι το κείμενο μου είπε κάτι για ένα θέμα και τώρα θα μου πει άλλο ένα παρόμοιο, άρα έχω δύο στοιχεία σχετικά με αυτό το θέμα (π.χ. μου ανέφερε ένα αρνητικό του καταναλωτισμού και τώρα θα μου αναφέρει ένα δεύτερο). Αν έχω ένα «όμως», πρέπει να καταλάβω ότι το κείμενο μου είπε κάτι και τώρα θα παρουσιάσει κάποια αντίθεση. Αν έχω ένα «λοιπόν», έχω ένα συμπέρασμα σχετικά με κάτι που ειπώθηκε πριν κ.ό.κ.
  7. Βγάζω πλαγιότιτλους από κάθε παράγραφο ή νοηματική ενότητα.
  8. Προσπαθώ να κάνω σχεδιάγραμμα (με βελάκια, παυλίτσες κ.ά.). Σχεδιαγραμματοποιώντας τη γνώση έχω ευκολότερη πρόσβαση σε αυτή. Μαθαίνετε στα παιδιά να κάνουν σχεδιαγράμματα και να τα αξιοποιούν σε κάθε μάθημα που θα τα βοηθήσει, όχι μόνο στο καθαρά γλωσσικό.

    Αυτές είναι κάποιες από τις τεχνικές που μπορεί να αξιοποιήσει οποιοσδήποτε για να κατανοεί ένα κείμενο. Φυσικά, μπορεί κάποιος να επιλέξει ορισμένες μόνο ή να τις συνδυάσει και με άλλες που έχει στο νου του. Το να διατυπώνουμε ρητά το πώς αξιοποιείται μια στρατηγική μάθησης είναι εξαιρετικά ευεργετικό για τους μαθητές (του σχολείου) και για καθέναν που είναι μαθητής σε κάτι.

     ~  Διαμαντίδου Εύη, φιλόλογος-γλωσσολόγος
    ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Τα 3Σ στην οριοθέτηση της συμπεριφοράς των παιδιών

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Γονέας: Σταμάτα να το κάνεις αυτό!
Παιδί: Γιατί να μην το κάνω; 
Γονέας: Γιατί δεν πρέπει!
Παιδί: Και γιατί δεν πρέπει;
Γονέας: Γιατί δεν είναι σωστό!
Παιδί: Γιατί δεν είναι σωστό;
Γονέας: Λοιπόν αρκετά! Θα το κάνεις επειδή στο λέω εγώ!

Τα παιδιά ορισμένες φορές διαλέγουν τις πιο ακατάλληλες στιγμές για να κάνουν τους «σωκρατικούς» τους διαλόγους. Η παραπάνω συνομιλία είναι χαριτωμένη, αλλά αμφιβάλλω εάν αντιμετωπίζεται έτσι και από έναν γονέα, που συναγωνίζεται το χρόνο για να καταφέρει να επιτελέσει τις καθημερινές του υποχρεώσεις, αναγκασμένος παράλληλα να απαντάει στα ατελείωτα «γιατί» του παιδιού σε θέματα, που ο ίδιος θεωρεί αυτονόητα.

Βέβαια για το παιδί δεν είναι αυτονόητα.

Το παιδί θέλει να υπακούσει, αλλά θέλει επίσης να μάθει και το λόγο για τον οποίο του ζητείται να υπακούσει και μια ικανοποιητική εξήγηση άλλωστε αποτελεί ζωτικό στοιχείο στην όλη διαδικασία της αγωγής. Το σφάλμα του γονέα δεν υφίσταται, εάν το παραπάνω παράδειγμα ληφθεί ως μεμονωμένο περιστατικό, δηλαδή εάν για μία φορά παρέλειψε να δώσει εξήγηση, αλλά εάν αποτελεί συνηθισμένο πρότυπο στην μεταξύ τους αλληλεπίδραση, δηλαδή εάν δε δίνει στο παιδί εξηγήσεις «εκ συστήματος».

Η οριοθέτηση της συμπεριφοράς των παιδιών είναι ένα θέμα που δικαιολογημένα απασχολεί κάθε γονέα, αφού είναι μια διαδικασία που κρίνεται απαραίτητη για τη δημιουργία ευτυχισμένων και ολοκληρωμένων ανθρώπων. Τα όρια στην ουσία είναι οι κανόνες που θέτουμε στο παιδί, ώστε να το βοηθήσουμε να ασκηθεί στους περιορισμούς που προϋποθέτει η ζωή στην κοινωνία.

Στη σύγχρονη εποχή η πληροφόρηση για τις μεθόδους ανατροφής είναι ευκολότερη από ποτέ, αφού με ένα κλικ μπορεί πολύ εύκολα ο οποιοσδήποτε να αποκτήσει πρόσβαση σε ποικίλες πηγές ενημέρωσης. Το αποτέλεσμα βέβαια δεν είναι πάντα το επιθυμητό, αφού οι γονείς καταλήγουν να μπερδεύονται περισσότερο και να αμφιταλαντεύονται ανάμεσα σε αυτούς που υποστηρίζουν, ότι εάν είναι ανεκτικοί το παιδί θα γίνει ένας ισχυρογνώμων τύραννος και από την άλλη σε όσους θεωρούν ότι, εάν είναι υπερβολικά αυστηροί και τιμωρητικοί, το παιδί κινδυνεύει να γίνει ένα υποχωρητικό και άβουλο πλάσμα.

Πράγματι η αυταρχική κυριαρχία εκ μέρους των γονέων μπορεί να παράγει ένα πειθαρχημένο παιδί, αλλά θα εκμηδενίσει την ικανότητά του να παίρνει πρωτοβουλίες στη ζωή, χωρίς όμως να σημαίνει ότι η υπερβολική ανεκτικότητα είναι ιδανικότερη επιλογή. Όπως τις περισσότερες φορές, έτσι και στο παρόν ζήτημα συνιστάται το μέσο ανάμεσα στα δύο άκρα, μια χρυσή τομή, που θα συνδυάζει μια θερμή και στοργική πειθαρχία, θέτοντας όρια που υπακούουν στον κανόνα των 3Σ(σαφήνεια, συνέπεια, συνέχεια).

Ο κανόνας των 3Σ

Σαφήνεια

Σίγουρα τα όρια είναι απαραίτητα σε ποικίλους τομείς της ζωής του παιδιού, ωστόσο ο ευσυνείδητος γονέας οφείλει να δώσει προτεραιότητα και να επιμείνει σε όσα θέματα κρίνει σημαντικότερα, αφήνοντας ορισμένους τομείς ελεύθερους, ώστε να μη νιώθει το παιδί ασφυκτικά.  

Κάθε κανόνας οφείλει να είναι διατυπωμένος με σαφή τρόπο, χωρίς περιττές λεπτομέρειες που έτσι και αλλιώς είναι δύσκολο να θυμάται το παιδί και σε γλώσσα απλή και κατανοητή. Είναι σημαντικό μαζί με τον κανόνα να γνωστοποιούνται τόσο οι θετικές όσο και οι αρνητικές συνέπειες που ακολουθούν την υπακοή ή ενδεχόμενη παραβίασή του, ώστε να καθίσταται κατανοητό στο παιδί, ότι οποιαδήποτε αρνητική συνέπεια θα είναι αποτέλεσμα δικής του επιλογής και συμπεριφοράς.

Η γκρίνια και οι φωνές δεν έχουν καμία θέση στη διαδικασία της οριοθέτησης. Ο γονέας μιλώντας στο παιδί με θετική και ήρεμη φωνή, αλλά συγχρόνως, σταθερή και αποφασιστική, ανακοινώνει τους κανόνες και τις συνέπειες αυτών, μία το πολύ δύο φορές, αποφεύγοντας τις συνεχείς επαναλήψεις. Ένα τρικ που δεσμεύει τα παιδιά στην τήρηση των κανόνων, είναι η συγκέντρωση αυτών καθώς και των συνεπειών τους σε μορφή συμβολαίου, που θα είναι συμφωνημένο και υπογεγραμμένο από τις δύο πλευρές και τοποθετημένο σε σημείο του σπιτιού, που να έρχονται συνέχεια σε οπτική επαφή μαζί του.

Συνέπεια

Τα παιδιά είναι πολύ πιθανό να παραβιάσουν κάποιους από τους κανόνες, είτε μέχρι να μάθουν, είτε επειδή ορισμένες φορές δοκιμάζουν τα όρια που τους θέτουν οι γονείς, ώστε να εξετάσουν, εάν είναι συνεπείς σε αυτά που λένε. Οι γονείς οφείλουν να παραμένουν σταθεροί τόσο ως προς αυτό που υποστηρίζουν, όσο και ως προς τις προβλεπόμενες συνέπειες που ακολουθούν την παραβίαση του εκάστοτε κανόνα.

Επισημαίνεται, ότι πρέπει να γίνεται σαφή διάκριση ανάμεσα στην κακή συμπεριφορά, εξαιτίας της οποίας ακολουθεί η αρνητική συνέπεια και του ίδιου του παιδιού, με προτίμηση να χρησιμοποιούνται φράσεις όπως “ήταν λάθος η συμπεριφορά σου” και αποφυγή απόδοσης μόνιμων χαρακτηρισμών στην προσωπικότητα του παιδιού, όπως για παράδειγμα “είσαι κακό παιδί”, διότι υπάρχει κίνδυνος το παιδί εσωτερικεύοντας την ετικέτα, να συμπεριφέρεται όντως ως κακό παιδί, επιβεβαιώνοντας στην ουσία τη διατυπωμένη σκέψη των γονέων.

Συνέχεια

Τα όρια τέλος πρέπει να επαναπροσδιορίζονται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του παιδιού, ακολουθώντας τη διαδρομή της ηλικίας και τις αλλαγές του κοινωνικού περιβάλλοντος. Δεν είναι δυνατόν για παράδειγμα, ένας κανόνας που ισχύει για ένα αγόρι επτά χρονών σχετικά με την έξοδό του εκτός σπιτιού, να παραμένει σταθερός μέχρι την ηλικία των δεκαεπτά, όπως είναι αδύνατο ένας κανόνας που ίσχυε πριν από τρεις δεκαετίες σε ένα χωριό, να ισχύει και στη σύγχρονη εποχή στο αστικό κέντρο. Αυτό βέβαια σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ερμηνευτεί ως ισοπέδωση αξιών και αρχών, είναι απαραίτητη όμως η συνεχής επαγρύπνηση των γονέων, ώστε να παρατηρούν τυχόν αλλαγές και να κρίνουν σε ποιους από τους τομείς της ζωής του παιδιού είναι σημαντική η οριοθέτηση.

Τα όρια προστατεύουν το παιδί από φυσικούς κινδύνους και το βοηθούν να βάλει σε μία τάξη τον περιβάλλοντα κόσμο για το τι επιτρέπεται και τι όχι.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι εκλαμβάνονται και από το ίδιο το παιδί ως ένδειξη ενδιαφέροντος και αγάπης από μέρους των γονέων.  Βέβαια χρυσοί κανόνες για την ανατροφή των παιδιών δεν υπάρχουν.Το παιδί όμως που έχει στοργικούς γονείς και παιδαγωγείται μέσω της αγάπης, της προβολής σωστών προτύπων που μπορεί να μιμηθεί και της οριοθέτησης με δυνατότητα να μάθει μέσα από τα λάθη του για τις συνέπειες των πράξεών του τόσο πάνω στον εαυτό του όσο και στους άλλους, θα έχει ως αποτέλεσμα την εσωτερίκευση των κανόνων από μέρους του και την απόκτηση ενός ικανοποιητικού επίπεδου αυτοελέγχου, με πολλές προοπτικές να εξελιχτεί σε ένα άτομο κοινωνικό, δημιουργικό, αυτόνομο και με εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

Βιβλιογραφία

HerbertM., Ψυχολογικά προβλήματα παιδικής ηλικίας, Εφαρμοσμένη Ψυχολογία 1α, Επόπτης ελλην. εκδ. Παρασκευόπουλος Ι., Τόμος Πρώτος, Αθήνα, Ελληνικά Γράμματα, 1998
HerbertM., Ψυχολογικά προβλήματα παιδικής ηλικίας, Εφαρμοσμένης Ψυχολογίας 1β, Επόπτης ελλην. Εκδ. Παρασκευόπουλος Ι., Τόμος Δεύτερος, Αθήνα, Ελληνικά Γράμματα, 1998
Καλαντζή-Αζίζι Α., Συνεργάτες Αγγελή Κ., Ευσταθίου Γ., Αυτογνωσία& Αυτοδιαχείριση, Ένα μοντέλο κλινικής πρακτικής και εκπαίδευσης Ειδικών Ψυχικής Υγείας και Εκπαιδευτικών, Αθήνα, Ελληνικά Γράμματα, 2002
FeldmanR.S., Εξελικτική Ψυχολογία, Επιστ. Επιμ. Μπεζεβέγκης Η., Τόμος Α΄, Αθήνα, Gutenberg, 2009

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Επικοινωνώντας την αγάπη

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Είναι πολύ όμορφο να νιώθεις την καρδιά σου ζωντανή, γεμάτη αγάπη. Σε κάνει να βλέπεις τον κόσμο, τη ζωή με άλλη διάθεση. Όλα μοιάζουν διαφορετικά, ευχάριστα, ζεστά. Μπορείς να σταθείς στη στιγμή, να αφεθείς και να χαρείς τη μοναδικότητά της. Μπορείς να αντιμετωπίσεις με μεγαλύτερο σθένος την κάθε δυσκολία.  

Το νόημα της αγάπης

Η αγάπη σίγουρα είναι μια κατάσταση που σου ομορφαίνει τη ματιά, τη ζωή. Και αν έχει νόημα η αγάπη για εσένα που τη ζεις, σκέψου πόσο σημαντική μπορεί να είναι η έκφρασή της προς το πρόσωπο εκείνο που «ξύπνησε» τη μέσα σου αγάπη. Ακόμα και αν δεν έκανε τίποτα το ιδιαίτερο, συνέβαλε στο να έρθεις σε επαφή με τη βαθύτερη φύση σου, σου θύμισε ποιός-α είσαι αναδεικνύοντας το δυναμικό σου.

Κάθε πρόσωπο που δημιουργεί μια τέτοια συνθήκη μέσα σου αξίζει να το γνωρίζει, να το ξέρει.

Και για αυτό που σου έδωσε την ευκαιρία να βιώσεις, αλλά κυρίως γιατί μέσα του-της όλο και κάπου θα το χρειάζεται. Μπορείς να το εκφράσεις με διάφορους τρόπους, μα ανάμεσα σε άλλους αναζήτησε το δικό σου τρόπο. 

Η έκφραση της αγάπης είναι ακόμα μια μορφή, μια εκδήλωση της αγάπης, ίσως η σπουδαιότερη. Γιατί η αγάπη βρίσκει το δρόμο της, ολοκληρώνεται, όταν επικοινωνείται.

Η αγάπη απελευθερώνει

Η αγάπη έχει τη δύναμη να απελευθερώνει την κάθε πλευρά. Γι’ αυτό και έχει νόημα να επικοινωνείται στην ώρα της. Εκείνος-η που τη βιώνει, εκφράζοντάς την παραμένει συνεπής προς τον εαυτό του-της και προχωράει στη ζωή δίχως εκκρεμότητες. Βέβαια, ο βαθύτερος λόγος έκφρασης της αγάπης είναι το καλό του άλλου, γιατί η αγάπη από τη φύση της είναι ανατροφοδοτική. Δεν ζητάει, δεν περιμένει κάτι. Εκφράζεται με στόχο απλά να επικοινωνηθεί και να δώσει την ώθηση στο πρόσωπο που την προκάλεσε να αντιληφθεί την αξία του και να συνεχίσει με βήμα ανάλαφρο και αποφασιστικό τη ζωή του. Με ό,τι αυτή περιλαμβάνει, όπως τη θέλει. 

Η αγάπη εκφράζεται παρόντος του άλλου!

Γι’ αυτό και η αγάπη έχει νόημα να εκφράζεται παρόντος του άλλου. Γιατί τη χρειάζεται για τη συνέχεια του ταξιδιού του. Και όσο πιο μεγάλη ή δύσκολη η πορεία που έχει να διανύσει, τόσο πιο αναγκαίο να τη διαβεί διαθέτοντας σημαντικά αποθέματα αγάπης. 

Η αγάπη ως πράξη ευγνωμοσύνης

Η αγάπη θέλει το καλό του άλλου. Η έκφρασή της αποτελεί μια πράξη ευγνωμοσύνης για την ευτυχή συγκυρία μιας συνάντησης αναγκών, ψυχών ή απλά ζητουμένων που συνήθως εξελίσσεται σε παράλληλη, ξεχωριστή τροχιά. Αφού ο χρόνος είναι πεπερασμένος. 

Η αγάπη γεννά αγάπη

Μα η αγάπη που επικοινωνείται γεννάει νέα αγάπη. Και έτσι η αγάπη γίνεται δύναμη, ελπίδα, ανάμνηση και κάποιες φορές πυξίδα. Η αγάπη που εκφράζεται μας προσφέρει τη δύναμη που χρειαζόμαστε για το πέρασμα, τη μετάβαση, την εξέλιξή μας στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Η αγάπη που επικοινωνείται γίνεται το μέσα μας φως που μας βοηθάει να βγαίνουμε στο ξέφωτο διαπερνώντας κάθε σκοτάδι. 

ΠΗΓΗ:www.e-psychology.gr 

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

«Η αγάπη»

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ἄ! Τί ὠφελεῖ νὰ καρτερᾷς ὄρθιος στὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ
καὶ μὲ τὰ μάτια στοὺς νεκροὺς τοὺς δρόμους στυλωμένα·
ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά᾿ ρθεῖ, δίχως νὰ νιώσεις ἀπὸ ποῦ,
καὶ πίσω σου πλησιάζοντας μὲ βήματα σβησμένα.

Θὲ νὰ σοῦ κλείσει ἀπαλά, μὲ τ᾿ ἄσπρα χέρια της τὰ δυό,
τὰ μάτια ποὺ κουράστηκαν στοὺς δρόμους νὰ κοιτᾶνε,
κι ὅταν γελώντας νὰ τῆς πεῖς θὰ σὲ ρωτήσει: «ποιὰ εἶμ᾿ ἐγώ;»
ἀπ᾿ τῆς καρδιᾶς τὸ σκίρτημα θὰ καταλάβεις ποιά ῾ναι.

Δὲν ὠφελεῖ νὰ καρτερᾷς… Ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά ῾ρθεῖ.
Κλειστὰ ὅλα νά ῾ναι, θὰ τὴ δεῖς ἄξαφνα μπρός σου νὰ βρεθεῖ
κι ἀνοίγοντας τὰ μπράτσα της πρώτη θὰ σ᾿ ἀγκαλιάσει.

Εἰδέ, κι ἂν ἔχεις φωτεινό, τὸ σπίτι γιὰ νὰ τὴ δεχθεῖς,
καὶ σὰν φανεῖ τρέξεις σ᾿ αὐτήν, κι ἐμπρὸς στὰ πόδια της συρθεῖς,
ἂν εἶναι νὰ ῾ρθεῖ, θὲ νά ῾ρθεῖ, – ἀλλιῶς θὰ προσπεράσει.

«Η αγάπη», Κώστας Ουράνης

ΠΗΓΗ: o-klooun.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο