Τα παιδιά

ta-dikaiomata-ton-paidion

Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας παιδιά.
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τον εαυτό της.
Έρχονται στον κόσμο μέσα από σας, αλλά δεν προέρχονται από εσάς,
Και παρότι είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε σας.

Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως τις σκέψεις σας,
Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις.
Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, όχι όμως την ψυχή τους,
Γιατί η ψυχή τους ζει στο σπίτι του Αύριο,
που εσείς δεν μπορείτε να το επισκεφτείτε ούτε καν στα όνειρά σας.
Μπορείτε να πασχίσετε να τους μοιάσετε, μην
προσπαθείτε όμως να τα κάνετε να σας μοιάσουν.
Γιατί η ζωή δεν πηγαίνει πίσω, ούτε μένει στο χτες.

Είστε τα τόξα απ’ τα οποία τινάζονται σαν ζωντανές σαΐτες τα παιδιά σας.
Ο Τοξότης βλέπει το στόχο στη γραμμή του Απείρου
και σας λυγίζει με την δύναμη Του ώστε οι
σαΐτες Του να φύγουν γοργά και να φτάσουν μακριά.
Δεχθείτε το λύγισμα σας στα χέρια Του με χαρά.
Γιατί Αυτός, όπως αγαπά τη σαΐτα που εκτοξεύεται,
Αγαπά και το τόξο που είναι σταθερό.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χαλίλ Γκιμπράν, Ο Προφήτης,
Ο Κήπος του Προφήτη
,

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Γιατί είναι ανήθικο να ενδιαφερόμαστε μόνο για τους βαθμούς των παιδιών

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η κάθε σχολική βαθμίδα έχει συνδεθεί με την αγωνία των βαθμών που θα κατακτήσει ο κάθε μαθητής. Από την αρχή του σχολικού έτους τα πάντα είναι στραμμένα στο «κυνήγι» των βαθμών (τεστ, διαγωνίσματα, βαθμολογίες).

Οι βαθμοί αποτελούν «αγωνία» του παρελθόντος όπου ο αναλφαβητισμός στην Ελλάδα βρισκόταν σε υψηλά ποσοστά και τα μοναδικά στοιχεία που είχαν σημασία ήταν το παιδί να μάθει γραφή, ανάγνωση και μαθηματικά. Αυτό πλέον έχει εξαλειφθεί, αφού μόλις διακόσιες χιλιάδες Έλληνες δηλώνουν αναλφάβητοι.

Το σχολείο, ειδικά στις μικρότερες ηλικίες, διαδραματίζει σημαντικότερο ρόλο από όσο νομίζουμε. Το πώς θα ενταχθούν τα παιδιά στην κοινωνία καθορίζεται ουσιαστικά στα πρώτα τους σχολικά χρόνια. Κατ” επέκταση η εικόνα που έχουν τα παιδιά για τον εαυτό τους καθορίζεται -κυρίως- από τις βαθμολογικές τους επιδόσεις, οι οποίες απορρέουν από το αν μπορούν να κάνουν αριθμητικές πράξεις, αν παπαγαλίζουν μαθήματα ιστορίας ή θρησκευτικών, αν ζωγραφίζουν μοτίβα που συμφωνούν με την αισθητική του δασκάλου τους.

Ωστόσο, ο βαθμός από μόνος του δεν περιγράφει την προσωπική κατάσταση του παιδιού. Για παράδειγμα, αν ένας μαθητής βαθμολογηθεί με 12 στα 20 στην ιστορία αυτό σημαίνει ότι δεν του αρέσει η ιστορία (;) ή ότι δε μπορεί να μάθει την ιστορία με τον τρόπο που διδάσκεται (;) ή ότι δε μπορεί να μάθει την ιστορία με τον τρόπο που εξετάζεται (;). Η βαθμολογία αποτελεί μια κλίμακα μέτρησης σε συγκεκριμένες τυποποιημένες δεξιότητες. Ο βαθμός 12 είναι ένας μέτριος βαθμός, αλλά αναφορικά με τη δεξιότητα της αποστήθισης, κρίνει το αν ο μαθητής μπορεί να παπαγαλίσει τις πράξεις του Καποδίστρια.

 
 

Κι όλα τα υπόλοιπα; Δημιουργικότητα; Συνεργασία; Περιέργεια; Ευγένεια; Εξέλιξη; Ενσυναίσθηση; Αναλυτική σκέψη; Όλα αυτά είναι βασικά στοιχεία μια προσωπικότητας, είναι ουσιαστικές δεξιότητες που πρέπει να αναπτυχθούν. Μετά το πέρας της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, τα παραπάνω εφόδια είναι που καθοδηγούν τον άνθρωπο, αυτά τον καθορίζουν και όχι αν ξέρει πότε έγινε η μάχη των Δερβενακίων.

Από την άλλη, σε καμία περίπτωση δε μπορούν να καταργηθούν οι βαθμοί διότι εμπεριέχουν αντικειμενική μέτρηση των επιδόσεων του μαθητή στην αποστήθιση, την ορθογραφία, την ανάγνωση και τις αριθμητικές πράξεις. Όμως, πρέπει να ξέρουμε τι ακριβώς μετράνε: την αποστήθιση, την ορθογραφία, την ανάγνωση και τις αριθμητικές πράξεις, τίποτε άλλο, αυτά μόνο.

Ως κοινωνία λοιπόν, δίνουμε ιδιαίτερη σημασία στους σχολικούς βαθμούς, αλλά, και εδώ βρίσκεται το οξύμωρο του θέματος, μετά το τέλος της τυπικής εκπαίδευσης στην αγορά εργασίας κάνεις δεν ασχολείται με το τι βαθμούς είχε κάποιος στο δημοτικό ή στο λύκειο. Κανείς δε θα «χτυπήσει» την πλάτη κανενός λέγοντας του «πολύ καλή δουλειά, σου βάζω 18». Το αντίθετο μάλιστα, αυτό που θα κάνει το άτομο να αναδειχθεί ουσιαστικά σε κάποιο τομέα είναι οι κοινωνικές του δεξιότητες.

Προφανώς, η δημιουργικότητα, η ενσυναίσθηση, η συνεργασία, η περιέργεια, η αναλυτική σκέψη, δεν μπορούν να βαθμολογηθούν, διότι εμπεριέχουν υποκειμενισμό, αλλά σίγουρα μπορούν και πρέπει να αναπτυχθούν, να αναδειχθούν και οπωσδήποτε να επιβραβευτούν μέσα από τις σχολικές δράσεις.

Όπως χαρακτηριστικά έγραφε ο John Dewey:

Εκπαίδευση δεν είναι η προετοιμασία για τη ζωή, εκπαίδευση είναι η ίδια η ζωή.

Χρειαζόμαστε σχολεία τα οποία δε θα προετοιμάζουν τα παιδιά για τη ζωή, θα είναι η ζωή. Από την πλευρά των «μεγάλων» πρέπει το σχολείο να αποτελεί βασικό κομμάτι της ζωής των παιδιών, διότι εμπεριέχει τις μελλοντικές τους συνέπειες.

Το σχολείο για τα παιδιά εκφράζει τον κόσμο τους όλο, κι αυτό σίγουρα δε βαθμολογείται. Η μελλοντική επιτυχία/ευτυχία τους εξαρτάται περισσότερο από τις παραπάνω καταστάσεις του μυαλού και λιγότερο από τους βαθμούς, με αυτά πρέπει να ασχολούμαστε, με αυτά που καθορίζουν, εξελίσσουν ή αποκλείουν το άτομο.

Κωνσταντίνος Γεωργάκης – Εκπαιδευτικός Φυσικής, Δημιουργός του g-physics.com

ΠΗΓΗ: huffingtonpost.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Η μαγεία της αγκαλιάς

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Μπορεί να μην είμαι ρομαντική σε γενικές γραμμές (μην σας ξεγελάει το «ροζ», για να μη δώσω στόχο με τη μολότοφ το έβαλα). Μπορεί να πιστεύω πως ηλιοβασιλέματα και λουλούδια και κεριά και όλα αυτά τέλος πάντων είναι ψευτορομαντισμοί με σκοπό τον καταναλωτισμό. Μπορεί να νομίζω, επίσης, πως ο ρομαντισμός στην εποχή μας έχει πεθάνει. Αλλά δεν θα αμφισβητήσω πότε το μεγαλείο της αγκαλιάς και τον αληθινό ρομαντισμό που κρύβει μέσα του.

Αν το σκεφτείς, η αγκαλιά είναι το πρώτο είδος τρυφερότητας και στοργής που λαμβάνουμε από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Η αγκαλιά της μαμάς. Μεγάλο γιατροσόφι. Μια αγκαλιά γεμάτη όλη την αγάπη και θαλπωρή του κόσμου. Μια αγκαλιά που είναι εκεί πάντα για σένα. Μια αγκαλιά που θα σε συγχωρεί ό,τι και να της κάνεις και δε θα σου πει όχι ποτέ. Αναμφισβήτητα, η πιο σημαντική αγκαλιά στο μυαλό κάθε παιδιού. Όσο και να την αποφεύγαμε μεγαλώνοντας, πάντα θα την αναζητούμε στα δύσκολα. Πόση δύναμη μας έχει δώσει αυτή η αγκαλιά και πόση αγάπη ταυτόχρονα; Μαμά, συγγνώμη που σου φώναξα λίγο στο τηλέφωνο σήμερα! 

Να μην παραλείψουμε την αγκαλιά του μπαμπά. Και ποιος τον ακούει μετά το γκρινιάρη. Φιλάκια μπαμπά! Μην ακούς! Πλάκα κάνω. Η έννοια της προστασίας, λοιπόν, είναι αυτή η αγκαλιά. Οι φτερούγες που σε διασφαλίζουν από οτιδήποτε κακό μπορεί να έρθει, ή έτσι νομίζεις τουλάχιστον. Όσα χρόνια και να περάσουν θα είναι η μοναδική αγκαλιά που θα νιώθεις απόλυτη ασφάλεια. Τελεία και παύλα. Μπορεί αυτές τις αγκαλιές να μην τις διάλεξες, να σε διάλεξαν αυτές ουσιαστικά, αλλά σου διδάξανε τι εστί αγκαλιά αγαπητέ μου. Και για όσα πράγματα κατακρίνουμε τους δικούς μας, για άλλα τόσα και περισσότερα θα έπρεπε να τους επιβραβεύουμε και να τους χειροκροτούμε.

Ας γίνω λίγο ρομαντική τώρα, να περιγράψω μία αγκαλιά διαφορετική από όλες τις άλλες. Ιδανική σαν όλα αυτά που ακούμε στα τραγούδια τόσα χρόνια ή βλέπουμε στις ταινίες ή διαβάζουμε στα βιβλία. Κάτι εξωπραγματικό κι όμως αληθινό. Γιατί, μην ξεχνάμε πως η έμπνευση ταινιών και τραγουδιών βασίζεται σε αληθινές ιστορίες κατά βάση. Αυτή η αγκαλιά που θα χωράει εσένα και όλα σου τα ελαττώματα μαζί. Η αγκαλιά που θα τυλίξει με τα χέρια την ψυχή σου. Η αγκαλιά που θα σε κάνει να ξεχάσεις το όνομά σου. Που θα κουμπώσεις σαν να ήταν σχεδιασμένη μόνο για σένα. Αυτή που θα είναι στο νούμερο σου και μόνο. Αυτή που σας κάνει να γίνετε ένα, να ακούς τους χτύπους σας να συντονίζονται στον ίδιο ρυθμό. Αυτή η εθιστική αγκαλιά. Που μετά την αποζητάς, την έχεις ανάγκη και, δυστυχώς, τη συγκρίνεις με άλλες άδειες. Γιατί δεν κουμπώνεις τόσο καλά με όλους.

Βέβαια αυτό δε σημαίνει και ότι ταιριάζεις μόνο με μία συγκεκριμένη. Γιατί, προφανώς, όσο και να σε συγκινεί αυτή η αγκαλιά, δε θα σε καθορίσει αλλά θα σε προετοιμάσει. Γιατί αν ήταν η μοναδική δεν θα μιλούσαμε σε παρελθοντικό χρόνο. Να σου κάνω μια αγκαλιά να σου φύγουν όλα; Τυχαία νομίζετε υπάρχει παγκόσμια ημέρα αγκαλιάς και κίνημα «free hugs»; Στην αγκαλιά είναι η απόλυτη μαγεία. Όχι στην αγκαλιά σαν πράξη, αλλά στον άνθρωπο που πιστεύει στην ψυχική νοσηλεία της αγκαλιάς. Όπως δε θέλουμε κενούς ανθρώπους, δε θέλουμε και άδειες αγκαλιές. Αποζητάμε αυτό το βαθύτερο συναίσθημα που μας γεμίζει αισιοδοξία και υπομονή και που εκφράζεται με μια τόσο απλή χειρονομία.

ΠΗΓΗ: mindthetrap.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Η παιδεία δε φαίνεται στις γνώσεις αλλά στη συμπεριφορά

oldmanΜεγάλωσε, λένε, όλα τα αδέλφια του. Τέσσερα στον αριθμό κι ένας εκείνος, πέντε παρακαλώ. Έζησε πόλεμο, κακουχίες, πείνασε, αγάπησε, παντρεύτηκε κι έκανε τέσσερα παιδιά. Οι μεγαλύτερες αγάπες της ζωής του. Αν τον έβλεπες, ποτέ σου δε θα φανταζόσουν τι είχε περάσει. Ευθυτενής, καμαρωτό περπάτημα, ψάθινο καπελάκι, χαμόγελο στα μάτια και καραμέλες στην τσέπη.

Ποτέ δεν τον άκουσα να υψώνει τον τόνο της φωνής του. Όταν τον έπνιγε το δίκιο, γούρλωνε τα μάτια για να καταλάβεις πως έχει νεύρα. Μέχρι εκεί. Ακόμη κι αν δεν είχε λόγους να ξεσπάσει, πάντα του έδινε η γυναίκα του αρκετούς. Εκείνος, όμως, βράχος ακλόνητος, ο ορισμός της ηρεμίας και της καλοσύνης. Τη δικαιολογούσε ακόμη και τις φορές που είχε ολοφάνερο άδικο. «Άστη. Έχει περάσει πολλά», έλεγε ο άνθρωπος που είχε περάσει περισσότερα.

Μια μέρα, θέλοντας να δείξω πόσο με είχε εντυπωσιάσει γύρισα και είπα πόσο υπέροχος άνθρωπος είναι, παρόλο που είναι αμόρφωτος. Ακόμη, θυμάμαι το βλέμμα της μάνας μου. «Ο παππούς σου μπορεί να μην ξέρει πολλά γράμματα αλλά είναι ο πιο μορφωμένος άνθρωπος που ξέρω». Ήταν αυτή της η πρόταση που έσκασε σαν χαστούκι στο πρόσωπό μου και με έκανε να καταλάβω τη διαφορά μεταξύ του αγράμματου και του αμόρφωτου.

Βλέπεις, συνηθίσαμε να τα ταυτίζουμε. Αγράμματος κι αμόρφωτος το ίδιο και το αυτό. Βάλαμε σε ένα τσουβάλι όσους δεν μπόρεσαν να μάθουν γράμματα, να γίνουν πρώτοι μαθητές, να σπουδάσουν, και σε ένα άλλο όσους φόρτωσαν τους τοίχους με πτυχία κι ακαδημαϊκές γνώσεις. Τους κατηγοριοποιήσαμε τους μεν, χαμηλά στην κοινωνική μας βαθμίδα και τους δε, ψηλά. Έτσι, μάθαμε να ορίζουμε την αξία των ανθρώπων. Από τα χαρτιά που συνέλλεξαν στη διαδρομή τους.

Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι με γνώσεις και βραβεία που δε συναντήθηκαν ποτέ με την κοινωνική μόρφωση. Δεν ξέρουν να φερθούν, δεν ξέρουν να μιλήσουν, μήτε να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες που ήρθαν στο διάβα τους. Δεν ήταν στη διδακτική τους ύλη αυτά. Είναι εκείνοι που συχνά, σνομπάρουν τους «αμόρφωτους» στον περίγυρό τους γιατί τους χαλάνε το image. Η αλήθεια είναι πως δεν τους φτάνουν ούτε στο μικρό τους δακτυλάκι γιατί ποτέ δεν μπόρεσαν να καταλάβουν πως καμία σχέση δεν έχει η ουσιαστική μόρφωση με τις ξερές γνώσεις που έμαθαν στα θρανία. Είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Είναι πλάσιμο προσωπικότητας και πλήθος ηθικών αξιών που δε γράφονται σε κανένα βιβλίο.

Ο αγράμματος μπορεί να δυσκολεύτηκε να μάθει γράψιμο αλλά ποτέ δε ζήλεψε τον κόπο άλλων ανθρώπων. Ήξερε πως όλα γίνονται με μόχθο και σκληρή δουλειά.

Ο αγράμματος σιχαίνεται την αδικία και το συμφέρον στους ανθρώπους. Προστατεύει πάντα τους πιο αδύναμους, όσους δεν είναι σε θέση να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους.

Ο αγράμματος μπορεί να υπογράφει με σταυρό αλλά τιμάει την υπογραφή του γιατί γνωρίζει τη σημασία της. Μπορεί να μην αρίστευσε σε μεγάλα εκπαιδευτικά ιδρύματα αλλά πήρε από νωρίς εφόδια που τον βοήθησαν να επιβιώσει.

Ο αγράμματος ξέρει να αγαπά δίχως να περιμένει ανταπόδοση. Αγαπά αληθινά κι αυτό είναι αρκετό. Βλέπει το καλό στους άλλους ακόμη κι όταν εκείνοι δεν το βλέπουν γιατί γνωρίζει πως οι δυσκολίες φέρνουν χαρές και οι χαρές δυσκολίες.

Ο αγράμματος είναι διακριτικός κι ευγενής. Δε ρωτά, δε φέρνει σε δύσκολη θέση. Ξέρει να διαβάζει τα μάτια. Από εκεί αντλεί πληροφορίες χωρίς να χρειαστεί να του μιλήσεις.

Μοιράζει τις συμβουλές του για να βοηθήσει πραγματικά κι όχι για να κάνει τον καμπόσο. Δε σου τρίβει στην μούρη την εμπειρία του. Σε αφήνει να κάνεις τα δικά σου λάθη γνωρίζοντας πώς θα είναι πάντα εκεί.

Ο αγράμματος είναι άξιος. Πιάνουν τα χέρια του. Κάνει δουλειές χωρίς να βαρυγκωμά, προσφέρει έργο όπου χρειάζεται, χαμογελά δυνατά και κλαίει βουβά. Δε θέλει να γίνεται βάρος στους δικούς του αλλά βρίσκεται κοντά ακόμη κι όταν είναι μακριά.

Ο αγράμματος άνθρωπος μπορεί να μην έμαθε μαθηματικά αλλά είναι δίκαιος στις συναλλαγές του. Μπορεί να μην ξέρει καλούς τρόπους αλλά το σπίτι του είναι πάντα ανοιχτό. Μπορεί να μην έγινε δάσκαλος αλλά ποτέ δε σήκωσε χέρι στα παιδιά του. Μπορεί να μη γύρισε όλο τον κόσμο αλλά μάζεψε σοφία από τις πιο μικρές στιγμές της ζωής του.

Ο δικός μου αγράμματος άνθρωπος ήταν πολύ πιο μορφωμένος από πολλούς γραμματιζούμενους εκεί έξω. Είχε παιδεία. Όχι πτυχία.

ΠΗΓΗ: mindthetrap.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Η σημασία και η αξία του “όχι” στα παιδιά μας

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η λέξη «όχι», παρόλο το μικρό της μέγεθος των 3 γραμμάτων, έχει μεγάλη δύναμη αν μάλιστα συνδυαστεί με επιχειρήματα μπορεί να αποτελέσει σημαντικό μάθημα ζωής για τα παιδιά μας.

Προτεραιότητα έχει τι είναι καλό για όλη την οικογένεια

Πολλές φορές το όχι έρχεται ως απάντηση στην επιθυμία του ενός παιδιού που έρχεται σε σύγκρουση με το πρόγραμμα ή τις ανάγκες της οικογένειας. Σε αυτές τις περιπτώσεις το «όχι» είναι για το καλό και υπέρ του συνόλου της οικογένειας. Θα ακυρώσουμε ή θα αναβάλλουμε μια δουλειά ή μια απασχόληση του παιδιού αν πρέπει να δούμε τους παππούδες ή να περάσουμε χρόνο όλοι μαζί.

Το «όχι» είναι για την ασφάλειά τους

Πολλές φορές τα παιδιά μας, είτε στα 2 είτε στα 15 τους επιθυμούν κάτι επικίνδυνο είτε επειδή δεν έχουν αίσθηση του κινδύνου, είτε επειδή θέλουν να το ρισκάρουν. Το μήνυμα που περνάει σε αυτές τις περιπτώσεις το «όχι» πρέπει να είναι δυνατό και σαφές. Η επιθυμία σου δεν είναι ασφαλής και δεν μπορώ να στο επιτρέψω.

Η επιθυμία τους δεν είναι η σωστή για αυτά

Θα υπάρξουν στιγμές που τα παιδιά θέλουν να διαβάσουν, να δουν, να ακούσουν ή να κάνουν κάτι επειδή είναι της μόδας, επειδή τα κάνουν οι άλλοι και οι φίλοι τους ή επειδή θέλουν απλά να τα δοκιμάσουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι τα κατάλληλα για την ηλικία τους ή για τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή ή ότι ταιριάζουν με τις αρχές της οικογένειας. Οφείλουμε το όχι μας να τα προστατέψει από τις κακές επιρροές.

Η επιθυμία τους κρύβει μια άλλη αλήθεια

Πολλές φορές αυτό που μας λένε ή μας ζητάνε δεν είναι αυτό που θέλουν να μας πουν ή να μας ζητήσουν. Η επιθυμία τους κρύβει από πίσω κάτι άλλο. Πρέπει να ακούμε κάτω από τις λέξεις και να ψάχνουμε τι άλλο υπάρχει από πίσω. Μήπως το ότι το παιδί μας δε θέλει να πάει σχολείο, κρύβει από πίσω κάποια μορφή bullying; Μήπως η επιθυμία τους να πιάσουν δουλειά αμέσως μετά το λύκειο, κρύβει μια τάση ανεξαρτησίας και επιθυμίας να φύγουν από το σπίτι;

Σε όλες τις περιπτώσεις τα «όχι» δεν πρέπει να είναι εγωιστικά. Πρέπει να συνοδεύονται από εξηγήσεις και επιχειρήματα

ΠΗΓΗ: tsemperlidou.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Είμαστε η γενιά που δε θέλει να κάνει σχέσεις

σχεσειςΘέλουμε μια δεύτερη κούπα καφέ στο Instagram μας τα πρωινά του Σαββάτου που τεμπελιάζουμε ή ένα ακόμη ζευγάρι παπούτσια για να τα βάλουμε στις καλλιτεχνικές φωτογραφίες των ποδιών μας. Θέλουμε μια σχέση που να είναι επίσημη στο Facebook ώστε να τη δουν όλοι, να κάνουν like και να σχολιάσουν, θέλουμε την ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που θα διαμοιραστεί περισσότερο στο #relationshipgoals.

Θέλουμε να έχουμε ένα ραντεβού για το brunch της Κυριακής, κάποιον να συμπάσχει στη βαρεμάρα της Δευτέρας, μια παρέα για να τσιμπήσουμε κάτι τις Τρίτες, κάποιον να μας στείλει μια καλημέρα με sms την Τετάρτη. Θέλουμε ένα συνοδό για όλους τους γάμους που είμαστε καλεσμένοι (μα πώς το κατάφεραν; Πώς βρήκαν το έτερόν τους ήμισυ;). Αλλά είμαστε η γενιά που δε θέλει σχέση.

Περνάμε στην οθόνη του κινητού μας το ένα πρόσωπο μετά το άλλο με την ελπίδα να βρούμε το κατάλληλο άτομο. Προσπαθούμε να βρούμε την «αδελφή ψυχή» μας λες και γίνεται κατόπιν ειδικής παραγγελίας. Διαβάζουμε άρθρα με τίτλους όπως «5 Τρόποι να ξέρεις ότι (αυτός) σε γουστάρει» και «7 Τρόποι να την κάνετε να σας ερωτευτεί» με την ελπίδα να γίνει κάποια στιγμή το άτομο αυτό η σχέση μας, λες και είναι κάποιο «ανέβασμα» φωτογραφίας στο Pinterest.Επενδύουμε περισσότερο χρόνο στο προφίλ μας στο Tinder από ότι στην προσωπικότητά μας. Παρόλα αυτά, δε θέλουμε σχέση.

«Μιλάμε» και στέλνουμε μηνύματα, κάνουμε Snapchat και «sexting». Μιλάμε στο hangout εκμεταλλευόμαστε το happy our, βγαίνουμε για καφέ ή για μπύρα – οτιδήποτε αρκεί να αποφύγουμε ένα πραγματικό ραντεβού. Μιλάμε με ιδιωτικά μηνύματα (private message) για να συναντηθούμε, κάνουμε επιφανειακή κουβέντα για καμιά ώρα και στη συνέχεια επιστρέφουμε σπίτι και κάνουμε το ίδιο μέσω μηνυμάτων. Αποφεύγουμε με κάθε τρόπο την πραγματική επαφή παίζοντας αμοιβαία παιχνίδια χωρίς νικητή. Συναγωνιζόμαστε για να είμαστε «ο πιο αποκομμένος», για να έχουμε την «πιο απαθή συμπεριφορά» και να είμαστε οι «καλύτεροι στο να μην είμαστε συναισθηματικά διαθέσιμοι», αλλά αυτό που κερδίζουμε τελικά είναι τη μεγαλύτερη πιθανότητα του να μείνουμε μόνοι μας.

Θέλουμε το προσωπείο μιας σχέσης, αλλά δε θέλουμε να δουλέψουμε για τη σχέση. Θέλουμε το κράτημα του χεριού χωρίς όμως την επαφή πρόσωπο με πρόσωπο, το πείραγμα χωρίς τις σοβαρές συζητήσεις. Θέλουμε τη χαρούμενη υπόσχεση χωρίς την ίδια τη δέσμευση, τις επετείους για να γιορτάζουμε χωρίς τις 365 μέρες δουλειάς που σε οδηγούν σε αυτές τις επετείους. Θέλουμε το «και έζησαν αυτοί καλά» αλλά δε θέλουμε να προσπαθήσουμε για το «εδώ και τώρα». Θέλουμε τη βαθιά σύνδεση με τον άλλον, ενώ κρατάμε τα πράγματα σε επιφανειακό επίπεδο. Ανυπομονούμε για τη μεγάλη αγάπη που θα έρθει, χωρίς να έχουμε την πρόθεση να τη στηρίξουμε στα δύσκολα.

Δε θέλουμε σχέσεις – θέλουμε φίλους με… προνόμια, Netflix, άραγμα και Tinder. Θέλουμε οτιδήποτε μπορεί να μας δώσει την ψευδαίσθηση μιας σχέσης, χωρίς όμως να είμαστε πραγματικά σε σχέση. Θέλουμε όλες τις ανταμοιβές της σχέσης και καθόλου το ρίσκο της, όλη την επιβράβευση χωρίς το κόστος. Θέλουμε να συνδεθούμε με τον άλλο-αρκετά, αλλά όχι και πάρα πολύ. Θέλουμε να δεσμευτούμε – λίγο, αλλά όχι και πάρα πολύ. Το πάμε αργά: βλέπουμε που πάει το πράγμα, δε βάζουμε ταμπέλες, απλώς κάνουμε παρέα. Έχουμε το ένα πόδι μέσα από την πόρτα, έχουμε το ένα μάτι ανοιχτό, κρατάμε τον/την άλλο/άλλη σε απόσταση – παίζουμε με τα συναισθήματά τους αλλά κυρίως παίζοντας με τα δικά μας συναισθήματα.

Θέλουμε κάποιον να μας κρατά το χέρι, αλλά δε θέλουμε να του εμπιστευτούμε τη δύναμη να μας πληγώσει. Μας αρέσουν οι κλισέ ατάκες στο φλερτ, αλλά δε θέλουμε να φλερτάρουμε… γιατί αυτό εμπεριέχει την πιθανότητα της δέσμευσης. Θέλουμε να μας απογειώσει ο έρωτας αλλά την ίδια στιγμή θέλουμε να παραμένουμε ασφαλείς, ανεξάρτητοι και μένοντας μόνοι μας. Θέλουμε να συνεχίσουμε να κυνηγάμε την ιδέα του έρωτα, αλλά δε θέλουμε στα αλήθεια να τον αποκτήσουμε.

Όταν το πράγμα γίνεται αρκετά σοβαρό, τρέχουμε. Κρυβόμαστε. Φεύγουμε. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές. Πάντα υπάρχει η ευκαιρία να ερωτευτείς κάποιον/κάποιαν άλλο/άλλη. Είναι τόσο μικρή η πιθανότητα να κρατήσει κάτι στις μέρες μας.

Ελπίζουμε με μια κίνηση στο κινητό («swipe») να φτάσουμε στην ευτυχία. Θέλουμε να «κατεβάσουμε» το ιδανικό μας ταίρι σα να πρόκειται για κάποια εφαρμογή – στην οποία θα μπορούμε να κάνουμε update κάθε φορά που εμφανίζεται κάποιο πρόβλημα, θα μπορούμε να τη βάζουμε σε ένα φάκελο στον υπολογιστή, και να τη διαγράφουμε όταν δεν τη χρειαζόμαστε πια. Δε θέλουμε να ξεδιπλώνουμε το περιεχόμενό μας – ή ακόμα χειρότερα, να βοηθήσουμε κάποιον να ξεδιπλώσει το δικό του. Θέλουμε να κρύψουμε το άσχημο προτάσσοντας το προσωπείο, να κρύψουμε την ατέλεια με ένα φίλτρο στο instagram, να δούμε ένα άλλο επεισόδιο στο Netflix αντί να κάνουμε μια πραγματική συζήτηση. Μας αρέσει η ιδέα του να αγαπάμε κάποιον παρά τα ελαττώματά του. Παρόλα αυτά κρύβουμε καλά τα μυστικά μας, χαρούμενοι που δε θα βγουν ποτέ στο φως της μέρας.

Νιώθουμε ότι δικαιούμαστε την αγάπη, όπως νιώθουμε ότι δικαιούμαστε να βρίσκουμε δουλειά μετά το πανεπιστήμιο. Η παιδική μας ηλικία που ήταν γεμάτη ανταμοιβές μας έμαθε ότι αν θέλουμε κάτι, το αξίζουμε. Οι βιντεοκασέτες της Disney μας έμαθαν ότι η πραγματική αγάπη, οι «αδελφές ψυχές» και το «ζήσαν αυτοί καλά» υπάρχει για όλους. Έτσι δεν καταβάλλουμε καμία προσπάθεια και μετά απορούμε γιατί δεν εμφανίζεται ο πρίγκιπας που ονειρευόμαστε. Καθόμαστε, εκνευρισμένοι που η πριγκίπισσά μας είναι άφαντη. Πού είναι το βραβείο της παρηγοριάς μας; Εμφανιστήκαμε, εδώ είμαστε. Πού είναι η σχέση που μας αξίζει; Η αληθινή αγάπη που κάποτε μας υπόσχονταν;

Θέλουμε να είναι κάποιος εκεί, αλλά δε μας ενδιαφέρει το άτομο. Θέλουμε ένα ζεστό σώμα, αλλά όχι ένα σύντροφο. Θέλουμε κάποιον να καθίσει δίπλα μας στον καναπέ, όσο χαζεύουμε άσκοπα σε ένα timeline, ή όσο ανοίγουμε μια άλλη εφαρμογή που θα μας αποσπάσει από τη ζωή μας. Θέλουμε να τα “χουμε όλα: να προσποιούμαστε πως δεν έχουμε συναισθήματα ενώ είναι προφανές πως έχουμε, θέλουμε να είμαστε ποθητοί σε κάποιον χωρίς όμως να θέλουμε να είναι κάποιος σε μας. Το παίζουμε δύσκολοι/δύσκολες μόνο και μόνο για να δούμε αν ο άλλος θα παίξει το ίδιο παιχνίδι – δεν το καταλαβαίνουμε καν εμείς οι ίδιοι. Καθόμαστε με φίλους και συζητάμε τους κανόνες, αλλά κανένας από μας δεν ξέρει καν το παιχνίδι που προσπαθούμε να παίξουμε. Γιατί το πρόβλημα της γενιάς μας, δηλαδή το να μη θέλουμε να κάνουμε σχέσεις, είναι ότι τελικά κατά βάθος θέλουμε να κάνουμε σχέσεις.

  ~  Krysti Wilkinson

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Ποιος είμαι εγώ πραγματικά;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Κατά πόσο είμαστε σίγουροι για το ποιοι είμαστε στην πραγματικότητα, ποιος είναι ο εαυτός μας; Έχουμε αναπτύξει πλήρως το δυναμικό μας; Ή έχουμε εγκαταλείψει την προσπάθεια; Αισθανόμαστε σύγχυση αναφορικά με την πορεία που ακολουθούμε στη ζωή μας;

Πολλές φορές στην προσπάθεια μας να ανακαλύψουμε την αληθινή φύση του εαυτού μας και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που μας καθιστούν ξεχωριστούς λαμβάνουμε ιδιαίτερα υπόψιν μας σχόλια και αντιδράσεις των άλλων αναφορικά με τη συμπεριφορά μας και τον χαρακτήρα μας εν γένει. Σε πολλές περιπτώσεις τα σχόλια των άλλων είναι καλοπροαίρετα και χρήσιμα βοηθώντας μας ουσιαστικά στην βελτίωση ορισμένων χαρακτηριστικών μας και την αντιστροφή των μειονεκτημάτων μας σε πλεονεκτήματα. Πλεονεκτήματα που θα μας ωθήσουν σημαντικά στην πορεία μας προς την εύρεση του ιδανικού μας εαυτού και την πραγμάτωσή μας. Οι άλλοι είναι ο καθρέφτης μας καθώς σε αυτούς αντανακλάται ο εαυτός μας μέσω των αντιδράσεων, οι οποίες αποτελούν χρήσιμη ανατροφοδότηση για την πορεία μας στη ζωή.

Από την άλλη μεριά, πολλές φορές δεχόμαστε άκριτα οποιαδήποτε κριτική, βάσιμη ή ανεδαφικη, αναφορικά με το άτομο μας σε τέτοιο βαθμό που, εν τέλει, είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτή ισοδυναμεί με την αλήθεια, αντιπροσωπεύοντας τον αληθινό μας εαυτό.

Παραδείγματος χάριν, τείνουμε να δίνουμε μεγάλη σημασία σε σχόλια – κυρίως αρνητικά – από περαστικούς στη ζωή μαςανθρώπους παρά από αυτούς που παίζουν καθοριστικό ρόλο σ’ αυτήν. Ενδέχεται να ακούσουμε πληθώρα θετικών σχολίων και ένα μοναδικό αρνητικό σχόλιο, το οποίο θα επηρεάσει τη διάθεση και την ψυχολογία μας. Αυτό αρκετά συχνά μπορεί να μας προκαλέσει σύγχυση και να μας αποπροσανατολίσει από την εκπλήρωση των στόχων μας καθώς, τις περισσότερες φορές μπαίνουμε ασκόπως στη διαδικασία να αμφιβάλουμε για τις δυνατότητες μας και να αναθεωρούμε πράγματα σχετικά με την προσωπικότητα μας. Η κατάσταση αυτή είναι ιδαίτερα επιβαρυντική στην προσπάθειά μας για την ανακάλυψη και πλήρη εξέλιξη του δυναμικού μας, του εαυτού μας.

Βέβαια, στα λεγόμενα των άλλων σίγουρα θα υπάρχει μία δόση αλήθειας αναφορικά και με τα μειονεκτήματα μας όπου η αντίληψη και η αποδοχή τους μπορεί να φαντάζει δύσκολη αλλά μπορεί να λειτουργήσει δραστικά κινητοποιώντας μας προς την διόρθωση των κακώς κείμενων και βελτίωση του εαυτού μας.

Το πού βρισκόμαστε εμείς σε σχέση με τα χαρακτηριστικά που μάς αποδίδουν και την αλήθεια (τη φύση και τις ιδιότητες του αληθινού εαυτού μας) είναι καθαρά υποκειμενικό και σχετίζεται με το βαθμό που εμείς οι ίδιοι παρατηρούμε τον εαυτό μας σε διαφορετικές καταστάσεις, ασκούμε κριτική στις πράξεις, λαμβάνουμε υπόψιν την ανατροφοδότηση από το περιβάλλον μας και τι πράττουμε για την περαιτέρω διερεύνηση και εξέλιξη του δυναμικού μας, του εαυτού μας.

Αναμφίβολα ζούμε σε μια κοινωνία όπου κυρίαρχη άποψη είναι ότι η αξία και η προσωπικότητά μας αξιολογούνται με βάση τα υλικά αγαθά που κατέχουμε, από την οικονομική και κοινωνική μας κατάσταση, από την υιοθέτηση ή μη της κυρίαρχης τάσης της μόδας και διασκέδασης, από τους ανθρώπους που συναναστεφόμαστε ˙ οτιδήποτε άλλο, δηλαδή, εκτός από εμάς τους ίδιους, τις αρετές μας, τις ικανότητές μας, τις κλίσεις μας, τη δύναμη του πνεύματος μας, κ.ά.

Πιστεύουμε πως θα είμαστε περισσότερο αρεστοί και αποδεκτοί, αν υιοθετήσουμε τα χαρακτηριστικά που προτάσσουν οι διαφημίσεις και ο σημερινός τρόπος ζωής. Και αυτό είναι αλήθεια, γιατί όντως θα κερδίσουμε την αποδοχή, αλλά από ανθρώπους που χρησιμοποιούν τους ίδιους ακριβώς τρόπους για να αναδείξουν την «αξία» τους. Η αποδοχή αυτή είναι εφήμερη και για να τη διατηρήσουμε θα πρέπει συνεχώς να προσαρμοζόμαστε στις νέες επιταγές της κοινωνίας, απομακρυνόμενοι, όμως, όλο και περισσότερο από τη φροντίδα και την εξέλιξη του εαυτού μας , από τον αληθινό μας εαυτό.

Η αληθινή μας φύση, επομένως, το αληθινό μας «είναι» δεν βρίσκεται στα εξωτερικά ερεθίσματα και καταστάσεις, αλλά βρίσκεται βαθιά μέσα μας και μπορούμε με τη βοήθεια των δικών μας ανθρώπων να το ανακαλύψουμε εκ νέου, να το φέρουμε στο προσκήνιο και να αναπτύξουμε πλήρως το δυναμικό του, το οποίο μπορεί και να μας εκπλήξει!

Σε τι διαφέρουμε από τους άλλους ανθρώπους; Τι μας κάνει ξεχωριστούς; Αισθανόμαστε οικεία ή άβολα όταν είμαστε με τα σημαντικά άτομα του περίγυρού μας; Οι συμπεριφορές ποιων ατόμων μάς ενοχλούν και ποιες συμπεριφορές εκτιμάμε ειλικρινά; Αυτό που βλέπουν οι άλλοι σ’ εμένα, είναι αυτό που πιστεύω εγώ για τον εαυτό μου;‘Εχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, στις δυνατότητες μου; Αισθάνομαι περήφανος για όσα έχω καταφέρει;

Αυτά είναι μερικά ερωτήματα που μπορούν να αποτελέσουν το έναυσμα για την αναζήτηση και ενασχόληση με αληθινό (ιδανικό) μας εαυτό, να τον διαχωρίσουμε από τις ψεύτικες ή επιφανειακές ετικέτες και να του προσδώσουμε μοναδικές αξίες και χαρακτηριστικά. Δεν χάνουμε πότε τον «εαυτό» μας, απλώς χάνουμε προσωρινά την ουσιαστική επαφή μαζί του!

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Η ανησυχία μας όταν όλα πάνε καλά

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Δεν είναι ασυνήθιστο, όταν όλα πάνε καλά να βιώνουμε μία διάχυτη και απροσδιόριστη ανησυχία πως αυτό θα είναι μόνο προσωρινό. Κάποιες φορές, αισθανόμαστε ότι όσο καλά κι αν είναι τα πράγματα στο παρόν, μία επικείμενη καταστροφή ή δυσάρεστη κατάσταση παραμονεύει. Πολλές φορές μάλιστα νιώθουμε πως αυτή η καταστροφή είναι μία άμεση συνέπεια της χαράς ή της ικανοποίησής μας στο εδώ και τώρα.

Με τις παραπάνω σκέψεις, επιβεβαιώνουμε στον εαυτό μας πως όσο σκληρά κι αν προσπαθήσουμε δεν θα αποφύγουμε την αρνητική έκβαση σε κάθε πτυχή της ζωής. Το παραπάνω σκεπτικό, προκαλεί μία προσήλωση στα αρνητικά ερεθίσματα, παραμελλώντας όλα εκείνα τα θετικά που μας έκαναν να αισθανόμαστε ότι όλα είναι καλά.

Άλλες φορές, εσφαλμένα σκεπτόμενοι, θεωρούμε ότι η ανησυχία αυτή λειτουργεί ως μία καλή ψυχολογική προετοιμασία για τις κακές μέρες που θα ακολουθήσουν. Δεν είναι λίγες οι φορές που αυτό θα μας αγχώσει τόσο, ώστε εμείς οι ίδιοι θα σαμποτάρουμε τις σχέσεις μας, τη δουλειά μας και άλλες περιοχές της ζωής μας, έτσι ώστε αφενός να αποκτήσουμε την ψευδαίσθηση του ελέγχου πάνω στο “κακό” που μας βρήκε και αφετέρου να επιβεβαιώσουμε την απαισιοδοξία μας, πιστοί στις μαγικές δυνάμεις της αυτο-εκπληρούμενης προφητείας.

Αυτό βέβαια, θα μας επιβεβαιώσει κάτι ακόμα, πιο επικίνδυνο για τις επόμενες φορές που θα αισθανθούμε ανάλογα. Πως το “ένστικτό” της καταστροφής όταν όλα πηγαίνουν καλά είναι έγκυρο, γιατί ποτέ στο παρελθόν δεν μας έχει προδώσει. Ο παραπάνω φαύλος κύκλος συνδέεται άμεσα με τον όρο “μαγική σκέψη της ανησυχίας”.

Η φυσική πορεία της ζωής συντελείται από μία ακολουθία γεγονότων. Στον κάθε ένα από εμάς, υπάρχουν ορισμένα αρνητικά γεγονότα που θα συμβούν με προδιαγεγραμμένο τρόπο. Για παράδειγμα, όλοι θα βιώσουμε την απώλεια ή την ασθένεια ενός ή και παραπάνω αγαπημένων προσώπων, πολλές σχέσεις μας θα οδηγηθούν σε αδιέξοδο, ακόμα και προσωπικοί μας στόχοι και όνειρα θα ματαιωθούν. Αν και τα γεγονότα αυτά είναι αναπόφευκτα στη ζωή μας και αναπόσπαστα κομμάτια της ωρίμανσής μας, τείνουμε να τα συνδέουμε με την ικανοποίηση μας στο παρόν. Λες και αυτή η ικανοποίηση ακονίζει τα νύχια της μοχθηρής στιγμής που φοβόμαστε ότι έρχεται.

Η ικανοποίησή μας στο παρόν είναι αυτή που θα μας δώσει τα συναισθηματικά αποθέματα να αντιμετωπίσουμε όσα έρχονται. Επίσης, θα μας μάθει τι είναι αυτό που μας δίνει χαρά και ποιες συνθήκες ζωής θέλουμε να ζούμε. Τέλος, είναι μία ανταμοιβή για τον κόπο μας, αφού εμείς οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει τις συνθήκες που τόσο απολαμβάνουμε.

Αν η απαισιόδοξη πεποίηθηση πως είμαστε ικανοί προφήτες για τα αρνητικά γεγονότα του μέλλοντος μετατρεπόταν σε μία ανάλογη μαντική ικανότητα θετικών προβλέψεων, φανταστείτε πόσο πιο ωφέλιμος για εμάς θα ήταν ο φαύλος κύκλος αισιοδοξίας που θα δημιουργούσαμε.  

 ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Μάνα, ξέρω ότι με αγαπάς. Σου αρέσω όμως;

εφηβεία

«ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ δυσκολεύομαι να σου μιλήσω από τότε που μπήκες στην εφηβεία. Έχω μπερδευτεί  τελείως .Σου λέω να φέρεσαι πιο ώριμα να είσαι πιο υπεύθυνος αλλά εσύ γίνεσαι έξαλλος. Από την άλλη όταν σε αντιμετωπίζω σαν παιδί πάλι έξαλλος γίνεσαι.

Πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να σκέπτεται τι καλά που ήταν όταν ήσουν μικρός  αλλά αμέσως τη διώχνω αυτή τη σκέψη. Είναι όμως αλήθεια ότι δεν  αναγνωρίζω εκείνο το λατρεμένο μου παιδάκι ,παρά μόνο όταν κάποιες φορές έρχομαι και σε χαζεύω την ώρα που κοιμάσαι ,όπως τότε. Η επικοινωνία μας οδηγεί πάντα σε σύγκρουση και εγώ πονάω κάθε φορά .Και όσο και αν οι αλλαγές στο κορμάκι σου έγιναν σταδιακά και δεν τις κατάλαβα ,οι αλλαγές στη συμπεριφορά σου με αιφνιδίασαν και τώρα είμαι τελείως αμήχανη και μπερδεμένη. Και ενώ είχα ενημερωθεί ,είχα διαβάσει ,είχα συζητήσει για αυτό που θα συνέβαινε τώρα νιώθω ότι έχει φύγει η γη κάτω από τα πόδια μου.

Ξέρω ότι πρέπει να σταματήσω να καθαρίζω για σένα κάθε φορά που νιώθω ότι απειλείσαι ή ότι σε αδικούν .Σου υπόσχομαι να μην σε καταπιέζω όσον αφορά τα μαθήματα και την εκπαίδευσή σου αν και ξέρεις ότι δεν θα πάψω ποτέ  να πιστεύω ότι είναι απαραίτητα. Ξέρω ότι πρέπει να είμαι δυνατή για να αντέξω την φυσιολογική εφηβική σου επιθετικότητα αλλά είναι άλλο πράγμα στη θεωρία και άλλο στη πράξη. Ξέρω πολύ καλά ότι έχεις δικά σου όνειρα και σχέδια και ,αλήθεια σου λέω, θα προσπαθήσω αυτά να γίνουν και οι δικές μου προσδοκίες από σένα. Ξέρω ότι πρέπει να σταματήσω να φοβάμαι μην πάθεις  κάποιο κακό ,να τρέμω .Ξέρω ότι μόνο άμα σε αφήσω να κάνεις τα δικά σου λάθη θα μάθεις ,ότι μόνο εάν ρισκάρεις θα ωριμάσεις αλλά δεν μου είναι εύκολο. Πρέπει  επίσης να κόψω τη ακατανίκητη συνήθεια να θυμώνω με τα δικά σου λάθη .Nα μην είμαι τόσο πολύ από πάνω σου και να σου δώσω περισσότερο χώρο δικό σου .Εσύ πάντα μου τα έλεγες όλα. Τώρα δυσκολεύομαι να σε αφήσω να έχεις μυστικά από μένα και πράγματα αφανέρωτα. Τρέμω μην μπλέξεις ,μην σε πληγώσουν, δεν θα το αντέξω αυτό.

Τώρα τελευταία νιώθω ότι σου είμαι αχρείαστη , ότι τα κάνω όλα λάθος. Βλέπω ότι και που σου κάνω όλα τα χατίρια δεν ωφελεί ,δεν το εκτιμάς. .Βλέπεις σου έχτιζα τη φωλίτσα σου όλα αυτά τα χρόνια με υπομονή και με λαχτάρα  και τώρα μου λες  ότι  δεν σου αρέσει. Μου ζητάς να σε αφήσω ήσυχο ,ότι δεν έχεις τίποτα  αλλά εγώ νιώθω ότι φεύγεις μακριά μου . Εγώ είμαι η μαμά. Γιατί δεν με αγκαλιάζεις πια ;Το ξέρω ότι το μωράκι έγινε αντράκι αλλά τουλάχιστον άσε με εμένα να σε αγκαλιάζω. Για λίγο. Σε αγαπώ πιο πολύ και από τη ζωή μου, το ξέρεις αυτό;»

«ΜΑΝΑ , ξέρω ότι φέρομαι περίεργα τελευταία αλλά και εσύ δεν πας πίσω. Νιώθω όμως  και περίεργα. Έχω νεύρα ,ξέρεις τώρα εφηβεία ρε μάνα. Ξέρω ότι ξεσπάω συνέχεια απάνω σου χωρίς να μου φταις πάντα εσύ. Αλλά που θες ρε μάνα να ξεσπάσω; Δες με ρε μάνα ,μεγαλώνω ,και όσο και αν αυτό πάντα λαχταρούσα τώρα φοβάμαι. Όσο και αν με ενοχλείς πολλές φορές άλλο τόσο μου τη σπάει που σε έχω ακόμα ανάγκη μάνα . Αλλά όχι όπως παλιά ,αλλιώτικα. Και θέλω από καιρό να σε ρωτήσω κάτι .Ξέρω ότι με αγαπάς αλλά πες μου, σου αρέσω ;Σου αρέσω ρε μάνα ; Γιατί για μένα αυτό έχει μεγάλη σημασία, μεγαλύτερη ίσως από και από την αγάπη σου. Στο λέω γιατί δεν φαίνεται να μου κάνεις και πολλά like τελευταία .Σαν να σε ενοχλούν όλα απάνω μου και θέλεις να τα αλλάξω. Και όσο σε βλέπω να αγωνιάς για την καλή μου εικόνα και την γνώμη του κόσμου ένα πράγμα περνάει επίμονα  από το μυαλό μου : πως θα στο χαλάσω. Δεν ξέρω   γιατί αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

 Θα σου πω μερικά πράγματα που θέλω να αλλάξεις : Δεν θέλω άλλα κηρύγματα ,άλλα πρέπει και άλλα μη .Όχι άλλα γιατί έβηξες ,ποιος σε πείραξε ,αν μου αρέσει καμιά κοπέλα.Σταμάτα να χρησιμοποιείς πληθυντικό για πράγματα που αφορούν εμένα (χτες σε άκουσα να λες ότι πήγαμε καλά στα μαθήματα του τριμήνου).Φρικάρω όταν με φωνάζεις με υποκοριστικά : και καλά να είναι με κατάληξη -άκης  αλλά με κατάληξη –ούλης ρε μάνα ; Και προπαντός μην με ξαναγκαλιάσεις μπροστά σε φίλο μου. Ρε μάνα θες να με λένε βουτυρόπαιδο ή μαμάκια; Και μην κάνεις συνέχεια κριτική για πράγματα που μου αρέσουν . Δεν είμαι χαζός να πιστεύω ότι οι φίλοι στο facebook μπορούν να αντικαταστήσουν τους πραγματικούς φίλους αλλά έχει πλάκα και είναι μόδα. Σάμπως εσείς στην ηλικίας μας δεν είχατε τη disco;Τι κιτσιά αλήθεια  Θεέ μου. Θα ήθελα να συζητάμε αλλά πειράζει να μην είναι πάντα για σοβαρά πράγματα;

Εγώ από τη μεριά μου σου υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω να σταματήσω να βρίζω, ότι θα μαζεύω πιο συχνά το δωμάτιό μου ,ότι θα τρώμε μαζί το μεσημέρι ,ότι θα προσέχω τις παρέες μου και την υγεία μου. Τώρα θα σου φανεί λίγο περίεργο αυτό που θα σου πω : θέλω  να μου το λες όταν κάνω λάθος αλλά βρες ένα τρόπο να το αντέχω και άσε  να φαίνεται ότι είναι δική μου η τελική απόφαση .Να με ακούς και όχι μόνο να μου λες. Δεν σε θέλω ούτε υπερπροστατευτική αλλά ούτε και αδιάφορη. Σου βάζω δύσκολα ε μάνα ; Θέλω να είσαι εκεί αλλά άσε με να έρχομαι εγώ σε σένα όταν έχω ανάγκη τη βοήθειά σου. Θέλω να με ενθαρρύνεις ειδικά όταν μερικές φορές χάνω την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου . Με βοηθάει να σε  βλέπω σίγουρη απέναντί μου και σταθερή. Νιώθω και εγώ σιγουριά έτσι και δεν φοβάμαι. Με τρελαίνει όμως ρε μάνα να σε βλέπω τόσο ανασφαλή. Και αυτή σου η ανασφάλεια είναι που με πιέζει και που  με κάνει να ξεσπάω απάνω σου. Και ρε μάνα έχεις κάνει καλή δουλειά όλα αυτά τα χρόνια οπότε  έχε μου λίγη εμπιστοσύνη παραπάνω. Δεν θα σε απογοητεύσω .θα το δεις. Επίσης θέλω να φροντίζεις τον εαυτό σου ,να είσαι χαρούμενη και να ψάξεις και άλλα πράγματα να κάνεις πέρα από το να φροντίζεις εμένα. Μη νομίζεις ,όμως , ότι σου ζητάω  να είμαστε παράλληλα σύμπαντα μέσα στο ίδιο σπίτι. Καιρός δεν είναι όμως να σταματήσεις να είσαι δικός μου δορυφόρος; Δεν θα ήτανε πιο καλά  να γίνουμε  τεμνόμενα σύμπαντα ;

 Να ξέρεις ότι δεν μπορώ να στα λέω όλα όπως παλιά –τα πιο πολλά δεν θα τα καταλάβαινες ,αλλά  άμα βρεθώ σε αδιέξοδο ή σε κίνδυνο  θα είσαι η πρώτη που θα το μάθεις. Αυτό στο υπόσχομαι. Αυτό με τις αγκαλιές που δεν σου κάνω πια και εμένα με παραξενεύει αλλά δεν μπορώ να το νικήσω, είναι κάτι πάνω από μένα .Σε παρακαλώ να μη σε στεναχωρεί ,δεν το κάνω επίτηδες και μάλλον είναι γιατί μεγαλώνω. Επειδή ,όμως. δεν σε εμπιστεύομαι στο συγκεκριμένο φρόντισε να είναι σύντομες και χωρίς ξένους παρόντες. Επίσης αυτό το αστείο με τη φωλίτσα ρε μάνα να σταματήσει γιατί πλέον μου πέφτει και λίγο στενή. Μην φοβάσαι ότι θα με χάσεις αλλά τώρα που έμαθα να πετάω ίσως πηγαίνω και πιο μακρινές βόλτες .Πάντα όμως θα επιστρέφω ,έστω και για λίγο. Ακόμα και όταν θα φτάσει η ώρα να κτίσω δικό μου σπιτικό δεν θα ξεχάσω ότι εδώ μεγάλωσα, ….μαζί σου. Και θα έρχομαι. Και ….μαμά, άκου κάτι  να χαρείς : θα σου φέρνω και άλλους μαζί μου.»

                                     Δημήτρης Τσιριγώτης .Φυσικός

ΠΗΓΗ: alfavita.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

To ξύλο κάνει το αντίθετο στα παιδιά από ό,τι οι γονείς θέλουν να πετύχουν

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Σύμφωνα με μια νέα μετα-ανάλυση 50 ετών έρευνας από εμπειρογνώμονες στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Austin και από το Πανεπιστήμιο του Michigan για το «ξύλο» που δίνουν οι γονείς στα παιδιά τους, βρήκαν ότι όσο περισσότερο τιμωρούνται σωματικά τα παιδιά, τόσο πιο πιθανό είναι να αψηφούν τους γονείς τους και να βιώσουν αυξημένη αντι-κοινωνική συμπεριφορά, επιθετικότητα, προβλήματα ψυχικής υγείας και γνωστικές δυσκολίες.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε αυτό το μήνα στο περιοδικό Family Psychology, εξετάζει την έρευνα πέντε δεκαετιών που περιλαμβάνει πάνω από 160.000 παιδιά. Οι ερευνητές λένε ότι είναι η πιο ολοκληρωμένη ανάλυση μέχρι σήμερα όσον αφορά τις επιπτώσεις που σχετίζονται με το «ξύλο» και ειδικότερα όσον αφορά τις επιπτώσεις του «ξύλου» ως ένα ξεχωριστό θέμα σε αντίθεση με προηγούμενες έρευνες, οι οποίες και περιελάμβαναν και άλλους τύπους σωματικής τιμωρίας στις αναλύσεις τους.

«Η ανάλυσή μας επικεντρώνεται σε αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι θα αναγνώριζαν ως απλά ‘ένα χέρι ξύλο’ και όχι ως μία δυνητικά καταχρηστική συμπεριφορά», λέει η Elizabeth Gershoff, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια της Ανάπτυξης του Ανθρώπου και των Οικογενειακών Επιστημών από το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Austin. «Ανακαλύψαμε ότι το ξύλο συνδέεται με ακούσιες αρνητικές συνέπειες και δεν σχετίζεται με πιο άμεσες ή μακροπρόθεσμες συμπεριφορές συμμόρφωσης, οι οποίες και είναι ο στόχος των γονέων όταν πειθαρχούν τα παιδιά τους».

Η Gershoff διαπίστωσε ότι το «ξύλο» (που ορίζεται ως ένα χτύπημα με ανοικτό χέρι στα οπίσθια ή στα άκρα) ήταν σημαντικά συνδεδεμένο με 13 από τις 17 εκβάσεις που εξετάστηκαν, όλες προς την κατεύθυνση των επιζήμιων αποτελεσμάτων.

«Το αποτέλεσμα της μελέτης είναι ότι το ξύλο αυξάνει την πιθανότητα μιας ευρείας ποικιλίας ανεπιθύμητων αποτελεσμάτων για τα παιδιά. Οι ξυλιές λοιπόν κάνουν το αντίθετο από ό, τι οι γονείς συνήθως θέλουν να πετύχουν», λένε οι ερευνητές.

Οι ερευνητές επίσης εξέτασαν την ύπαρξη κάποιων μακροπρόθεσμων επιπτώσεων και σε ενήλικες τους οποίους είχαν δείρει ως παιδιά. Όσο περισσότερο τους είχαν δείρει, τόσο πιο πιθανό ήταν να επιδεικνύουν αντικοινωνική συμπεριφορά και να αντιμετωπίζουν προβλήματα ψυχικής υγείας. Ήταν επίσης πιο πιθανό να υποστηρίξουν τη σωματική τιμωρία και για τα δικά τους παιδιά, γεγονός που αναδεικνύει έναν από τους βασικούς τρόπους με τους οποίους οι στάσεις απέναντι στην σωματική τιμωρία πέρασαν από γενιά σε γενιά.

Οι ερευνητές εξέτασαν ένα ευρύ φάσμα μελετών και επισήμαναν ότι το ξύλο σχετίζεται σταθερά με αρνητικά αποτελέσματα σε όλους τους τύπους των μελετών, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που χρησιμοποιούν τις ισχυρότερες μεθοδολογίες, όπως τα πειραματικά σχέδια. Εκτιμάται ότι το 80% των γονέων σε όλο τον κόσμο δέρνουν τα παιδιά τους, σύμφωνα με μια έκθεση του 2014 της UNICEF. Η Gershoff σημειώνει ότι αυτή η εμμονή με το «ξύλο» ισχύει, παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει σαφής απόδειξη των θετικών επιδράσεων από τη χρήση ξύλου και υπάρχουν άφθονες αποδείξεις ότι ενέχει κίνδυνο βλάβης για την συμπεριφορά και την ανάπτυξη των παιδιών.

Τόσο το ξύλο όσο και η σωματική κακοποίηση συνδέθηκαν με τα ίδια επιζήμια αποτελέσματα για τα παιδιά και ρέουν προς την ίδια κατεύθυνση, έχοντας σχεδόν την ίδια ισχύ.

«Εμείς ως κοινωνία αντιλαμβανόμαστε το ξύλο και τη σωματική κακοποίηση ως διακριτές συμπεριφορές», λέει η Gershoff. «Ωστόσο, η έρευνα μας δείχνει, ότι το ξύλο συνδέεται με τα ίδια αρνητικά αποτελέσματα για το παιδί, όπως η κακοποίηση, απλά σε ένα ελαφρώς μικρότερο βαθμό. Ελπίζουμε ότι η μελέτη μας μπορεί να βοηθήσει να εκπαιδεύσει τους γονείς σχετικά με τις πιθανές βλάβες του να δέρνουν τα παιδιά τους και να τους προτρέψει να δοκιμάσουν θετικές και μη τιμωρητικές μορφές πειθαρχίας».

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο