Mπαμπά, Μαμά τι γίνεται εκεί έξω;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Οι τωρινές συνθήκες είναι για όλους ζόρικες και αγχωτικές. Για τους γονείς όμως, που έχουν επιφορτιστεί με την ανατροφή και τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, η συνθήκη αυτή είναι ακόμη πιο ιδιαίτερη: καλούνται να απαντήσουν στην αγωνία των παιδιών τους τι συμβαίνει στο εδώ και τώρα και τι φέρνει το μέλλον.

Ο τρόπος που θα διαχειριστούν οι γονείς την κατάσταση, είναι εκείνος που θα μεταδώσει στα παιδιά τα αντίστοιχα συναισθήματα και εμπειρίες. Τα παιδιά αδυνατώντας να κατανοήσουν τί συμβαίνει ή τι είναι σωστό, αφομοιώνουν κάθε αντίδραση και έκφραση που παρατηρούν και στη συνέχεια τα πλάθουν μετά στον συναισθηματικό, εσωτερικό τους κόσμο. Τα ακραία συναισθήματα και ιδιαίτερα ο πανικός και ο φόβος, γίνονται αμέσως αντιληπτά, καθώς τα παιδιά επικοινωνούν μέσα από το συναισθηματικό κώδικα.

Οι γονείς καλούνται να αντλήσουν από την ψυχή τους όλες τις θετικές δεξιότητες και να τις ισορροπήσουν με την ψυχραιμία και τη λογική. Ο συνδυασμός αυτών είναι βασικός ώστε να δημιουργηθεί μία αίσθηση ασφάλειας μέσα στην οικογένεια, από την οποία θα επωφεληθούν πρώτα τα παιδιά και μετά οι ίδιοι οι γονείς.

Κάθε ηλικιακή φάση είναι φυσικά διαφορετική, όπως και η προσέγγιση στο παιδί όμως η γονεϊκή σχέση παραμένει ίδια. Οπότε, τι μπορείτε να κάνετε ως γονείς για να νιώσουν ασφάλεια τα παιδιά:

Η αρχή γίνεται από εσάς τους ίδιους. Αν η σχέση των γονέων δεν είναι καλή (ή δεν ήταν καλή), η δύσκολη συνθήκη θα πυροδοτήσει ένταση, φέροντας τα προβλήματα στην επιφάνεια. Αφήστε στην άκρη τις δικές σας διαφωνίες και βάλτε προτεραιότητα τα παιδιά. Συζητήστε πρώτα μόνοι σας για την κατάσταση που βιώνετε, ώστε να συμφωνήσετετι θα πείτε στα παιδιά αλλά και για να βρείτε την καλύτερη επιλογή για την οικογένεια. Ειδικότερα, οι χωρισμένοι γονείς, χρειάζεται να έρθουν σε συνεννόηση ώστε να λένε τα ίδια πράγματα στα παιδιά.

Συμμαχία γονέων. Η στάση των γονέων απέναντι στη διαχείριση της κατάστασης, πρέπει να είναι απαραίτητα κοινή. Αν τα παιδιά γίνονται δέκτες πανικού από τον ένα γονέα και ψυχραιμίας από τον άλλον, με αποτέλεσμα να ακούν διαφορετικά μηνύματα, θα μπερδευτούν και δεν θα ξέρουν πώς θα αντιδράσουν. Ενδεχομένως να θυμώσουν ή να κλειστούν στον εαυτό τους.

Υπερασπιστείτε τη ζωή. Προσπαθήστε να διατηρήσετε όλα όσα κάνατε από την καθημερινότητα σας μαζί με τα παιδιά σας, ειδικά τώρα που δεν έχουν σχολείο. Η τηλεόραση δεν παίζει πια κινούμενα σχέδια (και δεν υπάρχει άλλοθι για να αφήσετε το παιδί μπροστά της) αλλά εδώ προκύπτει μία ευκαιρία να κάνετε όμορφες δραστηριότητες μαζί τους: πηγαίνετε μία βόλτα στο πάρκο ή στην παιδική χαρά, κάντε έναν περίπατο στη φύση ή δημιουργήστε χειροτεχνίες και παίξτε μαζί τους. Δώστε τους περισσότερο χρόνο και χώρο στη ζωή σας, βρεθείτε μαζί τους με χίλιους διαφορετικούς τρόπους, θα νιώσετε και εσείς πιο ξένοιαστοι και ήρεμοι. Αυτά τα συναισθήματα θα σας γαληνέψουν και θα σας ανακουφίσουν.

Μην ενισχύετε την ανθυγιεινή κατάσταση που βιώνετε. Αποφύγετε εντάσεις και τσακωμούς μεταξύ σας ή με φίλους και συγγενείς μπροστά στα παιδιά. Μην εκθέτετε τα παιδιά σε τηλεοπτικές πολιτικές εκπομπές, όπου επικρατούν φωνές και παραλογισμοί. Μην μεταφέρετε πληροφορίες στα παιδιά που δεν μπορούν να κατανοήσουν. Τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει το δημοψήφισμα, τι σημαίνει μνημόνιο και όλο το κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό σκηνικό. Προφυλάσσοντας τα παιδιά από αυτή την τοξικότητα, τα κρατάτε μακριά από όλα αυτά και δεν τους μεταδίδεται την αγωνία και το άγχος σας. Εκείνα θέλουν όσο ποτέ άλλοτε να στηριχθούν σε εσάς και να συνεχίσουν να σας βλέπουν ως πρότυπο δύναμης και ασφάλειας. Αν καταρρεύσετε εσείς, θα καταρρεύσουν και εκείνα.

Οργανώστε οικογενειακή συνεύρεση. Καθώς τα πράγματα ενδεχομένως να αλλάζουν ραγδαία στην καθημερινότητα, φροντίστε να βρεθείτε σε δεύτερο επίπεδο όλοι μαζί ως οικογένεια και να μιλήσετε για τις διαφοροποιήσεις που προκύπτουν. Εξηγήστε με απλά και κατανοητά λόγια στα παιδιά για το γεγονός ότι δεν μπορούν να αγοράσουν κάτι που ήθελαν, ότι ενδεχομένως θα το αγοράσουν στο άμεσο μέλλον, ότι το πρόβλημα που έχει προκύψει δεν αφορά την οικογένεια αλλά ένα γενικότερο πλαίσιο όλης της χώρας και ότι ενδεχομένως να προκύψουν ορισμένες αλλαγές που θα τις ξεπεράσετε μαζί. Με αυτό τον τρόπο, αποφεύγετε να ενοχοποιηθείτε ως γονείς και ταυτόχρονα να δείξετε στα παιδιά σας ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο σε εσάς. Επίσης, απαντήστε σε κάθε απορία που έχουν, δεν πρέπει να ολοκληρωθεί η οικογενειακή συζήτηση, χωρίς να έχουν λυθεί όλες οι απορίες των παιδιών. Σε αντίθετη περίπτωση, ίσως ακούσουν κάτι από το φιλικό τους περιβάλλον που δεν θα αρμόζει στο δικό τους οικογενειακό σχήμα και θα μπλοκάρουν.

Η συναισθηματική επικοινωνία είναι το παν. Πέρα από τη σωστή χρήση των λέξεων όταν μιλάτε στα παιδιά σας, πολύ σημαντικός είναι και ο συναισθηματικός τόνος, εκφραζόμενος λεκτικά και σωματικά. Χρησιμοποιήστε ήρεμο τόνο, καθίστε όλοι μαζί στον καναπέ, δίπλα στα παιδιά σας, αγκαλιάστε τα όταν το χρειαστούν, κρατήστε βλεμματική και ψυχολογική επαφή και γενικότερα δημιουργήστε ένα κλίμα ασφάλειας όπου το παιδιά θα ξέρουν ότι μπορούν να στραφούν όταν θέλουν να ζητήσουν βοήθεια. Να είστε εκεί όταν τα παιδιά σας θα το θελήσουν, μην τα αγνοήσετε.

Χρησιμοποιήστε πινελιές αισιοδοξίας. Η δυσκολία είναι μεγάλη. Πώς να μιλήσετε στα παιδιά σας για ένα μέλλον που δεν ξέρετε και εσείς ακόμη. Αποφύγετε να πέσετε στην παγίδα να παρουσιάσετε την κατάσταση με ακραίους όρους. Διατηρήστε την ψυχραιμία σας και σκεφτείτε ότι εκείνη τη στιγμή που τους μιλάτε με ψυχραιμία, τους διαμορφώνετε δεξιότητες αυτοπεποίθησης, σιγουριάς, πίστης και αισιοδοξίας. Μιλήστε στα παιδιά σας με όρους ρεαλιστικούς, χωρίς απαισιοδοξία αλλά και χωρίς υποσχέσεις τις οποίες δεν μπορείτε να τηρήσετε. Δείξτε τους ότι έχετε εμπιστοσύνη στον εαυτό σας, στον/στην σύντροφό σας, τις σχέσεις σας και ότι παρά τις αντιξοότητες, θα κάνετε ό,τι μπορείτε καλύτερο για να προστατεύσετε την οικογένεια σας.

Γονείς, μπορεί οι συνθήκες να είναι από μόνες τους δύσκολες αλλά πιο σημαντικός είναι ο τρόπος που θα ανταποκριθείτε σε αυτές. Δείξτε ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση και διατηρήστε τις σχέσεις με τους κοντινούς σας ανθρώπους. Το παρελθόν έχει δείξει ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται σε συστήματα που έχουν φροντίσει να διατηρήσουν τις σχέσεις τους λειτουργικές και ακέραιες, έχουν καταφέρει να ανταποκριθούν καλύτερα στις δυσκολίες και να βγουν συντομότερα από αυτές. Η σχέση είναι που βοηθά τους ανθρώπους, η σχέση θεραπεύει και αν μη τι άλλο, η Ελλάδα έχει δείξει ότι δεν θα στερέψει ποτέ από αυτό το αγαθό. Ας επενδύσουμε λοιπόν σε αυτό.

Χαράλαμπος Πίσχος, Ψυχολόγος MSc– Υπαρξιακός Συστημικός Ψυχοθεραπευτής

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Γελοιογραφίες που δείχνουν με ποιο τρόπο η τεχνολογία έχει επηρεάσει τη ζωή μας

Μέσα σε μία εικοσαετία η τεχνολογία έκανε άλματα και εισέβαλε στη ζωή κάθε οικογένειας και έχει συντελέσει τεράστιες αλλαγές. Σκιτσογράφοι και γελοιογράφοι απ” όλο τον κόσμο, εμπνέονται απ” τη (πολύ στενή) σχέση του σύγχρονου ανθρώπου με την τεχνολογία και δημιουργούν καυστικές γελοιογραφίες που προβληματίζουν. 

Κοινωνικότητα VS video games

Πόσο ωραία νιώθετε όταν λαμβάνετε γράμματα σήμερα;

Παχιές και ισχνές αγελάδες…

Διακοπές και τεχνολογία Νο1

Τεχνολογία και σημαντικές στιγμές… 

 

Τα παιδιά εξοικειώνονται σαφώς γρηγορότερα

 

Τα αναλογικά τηλέφωνα ανήκουν στην εποχή του Χαλκού

Διακοπές και τεχνολογία Νο2

Η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους

Παίζοντας στον καθαρό αέρα…

ΠΗΓΗ: mama365.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Μεγαλώνοντας μη ξεχάσεις να μείνεις νέος

megalonontas-660x240

Η χαρά της ζωής μπορεί να μένει αναλλοίωτη σε όλη της την διάρκεια. Το να μεγαλώνεις σε χρόνια δεν σημαίνει ότι πρέπει να ζαρώνεις από ζωντάνια, ελπίδες και όνειρα. Κράτησε το πάθος σου για γνώση, για αλλαγή και βελτίωση ζωντανό. Μην εγκαταλείπεις τη ζωή ενώ ακόμα ζεις.

Δυστυχώς πολλές φορές βλέπουμε πολλούς, ακόμα και νεαρά άτομα, να «σέρνονται» και να συμπεριφέρονται λες και είναι «συνταξιούχοι». Άνευροι και άγευστοι δεν δείχνουν την παραμικρή σπίθα ζωντάνιας, το παραμικρό πάθος για κάτι. Βαριούνται να πουν καλημέρα, να γελάσουν, να πιουν νερό. Δεν βρίσκουν χαρά σε τίποτα, τα πάντα τους είναι αδιάφορα και άσκοπα. Χαραμίζουν τη ζωή παθητικά και νωχελικά.

Βάλτο στόχο στη ζωή σου να ανακαλύπτεις κάθε μέρα λόγους για τους οποίους είσαι ευτυχισμένους, λόγους για να γελάς και να ανακατεύεσαι με τη ζωή. Μην αποσύρεσαι σαν μοναχός (εκτός και αν θέλεις να αγιάσεις). Μην εγκαταλείπεις τα εγκόσμια γιατί «πάτησες» τα τριάντα, τα σαράντα, τα πενήντα. Κάθε κομμάτι της διαδρομής έχει ομορφιές μοναδικές. Ρούφα τες, νιώστε τες.

Γέλα δυνατά, δεν είναι κακό. Μην αποκόπτεσαι από τη ζωή. Μην κάθεσαι μαγκούφικα μπροστά από την τηλεόραση. Βγες στην αυλή και φώναξε το γείτονα για ένα καφέ. Πήγαινε στην παραλία, στο βουνό. Αφήσου στη μαγεία τις φύσης και άδειασε το μυαλό σου από τις σκοτούρες που σου βαραίνουν την ψυχή και τις πλάτες. Περπάτησε ξυπόλυτος, κάνε πράγματα που έκανες μικρός και που μόνο ως μακρινή ανάμνηση τα βιώνεις πια.

Μην βάζεις χρονικά όρια στο πότε μπορείς να ζεις. Ζήσε με περισσότερη τρέλα , με περισσότερη ζωντάνια και πολύ όρεξη. Μην κάθεσαι στη γωνία περιμένοντας τις μέρες να κυλήσουν. Ξαναβάλε τη σπίθα στη ζωή σου. Μην επιτρέπεις στο περιβάλλον, στα χρόνια και στους άλλους να σου στερούν μέρος της ζωής σου.

ΠΗΓΗ: dailyarticle.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Πότε και πως να μιλήσετε στο παιδί σας για τα ναρκωτικά

drug-talkΗ 26η Ιουνίου έχει καθιερωθεί ως “Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών και της Παράνομης Διακίνησής τους” το 1987 από τον ΟΗΕ, προκειμένου να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη για τις επιπτώσεις της χρήσης των ναρκωτικών ουσιών και της παράνομης διακίνησής τους.
Ως ναρκωτικό θεωρείται οποιαδήποτε ουσία βρίσκεται σε υγρή μορφή, σε σκόνη, σε ταμπλέτα, σε φυτική σύσταση ή σε σπρέι και επιδρά στο κεντρικό νευρικό σύστημα αλλάζοντας την αντίληψη, το συναίσθημα και την συμπεριφορά του ατόμου που τη χρησιμοποιεί. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης και Πληροφόρησης για τα Ναρκωτικά, περισσότεροι από 3000 έφηβοι και νέοι ηλικίας 15-24 ετών έκαναν χρήση ηρωίνης, αριθμός που ολοένα και αυξάνεται.

Ο ρόλος της οικογένειας στην πρόληψη της χρήσης των ναρκωτικών είναι καθοριστικός.

Οι γονείς μπορούν να ξεκινήσουν τις συζητήσεις για την μορφή και τις συνέπειες των ναρκωτικών ουσιών από πολύ νωρίς. Η συζήτηση, φυσικά, διαφέρει ανάλογα με την ηλικία και τις γνωστικές ικανότητες του κάθε παιδιού. Επίσης, δεν χρειάζεται οι γονείς να ανησυχούν ότι μιλώντας στα παιδιά για τα ναρκωτικά, τα βάζουν σε πειρασμό να τα δοκιμάσουν. Η γνώση προσφέρει δύναμη και προστασία από τους κινδύνους.

Στο Νηπιαγωγείο: Μπορεί να φαίνεται πολύ πρόωρο να μιλήσετε από τώρα στο παιδί για τα ναρκωτικά, αλλά οι στάσεις και οι συνήθειες που σχηματίζονται σε αυτή την ηλικία παίζουν σημαντικό ρόλο στις αποφάσεις που θα ληφθούν τα επόμενα χρόνια. Αφιερώστε μερικές ώρες της ημέρας  παίζοντας με το παιδί, συμβουλεύοντας το πώς να παίζει δίκαια και να λέει την αλήθεια. Ενθαρρύνετε το να ακολουθεί τις οδηγίες ενός παιχνιδιού και να ρωτά αν δεν τις έχει καταλάβει. Όταν το παιδί απογοητευτεί στο παιχνίδι, φροντίστε να ενισχύσετε τις ικανότητές του για να επιλύει τα προβλήματά του με έναν υγιή τρόπο. Κάντε αναφορά στις ουσίες που βλάπτουν και βρίσκονται στο σπίτι π.χ. απορρυπαντικά, χλωρίνη, οινόπνευμα κ.τ.λ. Με κάθε ευκαιρία, δείξτε του την αγάπη σας.

Στο Δημοτικό: Το παιδί αυτής της ηλικίας αρχίζει να δείχνει ενδιαφέρον για τον κόσμο έξω από το σπίτι. Μπορείτε τώρα να του εξηγήσετε τι είναι τα ναρκωτικά και ποιες είναι οι συνέπειες της χρήσης τους. Χρησιμοποιείστε την περιέργειά του για τον σκοπό αυτό. Επαινείτε το κάθε φορά που προσέχει το σώμα του και αποφεύγει πράγματα που μπορεί να του κάνουν κακό. Εξηγήστε του πως οτιδήποτε λαμβάνεται σε υπερβολικές ποσότητες, μπορεί να γίνει επικίνδυνο. Οι φίλοι αρχίζουν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην ζωή του παιδιού σε αυτό το στάδιο. Συζητήστε για το πώς η τηλεόραση, οι ταινίες, η μουσική κ.α. προβάλλουν τη χρήση ουσιών με έναν πιο ελκυστικό τρόπο.

Στο Γυμνάσιο: Είναι η περίοδος των μεγάλων αλλαγών, καθώς το παιδί εισέρχεται στην εφηβεία. Στους έφηβους συμβαίνουν πολλές αλλαγές (σωματικές, συναισθηματικές κ.α.). Προσπαθούν να γίνουν ανεξάρτητοι, ενώ στην πραγματικότητα χρειάζονται ακόμη την υποστήριξη και την καθοδήγηση των γονιών. Μέσα σε αυτό το κλίμα, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί έφηβοι δοκιμάζουν για πρώτη φορά το αλκοόλ, τον καπνό ή και τα ναρκωτικά. Οι συζητήσεις αυτή την περίοδο πρέπει να γίνονται πιο “ενήλικες”. Αναφερθείτε στις μακροχρόνιες συνέπειες των ουσιών όπως ο εθισμός και ο θάνατος από υπερβολική δόση.

Στο Λύκειο: Τα μεγαλύτερα παιδιά έχουν ήδη «δοκιμαστεί» αρκετές φορές για το αν θα κάνουν χρήση ναρκωτικών ή όχι στην ζωή τους. Μπορεί, μάλιστα, να έχουν δει συνομηλίκους να κάνουν χρήση. Προκειμένου, ωστόσο, να μην παρασυρθούν και οι ίδιοι, χρειάζονται κάτι παραπάνω από μια γενική συζήτηση. Χρειάζονται περισσότερες και πιο λεπτομερείς πληροφορίες για τα είδη των ναρκωτικών ουσιών και για το πώς επιδρούν στο σώμα και στην διάθεσή τους. Είναι σημαντικό να συζητηθεί ότι τα ναρκωτικά επηρεάζουν όχι μόνο τον ίδιο τον χρήστη αλλά και την οικογένεια, τους φίλους καθώς και την κοινωνία στο σύνολό της. Ο έφηβος πιθανόν να γνωρίζει για τη διαμάχη της αποποινικοποίησης του χασίς. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να γίνει μια ανοικτή συζήτηση για το θέμα αυτό. Έτσι, ο έφηβος θα καταλάβει πόσο σύνθετο είναι το πρόβλημα. Τέλος, είναι σημαντικό να επαινείται και να ενθαρρύνεται για όλα τα θετικά του στοιχεία. Ξέροντας ότι γίνεται σεβαστός σαν προσωπικότητα από τους ενήλικες, ενδυναμώνεται η απόφασή του να απέχει από τα ναρκωτικά.

Της Μαριάνθης Σπουργίτη, πτυχιούχου του τμήματος Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Ο Ρόλος του Πατέρα στην Ψυχική Ανάπτυξη του Παιδιού


επιλογή βίντεο : Νίκος Δημητρίου

Συνήθως ο πατέρας είναι αυτός ο οποίος εδραιώνει στην ψυχή του παιδιού το συναίσθημα της ασφάλειας. Θεωρείται ο προστάτης και ο υπερασπιστής της οικογένειας. 
     Για πολύ καιρό οι θεωρητικοί της ψυχολογίας αγνόησαν το ρόλο του πατέρα στην οικογένεια και ειδικά στην ανάπτυξη του παιδιού.
     Ίσως γιατί πίστευαν ότι η επίδραση του έχει μικρότερη σημασία από εκείνη της μητέρας.
     Σήμερα η επιστήμη της ψυχολογίας έγκυρρα μας λέει ότι η αλληλεπίδραση πατέρα-παιδιού είναι πολύ σημαντική και επηρεάζει θετικά ή αρνητικά την προσωπικότητα του παιδιού.
     Το 50% των χωρισμένων πατεράδων καταλήγουν να έχουν χάσει την ουσιαστική επαφή με τα παιδιά τους. Κάποιοι διακόπτουν κάθε επικοινωνία, άλλοι διατηρούν μια εθιμοτυπική σχέση, ίσως αυτή που έχει επιβάλλει το Δικαστήριο. Με τον τρόπο αυτό το μήνυμα πυο στέλνει στο παιδί είναι ότι δεν αξίζει το χρόνο του και την προσοχή του. Ένα μήνυμα που με επιείκια θα χαρακτηρίζαμε «τραυματικό» και όταν το παιδί είναι αγόρι η κατάσταση επηρεάζει αποφασιστικά την ψυχή του παιδιού.
     Αρχικά όλοι ως βρέφη βιώνουμε μια ενότητα με τη μητέρα, η οποία ικανοποιεί τις ανάγκες μας πρόθυμα και με ευαισθησία. Ψυχολογικά το διάστημα αυτό δεν είναι ένα νεκρό διάστημα όπου το νεογέννητο δεν αντιλαμβάνεται τίποτα.
     Από τη σχέση ανάμεσα στους γονείς και το βρέφος πηγάζουν πολλά γεγονότα, σιωπηλά, αόρατα και μυστηριώδη που εμφανίζονται στο τέλος του δεύτερου μήνα.
     Το χαμόγελο στην εμφάνιση ενός προσώπου είναι ένα αποτέλεσμα της σωστής συμπεριφοράς και των δύο γονέων.
     Τα μωρά που έχουν στερηθεί τη στοργή και την προστασία που πηγάζει και από τους δύο γονείς το πρώτο χαμόγελο αργεί να φανεί.
     Η μητέρα στους πρώτους αυτούς μήνες είναι σημαντικός παράγοντας διαμόρφωσης της προσωπικότητας του ανθρώπου. Το βρέφος χρειάζεται να νιώθει την αγάπη μέσα στα μάτια της μητέρας, αυτή αναζητά επίμονα γιατί του είναι απαραίτητη. Αυτή τη χρονική περίοδο δημιουργείται και ενισχύεται η παρουσία ή μη του συναισθήματος της αγάπης, μεταφέρεται στο βρέφος όπου σιγά-σιγά δυναμώνει, παγιώνεται και γίνεται αιώνια. Εδώ ο πατέρας πρέπει να προστατεύσει και να αποδεχτεί αυτή τη σχέση και έτσι σιγά-σιγά με τη δική του παρουσία στο πλάι της γυναίκας του πλέον να αρχίσουν οι πρώτες ανεξαρτητοποιήσεις του βρέφους από την τόσο απαραίτητη προσκολλητική σχέση με τη μητέρα, ώστε αυτή η σχέση να μην φτάσει στο όριο της παθολογίας και έτσι να δημιουργηθούν ψυχολογικά προβλήματα και να εκδηλωθούν στο άτομο σαν ενήλικας πλέον.
     Οτιδήποτε αποκτηθεί στην ηλικία αυτή, καλό ή κακό, παραμένει κτήμα του για όλη τη ζωή και επηρεάζει αποφασιστικά την ψυχή του παιδιού.
     Η πατρότητα είναι το ίδιο ευχάριστη και απαραίτητη στο παιδί με την μητρότητα. Το ίδιο το παιδί αισθάνεται ιδιαίτερη ικανοποίηση όταν δέχεται τις φροντίδες του πατέρα του. Πολλοί πατέρες βρίσκουν τη συγκίνηση που δοκιμάζουν από τις αντιδράσεις, όταν περιποιούνται τα παιδιά τους, σαν ένα από τα πιο μεγάλα πλεονεκτήματα του να είναι κανείς πατέρας, Αυτό συμβαίνει γιατί οι φροντίδες είναι αυτές που μας κάνουν να νιώθουμε το παιδί σαν τον ίδιο μας τον εαυτό.
     Η ασχολία του πατέρα με το παιδί του δίνει την ευκαιρία να ξαναδοκιμάσει ο ίδιος κάποιες χαρές από τη δική του παιδική ζωή: Τη χαρά του παιχνιδιού, μια δυσκολία που ξεπεράστηκε σωστά, μια επιτυχία ή αποτυχία.
     Ο πατέρας που συμπεριφέρεται απέναντι στο παιδί του όχι μόνο σαν δυνατός αλλα και με στοργή κρατάει στα χέρια του το κλειδί της ευτυχίας και της ψυχικής ισορροπίας του παιδιού του. Η σεξουαλική ταυτότητα του παιδιού εξαρτάται σ” ένα μεγάλο βαθμό από τη στάση του πατέρα. Όταν ο πατέρας απουσιάζει, το πρότυπό του μένει κενό και αφήνεται στο παιδί ν” ανακαλύψει στα τυφλά την έννοια της ανδρικής του ταυτότητας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα αγόρια να γίνονται ευάλωτα στη μίμηση στερεοτυπικών ανδρικών συμπεριφορών, όπως αυτές διαμορφώνονται από τη νοοτροπία της κοινωνίας (σκληρές, επιθετικές και βίαιες συμπεριφορές) κρατώντας ουσιαστικά μια ψυχική απόσταση σπό τους άλλους, η οποία θα στέκεται εμπόδιο στη σχέση τους με τους άλλους.
     Σε ακραίες περιπτώσεις μέσα από την απελπισμένη ανάγκη τους για μια ανδρική ταυτότητα, υιοθετούν συμπεριφορές που φτάνουν μέχρι την παραβατικότητα.
     Ένας πατέρας που συμμετέχει πολύ λίγο στη ζωή του παιδιού του και αυτό το πολύ λίγο το περνά αποδοκιμάζοντάς το, μαλώνοντάς το, μεταβάλλεται στη φαντασία του σαν ο χωροφύλακας του σπιτιού.
     Το αποτέλεσμα τόσο της άσχημης και ανώριμης συμπεριφοράς της άσκησης των πατρικών καθηκόντων, όσο και της υπερβολικής χρήσης της πατρικής εξουσίας καταλήγουν σχεδόν στο ίδιο σημείο. Επαναστατική, παραβατική, βίαιη αντίδραση από μέρους του παιδιού ή ολοκληρωτική υποταγή, και τα δύο το ίδιο καταστροφικά για την ολοκλήρωση της προσωπικότητας του παιδιού.
     Η επιρροή του πατέρα πάνω στο παιδί θα ήταν πιο μεγάλη αν τις λίγες ώρες που περνούν μαζί τις διέθετε να γνωρίσουν καλύτερα ο ένας τον άλλο. Ο πατέρας πρέπει να είναι ο πρώτος και ο καλύτερος φίλος του παιδιού από τον πρώτο χρόνο της ηλικίας του. Για να γίνει αυτό δεν πρέπει το παιδί να τον φοβάται, αλλά να τον σέβεται και να τον αγαπά.
     Η μητέρα πρέπει να βλέπει με καλό μάτι τις σχέσεις του παιδιού της με τον πατέρα, να τις βοηθά και όχι να γίνεται εμπόδιο σε αυτές. Γύρω στα πέντε το παιδί δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για τον πατέρα του. Είναι μια φυσιολογική εκδήλωση που πρέπει να ενισχυθεί και από τους δύο γονείς και όχι να την βλέπει η μητέρα σαν ταπείνωση ή παραμερισμό της. Τα παιχνίδια και οι χαρές μαζί με τον πατέρα αποκτούν μια σπουδαιότητα που απλώνεται πέρα από την πραγματική σημασία του ρόλου του πατέρα. Είναι η εικόνα του «άνδρα» μέσα στο σπίτι. Ο πρώτος σύντροφος των αγοριών, ο πρώτος φίλος των κοριτσιών. Ο γιος διδάσκεται πώς να γίνει πατέρας από τον ίδιο του τον πατέρα. Γνωρίζει τις σχέσεις του πατέρα του με τα άλλα αδέρφια του και παρακολουθεί προσεκτικά τον τρόπο που αντιδρά ο πατέρας απέναντι στον ίδιο. 
     Το κορίτσι μαθαίνει πως είναι ο άνδρας και πως συμπεριφέρεται ο πατέρας. Οι σχέσεις του πατέρα με την μητέρα προσφέρουν στα παιδιά την ευκαιρία να παρατηρούν όλες τις πλευρές της συμπεριφοράς τους σαν συζύγων. Ειδικά για το αγόρι ο πατέρας αποτελεί το πρότυπο που σαν μικρός το μιμείται και σαν μεγάλος θέλει να ταυτιστεί μαζί του.
     Είναι φανερό πως κανείς από τους δύο γονείς δεν μπορεί να αναπληρώσει τα καθήκοντα του άλλου. Το περιεχόμενο του ρόλου τους είναι ξεχωριστό, σημαντικό και απαραίτητο για την ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού.

Ιουλία Σουλάνδρου
Ψυχολόγος

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Μοσκώφ Αμίνα, Όταν το αγόρι μεγαλώνει χωρίς πατέρα.
http://www.vita.gr/html/ent/056/ent.2056.asp
Τομέας Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Πειραματική Σχολή Γονέων.
Γεωργάς Δημήτριος, Κοινωνική Ψυχολογία, τ. Α”
Γεωργάς Δημητριος, Κοινωνική Ψυχολογία, τ. Β”
Γιαννοπούλου Σμαραγδή, Για να γίνει το παιδί μας σωστός άνθρωπος.

ΠΗΓΗ: agalia.org.g

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Το παιδί σου δεν είναι φίλος σου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Υπάρχει μία καθαρά συναισθηματική πλευρά στη σχέση παιδιού/γονέα που χτίζεται με στοργή και αυτοπεποίθηση. Ο γονέας και το παιδί, είναι γενετικά προορισμένα να αγαπούν ο ένας τον άλλον αλλά υπάρχει ένα στάδιο όπου ο γονεικός ρόλος γίνεται περισσότερο λειτουργικός παρά συναισθηματικός.

Με τα βρέφη, ο συναισθηματικός ρόλος διαφαίνεται όταν για παράδειγμα η μητέρα κρατάει το μωρό στην αγκαλιά της, του τραγουδάει ή του μιλάει. Ο λειτουργικός ρόλος έχει να κάνει με τη φροντίδα από τον γονέα, όταν για παράδειγμα η μητέρα ταΐζει το μωρό, του αλλάζει πάνα ή το κάνει μπάνιο. Ο ένας ρόλος χωρίς τον άλλον, έχει καταστροφικές συνέπειες για το παιδί. Εάν δηλαδή ο γονιός έχει μόνο συναισθηματικό ρόλο απέναντι στο παιδί, τότε εκείνο μπορεί να βρεθεί σε κίνδυνο, να χτυπήσει ή να παραμεληθεί. Εάν ο γονιός έχει μόνο λειτουργικό ρόλο απέναντι στο παιδί και δεν του δείχνει αγάπη, αυτό θα έχει μακροχρόνιες συνέπειες στη συναισθηματική του ανάπτυξη.

Νομίζω δε, πως το πιο συχνό και σοβαρό λάθος που κάνουν οι γονείς, και ιδιαίτερα οι μονογονείς λόγω των αλλαγών και των συνθηκών της ζωής τους, είναι να κάνουν το παιδί, έμπιστό τους όταν εκείνο δεν είναι συναισθηματικά, πνευματικά και ηθικά έτοιμο για να παίξει ένα τέτοιο ρόλο στη ζωή του γονέα.

Όσο τα παιδιά μεγαλώνουν, ο ρόλος του γονέα γίνεται περισσότερο λειτουργικός παρά συναισθηματικός κάτι που γίνεται επώδυνο ως μάθημα στους γονείς που θέλουν να κάνουν το παιδί τους, κολλητό τους. Κι έτσι στα πλαίσια αυτού του λειτουργικού ρόλου, είναι και η θέσπιση ορίων στο παιδί. Τα όρια είναι μια υγιής λειτουργία που μαθαίνει στο παιδί να κατανοεί τι είναι ασφαλές και σωστό και τί δεν είναι. Ο λειτουργικός αυτός ρόλος, αλλάζει για τους γονείς όσο το παιδί μεγαλώνει. Με ένα παιδί ενός έτους, ο λειτουργικός ρόλος σχετίζεται με την αλλαγή της πάνας, με ένα παιδί 8 ετών σχετίζεται με τη βοήθεια στα μαθήματα του σχολείου και με ένα παιδί 15 ετών, ο γονέας μέσα από τον λειτουργικό του ρόλο, αναλαμβάνει να του δείξει την υπευθυνότητα στη ζωή.

Γιατί δεν πρέπει να κάνετε το παιδί σας, κολλητό σας φίλο

Νομίζω πως οι γονείς κάνουν το λάθος να κάνουν το παιδί, κολλητό τους. Επομένως, όταν οι γονείς λένε «Θέλω να είμαι φίλος με το παιδί μου» αυτό που πραγματικά εννοούν είναι «Θέλω το παιδί μου να γίνει ο κολλητός μου». Κι αυτό δεν συνάδει με τον λειτουργικό ρόλο του γονέα, αντιθέτως αποτελεί μία καλοστημένη παγίδα στην οποία πολλοί γονείς πέφτουν. Οι γονείς θέλουν να μοιράζονται με το παιδί τα συναισθήματά τους για τους γονείς τους, τον γείτονα ή τους φίλους τους. Κι αυτό είναι λάθος διότι το παιδί δεν έχει την συναισθηματική και πνευματική ικανότητα να ανταπεξέλθει σε έναν τέτοιο ρόλο. Αν είστε 40 ετών και θέλετε έναν κολλητό φίλο, βρείτε έναν άλλο 40χρονο. Βρείτε έναν 50 χρονο ή 60χρονο. Όχι ένα 13χρονο, 10χρονο ή 5χρονο παιδί.

Εάν για παράδειγμα αισθάνεστε ότι ο δάσκαλος του παιδιού του δεν είναι ο κατάλληλος ή η παιδαγωγική του μέθοδος για παράδειγμα δεν ταιριάζει με τις αρχές σας, δεν πρέπει αυτό να το μοιραστείτε με το παιδί. Σε μια τέτοια περίπτωση μπορείτε να γίνετε ο «καλύτερος φίλος» του παιδιού σας, λέγοντάς του «Ο δάσκαλός σου είναι βλάκας που δεν σε αφήνει να μασάς τσίχλα στη τάξη» ή μπορείτε να γίνετε ένας λειτουργικός γονιός και να του πείτε «Κι εμένα δεν μου άρεσε αυτό όταν ήμουν παιδί αλλά έπρεπε να ακολουθήσω τους κανόνες». Δύο διαφορετικές απαντήσεις, από τις οποίες η μία φέρνει το παιδί σε ρόλο κολλητού φίλου δίπλα σας και η άλλη το διδάσκει τη σημασία του να ακολουθεί κανείς κανόνες στη ζωή του.
Θυμηθείτε: Αν ανοίγετε τρύπες στις φιγούρες εξουσίας νομίζοντας πως έτσι φέρνετε το παιδί σας πιο κοντά, τότε θα έρθει μια μέρα που το παιδί θα δείξει ασέβεια σε αυτές τις φιγούρες κι αν του κάνετε παρατήρηση, τότε θα σας κατηγορήσει για υποκρισία. Και θα΄χει και δίκιο.

Όταν κάνετε το παιδί σας, κολλητό σας, είναι σαν να λέτε ότι συν-αποφασίζετε με το παιδί, κάτι που πρακτικά δεν γίνεται. Το παιδί μπορεί να πεί τη γνώμη του, τί του αρέσει και τι όχι, αλλά οι αποφάσεις πρέπει να παίρνονται από εσάς. Όλες οι αποφάσεις σημαντικές ή ασήμαντες, πρέπει να παίρνονται από τον γονέα και το παιδί πρέπει να καταλάβει ότι η οικογένεια λειτουργεί σαν ενότητα όπου μόνο οι ενήλικοι αποφασίζουν.

Σίγουρα υπάρχουν πράγματα που μπορείτε να μοιραστείτε με το παιδί χωρίς να το μετατρέψετε σε κολλητό σας. Για παράδειγμα μπορείτε να του πείτε «Δεν έχουμε αρκετά χρήματα να αγοράσουμε αυτό», δηλαδή μια ξεκάθαρη δήλωση που εξηγεί τα όρια κάτω από τα οποία πρέπει να ζείτε. Αυτό που δεν πρέπει να μοιραστείτε με το παιδί είναι «Δεν έχω να πληρώσω το νοίκι αυτό το μήνα» διότι μια τέτοια δήλωση βρίσκει το παιδί απροετοίμαστο και του δίνει την αίσθηση ότι ο κόσμος που ζεί δεν είναι υγιής ή ρεαλιστικός.

Εάν έχετε τη τάση να αντιμετωπίζετε το παιδί σας σαν φίλο σας, πρέπει να καταλάβετε τη σημαντική ερμηνεία αυτής της φιλίας: Φίλοι είναι μία ομάδα ανθρώπων που έχουν την ίδια αντίληψη για τη ζωή ενώ τα παιδιά και οι ενήλικες έχουν εντελώς διαφορετική αντίληψη για τη ζωή και για το τι είναι σωστό και λάθος, έχουν διαφορετική αντίληψη μέχρι και στο τι θέλουν να κάνουν σήμερα το βράδυ. Επομένως αυτό που χρειάζεται είναι να είστε ένας αφοσιωμένος και υπεύθυνος γονιός που αγαπάει το παιδί του και ότι αν θέλετε να βρείτε έναν κολλητό φίλο, πρέπει να ψάξετε έξω από τη δομή της οικογένειας.

Μην προσπαθήσετε να γίνετε στο παιδί σας, ο γονιός που είχατε ή θα θέλατε να έχετε

Πολλοί γονείς προσπαθούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με τον τρόπο που εύχονταν να τους είχαν μεγαλώσει οι γονείς τους. Ακούγεται ωραία σαν τακτική αλλά δεν αποδίδει. Επομένως, αν οι γονείς σας ήταν απόμακροι μαζί σας ή έδειχναν να μην ενδιαφέρονται για εσάς ή δεν σας έδιναν τη καθοδήγηση που χρειαζόσασταν σαν παιδί, μην περάσετε στο άλλο άκρο με το να παραβιάζετε τα όρια στο μεγάλωμα του δικού σας παιδιού.

Θυμηθείτε πως οτιδήποτε γίνεται από αντίδραση σε κάτι άλλο, έχει απρόβλεπτες συνέπειες. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα στη φιλία παιδιού-γονέα, είναι ακριβώς αυτές οι απρόβλεπτες συνέπειες. Για παράδειγμα, το παιδί μου θα με συμπαθεί πιο πολύ αν γίνω φίλος του. Θα με εμπιστεύεται. Αλλά οι γονείς δεν βλέπουν τις απρόβλεπτες συνέπειες, όπως το να μην ξέρει το παιδί τι θα πεί όχι γιατί ο γονιός, μέσα στα πλαίσια αυτής της φιλίας, ποτέ δεν δίδαξε το παιδί πώς να το δεχτεί και πώς να το χειριστεί.

Ο στόχος της ενηλικίωσης είναι η αυτονομία και ο χωρισμός από τους ενήλικες. Αυτό σημαίνει ότι το παιδί θα φτιάξει τη δική του επιχείρηση, θα έχει τους δικούς του κανόνες και τα δικά του πιστεύω, τους δικούς του φίλους και τις δικές του αξίες, πράγματα τα οποία πιθανόν να μην θελήσει να μοιραστεί με τους ενήλικες. Αυτό δεν συνιστά παραβίαση της σχέσης γονέα-παιδιού, ακόμη κι αν από τη ματιά του γονέα ή ενός άλλου ενήλικα, μπορεί αυτές οι αξίες ή οι φιλίες να μην είναι υγιείς. Αλλά είναι δουλειά του παιδιού να αξιολογήσει τα πιστεύω και τον κοινωνικό του κύκλο. Οι άνθρωποι που δεν «απογαλακτίζονται» από τους γονείς τους στη προ-ενηλικίωση ή στην ενηλικίωσή τους, καταλήγουν με συναισθηματικά και κοινωνικά προβλήματα στη ζωή τους.

Πολλοί γονείς βλέπουν αυτή την αυτονομία να συμβαίνει κατά τη διάρκεια της εφηβείας του παιδιού και αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι από το παιδί, ειδικά όσοι γονείς έχουν περισσότερο συναισθηματικό ρόλο στη ζωή του ή θεωρούσαν το παιδί, φίλο τους. σε αυτές τις περιπτώσεις, το αίσθημα απώλειας του γονέα είναι μεγάλο με αποτέλεσμα να κατηγορεί το παιδί.

Οι φίλοι δεν επιτρέπουν στους φίλους τους, να μην κάνουν τα μαθήματα του σχολείου

Ένας διαχωρισμός που πρέπει εδώ να σημειωθεί είναι ότι στο τέλος, μπορεί το παιδί να γίνει φίλος σας, όχι όμως ο κολλητός σας. Το κλειδί είναι μια υπεύθυνη φιλία μαζί του.

Είθισται να λένε ότι οι φίλοι δεν αφήνουν τους φίλους να οδηγήσουν μεθυσμένοι. Έτσι και οι φίλοι, δεν αφήνουν τους φίλους να μην κάνουν τις εργασίες τους ή να δικαιολογούνται για τις αποτυχίες τους. Οι φίλοι δεν επιτρέπουν στους φίλους να αντιμιλούν στο δάσκαλο και να αψηφούν τους κανόνες μέσα στη τάξη. Αυτό είναι το είδος του φίλου που χρειάζεται το παιδί σας. Έναν υπεύθυνο φίλο που να ταυτίζεται με το μοντέλο ενός υπεύθυνου γονέα.

Πώς να σταματήσετε να είστε ο κολλητός του παιδιού

Εάν έχετε μοιραστεί πάρα πολλά με το παιδί σας και δεν έχετε βάλει τα όρια που πρέπει, για οποιοδήποτε λόγο, μπορείτε –στο όνομα αυτής της «φιλίας»- να γίνετε πιο αποτελεσματικοί. Μιλήστε από αυτή εδώ τη στιγμή στο παιδί σας και πείτε του «Αποφάσισα ότι υπάρχουν πράγματα για τα οποία πρέπει η μαμά/ο μπαμπάς, να τα λέει μόνο στους μεγάλους. Κάποια πράγματα θα σταματήσω να σου τα λέω γιατί αυτό κάνει κακό στη σχέση μας». Δεν χρειάζεται να εξηγήσετε περισσότερα ή να μπείτε σε λεπτομέρειες. Απλά να είστε ξεκάθαροι.

Κατόπιν, πρέπει να μάθετε να ανταποκρίνεστε διαφορετικά στο παιδί σας, και όχι να απαιτείτε τη διαφορετικότητα της επικοινωνίας από το παιδί. Αν για παράδειγμα τόσα χρόνια λέγατε πόσο ακατάλληλος είναι ο δάσκαλός του, όταν το παιδί αναφερθεί ξανά σε αυτό δεν πρέπει να του πείτε «Μην ξαναμιλήσεις έτσι για το δάσκαλό σου» αλλά «Δεν νομίζω ότι μας βοηθάει να μιλάμε έτσι για το δάσκαλό σου. Να σκεφτούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να περνάς καλύτερα στη τάξη;» Ένας ανεύθυνος φίλος θα κάτσει και θα συνεχίσει να βρίζει το δάσκαλο μαζί με το παιδί. Ένας υπεύθυνος φίλος θα βοηθήσει το παιδί να λύσει το πρόβλημά του με το δάσκαλο!

Ειδικά οι διαζευγμένοι γονείς, συνηθίζουν να προσπαθούν να γίνουν ο κολλητός του παιδιού με αποτέλεσμα να το βάζουν στη μέση και να το φέρνουν σε επώδυνη θέση. Η μητέρα λέει στο παιδί τι είναι ο πατέρας του, τι κάνει και τι δεν κάνει. Ο πατέρας από την άλλη, του λέει με τι μοιάζει η μαμά του, πόσο τρελή είναι και πόσο θέλει να ελέγχει τους άλλους. Έχω ακούσει παιδιά διαζευγμένων γονιών, να λένε ότι «η μαμά τους είναι τόσο απαίσια και αυταρχική που δεν θέλουν να ζούν μαζί της» φράση που έχουν ξεσηκώσει από τον άλλον γονέα, χωρίς να καταλαβαίνουν τη σημασία της. Και το χειρότερο και πιο δηλητηριώδες, είναι όταν αυτό που λένε οι γονείς είναι αλήθεια μέχρι ενός σημείου και το παιδί μπορεί να το δεί, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει κατάλληλα σε αυτό επειδή δεν έχει την ωριμότητα να το κάνει.  Όταν ο γονέας-κολλητός του παιδιού, προβάλλει έντονα τα ελαττώματα του άλλου γονέα, τότε είναι ζήτημα χρόνου το παιδί να επιτεθεί στον «ελαττωματικό» και αργότερα και στους δύο!
James Lehman
Ψυχολόγος
ΠΗΓΗ: singleparent.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Πώς να φέρεις περισσότερη Αγάπη στη Ζωή σου

1218999144

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Δεν είναι δυνατόν να ζήσουμε χωρίς αγάπη. Την λαχταρούμε και την ποθούμε για να φέρει στη ζωή μας πληρότητα, ομορφιά κι ευτυχία. Η αγάπη έχει πάμπολλες μορφές και είναι μια αλήθεια διαρκής  που την βλέπεις παντού και πάντα. Η γονεική αγάπη, η ρομαντική αγάπη, η αγάπη μεταξύ αδερφών και φίλων, η αγάπη απέναντι σ’ενα ζώο, η αγάπη μεταξύ συνανθρώπων. Κι ενώ μοιάζει σα να είναι αναπόσπαστο κομμάτι από το ανθρώπινο είναι, πολλοί από εμάς παραπονιούνται για την έλλειψη της ή αμφισβητούν πόσο πραγματική είναι η αγάπη που έχουν στη ζωή τους.

Εάν θέλεις να φέρεις περισσότερη αγάπη στη ζωή σου,

1. Δώσε

Η αγάπη μεγαλώνει με το να δίνεις. Η αγάπη που δίνουμε, είναι η μοναδική αγάπη που κρατάμε. Ο μόνος τρόπος για να διατηρήσεις την αγάπη είναι να την δώσεις.»     E. Hubbard

Τι νόημα έχει το ν’αγαπάμε χωρίς να είμαστε γενναιόδωροι; Όσο πιο πολύ εκφράζουμε  και δινόμαστε με αγάπη, τόσο εκείνη γίνεται πιο πραγματική και για εμάς και για τον άλλο.  Συνήθεις αμφιβολίες που μπορεί να έχουμε είναι πως όσο περισσότερο δινόμαστε , τόσο πιο πολύ διακινδυνεύουμε να εκτεθούμε. Σωστά. Όμως θα μπορούσε να ισχύει και το εξής: όσο περισσότερο φοβόμαστε να δώσουμε όταν αγαπάμε, τόσο πιο πολύ στερούμε τον εαυτό μας από το να βιώσει την αγάπη.

2. Συμφιλιώσου με το φόβο σου

«Η καρδιά φτιάχτηκε για να σπάσει»  – Oscar Wilde

Μπορεί να φοβόμαστε ν’αγαπήσουμε ή ν’αφήσουμε τους άλλους να μας αγαπήσουν. Ίσως με το να βάζουμε περιορισμούς στην αγάπη, να νομίζουμε ότι προστατεύουμε τον εαυτό μας από τον πόνο. Ίσως ενδόμυχα να φοβόμαστε ότι δεν αξίζουμε την αγάπη. Το δίλημμα τελικά είναι τι διαλέγουμε, τον φόβο ή την αγάπη;

3. Άρχισε με τον εαυτό σου

“ Δεν εμπιστεύομαι ανθρώπους που δεν αγαπούν τους εαυτούς τους κι όμως μου λένε Σ’αγαπώ. Υπάρχει μια αφρικάνικη παροιμία που λέει : Πρόσεχε ότι ένας γυμνός άνθρωπος σου προσφέρει το πουκάμισο του».― Maya Angelou

Τι σημαίνει «αγαπώ τον εαυτό μου»; Για τον καθένα από εμάς, η αγάπη προς τον εαυτό εκφράζεται διαφορετικά. Ο αυτοσεβασμός, η αυτοεκτίμηση, η μη κριτικότητα, η διάθεση για βελτίωση, η συγχώρεση του εαυτού μας, η προσωπική φροντίδα (ο σωστός ύπνος, διατροφή) είναι διαστάσεις της αγάπης προς τον εαυτό.

4. Αποδέξου τους άλλους με τις ατέλειες και τα λάθη τους

«Η μεγαλύτερη ευτυχία της ζωής είναι η πεποίθηση  ότι αγαπιόμαστε. Ότι αγαπιόμαστε γι’αυτό που είμαστε ή παρά αυτό που είμαστε».     – Victor Hugo

Η ομορφιά των ανθρώπων βρίσκεται όχι μόνο στα χαρίσματα τους αλλά και στις αδυναμίες τους. Όχι μόνο δεν γίνεται να είμαστε τέλειοι , δεν χρειάζεται να είμαστε γιατί η πραγματική αγάπη δεν γίνεται ν’αγαπά την τελειότητα, που είναι κάτι άπιαστο. Αγαπώ σημαίνει αποδέχομαι και τις λαμπρές και τις σκοτεινές πλευρές του άλλου, κι όσο πιο πολύ αποδέχομαι, τόσο πιο πολύ μαλακώνει η κριτικότητα μέσα μου, τόσο περισσότερο ανοίγει η καρδιά μου, τόσο περισσότερο αγαπώ.

5. Πίστεψε ότι αξίζεις την αγάπη

“ Αποδεχόμαστε την αγάπη που νομίζουμε ότι αξίζουμε». ― Stephen Chbosky

Πιστεύεις ότι αξίζεις την αγάπη των άλλων; Διεκδικείς ν’αγαπηθείς;Δέχεσαι βοήθεια όταν σου προσφέρεται; Ίσως να αμφιβάλλεις για το αν αξίζεις την αγάπη κάποιες φορές. Μέσα μας υπάρχει συχνά το ερώτημα «είμαι αρκετά καλός για να μ’αγαπούν;». Η απάντηση είναι ναι, όποιος και να είσαι, όπως και να είσαι, αξίζεις την αγάπη. Όπως είδαμε και παραπάνω, η ομορφιά που έχουμε ως άνθρωποι βρίσκεται στην ατέλεια μας..

6. Συμπόνεσε

» Ένα άνθρωπινο ον είναι μέρος ενός όλου, το οποίο ονομάζουμε σύμπαν, ένα μέρος που περιορίζεται από το χρόνο και το χώρο. Βιώνει τον εαυτό του, τις σκέψεις του και τα συναισθήματα του σαν κάτι ξέχωρο από τους υπόλοιπους, ένα είδος οπτικής ψευδαίσθησης της συνειδητότητας του. Αυτή η ψευδαίσθηση είναι κάτι σαν φυλακή για εμάς που μας περιορίζει στις προσωπικές μας επιθυμίες και τη στοργή για λίγους ανθρώπους γύρω μας. Το καθήκον μας είναι να ελευθερώσουμε τους εαυτούς μας από αυτή τη φυλακή ευρύνοντας τον κύκλο της συμπόνιας μας για ν’αγκαλιάσουμε όλα τα ζώντα όντα και τη φύση».    — Albert Einstein

Όλα στη φύση συνδέονται μ’εναν δεσμό, αόρατο στο γυμνό μάτι, αλλά ορατό στα μάτια της αγάπης. Ανεξάρτητα από πια χώρα προερχόμαστε, το μορφωτικό μας επίπεδο, την οικονομική μας κατάσταση, η βασική έκφραση των συναισθημάτων είναι κοινή για όλους τους ανθρώπους. Όλοι μας λυπόμαστε, χαιρόμαστε, θυμώνουμε, πονάμε, αγάπαμε. Η εμπειρία που ζείς εσύ σήμερα μπορεί αύριο να συμβεί στο διπλανό σου. Είμαστε όλοι συνδεδεμένοι, φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό. Όταν καταλάβουμε πόσο συνδεδεμένοι είμαστε ο ένας με τον άλλο , νιώθουμε λιγότερο μόνοι, συμπονάμε τον άλλο κι αγαπάμε βαθύτερα.

7. Πίστεψε στη δύναμη της αγάπης

» ‘Οταν απελπίζομαι, θυμάμαι ότι κατά τη διάρκεια της ιστορίας ο δρόμος της αλήθειας και της αγάπης πάντα νικούσε. Πάντα υπήρχαν τύραννοι και δολοφόνοι, και για κάποια στιγμή, ίσως μοιάζουν αήτηττοι, αλλά στο τέλος πάντα χάνουν. Σκεφτείτε το- πάντα.— Mahatma Gandhi

Μερικές φορές πιστεύουμε ότι η σκληρότητα ή η ψυχρή λογική μπορεί να μας δώσει περισσότερη δύναμη απ’ότι μια συμπεριφορά αγάπης και δοτικότητας. Θεωρούμε ίσως ότι η ψυχρότητα ή η αδιαφορία μας δίνει μεγαλύτερη αυτοκυριαρχία. Η αλήθεια είναι όμως πως το μίσος μπορεί να δημιουργήσει μόνο περισσότερο μίσος. Η ψυχρότητα μόνο περισσότερη ψυχρότητα. Μόνο η αγάπη μπορεί να μεταμορφώσει όλα τα προηγούμενα, όπως μiα δροσερή βροχή μεταμορφώνει τα κουρασμένα φυτά ενός κήπου.

8. Συγχώρεσε

Η συγχώρεση είναι η υψηλότερη, ομορφότερη μορφή αγάπης. Σε αντάλλαγμα, θα πάρεις ανείπωτη γαλήνη κι ευτυχία» – Robert Muller

Η συγχώρεση είναι μια πράξη αγάπης,κατανόησης κι άφεσης. Η συγχώρεση μπορεί να μας απελευθερώσει από τον πόνο του θυμού και να βοηθήσει στην επούλωση των πληγών μας. Δεν γίνεται ν’αγαπάμε χωρίς να συγχωρούμε γιατί η αγάπη μας δε θα είναι πλήρης , κι ίσως να είναι πιο επώδυνη παρά λυτρωτική.

9. Έχε υπομονή και επιμονή στο να την δημιουργήσεις

«Χάνουμε το χρόνο μας ψάχνοντας τον τέλειο εραστή αντί να δημιουργούμε την τέλεια αγάπη».- Tom Robbins

Η αγάπη είναι πέρα απ’όλα τ’άλλα μια συμπεριφορά αφοσίωσης. Η αγάπη δεν είναι πάντα στην πιο τέλεια μορφή της και συχνά χρειάζεται να την δουλέψουμε, να την χτίσουμε, να την δημιουργήσουμε. Η αγάπη δεν είναι πάντα εύκολη και ίσως κάποιες  φορές να χρειάζεται να προσπαθήσουμε για εκείνην. Ίσως να χρειάζεται να προσπαθήσουμε για τον άνθρωπο δίπλα μας. Αξίζει όμως τον κόπο.

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Αύξηση χρήσης social media

13s13diktyosh-thumb-large

Ελέγχουν τις ειδοποιήσεις τους, κοινοποιούν τις σκέψεις τους ή απλώς διαβάζουν τα γραφόμενα των «φίλων» τους για πάνω από 80 λεπτά κάθε μέρα οι Ελληνες, οι οποίοι σε ποσοστό 50% διαθέτουν λογαριασμό σε κάποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Σχεδόν όλα τα γνωστά μέσα κοινωνικής δικτύωσης παρουσιάζουν σημαντική αύξηση της χρήσης και της συμμετοχής, ωστόσο το facebook εξακολουθεί να διατηρεί τα πρωτεία χρήσης, και με διαφορά. Ανοδική πορεία καταγράφουν και οι ειδησεογραφικές ιστοσελίδες, στις οποίες προστέθηκαν 115 νέες, ενώ καλά φαίνεται ότι κρατούν και τα blogs, τα οποία έφτασαν τα 55.636 από 55.222 που ήταν έναν χρόνο νωρίτερα.

Οσον αφορά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τη μεγαλύτερη αναπτυξιακή τροχιά εμφανίζει το youtube, καθώς ο αριθμός των λογαριασμών του αυξήθηκε κατά 79% τον τελευταίο χρόνο, μετρώντας πλέον 634.050 λογαριασμούς. Τη δεύτερη μεγαλύτερη άνοδο παρουσιάζει το λιγότερο δημοφιλές twitter, το οποίο μετρά 509.448 λογαριασμούς, 49% περισσότερους απ’ ό,τι έναν χρόνο νωρίτερα. Περιορισμένη είναι η αύξηση στο facebook λόγω της ιδιαίτερα διευρυμένης βάσης που διαθέτει ήδη, σύμφωνα με τα στοιχεία του Monitor, της πλατφόρμας που καταγράφει σε πραγματικό χρόνο δημοσιεύσεις από ελληνικά ειδησεογραφικά sites, blogs, forums και Ελληνες χρήστες των social media. Συγκεκριμένα, οι λογαριασμοί στο facebook έφτασαν τον προηγούμενο μήνα τα 6,7 εκατομμύρια, ενισχυμένοι κατά 1,1 εκατ. λογαριασμούς (20%).

Την ελκυστικότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης επιβεβαιώνουν και τα ευρήματα της Focus Bari. Ενας στους τρεις Ελληνες δηλώνει ότι όταν «δικτυώνεται» παίζει παιχνίδια, ενώ ο μέσος χρόνος πρόσβασης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως καταγράφηκε το διάστημα μεταξύ Ιανουαρίου και Μαρτίου 2015, ανέρχεται στα 82,2 λεπτά/ημέρα.

Τα ευρήματα των διαφόρων μελετών που είναι σε εξέλιξη συγκλίνουν στο ότι επισκέπτες – χρήστες των κοινωνικών δικτύων στην Ελλάδα αποτελούν το 50% του πληθυσμού, καθώς λογαριασμό σε κάποιο από αυτά διατηρεί το 55,2%. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ραγδαίας αύξησης αποτελεί το Instagram, το οποίο πριν από έναν χρόνο διατηρούσε μερίδιο στη συγκεκριμένη αγορά μόλις 0,1%.Σήμερα, ξεπερνά το 8%.

Βασικός μοχλός αύξησης της χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι η σημαντικά αυξανόμενη διείσδυση του Διαδικτύου, η οποία βαίνει συνεχώς ενισχυμένη με τάσεις πολλαπλασιασμού τα επόμενα χρόνια. Στα τέλη του 2015, υπολογίζεται ότι η Ελλάδα θα μετρά περίπου 3,2 εκατ. συνδέσεις. Σε παγκόσμια κλίμακα, από το 2000 έως το 2015 οι συνδέσεις με το Διαδίκτυο αυξήθηκαν κατά 7 φορές, αγγίζοντας το 43% του παγκόσμιου πληθυσμού, έναντι 6,5% το 2000.

Τριπλασιασμός

Η αυξημένη πρόσβαση στο διαδίκτυο από κινητές συσκευές και η ενισχυμένη ζήτηση υπηρεσιών βίντεο οδήγησε την Cisco στην πρόβλεψη ότι έως το 2019 η διακίνηση δεδομένων θα έχει τριπλασιαστεί. Εκτιμά, μάλιστα, ότι η επόμενη πενταετία θα αναδείξει τις υπηρεσίες βίντεο σε κυρίαρχες, καθώς θα αποτελούν το 80% της παγκόσμιας διακίνησης δεδομένων. Παράλληλα, αναμένεται να αυξηθεί στο δεκαπλάσιο η μέση σταθερή ευρυζωνική ταχύτητα, φτάνοντας τα 42,2 Mbps. Αντίστοιχα, η διασύνδεση των διαφόρων συσκευών μεταξύ τους υπολογίζεται ότι θα υπερτριπλασιαστεί.

Χαρακτηριστικό, μάλιστα, της συνεχούς διεύρυνσης της χρήσης του Διαδικτύου σε ολοένα και περισσότερους τομείς της καθημερινότητάς μας είναι το γεγονός ότι οι Ελληνες επιλέγουν συχνότερα πλέον την ψηφιακή οδό, ακόμη για τις αγορές τους από τα σούπερ μάρκετ. Σύμφωνα με το Εργαστήριο Ηλεκτρονικού Εμπορίου του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ELTRUN), 6 στους 10 καταναλωτές αναμένεται να αυξήσουν την αξία των online αγορών τους μέσα στο 2015. Την ίδια στιγμή, υπολογίζεται ότι η αξία των αγορών σε ηλεκτρονικά σούπερ μάρκετ θα φτάσει στην Ελλάδα τα 383 εκατ. ευρώ το 2020, σύμφωνα με τα στοιχεία της Convert Group e-Business Consulting.

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Καινοτόμος εφαρμογή για υπερκινητικά παιδιά

CE587CF2A4D97C715E3A699F5CBE1483

Αναπτύχθηκε από εργαστήριο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και εξασφαλίζει την έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση του ειδικού για τη συμπεριφορά του παιδιού με ΔΕΠΥ

Μία από τις συχνότερες νευροβιολογικές διαταραχές της παιδικής ηλικίας είναι η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), η οποία αφορά διεθνώς ποσοστό περίπου 5% του μαθητικού πληθυσμού, όμως υποδιαγιγνώσκεται σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Η έγκαιρη διάγνωση, η πολυεπίπεδη παρέμβαση και η στήριξη από το στενό περιβάλλον δίνουν στα παιδιά με ΔΕΠΥ την ευκαιρία να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τη διαταραχή και να αξιοποιήσουν τις πραγματικές τους δυνατότητες. Η νέα εφαρμογή για έξυπνες ηλεκτρονικές συσκευές WHAAM, την οποία ανέπτυξε το Εργαστήριο Ιατρικής Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), κινείται ακριβώς προς αυτή την κατεύθυνση.

Η καινοτόμα αυτή εφαρμογή λειτουργεί σαν ένα ηλεκτρονικό χρονολόγιο, όπου καταγράφεται η καθημερινή δραστηριότητα του παιδιού ή εφήβου με ΔΕΠΥ, ενώ συγχρόνως δημιουργεί γύρω του ένα δίκτυο υποστήριξης. Οι γονείς, οι συγγενείς που βρίσκονται ώρες κοντά στο παιδί, οι εκπαιδευτικοί και ένας τουλάχιστον γιατρός γίνονται μέλη αυτού του δικτύου. Πρόκειται για ένα εύχρηστο εργαλείο που εξασφαλίζει την έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση του ειδικού για τη συμπεριφορά του παιδιού με ΔΕΠΥ.
Online ημερολόγιο για το παιδί με ΔΕΠΥ

«Η εφαρμογή διευκολύνει γονείς, κηδεμόνες και εκπαιδευτικούς να κρατούν στοιχεία σχετικά με την καθημερινή δραστηριότητα του παιδιού, για την αξιολόγηση όχι μόνο της συμπεριφοράς του από τον ειδικό, αλλά και της επιτυχίας ή καταλληλότητας των παρεμβάσεων» αναφέρει μιλώντας στο «Βήμα» ο επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Ιατρικής του ΑΠΘ κ. Παναγιώτης Μπαμίδης, επιστημονικός υπεύθυνος του ερευνητικού έργου «Διαδικτυακή εφαρμογή για παρακολούθηση του Συνδρόμου Υπερκινητικότητας και Διάσπασης Προσοχής / Web Health Application for ADHD Monitoring – WHAAM».

Ας αναλογιστούμε μόνο ότι σε μια επίσκεψη στον γιατρό οι γονείς θα ερωτηθούν για τις δραστηριότητες του παιδιού το προηγούμενο διάστημα – ακόμη και εξάμηνο -, τι άλλαξε, πώς αντέδρασε το παιδί κ.τ.λ. Οπως λέει ο κ. Μπαμίδης, οι περισσότεροι κρατούν ένα ημερολόγιο, το οποίο όμως συνήθως παρουσιάζει κενά καθώς ο γονέας δεν είναι πάντα δίπλα στο παιδί, άλλοι πάλι δεν κάνουν ούτε αυτό, με αποτέλεσμα ο γιατρός να μην έχει την απαραίτητη πληροφόρηση.

Η εφαρμογή WHAAM, που υποστηρίζει τη μεθοδολογία ABC όπου καταγράφεται το τι προηγήθηκε μιας συμπεριφοράς και τι ακολούθησε, είναι ήδη διαθέσιμη δωρεάν για Android και πολύ σύντομα θα διατίθεται και για iOS. Ετσι, μπορεί κάθε ενδιαφερόμενος για το παιδί να καταγράφει μέσω κινητού ή τάμπλετ, σε ένα κοινό προφίλ που έχει δημιουργήσει ο γονέας, τις συμπεριφορές στο σπίτι, στο σχολείο, στο πάρκο, στο κολυμβητήριο, στο σουπερμάρκετ. Υποστηρίζει επίσης τις στρατηγικές παρέμβασης του γιατρού μέσω της καταγραφής παρατηρήσεων, ενώ με την έκδοση αριθμητικών αναφορών και στατιστικών στοιχείων βοηθά στην αξιολόγηση κάθε παρέμβασης.

Μια διαταραχή διάχυτη σε πολλά περιβάλλοντα

Η ΔΕΠΥ είναι ψυχιατρική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από μια αναπτυξιακά ακατάλληλη και επίμονη έλλειψη προσοχής, υπερκινητικότητα και παρορμητικότητα, διάχυτη σε διάφορα περιβάλλοντα. Η διαταραχή εκδηλώνεται σε ηλικίες μικρότερες των 7 ετών και παρουσιάζεται τέσσερις φορές συχνότερα σε αγόρια από ό,τι σε κορίτσια. Αρκετοί επιστήμονες ωστόσο πιστεύουν ότι η συχνότητα εμφάνισης είναι περίπου η ίδια στα δύο φύλα, με τη διαφορά ότι τα κορίτσια συχνά δεν είναι υπερκινητικά και διαχειρίζονται καλύτερα τη διαταραχή τους, με αποτέλεσμα η διάγνωση είτε να διαλάθει είτε να καθυστερήσει.

Συνήθως η αναγνώριση του προβλήματος συμπίπτει με την ένταξη στο σχολείο, εξαιτίας των αυξημένων απαιτήσεων για συγκέντρωση, οργάνωση και συμμόρφωση στους κανόνες. Το παιδί με ΔΕΠΥ είναι απρόσεκτο στο μάθημα, του ξεφεύγουν οι λεπτομέρειες, δεν ολοκληρώνει τις εργασίες του, μπορεί ακόμη να είναι νευρικό, υπερκινητικό, να τρέχει, να χώνεται μέσα στις παρέες και τα παιχνίδια, να είναι παρορμητικό ως και επιθετικό ορισμένες φορές. Πολλά από τα χαρακτηριστικά συμπτώματα της διαταραχής θεωρούνται τόσο κοινά στην παιδική ηλικία που συχνά η διάγνωση παραβλέπεται.

Αν και δεν γνωρίζουμε τι προκαλεί τη ΔΕΠΥ, επιστημονικές έρευνες δείχνουν ότι αυτή μεταδίδεται γενετικά και προκαλείται από μια χημική ανεπάρκεια σε ορισμένους νευροδιαβιβαστές (χημικές ουσίες που ρυθμίζουν την αποτελεσματικότητα με την οποία ο εγκέφαλος ελέγχει τη συμπεριφορά). Σύμφωνα με τον καθηγητή, σε ποσοστό 30% των παιδιών η ΔΕΠΥ αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά, ενώ για το 40% δεν αντιμετωπίζεται καθόλου. Για το υπόλοιπο 30% των παιδιών τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο, αφού η κατάστασή τους επιδεινώνεται. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πόσο σημαντική είναι αφενός η έγκαιρη διάγνωση, αφετέρου η ολοκληρωμένη θεραπευτική προσέγγιση, στην οποία συμβάλλει και η καινοτόμος εφαρμογή του ΑΠΘ.

Ανάγκη ενημέρωσης, υποστήριξης και δικτύωσης

Τόσο τα αποτελέσματα του ερευνητικού προγράμματος όσο και το application παρουσιάστηκαν σε γονείς, εκπαιδευτικούς, ενηλίκους με ΔΕΠΥ, ψυχολόγους και άλλους επαγγελματίες υγείας, σε ειδική ημερίδα, που διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη την Τετάρτη 3 Ιουνίου 2015. «Αυτό που μας έλεγαν οι σύλλογοι γονέων ήταν ότι λείπουν τέτοιου είδους εκδηλώσεις ενημέρωσης για τις επιστημονικές εξελίξεις, αλλά και δικτύωσης με ανθρώπους που πραγματικά μπορούν να στηρίξουν παιδιά και οικογένειες» επισημαίνει ο κ. Μπαμίδης.

Στη δημιουργία και ανάπτυξη αυτού του δικτύου σε τοπικό, εθνικό, αλλά και ευρωπαϊκό επίπεδο στοχεύει και η εφαρμογή που δημιουργήθηκε από το ΑΠΘ. Εξάλλου το ερευνητικό έργο WHAAM, που χρηματοδοτείται μέσω του προγράμματος Lifelong Learning της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, φέρνει σε επαφή επιστημονικές ομάδες από όλη την Ευρώπη. «Σήμερα η εφαρμογή θα χρησιμοποιηθεί σε παιδιά με ΔΕΠΥ, στο μέλλον όμως μπορεί να αξιοποιηθεί από επιστήμονες και ερευνητές για παιδιά με αυτισμό, μαθησιακές δυσκολίες ή άλλες διαταραχές» λέει ο επίκουρος καθηγητής.

Εκτός από το Εργαστήριο Ιατρικής Φυσικής του ΑΠΘ, στο έργο συμμετέχουν το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνας – Ινστιτούτο Τεχνολογιών Διδακτικής της Ιταλίας που ανέπτυξε την αντίστοιχη διαδικτυακή εφαρμογή, η Παιδαγωγική Σχολή του Πολυτεχνικού Πανεπιστημίου της Πορτογαλίας, το Τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών του Trinity College του Δουβλίνου και η ΜΚΟ ADDISS (National Attention Deficit Disorder Information and Support Service) της Αγγλίας με σημαντική δράση στην υποστήριξη των οικογενειών.
ΠΗΓΗ: tovima.gr
Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Γίνε εσύ η αγάπη που ψάχνεις να βρεις

17-sweet-couple-love-illustrations-art-puuung-4__700Όλοι έχουμε ανάγκη να βρούμε κάποιον που θα μας αγαπήσει και θα μας αποδεχτεί όπως είμαστε. Αλλά αυτή η ανάγκη μπορεί να κρύβει κάτι βαθύτερο: την αδυναμία μας να αγαπήσουμε εμείς τον εαυτό μας, δηλαδή το σώμα μας, τα συναισθήματά μας, τις σκέψεις μας, τις συμπεριφορές μας, ίσως και κάποια συμπτώματα.

Δεν είναι κακό, ούτε κατακριτέο, ούτε σημάδι ψυχικής αδυναμίας, η επιθυμία μας να βρούμε έναν άνθρωπο να μας καταλαβαίνει, να μας αποδέχεται και να μπορούμε να μοιραζόμαστε μαζί του τις εμπειρίες της ζωής.

Η διαφορά όμως μεταξύ του “για να νιώσω καλά πρέπει να βρω κάποιον να με αγαπήσει” και του “νιώθω καλά και θέλω κάποιον για να μοιραστώ μαζί του τη χαρά της ζωής” είναι μεγάλη.

Στην πρώτη περίπτωση, ουσιαστικά ψάχνουμε για ένα ψυχικό υποστήριγμα. Ψάχνουμε να βρούμε έναν άνθρωπο που θα μας προσφέρει την ασφάλεια που δεν βρίσκουμε αλλού.

Στη δεύτερη περίπτωση, ψάχνουμε κάποιον για να μοιραστούμε την αγάπη που νιώθουμε ήδη μέσα μας και που εκφράζουμε στον κόσμο με τις πράξεις, τα λόγια και τις συμπεριφορές μας.

Στην πρώτη περίπτωση, ο άνθρωπος που θα βρεθεί (αν βρεθεί) θα αισθάνεται ότι δίνει περισσότερα από όσα παίρνει. Θα δίνει αγάπη και στοργή, θα δείχνει κατανόηση, ενώ θα έχει απέναντί του έναν άνθρωπο που θα νιώθει φόβο και ανεπάρκεια και που μόνο υπό όρους και προϋποθέσεις θα αισθάνεται ασφαλής.

Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση να βρεθεί κάποιος που θα έχει την ανάγκη να φροντίζει τον άλλον για να νιώθει ο ίδιος καλά, αλλά μακροχρόνια μια τέτοια σχέση δεν μπορεί να αντέξει – κάποια στιγμή θα βγουν στην επιφάνεια τα ασυνείδητα μοτίβα και των δύο και θα επέλθει σύγκρουση, που θα συνοδεύεται από αισθήματα απογοήτευσης, θυμού ή προδοσίας.

Στη δεύτερη περίπτωση, που αναζητάμε να βρούμε κάποιον για να μοιραστούμε τη χαρά της ζωής, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν δυσκολίες και προκλήσεις. Αλλά οι δυσκολίες θα αντιμετωπιστούν χωρίς αισθήματα ανεπάρκειας και φόβου. Και χωρίς αυτά τα βάρη η ζωή γίνεται πολύ πιο εύκολη και ανάλαφρη.

Για να βρούμε έναν τέτοιον άνθρωπο, θα πρέπει πρώτα εμείς να έχουμε μάθει να αγαπάμε όλα αυτά που συμβαίνουν μέσα μας.

Και “αγαπάω αυτά που συμβαίνουν μέσα μου” σημαίνει παρατηρώ και αποδέχομαι τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις συμπεριφορές και τα συμπτώματα, χωρίς να τα μετατρέπω σε ταυτότητα, δηλαδή χωρίς να τα κάνω Εγώ (“εγώ υποφέρω”, “εγώ είμαι ανεπαρκής”, “εγώ είμαι κατώτερος”, “εγώ θα είμαι πάντα μόνος”, “εγώ δεν μπορώ να ξεπεράσω τις συνέπειες του παρελθόντος μου”, κ.τ.λ).

Και ως φυσικό επακόλουθο (επειδή βλέπουμε τον κόσμο ανάλογα με το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας) την ίδια στάση κρατάμε και απέναντι στους άλλους: δεν τους κρίνουμε όταν παρατηρούμε να εκδηλώνουν μια συμπεριφορά που έχει τις ρίζες της στο ασυνείδητο παρελθόν τους.

Η “μαγική συνταγή” λοιπόν είναι η εξής: αφαιρούμε την αίσθηση της ταυτότητάς μας από τα ασυνείδητα μοτίβα που ενεργούν μέσα μας και τη μεταθέτουμε στον εσωτερικό παρατηρητή που παρατηρεί και αποδέχεται αυτά τα μοτίβα.

Όταν το σύστημά μας (το σώμα και ο νους) συνηθίσει στο να αντλεί την ασφάλειά του από την αγάπη που του δείχνουμε εμείς, τότε θα αρχίσει να προβάλλει και προς τα έξω αυτή την αίσθηση της ασφάλειας, χωρίς να αναζητάει καταφύγια και σωτήρες.

Παραφράζοντας τη γνωστή ρήση του Γκάντι “Γίνε εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις”, θα λέγαμε “Γίνε εσύ η αγάπη που ψάχνεις να βρεις”.

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο