Ο ψαράς και η χαμένη ευκαιρία…

FishermanΈνας ψαράς κατεβαίνει κάθε νύχτα στην παραλία για να ρίξει τα δίχτυα του. 
Ξέρει πως όταν βγαίνει ο ήλιος έρχονται τα ψάρια στην παραλία για να φάνε αχιβάδες, γι΄αυτό πάντα ρίχνει τα δίχτυα του πριν ξημερώσει. 

Έχει ένα καλυβάκι στην παραλία και κατεβαίνει μες τη νύχτα με τα δίχτυα στον ώμο.
Με τα πόδια γυμνά και τα δίχτυα μισοαπλωμένα, μπαίνει στη θάλασσα.

Αυτή τη νύχτα, για την οποία μας μιλάει η ιστορία, όπως πάει να μπει στο νερό, αισθάνεται το πόδι του να χτυπάει πάνω σε κάτι πολύ σκληρό στον πάτο της θάλασσας. Το πασπατεύει και βλέπει πως είναι πράγματι κάτι σκληρό, σαν πέτρες, τυλιγμένες σε μια σακούλα.

Εκνευρίζεται και μουρμουρίζει :
«Ποιός ηλίθιος πετάει τέτοια πράγματα στην παραλία…”
Και αμέσως διορθώνει : “Στη δική μου παραλία.»

“Κι εγώ, έτσι απρόσεκτος που είμαι, κάθε φορά που θα μπαίνω στο νερό, θα σκοντάφτω πάνω στις πέτρες….”
Αφήνει λοιπόν κάτω τα δίχτυα, σκύβει, πιάνει τη σακούλα και τη βγάζει από το νερό.
Την αφήνει στην ακροθαλασσιά, και ξαναμπαίνει με τα δίχτυα στο νερό.
Είναι θεοσκότεινα…΄Ισως γι΄αυτό, όπως βγαίνει πάλι από τη θάλασσα, πάλι σκοντάφτει πάνω στη σακούλα που είναι τώρα έξω, στην παραλία.

Ο ψαράς σκέφτεται:”Δεν είμαι στα καλά μου”.
Βγάζει λοιπόν το σουγιά του, ανοίγει τη σακούλα και ψαχουλεύει. Έχει κάμποσες πέτρες, μεγάλες σαν πορτοκάλια, βαριές και στρογγυλεμένες.
Ο ψαράς ξανασκέφτεται “μα ποιός είναι αυτός ο ηλίθιος που τυλίγει πέτρες και τις πετάει στο νερό…”
Ενστικτωδώς, παίρνει μία, τη ζυγίζει στο χέρι του και την πετάει στη θάλασσα.

Μόλις λίγα δευτερόλεπτα μετά ακούει τον θόρυβο της πέτρας που βουλιάζει στα βαθιά. Πλουπ!

Βάζει το χέρι του στη σακούλα, παίρνει άλλη μια πέτρα και την πετάει στο νερό. Ακούει ξανά το πλουπ!

Αυτή την πετάει από την άλλη μεριά, πλαφ! Μετά, αρχίζει να τις εκσφενδονίζει δύο δύο και ακούει πλουπ – πλουπ!
Ύστερα προσπαθεί να τις ρίξει πιο μακριά, και με γυρισμένη την πλάτη, και με όλη του τη δύναμη, πλουπ – πλαφ!….

Διασκεδάζει…ακούει τους διαφορετικούς ήχους, πετάει πέτρες, υπολογίζει το χρόνο που κάνουν να πέσουν στο νερό, και δοκιμάζει…πότε με δύο, πότε με μία, και με κλειστά μάτια τώρα, και με τρεις μαζί…και συνεχίζει να πετάει τις πέτρες στη θάλασσα.

Μέχρι που αρχίζει να βγαίνει ο ήλιος.

Ο ψαράς ψαχουλεύει και βρίσκει μονάχα μία πέτρα μέσα στη σακούλα.

Ετοιμάζεται λοιπόν να την πετάξει πιο μακριά από τις άλλες, γιατί είναι η τελευταία κι έχει ήδη βγει ο ήλιος.

Και όπως τεντώνει το χέρι του προς τα πίσω για να την πετάξει με όλη του τη δύναμη, αρχίζει να φωτίζει ο ήλιος και βλέπει στην πέτρα μια χρυσαφένια μεταλλική λάμψη που του τραβάει την προσοχή.

Ο ψαράς συγκρατεί την παρόρμηση να πετάξει την πέτρα και την κοιτάζει προσεκτικά.
Η πέτρα αντανακλά τον ήλιο μέσα από τη βρωμιά που την καλύπτει. Την τρίβει ο ψαράς λες κι είναι μήλο πάνω στα ρούχα του, και η πέτρα αρχίζει να λάμπει ακόμη πιο πολύ. Έκπληκτος, τη χτυπάει ελαφρά και αντιλαμβάνεται ότι είναι από μέταλλο. Αρχίζει τότε να την τρίβει και να την καθαρίζει με άμμο και με το πουκάμισό του, και συνειδητοποιεί πως η πέτρα είναι από καθαρό χρυσάφι.
Μια πέτρα από ατόφιο χρυσάφι σε μέγεθος πορτοκαλιού! Η χαρά του σβήνει, όμως, μόλις σκέφτεται ότι η πέτρα αυτή είναι σίγουρα ίδια με όλες τις άλλες που πέταξε στη θάλασσα.

Και σκέφτεται: “Τι χαζός που ήμουνα!

Είχε στα χέρια του μια σακούλα γεμάτη πέτρες από χρυσό και τις πετούσε στη θάλασσα γιατί του άρεσε να ακούει τον ηλίθιο θόρυβο που έκαναν όταν έπεφταν στο νερό…Αρχίζει τότε να οδύρεται, να κλαίει και να θρηνεί…να λυπάται για τις χαμένες πέτρες…Και να σκέφτεται πως είναι άτυχος, ένας δυστυχισμένος άνθρωπος…είναι τρελός, είναι ηλίθιος…

Μετά σκέφτεται…Αν έμπαινε στη θάλασσα, αν κατάφερνε να βρει μια στολή δύτη και βούταγε στα βαθιά, αν ήταν μέρα, αν είχε τον εξοπλισμό που έχουν οι δύτες για να ψάξει…
Κι όλο κλαίει γοερά και οδύρεται….

Ο ήλιος έχει πια ανατείλει.

Και ξαφνικά συνειδητοποιεί πως έχει ακόμη την πέτρα…συνειδητοποιεί πως, ο ήλιος θα μπορούσε να είχε αργήσει ένα δευτερόλεπτο ακόμη, ή εκείνος θα μπορούσε να είχε ρίξει την πέτρα πιο γρήγορα, και τότε δεν θα είχε μάθει ποτέ για τον θησαυρό που έχει τώρα στα χέρια του.

Αντιλαμβάνεται τελικά ότι κατέχει έναν θησαυρό, κι ότι ο θησαυρός αυτός είναι από μόνος του μια τεράστια περιουσία για έναν φτωχό ψαρά όπως εκείνος.

Αντιλαμβάνεται πόσο τυχερός είναι που μπορεί να κρατήσει τον θησαυρό που έχει ακόμα στα χέρια του. 

****************************************************** 
Μακάρι να μπορούσαμε να είμαστε πάντοτε τόσο σοφοί ώστε, να μην κλαίμε για τις πέτρες, τις ευκαιρίες, που απροετοίμαστοι ίσως τις πετάξαμε, τις χαραμίσαμε, τα πράγματα εκείνα που έφερε η θάλασσα και τα πήρε μετά… 

Μακάρι να είμαστε έτοιμοι να δούμε τη λάμψη στις πέτρες που έχουμε στα χέρια μας, και να μπορούμε να τις χαιρόμαστε για την υπόλοιπη ζωή μας.

 Χόρχε Μπουκάι

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

«Safe place», η ενδοοικογενειακή βία σε ένα αnimation ελληνικής παραγωγής

via-660_0Με τεχνολογία που εντυπωσιάζει, το 3D animation του Έλληνα Άγγελου Ροδιτάκη «Safe Place» σοκάρει και συγκινεί ταυτόχρονα. Σκοπός του να ευαισθητοποιήσει το κοινό σχετικά με την ενδοοικογενειακή βία,προσεγγίζοντας το θέμα με υπευθυνότητα, σοβαρότητα και ευαισθησία.

Ένα παιδάκι παίζει ανέμελα στο δωμάτιο του, όταν ακούει τον πατέρα του να επιστρέφει σπίτι σε κατάσταση μέθης. Γνωρίζοντας τι θα ακολουθήσει, προσπαθεί μάταια να κρυφτεί μέσα στη ντουλάπα.

Να σημειωθεί πως με βάση έρευνες που έχουν γίνει, η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα στις 10 ευρωπαϊκές χώρες με τα μεγαλύτερα ποσοστά ενδοοικογενειακής βίας.

Πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο για να δείτε το βίντεο

http://vimeo.com/99937581

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Cyderkid : Ο ηλεκτρονικός άγγελος των παιδιών σε κάθε απειλή

cyderkid-o-ilektronikos-aggelos-ton-paidion-se-kathe-apeiliTo Υπουργείο Δημόσιας Τάξης σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας καθιερώνει την Ασφαλή Πλοήγηση ως διαρκή ενημερωτική δράση στα σχολεία – Τι είναι και πώς θα λειτουργεί η νέα εφαρμογή.

Η παρουσίαση της νέας εφαρμογής (Application) «Cyberkid» έγινε σήμερα παρουσία του υπουργού Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, Βασίλη Κικίλια και του υπουργού Παιδείας, Ανδρέα Λοβέρδου από τον προϊστάμενο της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, Ταξίαρχο Μανώλη Σφακιανάκη.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης παρουσιάστηκε από τον Διευθυντή της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, Ταξίαρχο, Μανώλη Σφακιανάκη, η νέα εφαρμογή (application) «Cyberkid», που δημιουργήθηκε με τη συμβολή εξειδικευμένων Αξιωματικών της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

Πρόκειται για μία εφαρμογή για έξυπνα κινητά τηλέφωνα (smartphones application) με την ονομασία «Cyberkid», η οποία είναι καινοτόμος και παγκόσμιας εμβέλειας. Η εφαρμογή αυτή δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να επικοινωνούν άμεσα και σε πραγματικό χρόνο (real time) σε περίπτωση κινδύνου ή απειλής με Αξιωματικούς της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος μέσω της χρήσης μίας καινοτόμου (touchscreen call) διαδικασίας «Cyber Alert», αλλά και μέσω αποστολής ηλεκτρονικού μηνύματος. Οι Αξιωματικοί θα διαχειρίζονται τον κίνδυνο ή την απειλή, η οποία προέρχεται μέσω διαδικτύου με σύγχρονες διαδικασίες και μέσα από ένα Σύγχρονο Κέντρο Διαχείρισης Διαδικτυακών Απειλών (CYBER ALERT), που θα έχει έδρα στην Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

Ο κ. Κικίλιας επισημαίνοντας την καινοτομία αυτής της δράσης, που τίθεται από σήμερα σε λειτουργία, δήλωσε: «Ξεκινάμε μία πολύ σημαντική δράση με συμπαίκτη μας το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων. Η προστασία των ανηλίκων είναι πρώτη μας προτεραιότητα. Η ασφάλεια των παιδιών στο δρόμο, στο σπίτι, στο σχολείο, στο διαδίκτυο είναι αδιαπραγμάτευτη. 

Οι κίνδυνοι είναι πολλοί και εμείς οφείλουμε να βρισκόμαστε μπροστά για να προλαμβάνουμε και να αποτρέπουμε. Και με αυτή την εφαρμογή που θέτουμε από σήμερα στην υπηρεσία των παιδιών τούς προσφέρουμε έναν «ηλεκτρονικό άγγελο» για να τα προστατεύει και προειδοποιεί. Η επιστήμη τρέχει, οι νέες μέθοδοι είναι εδώ, στη διάθεσή μας, δεν μπορεί το παγκόσμιο έγκλημα να προσπαθεί να ανακαλύπτει διαφόρους τρόπους, έτσι ώστε να επιβάλλεται, να ξεφεύγει, και η Ελληνική Αστυνομία να μένει πίσω σε άλλες εποχές.

Είναι εξαιρετικά εντυπωσιακό το ότι οι Αξιωματικοί της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, κατάφεραν να αξιοποιήσουν τα δεδομένα της τεχνολογίας και να δημιουργήσουν μία καινοτόμο ιδέα. Είναι μία αξιέπαινη προσπάθεια που είμαι βέβαιος ότι θα φέρει μετρήσιμα αποτελέσματα και πολύ σύντομα».

Ο Ταξίαρχος κ. Μανώλης Σφακιανάκης αναφερόμενος στους στόχους που έχει θέσει η Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος για την αξιοποίηση αυτής της εφαρμογής είπε: «Προσδοκούμε μέσα στους επόμενους δύο μήνες να έχει «κατέβει» η εφαρμογή αυτή από 500.000 χρήστες κινητών τηλεφώνων, ενώ με τη συμπλήρωση ενός έτους λειτουργίας να φθάσει τους 3.500.000 χρήστες. Η επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου θα επιτρέψει στην Ελληνική Αστυνομία να διαθέτει τη διασημότερη εφαρμογή (application) κινητού τηλεφώνου σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ανάπτυξη της ειδικής διαδικασίας στα ελληνόπουλα μέσω του Cyber Alert αποτελεί όχι μόνο ευρωπαϊκή, αλλά και παγκόσμια καινοτομία».

Επίσης, καθιερώνεται η Ασφαλής Πλοήγηση στο Διαδίκτυο ως μία διαρκής ενημερωτική δράση στα σχολεία.

Στο πλαίσιο αυτό, με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς εξειδικευμένοι Αξιωματικοί Ειδικών Καθηκόντων, οι οποίοι κατέχουν μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς τίτλους, μία φορά την εβδομάδα θα συνδέονται μέσω του διαδικτύου, ταυτόχρονα, με 50 σχολεία της επικράτειας όπου θα παρουσιάζονται με τρόπο κατανοητό και προσιτό στους μαθητές οι κίνδυνοι του Διαδικτύου, η προστασία από αυτούς κι η ασφαλής αντιμετώπιση τους. 

Η επιλογή των σχολείων θα γίνεται από ειδική ομάδα του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων ανάλογα με την τάξη και την περιοχή που επιθυμούν να παρακολουθήσουν.

Αναφερόμενος στην αναγκαιότητα υλοποίησης αυτής της πρωτοβουλίας ο κ. Κικίλιας δήλωσε: «Σκοπός μας είναι, κάνοντας χρήση της ίδιας τεχνολογίας από την οποία καλούμαστε να προστατευτούμε, να φτάσουμε σε κάθε σχολείο, σε κάθε γωνιά της χώρας και να ενημερώσουμε τους μαθητές προλαμβάνοντας την παραβατικότητα εν τη γενέσει της. Λέμε ΝΑΙ στο διαδίκτυο, αλλά θέλουμε όλοι οι μαθητές να γνωρίζουν τι συνιστά σεξουαλική παρενόχληση, τι είναι το cyber bullying και πως να διαχειρίζονται και να προστατεύουν το ευαίσθητο προσωπικό τους υλικό, από τις φωτογραφίες τους μέχρι τους κωδικούς ασφαλείας».

Από την πλευρά του ο κ. Λοβέρδος τόνισε τα εξής: «Το Υπουργείο Παιδείας διέθεσε στην πιλοτική εφαρμογή του προγράμματος 450 σχολεία και θα διαθέσει και τα 12.000 σχολεία σήμερα στην υπηρεσία αυτής της πραγματικά αξιέπαινης δράσης που οραματίστηκε και εκτελεί ο κ. Σφακιανάκης. Θα βοηθήσουμε γιατί το πιστεύουμε. Θα βοηθήσουμε γιατί το κοινωνικό σχολείο, όπως το λέμε, είναι μέσα στην πρώτη προτεραιότητα αυτής της ηγεσίας. Δηλαδή, η προστασία από το ηλεκτρονικό έγκλημα, η σεξουαλική επιμόρφωση, η άθληση μέσω της οποίας μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την παχυσαρκία, η οποία βασιλεύει, την παιδική παχυσαρκία, τα εικαστικά. Είναι μέσα στο οπτικό μας πεδίο και ξαναλέω στην πρώτη γραμμή της δικής μας ημερήσιας διάταξης. Θα είμαστε δίπλα στη δράση αυτή, θα την βοηθήσουμε.

ΠΗΓΗ: protothema.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Πιστεύω στον εαυτό μου

18567891_shutterstock_111812540.limghandlerΗ αυτοπεποίθηση έχει να κάνει με την αυτογνωσία και την πίστη στον εαυτό μας και όχι με την αυτοπροβολή μας προκειμένου να γίνουμε αποδεκτοί στους άλλους, όπως εσφαλμένα πιστεύουμε συχνά. Ας δούμε πώς μπορούμε να την αποκτήσουμε.
 

Όλοι έχουμε κάποια όνειρα και επιθυμίες -συχνά όχι άπιαστα, ούτε ιδιαίτερα τολμηρά-, όπως να αλλάξουμε δουλειά, να προτείνουμε σε αυτόν ή αυτήν που μας αρέσει να βγούμε ραντεβού, να ξεκινήσουμε τη δική μας επιχείρηση… Τι μας σταματάει συνήθως από το να τα πραγματοποιήσουμε; Όχι η οικονομική στενότητα, όχι κάποια φυσική μας αδυναμία, ούτε καν η λογική. Το εμπόδιο ανάμεσα σε εμάς και στα όσα θέλουμε είναι κατά κανόνα η έλλειψη αυτοπεποίθησης. Η αυτοπεποίθηση που, αντίθετα με τα όσα συχνά θεωρούμε στη σύγχρονη κοινωνία, έχει να κάνει με την πίστη στον εαυτό μας και στις ικανότητές μας και όχι με τη συνεχή προσπάθεια να προωθούμε και να προβάλλουμε τον εαυτό μας και τα επιτεύγματά μας στους άλλους προκειμένου να γίνουμε αποδεκτοί. Το σημαντικό είναι, λοιπόν, να έχουμε αυτογνωσία, να γνωρίζουμε ποιες είναι οι ικανότητές μας, σε τι είμαστε αρκετά καλοί και σε τι λιγότερο και, παρά τις όποιες αδυναμίες μας, να πιστεύουμε στον εαυτό μας και στο ότι θα καταφέρουμε να επιτύχουμε ένα θετικό αποτέλεσμα στα όσα προσπαθούμε. Για να θεωρήσουμε, λοιπόν, ότι έχουμε αυτοπεποίθηση, χρειάζεται να έχουμε ισχυρό το αίσθημα ότι είμαστε ικανοί να αντεπεξέλθουμε στις καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε καθημερινά. 

Πώς χτίζεται η αυτοπεποίθηση
Όπως όλα τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, έτσι και η αυτοπεποίθηση χτίζεται από την παιδική ηλικία, μέσα από την αποδοχή των γονέων και από την προτροπή τους να παίρνει το παιδί πρωτοβουλίες και να αποκτά εμπειρίες. Οι γονείς θα πρέπει να το υποστηρίζουμε συναισθηματικά και να του λέμε συχνά ότι το εμπιστευόμαστε, ότι είναι ικανό και έχει πολλά θετικά στοιχεία. Επίσης, χρειάζεται να εστιάζουμε στα προτερήματα του παιδιού μας, να προσπαθούμε να τα αναπτύσσουμε και να εξισορροπούμε τα μειονεκτήματά του. Ακόμη, είναι σημαντικό να επιβραβεύουμε το παιδί όταν τα καταφέρνει, αλλά κυρίως να συζητάμε μαζί του τη σημασία της προσπάθειας, είτε το αποτέλεσμα είναι τελικά θετικό είτε αρνητικό. Αυτό που πρέπει να μάθουν τα παιδιά είναι ότι αν προσπαθήσουμε, έχουμε μία πιθανότητα να πετύχουμε, ακόμα και αν αυτή είναι μικρή˙ διαφορετικά, αν μείνουμε άπραγοι, δεν έχουμε καμία. 
Συχνά, όμως, οι γονείς κάνουμε ένα μεγάλο λάθος: Χάνουμε το μέτρο και προσπαθούμε να υπερενισχύσουμε την αυτοεκτίμηση των παιδιών, θεωρώντας ότι έτσι θα τα κάνουμε πιο δυνατά και με μεγαλύτερη πίστη στον εαυτό τους. Πολλές φορές τα αφήνουμε να κερδίζουν στα παιχνίδια (ενώ τα παιδιά είναι απαραίτητο να μάθουν ότι υπάρχουν κανόνες, ακόμα και αν τα βοηθήσουμε λίγο), τα εμπιστευόμαστε σε υπερβολικό βαθμό, τα ενθαρρύνουμε περισσότερο από όσο πρέπει, τους κάνουμε συνέχεια κομπλιμέντα και τους λέμε πόσο αξίζουν. Αυτό μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ και να καταλήξουν τα παιδιά μας να αισθάνονται τόσο έντονο το βάρος τού να αποδείξουν την αξία τους και να καταφέρουν αυτό που οι άλλοι θεωρούν ότι αξίζουν, που τελικά να πιέζονται πολύ και η αυτοεκτίμησή τους να είναι χαμηλή. Το απαραίτητο για άλλη μία φορά είναι το μέτρο. Να τονίζουμε δηλαδή τα θετικά, αλλά να μην υπερβάλλουμε, και να διορθώνουμε χωρίς να υποδεικνύουμε, αλλά με έμμεσο τρόπο. Αν, για παράδειγμα, ένα παιδί κάνει λάθος σε μία λέξη και θέλουμε να το διορθώσουμε, δεν πρέπει να του πούμε «Έκανες λάθος», αλλά να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη σωστά σε μία πρόταση με την πρώτη ευκαιρία. 

Πώς αποκτούμε αυτοπεποίθηση στην ενήλικη ζωή
Αν, όπως συμβαίνει συχνά, δεν έχουμε καταφέρει να χτίσουμε την αυτοπεποίθησή μας κατά την παιδική μας ηλικία, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να το πετύχουμε στην ενήλικη ζωή μας. Ας δούμε πώς:
* Παίρνουμε δύναμη από το παρελθόν
Τα όσα έχουμε καταφέρει μέχρι σήμερα, όλα όσα κάνουμε καλά και αποτελεσματικά, μπορούν να αποτελέσουν την πηγή της αυτοπεποίθησής μας. Αν δεν μπορούμε μόνοι μας να εστιάσουμε στα προτερήματά μας και στα επιτεύγματά μας, μπορούμε να απευθυνθούμε στους γύρω μας ή να ζητήσουμε τη βοήθεια των ανθρώπων που μας ξέρουν και μας αγαπάνε, προκειμένου να μας θυμίσουν όλα όσα ξεχνάμε ή δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε. Άλλωστε, την αυτοπεποίθηση τη χτίζουμε μέσα από τα δικά μας μάτια, αλλά και από τις συμπεριφορές που διακρίνουμε στους άλλους. 
* Τολμάμε
Η αυτοπεποίθηση χτίζεται όταν τολμάμε και τα καταφέρνουμε. Γι’ αυτό, θέτουμε στόχους. Στην αρχή δοκιμάζουμε οργανωμένα και σταδιακά να επιτύχουμε απλούς στόχους, έτσι ώστε να αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, και συνεχίζουμε με πιο δύσκολους.
* Εστιάζουμε σε αυτά που είμαστε καλοί
Ο καλύτερος τρόπος για να κατακτήσουμε την αυτοπεποίθηση είναι να εστιάσουμε στις ικανότητές μας και να τις «δουλέψουμε». Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι νιώθουμε πιο εύκολα αυτοπεποίθηση όταν κάνουμε κάτι στο οποίο είμαστε καλοί. Ας βρούμε, λοιπόν, αυτά στα οποία τα πάμε καλά και ας συνεχίσουμε να τα κάνουμε χρησιμοποιώντας και βελτιώνοντας τις ικανότητές μας. Ας αφήσουμε αυτά στα οποία δεν είμαστε τόσο καλοί στους άλλους, εκτός και αν είναι απαραίτητο να τα κάνουμε. Για παράδειγμα, γιατί να πιέζουμε τον εαυτό μας να κάνουμε zumba αν δεν μας αρέσει και δεν τα πάμε καλά, όταν περνάμε καλύτερα πηγαίνοντας για κολύμπι στην πισίνα;
* Ποντάρουμε στην αυθεντικότητα
Η πραγματική αυτοπεποίθηση πηγάζει από την αυτογνωσία. Και σε αυτήν συμπεριλαμβάνονται και τα ελαττώματά μας. Πρέπει να δεχτούμε ότι δεν είμαστε καλοί σε όλα, άλλωστε είναι κάτι που συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους. Αυτό μπορούμε να το δείξουμε και να το αποκαλύψουμε στους άλλους. Να φανερώσουμε ποιοι είμαστε πραγματικά. Αν είμαστε αυθεντικοί, δεν θα έχουμε το άγχος ότι μπορεί να μας ανακαλύψουν και να σταματήσουν να μας εκτιμούν, σαν να ήμασταν απατεώνες.
* Σταματάμε να μειώνουμε συνέχεια τον εαυτό μας
Η αυτοπεποίθηση δεν ενέχει την έννοια της συνεχούς απολογητικότητας. Το να μειώνουμε τις δικές μας ικανότητες ή/και να δίνουμε τα εύσημα συνέχεια στους άλλους είναι μία λανθασμένη πρακτική που πολλές φορές πολλοί ακολουθούμε. Πρέπει να μάθουμε να δεχόμαστε τα κομπλιμέντα, την αναγνώριση και τις καλές κουβέντες από τους άλλους. Θα μας βοηθήσει να ενισχύσουμε την καλή εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Άλλωστε, όταν έχουμε αυτοπεποίθηση, μπορούμε και είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε τον έπαινο χωρίς ενοχές. 
* Νιώθουμε τον φόβο και προχωράμε με την απόφασή μας
Δεν είναι δυνατόν να μη νιώθουμε καθόλου φόβο όταν προσπαθούμε να κάνουμε κάτι καινούργιο, δύσκολο ή ριψοκίνδυνο˙ αυτό που πρέπει να προσπαθήσουμε είναι να τον δαμάσουμε και να προχωρήσουμε σε αυτό που θέλουμε.
* Δεχόμαστε την κριτική
Οι άνθρωποι με αυτοπεποίθηση δέχονται την κριτική των άλλων χωρίς να νευριάζουν, να παρεξηγούνται ή να καταρρέουν. Αν μπορούμε να δεχτούμε την κριτική για τις πράξεις ή τις αποφάσεις μας, είμαστε σε θέση να πάρουμε ρίσκα, γιατί δεν φοβόμαστε πια τόσο το να κάνουμε λάθη και το να ρισκάρουμε είναι ο καλύτερος-ασφαλέστερος δρόμος για την επιτυχία. Έχουμε πολλές φορές ακούσει ότι ό,τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει δυνατότερους, ε, λοιπόν, μας γεμίζει και με αυτοπεποίθηση. 
* Κάνουμε αυτό που θέλουμε
Το πιο αγχωτικό πράγμα είναι να προσπαθούμε να προσαρμόζουμε τη συμπεριφορά μας σε αυτό που θέλει η κοινωνία, οι γύρω μας, η οικογένειά μας. Μπορούμε να κάνουμε θαύματα με την αυτοπεποίθησή μας αν απλώς πούμε ότι θα κάνουμε αυτό που θέλουμε εμείς χωρίς να μας νοιάζει για το τι λένε οι άλλοι. Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους. Η πιο απελευθερωτική απόφαση που μπορούμε να πάρουμε στη ζωή μας είναι να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε και μας αρέσει χωρίς να λάβουμε υπόψη μας τα στερεότυπα ή αυτό που πιστεύουν ή κάνουν οι άλλοι. 
* Εμπιστευόμαστε το ένστικτό μας
Συμβαίνει σε όλους μας συχνά να μπερδευόμαστε και να μην μπορούμε να πάρουμε αποφάσεις. Σε τέτοιες περιπτώσεις, χρειάζεται να δείχνουμε εμπιστοσύνη στο ένστικτό μας. Δεν ξέρουμε τι μας λέει το ένστικτό μας; Ας δοκιμάσουμε το εξής: Ας πούμε ότι θέλουμε να πάρουμε μία απόφαση, για παράδειγμα να παραιτηθούμε ή όχι από τη δουλειά μας. Ας κάτσουμε σε ένα ήσυχο απομονωμένο δωμάτιο και ας σκεφτούμε και τα δύο ενδεχόμενα ξεχωριστά, εκτιμώντας τα θετικά και τα αρνητικά και παρατηρώντας ταυτόχρονα πώς νιώθουμε. Αν αισθανόμαστε σφίξιμο, άγχος, ταχυπαλμία, τότε δεν είναι η σωστή απόφαση. Αν αντίθετα νιώθουμε ηρεμία και ζεστασιά, τότε είναι. Σημασία έχει να εστιάσουμε στο πώς φαίνεται σε εμάς τους ίδιους μία τέτοια προοπτική και όχι στο πώς θα φαινόταν στους άλλους ή τι θα ήθελαν να κάνουμε.
* Και αν μας έμαθαν ότι δεν μπορούμε;
Ίσως έχουμε ακούσει ή διαβάσει την ιστορία του αλυσοδεμένου ελέφαντα του Χόρχε Μπουκάι, ενός πολυγραφότατου γιατρού και ψυχοθεραπευτή από την Αργεντινή, που μιλάει για έναν μεγάλο και δυνατό ελέφαντα που τον έδεναν κάθε βράδυ στο τσίρκο σε ένα μικρό πασσαλάκι και αυτός πίστευε  ότι δεν μπορεί να φύγει (ούτε προσπαθούσε να σπάσει τα δεσμά του). Γιατί; Επειδή τον έδεναν εκεί από όταν ήταν μικρός, δεν μπορούσε να φύγει και μεγάλωσε πιστεύοντας ότι έτσι είναι τα πράγματα. Τι θέλει να πει αυτή η ιστορία; Ότι επειδή κάποτε μας είπαν ότι δεν μπορούμε και το πιστέψαμε, αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να συνεχίσουμε να σκεφτόμαστε έτσι. Χρειάζεται να βρούμε μία ισορροπία ανάμεσα σε αυτά που μας είπαν οι γονείς μας και οι άλλοι για εμάς και στα όσα εμείς θέλουμε να πιστέψουμε για τον εαυτό μας και την αξία του. Χρειάζεται, δηλαδή, να συμβιβάσουμε τις δύο εικόνες και να απαλύνουμε τη σύγκρουση. 

 Ναταλία Κουτρούλη, MSc, ψυχολόγος υγείας, με εκπαίδευση στη Γνωσιακή Ψυχοθεραπεία και τη Συμβουλευτική, διευθύντρια στο Κέντρο Εφαρμοσμένης Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής.

ΠΗΓΗ: vita.gr
Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Η δύναμη της συγγνώμης

sygnwmiΤον 18ο αιώνα ο άγγλος ποιητής Alexander Pope έλεγε ότι «το να κάνεις λάθος είναι ανθρώπινο, το να συγχωρείς θεϊκό». Τρεις αιώνες μετά, ο Elton John τραγουδάει «η συγγνώμη είναι η πιο δύσκολη λέξη» (sorry seems to be the hardest word). Μπορεί οι δεκαετίες να περνούν, ωστόσο, όπως φαίνεται, η συγχώρεση και η συγγνώμη παραμένουν ακόμα κάτι δύσκολο. Τόσο μικρές λέξεις που μπορούμε με ευκολία να προφέρουμε όταν σκουντάμε κατά λάθος κάποιον στο δρόμο, αλλά την κρίσιμη ώρα «βγαίνουν» με δυσκολία. Τι σημαίνει, λοιπόν, η συγχώρεση και τι η συγγνώμη; Γιατί και στις δύο περιπτώσεις κάτι μας κρατάει πίσω; 

Συγχώρεση: υπόθεση προσωπική
Πολλοί πιστεύουμε ότι η συγχώρεση είναι κάτι που οφείλουμε να κάνουμε όταν αυτός που μας πλήγωσε τη ζητάει. Όμως, στην πραγματικότητα είναι μια υπόθεση πολύ πιο προσωπική. Δεν έχει να κάνει με τον άλλον, αλλά με εμάς, με τη δική μας ανάγκη να απαλλαγούμε από ένα φορτίο που μας βαραίνει και να κερδίσουμε ξανά την εσωτερική μας γαλήνη. Επίσης, δεν είναι πράξη δικαιοσύνης, γι’ αυτό μικρή σημασία έχει αν αυτός που μας πλήγωσε τιμωρήθηκε ή όχι. Στην ουσία, η συγχώρεση είναι μια πράξη ανακούφισης πρώτα από όλα για εμάς τους ίδιους, ενώ δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η σχέση μας με αυτόν που μας πλήγωσε θα διορθωθεί. 

Συγχωρώ σημαίνει ξεχνώ;
Κι όμως, «συγχωρώ» δεν σημαίνει «ξεχνώ». Αντίθετα, για να συγχωρέσουμε κάποιον πρέπει να θυμηθούμε ό,τι μας έκανε και να ασχοληθούμε με αυτό. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να το αφήσουμε πίσω. Γι’ αυτό και η διαδικασία της συγχώρεσης χρειάζεται χρόνο και μεγάλη προσπάθεια. 

Γιατί δεν συγχωρούμε;
Η άρνηση να συγχωρέσουμε τον «θύτη» είναι ένας τρόπος να του θυμίσουμε πόσο μας πλήγωσε, να του δείξουμε τι νιώθουμε όταν δεν μπορούμε να εκφραστούμε ανοιχτά. Όσο διατηρούμε, όμως, αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, στερούμε από τον εαυτό μας τη δυνατότητα να αξιοποιήσει την ενέργειά του με πιο εποικοδομητικό τρόπο για εμάς και τη σχέση μας αυτή. Μένουμε κολλημένοι στο παρελθόν, δεν εξελισσόμαστε και τελικά φθειρόμαστε. Φυσικά, το πόσο σημαντική είναι η σχέση με αυτόν που μας πλήγωσε καθορίζει και το πόσο μας επηρεάζουν τα συναισθήματά μας. 

Αν η άρνησή μας να συγχωρέσουμε αφορά μόνο μία συγκεκριμένη σχέση, τότε ίσως έχουν προηγηθεί και άλλα γεγονότα που μας έχουν πληγώσει. Αν, πάλι, είμαστε άνθρωποι που δεν συγχωρούμε, τότε συσσωρεύουμε αρνητική ενέργεια, που μακροπρόθεσμα θα επηρεάσει τη ζωή μας και τις σχέσεις μας. Επίσης, στην τελευταία περίπτωση, δεν συγχωρούμε ούτε τον εαυτό μας και είμαστε ιδιαίτερα απαιτητικοί από αυτόν, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να χαρούμε τη ζωή μας. 

Μήπως ζητάμε εκδίκηση;
Αν αυτό που αναζητάμε είναι η εκδίκηση, τότε πάλι αρνούμαστε να αποδεσμευτούμε από ένα παρελθόν που μας βαραίνει και επιλέγουμε να το διατηρούμε ζωντανό μέσα από σκέψεις εκδίκησης. Έτσι, ξαναζούμε τον πόνο, αλλά αυτή τη φορά υπεύθυνοι για την πρόκλησή του είμαστε εμείς και η εμμονή μας. Αντί να εστιάζουμε σε πράγματα που θα βελτιώσουν τη ζωή μας, επιδιώκουμε μια ανακούφιση που δεν είναι ποτέ αρκετή και δεν μας αφήνει να βγούμε από τη θέση του «θύματος». Δίνουμε τη δύναμή μας στον άλλον, αφού με τις πράξεις του καθορίζει τη ζωή μας, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι και εμείς έχουμε ευθύνη. 

Μπορεί να διδαχτεί;
Ένα παιδί που μεγαλώνει με γονείς που ξέρουν να συγχωρούν θα μάθει και εκείνο να συγχωρεί. Ωστόσο, αυτό που έχει αξία δεν είναι τόσο οι γονείς να μιλήσουν στο παιδί για την αξία της συγχώρεσης όσο το να την υποστηρίζουν με τις πράξεις τους. Οι πράξεις είναι αυτές που δίνουν ισχύ στο μήνυμά τους. 

Ένας άλλος τρόπος για να μάθει κάποιος να συγχωρεί είναι να αναγνωρίσει με ποιον τρόπο επηρεάζουν τη ζωή του τα αρνητικά συναισθήματα που κρατάει μέσα του. Αυτό σημαίνει ότι αν δεν θέλει να φθαρεί από αυτά, τότε θα επιλέξει να τα απελευθερώσει και να προχωρήσει με τη ζωή του. 

Τι είναι η συγγνώμη;
Πέρα από τη συγχώρεση, υπάρχει και η «συγγνώμη», μια λέξη που φαίνεται εξίσου δύσκολο να την προφέρουμε, ενώ είναι ακόμα πιο δύσκολο το να την εννοούμε. Όταν ζητάμε συγγνώμη, στην ουσία αναλαμβάνουμε την ευθύνη για ό,τι κάναμε ή είπαμε σε βάρος κάποιου άλλου. Η ανάληψη της ευθύνης αυτής συνδέεται με το αίσθημα της δύναμης και όχι της αδυναμίας, αφού προϋποθέτει να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, να μπούμε στη θέση του άλλου και να δείξουμε ευαισθησία. Η ενσυναίσθηση αποτελεί θεμελιώδη ανθρώπινη δεξιότητα και όσοι τη διαθέτουν δημιουργούν πιο αρμονικές σχέσεις. Όταν ζητάμε συγγνώμη από κάποιον, σημαίνει ότι μας ενδιαφέρει πραγματικά η σχέση που έχουμε μαζί του. Όμως, και η ειλικρίνεια είναι βασική προϋπόθεση για να λειτουργήσει η συγγνώμη θετικά, γι’ αυτό και αν ζητήσουμε συγγνώμη, αλλά εξακολουθήσουμε να λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο, αυτό δείχνει ότι δεν αναγνωρίζουμε πραγματικά τις συνέπειες των πράξεων μας και δεν νοιαζόμαστε ουσιαστικά για τα συναισθήματα των άλλων. Οι πράξεις μας είναι εκείνες που ενδυναμώνουν τον λόγο μας. 

Γιατί είναι δύσκολο να τη ζητήσουμε;
Η καθημερινή εμπειρία δείχνει ότι το να ζητάμε ειλικρινά συγγνώμη είναι αρκετά δύσκολο. Γιατί; Κάποιοι θεωρούν ότι κάτι τέτοιο είναι ένδειξη αδυναμίας, ότι παραχωρούν στον άλλον την ισχύ. Όταν κάποιος λειτουργεί ανταγωνιστικά σε μια σχέση, θεωρεί σημαντικό να αισθάνεται ότι διατηρεί εκείνος τον έλεγχο. Ωστόσο, λόγος μπορεί να είναι και η απουσία επαφής με τα δικά μας συναισθήματα, καθώς αν δεν τα αναγνωρίζουμε, δεν μπορούμε να μπούμε στη θέση του άλλου. Αποτρεπτικά λειτουργούν και τα έντονα συναισθήματα ενοχής, τα οποία δεν μας αφήνουν να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεών μας και να επανορθώσουμε. Τέλος, υπάρχει και το ενδεχόμενο να μη ζητάμε συγγνώμη επειδή δεν έχουμε αντιληφθεί τις συνέπειες των πράξεών μας. Είναι, επομένως, σημαντικό σε μια σχέση το άτομο που έχει θιγεί να εκφράζει ανοιχτά τα συναισθήματά του. 

Όταν δεν ζητάμε συγγνώμη, το μήνυμα που λαμβάνει κάποιος είναι ότι η σχέση μας μαζί του δεν είναι σημαντική. Η στάση αυτή μπορεί να του προκαλέσει θυμό, λύπη, πόνο, τα οποία επηρεάζουν τη σχέση μας και μπορεί να το απομακρύνουν από κοντά μας. 

Τρεις μορφές συγγνώμης
Έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Maryland έδειξε πως υπάρχουν 3 μορφές συγγνώμης, που η καθεμία είναι αποτελεσματική ανάλογα με το άτομο στο οποίο απευθύνεται. Η πρώτη περιέχει την έννοια της επανόρθωσης, η δεύτερη της κατανόησης και του συμμερισμού και η τρίτη της αναγνώρισης παραβίασης κανόνων. Οι ειδικοί υποστηρίζουν πως η πρώτη είναι πιο αποτελεσματική με όσους είναι ατομιστές και υλιστές, η δεύτερη με ανθρώπους που ορίζουν τον εαυτό τους κυρίως μέσα από τις σχέσεις τους και η τρίτη με όσους ορίζουν τον εαυτό τους ως μέλη μιας ομάδας. 

Τα στάδια της συγχώρεσης
1. Το πρώτο βήμα είναι να συνειδητοποιήσουμε τον πόνο που μας προκάλεσαν. Δεν είναι εύκολο να παραδεχτούμε ότι πληγωθήκαμε, γιατί συχνά πείθουμε τον εαυτό μας ότι όλα είναι καλά, ώστε να προστατευτούμε από δυσάρεστα συναισθήματα. 

2. Πολλές φορές, όταν μας πληγώνουν, έχουμε την αίσθηση ότι κάπου φταίξαμε κι εμείς, ώστε να αισθανόμαστε ότι έχουμε τον έλεγχο της κατάστασης. Οι ενοχές, όμως, δεν οδηγούν πουθενά. 

3. Το στάδιο της θυματοποίησης είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί, γιατί ο ρόλος του θύματος είναι πολύ «βολικός» και αποτελεί μια 
καλή δικαιολογία για να μην αναλάβουμε ευθύνες. 

4. Εξίσου σημαντικό είναι και το να εκφράσουμε την οργή μας. Ωστόσο, για να γίνει αυτό δεν χρειάζεται να βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο με αυτόν που μας πλήγωσε, αρκεί να παραδεχτούμε και να αποδεχτούμε τον θυμό μας. 

5. Έπειτα ακολουθεί το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών. Ούτε εδώ χρειάζεται να αναζητήσουμε τον θύτη και να του μιλήσουμε, εκτός και αν πρόκειται για κάποιο κοντινό σε εμάς πρόσωπο. Η συγχώρεση μπορεί να δοθεί ακόμη κι αν δεν ξαναδούμε αυτόν που μας έβλαψε. 

6. Το τελευταίο στάδιο είναι αυτό της συγχώρεσης, το οποίο οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται ως μια εσωτερική λύτρωση. 

Αναστασία Κλαδευτήρα, ψυχολόγος-οικογενειακή θεραπεύτρια.

ΠΗΓΗ: vita.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Όταν τα παιδιά «δοκιμάζουν» τα όρια των γονιών

blog-εικόνα-τα-παιδιά-δοκιμάζουν-τα-όρια-των-γονιώνΜπροστά σε ένα μικρό παιδί τα κυρίαρχα συναισθήματα του γονέα είναι εκείνα της αγάπης, της στοργής, της φροντίδας, της συμπάθειας, της χαράς. Με την ίδια ευκολία, όμως, τα συναισθήματα αυτά μπορούν να μετατραπούν στιγμιαία σε εκνευρισμόένταση, φωνές καισπασμένα νεύρα. Η χαρά και η γαλήνη που προκαλούν τα παιδικά χαμόγελα δίνουν τη θέση τους στη κούραση και την εξάντληση. Η ψυχραιμία χάνεται και λίγες στιγμές ηρεμίας φαίνονται ως η μόνη λύση. Κρίνει αυτή η εναλλαγή συναισθημάτων την ποιότητα του γονέα; Πότε συμβαίνουν όλα αυτά; Είναι φυσιολογικό να σκεφτόμαστε έτσι; Τι μπορούμε να κάνουμε;
Οι καθημερινές υποχρεώσεις, οι απαιτήσεις για την ανατροφή των παιδιών, η κούραση της ημέρας μπορούν να πυροδοτήσουν τέτοιες συμπεριφορές που μας «βγάζουν εκτός ορίων». Οι γονείς δεν παύουν να είναι άνθρωποι και να καταβάλλονται από αρνητικά συναισθήματα, από σωματική ή ψυχική εξάντληση. Πολλοί είναι οι λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν σε μια έντονη αντίδραση, άλλοτε σχετίζονται με τη συμπεριφορά του παιδιού άλλοτε με τη προσωπική καθημερινότητα του γονέα. Δεν θα προκαλέσουν φθορές στον ψυχισμό του παιδιού αν αντιμετωπίζονται με αγάπη, ειλικρίνεια και με λειτουργικότερη διαχείριση των έντονων συναισθημάτων. Κάτι τέτοιο, άλλωστε δεν θα βοηθήσει μόνο στην ομαλότερη συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού αλλά και στην επίτευξη μιας πιο ήρεμης καθημερινότητας του γονέα.
Πως μπορούμε να διαχειριστούμε τις έντονες στιγμές που τα παιδιά δοκιμάζουν τα όριά μας;

  • Προσπαθήστε να τα ακούσετε: δείξτε του εσείς τον τρόπο. Αν το ακούσετε θα σας ακούσει. Είναι πιθανό κάποιες συμπεριφορές του να έχουν σκοπό τη προσοχή σας. Ιδιαίτερα αν συνειδητοποιήσει ότι του δίνετε προσοχή όταν κάνει κάποια ζημιά. Δώστε του λίγο χρόνο και όση περισσότερη προσοχή μπορείτε για να εκφράσει αυτά που νιώθει και να καταφέρει να διερευνήσει πιθανές λύσεις. Στραφείτε προς το μέρος του, κοιτάξτε το στα μάτια, σεβαστείτε όσα λέει ακόμα και αν σας ακούγονται απλά.
  • Ελέγξτε τα δικά σας μέσα επικοινωνίας: πως εκφράζεστε; Πως είναι ο τόνος της φωνής σας; Τι λέει η γλώσσα του σώματός σας; Ασχολείστε κυρίως με άλλα πράγματα όταν σας μιλάει; Καταφέρνετε να του μεταδώσετε σιγουριά αλλά και ενθάρρυνση για την προσπάθειά του; Αποπνέετε τη σταθερότητα και την αυτοπεποίθηση που σκοπό έχουν να του δείξουν τα όριά του;
  • Αποφύγετε τις επαναλήψεις στα λόγια και καταφύγετε στις λογικές συνέπειες των πράξεών του: εξηγήστε στο παιδί αυτό που πρέπει να κάνει με απλές, σύντομες εκφράσεις και προσπαθήστε να μην ανεβάζετε τον τόνο της φωνής σας. Αν δεν υπακούσει μπορείτε να καταφύγετε στις λογικές συνέπειες της πράξης του. Για παράδειγμα «αν δεν τελειώσεις με το συμμάζεμα των παιχνιδιών σου δεν μπορείς να βγεις για παιχνίδι» Είναι λογικό να γνωρίζει ότι αν δεν ολοκληρώσει τη δουλειά του δεν θα έχει χρόνο για να παίξει. Αντίθετα αν του απαγορέψετε να παίξει επειδή δεν έφαγε η τιμωρία δεν έχει λογική συνέπεια και παίρνει εκδικητικό χαρακτήρα. Δεν ωφελεί να επαναλαμβάνετε κάτι αποκλειστικά στα λόγια χωρίς να δράσετε γιατί είναι πιθανό να μη σας πάρει σοβαρά και να θεωρήσει ότι όσα λέτε δεν έχουν καμία σημασία.
  • Προσπαθήστε να εστιάσετε στη συμπεριφορά και όχι στο συνολικό χαρακτήρα του παιδιού: εξηγήστε του ποια συμπεριφορά δεν είναι αποδεκτή και θέστε τα όρια που έχει και το παιδί ανάγκη αλλά αποφύγετε να το χαρακτηρίσετε σαν προσωπικότητα.
  • Θυμηθείτε την αγάπη που έχετε για το παιδί και σκεφτείτε πόσο πολύ αξίζει η προσπάθειά σας: εκείνες τις στιγμές που χάνετε την ψυχραιμία σας προσπαθήστε να επιστρατεύσετε τη λογική σας και να δείτε το τελικό όφελος της πιο ψύχραιμης στάσης σας για τον εαυτό σας αλλά και για τη σχέση σας με το παιδί. Μεγαλώνετε έναν ξεχωριστό άνθρωπο, του διδάσκετε καθημερινά νέα πράγματα, ζείτε και δίνετε αγάπη, διαμορφώνετε δεσμούς και προσωπικότητες. Όλα αυτά απαιτούν κόπο αλλά αξίζουν κάθε προσπάθεια.
  • Αναγνωρίστε τα δικά σας όρια: προσπαθήστε να δείτε όλες τις παραμέτρους που σας προκαλούν θυμό και εκνευρισμό. Ίσως να είστε φορτισμένοι και από άλλες υποχρεώσεις ή από σχέσεις με άλλους ανθρώπους. Επιδιώξτε να αποστασιοποιηθείτε, να βρίσκετε στιγμές για να χαλαρώσετε ή να κάνετε πράγματα που σας ευχαριστούν και σας γεμίζουν ως άτομο. Επιτρέψτε στον εαυτό σας να κάνει ένα διάλειμμα για να ηρεμήσετε.
  • Προετοιμαστείτε και δεσμευτείτε από πριν: δοκιμάστε να προετοιμάσετε τον εαυτό σας για την επόμενη φορά που τα παιδιά θα καταφέρουν να σας «βγάλουν από τα ρούχα σας» και δεσμευτείτε ότι θα προσπαθήσετε να ελέγξετε συνειδητά την αντίδρασή σας. Σιγά-σιγά η νέα συμπεριφορά θα αυτοματοποιηθεί και δεν θα είναι τόσο δύσκολο να την ελέγξετε.
  • Απολογηθείτε αν συνειδητοποιήσετε ότι έχετε κάνει λάθος: είναι ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα που μπορείτε να διδάξετε στα παιδιά σας. Αποτελεί ένδειξη δύναμης να αναγνωρίζετε ότι δεν συμπεριφερθήκατε σωστά και έχετε μετανιώσει ακόμα και αν είναι πολλοί εκείνοι που πιστεύουν ότι πρόκειται για μια πολύ καλή ευκαιρία να σας εκμεταλλευτούν τα παιδιά για να περάσουν το δικό τους. Είναι σημαντικό να γνωρίζουν ότι οι γονείς είναι άνθρωποι που μπορεί να κάνουν λάθη, έχουν όμως τη δύναμη να τα παραδέχονται και να τα βελτιώνουν.
  • Φροντίστε τον εαυτό σας: συνειδητοποιήστε ότι είστε άνθρωποι με τις δικές σας ανάγκες αλλά και αδυναμίες. Έχετε το δικαίωμα του λάθους γιατί μόνο έτσι μαθαίνουμε. Αποφύγετε να καταδικάσετε τον εαυτό σας και να γεμίσετε ενοχικά συναισθήματα. Χρησιμοποιήστε λάθος χειρισμούς του παρελθόντος για να σας διδάξουν βελτιωμένους τρόπους αντιμετώπισης μιας νέας έντασης. Και να θυμάστε….. με την ορθότερη διαχείριση του θυμού σας βελτιώνετε τη ποιότητα της καθημερινότητάς σας και διδάσκετε το ίδιο στα παιδιά σας.
    ΠΗΓΗ: manoloudi.com
Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Καλοκαιρινές αποδράσεις για παιδιά στο Μουσείο της Ακρόπολης

AB08D36A52D39C7A45004CD7AAB74EF5Τώρα που το σχολείο τελείωσε, ήρθε η ώρα για παιχνίδι. Το Μουσείο της Ακρόπολης πραγματοποιεί καλοκαιρινά προγράμματα για παιδιά 7-12 ετών το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου. Τα παιδιά γίνονται εξερευνητές, παίζουν, κάνουν χειροτεχνίες και κερδίζουν έπαθλα.

Το πρόγραμμα του Μουσείου της Ακρόπολης για τα παιδιά έχει ως εξής:

Τρίτη 1 και Τρίτη 8 Ιουλίου (11πμ με 1μμ)
Παίζουμε αρχαία παιχνίδια; Τα παιδιά θα παίξουν παιχνίδια με τα οποία έπαιζαν και τα παιδιά στα αρχαία χρόνια, όπως αστράγαλοι, ίυγγα, σβούρα. Θα κατασκευάσουν, επίσης, με πηλό δικά τους  παιχνίδια και θα συναγωνιστούν σε ομαδικά και επιτραπέζια. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει άφθονο παιχνίδι με αντίγραφα παιχνιδιών, αλλά και εργαστήριο χειροτεχνίας με πηλό και ζωγραφική.

Τετάρτη 2 Ιουλίου και Τετάρτη 9 Ιουλίου (11πμ με 1μμ)
Ναοί: Τα σπίτια των θεών:
  Γίνε ένας αρχαίος τεχνίτης, εμπνεύσου από τα εκθέματα του Μουσείου και ξαναζωντάνεψε τους ναούς με χρώματα και πολλά ακόμα υλικά στο εργαστήριο χειροτεχνίας. Το πρόγραμμα βασίζεται σε μακέτες και αναπαραστάσεις των μνημείων της Ακρόπολης που βρίσκονται μέσα στο Μουσείο. Περιλαμβάνει εικαστικό εργαστήριο με ζωγραφική, κολάζ καθώς και παιχνίδια σύνθεσης ναών με σφραγίδες και μαγνήτες.

Πέμπτη 3 Ιουλίου και Πέμπτη 10 Ιουλίου (11πμ. με 1 μμ)
Ελιά: Το δώρο μιας θεάς…
: Το πρόγραμμα βασίζεται σε εκθέματα του Μουσείου σχετικά με τους μύθους γύρω από την ελιά και τη χρήση του λαδιού. Περιλαμβάνει εικαστικό εργαστήριο με θέμα τους αγώνες των Παναθηναίων και τα βραβεία τους.

Για τη συμμετοχή απαιτείται προμήθεια ειδικού εισιτηρίου την ίδια ημέρα (συμβολικό αντίτιμο 3 ευρώ για κάθε παιδί). Δεν γίνονται τηλεφωνικές κρατήσεις. Αριθμός συμμετεχόντων ανά πρόγραμμα: 15 παιδιά. Δεν είναι απαραίτητη η συνοδεία γονέα.

Τα προγράμματα πραγματοποιούνται σε συνεργασία με τον Τομέα Ενημέρωσης και Εκπαίδευσης της Υπηρεσίας Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης.

Οι κυριακάτικες ομαδικές δραστηριότητες για παιδιά και γονείς συνεχίζονται έως την Κυριακή 27 Ιουλίου 2014.

ΠΗΓΗ: news.in.gr

Κατηγορίες: Ψυχαγωγία | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Στενές επαφές ψηφιακού τύπου

18696138_Facebook.limghandlerΤα γκάτζετ και τα κοινωνικά δίκτυα κατάφεραν να αλλάξουν τις προσωπικές μας σχέσεις

Μια φορά κι έναν καιρό ανησυχούσαμε για τον χρόνο που ξοδεύουμε (εμείς ή τα παιδιά μας) βλέποντας τηλεόραση - «κλείσε, επιτέλους, το χαζοκούτι!» ήταν μία από τις πιο συνηθισμένες φράσεις που ακούγονταν τις τρεις προηγούμενες δεκαετίες σε ένα τυπικό ελληνικό σπίτι.

Η μικρή οθόνη «απειλούσε» να καταστρέψει τις σχέσεις μας, να εξαφανίσει την ανθρώπινη επικοινωνία και να μετατρέψει τον εγκέφαλό μας σε χυλό.

Σήμερα οι φόβοι αυτοί εξακολουθούν να υπάρχουν. Δεν αφορούν όμως την τηλεόραση αλλά το Διαδίκτυο και τα υπόλοιπα τεχνολογικά μαραφέτια (από τα κινητά και τις ταμπλέτες μέχρι τα λάπτοπ και τις παιχνιδοκονσόλες).

Αν μπορούσε κάποιος να κρυφοκοιτάξει πίσω από τις κουρτίνες ενός μέσου σπιτιού θα διαπίστωνε ότι οι περισσότεροι ένοικοι δεν επικεντρώνονται στα μέλη της οικογένειάς τους, ούτε καν στην τηλεόραση: η προσοχή τους είναι στραμμένη σε μια άλλη οθόνη που βρίσκεται στην παλάμη τους.

Δεν είναι όμως μόνο το σπίτι. Ρίξτε μια ματιά στο τρόλεϊ, στο λεωφορείο (μέσα στα οχήματα ή στις στάσεις), στο μετρό και στις ουρές αναμονής σε θέατρα, σινεμά, τράπεζες και δημόσιες υπηρεσίες, ακόμη και σε τραπέζια εστιατορίων ή μπαρ, όταν η παρέα μας φεύγει προσωρινά για να πάει στην τουαλέτα.

Το κινητό τηλέφωνο έχει γίνει προέκταση του χεριού μας, ιδίως από τότε που απέκτησε Ιντερνετ και γέμισε με χιλιάδες εφαρμογές.

Αν αναλογιστεί κανείς τον χρόνο που αφιερώνουμε πληκτρολογώντας ή κοιτώντας την οθόνη του δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί ότι για πολλούς από εμάς οι συσκευές αυτές είναι πιο σημαντικές ακόμη και από τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν (έστω και αν υποστηρίζουμε ότι χρησιμοποιούμε το κινητό για να επικοινωνήσουμε με αυτούς τους ανθρώπους!).

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Pew Research Center, το 40% των ανθρώπων ελέγχει το κινητό του τη στιγμή που ξυπνά, προτού σηκωθεί από το κρεβάτι, ενώ το 65% κοιμάται με το κινητό σε απόσταση λίγων εκατοστών από το προσκέφαλό του!

Αλλες έρευνες καταδεικνύουν ότι θεωρούμε το κινητό μας το πλέον απαραίτητο γκάτζετ, το οποίο δεν αποχωριζόμαστε σχεδόν ποτέ: το παίρνουμε μαζί στη δουλειά, στη διασκέδαση, στις διακοπές, ακόμη και στην τουαλέτα (το παραδέχεται το 10% των χρηστών, ωστόσο εκτιμάται ότι το ποσοστό είναι πολύ υψηλότερο).

Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε τον χρόνο που περνάμε καθημερινά στο facebook, στο twitter, στο Instagram, στο YouTube, στο Skype και σε όλες τις υπόλοιπες αγαπημένες μας ψηφιακές πλατφόρμες, μάλλον θα πρέπει να αρχίσουμε να ανησυχούμε για το πόσο χρόνο αφιερώνουμε στην πραγματική ζωή.

Η τεχνολογία έχει αλλάξει και τον τρόπο με τον οποίο συνάπτουμε σχέσεις: το 20% των ετερόφυλων ζευγαριών έχει γνωρίσει τον σύντροφό του στο Διαδίκτυο - το ποσοστό στα ομόφυλα ζευγάρια σκαρφαλώνει στο 70%.

Μεταξύ των νέων η ανάπτυξη online σχέσεων είναι τόσο αυτονόητη όσο το γεγονός ότι ο Ηλιος ανατέλλει κάθε πρωί! Η ανάγκη όμως να δείχνουν όσο το δυνατόν πιο ελκυστικοί στην ψηφιακή ζωή έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται.

«Παρατηρούμε μια σημαντική αύξηση στον ναρκισσισμό των νέων σε σχέση με την προηγούμενη γενιά. Δεν είναι βέβαιο ότι αυτό οφείλεται αποκλειστικά στα social media, αλλά συνέβη ταυτόχρονα με την εμφάνιση του Διαδικτύου. Αυτό που έχει σημασία είναι το πώς χρησιμοποιούμε την τεχνολογία. Δυστυχώς, δεν μας μένει χρόνος να εξετάσουμε τις επιπτώσεις της στη ζωή μας» δήλωσε στη βρετανική «Ντέιλι Τέλεγκραφ» ο ψυχολόγος Τζιμ Τέιλορ.

 
«Ψηφιακοί ιθαγενείς». Οι λεγόμενοι «ψηφιακοί ιθαγενείς», δηλαδή η γενιά που μεγάλωσε χωρίς να ξέρει πώς είναι να ζεις σε έναν κόσμο χωρίς Διαδίκτυο, εμπλέκονται από πολύ μικρή ηλικία στη διαδικασία της «διαχείρισης εντυπώσεων»: η προσωπικότητά τους διαμορφώνεται βάσει του τι είναι αποδεκτό από τον έξω κόσμο, με αποτέλεσμα να δημιουργούν έναν «ψεύτικο εαυτό» που προσπαθεί να είναι αρεστός στους άλλους, δεν έχει όμως σχέση με αυτό που είναι στην πραγματικότητα. 

Πες μου τους φίλους σου…
Πολλοί χρήστες των κοινωνικών δικτύων συναγωνίζονται ποιος θα αποκτήσει τους περισσότερους «φίλους». Ο Ρόμπιν Ντάνμπαρ, που διδάσκει Εξελικτική Ανθρωπολογία στην Οξφόρδη, υποστηρίζει ότι ο αριθμός των σχέσεων που μπορούμε διατηρήσουμε είναι περίπου 150. «Ερευνα που διεξήχθη σε 1 εκατ. προφίλ στο facebook εξέτασε τον αριθμό των φίλων των χρηστών και διαπίστωσε ότι το 90% έχει από 100 έως 300 φίλους. Το facebook είναι παραπλανητικό. Σας επιτρέπει να αποκαλέσετε κάποιον “φίλο” ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι».

- 40% των ανθρώπων ελέγχουν το κινητό τους τη στιγμή που ξυπνούν

- 65% των ανθρώπων κοιμούνται με το κινητό στο προσκέφαλό τους

- 20% των ετερόφυλων ζευγαριών έχουν γνωρίσει τον σύντροφό τους στο Διαδίκτυο

- 70% των ομόφυλων ζευγαριών έχουν γνωρίσει τον σύντροφό τους στο Διαδίκτυο

- 100 έως 300 φίλους έχει ο μέσος χρήστης του facebook

ΠΗΓΗ: tanea.gr
Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Απεχθάνεστε τα μαθηματικά; Ισως φταίνε (και) τα γονίδιά σας

B2361B26DE667379462D0793274C97D3Η γενετική προδιάθεση σε συνδυασμό με το περιβάλλον φαίνεται να προκαλεί άγχος συγκεκριμένα για τα μαθηματικά, σύμφωνα με νέα μελέτη

Γιατί κάποιοι άνθρωποι λατρεύουν να λύνουν μαθηματικά προβλήματα ενώ κάποιοι άλλοι αγχώνονται μπροστά ακόμη και σε μια απλή πρόσθεση; Ισως η απάντηση να είναι (και) γενετική, αναφέρουν ερευνητές από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, τα γονίδια μπορούν να προκαλέσουν μεγαλύτερο στρες σε παιδιά που ήδη «πνίγονται» όταν έρχονται αντιμέτωπα με τους αριθμούς. Συγκεκριμένα, όπως είδαν, παρότι η γενετική προδιάθεση ήταν σημαντική σε ό,τι αφορούσε τις επιδόσεις στα μαθηματικά, μόνο το 40% του προβλήματος μπορούσε να εξηγηθεί αποκλειστικώς μέσω γενετικών παραγόντων. Το μεγαλύτερο ποσοστό των κακών επιδόσεων αποδιδόταν στο περιβάλλον (στο σχολείο, στο σπίτι, στις παρέες).

Με βάση αυτή τη νέα γνώση οι ειδικοί με επικεφαλής τον καθηγητή Στίβεν Πέτριλκατέληξαν στο συμπέρασμα ότι «οι γενετικοί παράγοντες μπορούν να αυξήσουν ή αντιθέτως να μειώσουν τον κίνδυνο των κακών επιδόσεων στα μαθηματικά σε συνεργασία με το περιβάλλον του παιδιού. Αν ένα παιδί έχει γενετικούς παράγοντες κινδύνου που προδιαθέτουν για άγχος στα μαθηματικά και συγχρόνως έχει αρνητικές εμπειρίες στην τάξη, τότε η εκμάθηση μπορεί να γίνει πολύ δυσκολότερη. Αυτό πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη από εκείνους που σχεδιάζουν παρεμβάσεις για τα παιδιά που έχουν ανάγκη βοήθειας στα μαθηματικά».
Μελέτη σε διδύμους
Οι ειδικοί εξέτασαν διδύμους προκειμένου να ανακαλύψουν πώς αυτοί διαφέρουν σε ό,τι αφορά το άγχος απέναντι στα μαθηματικά. Συγκεκριμένα στη μελέτη περιελήφθησαν 216 ταυτόσημα δίδυμα καθώς και 298 ετεροζυγωτικά δίδυμα του ιδίου φύλου τα οποία συμμετείχαν σε μια συνεχιζόμενη, μακροχρόνια μελέτη στο Οχάιο (Western Reserve Reading and Maths Project). Τα παιδιά εισάγονταν στη μελέτη όταν ήταν στο νηπιαγωγείο ή στην πρώτη τάξη του δημοτικού και οι ερευνητές συνέχιζαν να παρακολουθούν την πορεία τους μέσω οκτώ διαδοχικών επισκέψεων στο σπίτι τους σε διαφορετικές ηλικίες. Η τελευταία μελέτη των ειδικών από το Οχάιο περιέλαβε στοιχεία από τις δύο τελευταίες επισκέψεις των ειδικών όταν οι δίδυμοι ήταν σε ηλικία εννέα και 15 ετών.
Ολοι οι συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν σχετικά με το άγχος που είχαν για τα μαθηματικά, το γενικότερο άγχος τους, την ικανότητα επίλυσης μαθηματικών προβλημάτων καθώς και την κατανόηση κειμένων.
Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν στατιστικά εργαλεία προκειμένου να ανακαλύψουν πώς σχετίζονταν μεταξύ τους οι διαφορετικές μετρήσεις του άγχους, της επίδοσης στα μαθηματικά και στην ανάγνωση τόσο στα ομοζυγωτικά δίδυμα όσο και στα ετεροζυγωτικά δίδυμα. Με την ανάλυση αυτή έριξαν φως και στους γενετικούς παράγοντες που κρύβονται πίσω από τη σύνδεση καθώς και στον ρόλο που παίζει το περιβάλλον στην… απέχθεια για τα μαθηματικά.
Γενικευμένο άγχος (και) με συνέπειες
Με δημοσίευσή τους στο επιστημονικό έντυπο «Journal of Child Psychology and Psychiatry» οι ερευνητές σημειώνουν: «Eίναι σημαντικό να μελετήσουμε το άγχος σε ό,τι αφορά τη σύνδεσή του με την εκμάθηση των μαθηματικών. Και μόνο στο άκουσμα της λέξης «μαθηματικά» κάποιοι άνθρωποι τρέμουν. Δεν είναι όπως μαθαίνει κάποιος ανάγνωση - σε αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει υπό φυσιολογικές συνθήκες γενικευμένο άγχος, εκτός και αν κάποιος αντιμετωπίζει συγκεκριμένη μαθησιακή δυσκολία. Το άγχος για τα μαθηματικά συνδέεται τόσο με τη γνωσιακή πλευρά όσο και με τη συναισθηματική πλευρά του γενικευμένου άγχους». Ο καθηγητής Πέτριλ εξήγησε «Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μια πτωτική ελικοειδή πορεία στην οποία οι γενετικοί κίνδυνοι σε ό,τι αφορά το άγχος και η κακή επίδοση στα μαθηματικά συνεργούν με περιβαλλοντικούς παράγοντες οδηγώντας σε άγχος συγκεκριμένα για τα μαθηματικά. Η διαδικασία οδηγεί σε περαιτέρω προβλήματα στις επιδόσεις στα μαθηματικά, τα οποία με τη σειρά τους επιτείνουν τα συμπτώματα άγχους του ατόμου».
Σύμφωνα με τον δρα Πέτριλ αν οι ειδικοί καταφέρουν να καταλήξουν στο τι προκαλεί την αγχώδη απόκριση, τότε θα μπορέσουν να αναπτύξουν καλύτερες παρεμβάσεις για τα άτομα με άγχος για τα μαθηματικά. «Πριν από αυτή τη μελέτη οι ερευνητές δεν είχαν ξεκάθαρη εικόνα σχετικά με το πόσο σημαντικός είναι ο γενετικός παράγοντας σε ό,τι αφορά το άγχος για τα μαθηματικά στα παιδιά. Τελικά αυτό το άγχος προκύπτει από έλλειψη δεξιοτήτων των παιδιών ή οφείλεται στην προδιάθεσή τους για γενικότερο στρες;».
Τα κορίτσια παίρνουν τα σκήπτρα
Στην αιώνια μάχη των δύο φύλων (από μικρή ακόμη ηλικία) τα αγόρια εθεωρείτο επί μακρόν ότι υπερτερούν σε μαθήματα όπως τα μαθηματικά και οι θετικές επιστήμες. Ωστόσο πρόσφατη ανασκόπηση 308 μελετών που περιελάμβαναν περισσότερα από 1,1 εκατομμύριο παιδιά και κάλυπταν περίπου 100 χρόνια (1914-2011) έδειξε ότι τα στερεότυπα υπάρχουν για να καταρρίπτονται. Σύμφωνα με τη μελέτη που διεξήχθη από ειδικούς του Πανεπιστημίου του Νιου Μπρούνσγουικ στον Καναδά, τα κορίτσια έχουν διαχρονικά καλύτερες επιδόσεις από τα αγόρια σε όλα τα μαθήματα από το νηπιαγωγείο ως και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Οι διαφορές είναι μεγαλύτερες στα θεωρητικά μαθήματα, όπως η γλώσσα, και μικρότερες στα μαθηματικά, ωστόσο ακόμη και στην περίπτωση των μαθηματικών οι βαθμοί των κοριτσιών ήταν ανώτεροι από εκείνους των αγοριών κατά μέσο όρο.
ΠΗΓΗ: tovima.gr
Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Η «συγγνώμη» μας, το μεγαλύτερο δώρο για τα παιδιά μας!

BK264535Αν και όλοι κάνουμε λάθη και αναγνωρίζουμε πως κανένας μας δεν είναι τέλειος, το να ζητήσουμε συγγνώμη μας φαίνεται κάτι αρκετά δύσκολο. Οι περισσότεροι από εμάς δεχόμαστε με ευχαρίστηση μια ειλικρινή συγνώμη, αλλά μας μοιάζει δύσκολο να τη δώσουμε. Κάποιες φορές μπορεί να μη μας αρέσει να παραδεχόμαστε ότι είμαστε λάθος, άλλες φορές να φοβόμαστε πως θα απορριφθεί η συγγνώμη μας, κάποιες άλλες να αισθανόμαστε πως είναι σημάδι αδυναμίας ή πως θα χάσουμε την εξουσία μας και το κύρος μας, ή μπορεί να σκεφτόμαστε πως η συγγνώμη ισοδυναμεί με ταπείνωση.

Ακόμα όμως και αν είναι δύσκολο να ζητήσουμε συγγνώμη, φαίνεται πως είναι απαραίτητη στη δημιουργία υγιών σχέσεων γιατί η φύση μας είναι ατελής και λανθάνει συνεχώς – κάτι που ισχύει απόλυτα και στη σχέση μας με τα παιδιά!

Τα οφέλη της «συγγνώμης»

Η αλήθεια είναι ότι ο λόγος που αποφεύγουμε να ζητήσουμε συγγνώμη από τα παιδιά μας είναι  επειδή πιστεύουμε πως δεν πρέπει να παραδεχόμαστε τα λάθη τους μπροστά τους. Στην πραγματικότητα όμως, μια ειλικρινής συγγνώμη είναι ένα αληθινό μάθημα ζωή γι’ αυτά! Να λοιπόν οι λόγοι που η συγγνώμη είναι ευεργετική γι’ αυτά! 

Τα παιδιά μπορεί να δυσκολεύονται να το εκφράσουν, αλλά συχνά αναγνωρίζουν τα λάθη των γονιών τους. Όταν οι γονείς έχουν ενεργήσει εσφαλμένα και δεν αναγνωρίζουν τα λάθη τους, είναι σαν να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους. Για παράδειγμα, όταν ζητούν από τα παιδιά τους να μη φωνάζουν ή να μιλούν άσχημα και στη συνέχεια φωνάζουν και βρίζουν οι ίδιοι χωρίς συγγνώμη για το λάθος τους, στέλνουν ένα μικτό μήνυμα στα παιδιά.

1. Αντίθετα, όταν οι γονείς ζητούν συγγνώμη στα παιδιά για το λάθος τους, ενισχύουν τη σχέση γονιού – παιδιού και παρέχουν την αίσθηση της ασφάλειας. Ταυτόχρονα, μεταφέρουν στα παιδιά ένα σύστημα αξιών και την πεποίθηση πως οι άνθρωποι κάνουν λάθη και ως εκ τούτου είναι ατελείς. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για να καταφέρουν τα παιδιά να αποδεχτούν τον εαυτό τους με τα όποια λάθη τους.

2. Τα παιδιά έχουν ανάγκη να καταλάβουν πως το να κάνεις λάθος δεν είναι το ίδιο με το να είσαι αδύναμος. Το να ζητάς συγχώρεση και να αποδέχεσαι τα σφάλματά σου, δεν είναι μόνο πιο σημαντικό από το να καλύψεις το λάθος σου, αλλά σημάδι δύναμης και ανδρείας. Ζητώντας συγγνώμη επομένως οι γονείς, διδάσκουν στα παιδιά πως το ψέμα είναι χειρότερο από το να παραδέχεσαι το λάθος σου.

3. Τέλος, οι γονείς μέσα από τη συγγνώμη τους λειτουργούν ως μοντέλα συμπεριφοράς δείχνοντας πως η αποδοχή της ευθύνης μετά από ένα λάθος είναι πιο σημαντικό από το ίδιο το λάθος και έτσι βοηθούν τα παιδιά να κάνουν το ίδιο. Όταν οι γονείς παραδέχονται το σφάλμα τους, δείχνουν στα παιδιά πως αισθάνονται αρκετά καλά με τον εαυτό τους για να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των πράξεών τους. Προωθούν δηλαδή μια υγιή αυτοεκτίμηση η οποία λειτουργεί ως μοντέλο για να την αναπτύξει και το ίδιο το παιδί.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Οι γονείς πρέπει να θυμούνται πως λέγοντας συγγνώμη δεν χάνουν κάτι από τον ρόλο τους ως γονείς. Ο στόχος δεν είναι να κυριαρχούν απέναντι στα παιδιά, αλλά να καθοδηγούν και να λειτουργούν ως παράδειγμα για το πώς να αλληλεπιδρούν με τους άλλους ανθρώπους. Οι γονείς πρέπει να διδάξουν στα παιδιά πως η συγγνώμη προϋποθέτει μεγάλη δύναμη για να δοθεί αβίαστα και από την καρδιά μας. Είναι αυτή που μας επιτρέπει να έχουμε συναίσθηση του κακού που κάναμε και μας οδηγεί στη βελτίωση. Η συγγνώμη των γονιών επομένως, είναι απαραίτητη για να εισπράξουν τα παιδιά το σεβασμό και την ασφάλεια, να δεχτούν την ατελή τους φύση, αλλά και να διδαχτούν πως η έκφραση της συγγνώμης είναι χαρακτηριστικό των δυνατών και όχι των αδυνάτων!

Από την παιδοψυχολόγο Kate Roberts, Ph.D. Savvy Parenting

ΠΗΓΗ: imommy.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο