Mανούλες σταματήστε να αυτοθυσιάζεστε για τα παιδάκια σας.. τα καταστρέφετε!

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Στο” πα και στο ξαναλέω πως κάπου εκεί στις οδηγίες χρήσης ενός τεστ εγκυμοσύνης που αναφέρεται… «Αν εμφανιστούν οι μπλε γραμμούλες.. δηλαδή αν είστε έγκυος.. επισκεφτείτε τον γυναικολόγο σας» θα έπρεπε να υπήρχε υποσημείωση… επισκεφτείτε και τον ψυχολόγο σας!!

Δεν μπορείς να ακούς μα ούτε και να εξηγήσεις πως ο πιο σημαντικός άνθρωπος στην ζωή σου, η ίδια σου η μάνα, που σε “φερε στην ζωή, που θυσιάστηκε και θυσιάζεται για να “σαι συ καλά, που έκανε στην άκρη όλη της τη ζωή να μπει η δική σου μπροστά, πως εκείνη; πως μπορεί εκείνη να ναι η πηγή της δυστυχία σου. Δεν το χωρά ο νους σου και ούτε να το ακούς δεν θες….

Μα αυτή η αυταπάρνηση της μανούλας σου θα κάνει με τόση μαεστρία την δική σου την ψυχούλα να γεμίζει τύψεις και ενοχές κάθε που θα σηκώσεις κεφάλι από τα πρώτα σου χρόνια… γιατί η μαμά επειδή σε αγαπάει τα κάνει όλα δεν την λυπάσαι;  Κάνε αυτό που σου λέει αμέσως… Κοίτα, κοιτά πόσο την ταλαιπωρείς, κοιτά αναίσθητο παιδί που δεν καταλαβαίνεις πως όλα για σένα γίνονται.

Και έτσι εσύ καημένο μου παιδάκι και εγωκεντρικό γίνεσαι και υποτακτικό σε πάσα μορφή εξουσίας. Και στην αγάπη αρχίζεις να αισθάνεσαι υπόχρεος γιατί κάποιος κόβει κάτι από κείνον για να το δώσει σε σένα, δεν υπάρχει εκεί μονό για σένα και αναρωτιέσαι, άραγε την αξίζεις αυτή την αγάπη, άραγε υπάρχει πραγματικά κάτι μονό για μένα;;

Θυσιάζομαι για σένα λέει η μανούλα που πρέπει με το που θα μάθει πως θα σε φέρει στον κόσμο να ψυχαναλυθεί!

Να βρει το νόημα της δικής της ζωής να μην το γυρέψει μέσα από την δική σου την ζωή γιατί αλίμονο σου…

Δεν θα μάθεις ποτέ ποιος πραγματικά είσαι αφού θα μεγαλώνεις με τέτοιο τρόπο ώστε να ικανοποιήσεις αυτό που θα θελε να ναι η ίδια σου η μανούλα, θα σε φτιάξει έτσι ώστε να γίνεις αυτό που “θελε εκείνη και θα το δουλέψει πολύ από τότε που θα πας στα πρώτα σου σχολεία και αν εσύ αντισταθείς γιατί κάτι μέσα σου κλωτσήσει και δεν σου κάνει ετούτο το κουστούμι θα ακούσεις πως όλα γίνονται για το καλό σου και πως αυτό πρέπει να γίνει γιατί η μαμά κάνει αγώνα μεγάλο για να σου παρέχει όλα αυτά που εσύ πετάς και λες πως δεν τα θες κακομαθημένο!

Αγενέστατο παιδί και αχάριστο…. που δεν αναγνωρίζεις τίποτα…

Κοίτα με πόση δεξιοτεχνία, πόσο ύπουλα και χωρίς να το καταλάβεις, εσύ είσαι το πρόβλημα, εσύ έχεις τα προβλήματα που δεν καταλαβαίνεις τι είναι όλο αυτό που στήθηκε για σένα χωρίς εσένα;;

Γιατί ποιος είσαι εσύ άλλωστε…. Ποτέ σου δεν θα μάθεις..  Μόνο αν κάποια στιγμή τα καταθλιπτικά συμπτώματα ή το άγχος σε οδηγήσουν στον ψυχαναλυτή!

Και πάλι θα σου πάρει λίγο χρόνο πουλάκι μου μα την στιγμή που θα ανακαλύψεις ποιος είσαι θα ναι σαν σου κόλλησαν δυο φτερά στην πλάτη σαν αυτά που χουν οι άγγελοι και θα σαι ελεύθερος πια να πετάς.. θα είσαι εσύ ο γνήσιος και μοναδικός εαυτός σου και θα μπορείς να πετάς, να ανάπνεες και να απολαμβάνεις !

Την ζωή που σου ανήκει και που εσύ θα δημιουργήσεις.

Μπαρκάτσα Άρια, Ψυχολόγος
ΠΗΓΗ: o-klooun.com

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Γιατί δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι με ό,τι έχουμε και ζητάμε συνεχώς περισσότερα;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Μην καταστρέφεις αυτό που έχεις επιθυμώντας αυτό που δεν έχεις, θυμήσου ότι αυτό που έχεις τώρα, κάποτε ήταν ένα από τα πράγματα που επιθυμούσες».
Επίκουρος

Ωστόσο για κάποιους, το κυνήγι της ευτυχίας μπορεί να είναι μία ατέρμονη αναζήτηση. Το πρόβλημα είναι γνωστό ως ηδονική προσαρμογή.

Η ιστορία πηγαίνει κάπως έτσι: Αγοράζεις καινούρια ρούχα και βιώνεις μία ευτυχή τόνωση. Στη συνέχεια όμως, αυτό το μικρό «ανέβασμα» ξεθωριάζει και θέλεις να αγοράσεις ένα καινούριο ρολόι. Όμως, μετά το καινούριο ρολόι, συμβαίνει το ίδιο πράγμα και γρήγορα προσαρμόζεσαι στην καινούρια αγορά, με τα επίπεδα της ευτυχίας σου να επιστρέφουν εκεί που ήταν. Για ορισμένους ανθρώπους, οι αγορές μπορεί να είναι μεγαλύτερες ή μικρότερες αλλά το συμπέρασμα είναι το ίδιο: βρίσκονται πάνω σε έναν «ηδονικό τροχό» όπου αυτά που έχουν, δεν είναι ποτέ αρκετά για να τους κάνουν ευτυχισμένους. Απλά πρέπει να συνεχίζουν να αγοράζουν περισσότερα.

Όταν ο Kennon Sheldon, καθηγητής ψυχολογικών επιστημών στο College of Arts and Sciences, μαζί με με την Sonja Lyobomirsky από το Πανεπιστήμιο της California, πραγματοποίησαν μία έρευνα σε 481 άτομα σχετικά με την ευτυχία, ανακάλυψαν ότι οι πρόσφατες θετικές αλλαγές που βίωσαν οι συμμετέχοντες, τους έκαναν πράγματι αρχικά πιο ευτυχισμένους, παρ” όλα αυτά, αυτές οι τονώσεις ευτυχίας δεν διαρκούσαν [1].

Όπως εξηγεί ο Sheldon: Η πλειοψηφία των συμμετεχόντων συνήθισε στην αλλαγή που τους είχε κάνει αρχικά ευτυχισμένους. Σταμάτησαν να είναι ευτυχισμένοι επειδή συνέχισαν να θέλουν περισσότερα και να ανεβάζουν τα πρότυπά τους ή επειδή σταμάτησαν να έχουν νέες θετικές εμπειρίες της αλλαγής που βίωσαν, για παράδειγμα σταμάτησαν να κάνουν διασκεδαστικά πράγματα με τον νέο τους σύντροφο και άρχισαν να εύχονται να ήταν πιο όμορφος. Λίγοι μπορούσαν να εκτιμήσουν τι είχαν και να συνεχίσουν να έχουν νέες εμπειρίες. Μακροπρόθεσμα, αυτοί οι άνθρωποι έτειναν να συντηρούν την τόνωσή τους, παρά να επιστρέφουν ξανά στο σημείο που είχαν ξεκινήσει [1].

Το πρόβλημα με τις πολλές αγορές, όπως σημειώνει ο Sheldon, είναι ότι απλά να είναι στάσιμες: δεν συνεχίζουν να προσφέρουν ποικίλες θετικές εμπειρίες. Επιπρόσθετα, όσο περισσότερο βασιζόμαστε σε υλικές αγορές για να μας κάνουν χαρούμενους, τόσο γρηγορότερα αυξάνονται οι προσδοκίες μας, σαν ένας εθισμός. Οι νέες αγορές τότε δεν γίνονται τίποτε παραπάνω από «πρόχειρες διορθώσεις».

Και όπως στην περίπτωση του εθισμού, έτσι και στην περίπτωση των αγορών υπάρχει μία «απογοήτευση» μετά από αυτές, ειδικά αν υπάρχουν τύψεις για το τι αγοράσαμε. Ο Sheldon επίσης σημείωσε ότι οι καλύτερες αλλαγές στη ζωή δεν αντιστοιχούν απαραίτητα σε νέες αγορές. Παρ” όλο που ένα λαμπερό νέο απόκτημα μπορεί να τονώσει την ευτυχία, αυτή η αγορά πρέπει να βιώνεται εκ νέου κάθε μέρα και να εκτιμάται για αυτό που φέρνει ώστε να έχει διάρκεια το αντίκτυπο στην ευτυχία.

Αυτό μπορεί επίσης να εξηγήσει την αντίστροφη σχέση μεταξύ του υλισμού και της ευγνωμοσύνης.

Μία ερευνητική ομάδα από το πανεπιστήμιο Baylor University εξέτασε 246 φοιτητές χρησιμοποιώντας μία κλίμακα υλισμού 15 στοιχείων για να δείξει ότι αυτοί που ήταν περισσότερο εστιασμένοι στον υλισμό, βίωναν επίσης και τα χαμηλότερα επίπεδα ευγνωμοσύνης [2].

Όπως σημειώνουν οι επικεφαλείς της μελέτης, η ευγνωμοσύνη και ο υλισμός είναι διαμετρικά αντίθετες έννοιες. Εξηγούν: «Η ευγνωμοσύνη είναι μία θετική διάθεση. Αφορά στη σχέση με άλλους ανθρώπους. Προηγούμενες έρευνες που έγιναν, έδειξαν ότι οι άνθρωποι επιθυμούν να βοηθούν ανθρώπους που τους βοηθούν, καθώς και άλλους. Είμαστε κοινωνικά όντα, οπότε το να εστιάζουμε στους άλλους με θετικό τρόπο, είναι καλό για την υγεία μας» [2]. Ο υλισμός, από την άλλη, τείνει να «επικεντρώνεται στο εγώ» και εστιάζει σε αυτό που δεν έχουμε, βλάπτοντας την ικανότητα μας να είμαστε ευγνώμονες για αυτά που έχουμε ήδη.

«Η ικανότητά μας να προσαρμοζόμαστε σε νέες καταστάσεις μπορεί να βοηθήσει να εξηγήσουμε γιατί τα “πιο πολλά υλικά αγαθά” δεν μας κάνουν περισσότερο ευτυχισμένους. Καθώς συγκεντρώνουμε όλο και περισσότερα αποκτήματα, δεν γινόμαστε πιο χαρούμενοι, απλά ανεβάζουμε το σημείο αναφοράς μας. Ένα μεγάλο σπίτι γίνεται η βάση για τις επιθυμίες σας για ένα ακόμη μεγαλύτερο σπίτι. Αυτό ονομάζετα “Τροχός της Κατανάλωσης”. Συνεχίζουμε να προμηθευόμαστε όλο και πιο πολλά πράγματα αλλά δεν πλησιάζουμε καθόλου την ευτυχία, απλά επιταχύνουμε τον τροχό» [2].

Ενώ προηγούμενες έρευνες έδειξαν ότι οι υλιστές είναι λιγότερο ικανοποιημένοι συνολικά με τη ζωή τους και ότι είναι περισσότερο πιθανό να είναι δυστυχισμένοι και να έχουν χαμηλότερη αυτοεκτίμηση, το εύρημα της έρευνας, ότι βιώνουν δηλαδή λιγότερη ευγνωμοσύνη, βοηθάει να εξηγήσουμε γιατί επίσης έχουν μειωμένη συμμετοχή σε κοινωνικές εκδηλώσεις και είναι λιγότερο πιθανό να βρουν νόημα και ικανοποίηση στη ζωή.

Ωστόσο, με το παραπάνω, δεν εννοούμε ότι προσαρμοζόμαστε σε όλα τα πράγματα στη ζωή. Μεγάλες αλλαγές στη ζωή μας, όπως ένας γάμος, ένα διαζύγιο, ή μία σοβαρή ασθένεια, μπορούν πραγματικά να έχουν ένα μακροπρόθεσμο αντίκτυπο στα επίπεδα ευτυχίας, υποστηρίζει ένας ψυχολόγος από το πανεπιστήμιο Michigan State University.

Εξετάζοντας δύο μεγάλες εθνικές μελέτες, μία στην Γερμανία και μία άλλη στην Μεγάλη Βρετανία που διήρκησαν 24 και 15 χρόνια αντίστοιχα, ο Richard Lucas και οι συνεργάτες του, κατέγραψαν τα επίπεδα ικανοποίησης στη ζωή πριν και μετά από σημαντικά γεγονότα όπως ο γάμος, το διαζύγιο, η ανεργία και η ασθένεια ή η αναπηρία.

Ενώ κατά μέσο όρο οι περισσότεροι άνθρωποι προσαρμόζονταν στις μεγάλες αλλαγές της ζωής, όπως ο γάμος ή η απώλεια συζύγου, μέσα σε δύο χρόνια, όλες οι αλλαγές δεν αντιμετωπίζονταν ισοδύναμα. Για παράδειγμα, το διαζύγιο και η ανεργία ταυτόχρονα ή η εμπειρία μίας σωματικής ασθένειας, μίας σοβαρής ασθένειας ή ενός ατυχήματος, οδηγούσαν σε μεγαλύτερη μείωση της διάρκειας της ευτυχίας [3].

Ενώ ο Lucas δεν αρνείται τον ρόλο της ηδονικής προσαρμογής, εισηγείται ότι οι ατομικές διαφορές στην ικανότητα μας να ανακάμπτουμε από δύσκολες συνθήκες στη ζωή μας, μπορεί να έχουν σχέση αντί για την παρουσία θετικών συναισθημάτων. Το ηθικό δίδαγμα φαίνεται να είναι ότι ενώ η ευτυχία δεν μπορεί να επιτευχθεί υλιστικά, καθώς απλά προσαρμοζόμαστε στο περιβάλλον μας, μπορεί επίσης να κλονιστεί από τα γεγονότα της ζωής μας. Ωστόσο πάλι, η ευτυχία και τα θετικά συναισθήματα είναι αυτά που μας βοηθούν να ανταπεξέλθουμε στις δύσκολες εποχές.

Πηγή: psychcentral.com
Απόδοση: Έφη Μεσιτίδου
Έρευνα: [1] Why are materialists less happy? The role of gratitude and need satisfaction in the relationship between materialism and life satisfaction
[2] The Challenge of Staying Happier. Testing the Hedonic Adaptation Prevention Model
[3] Pursuit Of Happiness Is Not A Straight Path
ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Τα παιδιά μαθαίνουν βλέποντάς σας και ανθίζουν όταν ανθίζετε και εσείς!

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Οι διαφωνίες και οι τσακωμοί μπορούν να είναι μέρος όλων των υγιών σχέσεων. Τί γίνεται όμως όταν τσακώνονται οι γονείς μπροστά στα παιδιά; Αυτό είναι υγιές;

Το αν οι γονείς τσακώνονται ή όχι μπροστά στα παιδιά είναι θέμα ωριμότητας. Θέμα ωριμότητας επίσης είναι το ποιες «μάχες» επιλέγουν, καθώς και το εάν και πώς επιλύουν τις συγκρούσεις τους. Οι τσακωμοί μπορούν κάλλιστα να απειλήσουν τη συναισθηματική υγεία των παιδιών.

Τα παιδιά τα βλέπουν όλα μέσα από μεγεθυντικούς φακούς. Ακόμα και ένας «μικρο-τσακωμός» μεταξύ των γονέων, για τα παιδιά μπορεί να σημαίνει το τέλος του κόσμου, να τους δημιουργήσει άγχος, θλίψη, αναστάτωση, ανάλογα την ηλικία τους και την ιδιοσυγκρασία τους. Επιπλέον, νέες έρευνες δείχνουν ότι στα παιδιά που γίνονται μάρτυρες των τσακωμών των γονέων, αυτό έχει επιπτώσεις μέχρι και στην ανάπτυξη του εγκεφάλου τους.

Έρευνες δείχνουν ότι αυτό που επηρεάζει περισσότερο τα παιδιά, δεν είναι τόσο η συχνότητα των τσακωμών, όσο η έντασή τους και το αν οι γονείς τα ξαναβρίσκουν ή όχι. Επιπλέον, αυτό που είναι χειρότερο για τα παιδιά είναι αν υπάρχει λεκτική ή σωματική βία και αν οι τσακωμοί τα εμπλέκουν ή τα αφορούν.

Κάποιες φορές οι τσακωμοί είναι αναπόφευκτοι. Υπάρχει άραγε κάτι καλό που μπορεί να βγει από ένα τσακωμό μπροστά στα παιδιά; Εξαρτάται.

Αν οι τσακωμοί διαχειρίζονται εποικοδομητικά, τότε ναι, μπορεί να βγει και κάτι καλό. Τα παιδιά ίσως μάθουν ότι οι άνθρωποι που αγαπιούνται κάποιες φορές τσακώνονται. Και μετά τα ξαναβρίσκουν. Ίσως πάλι μάθουν να χρησιμοποιούν δεξιότητες επίλυσης συγκρούσεων.

Σε κάθε αποσύνδεση από τον σημαντικό άλλο, είναι σημαντική η επανασύνδεση. Και η συγχώρεση (συν+χωρώ=χωράω μαζί με τον άλλον).

Τα παιδιά, ως γνωστόν, έχουν «κεραίες» και πιάνουν κάθε είδους ένταση. Η ένταση μεταξύ των γονέων μπορεί να κάνει τα παιδιά να εκφράσουν αυτή την ένταση με διάφορους τρόπους.

Οι γονείς πολλές φορές απευθύνονται σε ειδικούς για την ξαφνικά «περίεργη» ή «ανάρμοστη» συμπεριφορά των παιδιών, αγνοώντας το δικό τους μερίδιο ευθύνης στη συμπεριφορά του παιδιού και αγνοώντας ότι με τη συμπεριφορά τους τα παιδιά εκφράζουν το πώς αισθάνονται. Τα παιδιά συχνά απορροφούν όλη την ένταση της δυσλειτουργίας στη σχέση των γονέων. Πολλές φορές ακόμη, αναλαμβάνουν εκείνα το ρόλο του «διαιτητή», κάτι το οποίο φυσικά και δεν τους αρμόζει.

Οι έρευνες δείχνουν ότι τα αγόρια αντιδρούν διαφορετικά από τα κορίτσια στους τσακωμούς των γονέων. Τα κορίτσια συνήθως προσπαθούν να εμπλακούν και τα αγόρια αποσύρονται. Σε πολύ μικρές ηλικίες μπορούμε να ακούσουμε και από αγόρια και από κορίτσια το «σταματήστε» σε μία έκκληση διακοπής της έντασης. Τα παιδιά μπορεί να αισθανθούν υπεύθυνα, ότι εκείνα φταίνε, καθώς αυξάνονται οι τσακωμοί των γονέων.

Οι πιο συχνές αιτίες τσακωμών των γονέων είναι:

1. η ανάμειξη των παππούδων/γιαγιάδων στην ανατροφή των παιδιών

2. η κριτική του ενός προς τον άλλον για τη μέθοδο ανατροφής που επιλέγει

3. ο χρόνος που διαθέτουν για τον εαυτό τους

4. η κατανομή των υποχρεώσεων του σπιτιού και η ενασχόληση με τα παιδιά

5. η μέθοδος διαπαιδαγώγησης που επιλέγουν

6. ποιος θα ξυπνήσει με τα παιδιά

7. για τη συχνότητα των ερωτικών/σεξουαλικών επαφών τους

8. για τα οικονομικά τους

Κάποιες φορές χρειάζεται βοήθεια από ειδικούς, χρειάζεται δουλειά με τον εαυτό μας και με τον-την σύντροφο. Επιπλέον χρειάζεται να προστατεύουμε τα παιδιά μας από καταστάσεις που δεν μπορούν να διαχειριστούν και δεν τα αφορούν.

Σε κάθε περίπτωση, καλό θα ήταν οι γονείς να συζητούν με ηρεμία τα θέματα που τους αφορούν και όχι εν βρασμώ ψυχής.

Αν παρ’όλ’αυτά δεν καταφέρετε να διατηρήσετε τη ψυχραιμία σας, μπορείτε όταν την ανακτήσετε να εξηγήσετε στα παιδιά ότι οι άνθρωποι κάποιες φορές θυμώνουν και τσακώνονται, ότι συνεχίζετε να αγαπιέστε και ότι δεν φταίνε εκείνα για ό,τι συνέβη.

Εξηγήστε τους με απλά λόγια και με ειλικρίνεια. Συζητήστε για το πώς αισθάνονται.

Οι βαθύτεροι λόγοι που οδήγησαν στον τσακωμό δεν τα αφορά. Αυτό είναι ένα δικό σας κομμάτι που μπορείτε να διερευνήσετε. Βρείτε αυθεντικούς τρόπους επανασύνδεσης με τον-την σύντροφο.

Τα παιδιά μαθαίνουν βλέποντάς σας και ανθίζουν όταν ανθίζετε και εσείς!

ΠΗΓΗ: o-klooun.com /attachment-parenting.gr

Βιβλιογραφία

1. JJ Bigner and CJ Gerhard (2013). Parent-Child Relations: An Introduction to Parenting (9th Ed.). Upper Saddle River, NJ: Pearson Merrill Prentice Hall.

2. E. Mark Cummings and Patrick T. Davies (2002). Effects of marital conflict on children: recent advances and emerging themes in process-oriented research. Journal of Child Psychology and Psychiatry. Volume 43, Issue 1, pages 31–63.

3. ML. Sturge-Apple, PT. Davies and E.M Cummings (2006). Impact of Hostility and Withdrawal in Interparental Conflict on Parental Emotional Unavailability and Children’s Adjustment Difficulties. Child Development, Vol.77

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Αχρηστος εγώ;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ξημέρωσε. Νυστάζω. Δεν χόρτασα ύπνο. Ακούω τη φωνή της μαμάς. Τι θα κάνω τώρα;

Θέλει να με βάλει να ξαναγράψω αυτή τη ρημάδα την ορθογραφία. Αφού όσες φορές και να τη γράψω, πάλι λάθη θα κάνω. Είμαι ένας μπουμπούνας. Το “πε κι ο μπαμπάς. Τίποτα δεν θα καταφέρω. Πάλι μαλώσανε χθες. Η μαμά τού είπε να είναι πιο προσεκτικός κι εκείνος είπε πως αυτή φταίει για όλα. Ολο μαλώνουν τελευταία. Δεν θέλω να μαλώνουν και για μένα.

Αμάν κι αυτή η μαμά! Πού τη βρίσκει τέτοια όρεξη πρωί πρωί; Κάθε μέρα με βασανίζει. Χθες της είπα ότι δεν την αγαπάω. Δεν είναι αλήθεια. Την αγαπάω, αλλά ήθελα να την πονέσω. Ξέρω ότι αυτό τη θυμώνει.

Και όταν το ακούει βάζει τα κλάματα και αρχίζει να λέει πως για το καλό μου τα κάνει, όλο τρέχει για μένα και τίποτα δεν κάνει για τον εαυτό της και πάλι μαλώνουν με τον μπαμπά γιατί της λέει ότι κάνει τόση πολλή προσπάθεια και μια τρύπα στο νερό κάνει.

Προχθές με πήγαν σε ένα μέρος που έγραφε: παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Καλά ήταν. Μου έδωσαν και καραμέλες και με έβαλαν να γράψω κάτι πράγματα. Μετά η μαμά και ο μπαμπάς μίλησαν με μια κυρία. Οταν φύγαμε, ο μπαμπάς ξεφύσαγε και δεν μιλούσε. Πρέπει να έχω κάτι πολύ σοβαρό.

Ομως εγώ νιώθω καλά. Ούτε πυρετό έχω, ούτε η κοιλιά μου πονάει. Μόνο που κάνω πολλά λάθη στην ορθογραφία. Και τα γράμματά μου είναι… στραβούτσικα. Βαρέθηκα να μου γράφει η κυρία «καλύτερα γράμματα». Και δεν μου αρέσει καθόλου να με λένε μπουμπούνα και άχρηστο. Μήπως έχουν δίκιο; Αλλά πάλι, μπορεί ένας άχρηστος να ζωγραφίζει ωραία όπως εγώ; Μου φαίνεται, οι μεγάλοι είναι πιο άχρηστοι.

Β.Κ.-Μαθητής ΣΤ” Δημοτικού

ΠΗΓΗ: enet.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Σχέσεις: Μαζί δεν κάνουμε; Και χώρια δεν μπορούμε;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι πολύπλοκες, γι’αυτό και πολύτιμες. Δεν υπάρχουν απλές σχέσεις, αν και στην απλότητα τους μπορεί κανείς να θαυμάσει και να απολαύσει την ομορφιά τους, τη γενναιοδωρία τους.

Οι σχέσεις μοιάζουν σαν όλα εκείνα τα πολύπλοκα πράγματα και καταστάσεις τα οποία όταν καταφέρει κανείς να τα αποδομήσει, απολαμβάνει τη χάρη τους. Μεγάλη η χάρη τους λοιπόν, των σχέσεων και των εμπλεκόμενων μερών…

Του άντρα και της γυναίκας, των γονιών και των παιδιών, των αδερφών, των φίλων, των συγγενών… Όλα είναι σχέση. Όλα, τα πάντα γύρω μας, κάθε τι που μας συνδέει με κάθε τι άλλο, έμψυχο ή άψυχο, όλα… είναι σχέση.

Γι” αυτό ας το πάρουμε απόφαση. Άν θέλουμε να ζήσουμε την ζωή μας όσο πιο λειτουργικά γίνεται πρέπει να μπορούμε να τα βγάζουμε πέρα με τις σχέσεις αυτές. Τι σημαίνει όμως αυτό; Πως μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στην πολυπλοκότητα των σχέσεων;

Ορίστε μερικά απλά tips (σε όλους μας γνωστά αλλά συχνά αγνοημένα):

  1. Να μάθουμε να ακούμε, ο ένας τον άλλον. Δεν έχει σημασία η ηλικία, το φύλλο, το κύρος, ο πλούτος, η ιεραρχία: Οι σχέσεις μπορούν και πρέπει να είναι ισότιμες, ο καθένας δικαιούται να έχει την άποψή του…

Β. Να μάθουμε να υποχωρούμε, να μην έχουμε πάντα την απαίτηση να γίνεται το δικό μας – ακόμα και όταν μερικές φορές, έχουμε δίκιο! (πόσο δύσκολο…) Η »συνάντηση» δύο μερών προϋποθέτει συμβιβασμούς, μερικές φορές μάλιστα μεγάλους!

Γ. Να μάθουμε να ελισσόμαστε. Καμιά φορά πρέπει να πάρουμε απόφαση: Όταν δεν γίνεται με έναν τρόπο, (κάτι , οτιδήποτε) πρέπει να προσπαθήσουμε και αλλιώς. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει ήττα ή αποτυχία, στο τέλος κερδισμένος θα βγει αυτός που θα φτάσει τον στόχο του.

Δ. Τέλος, πρέπει μερικές φορές να μπορούμε να σιωπήσουμε. Να κάνουμε πίσω. Να πάμε πάσο. Να κάνουμε στην άκρη. Όλα αυτά τα δυσάρεστα που μειώνουν τον αμείωτο εγωισμό μας! Όμως ναι, είναι φορές που χρειάζεται να το κάνουμε κι αυτό ( κι ίσως όχι λίγες…)

Τελικά αξίζει τον κόπο; Τόση προσπάθεια, τόσοι συμβιβασμοί, τόσες υποχωρήσεις, τόσες απαιτήσεις και τόσα άλλα…; Ο καθένας θα απαντήσει φυσικά για τον εαυτό του, όμως ποιός θα αρνηθεί ότι οι σχέσεις είναι πολύπλοκες, πολύτιμες, υπέροχες, μοιραίες;

Ναι! θα πω εγώ, μιλώντας από το μετερίζι της υποκειμενικότητάς μου: Αξίζει να βρούμε το άλλο μας »μισό» που μαζί θα ξεκλειδώσουμε τα μυστικά της ενδοχώρας τους. Γιατί »δυο» μαζί είμαστε πιο δυνατοί, πιο ασφαλείς και τελικά πιο ολοκληρωμένοι!

ΠΗΓΗ: o-klooun.com

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Συναντήθηκαν στην Παιδαγωγική Ακαδημία 34 χρόνια μετά την αποφοίτησή τους

Αναδημοσιεύω το κείμενο της συμφοιτήτριας και συναδέλφου μου
Δέσποινας Χατζησάββα και την ευχαριστώ από καρδιάς για το εξαιρετικό!!! αφήγημά της στα σπουδαστικά μας χρόνια ύστερα από 34 χρόνια…
Δέσποινα σε ευχαριστούμε πολύ γι” αυτό το όμορφο ταξίδι μέσα από την ομολογουμένως μαγευτική σου πένα!!!
Να είσαι πάντα καλά!!!

Νίκος Δημητρίου 

20170630_203621

Παιδαγωγική Ακαδημία Ρόδου, 30 Ιουνίου 2017

Γράφει η δασκάλα: Δέσποινα Χατζησάββα

Ιούλιος 1983 – Ιούνιος 2017. Ούτε ένα, ούτε δυο… 34 ολόκληρα χρόνια !

Τριάντα τέσσερα χρόνια ζωής, πετράδια ζωής,  Ανθρώπινης και εκπαιδευτικής γεφυρώθηκαν μέσα σε μια ζεστή και εύφλεκτη συναισθηματική  συνάντηση!

Είκοσι ένας σπουδαστές (σχεδόν το ένα τέταρτο του συνόλου) και πιστοί φύλακες των αναμνήσεων δώσαμε  το παρόν σε μια βραδιά που ανέσυρε θησαυρούς από θύμησες και νεανικές φοιτητικές μνήμες.

Ξανασμίξαμε στη βάση του χτες, στη φωλιά των πρώτων ονείρων, στην εστία της ακαδημαϊκής μας αφετηρίας!

Μια ηχηρή συναισθηματική θύμηση ήταν η αφορμή να ξετυλίξουμε το κουβάρι των αναμνήσεων και να βρούμε το μίτο της τότε εποχής, των σπουδών, των στιγμών, των ονείρων.

Νίκος Δημητρίου! Ο υπαίτιος της συνάντησης! Ο συνεργός της βραδιάς!

«Πρόεδρος» Από τα χρόνια της Ακαδημίας και σήμερα αποδείχθηκε άξιος και αναδείχθηκε για άλλη μια φορά “πρωτεργάτης” στην απόπειρα της αλιείας των παλιών φίλων και  συσπουδαστών. Συμπορευτής και συνεργάτης στο εγχείρημα συνάντησης και ο Μανόλης Τσιρακάκης, Άξιος εκπαιδευτικός γόνος και φίλος των καλών προτάσεων.

Παιδαγωγική Ακαδημία Ρόδου, Ιούνιος 1983

Παιδαγωγική Ακαδημία Ρόδου, Ιούνιος 1983

Όλα άρχισαν πριν 36 χρόνια.1981. Χρόνος εκπαιδευτικής γέννησης και αναγέννησης! Παιδαγωγική Ακαδημία Ρόδου. Σημείο αναφοράς. Πεταρούδια μιας άλλης κοινωνίας και κουλτούρας τολμήσαμε να γίνουμε δάσκαλοι “τίτλος τιμής” για μια ζωή, για κάθε ψυχή! Μέσα σε δύο συμπυκνωμένα έτη σπουδών στριμώξαμε όνειρα, σχέδια, προσδοκίες, προοπτικές …´Ενας ακαδημαικός χώρος που θύμιζε πιότερο οικογένεια παρά σχολή και πανεπιστήμιο. Όλοι μαζί μια γροθιά και μια θωριά σε κάθε προσωπικό βήμα, ακαδημαικό εξάμηνο, έτος…

Παιδιά με ζήλο και ήθος. Νέοι με ενσυναίσθηση και ευαισθησίες για το μέλλον που τότε εγγυόταν μια θέση στο κοντινό όνειρο! Ένα δυνατό και δυναμικό τιμ που ξεχώρισε για το όραμά του. Ενα μπουκέτο με παιδιά από την επαρχία, την ηπειρωτική Ελλάδα, τα Δωδεκάνησα, την Πελοπόννησο, την πρωτεύουσα ! Ακρίτες και γείτονες μαζί σε μια πόλη πολλά υποσχόμενη και σε μια σχολή που αναδείκνυε αξίες και αρετές !

Δίπλα μας, καθηγητές με ταπεινή παρουσία και Ανθρώπινη προσέγγιση σε κάθε σπουδαστή και σε κάθε πρόβλημα που έχρηζε ανθρώπινης και ακαδημαϊκής διαχείρισης. Πυραμίδα στην Παιδαγωγική Ακαδημία η αείμνηστη Ε. Καββάδα ! Κοντά της άξιοι καθηγητές με ονόματα και διδασκαλίες που πέρασαν απο την ψυχή μας και άφησαν άρωμα στην ψυχή όλων μας: Ν. Ρούσσος, Μ. Κολιάδης,  Καπνουλάς, Α. Μουστάκης, Μ. Ροζοπούλου, Μ. Πετρούτσου, Κ. Φωτίου, Μ. Καμπουροπούλου….

Περισσότερο από δικοί μας άνθρωποι και λιγότερο από ειδικοί καθηγητές μας έδωσαν τα εφόδια και τα προνόμια να μπούμε στη διεκδίκηση για μια θέση στο όνειρο με σημαία την αξιοπρέπεια και την ευπρέπεια στον ίδιο τον άνθρωπο! Πολλά τους χρωστάμε και σήμερα τους μνημονεύουμε,  τους τιμάμε με μια ευχή για όσους ζουν και μια προσευχή για όσους έφυγαν …

Το σμίξιμο των αποφοίτων έγινε στην είσοδο της Ακαδημίας και αποτυπώθηκε μέσα από ζεστές και εγκάρδιες αγκαλιές, ανταλλαγές και συμβολικές φωτογραφίσεις!

Το πριν και το μετά σε άχρονο χρόνο και αειθαλή τρόπο χαράς και ενθουσιασμού. Ακολούθησε το χτύπημα του κώδωνα και οι αιώνιοι μαθητές μπήκαμε σε αίθουσα του κτιρίου, καθίσαμε στα θρανία, απολαύσαμε  το πέρασμα του χρόνου μέσα από πλούσιο φωτογραφικό υλικό που προβλήθηκε αφού συλλέκτηκε από τους πρωτεργάτες της προσπάθειας. Οι αναμνήσεις έρρεαν σαν δάκρυ στα μάτια και στην καρδιά.

Ανταλλάξαμε υπογραφές καρδιάς και παρουσίας, αναμνηστικά διπλώματα χαράς και αφήσαμε μετέωρη την υπόσχεση για μια νέα συνάντηση.

Η βραδιά έκλεισε σε στέκι γαστρονομίας με μπόλικο το κρασί, τη χαρά, το ξέχειλο κέφι και την έκδηλη συγκίνηση για το ξέθαμμα των αναμνήσεων! ´Εκπληξη της βραδιάς ήταν η παρουσία της κ. Τότας Ρούσσου, κόρης του αείμνηστου και αγαπημένου καθηγητή Νικόλαου Ρούσσου που μας έφερε ένα γράμμα -προίκα της αείμνηστης διευθύντριας της σχολής που γράφτηκε σε χρόνο παρελθόντα με παραλήπτες σπουδαστές άλλου έτους… (Το γράμμα της το παρέδωσε χέρι με χέρι ο γιος της αείμνηστης διευθύντριας).

Συγκινητική στιγμή και άκρως συναισθηματική! Τα λόγια της βαριά παρακαταθήκη! Τότα, σε ευχαριστούμε για την τιμή και την παρουσία σου! Διαδοχικές, καταιγιστικές αναθυμιάσεις μέσα στον παλμό του χρόνου που φιτιλώνουν τις φλέβες της καρδιάς!

Το παρόν και το παρελθόν κατήργησαν την ξενιτιά του χρόνου και έβαλαν το χεράκι τους σε μια ανθρώπινη αλχημεία πέρα από όρια και ημερομηνίες. Το σημάδι του χρόνου μόνο στα χαρτιά …το αλφάδι της καρδιάς χάραξε δρόμο στη γειτονιά των αναμνήσεων! Πρόσωπα γεμάτα ευτυχία, Καρδιές ξέχειλες από συγκίνηση έσμιξαν σε μια πρωταγωνιστική βραδιά όπου κυριαρχούσαν  ακριβά συναισθήματα και γνήσια αισθήματα διαχρονικής εκτίμησης. Το ζητούμενο ήταν η χαρά. Το αυτονόητο ήταν η συγκίνηση! Ανεξίτηλο το γαιτανάκι της θυμησης! Τα χρώματα ζωηρά και τα αρώματα της βραδιάς σαν λευκό γιασεμί´…

Καλοί μου  φίλοι και συσπουδαστές, «ευχαριστώ» για την κατάθεση της χαράς!

Ζήσαμε μέσα σε λίγες ώρες πρωτόγνωρα συναισθήματα που ήταν καλά φυλαγμένα μέσα στο χρονοντούλαπο. Ξύσαμε τον καμβά της καρδιάς και αναδύθηκε ένας άλλος κόσμος αθώος και παρθενικός τότε που η ζωή δεν χάριζε ούτε χαριζόταν…..

Η βουτιά στο χτες ανέσυρε μαργαριτάρια αξίας: τις αναμνήσεις μας !

Ας τις κρατήσουμε άσβεστες!
Νίκο Δημητρίου και Μανολη Τσιρακάκη, ευχαριστώ καρδιάς από όλους μας για την μοναδική  βραδιά. Δώσατε προσωπικό χρόνο και βρήκατε τον τρόπο να ανταμώσουμε μετά από 34 χρόνια!
Ραντεβού παρακάτω με περισσότερες παρουσίες!
Οι απόντες ας δεσμευτούν για το επόμενο reunion!
Ας έχουμε τον νου μας στο «νέκταρ» της νεότητας  στον κήπο της ωριμότητας!
Σε ό,τι γλυκαίνει ψυχές κ ευφραίνει καρδιές!
Υγεία και καλή ζωή μες στο λιμάνι της χαράς.
Εις το επανιδείν !

Υ.Γ. Παρουσιολόγιο των πρωταγωνιστών του χρόνου: Νίκος Δημητρίου, Μανόλης Τσιρακάκης, Νίκος Ράπτης,  Μιχάλης Σκουμιός, Νίκος Ιερομνήμων, Νίκος Νικηφόρος, Γιάννης Διαμαντάρας, Μανόλης Χατζηαλεξίου, Σωτήρης Πατατούκος, Γιώργος Παπαναστασίου, Κώστας Μουσάδης, Βούλα Σαράγια, Δήμητρα Χατζηαμάλλου, Μπούλα Ζαχαρίου, Ελεούσα Κωστάκη, Παρασκευή Καραολάνη, Ελένη Δαμιανού, Πατσάη Μαρία, Μαρία Σάσσου, Ανθούλα Λαμπριανού, Δέσποινα Χατζησάββα.

ΠΗΓΗ: rodiaki.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Οι κλειστές και οι ανοικτές ερωτήσεις στην επικοινωνία

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Οι γονείς ενώ ενδιαφέρονται να μάθουν για την καθημερινότητα του παιδιού τους, αρκετά συχνά το ενδιαφέρον τους μετατρέπεται σε ανάκριση με αποτέλεσμα να παρεμποδίζεται η επικοινωνία. Τι λάθη κάνουν οι γονείς στην επικοινωνία και πώς μπορούν να τα διορθώσουν;

Οι ερωτήσεις είναι πολύ σημαντικές για τον διάλογο και την επικοινωνία. Ο γονιός θέτει ερωτήσεις στο παιδί για να αντλήσει πληροφορίες γι’ αυτό που του αρέσει, για την καθημερινότητά του, για το σχολείο, για της φίλους του, ενδιαφέρεται για της ανάγκες και της επιθυμίες του παιδιού του. Οι ερωτήσεις είναι το εργαλείο που τον βοηθά να εκδηλώσει αυτό το ενδιαφέρον του. Δυστυχώς, της, αρκετά συχνά το ενδιαφέρον μετατρέπεται σε ανάκριση, με αποτέλεσμα να παρεμποδίζεται η επικοινωνία. Ο διάλογος αποτελεί μια τεχνική που φαντάζει απλή, της προϋποθέτει εκμάθηση και εξάσκηση.

Όλοι οι άνθρωποι κάνουν διάλογο όταν επικοινωνούν ή νομίζουν ότι συνδιαλέγονται. Ο διάλογος διεξάγεται με ερωτήσεις και απαντήσεις και συνεχή εναλλαγή ανάμεσα της ρόλους πομπού-δέκτη. Ο πομπός διατυπώνει ένα μήνυμα ή ένα ερώτημα και ο δέκτης δίνει την απάντηση. Στη συνέχεια, ο δέκτης γίνεται πομπός και διατυπώνει με τη σειρά του ένα ερώτημα που ζητά την απάντησή του από τον πομπό, ο οποίος μετατρέπεται σε δέκτη. Κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας μεταξύ των δύο μερών διατυπώνονται δύο είδη ερωτήσεων: Οι κλειστές ή κλειστού τύπου ερωτήσεις και οι ανοικτές ή ανοικτού τύπου ερωτήσεις (Παππά, 2016).

Οι κλειστές ερωτήσεις έχουν μονολεκτικές απαντήσεις, οι οποίες δίνονται γρήγορα και δε χρειάζονται πολλή σκέψη. Οι ανοικτές ερωτήσεις χρειάζονται πιο ολοκληρωμένες απαντήσεις και γι’ αυτό εμπλουτίζουν την επικοινωνία και τροφοδοτούν τον διάλογο.

Όταν ο γονιός ρωτήσει το παιδί «πέρασες καλά;», το παιδί θα απαντήσει «ναι» ή«όχι». Συνεπώς θέτει μια κλειστή ερώτηση.

Αν ρωτήσει «θέλεις να μου πεις γιατί δεν πέρασες καλά;», πρόκειται για μια ανοικτή ερώτηση, δηλαδή μια ερώτηση που καλεί το παιδί να αναπτύξει της λόγους για της οποίους δεν πέρασε καλά. Βεβαίως το παιδί μπορεί και πάλι να απαντήσει «όχι» και να κλείσει τον διάλογο, δηλαδή να μετατρέψει μια ανοικτή ερώτηση σε κλειστή. Σε αυτή την περίπτωση ο ερωτώμενος δεν έχει νόημα να επιμείνει, αλλά απλώς να δηλώσει τη διαθεσιμότητά του για διάλογο όταν το παιδί θα είναι έτοιμο: «Θα ήθελα πολύ να το συζητήσουμε όταν θα το θέλεις κι εσύ». Αν και η ανοικτή ερώτηση κάποιες φορές μετατρέπεται σε κλειστή, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη δυναμική της (Γκάρνερ, 2014).

Ο γονιός χρειάζεται να γνωρίζει πώς να θέτει ανοικτές ερωτήσεις, λαμβάνοντας ωστόσο υπόψη και τον τρόπο με τον οποίο της θέτει, αλλά και να μην κάνει κατάχρηση γινόμενος φορτικός ή διωκτικός. Της μην ξεχνάμε ότι κάθε ερώτηση περιμένει μια απάντηση και, όταν η απάντηση δεν έρχεται, καλύτερο είναι να σταματούν οι ερωτήσεις και όχι να συνεχίζονται, γιατί οι συνεχείς ερωτήσεις φράζουν, δεν προωθούν την επικοινωνία.

Συχνά, όταν της τίθενται κλειστού τύπου ερωτήσεις, έχουμε την αίσθηση ότι το άλλο άτομο επιθυμεί μια συγκεκριμένη απάντηση. Της περισσότερες φορές, οι ερωτήσεις που θέτουν οι άνθρωποι είναι δηλώσεις, γνώμες, κρίσεις παρά αυθεντικές ερωτήσεις. Με της κλειστού τύπου ερωτήσεις συνήθως εκφράζουμε τη γνώμη της με τα μη λεκτικά μηνύματα που εκπέμπουμε, της τον τόνο της φωνής και τη στάση του σώματος. Όταν μια ερώτηση μπορεί να μεταφέρει πολύ περισσότερες πληροφορίες από την ερώτηση αυτή καθαυτή, ασκεί τότε πολύ μεγάλη επίδραση στην ποιότητα της σχέσης. Μια ανοικτού τύπου ερώτηση αποτελεί μια πολύ διαφορετική εμπειρία, καθώς είναι μια πρόσκληση για διάλογο, για μοίρασμα ιδεών και συναισθημάτων.

Οι ανοικτές ερωτήσεις σκοπό έχουν να ωθήσουν το άτομο να αποκαλύψει περισσότερα γι’ αυτό και όχι να δώσει μια απάντηση που θα ικανοποιήσει τον άλλο. Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της είναι ότι τίθενται με ουδέτερο τόνο, χωρίς συναισθηματική φόρτιση ή υπονοούμενα και χωρίς να εκφράζονται με αντιφατικά μη λεκτικά μηνύματα από αυτόν που τα εκπέμπει. Οι ανοικτές ερωτήσεις χρειάζονται σκέψη για προσεκτική διατύπωση και αποκαλύπτουν απόψεις και συναισθήματα, ενώ επιτρέπουν στον πομπό να κατευθύνει τη συζήτηση. Η διατύπωση ανοικτών ερωτήσεων απαιτεί κάποιες δεξιότητες, της μια αίσθηση αυτοπεποίθησης, εμπιστοσύνη και σεβασμό της τον συνομιλητή και της απαντήσεις του και ανεκτικότητα της απόψεις που είναι διαφορετικές από του άλλου ατόμου. Οι ανοικτές ερωτήσεις μεταφέρουν στον συνομιλητή την άποψη ότι οι απόψεις και οι εμπειρίες του είναι σημαντικές και ότι ο ερωτών επιθυμεί πολύ να της ακούσει και δημιουργούν τη γέφυρα για επικοινωνία, κατανόηση και συνεργασία.

Ανοικτές είναι οι ερωτήσεις που ξεκινούν με της λέξεις «ποιος», «πού», «πώς», «πότε», «τι», «γιατί». Οι ανοικτές ερωτήσεις αποτελούν πρόσκληση για επικοινωνία, για έκφραση των σκέψεων, των απόψεων, των επιθυμιών και των συναισθημάτων των ερωτώμενων. Μέσω των ανοικτών ερωτήσεων το παιδί διευκολύνεται να αποσαφηνίσει κάτι, διευκολύνεται «να ανοιχτεί» και να εκφραστεί.

Υπάρχουν ερωτήσεις που είναι υπερβολικά ανοικτές, της για παράδειγμα η ερώτηση «πώς πέρασες τη μέρα σου;» είναι μια υπερβολικά ανοικτή ερώτηση και γι’ αυτό συχνά παίρνει μια κλειστή απάντηση: «καλά». Πρόκειται για τη συνηθισμένη απάντηση που δίνει ένα παιδί στον γονιό του όταν του τίθεται το παραπάνω ερώτημα. Επιπλέον, ακούγεται σαν μια ερώτηση κλισέ που χρησιμοποιείται συνήθως ως μέσο για το άνοιγμα της συζήτησης και όχι ως πραγματική έκφραση ανάγκης αυτού που ρωτά για να μάθει. Στην επικοινωνία είναι σημαντικό ο ερωτών να ενδιαφέρεται για της ανάγκες, της σκέψεις και της επιθυμίες του ερωτώμενου και να εκδηλώνει αυτό το ενδιαφέρον (Γκάρνερ, 2014).

Οι ερωτήσεις κλειστού τύπου είναι ερωτήσεις της οποίες απαντάμε με ναι ή όχι, με σωστό ή λάθος. Οι ερωτήσεις πολλαπλών επιλογών, που συνήθως συναντάμε στα ερευνητικά ερωτηματολόγια, είναι της ερωτήσεις κλειστού τύπου. Της ερωτήσεις κλειστού τύπου της απαντάμε μονολεκτικά. Για παράδειγμα: «Από πού είσαι;» «Από την Αθήνα».

Οι ερωτήσεις ανοικτού τύπου είναι αυτές που προσδίδουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην επικοινωνία και κάνουν τη συζήτηση να διαρκεί περισσότερο . Για παράδειγμα: «Πώς της ήρθε αυτή η ιδέα;», «Πώς το σκεφτήκατε/φανταστήκατε αυτό;», «Ποια είναι τα σχέδιά της για την επόμενη χρονιά;».

Οι κλειστού τύπου ερωτήσεις συνήθως ξεκινούν με της λέξεις «είστε;»,
«θέλετε;», «ποιος;», «πότε;», «πού;», «ποιο;», ενώ οι ανοικτού τύπου ξεκινούν συνήθως με «πώς;» «γιατί;», «τι;», «με ποιον τρόπο;»

Με το «τι;» και το «ποιο/ποιος;» μπορεί να ξεκινήσει τόσο μια ανοικτή όσο και μια κλειστή ερώτηση. Της φορές οι άνθρωποι απαντούν σε μια κλειστού τύπου ερώτηση με ανοικτό τρόπο ή το αντίστροφο. Πιο συγκεκριμένα, της παράμετροι που χρειάζεται να ληφθούν υπόψη ώστε να διατυπωθούν επιτυχημένες ανοικτές ερωτήσεις, είναι οι εξής:
1) Η αυτοδιαχείριση: Όταν κάποιος θέτει ένα ερώτημα, χρειάζεται να έχει σαφή κίνητρα. Θέλει να εκφράσει της εμπειρίες και της ανάγκες του ή ενδιαφέρεται για της εμπειρίες του άλλου. Οι επιθυμίες του χρειάζεται να είναι διακριτές από εκείνες του συνομιλητή του. Της προαναφέρθηκε, συχνά η επικοινωνία σταματά όταν οι επιθυμίες του ερωτώντος έχουν προτεραιότητα.
2) Η εστίαση στη διατύπωση των ερωτήσεων. Είναι πιθανό ότι, παρόλο που η ερώτηση διατυπώνεται με φαινομενικά ανοικτό τρόπο («Τι έκανες σήμερα στο σχολείο;»), η απάντηση μπορεί να είναι κλειστού τύπου («Τίποτα»). Μια διαφορετική διατύπωση («Τι ήταν αυτό που σου άρεσε περισσότερο στο σχολείο σήμερα;») είναι πιθανό να έχει μια απάντηση πιο εκτενή και περιγραφική. Από την άλλη, μια πολύ γενική και ευρεία εστίαση μπορεί να δημιουργήσει σύγχυση («Τι σου άρεσε σήμερα;»).
3) Η προσεκτική ακρόαση. Πολλοί άνθρωποι, όταν ακούν, απλώς συγκεντρώνουν στοιχεία από τον συνομιλητή της περιμένοντας τη σειρά της για να πάρουν τον λόγο και δεν ακούν πραγματικά. Είναι πολύ σημαντικό όταν κάποιος συνδιαλέγεται να ενδιαφέρεται να μάθει για τον άλλο και να μην είναι επικριτικός. Η ενεργητική ακρόαση βοηθά τον συνομιλητή να επικοινωνήσει σε βάθος.
4) Η αποδοχή της μη απάντησης. Κάθε ερώτηση δεν είναι απαραίτητο να λαμβάνει απάντηση. Μπορεί ο συνομιλητής να μην είναι έτοιμος να μιλήσει ή να μη θέλει να δώσει μια απάντηση αμέσως. 
5) Η επικοινωνία χρειάζεται να ξεκινά με απλά, καθημερινά θέματα. Είναι πιο εύκολο να ρωτήσει κάποιος «Τι θα έλεγες αν σου πρότεινα να πάμε σινεμά το Σαββατοκύριακο;» αντί να ρωτήσει «Τι θα έλεγες αν πηγαίναμε διακοπές μαζί;». Τα απλά, καθημερινά θέματα της βοηθούν να εξασκηθούμε στη χρήση των ανοικτών ερωτήσεων και σταδιακά να προχωρήσουμε σε πιο ζωτικής σημασίας θέματα (Gottman & Silver, 2012).

Βιβλιογραφικές παραπομπές
– Γκάρνερ, Ά. (2014). Η τέχνη της επικοινωνίας. Πώς να γίνετε περισσότερο αποτελεσματικοί σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο (10η έκδοση) (Μτφρ. Β. Λαμπάδη, επιστ. Επιμ.-πρόλογος: Δρ Γ. Σίμος). Αθήνα: Πατάκης.
– Gottman, J. & Silver, N. (2012). What makes love last? How to build trust and avoid betrayal. Secrets from the love lab. New York: Simon & Schuster.
Παππά, Β. (2016). Εκπαιδευτικό πρόγραμμα γονικού συναισθηματικού αλφαβητισμού (Educational Programme of Parental Emotional Literacy – EPPEL). Εγχειρίδιο για ειδικούς. Αθήνα.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Πότε χρειάζεται το παιδί σας να δει έναν ψυχολόγο;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Tα παιδιά, όπως και οι ενήλικες, μπορούν να ωφεληθούν από τη θεραπεία με έναν ψυχολόγο. Η θεραπεία μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να αναπτύξουν δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων και επίσης να τους διδάξουν την αξία της αναζήτησης βοήθειας. Οι ψυχολόγοι μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά και τις οικογένειες να αντιμετωπίσουν το άγχος και μια ποικιλία συναισθηματικών και συμπεριφορικών θεμάτων.

Πολλά παιδιά χρειάζονται βοήθεια για την αντιμετώπιση του σχολικού στρες, όπως τα μαθήματα στο σπίτι, το άγχος για τις εξετάσεις, ο εκφοβισμός ή η κοινωνική πίεση. Άλλα παιδιά χρειάζονται βοήθεια για να συζητήσουν τα συναισθήματά τους σχετικά με τα οικογενειακά ζητήματα, ιδιαίτερα εάν υπάρξει μια σημαντική μετάβαση, όπως ένα διαζύγιο, μια μετακόμιση ή μια σοβαρή ασθένεια.

Χρειάζεται το παιδί μου να δει έναν ψυχολόγο;

Τα σημαντικά γεγονότα της ζωής – όπως ο θάνατος ενός μέλους της οικογένειας, ενός φίλου ή ενός κατοικίδιου ζώου, ένα διαζύγιο ή μία μετακόμιση, η κατάχρηση ουσιών, το ψυχικό τραύμα, ένας γονέας που φεύγει για μία δουλειά στο εξωτερικό ή μια σημαντική ασθένεια στην οικογένεια, μπορεί να προκαλέσουν άγχος που θα οδηγήσει σε προβλήματα με τη συμπεριφορά, τη διάθεση, τον ύπνο, την όρεξη και την ακαδημαϊκή ή κοινωνική λειτουργία.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν είναι τόσο ξεκάθαρο τι ευθύνεται και το παιδί φαίνεται ξαφνικά ότι έχει αποσυρθεί, ανησυχεί, αγχώνεται, είναι μουτρωμένο ή δακρύζει. Αλλά εάν αισθάνεστε ότι το παιδί σας μπορεί να έχει ένα συναισθηματικό ή συμπεριφορικό πρόβλημα ή χρειάζεται βοήθεια για να αντιμετωπίσει ένα δύσκολο συμβάν της ζωής, εμπιστευθείτε το ένστικτό σας.

Οι ενδείξεις που ένα παιδί μπορεί να χρειάζεται να επισκεφθεί ψυχολόγο, περιλαμβάνουν:

  • αναπτυξιακή καθυστέρηση στην ομιλία, τη γλώσσα ή την εκπαίδευση για τουαλέτα
  • προβλήματα μάθησης ή προσοχής (όπως η ΔΕΠΥ)
  • προβλήματα συμπεριφοράς (όπως υπερβολικός θυμός, αταξίες, υπνηλία ή διατροφικές διαταραχές)
  • σημαντική πτώση των βαθμών, ιδιαίτερα αν το παιδί σας διατηρεί κανονικά υψηλούς βαθμούς
  • επεισόδια θλίψης, κλάματος ή κατάθλιψης
  • κοινωνική απόσυρση ή απομόνωση
  • να είναι θύμα εκφοβισμού ή να εκφοβίζει άλλα παιδιά
  • μειωμένο ενδιαφέρον για προηγούμενες δραστηριότητες
  • υπερβολικά επιθετική συμπεριφορά (όπως δαγκώματα, κλοτσιές ή χτυπήματα)
  • ξαφνικές αλλαγές στην όρεξη (ιδιαίτερα σε εφήβους)
  • αϋπνία ή αυξημένη υπνηλία
  • υπερβολικές απουσίες στο σχολείο ή αργοπορία σε αυτό
  • μεταβολές της διάθεσης (π.χ. ευτυχισμένο τη μια στιγμή, αναστατωμένο την επόμενη)
  • ανάπτυξη ή αύξηση των σωματικών ενοχλήσεων (όπως πονοκέφαλος, στομαχόπονος ή δεν νιώθουν γενικά καλά), παρά την κανονική σωματική εξέταση από το γιατρό σας
  • αντιμετώπιση σοβαρής, οξείας ή χρόνιας ασθένειας
  • σημάδια χρήσης αλκοόλ, ναρκωτικών ή άλλων ουσιών (όπως διαλυτικά ή κατάχρηση συνταγογραφούμενων φαρμάκων)
  • προβλήματα στις μεταβάσεις (μετά τον χωρισμό, το διαζύγιο ή τη μετακόμιση)
  • ζητήματα πένθους
  • αξιολογήσεις κηδεμονίας
  • θεραπεία μετά από σεξουαλική, σωματική ή συναισθηματική κακοποίηση ή άλλα τραυματικά συμβάντα

Τα παιδιά που δεν βρίσκονται ακόμα σε σχολική ηλικία θα μπορούσαν να επωφεληθούν από την θεραπεία με ένα κλινικό ή αναπτυξιακό ψυχολόγο, αν υπάρξει σημαντική καθυστέρηση στην επίτευξη αναπτυξιακών ορόσημων, όπως το περπάτημα, η ομιλία και η εκπαίδευση για την τουαλέτα και αν υπάρχουν ανησυχίες σχετικά με τον αυτισμό ή άλλες αναπτυξιακές διαταραχές.

Συζητήστε με τους εκπαιδευτικούς και τον γιατρό του παιδιού σας

Είναι επίσης χρήσιμο να μιλήσετε στους εκπαιδευτικούς ή νηπιαγωγούς που αλληλεπιδρούν τακτικά με το παιδί σας. Προσέχει το παιδί σας στην τάξη και ολοκληρώνει τις εργασίες εγκαίρως; Ποια είναι η συμπεριφορά του στα διαλείμματα και με τους συνομηλίκους; Συγκεντρώστε όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για να καθορίσετε την καλύτερη πορεία δράσης.

Συζητήστε τις ανησυχίες σας με το γιατρό του παιδιού σας, ο οποίος μπορεί να προσφέρει μια άλλη οπτική, να εξετάσει το παιδί σας και να αποκλείσει οποιεσδήποτε ιατρικές καταστάσεις που θα μπορούσαν να έχουν κάποιο αποτέλεσμα. Ο γιατρός μπορεί επίσης να σας παραπέμψει σε έναν εξειδικευμένο ψυχολόγο για τη βοήθεια που χρειάζεται το παιδί σας.

Βρίσκοντας τον σωστό ψυχολόγο

Πώς βρίσκετε έναν εξειδικευμένο ψυχολόγο που έχει εμπειρία με παιδιά και εφήβους; Παρ’ όλο που η εμπειρία και η εκπαίδευση είναι σημαντικές, είναι επίσης σημαντικό να βρείτε έναν ψυχολόγο που το παιδί σας θα αισθάνεται άνετα να μιλάει. Αναζητήστε κάποιον που όχι μόνο έχει τη σωστή εμπειρία, αλλά και την καλύτερη προσέγγιση για να βοηθήσει το παιδί σας υπό τις παρούσες συνθήκες.

Ο γιατρός σας μπορεί να είναι μια καλή πηγή παραπομπής. Οι περισσότεροι γιατροί έχουν εργασιακές σχέσεις με ειδικούς ψυχικής υγείας, όπως ψυχολόγους ή οικογενειακούς θεραπευτές. Οι φίλοι, οι συνάδελφοι ή τα μέλη της οικογένειάς σας μπορούν επίσης να συστήσουν κάποιον.

Εξετάστε έναν αριθμό παραγόντων κατά την αναζήτηση του σωστού ψυχολόγου για το παιδί σας. Ένα καλό πρώτο βήμα είναι να ρωτήσετε αν ο ψυχολόγος είναι πρόθυμος να συναντηθεί μαζί σας για μια σύντομη συζήτηση ή να μιλήσει μαζί σας τηλεφωνικά προτού δεσμευθείτε για τακτικές επισκέψεις. Δεν είναι σε θέση όλοι οι ψυχολόγοι να το κάνουν αυτό, λόγω των πολυάσχολων προγραμμάτων τους. Ορισμένοι ψυχολόγοι χρεώνουν ένα ποσό για αυτόν τον τύπο υπηρεσίας. Άλλοι ψυχολόγοι δεν χρεώνουν αυτή τη δωρεάν επίσκεψη. 

Παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν

Εξετάστε τους ακόλουθους παράγοντες κατά την αξιολόγηση ενός πιθανού θεραπευτή:

  • Έχει ο ψυχολόγος άδεια άσκησης επαγγέλματος; (Μπορείτε να ελέγξετε αν υπάρχει η άδεια του αναρτημένη στο γραφείο).
  • Ποια είναι τα διαπιστευτήρια του/της;
  • Τι είδους εμπειρία έχει ο ψυχολόγος;
  • Πόσο καιρό έχει εργαστεί ο ψυχολόγος με παιδιά και εφήβους;
  • Θα βρει το παιδί σας φιλικό τον ψυχολόγο;
  • Ποια είναι η πολιτική ακύρωσης εάν δεν μπορείτε να εμφανιστείτε σε κάποιο ραντεβού;
  • Είναι ο ψυχολόγος διαθέσιμος τηλεφωνικά για μία έκτακτη ανάγκη;
  • Ποιος θα είναι διαθέσιμος για το παιδί σας κατά τη διάρκεια των διακοπών ή της ασθένειας του ψυχολόγου ή κατά τις ώρες εκτός λειτουργίας;
  • Σε ποια είδη θεραπείας ειδικεύεται ο ψυχολόγος;
  • Είναι ο ψυχολόγος πρόθυμος να συναντηθεί μαζί σας ενώ εργάζεται με το παιδί σας;

Ο σωστός συνδυασμός ψυχολόγου-θεραπευόμενου είναι ουσιαστικός, επομένως μπορεί να χρειαστεί να επισκεφθείτε ορισμένους, πριν να βρείτε κάποιον που κάνει κλικ σε εσάς και το παιδί σας.

Όπως και με άλλους επαγγελματίες του τομέα της ιατρικής, οι ψυχολόγοι μπορεί να έχουν ποικίλα διαπιστευτήρια και συγκεκριμένους βαθμούς. Κατά γενικό κανόνα, ο ψυχολόγος του παιδιού σας θα πρέπει να κατέχει επαγγελματικό πτυχίο στον τομέα της ψυχικής υγείας (ψυχολογία, κοινωνική εργασία ή ψυχιατρική) και να διαθέτει άδεια άσκησης επαγγέλματος. Οι ψυχολόγοι, οι κοινωνικοί λειτουργοί και οι ψυχίατροι διαγιγνώσκουν και δουλεύουν θεραπευτικά με τις ψυχικές διαταραχές.

Προετοιμασία για την πρώτη επίσκεψη

Ίσως να ανησυχείτε ότι το παιδί σας θα αναστατωθεί, όταν του πείτε για μια επερχόμενη επίσκεψη σε έναν ψυχολόγο. Αν και αυτό μπορεί να συμβεί μερικές φορές, είναι σημαντικό να είστε ειλικρινείς σχετικά με τη συνεδρία και γιατί το παιδί σας (ή η οικογένεια) χρειάζεται να πάει. Το πραγματικό ζήτημα, θα προκύψει κατά τη διάρκεια της συνεδρίας, αλλά είναι σημαντικό να προετοιμάσετε το παιδί σας για αυτό.

Εξηγήστε στα μικρά παιδιά ότι αυτός ο τύπος επίσκεψης στον ψυχολόγο, δεν περιλαμβάνει σωματική εξέταση ή ενέσεις. Μπορεί επίσης να θέλετε να τονίσετε ότι αυτός ο τύπος γιατρού, μιλάει και παίζει με παιδιά και οικογένειες για να τους βοηθήσει να λύσουν τα προβλήματα τους και να νιώσουν καλύτερα. Τα παιδιά μπορεί να καθησυχαστούν να μάθουν ότι ο θεραπευτής θα βοηθήσει τους γονείς και άλλα μέλη της οικογένειας επίσης.

Τα μεγαλύτερα παιδιά και οι έφηβοι μπορεί να ηρεμήσουν αν ακούσουν ότι οτιδήποτε λένε στον ψυχολόγο είναι εμπιστευτικό και δεν μπορεί να μοιραστεί με κανέναν άλλο, συμπεριλαμβανομένων γονέων ή άλλων γιατρών, χωρίς την άδειά τους – η εξαίρεση είναι αν υποδηλώνουν ότι έχουν σκέψεις αυτοκτονίας  ή με άλλο τρόπο να βλάπτουν τον εαυτό τους ή άλλους.

Η παροχή τέτοιων πληροφοριών σε παιδιά πριν από το πρώτο ραντεβού μπορεί να σας βοηθήσει να διαμορφώσετε τις κατάλληλες συνθήκες, να αποτρέψετε το παιδί σας από το να αισθανθεί ότι ξεχωρίζει ή είναι απομονωμένο και να παράσχετε τη διαβεβαίωση ότι η οικογένεια θα συνεργαστεί για τη δυσκολία που αντιμετωπίζει.

Παροχή πρόσθετης υποστήριξης

Καθώς το παιδί σας αντιμετωπίζει συναισθηματικά προβλήματα, φροντίστε ως γονέας να είστε εκεί και να ακούσετε και να φροντίσετε και να προσφέρετε υποστήριξη χωρίς να το επικρίνετε. Η υπομονή είναι επίσης κρίσιμη, καθώς πολλά μικρά παιδιά αδυνατούν να εκφράσουν με βεβαιότητα τους φόβους και τα συναισθήματά τους.

Προσπαθήστε να αφιερώσετε λίγο χρόνο για να συζητήσετε τις ανησυχίες ή τους προβληματισμούς του παιδιού σας. Για να ελαχιστοποιήσετε τις ενοχλήσεις από άλλα ερεθίσματα, απενεργοποιήστε την τηλεόραση και αφήστε τον τηλεφωνητή να απαντήσει στις τηλεφωνικές κλήσεις. Αυτό θα κάνει το παιδί σας να καταλάβει ότι είναι η πρώτη σας προτεραιότητα.

Άλλοι τρόποι ανοιχτής επικοινωνίας και επίλυσης προβλημάτων περιλαμβάνουν:

  • Συζητήστε όσο συχνά μπορείτε και ανοιχτά με το παιδί σας.
  • Δείξτε αγάπη και τρυφερότητα στο παιδί σας, ειδικά σε δύσκολες στιγμές.
  • Να αποτελείτε ένα καλό παράδειγμα φροντίζοντας τις δικές σας σωματικές και συναισθηματικές ανάγκες.
  • Ζητήστε την υποστήριξη του συντρόφου σας, των άμεσων μελών της οικογένειάς σας, του γιατρού του παιδιού σας και των εκπαιδευτικών.
  • Βελτιώστε την επικοινωνία στο σπίτι, έχοντας οικογενειακές συναντήσεις που τελειώνουν με μια διασκεδαστική δραστηριότητα (π.χ. παίζοντας ένα παιχνίδι, καθιστώντας τις Κυριακές σαν τις ημέρες του παγωτού).
  • Όσο δύσκολο και να είναι, ορίστε όρια για ακατάλληλες ή προβληματικές συμπεριφορές. Ρωτήστε τον θεραπευτή για κάποιες στρατηγικές που θα ενθαρρύνουν τη συνεργασία του παιδιού σας.
  • Επικοινωνείτε συχνά με τον ψυχολόγο.
  • Να είστε ανοιχτοί σε όλους τους τύπους ανατροφοδότησης από το παιδί σας και από τον ψυχολόγο.
  • Σεβαστείτε τη σχέση μεταξύ του παιδιού σας και του ψυχολόγου. Εάν αισθάνεστε ότι απειλείστε από αυτό, συζητήστε το με τον ψυχολόγο (δεν χρειάζεται να νιώθετε αμηχανία).
  • Απολαύστε αγαπημένες δραστηριότητες ή χόμπι με το παιδί σας.

Αναγνωρίζοντας τα προβλήματα και αναζητώντας βοήθεια από νωρίς, μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας – και ολόκληρη την οικογένειά σας – να μετακινηθεί από τις δύσκολες στιγμές προς εκείνες που είναι πιο ευτυχισμένες και υγιείς.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Πότε και πως να μιλήσετε στο παιδί σας για τα ναρκωτικά

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η 26η Ιουνίου έχει καθιερωθεί ως “Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών και της Παράνομης Διακίνησής τους” το 1987 από τον ΟΗΕ, προκειμένου να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη για τις επιπτώσεις της χρήσης των ναρκωτικών ουσιών και της παράνομης διακίνησής τους.

 Ως ναρκωτικό θεωρείται οποιαδήποτε ουσία βρίσκεται σε υγρή μορφή, σε σκόνη, σε ταμπλέτα, σε φυτική σύσταση ή σε σπρέι και επιδρά στο κεντρικό νευρικό σύστημα αλλάζοντας την αντίληψη, το συναίσθημα και την συμπεριφορά του ατόμου που τη χρησιμοποιεί. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης και Πληροφόρησης για τα Ναρκωτικά, περισσότεροι από 3000 έφηβοι και νέοι ηλικίας 15-24 ετών έκαναν χρήση ηρωίνης, αριθμός που ολοένα και αυξάνεται.

Ο ρόλος της οικογένειας στην πρόληψη της χρήσης των ναρκωτικών είναι καθοριστικός.

Οι γονείς μπορούν να ξεκινήσουν τις συζητήσεις για την μορφή και τις συνέπειες των ναρκωτικών ουσιών από πολύ νωρίς. Η συζήτηση, φυσικά, διαφέρει ανάλογα με την ηλικία και τις γνωστικές ικανότητες του κάθε παιδιού. Επίσης, δεν χρειάζεται οι γονείς να ανησυχούν ότι μιλώντας στα παιδιά για τα ναρκωτικά, τα βάζουν σε πειρασμό να τα δοκιμάσουν. Η γνώση προσφέρει δύναμη και προστασία από τους κινδύνους.

Στο Νηπιαγωγείο: Μπορεί να φαίνεται πολύ πρόωρο να μιλήσετε από τώρα στο παιδί για τα ναρκωτικά, αλλά οι στάσεις και οι συνήθειες που σχηματίζονται σε αυτή την ηλικία παίζουν σημαντικό ρόλο στις αποφάσεις που θα ληφθούν τα επόμενα χρόνια. Αφιερώστε μερικές ώρες της ημέρας  παίζοντας με το παιδί, συμβουλεύοντας το πώς να παίζει δίκαια και να λέει την αλήθεια. Ενθαρρύνετε το να ακολουθεί τις οδηγίες ενός παιχνιδιού και να ρωτά αν δεν τις έχει καταλάβει. Όταν το παιδί απογοητευτεί στο παιχνίδι, φροντίστε να ενισχύσετε τις ικανότητές του για να επιλύει τα προβλήματά του με έναν υγιή τρόπο. Κάντε αναφορά στις ουσίες που βλάπτουν και βρίσκονται στο σπίτι π.χ. απορρυπαντικά, χλωρίνη, οινόπνευμα κ.τ.λ. Με κάθε ευκαιρία, δείξτε του την αγάπη σας.

Στο Δημοτικό: Το παιδί αυτής της ηλικίας αρχίζει να δείχνει ενδιαφέρον για τον κόσμο έξω από το σπίτι. Μπορείτε τώρα να του εξηγήσετε τι είναι τα ναρκωτικά και ποιες είναι οι συνέπειες της χρήσης τους. Χρησιμοποιείστε την περιέργειά του για τον σκοπό αυτό. Επαινείτε το κάθε φορά που προσέχει το σώμα του και αποφεύγει πράγματα που μπορεί να του κάνουν κακό. Εξηγήστε του πως οτιδήποτε λαμβάνεται σε υπερβολικές ποσότητες, μπορεί να γίνει επικίνδυνο. Οι φίλοι αρχίζουν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην ζωή του παιδιού σε αυτό το στάδιο. Συζητήστε για το πώς η τηλεόραση, οι ταινίες, η μουσική κ.α. προβάλλουν τη χρήση ουσιών με έναν πιο ελκυστικό τρόπο.

Στο Γυμνάσιο: Είναι η περίοδος των μεγάλων αλλαγών, καθώς το παιδί εισέρχεται στην εφηβεία. Στους έφηβους συμβαίνουν πολλές αλλαγές (σωματικές, συναισθηματικές κ.α.). Προσπαθούν να γίνουν ανεξάρτητοι, ενώ στην πραγματικότητα χρειάζονται ακόμη την υποστήριξη και την καθοδήγηση των γονιών. Μέσα σε αυτό το κλίμα, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί έφηβοι δοκιμάζουν για πρώτη φορά το αλκοόλ, τον καπνό ή και τα ναρκωτικά. Οι συζητήσεις αυτή την περίοδο πρέπει να γίνονται πιο “ενήλικες”. Αναφερθείτε στις μακροχρόνιες συνέπειες των ουσιών όπως ο εθισμός και ο θάνατος από υπερβολική δόση.

Στο Λύκειο: Τα μεγαλύτερα παιδιά έχουν ήδη «δοκιμαστεί» αρκετές φορές για το αν θα κάνουν χρήση ναρκωτικών ή όχι στην ζωή τους. Μπορεί, μάλιστα, να έχουν δει συνομηλίκους να κάνουν χρήση. Προκειμένου, ωστόσο, να μην παρασυρθούν και οι ίδιοι, χρειάζονται κάτι παραπάνω από μια γενική συζήτηση. Χρειάζονται περισσότερες και πιο λεπτομερείς πληροφορίες για τα είδη των ναρκωτικών ουσιών και για το πώς επιδρούν στο σώμα και στην διάθεσή τους. Είναι σημαντικό να συζητηθεί ότι τα ναρκωτικά επηρεάζουν όχι μόνο τον ίδιο τον χρήστη αλλά και την οικογένεια, τους φίλους καθώς και την κοινωνία στο σύνολό της. Ο έφηβος πιθανόν να γνωρίζει για τη διαμάχη της αποποινικοποίησης του χασίς. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να γίνει μια ανοικτή συζήτηση για το θέμα αυτό. Έτσι, ο έφηβος θα καταλάβει πόσο σύνθετο είναι το πρόβλημα. Τέλος, είναι σημαντικό να επαινείται και να ενθαρρύνεται για όλα τα θετικά του στοιχεία. Ξέροντας ότι γίνεται σεβαστός σαν προσωπικότητα από τους ενήλικες, ενδυναμώνεται η απόφασή του να απέχει από τα ναρκωτικά.

Χρήσιμες ιστοσελίδες
Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων www.kethea.gr
Οργανισμός Κατά των Ναρκωτικών www.okana.gr

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Εσείς τι πρότυπο είστε για τα παιδιά σας;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Οι γονείς θα είναι πάντα πρότυπο, είτε θετικό είτε αρνητικό.

Η αλληλουχία είναι στην φύση των ανθρώπινων σχέσεων. Αναπόφευκτα οι γονείς είμαστε πρότυπα για τα παιδιά μας. Αρκεί να σκεφτούμε οτι μαζί μας ζούνε, μαζί μας μεγαλώνουνε. Είμαστε το σταθερό σημείο αναφοράς τους τουλάχιστον μέχρι την εφηβεία (συχνά και πολύ περισσότερο). Μας βλέπουν, μας ακούν, μας αφουγκράζονται καθημερινά. Σε κάθε μας κουβέντα, κάθε μας πράξη, κάθε μας άποψη, στα πάντα… κάθε στιγμή. Στηρίζονται στην υπαρξή μας για να οικοδομήσουν την δική τους.

Αναπόφευκτα λοιπον, τα παιδιά μαθαίνουν από τους γονείς τους. Εδώ είναι και το μεγάλο στοίχημα: Πως μπορούμε να γίνουμε αρωγοί σε μία σωστη και κοινωνικά αποδεκτή και οφέλιμη προσωπικότητα; Πως μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να γίνουν ψυχικά υγιείς και συναισθηματικά ώριμοι ενήλικες προκειμένου να απολαύσουν κι αυτά την χαρά της ζωής;

Για όλους αυτούς και άλλους τόσους ακόμα λόγους οι γονείς πρέπει να δίνουμε το θετκό παράδειγμα. Τα παιδιά μαθαίνουν ότι βιώνουν…

–        Αν καπνίζουμε, το πιο πιθανό είναι να αρχίσουν το τσιγάρο…

–        Αν μιλάμε άσχημα, το πιο πιθανό είναι να βωμολοχούν κι αυτά…

–        Αν σηκώνουμε χέρι να χτυπήσουμε, ίσως γίνουν βίαια…

–        Αν δεν φοράμε ζώνη στο αυτοκίνητο, αν οδηγούμε τρέχοντας, προσπερνώντας κλπ, το πιο πιθανό είναι να το κάνουν κι αυτά με την σειρά τους όταν πιάσουν το τιμόνι…

Απλά καθημερινά γεγονότα που αναπόφευκτα θα αντιμετωπίσουμε… Πόσο δε μάλλον για τα πιο σημαντικά: θέματα αξιών που διέπουν την στάση ζωής του καθενός μες την οικογένεια και το κοινωνικό σύνολο. Πρότυπα θα είμαστε και γι’αυτά έτσι κι αλλιώς. Το ερώτημα (και η ευκαιρία που έχουμε) είναι αν θα είμαστε με πρόσημο θετικό ή αρνητικό!

ΠΗΓΗ: happyparenting.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο