Άγχος στα παιδιά: πότε είναι παθολογικό και πότε φυσιολογικό

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Τί είναι το άγχος;
Το άγχος αναφέρεται σε μια αντίδραση του ανθρώπινου οργανισμού σε ένα ερέθισμα που θα προσπαθήσει να αποφύγει γιατί το αντιλαμβάνεται ως απειλητικό. Είναι ένα βασικό συναίσθημα που υπάρχει απο την βρεφική και παιδική ηλικία με εκφράσεις που ποικίλλουν ώς προς τον βαθμό έντασης που εκδηλώνονται.

Συνήθως το άγχος δεν είναι παθολογικό, καθώς βοηθά το άτομο που το βιώνει να προσαρμοστεί και να αποφύγει τον κίνδυνο. Μπορεί όμως να γίνει μια δυσλειτουργική αντίδραση όταν εμφανίζεται πολύ συχνά, σε υπερβολικό βαθμό, επιμένει και παρεμποδίζει την λειτουργικότητα του ατόμου που το βιώνει.

Πότε το άγχος είναι φυσιολογικό και πότε όχι;

Η διαφοροποίηση μεταξύ φυσιολογικού και παθολογικού άγχους μπορεί να γίνει ιδιαιτέρως δύσκολη στα παιδιά καθώς η εκδήλωση πολλών φόβων και αγχωδών συμπεριφορών είναι μέρος της φυσιολογικής ανάπτυξης. Για παράδειγμα, ο φόβος για τους ξένους εμφανίζεται ανάμεσα στους 7-12 μήνες, το άγχος αποχωρισμού συμβαίνει ανάμεσα στους 12 και 18 μήνες, ο φόβος για τις αστραπές, το σκοτάδι, τα ζώα, οι εφιάλτες στα 2-4 χρόνια, ο φόβος για το θάνατο στα 4-5 χρόνια, για τα φαντάσματα και τα τέρατα στα 5-7 χρόνια ενώ στην εφηβεία εμφανίζεται ανησυχία για τη σχολική επίδοση, για την κοινωνική αποδοχή και για θέματα υγείας.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι τέτοια άγχη εμφανίζονται κατα τη διάρκεια της ανάπτυξης των παιδιών αλλά συνήθως δεν επιμένουν, αυτό αποτελεί μια δυσκολία για τη διάκριση μεταξύ φυσιολογικού και παθολογικού άγχους στα παιδιά.

Μια ακόμη δυσκολία είναι η έλλειψη των γνωστικών, γλωσσικών, επικοινωνιακών και συναισθηματικών δεξιοτήτων των παιδιών που λόγω ηλικίας δεν μπορούν να μας μεταφέρουν τις πραγματικές διαστάσεις του άγχους που βιώνουν. Εξαιτίας αυτής της δυσκολίας διάκρισης ανάμεσα στο φυσιολογικό και το παθολογικό άγχος καθώς επίσης και λόγω του ότι πολλές φορές τα αγχώδη συμπτώματα δεν προκαλούν ενόχληση στο περιβάλλον και δεν έχουν επιβλαβείς συνέπειες για τους άλλους όπως για παράδειγμα οι επιθετικές συμπεριφορές, δεν δίνεται η ανάλογη προσοχή ενώ υπάρχουν υψηλά ποσοστά εμφάνισης διαταραχών άγχους στα παιδιά.

Ποια είναι τα ανησυχητικά συμπτώματα του άγχους στα παιδιά και τους εφήβους;

Τα παιδιά με αγχώδη διαταραχή εμφανίζουν φόβους και ανησυχίες που μπορεί να μην αντιλαμβάνονται ότι είναι παράλογοι. Μπορεί να ανησυχούν υπερβολικά για το σχολείο ή για κάθετι που κάνουν. Συχνά παραπονιούνται για σωματικά συμπτώματα όπως πονοκέφαλο, πόνο στην κοιλιά και το στομάχι, ταχυκαρδία ή τάση για εμετό. Μπορεί επίσης να έχουν ξεσπασματα θυμού και κλάματα, ευερεθιστότητα σε μια προσπάθεια να αποφύγουν το ερέθισμα που τα αγχώνει/φοβίζει ωστόσο να γίνονται λανθασμένα αντιληπτές αυτές οι αντιδράσεις ώς ανυπακοή ή άρνηση στον ενήλικα. Πολλές φορές παρουσιάζεται και ονυχοφαγία. Στους εφήβους μπορεί να εκδηλωθεί με απόσυρση και χαμηλή διάθεση. Αλλαγές στις συνήθειες του ύπνου ή της διατροφής είναι επίσης πιθανό να οφείλονται σε υπερβολικό άγχος.

Συμβουλές για γονείς:

Προσπαθείστε να διασφαλίσετε ένα ήρεμο περιβάλλον για τα παιδιά μέσα στο οποίο το παιδί να νιώθει ασφάλεια, αποδοχή, εμπιστοσύνη και αγάπη.

Προσπαθείστε να ελέγξετε τα δικά σας άγχη και φοβίες έτσι ώστε να μην τα μεταφέρετε στα παιδιά σας.

Μάθετε στο παιδί σας πως το να αναζητά βοήθεια όταν δεν καταφέρνει κάτι είναι σημάδι δύναμης και όχι αδυναμίας.

Ενισχύστε το παιδί σας να παίρνει πρωτοβουλίες και να συμμετέχει σε κοινωνικές δραστηριότητες εκτός σπιτιού.

Ακούστε τους φόβους και τα άγχη των παιδιών σας χωρίς να τα κρίνετε αρνητικά και συζητήστε μαζί του αν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα (με τα κατάλληλα λόγια και επιχειρήματα για την ηλικία του κάθε φορά).

Βοηθήστε το παιδί σας να έρθει αντιμέτωπο με αυτό που το αγχώνει βρισκόμενοι δίπλα του και διαβεβαιώνοντας το πως ο κίνδυνος δεν είναι πραγματικός (στο βαθμό που μπορεί να αντέξει).

Ενισχύστε την αυτοεκτίμηση του μέσα απο μια θετική εικόνα που έχετε για αυτό ότι μπορεί να τα καταφέρει.

Αναγνωρίστε ότι το άγχος είναι ένα συναίσθημα φυσιολογικό που υπάρχει στη ζωή όλων και πως μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε και να το ελέγξουμε.

Να έχετε ρεαλιστικές προσδοκίες απο το παιδί σας και να μην θέτετε πολύ υψηλούς στόχους.

Αν το άγχος επιμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα και με υψηλά σε ένταση συμπτώματα, μη διστάσετε να απεθυνθείτε σε κάποιον ειδικό για τις ανησυχίες σας. Έρευνες έχουν δείξει πως οι αγχώδεις διαταραχές της παιδικής και εφηβικής ηλικίας δεν υποχωρούν απο μόνες τους αλλά συνδέονται με προβλήματα στην ενήλικη ζωή.
Βιβλιογραφία
1. Κάκουρος, Ε. & Μανιαδάκη, Κ. (2004). Ψυχοπαθολογία παιδιών και εφήβων. Τυπωθήτω, Γιώργος Δάρδανος, Αθήνα.

2. Beesdo, K. Knappe, S. & Pine, D.S. (2009). Anxiety and Anxiety disorders in Children and Adolescents: Developmental Issues and Implications for DSM-V, Psychiatr Clin North Am, 32(3), 483-524, doi: 10.1016/j.psc.2009.06.002.
3. Connolly, S.D. &Gail Bernslein (2007). Practice Paremeter for the Assessment and Treatment of Children and Adolescents with Anxiety Disorders. J. Am. Acad. Child. Adolesc. Psychiatry, 46 (2), 267-283.
4. Muris, P. & Field, A, P. (2011). The “normal” development of fear. In Anxiety Disorders in Children and Adolescents. Silverman W. and Field, A.. Cambridge University Press.

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Τι συμβαίνει επιτέλους με τα εμβόλια; 12 Μύθοι και η πραγματικότητα

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Θα ξεκινήσω με την πρόσφατη ανακοίνωση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ο οποίος δήλωσε πως τα εμβόλια είναι η μεγαλύτερη ιατρική ανακάλυψη του 20ου αιώνα και πως αυτά αποτελούν τη σημαντικότερη υγειονομική παρέμβαση της εποχής μας- το ίδιο σημαντική με το καθαρό νερό στον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Αλλά γιατί τόσος θόρυβος για αυτά τελευταία; Ας δούμε την ιστορία από την αρχή.

Όλα ξεκίνησαν όταν ο Andrew Wakefield ένας Άγγλος χειρουργός δημοσίευσε το 1998 μία μελέτη με 12 περιστατικά στην οποία ισχυρίστηκε πως το τριπλό εμβόλιο Ιλαράς-Ερυθράς-Παρωτίτιδας προκαλεί αυτισμό. Μάλιστα ισχυρίστηκε πως αυτό δεν συμβαίνει αν αυτά τα εμβόλια γίνουν ξεχωριστά. Η μελέτη αυτή έδωσε την ώθηση σε ένα τεράστιο αντιεμβολιαστικό κίνημα σε όλη τη Δύση με πολλούς υποστηρικτές όπως μεγάλα συγκροτήματα Τύπου ακόμα και σταρ του Hollywood .

H έρευνα όμως απέδειξε πως ο Wakefield είχε χρηματοδοτηθεί παράνομα από δικηγόρους που ειδικεύονταν σε μηνήσεις εναντίον φαρμακευτικών εταιρειών, πως είχε αλλοιώσει τα δεδομένα των ανεξάρτητων συνεργατών του – όπως αυτοί κατήγγειλαν – και επιπροσθέτως είχε προλάβει να καταθέσει μια πατέντα που αφορούσε τα μονά εμβόλια Ιλαράς με σκοπό βέβαια να βγάλει χρήματα από αυτό. Ταυτόχρονα έγιναν δεκάδες μελέτες με τεράστια δείγματα πληθυσμού για το MMR και φυσικά δεν απέδειξαν καμία συσχέτιση του εμβολίου με τον αυτισμό.

Μετά από τα στοιχεία αυτά ο Wakefield απολύθηκε από το νοσοκομείο που δούλευε και έχασε την ιατρική του άδεια. Η ζημιά είχε γίνει όμως .Ήδη τα τελευταία χρόνια έχουμε θανάτους παιδιών από ιλαρά καθώς και σοβαρές βλάβες εμβρύων από συγγενή ερυθρά. Να τονίσω εδώ πως η ιλαρά έχει σκοτώσει παγκοσμίως περισσότερο κόσμο από την πανούκλα.

Πάμε λοιπόν να κάνουμε ακόμα πιο κατανοητά τα πράγματα και να απαντήσουμε σε μερικές απλές ερωτήσεις.

  1. Είναι η φυσική νόσηση προτιμότερη; Είναι καλύτερο για το παιδί να κολλήσει τη νόσο;

Όχι φυσικά .Η νόσηση από το ίδιο το μικρόβιο συνεπάγεται σημαντικές επιπλοκές οι οποίες δεν συμβαίνουν καθόλου με το εμβόλιο. Όπως είπαμε και παραπάνω ακόμα και ήπιες γενικά νόσοι όπως η ιλαρά μπορούν σε μεγάλο ποσοστό να οδηγήσουν σε μηνιγγίτιδα ή εγκεφαλίτιδα και να έχουν αθροιστικά μεγάλη θνητότητα.

Και όχι μόνον αυτό. Πρόσφατη μελέτη απέδειξε πως η φυσική λοίμωξη με τον ιό της ιλαράς προκαλεί στο ανοσοποιητικό σύστημα τεράστιο σοκ, σβήνοντας την ανοσολογική μνήμη που έχει αποκτήσει φυσιολογικά και για άλλα μικρόβια. Παιδιά που έχουν περάσει νόσο είναι πιο ευαίσθητα -για αρκετά χρόνια μετά- στο να νοσήσουν σοβαρά και να καταλήξουν από άλλη λοίμωξη .

  1. Τα εμβόλια φορτώνουν τον οργανισμό με πολλά άχρηστα αντιγόνα και έτσι πιέζεται το ανοσοποιητικό.

Τελείως λάθος. Ακριβώς το αντίθετο. Τα εμβόλια έχουν ελάχιστα αντιγόνα. Αντίθετα αν κολλήσει κάποιος το ίδιο το μικρόβιο φορτώνεται με τουλάχιστον χιλιάδες αντιγόνα ανά μικρόβιο και τα οποία πολλές φορές επάγουν και αυτοάνοσες αντιδράσεις .

  1. Τα εμβόλια προκαλούν αυτισμό και άλλες μακροπρόθεσμες συνέπειες;

Το πρώτο απαντήθηκε ήδη παραπάνω αλλά και μετά από σχεδόν 50 χρόνια εμβολιαστικών προγραμμάτων και χιλιάδες ανεξάρτητες μελέτες δεν έχει αποδειχθεί καμία μακροπρόθεσμη συνέπεια του εμβολιασμού . Να σημειωθεί πως τα σύγχρονα εμβόλια έχουν ακόμα λιγότερα αντιγόνα από τα πρώτα και η συντριπτική πλειοψηφία δεν περιέχει πια νεκρά μικρόβια αλλά απλά ελάχιστα αντιγόνα της μεμβράνης του μικροβίου άρα οι επιπλοκές των μοντέρνων εμβολίων τόσο οι βραχυπρόθεσμες όσο και οι μακροπρόθεσμες αναμένεται να είναι ακόμα μικρότερες των εμβολίων που έκανε η γενιά μας σε μικρή ηλικία.

  1. Τα εμβόλια έχουν σοβαρές παρενέργειες.

Τα εμβόλια έχουν πολύ ήπιες παρενέργειες. Οι σοβαρές είναι σπανιότατες και συνήθως αντιμετωπίσιμες από το κατάλληλα εκπαιδευμένο ιατρικό προσωπικό. Είναι πολύ πιο ασφαλές να κάνεις ένα εμβόλιο παρά να κυκλοφορείς στο δρόμο ή μυρίσεις ένα λουλούδι στον αγρό. Σε κάθε περίπτωση τα οφέλη είναι πολύ πιο σημαντικά.

  1. Ο εμβολιασμός μπορεί να γίνει σε μεγαλύτερη ηλικία;

Μπορεί αλλά είναι τεράστιο λάθος. Τα βρέφη και τα μικρά παιδιά έχουν απείρως μεγαλύτερες πιθανότητες να νοσήσουν από τα μικρόβια που καταπολεμούνται με τον εμβολιασμό και μάλιστα παρουσιάζουν και πολύ σημαντικότερες επιπλοκές. Ο εμβολιασμός σε μεγαλύτερη ηλικία τα εκθέτει χωρίς λόγο σε τεράστιο κίνδυνο λόγω της ανωριμότητας του ανοσοποιητικού τους . Τα μικρότερα παιδιά έχουν επίσης και πολύ μεγαλύτερο ποσοστό επιπλοκών μετά τη νόσησή τους ακόμα και μετά από απλές ιώσεις.

      6. Δεν εμβολίασα το παιδί μου και αυτό δεν έχει πάθει τίποτα.

Όταν είναι εμβολιασμένο ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού τότε υπάρχει η λεγόμενη ανοσία αγέλης, δηλαδή προστατεύεται και ο μη εμβολιασμένος πληθυσμός, λόγω της φραγής της διασποράς της νόσου στο περιβάλλον. Όταν όμως οι μη εμβολιασμένοι γίνουν πολλοί τότε θα αρχίσει να διασπείρεται πάλι το μικρόβιο με αποτέλεσμα να αρχίσουμε να έχουμε πάλι επιδημίες με πρώτα θύματα βέβαια τον μη εμβολιασμένο πληθυσμό. Αυτό συμβαίνει ήδη σε μη εμβολιασμένους κατά κανόνα πληθυσμούς στην Ελλάδα, όπως οι τσιγγάνοι στους οποίους βλέπουμε, αρκετά συχνά, θανάτους από νοσήματα όπως ιλαρά ή κοκκύτη.

  1. Τα εμβόλια έχουν βλαβερές ουσίες όπως θειομερσάλη και αλουμίνιο.

Τα παλαιότερα εμβόλια περιείχαν μία ένωση του υδραργύρου γνωστή ως θειομερσάλη ως συντηρητικό η οποία πια δεν περιέχεται στα εμβόλια μετά από συστάσεις της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής παρότι ποτέ δεν αποδείχθηκε ότι είναι βλαβερή. Να τονισθεί εδώ κάτι που δεν είναι ευρέως γνωστό. Η θειομερσάλη περιέχεται σε 100πλάσια ποσότητα στα ψάρια και γενικώς στα θαλασσινά .Κάποιος που καταναλώνει θαλασσινά στο διαιτολόγιό του παίρνει πολλαπλάσιες ποσότητες θειομερσάλης από ότι πήρε κάνοντας ένα εμβόλιο. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με το αλουμίνιο. Η ποσότητα του αλουμινίου που παίρνει κάποιος ακόμα και από το μητρικό γάλα ή από το νερό είναι πολλαπλάσια της ποσότητας που παίρνει από τα εμβόλια.

  1. Οι φαρμακευτικες εταιρείες έχουν σχέδιο μείωσης του πληθυσμού. Αυτό το κάνουν μέσω των εμβολίων.

Τα εμβόλια γίνονται συστηματικά και διεθνώς τα τελευταία 40 με 50 χρόνια. Ο πληθυσμός της γης μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα έχει υπερδιπλασιαστεί από 3 δις στα 7 δις και συνεχίζει να αυξάνει ραγδαία παρά την αύξηση των θανάτων εξαιτίας της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης και των καρδιοπαθειών λόγω της αλλαγής του τρόπου ζωής. Μόνο αυτό φτάνει για να δείξει το λάθος του ισχυρισμού αυτού.

  1. Οι φαρμακευτικές εταιρείες βγάζουν πολλά χρήματα από τα εμβόλια.

Ίσως ο πιο δημοφιλής μύθος . Ο τζίρος των εμβολίων διεθνώς δεν είναι ούτε το 3% του συνολικού φαρμακευτικου τζίρου. Τα εμβόλια είναι προϊόντα που απαιτούν υψηλή τεχνολογία και η κυκλοφορία τους είναι εξαιρετικά ακριβή και χρονοβόρα. Από την άλλη, μια νοσοκομειακή νοσηλεία είναι χιλιάδες φορές πιο ακριβή και πιο κερδοφόρα για τις εταιρείες. Μια νοσηλεία σε μονάδα εντατικής μπορεί να κοστίζει χιλιάδες ευρώ την ημέρα, ποσό με το οποίο μπορούν να γίνουν εκατοντάδες εμβόλια. Όλες οι οικονομοτεχνικές μελέτες συμφωνούν ότι τα εμβόλια γλυτώνουν χρήματα στα κράτη και δεν τα επιβαρύνουν, αυτός μάλιστα είναι και ο λόγος που ουσιαστικά είναι τα μόνα φαρμακευτικά προϊόντα που χορηγούνται παντού στον κόσμο, δωρεάν.

  1. Οι αντιεμβολιαστές είναι απλοί ιδεολόγοι που απλά ανησυχούν και θέλουν το καλό μας.

Ουδέν πιο ψευδές τούτου. Όσοι έχουν αντιεμβολιαστική δράση διεθνώς αλλά και στην Ελλάδα, συνήθως προωθούν “υγιεινές” και “εναλλακτικές” θεραπείες. Φαίνεται αυτή τη στιγμή ότι διεθνώς οι εναλλακτικές αγορές αυτές έχουν τεράστιους τζίρους, πολλών δις δολαρίων και σχεδόν ανάλογους με της φαρμακευτικής αγοράς. Πολλοί διάσημοι αντιεμβολιαστές και προωθητές “εναλλακτικών ” των εμβολίων θεραπειών είναι δισεκατομμυριούχοι και χιλιάδες άλλοι βγάζουν τα προς το ζην πουλώντας ψεύτικες και επικίνδυνες θεραπείες.

  1. Τα νοσήματα εξαφανίζονταν ούτως ή άλλως λόγω της βελτίωσης των συνθηκών ζωής. Δεν το έκαναν τα εμβόλια.

Τεράστιο λάθος. Όλες οι στατιστικές μετρήσεις δείχνουν τεράστια και άμεση πτώση στα συγκεκριμένα νοσήματα μετά την εισαγωγή των εμβολίων. Με τα εμβόλια καταφέραμε και ξεριζώσαμε νοσήματα όπως η πολιομυελίτιδα, η ευλογιά και οδεύουμε προς την εξαφάνιση και τόσων άλλων. Μόλις τα τελευταία 15 χρόνια, χωρίς να έχει αλλάξει σχεδόν καθόλου ο τρόπος ζωής, έχουμε εντυπωσιακά μειώσει τα κρούσματα του πνευμονιόκοκου και του μηνιγγιτιδόκοκου με την πρόσφατη εισαγωγή των δύο αυτών εμβολίων.

  1. Άκουσα αυτά που είπατε αλλά εγώ δεν θέλω να εμβολιάσω το παιδί μου. Εφόσον εσείς είστε εμβολιασμένοι τι σας νοιάζει;

Αφενός μην εμβολιάζοντας κάποιος το παιδί του το εκθέτει σαφώς σε κίνδυνο, πράγμα καταφανώς παράνομο αλλά όχι μόνο αυτό. Το μη εμβολιασμένο παιδί μπορεί να είναι φορέας ασθενειών και να προσβληθούν έτσι παιδιά που δεν πρόλαβαν ή για ιατρικούς λόγους, δεν μπόρεσαν, να εμβολιαστούν. Πχ παιδιά κάτω τους έτους που δεν έχουν προλάβει να εμβολιαστούν κατά της ιλαράς ήταν η κύρια ομάδα θυμάτων από την ιλαρά στη Ρουμανία αλλά και στην Ελλάδα. Παιδιά με ανοσοκαταστολή, λευχαιμίες ή αυτοάνοσα που λαμβάνουν αγωγή είναι συνήθη θύματα απλών παιδικών ιώσεων που κολλούν από καθόλου  ή ατελώς εμβολιασμένα άτομα. Στην Ιταλία πρόσφατα πέθανε παιδί που γλύτωσε τη λευχαιμία αλλά κόλλησε ιλαρά από το μη εμβολιασμένο αδελφάκι του. Σε αυτή την κατηγορία να βάλουμε και τις έγκυες γυναίκες στις οποίες κινδυνεύει και το έμβρυο να πάθει σοβαρές και ανίατες βλάβες. Ο μη εμβολιασμός λοιπόν εκθέτει σε κίνδυνο όχι μόνο το δικό μας παιδί αλλά και άλλους, ιδίως ευπαθείς και ευαίσθητους συμπολίτες μας.

Συμπερασματικά τα εμβόλια είναι η πιο ασφαλής, η πιο σημαντική και η πλέον οικονομική υγειονομική παρέμβαση της ανθρώπινης ιστορίας και επιστήμης. Είναι ίσως μια από τις σημαντικοτερες εφευρέσεις του ανθρώπινου πνεύματος και σώζουν εκατομμύρια ζωές κάθε χρόνο.

Αντώνιος Δαρζέντας 

ΠΗΓΗ: jaj.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Ποιοτικός χρόνος με τα παιδιά

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Το παιδί χρειάζεται ποιοτικό χρόνο με τους γονείς του . . .

Μέσα από απλές και καθημερινές δραστηριότητες είναι δυνατόν να αντλήσει συναισθηματική ικανοποίηση και πληρότητα. Οι δραστηριότητες μπορεί να είναι ημερήσιες και εντός του σπιτιού, όπως το διάβασμα, το μαγείρεμα, η συζήτηση κ.α. Το παιδί ενθουσιάζεται εύκολα με απλά πράγματα, ειδικά όταν εισπράξει την αγάπη, το ενδιαφέρον και την αποδοχή από τα πρόσωπα φροντίδας. Οι δραστηριότητες μπορεί να είναι σε εβδομαδιαία βάση: για παράδειγμα κάθε Κυριακή οι γονείς και το παιδί να συμμετέχουν σε μια ψυχαγωγική δραστηριότητα (περπάτημα, ψάρεμα κ.α.). 

Τα περισσότερα εξ αυτών δεν χρειάζονται χρήματα, ούτε ιδιαίτερη προετοιμασία. Χρειάζεται καλή διάθεση και ποιοτικός χρόνος… Το παιδί μέσα από την επικοινωνία και τον ποιοτικό χρόνο με τους γονείς του, μπορεί να δομήσει την πατρική και την μητρική φιγούρα. Ο συναισθηματικό κόσμος θωρακίζεται και είναι λιγότερο ευάλωτος στις αρνητικές προκλήσεις της εφηβείας και της ενήλικης ζωής. Επίσης αντιλαμβάνεται την αξία των διαπροσωπικών σχέσεων, της οικογενειακής ζωής και της πατρότητας – μητρότητας. 

ΠΗΓΗ: apodoxi.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Γιατί νιώθουμε λυπημένοι ακόμα και όταν όλα πάνε καλά

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Κάποιες φορές αντιμετωπίζουμε σοβαρά προβλήματα που μας κάνουν να αισθανόμαστε λύπη και άλλες φορές αισθανόμαστε απλά «πεσμένοι» χωρίς κάποιον εμφανή λόγο. Ποιοι λόγοι μας οδηγούν στην ανεξήγητη λύπη;

H λύπη είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα, παρ’ όλο που δεν μας κάνει να αισθανόμαστε καλά. Ορισμένες φορές αντιμετωπίζουμε σοβαρά προβλήματα που μας κάνουν να αισθανόμαστε λύπη και άλλες φορές αισθανόμαστε απλά «πεσμένοι» χωρίς κάποιον εμφανή λόγο. Τα καλά νέα είναι ότι υπάρχουν κάποια βήματα που μπορείτε να ακολουθήσετε για να αντιμετωπίσετε τη λύπη και να αισθανθείτε καλύτερα, αλλά πρώτα, ας προσπαθήσουμε να προσδιορίσουμε τι προκαλεί τη θλίψη σας. Μπορεί να αισθάνεστε λυπημένοι και να μην μπορείτε να το εξηγήσετε καθώς δεν αντιμετωπίζετε κάποιο σημαντικό πρόβλημα και μπορεί να αναρωτιέστε γιατί σας συμβαίνει αυτό.

Μερικοί από τους πιο συνηθισμένους λόγους για την ανεξήγητη λύπη είναι οι ακόλουθοι:

Έλλειψη κινήτρου ή ενθουσιασμού

Με άλλα λόγια, απλά βαριέστε. Η έλλειψη ενθουσιασμού μας κάνει να νιώθουμε κολλημένοι σε μία ρουτίνα και δυστυχισμένοι. Όταν έχουμε να περιμένουμε κάτι ευχάριστο και να είμαστε ενθουσιασμένοι για αυτό, τότε είμαστε πιο κοντά στη χαρά. Ίσως είναι ώρα να αναλάβετε μια νέα πρόκληση, να μάθετε κάτι καινούριο, να βρείτε ένα νέο χόμπι ή να ταξιδέψετε κάπου προκειμένου να αλλάξατε παραστάσεις και να αισθανθείτε και πάλι ζωντάνια.

Μοναξιά

Ίσως να έχετε δίπλα σας ανθρώπους με τους οποίους δεν αισθάνεστε ότι είστε συνδεδεμένοι. Είναι πιθανό ότι με τον καιρό, να έχετε αναπτύξει ενδιαφέροντα, αξίες και πρότυπα διαφορετικά από αυτά των φίλων και της οικογένειάς σας και τώρα αισθάνεστε μοναξιά και παρεξηγημένοι. Μπορεί να λαχταρούσατε να έχετε μία ζωή διαφορετική από αυτή που έχετε τώρα και διαφορετική από αυτή που οι περισσότεροι άνθρωποι στο περιβάλλον σας σάς καθοδηγούν να έχετε, αλλά δεν μπορείτε όμως να καταλάβετε πώς να ικανοποιήσετε αυτή την επιθυμία σας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα έντονα συναισθήματα λαχτάρας, θλίψης και πόνου.

Αίσθηση του ανικανοποίητου

Μπορεί να έχετε μια μεγάλη οικογένεια, μία πετυχημένη καριέρα και φίλους, να ζείτε σε ένα ωραίο σπίτι, να έχετε ενδιαφέροντα χόμπι και παρ’ όλα αυτά να αισθάνεστε λυπημένοι. Συχνά, η αιτία αυτής της θλίψης είναι μια βαθιά εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στα δικά σας προσωπικά πρότυπα και τις αξίες και στον τρόπο που ζείτε τη ζωή σας. Η σταδιοδρομία σας μπορεί να είναι πετυχημένη, αλλά μπορεί να μην είναι αυτό που θέλατε αρχικά για εσάς ή ίσως να ανησυχείτε κρυφά για κάποια ηθικά ζητήματα που σχετίζονται με την εργασία σας. Μπορεί να έχετε το σπίτι των ονείρων σας, ένα ωραίο αυτοκίνητο και χρήματα, αλλά αν πάντα λαχταρούσατε για την απλότητα, ίσως μέσα σας να αισθάνεστε ένοχα και άβολα με αυτόν τον τρόπο ζωής. Κάθε φορά που αποτυγχάνουμε να ανταποκριθούμε στις δικές μας εσωτερικές προδιαγραφές, το αποτέλεσμα είναι συνήθως δυστυχία και μία αίσθηση μελαγχολίας.

Έλλειψη ελέγχου στο περιβάλλον σας

Για να είμαστε ευτυχείς, χρειαζόμαστε να έχουμε ένα βαθμό ελέγχου του περιβάλλοντός μας. Ενώ πρέπει να δεχτούμε ότι ποτέ δεν θα έχουμε τον απόλυτο έλεγχο για ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας, πρέπει να είμαστε σε θέση να ελέγχουμε βασικά πράγματα όπως το χρόνο μας, τη δουλειά μας, τον ελεύθερο χρόνο μας και να είμαστε σε θέση να κάνουμε και κάποιες άλλες βασικές επιλογές. Αν εργάζεστε υπερβολικά ή ζείτε σε ένα εξαιρετικά ελεγχόμενο περιβάλλον όπου κάποιος άλλος αποφασίζει τα πάντα για σας, ίσως να αρχίσετε να αισθάνεστε απογοητευμένοι και λυπημένοι. Δυστυχώς στη σύγχρονη κοινωνία, απαιτείται από τους ανθρώπους να εντυπωσιάζουν συνεχώς τους άλλους και να ανησυχούν για το τι σκέφτονται οι άλλοι γι’ αυτούς, με αποτέλεσμα να αισθάνονται παγιδευμένοι και ελεγχόμενοι.

Υπερανάλυση

Πολλά από τα προβλήματά μας είναι πραγματικά προβλήματα μόνο και μόνο επειδή συνεχίζουμε να τα σκεφτόμαστε. Αν συχνά βρίσκεστε κολλημένοι να σκέφτεστε κάτι που συνέβη ή κάτι που αναμένετε να συμβεί, πιθανότατα να υπεραναλύετε. Η έντονη εστίασή σας σε ένα πρόβλημα μπορεί να φαίνεται πολύ χειρότερη από ό, τι πραγματικά είναι και ίσως ακόμη και να αρχίσετε να φαντάζεστε προβλήματα που ούτε καν υπάρχουν.

Είναι τόσο δύσκολο να ξεκολλήσουμε από αυτή τη συνήθεια, αλλά χρειάζεται να προσπαθήσουμε. Κάποιοι από εμάς έχουμε μια φυσική τάση για υπερβολική ενδοσκόπηση και φαίνεται να μας απασχολούν διαρκώς οι σκέψεις μας και να μην νιώθουμε χαλαροί και χαρούμενοι. Η καταπολέμηση αυτής της συνήθειας είναι δύσκολη, αλλά δυνατή μαθαίνοντας να εστιάζουμε έξω από τον εαυτό μας και να αρχίσουμε να ενδιαφερόμαστε για άλλους ανθρώπους ή/και πράγματα.

Υποβόσκοντα προβλήματα υγείας

Τέλος, είναι πιθανό η ανεξήγητη θλίψη σας να προέρχεται από ένα πρόβλημα υγείας για το οποίο δεν γνωρίζετε. Η κατάθλιψη, η διπολική διαταραχή, το προεμμηνοροϊκό σύνδρομο, ο υποθυρεοειδισμός και οι ορμονικές αλλαγές είναι μερικές πιθανότητες. Αν αισθάνεστε συχνά λυπημένοι ή αν η θλίψη σας είναι συντριπτική, αποτελεί προτεραιότητα να αποκλείσετε πρώτα αυτά τα ενδεχόμενα.

Πώς να διαχειριστείτε την ανεξήγητη θλίψη

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρέπει πρώτα να αποκλειστούν τυχόν προβλήματα υγείας. Αν υποπτεύεστε ότι ο λόγος της ανεξήγητης θλίψης σας μπορεί να είναι μια από τις ασθένειες που αναφέρονται παραπάνω, μιλήστε με τον οικογενειακό γιατρό σας για το πώς να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα.

Αν δεν έχετε προφανείς σωματικούς λόγους να αισθάνεστε λυπημένοι, μπορείτε να κάνετε πολλά για να ανακουφιστείτε από αυτό το συναίσθημα και να ζήσετε μια πιο ευτυχισμένη ζωή. Πρώτα απ’ όλα, προσπαθήστε να δείτε πιο βαθιά αυτό που νιώθετε:

  • Τι ακριβώς είναι αυτό που σας ενοχλεί; Μήπως υπεραναλύετε; Προσπαθήστε να εστιάζετε σε κάτι έξω από τον εαυτό σας.
  • Είναι απαιτητική η δουλειά σας; Βρείτε έναν τρόπο να μειώσετε τις ώρες ή να σκεφτείτε να ακολουθήσετε μια διαφορετική καριέρα.
  • Ο σύζυγός σας είναι φροντιστικός αλλά και υπερβολικά χειριστικός; Προσπαθήστε να συζητήσετε μαζί για να λύσετε τα προβλήματά σας.
  • Απλά βαριέστε; Δοκιμάστε να αποκτήσετε μια νέα δεξιότητα.
  • Σας λείπει το κίνητρο; Διαβάστε βιβλία, πηγαίνετε ένα ταξίδι ή βρείτε έναν τρόπο να βρεθείτε σε ένα περιβάλλον όπου όλες οι αισθήσεις σας θα διεγείρονται επαρκώς.

Καλοί τρόποι για να ξεκινήσετε, είναι να μιλήσετε σε ένα πρόσωπο που εμπιστεύεστε ή να κρατήσετε ένα ημερολόγιο. Ορισμένες φορές μπορεί να διαπιστώσετε ότι πρέπει να κάνετε δραστικές αλλαγές στον τρόπο ζωής σας για να αισθανθείτε και πάλι καλά, ωστόσο είναι σημαντικό να θυμάστε ότι αυτές οι αλλαγές δεν πρέπει να επηρεάζουν αρνητικά κανέναν (για παράδειγμα τον/την σύζυγό σας, τα παιδιά σας, την οικογένειά σας).

Ένας ψυχολόγος μπορεί να σας βοηθήσει όχι μόνο να καθορίσετε ποιο είναι το βασικό πρόβλημα, αλλά και να βρεθεί μια λύση που να είναι κατάλληλη για εσάς και τους δικούς σας ανθρώπους.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Τα ελεύθερα παιδιά μεγαλώνουν με όρια

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η αλήθεια είναι ότι οι κανόνες και τα όρια είναι το θεμέλιο της ελευθερίας των παιδιών.
Ένα από τα σημαντικότερα ερωτήματα των σύγχρονων γονιών είναι αν, πότε, με ποιο τρόπο και τι είδους κανόνες χρειάζεται να θέσουν στα παιδιά τους. Οι περισσότεροι γονείς αντιλαμβάνονται ότι τα παιδιά τους χρειάζονται όρια, όμως δυσκολεύονται να τα θέσουν επειδή νομίζουν ότι θέτοντας όρια περιορίζουν την ελευθερία των παιδιών. Αυτή η αντίληψη έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα.

Η αλήθεια είναι ότι οι κανόνες και τα όρια είναι το θεμέλιο της ελευθερίας των παιδιών αφού:

  • Καλλιεργούν αίσθημα ασφάλειας

Τα παιδιά γνωρίζουν ότι όσα επιτρέπουν οι γονείς τους είναι απολύτως ακίνδυνα για τα ίδια. Επομένως μέσα στο χώρο που ορίζουν οι γονικοί κανόνες είναι ελεύθερα να δράσουν χωρίς φόβο.

  • Κάνουν τον κόσμο προβλέψιμο

Όταν οι κανόνες έχουν οριστεί με σαφήνεια, τα παιδιά μπορούν να γνωρίζουν τι συνέπειες θα έχει κάθε ενέργεια τους στον εαυτό τους, στους άλλους, στο περιβάλλον (π.χ. Αν ρίξω νερό στο πάτωμα, το πάτωμα θα γλιστράει, η μαμά θα θυμώσει και εγώ ίσως να χτυπήσω. Αν αφήσω το πάτωμα στεγνό μπορώ να παίζω με ησυχία και ασφάλεια). Αυτή η επίγνωση κάνει τον κόσμο περισσότερο προβλέψιμο και συνεπώς μειώνει σημαντικά τα επίπεδα άγχους του παιδιού

  • Καλλιεργούν την υπευθυνότητα

Όταν το παιδί γνωρίζει τις συνέπειες της κάθε πράξης του, μαθαίνει να ενεργεί με επίγνωση ότι έχει τη δύναμη να επηρεάσει με διάφορους τρόπους τους ανθρώπους και τον κόσμο γύρω του. Π.χ. Μπορεί να αποφασίσει αν θα διαφυλάξει ή όχι την ησυχία των γονιών του επηρεάζοντας τη δική τους διάθεση. Αυτή η επίγνωση το προικίζει με αυτοπεποίθηση και υπευθυνότητα, εφόδια πολύτιμα για την ευζωία του τόσο ως παιδί όσο και στην ενήλικη ζωή του.

  • Καλλιεργούν εμπιστοσύνη προς τους γονείς

Η σωστή θέσπιση σταθερών ορίων κάνει τη γονική συμπεριφορά προβλέψιμη, καθώς επιτρέπει στο παιδί να γνωρίζει πως θα αντιδράσουν οι γονείς σε κάθε δική του ενέργεια. Αυτό βοηθάει το χτίσιμο της εμπιστοσύνης από το παιδί προς τους γονείς, με εξαιρετικά ευεργετικές συνέπειες στην ανάπτυξη του παιδιού.

  • Ενθαρρύνουν την ανάπτυξη πρωτοβουλίας

Γνωρίζοντας τα όρια του ασφαλούς χώρου του και έχοντας την ικανότητα να προβλέψει τις συνέπειες των πράξεών του στο περιβάλλον του αλλά κυρίως στους γονείς του, κάθε παιδί βρίσκεται στις ιδανικές συνθήκες για να δοκιμάσει, χωρίς φόβο, νέες ακίνδυνες συμπεριφορές. Με άλλα λόγια τα σαφή, σταθερά και ευέλικτα όρια δημιουργούν το κατάλληλο περιβάλλον για την ανάληψη πρωτοβουλιών από τα παιδιά.

Πότε χρειάζεται να μπει ένας κανόνας;

Αυτό το ερώτημα μπορεί να απαντηθεί μόνο εξατομικευμένα για τα περισσότερα θέματα που απασχολούν τις οικογένειες. Ωστόσο προσπαθώντας να προσφέρουμε κάποιες κατευθυντήριες γραμμές μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι οι κανόνες χρειάζονται όταν:

  • Ένα ζήτημα προκαλεί συχνά εντάσεις

Αν για παράδειγμα την ώρα της μελέτης το σπίτι μετατρέπεται καθημερινά σε εμπόλεμη ζώνη, τότε ίσως είναι σημαντικό να συμφωνήσουμε εκ των προτέρων με το παιδί πως, πότε και που θα μελετάει.

Αν το ζήτημα είναι σημαντικό για τη συγκεκριμένη οικογένεια

Αν για παράδειγμα είναι σημαντικό για εσάς να παίρνετε έναν υπνάκο το μεσημέρι, μπορείτε να το μοιραστείτε με τα παιδιά σας και να συμφωνήσετε μαζί τους ποιές ώρες που χρειάζεστε ησυχία στο σπίτι. Αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να κοιμούνται και τα παιδιά τις ώρες εκείνες.

Ούτε ότι όλες οι οικογένειες έχουν αυτή την ανάγκη. Είναι καλό τα παιδιά να γνωρίζουν ότι μένοντας ήσυχα εξυπηρετούν μια προσωπική ανάγκη των γονιών τους. Αυτό βοηθάει να μην μπερδεύονται σε σχέση με το στόχο του κανόνα, ούτε όταν μάθουν ότι άλλοι άνθρωποι δεν έχουν τις ίδιες συνήθεις, ενώ ταυτόχρονα νιώθουν ικανά να προκαλέσουν κάτι σημαντικό για τους γονείς τους. Έτσι σίγουρα θα τηρήσουν τον κανόνα.

Πώς ορίζουμε έναν κανόνα;

  • Συζητήστε πριν από την κρίση

Την ώρα που η συναισθηματική ένταση είναι υψηλή δεν είναι καλή στιγμή  για να βάλλουμε κανόνες και όρια. Γι αυτό είναι καλό να το κάνουμε πριν ανέβουν οι τόνοι για παράδειγμα ορίστε την ώρα του ύπνου πριν αρχίσετε να τσακώνεστε επειδή η ώρα έχει περάσει.

  • Αναγνωρίστε τις ανάγκες του παιδιού

Το να αναγνωρίσω την ανάγκη ή την επιθυμία κάποιου είναι πολύ διαφορετικό από το να του επιτρέψω να δράση σύμφωνα με αυτήν. Η αναγνώριση της ανάγκης/επιθυμίας όμως διαμορφώνει θετικό κλίμα στην σχέση και βοηθάει να επιτευχθεί συμφωνία. Μπορούμε για παράδειγμα να πούμε: «Ξέρω ότι θέλεις πολύ να ακούσεις το αγαπημένο σου τραγούδι, όμως αυτή τη στιγμή χρειάζομαι λίγη ησυχία, μπορείς σε παρακαλώ να κάνεις κάτι άλλο μέχρι να τελειώσω ένα σημαντικό τηλεφώνημα».

  • Αναγνωρίστε και εκφράστε τις δικές σας ανάγκες και συναισθήματα

Διατυπώνοντας ένα κανόνα μιλήστε σε πρώτο πρόσωπο ξεκαθαρίζοντας ποιες δικές σας ανάγκες και συναισθήματα σάς παρακινούν να ζητήσετε από το παιδί αυτό που ζητάτε. Για παράδειγμα, ένα παιδί θα γυρίσει πιο εύκολα έγκαιρα στο σπίτι αν του πείτε. «Όταν είσαι έξω τη νύχτα φοβάμαι πολύ, γι αυτό θα ήθελα σε παρακαλώ να έχεις γυρίσει στο σπίτι πριν νυχτώσει», παρά αν του δώσετε την εντολή : «Πρέπει να έχεις γυρίσει σπίτι  πριν νυχτώσει».

  • Διατηρήστε την επαφή

Όταν μιλάτε για τα όρια είναι σημαντικό να έχετε όλη σας την προσοχή στραμμένη στο παιδί. Να μην ασχολείστε με άλλα πράγματα, να είστε σχετικά κοντά του, να το κοιτάτε στα μάτια και ίσως να το αγγίζετε απαλά. Οι συνθήκες αυτές βοηθούν το παιδί να καταλάβει ότι αυτό που του λέτε είναι σημαντικό και να το πάρει στα σοβαρά.

  • Να Τηρείτε τα συμφωνηθέντα

Ότι συμφωνηθεί πρέπει να τηρηθεί για να συνεχίσει το παιδί να σας εμπιστεύεται. Έτσι αν δεσμευτήκατε ότι μετά την μεσημεριανή ησυχία θα πάτε για ποδήλατο, πρέπει να κρατήσετε αυτή την υπόσχεση. Βέβαια υπάρχουν και περιπτώσεις όπου απρόβλεπτοι παράγοντες μας αναγκάζουν να αθετήσουμε μια συμφωνία (π.χ. Αν ενώ συμφωνήσατε να πάτε για ποδήλατο, ξυπνήσατε με πόνο στη μέση). Σε αυτή την περίπτωση χρειάζεται να έχουμε τη γενναιότητα να παραδεχτούμε την ασυνέπεια μας, να ζητήσουμε συγγνώμη και να κάνουμε μια καινούρια συμφωνία.

Ποιος κανόνας είναι καλός;

  • Αυτός που είναι ελαστικός, δηλαδή είναι σαφής και σταθερός αλλά μπορεί να προσαρμόζετε στις περιστάσεις

Για παράδειγμα μπορεί να έχουμε συμφωνήσει ότι μένουμε στο σπίτι όταν έχει νυχτώσει. Ο κανόνας είναι σαφής αφού το παιδί γνωρίζει ποιο είναι το σπίτι και πότε νυχτώνει. Είναι σταθερός επειδή τηρείτε κάθε μέρα χωρίς παρεκκλίσεις, είναι όμως και ελαστικός αν μπορούμε να κάνουμε μια εξαίρεση σε περίπτωση που το παιδί μας ξέχασε να επιστέψει το παιχνίδι που του δάνεισε το παιδί που μένει απέναντί μας. Σε αυτή την περίπτωση χρειάζεται να εξηγήσουμε ότι θα κάνουμε μια εξαίρεση επειδή θέλουμε να φανεί συνεπής απέναντι στο γείτονα,  με τη συμφωνία όμως ότι την επόμενη φορά θα θυμηθεί να επιστρέψει έγκαιρα ό,τι δανειστεί.

  • Αυτός που μπορεί να τηρηθεί

Πολλές φορές αντιμετωπίζοντας καταστάσεις κρίσης θεσπίζουμε κανόνες που είναι πολύ δύσκολο να τηρηθούν. Π.χ. Δεν θα ξαναδείς ποτέ τηλεόραση, θα μελετάς αμέσως μόλις επιστρέφεις από το σχολείο. Είναι καλό να αποφεύγουμε τέτοια ατοπήματα γιατί οδηγούμε το παιδί να δυσπιστεί απέναντι στα όρια και τη χρησιμότητα τους αλλά και απέναντι σε εμάς τους ίδιους.

  • Αυτός που εξυπηρετεί ανάγκες που όλοι αναγνωρίζουμε

Είναι σημαντικό γονείς και παιδιά να γνωρίζουμε γιατί συμφωνήθηκε ένας κανόνας και σε τι θα μας βοηθήσει η τήρησή του. Τότε είμαστε πιο πρόθυμοι να μείνουμε συνεπείς σε αυτόν. Π.χ. «Μαζεύουμε τα παιχνίδια με τα οποία δεν θέλουμε να παίξουμε άλλο επειδή αυτό ξεκουράζει τη μαμά και ταυτόχρονα βοηθάει ώστε τα παιχνίδια μας να μην σπάσουν, χαθούν ή χαλάσουν, οπότε θα παίζουμε με αυτά για περισσότερο καιρό».

  • Βασίζεται στην σχέση και όχι στον φόβο!!

Τα παιδία αγαπούν και θαυμάζουν τους γονείς τους και θέλουν να είναι αγαπητά από αυτούς. Για αυτό το λόγο θα τηρήσουν εύκολα ό,τι ζητήσουν οι γονείς τους αν καταλάβουν ότι με αυτό τον τρόπο βοηθούν τους γονείς. Αντίθετα, αν οι γονείς ελπίζουν ότι τα παιδιά θα τηρήσουν τον κανόνα από φόβο για τις συνέπειες που επιφέρει παραβίασή του, τότε πιθανότητα θα γίνουν πολύ αυστηροί έτσι θα δημιουργήσουν στα παιδιά έντονο άγχος και θυμό, ωθώντας τα να δοκιμάσουν να παραβιάσουν τον κανόνα. Π.χ. Ένα παιδί θα μείνει πιο εύκολα ήσυχο αν γνωρίζει ότι έτσι βοηθάει να τελειώσετε γρήγορα τις δουλείες σας και να είστε περισσότερη ώρα διαθέσιμοι για παιχνίδι, παρά αν φοβάται πως αν κάνει φασαρία θα του στερήσετε το τάμπλετ για μια εβδομάδα.

Πώς μπορούν οι γονείς να βοηθήσουν στην τήρηση των κανόνων;

  • Διατυπώνοντας με σαφήνεια τι προσδοκούν να κάνει το παιδί και για ποιο λόγο.

Για να μπορέσει το παιδί να καταλάβει πως περιμένετε να συμπεριφερθεί, πείτε του ξεκάθαρα  τι επιθυμείτε να κάνει και όχι τι να μην κάνει και μην ξεχάσετε να δώσετε στο παιδί μια εξήγηση για την χρησιμότητα του κανόνα που να έχει νόημα για εκείνο. Για παράδειγμα πείτε του: «θέλω να ξεκινήσεις τώρα να μελετάς ώστε τελειώσεις νωρίς την εργασία σου, για να προλάβουμε να δούμε μαζί την αγαπημένη μας ταινία» αντί «Μην καθυστερείς να τελειώσεις την εργασία σου γιατί το βράδυ ο εγκέφαλος δεν επεξεργάζεται καλά νέες πληροφορίες».

  • Φτιάξτε τις συνθήκες ώστε η τήρηση των κανόνων να είναι ευκολότερη.

Όλοι οι κανόνες τηρούνται πιο εύκολα αν το περιβάλλον είναι ευνοϊκό. Για παράδειγμα αν θέλετε το παιδί να κοιμηθεί νωρίς, δημιουργήστε χαλαρωτικό περιβάλλον πολύ νωρίτερα. Κλείστε την τηλεόραση, χαμηλώστε τα φώτα, φορέστε στο παιδί άνετα ρούχα, οργανώστε δραστηριότητες που θα το βοηθήσουν να χαλαρώσει. Π.χ. Ξαπλώστε μαζί και διαβάστε μια ιστορία. Αν θέλετε το παιδί να τρώει το ίδιο φαγητό με εσάς, φροντίστε να μην υπάρχουν στο σπίτι «λιχουδιές» πιο ελκυστικές από αυτό που έχετε μαγειρέψει κ.τ.λ.

  • Υπενθυμίστε εγκαίρως το συμφωνημένο κανόνα

Τα παιδιά δεν μπορούν να εγκαταλείψουν άμεσα μια ελκυστική δραστηριότητα. Χρειάζονται λίγο χρόνο για να αποσυνδεθούν. Για αυτό το λόγο είναι καλό να τους υπενθυμίζετε λίγο νωρίτερα ότι πλησιάζει η ώρα που είχατε συμφωνήσει να κλείσουν την τηλεόραση, να ξεκινήσουν διάβασμα, να επιστρέψουν σπίτι, να πάνε για ύπνο κ.τ.λ. Καθώς το υπενθυμίζεται προσθέστε, τελείωνε το παιχνίδι σου, σε λίγο πρέπει να χαιρετίσεις τους φίλους σου και άλλες παρόμοιες προτροπές που βοηθούν το παιδί να ολοκληρώσει σταδιακά την ευχάριστη δραστηριότητα.

  • Μην αμελείτε τους κανόνες που αφορούν και εσάς

Οι γονείς είναι το πιο σημαντικό πρότυπο συμπεριφοράς για τα παιδιά τους. Για αυτό εάν επιθυμούμε τα παιδιά να σέβονται τους κανόνες οι γονείς θα πρέπει να δίνουν πρώτοι το καλό παράδειγμα. Μπορεί βέβαια λόγω ηλικίας να έχουν διαφορετικά όρια από τα παιδιά, αλλά πρώτα από όλα χρειάζεται να το εξηγήσουν αυτό με λόγια στα παιδιά τους αντί να υποθέτουν πως είναι αυτονόητο και δεύτερον χρειάζεται να δεσμεύονται και οι ίδιοι από τους οικογενειακούς κανόνες. Π.χ. Να κάνουν ησυχία όταν τα παιδιά κοιμούνται και να χτυπούν την πόρτα πριν μπουν στο παιδικό δωμάτιο.

Τι κάνουμε όταν ένας κανόνας έχει παραβιαστεί;

  • Μένουμε ψύχραιμοι

Τα πολύ έντονα συναισθήματα δεν βοηθούν όταν χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε δύσκολες καταστάσεις. Όταν λοιπόν ένας κανόνας έχει παραβιαστεί πάρτε τρεις βαθιές ανάσες και σκεφτείτε για λίγα λεπτά πριν πείτε ή κάνετε οτιδήποτε.

  • Αναζητούμε την αιτία

Ένα παιδί μπορεί να οδηγηθεί στην παραβίαση ενός κανόνα για πολλούς λόγους όπως, επειδή βιώνει κάποιου είδους συναισθηματική ένταση π.χ. μια σχολική αποτυχία, επειδή θέλει να μας δείξει νέες ικανότητες π.χ. μπορεί πια να περνάει μόνο του το δρόμο, επειδή παρασύρθηκε από κάποιον άλλον π.χ. του ζήτησε κάτι ένας φίλος του, επειδή δεν κατάλαβε τι προσδοκούσαμε π.χ. δεν γνωρίζει πόσο διαρκεί η μια ώρα, επειδή δοκιμάζει την ελαστικότητα του κανόνα. Κάθε μια από τις παραπάνω περιπτώσεις χρειάζεται να αντιμετωπιστεί διαφορετικά. Για αυτό πριν αντιδράσουμε στην παραβίαση ενός κανόνα θα πρέπει να έχουμε ξεκαθαρίσει τι οδήγησε το παιδί να συμπεριφερθεί με το συγκεκριμένο τρόπο.

  • Διαχωρίζουμε την ενέργεια από το πρόσωπο

Όταν αναφερόμαστε στην παραβίαση ενός κανόνα οφείλουμε να διαχωρίζουμε το πρόσωπο από την πράξη. Έτσι δίνουμε στο παιδί το μήνυμα ότι συνεχίζουμε να πιστεύουμε στην ικανότητά του να ενεργεί σύμφωνα με τον κανόνα. Λέμε π.χ. «Σήμερα δεν έκανες αρκετή προσπάθεια» αντί «Είσαι τεμπέλης»«Αυτό που έκανες ήταν απροσεξία» αντί «ήσουν απρόσεκτος»«Προηγουμένως μίλησες με αγένεια» αντί «Είσαι αγενής».

  • Αφήνουμε το παιδί να βιώσει τις φυσικές συνέπειες της παραβίασης

Εφόσον ο κανόνες έχει κάποια σκοπιμότητα, η μη τήρηση του έχει κάποιες φυσικές συνέπειες. Εάν το παιδί βιώσει αυτές τις συνέπειες θα καταλάβει για πιο λόγο πρέπει να τηρεί τους κανόνες. Αν αντί για αυτό συνδέσουμε τις παραβιαστικές συμπεριφορές του με συνέπειες που δεν προκύπτουν με φυσικό τρόπο από αυτές, δηλαδή το τιμωρήσουμε, το παιδί στην ουσία έρχεται αντιμέτωπο με το θυμό μας και έτσι νιώθει και εκείνο θυμό απέναντί μας, συνεπώς γίνεται μάλλον πιο απρόθυμο να υπακούσει.

Ας το δούμε καλύτερα με παραδείγματα. Αν οι κάλτσες του δεν πλυθούν επειδή ξέχασε να τις βάλει στα άπλυτα, κάποια στιγμή δεν θα έχει καθαρές κάλτσες, έτσι θα μάθει ότι, για να έχει καθαρές κάλτσες, πρέπει να ρίχνει τις βρώμικες στο καλάθι με τα άπλυτα. Κάτι τέτοιο δε θα συμβεί αν επειδή οι κάλτσες είναι στο πάτωμα του απαγορεύσουμε να δει τηλεόραση. Παρομοίως, αν ένα παιχνίδι που είναι στο πάτωμα σπάσει επειδή κάποιος το πάτησε ή ρουφηχτεί από την σκούπα, το παιδί θα μάθει ότι το πάτωμα δεν είναι ασφαλής θέση για τα παιχνίδια του. Δεν θα συμβεί το ίδιο αν του απαγορεύσουμε να φάει γλυκό επειδή το δωμάτιο του δεν είναι συγυρισμένο.

Επίσης, αν δεν έχουμε όρεξη για παιχνίδια το απόγευμα, επειδή  δεν μπορέσαμε να κοιμηθούμε το μεσημέρι, το παιδί θα μάθει να μας σέβεται όταν έχουμε ανάγκη για ησυχία. Μάλλον το αντίθετο θα συμβεί αν επειδή δεν μας άφησε να κοιμηθούμε του απαγορεύσουμε να επισκεφθεί ένα φίλο του.

  • Καθοδηγούμε το παιδί ώστε να συμμετέχει στην επανόρθωση των συνεπειών

Όταν το παιδί συμμετέχει στην επανόρθωση της ζημιάς που προκλήθηκε  από την παραβίαση ενός κανόνα, τότε καταλαβαίνει για πιο λόγο είναι σημαντικό να τηρείται ο κανόνας αυτός και ταυτόχρονα χτίζει αυτοπεποίθηση και ψυχική ανθεκτικότητα καθώς μαθαίνει ότι οι συνέπειες μιας αστοχίας διορθώνονται και μάλιστα ότι το ίδιο είναι ικανό να διορθώνει τα δικά του λάθη. Για να βοηθήσετε το παιδί σας να επανορθώσει τις συνέπειες του λάθους του αφήστε το π.χ. να τρίψει το λεκέ στο ριχτάρι που λέρωσε τρώγοντας στο σαλόνι. Συμφωνήστε να αγοράσετε ένα παιχνίδι λιγότερο για να αντικατασταθεί το βάζο που το παιδί έσπασε παίζοντας μπάλα. Μην απαντήσετε στην ερώτηση που έκανε διακόπτοντας σας πριν ολοκληρώσετε την πρόταση σας.

Θα καταφέρω να θέσω σωστά τα όρια στο παιδί μου;

Κανένας γονιός δεν τα κατάφερε με την πρώτη προσπάθεια και όλοι αστοχούν κάποιες φορές. Αν κάνετε οποιοδήποτε λάθος, μη διστάσετε να ζητήσετε συγγνώμη, δίνοντας με αυτό τον τρόπο ένα πολύ ωραίο παράδειγμα στο παιδί. Στη συνέχεια φτιάξτε ένα τσάι, καθίστε αναπαυτικά στο καναπέ σας και θυμηθείτε ξανά τις στιγμές που έχετε υπάρξει καταπληκτικοί γονείς. Μπορεί να μην είστε οι καλύτεροι γονείς στον κόσμο αλλά είστε σίγουρα οι καλύτεροι γονείς που έχουν τα δικά σας παιδιά.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

It’s a Man’s Man’s Man’s World

Αγαπητοί μου e-επισκέπτες, να έχετε ένα καλό Σαββατοκύριακο !!!!
Νίκος Δημητρίου

This is a man’s world, this is a man’s world
But it wouldn’t be nothing, nothing without a woman or a girl

You see, man made the cars to take us over the road
Man made the train to carry the heavy load
Man made electric light to take us out of the dark
Man made the boat for the water, like Noah made the ark

This is a man’s, man’s, man’s world
But it wouldn’t be nothing, nothing without a woman or a girl

Man thinks about our little bitty baby girls and our baby boys
Man made them happy, ’cause man made them toys
And after man make everything, everything he can
You know that man makes money, to buy from other man

This is a man’s world
But it wouldn’t be nothing, nothing, not one little thing, without a woman or a girl
He’s lost in the wilderness
He’s lost in bitterness, he’s lost lost

Καλλιτέχνης: Τζέιμς Μπράουν
Άλμπουμ: It’s a Man’s Man’s Man’s World
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 1966
Βραβεία: Πάνθεον των Βραβείων Γκράμι

Κατηγορίες: Ψυχαγωγία | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

“Να ενεργείς σαν να είναι αδύνατο να αποτύχεις”

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Τα περισσότερα από τα πράγματα που μας πάνε στραβά, είναι πράγματα για τα οποία φέρουμε την ευθύνη των επιλογών μας. Είτε δράσαμε εν θερμώ, είτε παραιτηθήκαμε από το σχέδιό μας πριν την ώρα του, είτε δεν πιστέψαμε, τελικά, στη νίκη μας – στον εαυτό μας. Κάποιες φορές, υπάρχουν πράγματα που πάνε στραβά επειδή αναιρούμε επιλογές που έχουμε κάνει, πριν καν τις εφαρμόσουμε. Άλλες πάλι δεν επιλέγουμε… καν. Κάπου εκεί, μπλέκονται η αναποφασιστικότητα με την αναβλητικότητα και την αδράνεια και, μετά, αναρωτιόμαστε τι πήγε λάθος…

Ο επιθετικός σκέφτεται πώς θα επιτεθεί, όχι πως θα αμυνθεί.

Αφού καταλάβαμε ότι μέσα στην αποτυχία ζούμε και υπάρχουμε, τώρα έχουμε την ευκαιρία να αποδείξουμε ότι «δεν έγινε και τίποτε αν αποτύχουμε». Επομένως, ρίχνουμε το βάρος στο πώς θα πετύχουμε. Εστιάζουμε λοιπόν σε αυτά που έχουμε σχεδιάσει εμείς να κάνουμε και τους φόβους μήπως και συμβεί το ένα ή το άλλο, δεν τους περιφρονούμε, αλλά τους βάζουμε στη γωνία. Κοιτάμε τη δική μας… δουλειά και αφήνουμε και τα υπόλοιπα να κάνουν τη δική τους. Με αυτόν τον τρόπο, έχουμε καταφέρει κάτι που αγγίζει τα όρια της μαγείας. Έχουμε αποδεχτεί την ύπαρξη της αποτυχίας αλλά δεν… τη δεχόμαστε. Η δράση, έχει ανάγκη από «επιθετικότητα». Δεν μπορείς να πηγαίνεις συνεχώς με 20χλμ/ώρα όταν σου δίνεται η δυνατότητα να πηγαίνεις με 80χλμ/ώρα. Οι συνεχείς αμφιβολίες, καταρρακώνουν την πίστη σου στο σχέδιό σου και σε αναγκάζουν να εφαρμόσεις ένα «σταμάτα-ξεκίνα».

Θυσίες και δυσκολίες.

Ένα σχέδιο υπηρετεί έναν στόχο. Ο στόχος για να επιτευχθεί, θέλει θυσίες. Μην κοροϊδέψεις ποτέ τον εαυτό σου ότι μπορεί να βρει σχέδιο που δεν θα χρειαστεί θυσίες. Αν αυτό νομίζεις ότι το βρήκες, ακόμη και αν όλα υλοποιηθούν, στο άμεσο μέλλον θα δεις οτι έχτισες ουρανοξύστη σε κινούμενη άμμο… Δίνεις ή αφήνεις κάτι για να πάρεις και να αγγίξεις κάτι άλλο. Κάποιος που ξέρει τη «νοοτροπία της νίκης» γνωρίζει πως η αποτυχία κρύβεται στο «εύκολο» και στο «δωρεάν». Να έχουμε υπόψιν μας τι έρχεται από τύχη και ατυχία και τι έρχεται από προσπάθεια. Αν στηριχθείς σε κάτι που τυχαία σου ήρθε και το θεωρήσεις «επίτευγμά σου», τότε κάτι πάει λάθος. Αν όλα αυτά τα έχεις στο νου σου, τότε έχεις καταφέρει χωρίς άγχος να δρας σα να μην υπάρχει το ενδεχόμενο της αποτυχίας και έτσι, αν αυτή έρθει, μετά να μπορείς να προσπαθήσεις πάλι, χωρίς να νιώθεις ηττημένος…

Με ένα σχέδιο κερδίζεις, με το ίδιο χάνεις.

Δε γίνεται να μην το επαναλαμβάνεις στον εαυτό σου. Πρέπει να σου γίνει συνήθεια. Η αποτυχία είναι μέσα μας. Είναι το αποτέλεσμα αυτού που λέμε «άνθρωποι είμαστε, λάθη κάνουμε». Η αποτυχία είναι πιο πιθανή από την επιτυχία. Ο Αριστοτέλης, πατέρας της λογικής, έλεγε πως το «καλό» γίνεται με έναν τρόπο, ενώ το «κακό», με πολλούς. Η παραδοχή αυτή, όχι μόνο θα βγάλει άγχος από τους ώμους σου αλλά θα σε κάνει και πιο ώριμο για τους αγώνες που θέλεις να αναλάβεις. Επειδή ξέρουμε ότι η αποτυχία καραδοκεί, κάνουμε σχέδια. Δουλειά του σχεδίου, είναι να σε προφυλάξει από κακοτοπιές. Αυτός είναι και ο λόγος που θα σου πάρει αρκετή ώρα να το σκεφτείς. Από εκεί και μετά, υπάρχουν μόνο δύο πράγματα. Δράση και αποφασιστικότητα. Αν έχεις σκεφτεί καλά το σχέδιο και ξέρεις τι έχεις να αντιμετωπίσεις (έστω στο περίπου…) τότε πρέπει να έχεις πίστη σε αυτό. Είναι άλλο πράγμα η ευελιξία που θα χρειαστεί στην πορεία και άλλο να αλλάζεις σχέδια στην αρχή ή στη μέση της διαδρομής. Αυτό λέγεται πανικός. Με αυτό θα κερδίσεις και με αυτό, θα χάσεις.

Dorothea Brande

ΠΗΓΗ: http://thepsychologysecrets.blogspot.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Είναι η γονεϊκή αγάπη αρκετή για να μεγαλώσουμε ψυχικά υγιή παιδιά;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η αγάπη λένε κάνει θαύματα, αλλάζει τον άνθρωπο, τον μεταμορφώνει! Είναι όμως έτσι; Και αν ναι, ποια αγάπη έχει τη δύναμη αυτή; Μπορεί μια ανώριμη αγάπη, μια αγάπη ναρκισσιστική, εγωιστική να κάνει θαύματα; H μήπως, ακόμη και η γονεική αγάπη, όταν δεν είναι ώριμη δεν επιτελεί το ρόλο της;

Τιμωρία και εκλογίκευση εμπειριών

Συχνά βλέπουμε και ακούμε γονείς να τιμωρούν τα παιδιά τους (σωματικά ή λεκτικά), να τα επικρίνουν ή /και κατακρίνουν προκειμένου να διορθώσουν τα λάθη τους, να αγνοούν τις προσωπικές τους ανάγκες, να επιβάλλουν «πειθαρχία» με όρους που περισσότερο θυμίζουν στρατό στο όνομα της σωστής ανατροφής και του καλού των παιδιών τους.

Από την άλλη, πολλοί ενήλικες που υπήρξαν παιδιά και βίωσαν κάποιες από τις συμπεριφορές αυτές, ίσως εκλογικεύοντας πια αυτές τις εμπειρίες, δηλώνουν «ε δεν πάθαμε και τίποτα, που οι γονείς μας ήταν αυστηροί», «μια χαρά σωστός άνθρωπος έγινα και ας έφαγα και καμιά ξυλιά».

Είναι όμως έτσι;

Γονιός δε γεννιέσαι, γίνεσαι!

Εύκολη και μονοσήμαντη απάντηση δεν υπάρχει. Αυτό όμως που σίγουρα μπορεί να ειπωθεί είναι ότι γονιός δε γεννιέσαι, γίνεσαι. Υπό αυτήν την έννοια είναι ένας ρόλος που σίγουρα προϋποθέτει αγάπη για τα παιδιά, αλλά προϋποθέτει και ανάγκη για ωρίμανση, για εξέλιξη, για αλλαγή. Προϋποθέτει ότι θα προσπαθήσεις τουλάχιστον τα όποια δικά σου τραύματα ως παιδί να μην τα μεταφέρεις στα δικά σου παιδιά, προϋποθέτει έναν συνεχή αγώνα για αυτοκριτική, αυτογνωσία και πολλές φορές προϋποθέτει ένα πλησίασμα και ένα σκύψιμο πάνω στις ανάγκες των παιδιών, έστω και αν αυτά είναι μικρά και «οι μικρές τους ανάγκες δεν έχουν πολύ σημασία».

Ο «ώριμος» γονιός αφουγκράζεται ανά πάσα στιγμή όλα τα σημάδια, τα μηνύματα που μπορεί να εκπέμπουν τα παιδιά του και πολλές φορές δεν είναι άμεσα και ξεκάθαρα. Ο «ώριμος» γονιός είναι ο ευέλικτος γονιός, είναι αυτός που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμος να τροποποιήσει το σύστημα «πειθαρχίας», να αναθεωρήσει τις απόψεις του για το ποια είναι η σωστή διαπαιδαγώγηση όταν βλέπει ότι πέφτει πάνω σε τοίχους. Ο «ώριμος» γονιός προσπαθεί να συνδεθεί με τα θετικά κομμάτια των παιδιών του και όχι με τις ελλείψεις τους.

Προσπαθεί να αφήσει χώρο στις επιθυμίες των παιδιών γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουν τα ίδια να συνδεθούν με τα ταλέντα τους, τις κλίσεις τους, τις ικανότητες και τις δυνάμεις τους και άρα θα χτίσουν την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμησή τους. Ο «ώριμος» γονιός ακόμη και όταν λείπει είναι «δίπλα» στα παιδιά του γιατί έχει καταφέρει με την αγάπη, την ενσυναίσθηση και την άνευ όρων αποδοχή του να τους καλλιεργήσει ένα αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης.

Ο «ώριμος» γονιός αποδέχεται το παιδί του, τα λάθη του, τις επιλογές του και είναι εκεί όχι για να κατακρίνει ή να απορρίψει όταν δεν συμφωνεί με κάτι, αλλά για να βοηθήσει το παιδί του να καταλάβει τι είναι ασφαλές και τι όχι για το ίδιο και τι εναλλακτικές έχει όταν κάτι πάει στραβά.

«Ώριμος» γονιός δεν είναι ο γονιός που δεν κάνει λάθη. Αυτό θα ήταν ουτοπικό, είναι όμως ο γονιός που αναγνωρίζει τα λάθη του, που τα παραδέχεται και που προσπαθεί να τα διορθώσει ή και γιατί όχι να τα επικοινωνήσει με το παιδί του.

Είναι αυτός που αναλαμβάνει την ευθύνη του ρόλου του ανά πάσα στιγμή με όποιο κόστος. 
Ακόμη, είναι αυτός που προσπαθεί πρώτα ο ίδιος να εξελιχθεί και μέσα από τη δική του εξέλιξη να καθοδηγήσει και να εμπνεύσει τα παιδιά του για κάτι ανάλογο. 
Είναι αυτός τελικά που γεννά εμπιστοσύνη, ασφάλεια, αγάπη χωρίς να επιβάλλει κάτι από όλα αυτά. 
Είναι αυτός που έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα ασφαλές ψυχικό, συναισθηματικό και φυσικό περιβάλλον με όρια, κανόνες που τίθενται και μπαίνουν με σεβασμό, με συζήτηση, με διαπραγματεύσεις και όχι με τιμωρίες και επιβολές.

Ένας τέτοιος γονιός είναι πολύ πιο κοντά στο να βιώσει ώριμη αγάπη πρώτα προς τον εαυτό του και ως συνέχεια προς τα παιδιά του και την οικογένεια του. Ένας τέτοιος γονιός είναι πιο κοντά στο να μεγαλώσει χαρούμενα παιδιά μα πάνω απ όλα παιδιά που πιστεύουν στον εαυτό τους και στις ανθρώπινες σχέσεις!

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Μήπως δεν επιτρέπουμε στα παιδιά μας να έχουν ελεύθερο χρόνο;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Τα τρία δυσκολότερα πράγματα είναι : να κρατήσει κανείς ένα μυστικό, να λησμονήσει μια ύβρη και να διαθέσει καλώς τις ώρες της σχόλης του. – Χίλων

Εσείς δεν έχετε ελεύθερο χρόνο.

Τρέχετε όλη μέρα στο γραφείο και τις υποχρεώσεις σας και το βράδυ πέφτετε εξουθενωμένοι στο κρεβάτι…

‘Η μήπως την ώρα που διαβάζετε την εφημερίδα σας, που περιηγείστε στο internet, που βλέπετε την ταινία που κυκλοφόρησε πρόσφατα δεν τη θεωρείτε ελεύθερο χρόνο;

Ας ορίσουμε όμως τι ακριβώς είναι αυτός ο ελεύθερος χρόνος:

Ο ελεύθερος χρόνος είναι ο προσωπικός μας χρόνος. Aυτός που αφιερώνουμε, όταν σχολάσουμε από τη δουλειά και τελειώσουμε τις καθημερινές μας υποχρεώσεις στο σπίτι, στα ψώνια, στον κήπο κ.α., σε ευχάριστες ασχολίες.

Ας σκεφτούμε όμως αν επιτρέπουμε και στα παιδιά μας να έχουν αυτό το πλεονέκτημα που αξιωματικά θεωρούμε δικαίωμα των ενηλίκων.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν μ’ αυτή τη βάση: ελεύθερος χρόνος και για το παιδί είναι αυτός που θα αφιερώσει σε κάτι που το ευχαριστεί. Δεν είναι λοιπόν ούτε το διάβασμα για το σχολείο, ούτε οι ξένες γλώσσες, ούτε το πιάνο, ούτε οι δραστηριότητες που επιλέγουμε εμείς επειδή έτσι πρέπει ή από κάποιο παιδικό μας απωθημένο.

‘Οπως λοιπόν εμείς έχουμε το δικαίωμα να επιλέξουμε αν απόψε θα δούμε το τάδε σίριαλ και την επομένη να πιούμε μια μπύρα με τους φίλους μας, έτσι και τα παιδιά πρέπει να έχουν την ευχέρια να επιλέξουν (μετά από συζήτηση με τους γονείς) πού και πώς θα αφιερώσουν το χρόνο που απομένει μετά την ολοκλήρωση των υποχρεώσεών τους (σχολείο, εξωσχολικές δραστηριότητες, τακτοποίηση δωματίου τους κ.λπ.).

Είναι στο χέρι του γονιού να οργανώσει σωστά το χρόνο αυτό ώστε να είναι παράλληλα και δημιουργικός ελεύθερος χρόνος και να μάθουν στα παιδιά τους ότι μετά τη μελέτη των μαθημάτων τους θα έχουν τη δυνατότητα να ασχοληθούν μ’ αυτό που πραγματικά τα ευχαριστεί και τους δίνει τη δυνατότητα να εκτονώσουν την ενεργητικότητά τους.

Μη θεωρήσετε ότι το παιχνίδι είναι χαμένος χρόνος. Τα παιδιά τον έχουν ανάγκη. Πιέστε τα να παίζουν.

Βοηθήστε όμως και ενισχύστε την επιλογή τους, «εμποδίζοντάς» τα με τον τρόπο σας να μένουν καθηλωμένα στο tablet ή στην τηλεόραση.

Επιλέξτε διάφορες δραστηριότητες και αφήστε τα να δοκιμάσουν, να εκτονωθούν, να κοινωνικοποιηθούν και να εκφραστούν ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία τους.

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Μην αφήνεις το smartphone να ελέγχει το μυαλό σου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Κορυφαία στελέχη εταιρειών τεχνολογίας προειδοποιούν για τις μη αναστρέψιμες συνέπειες που έχει στο ανθρώπινο μυαλό η διαρκώς ανερχόμενη «οικονομία της προσοχής» και ο εθιστικός σχεδιασμός των εφαρμογών. Μέχρι όμως να εισακουστούν από τη Σίλικον Βάλεϊ, θα πρέπει να αντιδράσει ο τελικός χρήστης. Μπορεί;

Ακούγεται ένας ήχος από το κινητό. Κάτι σαν μπλινγκ. «Ειδοποίηση του Facebook» σκέφτεσαι αυτόματα.

Έχεις μάθει να ξεχωρίζεις τους ήχους. Τι λέω; Εσύ τους άλλαξες για να τους ξεχωρίζεις. Άλλον ήχο για τα SMS, άλλον για τα WhatsApp, άλλον για το Viber. Πλέον έχεις και Instagram. «Τι το ήθελα το Instagram;», σκέφτεσαι όσο συνεχίζεις να δουλεύεις στον υπολογιστή του γραφείου.

Με δυο λόγια

Ο μέσος χρήστης smartphone αγγίζει την οθόνη του κινητού τηλεφώνου του 2.617 φορές την ημέρα. Και ένας στους τρεις ελέγχει τα social media αν τύχει να ξυπνήσει στη μέση της νύχτας.

Είναι τόσο σημαντικές οι ειδοποιήσεις του Facebook, του WhatsApp και του Viber; Όχι, το ξέρουμε καλά. Όμως οι σχεδιαστές εφαρμογών και ψηφιακών προϊόντων κάνουν ό,τι μπορούν για να το ξεχάσουμε –και το καταφέρνουν.

Στην ψηφιακή εποχή άλλωστε, το πολυτιμότερο νόμισμα είναι ο χρόνος και η συνεπαγόμενη προσοχή μας. Μειωμένη παραγωγικότητα, ψυχολογικές και κοινωνικές επιπτώσεις είναι τα επακόλουθα.

Ο Τριστάν Χάρις, ιδρυτής του Time Well Spent και ευαγγελιστής μιας ριζικής αλλαγής στον τρόπο που χρησιμοποιούμε την τεχνολογία, μας προτρέπει να σκεφτούμε ποιοι είναι οι δικοί μας στόχοι και να κλείσουμε τα αυτιά στις σειρήνες των εφαρμογών.

Και θέλει να αναγκάσει τους σχεδιαστές λογισμικού να πάρουν έναν μοντέρνο «όρκο του Ιπποκράτη»: ότι θα πάψουν να εκμεταλλεύονται τις ψυχολογικές αδυναμίες των χρηστών και θα τους αφήσουν να κάνουν αυτά που θέλουν οι ίδιοι, χωρίς σκόπιμα τοποθετημένους περισπασμούς. Και ότι θα πάψουν να «ταΐζουν την αδηφάγο σαύρα που κρύβεται στο μυαλό μας».

Έχεις ελαχιστοποιήσει τον internet browser για να αφοσιωθείς στο Excel. Δεν τα καταφέρνεις. Το αχνό γαλάζιο LED φωτάκι αναβοσβήνει για να σου υπενθυμίζει ότι η ειδοποίηση είναι εκεί. Περιμένει να τη διαβάσεις. Αντιστέκεσαι.

Τι είναι πια τόσο σημαντικό που να αξίζει την προσοχή σου; Ένα νέο αίτημα φιλίας, ένα like σε μια φωτογραφία, μία πρόσκληση σε εκδήλωση; Είναι αυτά αρκετά σημαντικά για να σταματήσεις ό,τι κάνεις και να πάρεις το smartphone στο χέρι;

Και βέβαια δεν είναι.

Και βέβαια θα σταματήσεις ό,τι κάνεις για να πάρεις το smartphone στο χέρι και να ελέγξεις το περιεχόμενο της ειδοποίησης. Είπαμε, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι τόσο σημαντικό ώστε να αξίζει την προσοχή σου. Τίποτα δεν μπορεί να διεκδικεί μερίδιο από τον πολύτιμο χρόνο σου. Το συνειδητοποιείς, το γνωρίζεις καλά, αλλά δεν μπορείς να αντισταθείς. Δεν μπορείς παρά να διαθέσεις άπλετα τον χρόνο σου.

Αγγίζεις την οθόνη. Η ειδοποίηση αφορά στα γενέθλια μιας παλιάς σου συμμαθήτριας. Έχεις να τη δεις από το σχολείο. Κι όμως αποφάσισες να διακόψεις τη δουλειά σου, για να διαβάσεις μια προτροπή να της ευχηθείς. Ναι, το μετανιώνεις τη στιγμή που το κάνεις. Όλοι το κάνουμε, όλοι μετανιώνουμε για τον χαμένο χρόνο, και όλοι το ξανακάνουμε. Όλοι, ή τέλος πάντων όλοι όσοι διαβιούμε σε αυτό το παράλληλο ψηφιακό σύμπαν.

Σε αυτό το γοητευτικό, επαναστατικό, καινοτόμο σύμπαν που έχει αλλάξει οριστικά και αναπόδραστα τη ζωή μας. Σε θετική κατεύθυνση, και σε αυτό είμαστε κάθετοι. Δεν μπορούμε καν να φανταστούμε την καθημερινότητά μας χωρίς Google και Facebook, την ψυχαγωγία χωρίς YouTube και Spotify, την επικοινωνία μας χωρίς Messenger και WhatsApp. Μπορούμε όμως να μην τους επιτρέψουμε να ελέγχουν το μυαλό και τη ζωή μας;

Η οικονομία της προσοχής

Όλες αυτές οι πλατφόρμες μας προσφέρουν τόσες δυνατότητες δωρεάν και εμείς δεν έχουμε παρά να τις εκμεταλλευτούμε. Φαινομενικά δωρεάν. Γιατί στην πραγματικότητα, πληρώνουμε πολύ ακριβά τις υπηρεσίες τους. Το τίμημα δεν είναι άλλο από τον χρόνο μας. Και είναι πανάκριβο.

Όταν ο Μπέντζαμιν Φράνκλιν έγραφε την εμβληματική φράση «ο χρόνος είναι χρήμα» στο “Advice to a Young Tradesman”» δεν μπορούσε καν να φανταστεί ότι διακόσια εβδομήντα χρόνια αργότερα, η φράση του θα αποκτούσε ακόμη πιο βαρύνουσα αξία.

Στην ψηφιακή εποχή, το πολυτιμότερο νόμισμα είναι ο χρόνος και η συνεπαγόμενη προσοχή μας. Αυτή ζητούν όλοι οι κολοσσοί του internet και της τεχνολογίας.

Και οι χρήστες τους τη δίνουν. Κάθε ώρα. Κάθε λεπτό. Νύχτα και μέρα. Εργάσιμες και αργίες.

Όπως είχε πει ένας αμφιλεγόμενος «ψηφιακός προφήτης», ο Ντέιβιντ Σινγκ στην  ιστοσελίδα του, «δεν υπάρχει πλέον κατάσταση online και offline, υπάρχει online και ύπνος».

Αυτό επιβεβαίωσε πρόσφατα με δήλωσή του και ο CEO της Netflix: «Ανταγωνιστές μας δεν είναι μόνο το YouTube και το Snapchat. Ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής μας είναι ο ύπνος».

ΠΗΓΗ: insidestory.gr   /  o-klooun.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο