Δάσκαλος ανέβασε κατακόρυφα την απόδοση των μαθητών του μετατρέποντας την τάξη του σε φάρμα!

daskalos-fagito-5Ο Στέφεν Ριτζ είχε την ατυχία να ζήσει μια τραγική απώλεια. Από εκείνη τη μέρα αποφάσισε να εστιάσει την προσοχή του στα παιδιά των άλλων και την τεράστια θλίψη του να την μετατρέψει σε κάτι όμορφο.

Ο Ριτζ κατάφερε να ανεβάσει το ποσοστό παρουσίας των μαθητών του στη τάξη από το 40% στο 93%. Πως;

Ο Ριτζ ήταν ακριβώς όπως και όλοι υπόλοιποι γονείς. Έδινε καθημερινά τον καλύτερο εαυτό του για να μεγαλώσει σωστά το παιδί του. Μέχρι που η τραγωδία του χτύπησε την πόρτα.

Από τότε που έχασε το παιδί του αποφάσισε να επικεντρώσει την ενέργειά του στο να βοηθήσει τα υπόλοιπα παιδιά που τον είχαν ανάγκη.

Έτσι, παραιτήθηκε από την θέση του και πήγε να διδάξει σε ένα από τα πιο προβληματικά σχολεία των ΗΠΑ. Ένα σχολείο στο Νότιο Μπρονξ.

Το συγκεκριμένο σχολείο είχε μέχρι τότε ποσοστό αποφοίτησης 17%, πολλά περιστατικά βiας και ακόμα περισσότερα πεινασμένα παιδιά.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί αποκαλούν το Νότιο Μπρονξ «έρημο τροφίμων».

«Έρημο τροφίμων» σημαίνει ότι μια γειτονιά ή μια πόλη δεν έχει εύκολη πρόσβαση σε υγιεινά τρόφιμα. Τα μόνα που υπάρχουν σε αφθονία είναι καταστήματα γρήγορου φαγητού ενώ τα παντοπωλεία και τα μανάβικα μετριούνται στα δάχτυλα.

Ο Στιβ κατά τη διάρκεια της εργασίας του, ανακάλυψε ότι τα περισσότερα από τα παιδιά που μέχρι τότε θεωρούνταν κακοί μαθητές, δεν τρέφονταν σωστά ή και καθόλου.

Πολλοί από τους ανθρώπους που ζουν στο Νότιο Μπρονξ υποφέρουν από κάτι που ονομάζεται «επισιτιστική ανασφάλεια.» Επισιτιστική ανασφάλεια σημαίνει ότι δεν ξέρεις πότε και από που θα βρεις το επόμενο σου γεύμα.

Οι μαθητές του Στιβ όμως δεν αντιμετώπιζαν μόνο αυτό το πρόβλημα. Τα περισσότερα παιδιά είναι άστεγα ή ζουν σε ανάδοχες οικογένειες.

Ώσπου μια μέρα κάποιος έκανε δωρεά στο σχολείο μερικούς βολβούς. Οι βολβοί σύντομα μετατράπηκαν σε λουλούδια εμπνέοντας τον Στιβ να δημιουργήσει κάτι πολύ όμορφο: Το Green Bronx Machine.

Το Green Bronx Machine είναι ένα πρωτοποριακό σύστημα μαθημάτων κηπουρικής σε κλειστούς χώρους. Διδάσκει τα παιδιά πώς να είναι υγιή και τους παρέχει την κατάλληλη διατροφή, η οποία με τη σειρά της τα βοηθά να επικεντρώνονται και να αποδίδουν καλύτερα μέσα και έξω από το σχολείο.

Μαθητές μαζί με τον Στιβ καλλιεργούν τα δικά τους τρόφιμα έχοντας δημιουργήσει κήπους στις στέγες και στις αίθουσες διδασκαλίας του σχολείου. Πολύ σύντομα τα παιδιά αύξησαν σημαντικά τις ακαδημαϊκές επιτυχίες τους.

Το ακόμη καλύτερο; Οι μαθητές παίρνουν τρόφιμα και τα πηγαίνουν και στα υπόλοιπα μέλη των οικογενειών τους!

Τα παιδιά στην τάξη του Στιβ ξεκίνησαν με ενα ποσοστό παρουσίας στο σχολείο της τάξης του 40%. Ένα ποσοστό που όμως σήμερα αγγίζει το 93%! Ταυτόχρονα το 100% των μαθητών πέρασε στις εξετάσεις!

Όλα τα στοιχεία δείχνουν πως οι μαθητές του Στιβ μπορούν να ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον.

Καλή δουλειά κύριε Ριτζ!
Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του http://stephenritz.com/

ΠΗΓΗ: mojo.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Γιατί φωνάζουν όταν εκνευρίζονται οι άνθρωποι;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

«Μια μέρα, ένας σοφός ρώτησε τους μαθητές του:

«Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;».
«Επειδή χάνουν την ψυχραιμία τους» απάντησε κάποιος.
«Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν αφού ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;» επέμεινε ο σοφός.

«Γιατί θέλουν να τους ακούσει» είπε ένας άλλος μαθητής.
«Και γιατί δεν μπορεί να του μιλήσει με χαμηλή φωνή;» ρώτησε πάλι ο δάσκαλος.

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά καμιά δεν τον ικανοποίησε.
«Ξέρετε γιατί ουρλιάζουν δυο άνθρωποι όταν είναι θυμωμένοι;» τους είπε τότε.

«Επειδή όταν θυμώνουν, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ. Έτσι για να μπορέσει ο ένας ν’ ακούσει τον άλλο, πρέπει να φωνάξει δυνατά, ώστε να καλύψει την απόσταση. Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά πρέπει να φωνάξουν για ν’ ακουστούν.

Το αντίθετο γίνεται, για παράδειγμα, όταν δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι.
Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν. Μιλούν σιγανά και τρυφερά, επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη.

Μερικές φορές μάλιστα είναι τόσο κοντά, που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν. Ψιθυρίζουν μονάχα. Κι όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή, δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχτούν. Έτσι συμβαίνει πάντα κι όταν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζει ο ένας τον άλλον».

Όταν συζητάτε, λοιπόν, μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μη λέτε λόγια που σας απομακρύνουν, γιατί θα έρθει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη, ώστε τα λόγια σας δεν θα βρίσκουν πια το δρόμο του γυρισμού».
                                                                  Μαχάτμα Γκάντι

ΠΗΓΗ: dinfo.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Ελεύθερα εναλλακτικά σχολεία: Τι είναι αυτό που τα διακρίνει

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Τα ελεύθερα εναλλακτικά σχολεία υπάρχουν για να δοκιμάσουν μια νέα μορφή μάθησης. Τι διακρίνει σήμερα τα ελεύθερα δημοκρατικά σχολεία; Τρεις είναι οι θεμελιώδεις αρχές:

– Οι χαλαρές ιεραρχίες. Τα ελεύθερα δημοκρατικά σχολεία είναι χώροι της κοινότητας που διαμορφώνονται συνεργατικά απ’ όλους τους συμμετέχοντες και εξετάζονται λεπτομερώς με κριτικό πνεύμα.

– Είναι η κοινωνική αξίωση: oι συλλεγείσες γνώσεις και εμπειρίες ενθαρρύνουν και καθιστούν ικανή τη θεώρηση κοινωνικών προβλημάτων, την εποικοδομητική επεξεργασία λύσεων και τη δοκιμασία νέων κοινωνικών μορφών.

– Είναι ο ιδιαίτερος παιδαγωγικός τρόπος. Οι άνθρωποι στα ελεύθερα δημοκρατικά σχολεία αντιλαμβάνονται τη ζωή ως μια δια βίου διαδικασία. Συστατικά στοιχεία της μάθησης είναι επίσης το παιχνίδι, οι κοινωνικές και συναισθηματικές εμπειρίες και τα ενδιαφέροντα των παιδιών, των νέων και των ενηλίκων.

ΠΗΓΗ: thepsychologysecrets.blogspot.gr/

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Η Συναισθηματική Υγεία του Παιδιού

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Κάθε γονιός νοιάζεται για το παιδί του. Θέλει το καλό του. Ενδιαφέρεται να είναι υγιές και ευτυχισμένο, »να περνάει καλά». Για τους λόγους αυτούς προσέχουμε τη διατροφή του, τη μόρφωσή του… γενικότερα ότι συντελεί στην ποιότητα της ζωής του.

Στο κείμενο αυτό θα προσπαθήσουμε να σταθούμε στα βασικά βήματα που ευνοούν την καλή συναισθηματική υγεία των παιδιώνκαι πως οι γονείς θα μπορούσαν να τα βοηθήσουν σε αυτην την κατεύθυνση. Κατανοήστε τις ανάγκες του παιδιού σας
Τα παιδιά χρειάζονται:
Αγάπη: Το πιο σημαντικό! Ζεστή, προσωπική επαφή και αληθινό ενδιαφέρον.
Αποδοχή: Για το ποιά είναι ως ξεχωριστά άτομα
Ασφάλεια: Να γνωρίζουν ότι θα είστε δίπλα τους, εάν σας χρειαστούν.

 Ενθαρρύνετε την ανεξαρτησία τους
Τα παιδιά χρειάζονται να ξέρουν ότι εμπιστεύεστε τις ικανότητες τους. Αφήστε τα, για παράδειγμα, να τρώνε και να ντύνονται μόνα τους, χωρίς τη δική σας βοήθεια, όσο το δυνατόν νωρίτερα θεωρείται ότι είναι ικανά να το κάνουν. Αφήστε να συμμετάσχουν στις καθημερινές δουλειές του σπιτιού. Μην είστε υπερπροστατευτικοί ή πάρα πολύ αυστηροί. Όλοι μας, παιδιά και ενήλικες, χρειάζεται να κάνουμε λάθη για να μάθουμε. Δώστε στα παιδιά σας την ελευθερία να μεγαλώσουν.

Δώστε Καθοδήγηση
Δώστε στο παιδί σας τις βάσεις για να κάνει υγιείς επιλογές μέσα στον κόσμο της σύγχυσης όπου ζούμε. Συζητήστε μαζί του τις αξίες και τις πεποιθήσεις σας . Διδάξτε με το παράδειγμα σας… Το παιδί μαθαίνει περισσότερο από αυτά που κάνετε παρά από αυτά που λέτε.

 Θέστε Όρια
Τα όρια δίνουν στο παιδί την αίσθηση της ασφάλειας. Θέστε δίκαια όρια και φροντίστε αυτά να τηρούνται. Χρειάζεται να είστε συνεπής (τηρείται την ίδια στάση κάθε φορά που το όριο παραβιάζεται) και σταθεροί (ένα όριο δεν αλλάζει παρά μόνο όταν αυτό απαιτείται, επειδή το παιδί μεγαλώνει) αλλά ποτέ υπερβολικοί.

Μοιραστείτε τα προβλήματα της Οικογένειας
…όχι όμως τα ζητήματα του ζευγαριού!
Να είστε ειλικρινείς σε καταστάσεις όπως:
Θάνατος: Μην κρύβεται την θλίψη και τον πόνο. Μάθετε στο παιδί σας ότι ο θάνατος είναι μέρος της ζωής.
Διαζύγιο: Πείτε στο παιδί σας το «γιατί», διαφορετικά μπορεί να νοιώθει ένοχο για τον χωρισμό σας. Δείξτε του την αγάπη σας .
Χρήματα: Εξηγήστε του τι μπορείτε και τι δεν μπορείτε να αντέξετε οικονομικά και γιατί.

 Γνωρίστε τους φίλους του παιδιού σας
Τα παιδιά επηρεάζονται σημαντικά από τους συντρόφους τους στο παιχνίδι και πάντα προσπαθούν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες και τα στάνταρ τους.
Δεν χρειάζεται να κάνετε ότι «κάνουν και οι άλλοι γονείς». Τα παιδιά θα σας σεβαστούν, επειδή έχετε τα δικά σας δεδομένα και τις δικές σας αρχές.
Μην προσπαθείτε να επιλέξετε τους φίλους του παιδιού σας. Συνήθως αυτό προκαλεί δυσανασχέτηση και αντίδραση.

 Βοηθήστε το παιδί σας να μάθει
Μάθετε για τις εμπειρίες του παιδιού σας στο σχολείο. Ακούστε τι έχει να σας πει. Μιλήστε με δασκάλους, συμβούλους κλπ.
Μην πιέζετε το παιδί σας να επιτύχει. Τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα όταν είναι χαλαρά.
Παραμερίστε τα εμπόδια στην μάθηση. Για παράδειγμα, φροντίστε να αντιμετωπίσετε κάθε πρόβλημα υγείας, όπως όρασης , μαθησιακές δυσκολίες κλπ.

 Μοιραστείτε μαζί του
Μιλήστε στο παιδί σας για τη δουλειά που κάνετε και πως έτσι συνεισφέρετε στο εισόδημα της οικογένειας. Αφιερώστε μέρος από τον ελεύθερο χρόνο σας, σε δραστηριότητες που μπορεί να μοιραστεί όλη η οικογένεια.

Αυτοί είναι 8 τρόποι, ιδέες, προτάσεις για μια καλύτερη συναισθηματική υγεία των παιδιών. Φυσικά κάθε γονιός, κάθε οικογένεια, τις προσαρμόζει στον δικό της τρόπο ζωής, σύμφωνα με το δικό τους σύστημα αξιών και αντιλήψεων. Γιατί πάνω από όλα, όλες τις ιδέες, τις προτάσεις και τις θεωρίες, είναι η αγάπη, η ευθύνη και τελικά η συνείδηση του καθενός μας, του γονιού χωριστά.

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Ενσυναίσθηση: ακούμε πραγματικά τα παιδιά μας;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ακούμε πραγματικά και με ενσυναίσθηση τα παιδιά μας ή μπλοκάρουμε τα συναισθήματα τους; Πολλές φορές νομίζουμε ότι ακούμε τα παιδιά μας όταν μας μιλάνε, αλλά είτε άλλες σκέψεις έχουν κατακλύσει το μυαλό μας και ουσιαστικά η προσοχή μας είναι στραμμένη αλλού, είτε εστιάζουμε στο α΄επίπεδο επικοινωνίας (τις λέξεις), χάνοντας την ουσία, το ποια ανάγκη προσπαθεί το παιδί να μας επικοινωνήσει.

Αν νομίζετε ότι ακούτε το παιδί σας, τότε προσέξτε: έχετε βλεμματική επαφή μαζί του την ώρα που μιλάει; Η βλεμματική επαφή, μπορεί να φαίνεται κάτι απλό αλλά είναι πολύ σημαντικό για την ανθρώπινη επικοινωνία γενικά. Μία από τις κυριότερες αιτίες για τις οποίες μπορεί να μην ακούμε τα παιδιά είναι όταν δικοί μας φόβοι ή ανασφάλειες παρεμβάλλονται στην επικοινωνία μας μαζί τους. Κάποιες φορές φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε τα έντονα συναισθήματα των παιδιών μας, οπότε με τις απαντήσεις μας τα μπλοκάρουμε.

Για παράδειγμα όταν το παιδί μας κλαίει κι εμείς δεν ξέρουμε πώς να το διαχειριστούμε, μπορεί να πούμε: “Έλα, μην κλαις! Δεν έγινε τίποτε!Δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου!” ή ” Δεν συμβαίνει τίποτε για το οποίο πρέπει να αναστατωθούμε!Όλα καλά!” Οι παραπάνω αποκρίσεις μας, έχουν ως αποτέλεσμα να λογοκρίνουν και να ακυρώνουν το συναίσθημα του παιδιού, κάνοντας το να νιώθει ματαίωση και απογοήτευση!

 

Ποιες άλλες δικές μας αντιδράσεις σε καταστάσεις δυσάρεστες για τα παιδιά δεν τα βοηθάνε, αλλά αντίθετα μπλοκάρουν τα συναισθήματα τους; Όταν

  • α) προσπαθούμε να εκλογικεύσουμε το συναίσθημα τους: “Μην κλαις. Δεν βλέπεις ότι το άλλο παιδί δεν ήθελε να σε χτυπήσει;”
  • β) χρησιμοποιούμε την τεχνική της απόσπασης προσοχής: “Μην κλαις. Θες να σου πω κάτι αστείο που έγινε σήμερα;”
  • γ) ακυρώνουμε το παιδί: ” Έπρεπε να το είχες καταλάβει. Ξεπέρασε το. Μην απογοητεύεσαι”,
  • δ) κρίνουμε το παιδί: “Μην είσαι χαζός.”,
  • ε) του βάζουμε μια ταμπέλα: “Τώρα γίνεσαι υπερευαίσθητος”.

Μπορεί να μας φαίνεται ότι δεν επιδρά κάπως στην ψυχολογία του παιδιού, καθώς με μια πρώτη ματιά δεν έχουν άμεσο στόχο να βλάψουν το παιδί. Ουσιαστικά όμως δεν βοηθούν το παιδί να νιώσει ότι το ακούν και το κατανοούν τα πρόσωπα αναφοράς του, οι γονείς του δηλαδή! Αυτό που ουσιαστικά συμβαίνει, είναι το παιδί να νιώθει ότι τα άσχημα συναισθήματα δεν είναι αποδεκτά! Όταν προσπαθούμε να κάνουμε ένα αναστατωμένο παιδί να χαμογελάσει προσπερνώντας και μη δίνοντας ουσιαστικά σημασία σε ό,τι το αναστάτωσε, το κάνουμε να νιώθει περισσότερο θυμό και δυσφορία.

Τα πράγματα μπορεί να γίνουν καλύτερα αρκεί να συνειδητοποιήσουμε τις παγίδες στις οποίες πέφτουμε και να τις αποφεύγουμε! Πριν βιαστούμε να δώσουμε μια συμβουλή στα παιδιά μας στο πώς να αντιμετωπίσουν την κατάσταση που τα δυσκολεύει, ας τα ρωτήσουμε πρώτα τι θα ήθελαν από εμάς! Το πιο σημαντικό από εμάς είναι να νιώθουν ότι ακούμε πραγματικά αυτό που τα απασχολεί. Γιατί μόνο αν νοιαζόμαστε και ακούμε πραγματικά θα νιώσουμε τις ανάγκες τους και το μήνυμα που προσπαθούν να μας μεταφέρουν πίσω από τις λέξεις που χρησιμοποιούν.

Κρητικού Μαρίνα
Ψυχολόγος Υγείας/ Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλος

ΠΗΓΗ: antikleidi.com/

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Τα παιδιά

ta-dikaiomata-ton-paidion

Τα παιδιά σας δεν είναι δικά σας παιδιά.
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τον εαυτό της.
Έρχονται στον κόσμο μέσα από σας, αλλά δεν προέρχονται από εσάς,
Και παρότι είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε σας.

Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως τις σκέψεις σας,
Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις.
Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, όχι όμως την ψυχή τους,
Γιατί η ψυχή τους ζει στο σπίτι του Αύριο,
που εσείς δεν μπορείτε να το επισκεφτείτε ούτε καν στα όνειρά σας.
Μπορείτε να πασχίσετε να τους μοιάσετε, μην
προσπαθείτε όμως να τα κάνετε να σας μοιάσουν.
Γιατί η ζωή δεν πηγαίνει πίσω, ούτε μένει στο χτες.

Είστε τα τόξα απ’ τα οποία τινάζονται σαν ζωντανές σαΐτες τα παιδιά σας.
Ο Τοξότης βλέπει το στόχο στη γραμμή του Απείρου
και σας λυγίζει με την δύναμη Του ώστε οι
σαΐτες Του να φύγουν γοργά και να φτάσουν μακριά.
Δεχθείτε το λύγισμα σας στα χέρια Του με χαρά.
Γιατί Αυτός, όπως αγαπά τη σαΐτα που εκτοξεύεται,
Αγαπά και το τόξο που είναι σταθερό.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χαλίλ Γκιμπράν, Ο Προφήτης,
Ο Κήπος του Προφήτη
,

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Γιατί είναι ανήθικο να ενδιαφερόμαστε μόνο για τους βαθμούς των παιδιών

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η κάθε σχολική βαθμίδα έχει συνδεθεί με την αγωνία των βαθμών που θα κατακτήσει ο κάθε μαθητής. Από την αρχή του σχολικού έτους τα πάντα είναι στραμμένα στο «κυνήγι» των βαθμών (τεστ, διαγωνίσματα, βαθμολογίες).

Οι βαθμοί αποτελούν «αγωνία» του παρελθόντος όπου ο αναλφαβητισμός στην Ελλάδα βρισκόταν σε υψηλά ποσοστά και τα μοναδικά στοιχεία που είχαν σημασία ήταν το παιδί να μάθει γραφή, ανάγνωση και μαθηματικά. Αυτό πλέον έχει εξαλειφθεί, αφού μόλις διακόσιες χιλιάδες Έλληνες δηλώνουν αναλφάβητοι.

Το σχολείο, ειδικά στις μικρότερες ηλικίες, διαδραματίζει σημαντικότερο ρόλο από όσο νομίζουμε. Το πώς θα ενταχθούν τα παιδιά στην κοινωνία καθορίζεται ουσιαστικά στα πρώτα τους σχολικά χρόνια. Κατ” επέκταση η εικόνα που έχουν τα παιδιά για τον εαυτό τους καθορίζεται -κυρίως- από τις βαθμολογικές τους επιδόσεις, οι οποίες απορρέουν από το αν μπορούν να κάνουν αριθμητικές πράξεις, αν παπαγαλίζουν μαθήματα ιστορίας ή θρησκευτικών, αν ζωγραφίζουν μοτίβα που συμφωνούν με την αισθητική του δασκάλου τους.

Ωστόσο, ο βαθμός από μόνος του δεν περιγράφει την προσωπική κατάσταση του παιδιού. Για παράδειγμα, αν ένας μαθητής βαθμολογηθεί με 12 στα 20 στην ιστορία αυτό σημαίνει ότι δεν του αρέσει η ιστορία (;) ή ότι δε μπορεί να μάθει την ιστορία με τον τρόπο που διδάσκεται (;) ή ότι δε μπορεί να μάθει την ιστορία με τον τρόπο που εξετάζεται (;). Η βαθμολογία αποτελεί μια κλίμακα μέτρησης σε συγκεκριμένες τυποποιημένες δεξιότητες. Ο βαθμός 12 είναι ένας μέτριος βαθμός, αλλά αναφορικά με τη δεξιότητα της αποστήθισης, κρίνει το αν ο μαθητής μπορεί να παπαγαλίσει τις πράξεις του Καποδίστρια.

 
 

Κι όλα τα υπόλοιπα; Δημιουργικότητα; Συνεργασία; Περιέργεια; Ευγένεια; Εξέλιξη; Ενσυναίσθηση; Αναλυτική σκέψη; Όλα αυτά είναι βασικά στοιχεία μια προσωπικότητας, είναι ουσιαστικές δεξιότητες που πρέπει να αναπτυχθούν. Μετά το πέρας της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, τα παραπάνω εφόδια είναι που καθοδηγούν τον άνθρωπο, αυτά τον καθορίζουν και όχι αν ξέρει πότε έγινε η μάχη των Δερβενακίων.

Από την άλλη, σε καμία περίπτωση δε μπορούν να καταργηθούν οι βαθμοί διότι εμπεριέχουν αντικειμενική μέτρηση των επιδόσεων του μαθητή στην αποστήθιση, την ορθογραφία, την ανάγνωση και τις αριθμητικές πράξεις. Όμως, πρέπει να ξέρουμε τι ακριβώς μετράνε: την αποστήθιση, την ορθογραφία, την ανάγνωση και τις αριθμητικές πράξεις, τίποτε άλλο, αυτά μόνο.

Ως κοινωνία λοιπόν, δίνουμε ιδιαίτερη σημασία στους σχολικούς βαθμούς, αλλά, και εδώ βρίσκεται το οξύμωρο του θέματος, μετά το τέλος της τυπικής εκπαίδευσης στην αγορά εργασίας κάνεις δεν ασχολείται με το τι βαθμούς είχε κάποιος στο δημοτικό ή στο λύκειο. Κανείς δε θα «χτυπήσει» την πλάτη κανενός λέγοντας του «πολύ καλή δουλειά, σου βάζω 18». Το αντίθετο μάλιστα, αυτό που θα κάνει το άτομο να αναδειχθεί ουσιαστικά σε κάποιο τομέα είναι οι κοινωνικές του δεξιότητες.

Προφανώς, η δημιουργικότητα, η ενσυναίσθηση, η συνεργασία, η περιέργεια, η αναλυτική σκέψη, δεν μπορούν να βαθμολογηθούν, διότι εμπεριέχουν υποκειμενισμό, αλλά σίγουρα μπορούν και πρέπει να αναπτυχθούν, να αναδειχθούν και οπωσδήποτε να επιβραβευτούν μέσα από τις σχολικές δράσεις.

Όπως χαρακτηριστικά έγραφε ο John Dewey:

Εκπαίδευση δεν είναι η προετοιμασία για τη ζωή, εκπαίδευση είναι η ίδια η ζωή.

Χρειαζόμαστε σχολεία τα οποία δε θα προετοιμάζουν τα παιδιά για τη ζωή, θα είναι η ζωή. Από την πλευρά των «μεγάλων» πρέπει το σχολείο να αποτελεί βασικό κομμάτι της ζωής των παιδιών, διότι εμπεριέχει τις μελλοντικές τους συνέπειες.

Το σχολείο για τα παιδιά εκφράζει τον κόσμο τους όλο, κι αυτό σίγουρα δε βαθμολογείται. Η μελλοντική επιτυχία/ευτυχία τους εξαρτάται περισσότερο από τις παραπάνω καταστάσεις του μυαλού και λιγότερο από τους βαθμούς, με αυτά πρέπει να ασχολούμαστε, με αυτά που καθορίζουν, εξελίσσουν ή αποκλείουν το άτομο.

Κωνσταντίνος Γεωργάκης – Εκπαιδευτικός Φυσικής, Δημιουργός του g-physics.com

ΠΗΓΗ: huffingtonpost.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Η μαγεία της αγκαλιάς

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Μπορεί να μην είμαι ρομαντική σε γενικές γραμμές (μην σας ξεγελάει το «ροζ», για να μη δώσω στόχο με τη μολότοφ το έβαλα). Μπορεί να πιστεύω πως ηλιοβασιλέματα και λουλούδια και κεριά και όλα αυτά τέλος πάντων είναι ψευτορομαντισμοί με σκοπό τον καταναλωτισμό. Μπορεί να νομίζω, επίσης, πως ο ρομαντισμός στην εποχή μας έχει πεθάνει. Αλλά δεν θα αμφισβητήσω πότε το μεγαλείο της αγκαλιάς και τον αληθινό ρομαντισμό που κρύβει μέσα του.

Αν το σκεφτείς, η αγκαλιά είναι το πρώτο είδος τρυφερότητας και στοργής που λαμβάνουμε από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Η αγκαλιά της μαμάς. Μεγάλο γιατροσόφι. Μια αγκαλιά γεμάτη όλη την αγάπη και θαλπωρή του κόσμου. Μια αγκαλιά που είναι εκεί πάντα για σένα. Μια αγκαλιά που θα σε συγχωρεί ό,τι και να της κάνεις και δε θα σου πει όχι ποτέ. Αναμφισβήτητα, η πιο σημαντική αγκαλιά στο μυαλό κάθε παιδιού. Όσο και να την αποφεύγαμε μεγαλώνοντας, πάντα θα την αναζητούμε στα δύσκολα. Πόση δύναμη μας έχει δώσει αυτή η αγκαλιά και πόση αγάπη ταυτόχρονα; Μαμά, συγγνώμη που σου φώναξα λίγο στο τηλέφωνο σήμερα! 

Να μην παραλείψουμε την αγκαλιά του μπαμπά. Και ποιος τον ακούει μετά το γκρινιάρη. Φιλάκια μπαμπά! Μην ακούς! Πλάκα κάνω. Η έννοια της προστασίας, λοιπόν, είναι αυτή η αγκαλιά. Οι φτερούγες που σε διασφαλίζουν από οτιδήποτε κακό μπορεί να έρθει, ή έτσι νομίζεις τουλάχιστον. Όσα χρόνια και να περάσουν θα είναι η μοναδική αγκαλιά που θα νιώθεις απόλυτη ασφάλεια. Τελεία και παύλα. Μπορεί αυτές τις αγκαλιές να μην τις διάλεξες, να σε διάλεξαν αυτές ουσιαστικά, αλλά σου διδάξανε τι εστί αγκαλιά αγαπητέ μου. Και για όσα πράγματα κατακρίνουμε τους δικούς μας, για άλλα τόσα και περισσότερα θα έπρεπε να τους επιβραβεύουμε και να τους χειροκροτούμε.

Ας γίνω λίγο ρομαντική τώρα, να περιγράψω μία αγκαλιά διαφορετική από όλες τις άλλες. Ιδανική σαν όλα αυτά που ακούμε στα τραγούδια τόσα χρόνια ή βλέπουμε στις ταινίες ή διαβάζουμε στα βιβλία. Κάτι εξωπραγματικό κι όμως αληθινό. Γιατί, μην ξεχνάμε πως η έμπνευση ταινιών και τραγουδιών βασίζεται σε αληθινές ιστορίες κατά βάση. Αυτή η αγκαλιά που θα χωράει εσένα και όλα σου τα ελαττώματα μαζί. Η αγκαλιά που θα τυλίξει με τα χέρια την ψυχή σου. Η αγκαλιά που θα σε κάνει να ξεχάσεις το όνομά σου. Που θα κουμπώσεις σαν να ήταν σχεδιασμένη μόνο για σένα. Αυτή που θα είναι στο νούμερο σου και μόνο. Αυτή που σας κάνει να γίνετε ένα, να ακούς τους χτύπους σας να συντονίζονται στον ίδιο ρυθμό. Αυτή η εθιστική αγκαλιά. Που μετά την αποζητάς, την έχεις ανάγκη και, δυστυχώς, τη συγκρίνεις με άλλες άδειες. Γιατί δεν κουμπώνεις τόσο καλά με όλους.

Βέβαια αυτό δε σημαίνει και ότι ταιριάζεις μόνο με μία συγκεκριμένη. Γιατί, προφανώς, όσο και να σε συγκινεί αυτή η αγκαλιά, δε θα σε καθορίσει αλλά θα σε προετοιμάσει. Γιατί αν ήταν η μοναδική δεν θα μιλούσαμε σε παρελθοντικό χρόνο. Να σου κάνω μια αγκαλιά να σου φύγουν όλα; Τυχαία νομίζετε υπάρχει παγκόσμια ημέρα αγκαλιάς και κίνημα «free hugs»; Στην αγκαλιά είναι η απόλυτη μαγεία. Όχι στην αγκαλιά σαν πράξη, αλλά στον άνθρωπο που πιστεύει στην ψυχική νοσηλεία της αγκαλιάς. Όπως δε θέλουμε κενούς ανθρώπους, δε θέλουμε και άδειες αγκαλιές. Αποζητάμε αυτό το βαθύτερο συναίσθημα που μας γεμίζει αισιοδοξία και υπομονή και που εκφράζεται με μια τόσο απλή χειρονομία.

ΠΗΓΗ: mindthetrap.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Η παιδεία δε φαίνεται στις γνώσεις αλλά στη συμπεριφορά

oldmanΜεγάλωσε, λένε, όλα τα αδέλφια του. Τέσσερα στον αριθμό κι ένας εκείνος, πέντε παρακαλώ. Έζησε πόλεμο, κακουχίες, πείνασε, αγάπησε, παντρεύτηκε κι έκανε τέσσερα παιδιά. Οι μεγαλύτερες αγάπες της ζωής του. Αν τον έβλεπες, ποτέ σου δε θα φανταζόσουν τι είχε περάσει. Ευθυτενής, καμαρωτό περπάτημα, ψάθινο καπελάκι, χαμόγελο στα μάτια και καραμέλες στην τσέπη.

Ποτέ δεν τον άκουσα να υψώνει τον τόνο της φωνής του. Όταν τον έπνιγε το δίκιο, γούρλωνε τα μάτια για να καταλάβεις πως έχει νεύρα. Μέχρι εκεί. Ακόμη κι αν δεν είχε λόγους να ξεσπάσει, πάντα του έδινε η γυναίκα του αρκετούς. Εκείνος, όμως, βράχος ακλόνητος, ο ορισμός της ηρεμίας και της καλοσύνης. Τη δικαιολογούσε ακόμη και τις φορές που είχε ολοφάνερο άδικο. «Άστη. Έχει περάσει πολλά», έλεγε ο άνθρωπος που είχε περάσει περισσότερα.

Μια μέρα, θέλοντας να δείξω πόσο με είχε εντυπωσιάσει γύρισα και είπα πόσο υπέροχος άνθρωπος είναι, παρόλο που είναι αμόρφωτος. Ακόμη, θυμάμαι το βλέμμα της μάνας μου. «Ο παππούς σου μπορεί να μην ξέρει πολλά γράμματα αλλά είναι ο πιο μορφωμένος άνθρωπος που ξέρω». Ήταν αυτή της η πρόταση που έσκασε σαν χαστούκι στο πρόσωπό μου και με έκανε να καταλάβω τη διαφορά μεταξύ του αγράμματου και του αμόρφωτου.

Βλέπεις, συνηθίσαμε να τα ταυτίζουμε. Αγράμματος κι αμόρφωτος το ίδιο και το αυτό. Βάλαμε σε ένα τσουβάλι όσους δεν μπόρεσαν να μάθουν γράμματα, να γίνουν πρώτοι μαθητές, να σπουδάσουν, και σε ένα άλλο όσους φόρτωσαν τους τοίχους με πτυχία κι ακαδημαϊκές γνώσεις. Τους κατηγοριοποιήσαμε τους μεν, χαμηλά στην κοινωνική μας βαθμίδα και τους δε, ψηλά. Έτσι, μάθαμε να ορίζουμε την αξία των ανθρώπων. Από τα χαρτιά που συνέλλεξαν στη διαδρομή τους.

Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι με γνώσεις και βραβεία που δε συναντήθηκαν ποτέ με την κοινωνική μόρφωση. Δεν ξέρουν να φερθούν, δεν ξέρουν να μιλήσουν, μήτε να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες που ήρθαν στο διάβα τους. Δεν ήταν στη διδακτική τους ύλη αυτά. Είναι εκείνοι που συχνά, σνομπάρουν τους «αμόρφωτους» στον περίγυρό τους γιατί τους χαλάνε το image. Η αλήθεια είναι πως δεν τους φτάνουν ούτε στο μικρό τους δακτυλάκι γιατί ποτέ δεν μπόρεσαν να καταλάβουν πως καμία σχέση δεν έχει η ουσιαστική μόρφωση με τις ξερές γνώσεις που έμαθαν στα θρανία. Είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Είναι πλάσιμο προσωπικότητας και πλήθος ηθικών αξιών που δε γράφονται σε κανένα βιβλίο.

Ο αγράμματος μπορεί να δυσκολεύτηκε να μάθει γράψιμο αλλά ποτέ δε ζήλεψε τον κόπο άλλων ανθρώπων. Ήξερε πως όλα γίνονται με μόχθο και σκληρή δουλειά.

Ο αγράμματος σιχαίνεται την αδικία και το συμφέρον στους ανθρώπους. Προστατεύει πάντα τους πιο αδύναμους, όσους δεν είναι σε θέση να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους.

Ο αγράμματος μπορεί να υπογράφει με σταυρό αλλά τιμάει την υπογραφή του γιατί γνωρίζει τη σημασία της. Μπορεί να μην αρίστευσε σε μεγάλα εκπαιδευτικά ιδρύματα αλλά πήρε από νωρίς εφόδια που τον βοήθησαν να επιβιώσει.

Ο αγράμματος ξέρει να αγαπά δίχως να περιμένει ανταπόδοση. Αγαπά αληθινά κι αυτό είναι αρκετό. Βλέπει το καλό στους άλλους ακόμη κι όταν εκείνοι δεν το βλέπουν γιατί γνωρίζει πως οι δυσκολίες φέρνουν χαρές και οι χαρές δυσκολίες.

Ο αγράμματος είναι διακριτικός κι ευγενής. Δε ρωτά, δε φέρνει σε δύσκολη θέση. Ξέρει να διαβάζει τα μάτια. Από εκεί αντλεί πληροφορίες χωρίς να χρειαστεί να του μιλήσεις.

Μοιράζει τις συμβουλές του για να βοηθήσει πραγματικά κι όχι για να κάνει τον καμπόσο. Δε σου τρίβει στην μούρη την εμπειρία του. Σε αφήνει να κάνεις τα δικά σου λάθη γνωρίζοντας πώς θα είναι πάντα εκεί.

Ο αγράμματος είναι άξιος. Πιάνουν τα χέρια του. Κάνει δουλειές χωρίς να βαρυγκωμά, προσφέρει έργο όπου χρειάζεται, χαμογελά δυνατά και κλαίει βουβά. Δε θέλει να γίνεται βάρος στους δικούς του αλλά βρίσκεται κοντά ακόμη κι όταν είναι μακριά.

Ο αγράμματος άνθρωπος μπορεί να μην έμαθε μαθηματικά αλλά είναι δίκαιος στις συναλλαγές του. Μπορεί να μην ξέρει καλούς τρόπους αλλά το σπίτι του είναι πάντα ανοιχτό. Μπορεί να μην έγινε δάσκαλος αλλά ποτέ δε σήκωσε χέρι στα παιδιά του. Μπορεί να μη γύρισε όλο τον κόσμο αλλά μάζεψε σοφία από τις πιο μικρές στιγμές της ζωής του.

Ο δικός μου αγράμματος άνθρωπος ήταν πολύ πιο μορφωμένος από πολλούς γραμματιζούμενους εκεί έξω. Είχε παιδεία. Όχι πτυχία.

ΠΗΓΗ: mindthetrap.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Η σημασία και η αξία του “όχι” στα παιδιά μας

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η λέξη «όχι», παρόλο το μικρό της μέγεθος των 3 γραμμάτων, έχει μεγάλη δύναμη αν μάλιστα συνδυαστεί με επιχειρήματα μπορεί να αποτελέσει σημαντικό μάθημα ζωής για τα παιδιά μας.

Προτεραιότητα έχει τι είναι καλό για όλη την οικογένεια

Πολλές φορές το όχι έρχεται ως απάντηση στην επιθυμία του ενός παιδιού που έρχεται σε σύγκρουση με το πρόγραμμα ή τις ανάγκες της οικογένειας. Σε αυτές τις περιπτώσεις το «όχι» είναι για το καλό και υπέρ του συνόλου της οικογένειας. Θα ακυρώσουμε ή θα αναβάλλουμε μια δουλειά ή μια απασχόληση του παιδιού αν πρέπει να δούμε τους παππούδες ή να περάσουμε χρόνο όλοι μαζί.

Το «όχι» είναι για την ασφάλειά τους

Πολλές φορές τα παιδιά μας, είτε στα 2 είτε στα 15 τους επιθυμούν κάτι επικίνδυνο είτε επειδή δεν έχουν αίσθηση του κινδύνου, είτε επειδή θέλουν να το ρισκάρουν. Το μήνυμα που περνάει σε αυτές τις περιπτώσεις το «όχι» πρέπει να είναι δυνατό και σαφές. Η επιθυμία σου δεν είναι ασφαλής και δεν μπορώ να στο επιτρέψω.

Η επιθυμία τους δεν είναι η σωστή για αυτά

Θα υπάρξουν στιγμές που τα παιδιά θέλουν να διαβάσουν, να δουν, να ακούσουν ή να κάνουν κάτι επειδή είναι της μόδας, επειδή τα κάνουν οι άλλοι και οι φίλοι τους ή επειδή θέλουν απλά να τα δοκιμάσουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι τα κατάλληλα για την ηλικία τους ή για τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή ή ότι ταιριάζουν με τις αρχές της οικογένειας. Οφείλουμε το όχι μας να τα προστατέψει από τις κακές επιρροές.

Η επιθυμία τους κρύβει μια άλλη αλήθεια

Πολλές φορές αυτό που μας λένε ή μας ζητάνε δεν είναι αυτό που θέλουν να μας πουν ή να μας ζητήσουν. Η επιθυμία τους κρύβει από πίσω κάτι άλλο. Πρέπει να ακούμε κάτω από τις λέξεις και να ψάχνουμε τι άλλο υπάρχει από πίσω. Μήπως το ότι το παιδί μας δε θέλει να πάει σχολείο, κρύβει από πίσω κάποια μορφή bullying; Μήπως η επιθυμία τους να πιάσουν δουλειά αμέσως μετά το λύκειο, κρύβει μια τάση ανεξαρτησίας και επιθυμίας να φύγουν από το σπίτι;

Σε όλες τις περιπτώσεις τα «όχι» δεν πρέπει να είναι εγωιστικά. Πρέπει να συνοδεύονται από εξηγήσεις και επιχειρήματα

ΠΗΓΗ: tsemperlidou.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο