Εξηγώντας στο παιδί τις μαθησιακές δυσκολίες…

leeswerkjeΕίναι αρκετά σύνηθες παιδιά που έχουν μαθησιακές δυσκολίες να θεωρούν πως στερούνται δυνατότητες και μυαλό σε σύγκριση με τους συνομηλίκους τους. Στην πραγματικότητα όμως αυτά τα παιδιά μπορεί να είναι ιδιαίτερα έξυπνα απλά οδηγούνται σε αυτό το εσφαλμένο συμπέρασμα διότι δεν έχουν άλλο τρόπο να εξηγήσουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στο κομμάτι τις μάθησης. Αυτό που έχει διαπιστωθεί είναι ότι τα παιδιά που έχουν αυτήν την αρνητική εικόνα για τον εαυτό τους, είτε έχουν πλήρη άγνοια για τη διάγνωση των μαθησιακών δυσκολιών, είτε δεν έχουν κατανοήσει τη φύση τους ακόμα και αν μπορούν να τις κατονομάσουν (πχ. έχω δυσλεξία).

Όταν οι γονείς και οι δάσκαλοι δεν γνωρίζουν τις μαθησιακές δυσκολίες του παιδιού, βλέπουν ένα παιδί με ιδιαίτερα αναπτυγμένες ικανότητες που δεν προσπαθεί αρκετά. Αυτό βέβαια δεν ισχύει σε καμία περίπτωση. Το παιδί με μαθησιακές δυσκολίες καταναλώνει μεγάλες ποσότητες ενέργειας και προσπάθειας για να ολοκληρώσει δύσκολα πράγματα. Παρόλα αυτά, όταν δεν έχει την κατάλληλη υποστήριξη πολύ συχνά αποτυγχάνει χωρίς να μπορεί να εξηγήσει το γιατί.

Τα παιδιά που έχουν άγνοια για τις μαθησιακές τους δυσκολίες βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο να αναπτύξουν κατάθλιψη και αγχώδεις διαταραχές. Επίσης, μπορεί να είναι ανυπάκουα απέναντι στους γονείς και τους δασκάλους, να μην ακολουθούν κανόνες, να κλαίνε εύκολα, να απομονώνονται, ή και να έχουν σωματικά συμπτώματα όπως πόνο στο στομάχι και πονοκέφαλο.

Γιατί δυσκολεύονται οι γονείς να μιλήσουν για τις μαθησιακές δυσκολίες; 

Τα συναισθήματα που βιώνουν οι γονείς όταν ακούν πως το παιδί τους έχει μαθησιακές δυσκολίες ποικίλουν. Μπορεί να νιώσουν σοκ, ενοχή, οργή, θλίψη, απελπισία ή να θεωρήσουν πως αν μιλήσουν στο παιδί θα νιώσει ακόμα πιο διαφορετικό από τα άλλα. Υπάρχουν βέβαια και περιπτώσεις όπου οι γονείς νιώθουν αποδοχή, ελπίδα και στο τέλος ανακούφιση που γνωρίζουν το πρόβλημα και είναι πρόθυμοι να ενημερώσουν και να στηρίξουν το παιδί.

Όταν όμως οι γονείς αποφεύγουν να μιλήσουν για τις μαθησιακές δυσκολίες, προωθούν μια αίσθηση άρνησης που αποτρέπει το παιδί να αναζητήσει τη βοήθεια που χρειάζεται. Επομένως είναι πολύ σημαντικό να αποδεχτούν αρχικά οι γονείς τις μαθησιακές δυσκολίες ως κάτι πραγματικό, και στη συνέχεια να βρουν έναν τρόπο να τις εξηγήσουν στο παιδί.

Το παράδειγμα του “μποτιλιαρίσματος…”

Για να κατανοήσουν τα παιδιά τι είναι οι μαθησιακές δυσκολίες, θα πρέπει οι γονείς να τις εξηγήσουν με έναν τρόπο απλό και παραστατικό. Το παρακάτω παράδειγμα του “μποτιλιαρίσματος” το βρίσκω ιδιαίτερα αποτελεσματικό και το δανείζομαι από την σχολική και κλινική παιδοψυχολόγο Dr. Ania Siwek. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε παιδιά δημοτικού ακόμα και σε μεγαλύτερα κάνοντας τις ανάλογες τροποποιήσεις.

Βήμα πρώτο: Ο τρόπος που μαθαίνουμε…

Εξηγούμε στο παιδί πως όλη η μάθηση συμβαίνει στον εγκέφαλο. Οτιδήποτε γνωρίζουμε και θα μάθουμε στο μέλλον αποθηκεύεται εκεί. Οι πληροφορίες φτάνουν στον εγκέφαλο ταξιδεύοντας μέσα από μονοπάτια νευρώνων και εξειδικευμένους μηχανισμούς. Από το να χρησιμοποιήσουν όμως οι γονείς τέτοιου τύπου ορολογία, μπορούν να δοκιμάσουν τα “αμάξια” και τους “περιφερειακούς δρόμους”.

Ο εγκέφαλος είναι φτιαγμένος από εκατομμύρια περιφερειακούς δρόμους και εκατομμύρια αμάξια  ταξιδεύουν σε αυτούς με μεγάλες ταχύτητες ασταμάτητα. Αυτά τα αμάξια μεταφέρουν πληροφορίες σε διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου. Υπάρχουν πολλές περιοχές στον εγκέφαλό σου και η κάθε μία αποθηκεύει διαφορετικές πληροφορίες. Αυτές οι περιοχές είναι τα γκαράζ. Υπάρχουν γκαράζ που έχουν μέσα λέξεις, αριθμούς, συναισθήματα και πολλά άλλα πράγματα. Όταν μαθαίνεις κάτι καινούριο, οι πληροφορίες ταξιδεύουν μέσα στα αμάξια πάνω στους περιφερειακούς δρόμους για να φτάσουν σε συγκεκριμένα γκαράζ. Με παρόμοιο τρόπο, όταν θες να θυμηθείς κάτι που έμαθες πριν καιρό, ένα αμάξι πηγαίνει στο συγκεκριμένο γκαράζ, παίρνει την πληροφορία και την οδηγεί στο μέρος που τη χρειάζεσαι.

Αυτά τα αμάξια ταξιδεύουν πάρα πολύ γρήγορα για να φτάσουν στον προορισμό τους γιατί δεν υπάρχουν εμπόδια όπως φανάρια ή πινακίδες του στοπ. Ένα αμάξι μπορεί να χρειαστεί λιγότερο από δευτερόλεπτο για να πάρει μια πληροφορία από το γκαράζ και να την πάει εκεί που πρέπει.

Βήμα δεύτερο: Τι σημαίνει να έχεις μαθησιακές δυσκολίες…

Όταν έχεις κάποια μαθησιακή δυσκολία, μερικοί περιφερειακοί δρόμοι στον εγκέφαλό σου πέφτουν σε μποτιλιάρισμα. Όχι όμως όλοι οι δρόμοι, μόνο αυτοί που επηρεάζονται από τις μαθησιακές δυσκολίες. Όταν ένα αμάξι κολλήσει σε μποτιλιάρισμα κανένας δεν ξέρει πόση ώρα θα κάνει για να φτάσει στον τελικό του προορισμό. Μερικές φορές μπορεί να ξεκολλήσει γρήγορα, και άλλες μπορεί να μοιάσει αιώνας.

Όταν έχει κάποιος μαθησιακές δυσκολίες και κολλήσει σε μποτιλιάρισμα στον περιφερειακό δρόμο της ανάγνωσης, της γραφής ή των μαθηματικών μπορεί να νιώσει μεγάλη ενόχληση. Σκέψου πότε ήταν η τελευταία φορά που ήσουν σε αμάξι και κόλλησες σε κίνηση. Είχε πλάκα; Ένιωσες θυμό, εκνευρισμό ή πλήξη; Στο τέλος πάντως φτάσατε εκεί που θέλατε απλά σας πήρε περισσότερη ώρα.

Το μποτιλιάρισμα μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα. Για παράδειγμα, όταν προσπαθείς να διαβάσεις και δυσκολεύεσαι, υπάρχει μποτιλιάρισμα στον δρόμο που πάει στο γκαράζ της ανάγνωσης (εκεί που αποθηκεύονται οι λέξεις) και τα αμάξια κινούνται πολύ αργά. Παρομοίως, όταν κάνεις μαθηματικά μπορεί να μπερδεύεις τα σύμβολα και προσθέτεις αντί να κάνεις πολλαπλασιασμό ή μπορεί να βάζεις τους αριθμούς σε λάθος σειρά και να βγάζεις λάθος αποτέλεσμα.

Βήμα τρίτο: Βοηθήστε το παιδί να καταλάβει πως οι δυνατότητές του είναι απεριόριστες…

Μπορεί οι μαθησιακές δυσκολίες να προκαλούν ενόχληση, τα καλά νέα είναι όμως ότι υπάρχουν πολλά κόλπα που μπορούν να σου μάθουν ειδικοί δάσκαλοι για να μαθαίνεις πιο εύκολα. Αυτά τα κόλπα είναι οι παράπλευροι δρόμοι. Όταν χρησιμοποιείς παράπλευρο δρόμο βοηθάς το αμάξι να πάει πιο γρήγορα εκεί που θες.

Αυτό που πρέπει να θυμάσαι όμως είναι πως οι παράπλευροι δρόμοι είναι απρόβλεπτοι. Μερικές φορές σε πηγαίνουν εκεί που θες πάρα πολύ γρήγορα και μερικές φορές κάνουν ώρα εξαιτίας των εμποδίων όπως φανάρια, πινακίδες του στοπ ή των παιδιών που κάνουν ποδήλατο στο δρόμο. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί σε έναν παράπλευρο δρόμο. Αυτό σημαίνει πως ακόμα και αν χρησιμοποιήσεις έναν παράπλευρο δρόμο την ώρα που διαβάζεις, μπορεί και πάλι να κάνεις λάθη. Το σίγουρο όμως είναι πως ένας παράπλευρος δρόμος είναι πιο γρήγορος από το να μείνεις κολλημένος στο μποτιλιάρισμα. Και όταν τον χρησιμοποιήσεις ξανά και ξανά, θα δεις ότι πράγματα που στην αρχή έμοιαζαν δύσκολα όπως η ορθογραφία, γίνονται πιο εύκολα και θα κάνεις λιγότερα λάθη.

Επίσης να θυμάσαι πως ο παράπλευρος δρόμος σε κάνει να σκεφτείς δημιουργικά. Ίσως για αυτό πολλοί επιτυχημένοι καλλιτέχνες, τραγουδιστές, αθλητές, επιστήμονες έχουν μαθησιακές δυσκολίες. Όλα τα κομμάτια που χρειάζεσαι για να είσαι έξυπνος είναι στον μυαλό σου. Τίποτα δεν λείπει και τίποτα δεν είναι χαλασμένο. Η διαφορά του δικού σου μυαλού με κάποιου που δεν έχει μαθησιακές δυσκολίες είναι ότι το δικό σου μυαλό πέφτει σε μποτιλιάρισμα σε συγκεκριμένους περιφερειακούς δρόμους. Που σημαίνει ότι τα δικά σου τα αμάξια χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να φτάσουν στα γκαράζ αλλά στο τέλος πάντα φτάνουν!

Αυτό ήταν μόνο ένα παράδειγμα για να εξηγήσουν οι γονείς τις μαθησιακές δυσκολίες. Είτε επιλέξουν να το κάνουν μόνοι τους είτε με τη βοήθεια κάποιου ειδικού ή δασκάλου, τα παιδιά χρειάζονται να γνωρίζουν την αλήθεια. Όταν το παιδί βλέπει πως οι μαθησιακές δυσκολίες είναι ένα θέμα που η οικογένεια το συζητάει ανοιχτά και με ειλικρίνεια, νιώθει υποστήριξη, απαλλάσσεται από άγχος και νιώθει πιο ικανό να προσπαθήσει να τις αντιμετωπίσει!

ΠΗΓΗ: Parentshelp.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , , | Γράψτε σχόλιο

Πώς δεν εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας…

223972_2370096987105_1250849793_nΠερπατώντας στο βουνό στις διακοπές μου  βρέθηκα μπροστά σε έναν άνθρωπο που παραλίγο να αφήσει  την τελευταία του πνοή στο μονοπάτι του Βίκου . Δεν ήταν μεγάλος σε ηλικία -καμιά 70αριά- αλλά ζεστάθηκε υπερβολικά από την απότομη ανάβαση καλοκαιριάτικα ,σταμάτησε ξέπνοος και έχασε τις αισθήσεις του. Κανείς από τους  συνοδοιπόρους του δεν ήξερε πώς να αντιδράσει - ευτυχώς από το σημείο πέρναγε ένας αθλητής που ήξερε από πρώτες βοήθειες και τον συνέφερε…   

Το περιστατικό είναι ενδεικτικό της άγνοιας μας για βασικά θέματα .Για σκεφτείτε κάθε Έλληνας  πάει 12 χρόνια  ενώ υπάρχουν και κάποιοι που φτάνουν τα 20 χρόνια στα θρανία! Κι όμως ύστερα από μια τόσο μακρά και σκληρή εκπαίδευση, ύστερα από χιλιάδες σελίδες ανάγνωσης ,εργασίες ή πειράματα σε εργαστήρια  είναι ζήτημα αν ο μέσος πολίτης μπορεί να σώσει τον συνάνθρωπό του ή τον εαυτό του από πνιγμό- 62 πνιγμούς θρηνούμε στην Ελλάδα από την 1η Ιουλίου !
 
Και βέβαια ο μέσος πολίτης αγνοεί πώς να αντιμετωπίσει βασικά ζητήματα που μπορεί να του στοιχίσουν ακόμη και τη ζωή του.Και δεν μιλάμε για την προφύλαξη από διαρροή… ραδιενέργειας  .Μιλάμε για πρώτες βοήθειες για τον εαυτό του ή έναν συνάνθρωπό του ,για το πως  να σβήσει μια φωτιά στο σπίτι του ή στην ύπαιθρο , πως να φροντίσει ένα έγκαυμα  , πως να αντιδράσει εάν τον τσιμπήσει μία σφήκα ή ένα φίδι , πως να  προφυλαχτεί από έναν σεισμό ή μια έντονη καταιγίδα , αλλά ακόμη και το πιο συνηθισμένο- πως να αλλάξει το λάστιχο του αυτοκινήτου του.
 
Στο σχολείο διδάσκουμε τα παιδιά μας μαθηματικά πανεπιστημιακού επιπέδου – που κανείς δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσει στη ζωή του εκτός κι αν δεν γίνει αστρονόμος- τους πιέζουμε να μάθουν  κάποιες απίστευτες ανθυπολεπτομέρειες από την ιστορία του Βυζαντίου ή  την θρησκευτική αρετή των αγίων , το μήκος των ποταμών και ο ύψος των ορέων. Αλλά  αρνούμαστε να  τους μαθαίνουμε τα βασικά: να μπορούν να γράψουν μία επιστολή , να μπορούν να μιλήσουν μπροστά σε ένα πολυμελές ακροατήριο, να μπορούν να αντεπεξέλθουν σε ατύχημα  , να μάθουν να ακούν τους συνεργάτες τους και αύριο τους συντρόφους τους .
 
Την ίδια στιγμή η τεχνολογία με δική μας ενθάρρυνση τα έχει καταπιεί όλα. Έτσι οι νέες γενιές- ιδιαίτερα αυτές που μεγαλώνουν στις πόλεις- μπορεί να  παίζουν στα δάχτυλα  τα κινητά τηλέφωνα και τις ταμπλέτες , μπορεί να σερφάρουν με χαρακτηριστική ευκολία στο ίντερνετ και να είναι πρωταθλητές στις δεξιότητες που χρειάζεται ένα ποντίκι ηλεκτρονικού υπολογιστή  αλλά  πολύ συχνά έχουν πλήρη άγνοια από βασικά ζητήματα της ζωής  που  δεν έχουν σχέση με τις ψηφιακές  οθόνες τους.
 
Οι περισσότεροι μαθητές  γνωρίζουν π.χ.   τα μοντέλα και τα τεχνικά χαρακτηριστικά των κινητών τηλεφώνων ,  , των αυτοκινήτων, των ακουστικών μουσικής και των MP3  αλλά δεν γνωρίζουν το κυκλάμινο, τον σπίνο, τον σαργό, το μουλάρι, το μελτέμι. Ξέρουν να χρησιμοποιούν ηλεκτρονικά όλα τα πυροβόλα όπλα  ή να προσπεράσουν με 300 χιλιόμετρα στη στροφή   αλλά δεν ξέρουν σχεδόν τίποτα από τον φυσικό κόσμο στον οποίο μεγαλώνουν . Δεν ξέρουν να μαζέψουν χόρτα , να γουλιάσουν ένα χταπόδι -πόσο μάλλον να το πιάσουν, να καθαρίσουν ένα ψάρι ή να ανοίξουν έναν αχινό,  να φυτέψουν ένα λουλούδι ,να ανακουφιστούν από το τσίμπημα μιας μέδουσας, να διασχίσουν ένα ποτάμι…
Δυστυχώς το εκπαιδευτικό μας σύστημα -σε όλες τις βαθμίδες – δίνει κάθε μέρα εξετάσεις και μένει μετεξεταστέο. Γιατί η ζωή  πέρα από διαφορικές εξισώσεις και κβαντική μηχανική είναι -κυρίως – όλα τ άλλα για τα οποία αρνούμαστε να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας .

~ Παπαδόπουλος Νότης - Το Βήμα
ΠΗΓΗ: antikleidi.com
Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Καλή σχολική χρονιά !!!

Εύχομαι σε όλα τα παιδιά η νέα σχολική χρονιά 2014-15 να είναι καλή και δημιουργική και στους συναδέλφους Εκπ/κούς δύναμη και κουράγιο για το καλό των παιδιών μας !!!

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Η επιστροφή στη ρουτίνα μετά τις διακοπές και η προετοιμασία για τη νέα σχολική χρονιά!

sxolio-protiΤο τέλος του καλοκαιριού συχνά προκαλεί άγχος στα περισσότερα μέλη της οικογένειας. Γονείς και παιδιά μπορεί να αγχώνονται για το καινούριο ξεκίνημα, για την αλλαγή σχολείου ή για την πιο απαιτητική τάξη που θα αρχίσει με τη νέα σχολική χρονιά. Ο φόβος του αγνώστου – συμμαθητές, δάσκαλοι, νέο σχολικό κτήριο, καινούριες απαιτήσεις, κοινωνική προσαρμογή – είναι αυτός που προκαλεί το περισσότερο άγχος στους γονείς και στα παιδιά, σύμφωνα με έρευνες.

Η μετάβαση για τα παιδιά από το τεμπέλικο καλοκαίρι όπου το μόνο πράγμα που τους ένοιαζε ήταν πώς θα περάσουν τον ελεύθερο χρόνο τους, στο πρωινό ξύπνημα και στο να προσέχουν όλοι μέρα στην τάξη, είναι στην πραγματικότητα ένα μεγάλο σοκ! Πάρτε παράδειγμα από τον εαυτό σας. Το τέλος των ολιγοήμερων καλοκαιρινών διακοπών και η επιστροφή στην πραγματικότητα, εύκολα μπορούν να μας κάνουν να αισθανθούμε μελαγχολία, να νιώσουμε αποδιοργανωμένοι και να θέλουμε απαραίτητα χρόνο προσαρμογής. Παρόμοια, αλλά και σε μεγαλύτερο ακόμα βαθμό νιώθουν και τα παιδιά!

Τα παιδιά έχουν μια εξαιρετική ικανότητα να αντιμετωπίζουν τις αλλαγές αναφέρουν οι ειδικοί, και με τη βοήθεια των γονιών μπορούν πολύ πιο εύκολα να προσαρμοστούν και να ανταπεξέλθουν στη νέα σχολική χρονιά!

Η προετοιμασία προσαρμογής και η βοήθεια των γονιών!

Τα περισσότερα παιδιά ακολουθούν χαλαρά ωράρια ύπνου κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Σύντομα όμως θα κληθούν να αντιμετωπίσουν το καθημερινό και αυστηρό πρωινό ξύπνημα, αλλά και όχι μόνο. Σε λίγο καιρό θα πρέπει να διατηρούν για ώρες την προσοχή τους μέσα σε μια τάξη, να οργανώνονται και να λειτουργούν με πρόγραμμα!

Μία με δύο εβδομάδες νωρίτερα από την έναρξη της σχολικής χρονιάς επομένως, είναι ιδιαίτερα χρήσιμο οι γονείς να βοηθήσουν τα παιδιά να καθιερώσουν μια ρουτίνα ύπνου που θα τα ελαφρύνει από το σοκ του πρωινού ξυπνήματος. Τα παιδιά πρέπει να ρυθμίσουν σε αυτήν τη φάση το βιολογικό τους ρολόι από την αρχή!

Εξηγήστε στο παιδί τους λόγους και το πώς θα ωφεληθεί που θα εφαρμόσετε μαζί ένα πρόγραμμα ύπνου. Αν το παιδί το δει σαν τιμωρία ή σαν κάτι που θα πρέπει να λυπάται για αυτό, το πιθανότερο είναι να μη συνεργαστεί. Δείξτε στο παιδί πως όλη η οικογένεια μετά τις καλοκαιρινές διακοπές μπαίνει σε άλλους ρυθμούς και ωράρια, και πως ο λόγος που θα μείνετε εσείς για λίγο ακόμα μακριά από το κρεβάτι σας είναι για να ταχτοποιήσετε πράγματα και βαρετές δουλειές.

Μην περιμένετε το παιδί που πήγαινε μέχρι χτες για ύπνο στις 11, να πάει σήμερα στις 9. Ξεκινήστε με 20 λεπτά νωρίτερα από αυτήν που πηγαίνει το παιδί σήμερα, διατηρήστε το για 2 – 3 μέρες, και μειώστε σταδιακά την ώρα μέχρι να καλύψει το παιδί 9 περίπου ώρες από την ώρα που θα ξυπνάει για το σχολείο. Η τηλεόραση, τα παιχνίδια και οι έξοδοι πρέπει να τελειώνουν πλέον νωρίτερα έτσι ώστε να έχει το παιδί χρόνο να ηρεμήσει το σώμα και το πνεύμα του.

Ξεκινήστε να οργανώνετε το δωμάτιο και το χώρο που θα μελετάει το παιδί. Ενθαρρύνετε το παιδί να συμμετέχει στην όλη διαδικασία οργανώνοντας χωριστά τα παιχνίδια, τα ρούχα, τις αφίσες, τα διακοσμητικά από το χώρο που θα πρέπει να συγκεντρώνεται και να εργάζεται.

Ας έρθουμε τώρα στο κομμάτι των συναισθημάτων. Αν όχι τα περισσότερα, αρκετά παιδιά έχουν ένα βαθμό άγχους, αγωνίας και νευρικότητας όταν αρχίζει το σχολείο. Όταν οι γονείς μιλούν με τα παιδιά, συζητούν και αναγνωρίζουν τα συναισθήματα, τους φόβους και τις ανησυχίες τους, τα βοηθούν να μοιραστούν το φορτίο τους και να αναπτύξουν δεξιότητες διαχείρισης των συναισθημάτων τους. Ενθαρρύνετε τα παιδιά να μιλήσουν για προηγούμενες θετικές εμπειρίες από το σχολείο και ενσωματώστε τες στις νέες εμπειρίες που θα έρθουν!

Αν το παιδί είναι αγχωμένο για το άγνωστο σχολικό περιβάλλον, μια βόλτα στο κτήριο και στο προαύλιο του νέου σχολείου θα μπορέσει να απαλύνει την ανησυχία του. Επίσης, η γνωριμία με παιδιά της γειτονιάς που θα πάνε στο ίδιο σχολείο μπορεί να εξασφαλίσει την παρέα και να διευκολύνει την κοινωνική προσαρμογή του παιδιού.

Αν το παιδί ανησυχεί για τις παρέες ή τους φίλους του, δείξτε κατανόηση για το άγχος που μπορεί να βιώνει. Φροντίστε να μάθετε αν κάποιο παιδί από τη γειτονιά ή τους φίλους/συμμαθητές του από την περσινή τάξη θα είναι και φέτος μαζί του. Αν όχι, προετοιμάστε το για αυτό και ενθαρρύνετε τις νέες παρέες και φιλίες. Όσα περισσότερα γνωρίζει για αυτό που θα βρει μπροστά του, τόσο καλύτερα θα μπορέσει να προετοιμαστεί και στο τέλος να αισθανθεί!

Αν το παιδί ανησυχεί για το φόρτο δουλειάς και φοβάται για τις επιδόσεις του, καθησυχάστε το εξηγώντας πως οι πρώτες εβδομάδες είναι επαναληπτικές. Ακόμα και αν προκύψουν δύσκολα πράγματα στην πορεία, διαβεβαιώστε το παιδί πως θα είστε δίπλα του και με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στο τέλος θα τα καταφέρει!

Τέλος, οι γονείς θα πρέπει να αφήσουν τα παιδιά να γνωρίζουν ότι έχουν επίγνωση για το τι περνούν και ότι θα είναι δίπλα τους για να τους βοηθήσουν στη διαδικασία προσαρμογής. Το μήνυμα που θα πρέπει να περάσουν οι γονείς στα παιδιά είναι πως ακόμα και αν τελείωσε κάτι τόσο όμορφο όπως είναι το καλοκαίρι, αυτό δε σημαίνει πως δε θα έρθουν άλλες στιγμές το ίδιο όμορφες, και είναι πολύ πιθανό αυτές να είναι στο σχολείο!

Βιβλιογραφία:

American Psychological Association (2013). Dealing With the Back-to-School Blues? Retrieved from:http://www.apa.org/helpcenter/school-rush.aspx.
Dawson, P. & Guare, R. (2003). Executive Skills in Children and Adolescents: A Practical Guide to Assessment and Intervention (Practical Intervention In The Schools). The Guilford Pres.

Dolgoff, S. (2010). Back to School Blues? Here’s how to Beet them. NBCNEWS.com.
ΠΗΓΗ: Parentshelp.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Ένα γράμμα – μία ιστορία

grammaistoriaΠρόκειται για την πρωτότυπη σειρά κινουμένων σχεδίων της Διεύθυνσης Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων για τη γλώσσα στην ψηφιακή εποχή της εκπαίδευσης, που ονομάζεται «Ένα Γράμμα Μια Ιστορία» και  στοχεύει στη μάθηση μέσα από την ψυχαγωγία.

Η γνωριμία του παιδιού με τα γράμματα και τους ήχους της γλώσσας γίνεται μέσα από έμμετρες, χιουμοριστικές, σουρεαλιστικές ιστορίες, οι οποίες συνδυάζουν την παιδαγωγική με την παραμυθική και την τηλεοπτική γλώσσα. Το κάθε επεισόδιο λειτουργεί σε ένα πλαίσιο διαθεματικής και ολιστικής προσέγγισης της γνώσης στηρίζοντας το αναλυτικό πρόγραμμα του σχολείου με μία καινοτόμο, πρωτότυπη και ελκυστική διάσταση.

Για τον εκπαιδευτικό σχεδιασμό έχουν ληφθεί υπόψη οι σύγχρονες τάσεις γλωσσικού αλφαβητισμού στην προσχολική και την πρώτη σχολική ηλικία και οι γνωστικές και ψυχοκινητικές κατηγορίες του Bloom.
Τη σειρά υπογράφουν η συγγραφέας-εκπαιδευτικός τεχνολόγος Σοφία Μαντουβάλουκαι ο σκηνοθέτης-animator Αρίσταρχος Παπαδανιήλ και είναι διαθέσιμη στο www.edutv.gr
Η γνωριμία του παιδιού με τα γράμματα και τους ήχους της γλώσσας γίνεται μέσα από 24 έμμετρες χιουμοριστικές, σουρεαλιστικές πεντάλεπτες ιστορίες κινουμένων σχεδίων, μία για κάθε γράμμα του αλφαβήτου, οι οποίες συνδυάζουν την παιδαγωγική με την παραμυθική και την τηλεοπτική γλώσσα.
Μέσα από τα μικρά βίντεο, το παιδί ακούει τον έμμετρο λόγο, χαίρεται με τους ήχους της γλώσσας και αναπτύσσει την παρατηρητικότητά του, ανακαλύπτοντας τα γράμματα μέσα από χαρούμενα σχήματα στο περιβάλλον της ιστορίας. Η έκθεση του παιδιού στον ποιητικό λόγο μιας ιστορίας με 120-130 λέξεις που αρχίζουν από το ίδιο γράμμα ενισχύει την ανάπτυξη του λεξιλογίου του, το άκουσμα του πρώτου γράμματος της λέξης και την κατανόηση της δομής και του ρυθμού της ελληνικής γλώσσας. Με τον τρόπο αυτό τα παιδιά αντιλαμβάνονται ότι ο προφορικός λόγος που συνεκφέρεται στην ιστορία, διακρίνεται σε λέξεις, συλλαβές και φυσικά το μικρότερο κομμάτι, το φώνημα. Η αντίληψη αυτή ενισχύεται οπτικά από τη σημειογραφική, την εικονογραφική απεικόνιση των γραμμάτων, τόσο ως στοιχείων των εικόνων της ιστορίας όσο και ως στοιχείων μέσα σε μία λέξη. Η σειρά, λοιπόν, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μία καθημερινή άσκηση στους ήχους της γλώσσας τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο.

κάνε κλικ

κάνε κλικ

Η τηλεοπτική σειρά προεκτείνεται σε ψηφιακό περιβάλλον μάθησης με διαδραστικά παιχνίδια όπου επιτυγχάνεται φωνολογική αντίληψη των ήχων της γλώσσας, η αναγνώριση και γνώση των γραμμάτων, η αντίληψη της φοράς γραφής του γράμματος και η αντίληψη του γράμματος μέσα στη λέξη οδηγούν αβίαστα μέσα από το παιχνίδι στη γραφή και την ανάγνωση.

Η σειρά «ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ» έχει τιμηθεί με τα εξής βραβεία:

  • ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΙΔΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ

2ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κορινθίας-Πελοποννήσου 2011

  • ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ

6ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κύπρου 2011

  • ΕΠΑΙΝΟΣ (για τον «Βιολιστή Βάτραχο») 5th digi 2011

Φεστιβάλ Ψηφιακών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας

  • 2ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

5th Athens Animfest 2010

Το διαδραστικό περιβάλλον μάθησης μπορεί να αξιοποιηθεί ως υποστηρικτικό περιβάλλον της διδασκαλίας, τόσο στο σχολείο όσο και στο σπίτι.

Πατήστε το σύνδεσμο για να δείτε το shlide share της ιστορίας
 http://www.slideshare.net/pappa_anna/ss-38535343

ΠΗΓΗ: pappanna.wordpress.com

Κατηγορίες: Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Έναρξη σχολικής χρονιάς: Κάθε αρχή και δύσκολη…

images-assets-sections-paidi-2-6-ekpaidefsi-Agglika-210x300Ο καημός της επιστροφής στο σχολείο εξακολουθεί να αποτελεί έκπληξη για πολλούς γονείς.

Στο κάτω-κάτω τα παιδιά πηγαίνουν σχολείο κάθε χρόνο και τα μικρότερα παιδιά στην εποχή μας έχουν την εμπειρία του παιδικού σταθμού ή της φύλαξης έξω από το σπίτι, από κάποιο πρόσωπο που δεν είναι ο γονιός τους.

Γιατί λοιπόν τα παιδιά δεν ξέρουν τι να περιμένουν από το σχολείο;

Σκεφτείτε αυτό: η ανάπτυξη των παιδιών είναι τόσο γρήγορη, ώστε το να ξαναμπούν στην περσινή ρουτίνα έχει ήδη «μπαγιατέψει». Τα παιδιά είτε φοβούνται είτε περιμένουν με λαχτάρα την έναρξη του σχολείου, ανάλογα με το τι θυμούνται από την περασμένη χρονιά ή ανάλογα με το τι έχουν ακούσει από αδέρφια, συγγενείς και φίλους.

Πως είναι να πηγαίνει κανείς στο σχολείο;

Σκεφτείτε πως θα ήταν μια αλλαγή εργασίας για σας. Οι προσδοκίες για το τι πρόκειται να συμβεί και για το πως θα είναι τα πράγματα είναι τελικά το παν. Έτσι, η βοήθεια του γονιού θα πρέπει, σε μεγάλο βαθμό, να επικεντρωθεί σε αυτό το σημείο.

1. Η σχέση σας με το παιδί σας έχει μεγάλη επιρροή στο πως αισθάνεται. Ετσι, είναι σημαντικό να αντιληφθεί ότι, καταρχήν, δεν έχετε εσείς άγχος. Συχνά, και εντελώς αθέλητα, οι γονείς μεταδίδουν την ένταση και την ανησυχία τους στο παιδί, και μάλιστα με μη λεκτικό τρόπο αλλά με τη στάση τους. Αφιερώστε στο παιδί σας χρόνο—αυτό ισχύει όχι μόνο για μαμάδες αλλά και για μπαμπάδες. Η επιστροφή από τις διακοπές επηρεάζει πολλές εργασίες, αλλά προέχει το να δώσετε λίγη παραπάνω προσοχή και χρόνο στο παιδί αυτή ακριβώς τη χρονική στιγμή.

Λίγες μέρες πριν το σχολείο βάλτε κατά μέρος μεγάλες δουλειές και ασχολίες έξω από το σπίτι και αφιερώστε χρόνο στο παιδί σας. Κάντε μαζί τα ψώνια για το σχολικό του εξοπλισμό και αφήστε το παιδί να κάνει τις επιλογές του.

2. Μια νέα αρχή είναι πάντα φρέσκια και γεμάτη υποσχέσεις. Αυτή είναι η εποχή που οι γονείς θέτουν όρους και όρια στα παιδιά τους, προγραμματίζουν εξωσχολικές εκδηλώσεις και φτιάχνουν το οικογενειακό τους πρόγραμμα και ρουτίνα. Μην το παρακάνετε! Επικεντρωθείτε στην έναρξη της χρονιάς και προχωρήστε στα υπόλοιπα κάπως πιο αργά, αφού το παιδί σας βρει το σχολικό του ρυθμό. Διατηρήστε μια ομαλή οικογενειακή ρουτίνα τις πρώτες μέρες του σχολείου, με τακτές ώρες ύπνου και πρωινού ξυπνήματος.

Δείξτε κατανόηση και πέστε στο παιδί σας ότι όλα θα πάνε καλά. Αφήστε το να πάρει μαζί του κάποιο αγαπημένο του μικροαντικείμενο (με τη συμφωνία να μην το βγάλει από την τσάντα του την ώρα του μαθήματος). Ακούστε τις ανησυχίες του και μην τις υποβιβάζετε, είναι εντελώς αληθινές για το παιδί σας.

4. Κουβεντιάστε με το παιδί σας για την πρώτη του μέρα στο σχολείο και βοηθήστέ το να δημιουργήσει θετικές προσδοκίες. Χωρίς να υπερβάλλετε, μιλήστε του για τους συμμαθητές του, την καινούργια δασκάλα, τα ωραία πράγματα που θα κάνει και θα μάθει, και μην ξεχάσετε να αναφέρετε την αυλή και το διάλειμμα. Μεταδώστε του τον ενθουσιασμό σας και δώστε του παραδείγματα από ωραίες στιγμές της δικής σας σχολικής ζωής.

5.Δώστε στο παιδί να καταλάβει ότι το σχολείο είναι ένα όμορφο μέρος όπου μαθαίνουμε ένα σωρό πράγματα. Η δουλειά του παιδιού είναι να είναι μαθητής, όπως και η δική σας δουλειά είναι το να πηγαίνετε στην εργασία σας.

6. Συχνά το κλάμα είναι αναπόσπαστο μέρος της έναρξης της σχολικής χρονιάς. Μπορεί να δείτε μερικά δάκρυα τη στιγμή που αφήνετε το παιδί στο σχολείο: χωρίς να τα σχολιάσετε, φιλήστε καθησυχαστικά το παιδί σας, διαβεβαιώστε το για την αγάπη σας και για το ότι θα επιστρέψετε να το πάρετε σύντομα και μόλις φύγετε θα στεγνώσουν και τα δάκρυα. Σε περίπτωση που το παιδί κλαίει με μαύρο δάκρυ και φωνάζει, μην παρατείνετε το μαρτύριο και των δυο σας: φύγετε αμέσως.

Η στάση του γονιού που κάθεται και προσπαθεί να καλμάρει το παιδί χειροτερεύει τα πράγματα και εντείνει την κατάσταση. Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, τα παιδιά με αυτή τη συμπεριφορά με το που φεύγει ο γονιός ηρεμούν και ευχαριστιούνται το σχολείο.

7. Οι ψυχοσωματικές εκδηλώσεις συμπτωμάτων όπως πονοκέφαλοι και κοιλόπονοι σχετίζονται καθαρά με το άγχος και την ένταση που έχει το παιδί την πρώτη μέρα του σχολείου. Ακούστε τους φόβους του με προσοχή και μην υποβιβάσετε τη σημασία των συμπτωμάτων του, αλλά από την άλλη διατηρήστε μια σταθερή στάση και καθησυχάστετό ότι θα περάσουν και ότι θα πρέπει να πάει στο σχολείο έτσι κι αλλιώς. Ακούγοντας το παιδί με υπομονή και κατανόηση, αλλά χωρίς να υποχωρήσετε, μπορείτε να το βοηθήσετε και να μετριάσετε τις ανησυχίες του.

Της Δρ Λίζας Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγου-Ψυχοθεραπεύτριας, 

ΠΗΓΗ: familylife.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Μάθετε στο παιδί να δένει τα κορδόνια σε 20 δευτερόλεπτα!

shoe-tie_590_bΕν όψει της νέας σχολικής χρονιάς, ένα από τα «πρέπει» που έχετε στην λίστα για το παιδί σας είναι να μάθει -επιτέλους- να δένει τα κορδόνια των παπουτσιών του. Αν έχετε δοκιμάσει κάθε πιθανή μέθοδο και συνεχίζει να μην τα καταφέρνει, το παρακάτω βίντεο θα σας λύσει τα χέρια (και θα του δέσει τα κορδόνια!) 

Δείτε πώς σε 20 μόλις δευτερόλεπτα θα κάνει το παιδί έναν κόμπο, μετά άλλον έναν αλλά πριν τον δέσει θα περάσει μέσα του τα δύο κορδόνια του παπουτσιού και… ο φιόγκος είναι έτοιμος!

Δείτε την πανέξυπνη τεχνική:

ΠΗΓΗ: mama365.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Αδελφικοί καυγάδες: Πώς να βοηθάτε τα παιδιά σας να συμφιλιώνονται

 590c«Μη με ακουμπάς!», «Δώσ’το μου πίσω!», «Φύγε από εδώ!», «Μαμάάάά, μου πήρε την κούκλα μου!», «Μπαμπά, με κλωτσάει!»... ποιος γονιός με δύο ή περισσότερα παιδιά δεν ακούει όλα τα παραπάνω καθημερινά; Μερικές φορές τα παιδιά καυγαδίζουν για επουσιώδη πράγματα, όπως ένας μαρκαδόρος ή ένα αυτοκόλλητο, όμως άλλες φορές οι τσακωμοί τους ξεπερνούν τα όρια και περιλαμβάνουν τόσο λεκτικές όσο και σωματικές επιθέσεις. Τότε είναι που πρέπει να αναλάβετε ρόλο διαιτητή. Σκοπός, όμως, είναι όχι μόνο να κατευνάσετε τις εντάσεις αλλά και να βοηθήσετε τα παιδιά σας να τα πηγαίνουν καλά μεταξύ τους.

Γιατί τσακώνονται τα αδέλφια μεταξύ τους

Όλα τα παιδιά δυσκολεύονται να διαχειριστούν την συμπεριφορά τους την στιγμή που θυμώνουν –πόσο μάλλον όταν ένα παιδί είναι από την φύση του πιο προκλητικό και «δύσκολο». Το παιδί αυτό θα επιχειρεί πάντα να έχει το πάνω χέρι, ενώ το άλλο παιδί θα αισθάνεται πάντα αδικημένο.

Και αυτό που συμβαίνει συνήθως, όταν ο γονιός προσπαθεί να ηρεμήσει την κατάσταση, είναι να μην επιδιώκει την δικαιοσύνη, αλλά την ψυχική του ηρεμία. Στρέφεται, λοιπόν, προς το παιδί που ξέρει πως θα «ακούσει» περισσότερο και που θα σταματήσει πρώτο τον καυγά και το καλεί να λύσει το πρόβλημα ή να υποχωρήσει. Αυτό, όμως, συμβάλει στην δυσαρέσκεια του παιδιού αυτού, το οποίο -αν αναγκάζεται πάντα να υποχωρεί- κάποια στιγμή θα αγανακτήσει και θα νιώσει αδικημένο.

Πώς να βοηθάτε τα παιδιά σας να «τα βρίσκουν»

Η ιδέα του να αφήνετε τα παιδιά να «τα βρίσκουν» μόνα τους κατά την διάρκεια ενός καυγά είναι ότι έτσι τα εκπαιδεύετε στο να λύνουν παρεξηγήσεις και διαφορές και αργότερα στην ζωή τους. Ωστόσο, καθώς δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια και κάποια θυμώνουν περισσότερο και εκρήγνυνται πιο εύκολα, συχνά χρειάζεται η επέμβαση του γονιού για να τα βοηθήσει να διαχειριστούν την κατάσταση. Με ποιον τρόπο;

Μάθετε στα παιδιά να αποφεύγουν τις δυσάρεστες καταστάσεις

Η πρόληψη είναι πάντα η καλύτερη θεραπεία. Ένας τρόπος για να τελειώσει ένας καυγάς πριν ακόμα αρχίσει είναι να αποχωρείς από μία κατάσταση κατά την οποία ο αδερφός ή η αδερφή σου αρχίζει να εκνευρίζεται. Βοηθήστε, λοιπόν, τα παιδιά σας να αναγνωρίζουν τις καταστάσεις που πρέπει να αποφεύγουν. Μπορείτε να ρωτήσετε π.χ. «Τι κάνει ο αδερφός σου κάθε φορά που αρχίζει να θυμώνει;», το άλλο παιδί μπορεί να πει «ανεβάζει την ένταση της φωνής του και αρχίζει να με δείχνει». Μπορείτε τότε να πείτε «όταν βλέπεις αυτά τα προειδοποιητικά σημάδια, τότε να φεύγεις. Δεν θα κερδίσεις τίποτα με το να μένεις εκεί μαζί του και να προσπαθείς να βρεις το δίκιο σου».

Προλάβετε τους καυγάδες αναγνωρίζοντας τα εναύσματα

Βοηθήστε και το πιο «δύσκολο» παιδί ή εκείνο που ξεκινά συνήθως τον καυγά να αναγνωρίζει υπό ποιες καταστάσεις θυμώνει πιο εύκολα και καταλήγει να τσακώνεται με τα αδέρφια του. Έπειτα, βοηθήστε το να βρει τρόπους για να διαχειρίζεται αυτές τις καταστάσεις ή να τις αποφεύγει. Δείξτε του ότι, με το να ελέγχει τον θυμό του, στην πραγματικότητα αποκτά μεγαλύτερο έλεγχο της κατάστασης, παρά με το να ξεσπά στα αδέρφια του.

Μάθετε στα παιδιά να αναγνωρίζουν και να θέτουν τα όρια

Φροντίστε να μάθουν τα παιδιά ότι ο καθένας έχει δικαίωμα για προσωπικό σωματικό και συναισθηματικό χώρο. Αν κάποιος τα προκαλεί σκόπιμα με τα λόγια ή με τις πράξεις του, έχουν το δικαίωμα να του ζητήσουν να σταματήσει ή να φύγει. Αν το άτομο αυτό δεν φύγει και συνεχίσει να τα ακολουθεί, τότε ξεπερνά το όριο που έχουν θέσει. Δυστυχώς, πολλά παιδιά, όμως, δύσκολα αντιλαμβάνονται τη σημασία των ορίων και σπάνια τα σέβονται. Γι’αυτό πολλές φορές θα ακούσετε κάποιο παιδί να λέει «το ξέρω ότι είναι δικό σου, αλλά φύγε από το δωμάτιό μου τώρα!». Αυτό είναι δύσκολο για το άλλο παιδί να το καταλάβει και να το διαχειριστεί. Αν το παιδί αυτό έχει θέσει ένα όριο και το άλλο σας παιδί δεν το σέβεται, τότε πρέπει να έρθει σε εσάς για να το υποστηρίξετε και να το βοηθήσετε να ενδυναμώσει το όριο αυτό.

Επιβραβεύστε τα παιδιά κάθε φορά που λύνουν ένα πρόβλημα μόνα τους

Αν κάποιο από τα παιδιά σας είναι από τη φύση του αυτό που αποφεύγει τους καυγάδες ή που προσπαθεί να διαπραγματευτεί με τα αδέρφια του αντί να τσακωθεί, βεβαιωθείτε πως αναγνωρίζετε αυτή του την προσπάθεια και επιβραβεύστε την. Το να μαθαίνει ένα παιδί να λύνει διαφωνίες είναι σημάδι ωρίμανσης. Όποιο παιδί κάνει τέτοιες προσπάθειες πρέπει να αναγνωρίζεται και να επαινείται.

Εξασφαλίστε την αποκατάσταση

Αν κάποιο από τα παιδιά σας χτυπήσει τον αδερφό ή την αδερφή του ή του πάρει κάτι, βεβαιωθείτε ότι θα υπάρξει κάποια επίπτωση για την πράξη του. Για παράδειγμα, αν το ένα παιδί σπάσει ένα παιχνίδι του άλλου, και είναι σε ηλικία που παίρνει χαρτζιλίκι, θα πρέπει να του το πληρώσει. Αν δεν είναι σε τέτοια ηλικία, τότε θα πρέπει να δώσει ένα από τα δικά του παιχνίδια ως αντίτιμο για την ζημιά που έκανε –κάτι που έχει αξία για το παιδί. Με τον τρόπο αυτόν το παιδί αναγκάζεται να πληρώσει για τις πράξεις του και το άλλο παιδί μαθαίνει ότι στην οικογένειά σας επικρατεί η δικαιοσύνη. Πολλοί από εσάς μπορεί, βέβαια, να σκεφτείτε ότι αν αναγκάσετε το παιδί που έκανε την ζημιά να δώσει κάτι δικό του στο άλλο παιδί, θα ξεκινήσει καινούργιος πόλεμος. Ωστόσο, το πρώτο παιδί δεν πρέπει να καταλάβει πως έχει το «πάνω χέρι» στην οικογένεια. Στον πραγματικό κόσμο, αν ένα παιδί π.χ. κλέψει κάτι ή χτυπήσει κάποιον, θα υπάρξει επίπτωση. Αν οι παραπάνω επιπτώσεις σας φαίνονται αδύνατες για το δικό σας παιδί, βρείτε κάποια άλλη με την οποία, όμως, να εξασφαλίζετε πως το αδικημένο παιδί αποζημιώνεται.

*Οι παραπάνω συμβουλές προέρχονται από τις παιδοψυχολόγους Kim Abraham και Marney Studaker-Cordner.

ΠΗΓΗ: mama365.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Ευαισθησία: προτέρημα ή ελάττωμα;

euaisthisies.Φαίνεται παράδοξο, αλλά στη σημερινή εποχή υπάρχουν ακόμη ευαίσθητοι άνθρωποι, ευαίσθητοι ψυχικά και πνευματικά. Όμως το να είναι κάποιος ευαίσθητος είναι προτέρημα ή αντίθετα μεγάλο και δυσβάστακτο βάρος;

Με τον όρο “ευαισθησία” δεν εννοούμε τη φυσική ή τη συγκινησιακή ευαισθησία, αλλά την ψυχική και πνευματική. Όλοι οι άνθρωποι άλλωστε, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, είναι ευαίσθητοι στο σωματικό ή τον συναισθηματικό πόνο. Αναφερόμαστε στους πραγματικά ευαίσθητους ανθρώπους που αντιλαμβάνονται τι γίνεται σήμερα στον κόσμο και η ψυχή τους γεμίζει από αγωνία και θλίψη.

Πράγματι, το να είναι κάποιος ευαίσθητος παραπάνω από το κανονικό φαίνεται σαν μεγάλο βάρος, όταν μάλιστα ζεις σ’ έναν δύσκολο και σκληρό κόσμο.

Απ’ την άλλη μεριά, όμως, η ευαισθησία είναι δύναμη. Δείχνει ότι το στοιχείο που μας κάνει ανθρώπους δεν έχει απονεκρωθεί, αλλά, αντίθετα, είναι ακόμη ενεργό και δραστήριο. Αυτή ακριβώς η εσωτερική δραστηριότητα χαρίζει στον ευαίσθητο άνθρωπο μερικά δώρα που τον καθιστούν μοναδικό.

Φυσικά υπάρχουν και μειονεκτήματα τα οποία μαθαίνει να ξεπερνάει, καθώς αποκτά καλύτερη αίσθηση του εαυτού του.

Το πρώτο από αυτά τα μειονεκτήματα είναι η κριτική που ασκεί ο ευαίσθητος άνθρωπος στον εαυτό του. Η Γουινόνα Ράινερ είπε κάποτε για την ίδια: «Ίσως είμαι πολύ ευαίσθητη για να ζήσω σε αυτό τον κόσμο». Αυτή είναι μια δήλωση που τη σκέπτονται συχνά όσοι έχουν υψηλότερο δείκτη ευαισθησίας από τους άλλους ανθρώπους.

Όμως, το να είναι κανείς ευαίσθητος δεν είναι μειονέκτημα. Αντίθετα υπάρχουν πολλά χαρίσματα που συνοδεύουν μια τέτοια φύση.

Τα πλεονεκτήματα της ευαισθησίας

1. Πλούτος αισθήσεων

Μια από τις μεγαλύτερες αρετές που έχει ο ευαίσθητος άνθρωπος είναι ο πλούτος των αισθήσεων. Αυτό το μεγαλύτερο αισθητήριο τον βοηθά να αντιλαμβάνεται περισσότερες λεπτομέρειες στο καθετί στη ζωή. Μπορεί να αντιληφθεί καλύτερα, για παράδειγμα, τις λεπτές διαφορές στα υφάσματα, στις γεύσεις των φαγητών, στις μελωδίες της μουσικής ή ακόμα και στην κυκλοφορία των αυτοκινήτων και στις ομιλίες των ανθρώπων, στα αρώματα των λουλουδιών και στα χρώματα της φύσης. Όλα αυτά είναι πολύ πιο έντονα τονισμένα στους ευαίσθητους ανθρώπους.

2. Οι κρυμμένες πτυχές

Οι ευαίσθητοι άνθρωποι πιάνουν περισσότερα νοήματα στο λόγο από τους άλλους ανθρώπους και δεν τους ξεφεύγουν οι κρυμμένες πτυχές ενός ζητήματος. Αυτό τους βοηθά να είναι πιο προσεκτικοί στις αποφάσεις τους, να βλέπουν τις επιλογές που ανοίγονται μπροστά τους και να βρίσκουν περισσότερες πιθανές λύσεις. Τέτοιου είδους ικανότητες είναι πολύ χρήσιμες σε ανθρώπους που βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά και χρειάζεται να βρουν άμεσα λύσεις σε θέματα που φαίνονται άλυτα.

3. Ευαισθησία στο συναίσθημα

Ο εσωτερικός πλούτος πολλών ανθρώπων μένει συχνά στην αφάνεια επειδή τις περισσότερες φορές δεν ξέρουν πώς να τον χειριστούν. Όμως οι ευαίσθητοι άνθρωποι έχουν μεγαλύτερη επίγνωση του εσωτερικού τους κόσμου, και αυτό τους δίνει μεγάλο προβάδισμα όταν ασχολούνται με καλλιτεχνικά ή λόγια επαγγέλματα. Οι συγγραφείς, οι μουσικοί, οι ηθοποιοί ή άλλοι καλλιτέχνες και διανοούμενοι έχουν να κερδίσουν πολλά από μια τέτοια κατάσταση.

4. Δημιουργική ικανότητα

Η μεγάλη ευαισθησία συνοδεύεται συχνά από εσωστρέφεια. Αυτό συμπλέει με τη δημιουργική ικανότητα. Πράγματι, χρειάζεται μόνωση και εσωστρέφεια για να μπορέσει κάποιος να κυοφορήσει μια νέα ιδέα. Συχνά ακούμε για αξιόλογους ηθοποιούς ότι είναι ντροπαλοί, ενώ δίνουν την εντελώς αντίθετη εντύπωση. Διασημότητες όπως ο Έλτον Τζον, ο Ντέιβιντ Μπάουι και η Σιγκούρνι Γουίβερ, η Κέιτ Μος, ο Τζιμ Κάρεϊ και ο Μπραντ Πιτ έχουν χαρακτηριστεί ιδιαίτερα ντροπαλοί. Το δημιουργικό ταλέντο χρειάζεται το κατάλληλο εσωτερικό περιβάλλον για να αναπτυχθεί και οι άνθρωποι με ευαισθησία είναι βαθιά δημιουργικοί.

5. Μεγαλύτερη κατανόηση

Η μεγάλη ευαισθησία προς τα συναισθήματα των άλλων μπορεί να αποτελέσει μεγάλο προσόν  για τους καθηγητές και τους θεραπευτές, αλλά και για άτομα που έχουν να χειριστούν ή να διευθύνουν ανθρώπινο δυναμικό.

Τα πέντε βάρη που συνοδεύουν την ευαισθησία

1. Αισθηματική υπερδιέγερση 

Η μεγαλύτερη δυσκολία που έχει να αντιμετωπίσει ένας ευαίσθητος άνθρωπος είναι η έκθεσή του σε μεγάλο αριθμό συναισθημάτων. Το να δέχεται τόσες πληροφορίες από τον εσωτερικό και τον εξωτερικό κόσμο μαζί, μπορεί να οδηγήσει σε μια κατάσταση οδύνης, κόπωσης, άγχους και άλλων παρόμοιων αντιδράσεων. Για το λόγο αυτό οι ευαίσθητοι άνθρωποι πρέπει να δημιουργούν «πανοπλίες». Όταν οι εντυπώσεις από τον εξωτερικό κόσμο γίνονται πολύ σκληρές, αυτό που μπορεί να βοηθήσει είναι ένα είδος πανοπλίας που μπορεί να αποτελείται από διάφορα πράγματα. Μπορεί να είναι η αγάπη ενός παιδιού, ενός πολύ δικού μας ανθρώπου, αλλά και η αίσθηση ότι τίποτα δεν υπάρχει μόνο του, ξεκρέμαστο στη γη, και ότι όλοι έχουμε ένα είδος προστασίας που μας τυλίγει.

2. Επιρροή από τα αισθήματα των άλλων

Η επιρροή αυτή είναι πολύ έντονη στους ευαίσθητους ανθρώπους. Ακόμη και μια φωτογραφία που δείχνει πόνο ή δυστυχία μπορεί να τους κάνει να αισθανθούν ανάλογα συναισθήματα. Ο θυμός και η οργή, τους δημιουργούν άγχος και ακόμη και οι σκέψεις των άλλων ανθρώπων τους επηρεάζουν καθώς έχουν ανεπτυγμένη διορατική αντίληψη. Η πανοπλία που χρειάζεται εδώ θα πάρει χρόνο για να σχηματιστεί. Όσο μεγαλώνει όμως κανείς μαθαίνει καλύτερα πώς να αντιμετωπίζει τα αρνητικά αισθήματα των άλλων. Στα μικρά παιδιά, οι γονείς πρέπει να τα βοηθήσουν και να τους μάθουν πώς να προστατεύονται. Το σημαντικό εδώ είναι να έχουμε υπόψη μας ότι δεν πρέπει να αλλάξουμε τη φύση ενός παιδιού. Πρέπει να σεβαστούμε αυτό το δώρο που του έδωσε η φύση –που του δίνει έντονες καλλιτεχνικές ικανότητες και άλλα χαρίσματα– και να του δείξουμε πώς πρέπει να χειρίζεται τέτοιες καταστάσεις.

3. Ανάγκη προσωπικού χώρου και χρόνου

Η ανάγκη αυτή συχνά παραμελείται μέχρι να γίνει πολύ επιτακτική. Κι όμως, έχει μεγάλη σημασία για τα άτομα που είναι ευαίσθητα, και όχι μόνο, να απομονώνονται κατά διαστήματα, έτσι ώστε να «ξαναφορτίζουν» τις μπαταρίες τους. Έχουν ανάγκη να κρατάνε μια απόσταση από όλους και από όλα για λίγο καιρό, για να αποβάλλουν τη συναισθηματική ένταση που έχουν μαζέψει από τον εξωτερικό κόσμο. Αυτό βέβαια δεν είναι πάντα εφικτό και γι’ αυτό θα πρέπει να βρίσκουν τρόπους να συγκρατούν την ανάγκη τους αυτή, μέχρι να τους δοθεί η ευκαιρία να το κάνουν.

4. Τελειομανία 

Ένα αρνητικό χαρακτηριστικό της υπερευαισθησίας είναι η τελειομανία και αυτό είναι κάτι που πρέπει να καταπολεμήσει κανείς. Η υπερβολική σκέψη και ανάλυση μπορεί να οδηγήσουν στην υιοθέτηση μιας τελειοθηρικής συμπεριφοράς, αλλά και σε μια επικριτική στάση έναντι των αδυναμιών των άλλων. Υπάρχει το αίσθημα ότι οι «άλλοι» δεν είναι αρκετά σωστοί ή αρκετά ευαίσθητοι για να μας καταλάβουν και γι’ αυτό συχνά τους απορρίπτουμε χωρίς δεύτερη σκέψη.

5. Εκτός «εποχής»

Ζώντας σε μια κοινωνία που έχει χάσει κάθε αίσθημα ευαισθησίας και εσωτερικότητας, τα ευαίσθητα άτομα αισθάνονται έντονα την ανάγκη να γίνουν «φυσιολογικά» όπως όλοι οι άλλοι. Τίποτα όμως δεν εμποδίζει τον ευαίσθητο άνθρωπο να είναι εξωστρεφής και κοινωνικός και παράλληλα να διατηρεί μέσα του τα δώρα της ευαίσθητης φύσης του.

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Θάρρος ή… θράσος

tharosΣε ένα παιδικό πάρτι, ένα αγόρι προτείνει στον φίλο του να παίξουν όλοι μαζί «Θάρρος ή Αλήθεια». Εντυπωσιάστηκα. Νόμιζα ότι αυτό το παιχνίδι, όπως και η «μπουκάλα», ανήκει στο παρελθόν. Των δικών μου παιδικών και εφηβικών πάρτι.

Πάντα παίζουμε ένα παιχνίδι με απώτερους σκοπούς. Συνειδητούς ή ασυνείδητους. Παίζουμε για να περάσει η ώρα. Για να ψυχαγωγηθούμε. Για να αποδείξουμε πόσο καλοί παίκτες είμαστε. Για να κερδίσουμε το ομορφότερο κορίτσι της τάξης. Για να γελάσουμε. Για να αποσπάσουμε εκείνο το αθώο πρώτο φιλί στο στόμα, αφού δεν μπορούμε να το ζητήσουμε ευθέως. Και μετά αφού περνούν τα χρόνια, παίζουμε, συνθηκολογούμε μέσα μας, κατασκευάζουμε την πραγματικότητα, επιλέγουμε επάγγελμα και υποδυόμαστε ρόλους για να αντέξουμε την ύπαρξή μας. Να ξορκίσουμε τον θάνατο. Να δείξουμε την ανωτερότητά μας. Να καλύψουμε την περιέργειά μας. Να πάρουμε αγάπη. Κυρίως. Και ίσως να δώσουμε και λίγη. Να ερωτευτούμε και όταν τελειώσει να μπορούμε να ξαναερωτευτούμε. Και το παιχνίδι να ξαναρχίζει σαν να μην υπήρξε χθες και σαν να μην υπάρχει αύριο.

Τι γίνεται, όμως, με το θάρρος; Πόσο εύκολο είναι για έναν άνθρωπο να παίξει στη ζωή του επιλέγοντας το θάρρος και την αλήθεια; Και εάν η αλήθεια είναι σαν το ανέκδοτο με τον ελέφαντα, που ανάλογα τι πιάνεις –προβοσκίδα, πόδι κ.λπ.– αυτό νομίζεις ότι είναι ο ελέφαντας, με το θάρρος τι γίνεται;

«Είμαστε δύο μήνες χωρισμένοι και δεν τολμώ να του πω ότι θέλω να ξαναγυρίσει στο σπίτι μας. Μου λείπει αυτό το θάρρος», λέει μια γυναίκα στον καθρέφτη της. Η ίδια συνεχίζει, «να γυρίσει εκείνος. Γιατί δεν γυρίζει; Να του κάνουμε και τη χάρη να πέσουμε στα πόδια του;», γυρνά ξαφνικά αγριεμένη στη φίλη της που την κοιτά πίσω από τον καθρέφτη όπου δοκίμαζε ένα ζευγάρι καινούργιες μπότες.

Ενας πατέρας χρεοκοπεί. Ο γιος του προσπαθεί να καταλάβει γιατί του συνέβη αυτό το κακό, που επηρεάζει όλη την οικογένεια, αλλά και το μέλλον του νεαρού. Ο πατέρας κινδυνεύει με φυλάκιση. Χρωστά στο Δημόσιο. Στο σπίτι όλη την ημέρα βρίζει την κυβέρνηση, την κρίση, τους δανειστές, την Ευρώπη, την τρόικα. Ολοι φταίνε για το κατάντημά του. Το παιδί είναι θυμωμένο και θέλει να ξεπληρώσει για τον πατέρα του. Το θάρρος του έχει γίνει θράσος. Ενώ ξεκίνησε σαν θαρραλέος επιχειρηματίας, ο εαυτός του και οι κακές αποφάσεις του τον μετατρέπουν σε θρασύ και δειλό.

Ενα κορίτσι επιθυμεί να πει την αλήθεια στη δασκάλα ότι αντέγραψε στο διαγώνισμα. Η μητέρα της είναι ανένδοτη. «Θα πας εσύ να βγάλεις το φίδι από την τρύπα;» της λέει.

Το παιχνίδι που παίζαμε ως παιδιά εμπεριείχε δύο έννοιες αλληλένδετες μεταξύ τους. Οταν κάποιος νιώθει κάτι ως αληθές, μπορεί να χρειαστεί να βρει το θάρρος για να το ομολογήσει ενώπιον της ομάδας του παιχνιδιού. Και το ρίσκο σχετιζόταν με τη διάσταση, από τη μια, της εσωτερικής ικανότητας να ξέρεις να αναγνωρίζεις τι είναι αλήθεια για σένα, τουλάχιστον, και από την άλλη, με τη δράση, την εκδραμάτιση του θάρρους, ή με την τόλμη να μπορείς να κάνεις την «υπέρβαση».

Στα παιχνίδια που παίζουν οι ενήλικες, το παιχνίδι έχει μετονομαστεί σε «θάρρος ή θράσος;», με το δεύτερο να κερδίζει στα σημεία όσο πιο «ενήλικος» νιώθεις. Αναβιώνοντας όλα τα δύσκολα, στερημένα και αδηφάγα παιδικά κομμάτια, ο ενήλικος σε παλινδρόμηση αδυνατεί να κάνει την υπέρβαση. Αδυνατεί να μιλήσει με θάρρος στον εαυτό του και στους άλλους για όσα τον πονούν. Για τις ελλείψεις, τις λανθασμένες κινήσεις, για τους στόχους που ναυάγησαν, για τις ευθύνες που δεν αναλήφθηκαν, για τον πόνο που θέλουν να αποφύγουν, για την αίσθηση μεγαλομανίας και παντοδυναμίας ως μια διαρκή ψευδαίσθηση, για τα όρια που συνεχώς και αδιαλείπτως επιθυμούν να ξεπερνούν εις βάρος των άλλων και επ’ ωφελεία εκείνων. Το θράσος έχει γίνει η ασπίδα του λαβωμένου. Οσο πιο μικρός και αδύναμος τόσο πιο οχυρωμένος. Το ζήτημα όμως είναι ότι το θράσος εξελίσσεται σε ηθική αξία της ζωής. Το θάρρος έχει υπαναχωρήσει, κάνοντάς το να φαίνεται σαν την αφελή εκδοχή του θράσους, σε ένα παιχνίδι για γερά στομάχια. Το σίγουρο είναι ότι στη δική μου αλήθεια, το ένα αποκλείει το άλλο. Ο θρασύς δεν είναι ποτέ θαρραλέος. Δεν είναι ποτέ καινοτόμος, γοητευτικός, ρομαντικός και υπεύθυνος. Ο θρασύς δεν σέβεται την αλήθεια του. Δεν την εκφράζει, δεν την αντέχει. Τον καταπίνει. Γι” αυτό, είναι καλύτερα η στροφή μιας «μπουκάλας» για να στρέψουμε σε άλλον αυτό που δεν αντέχουμε να σηκώσουμε.

 Της Μαριαλένας Σπυροπούλου

Ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια - marialenas77@gmail.com

www.efsyn.gr

ΠΗΓΗ:  antikleidi.com

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο