«Ας φανταστούμε το σχολείο των ονείρων μας»

tainia_daskaloy_kai_mathiton

Στο σχολειό που ονειρεύομαι
δεν θέλω να είναι ασήκωτες οι τσάντες
θέλω να μαθαίνω με εκείνον τον τρόπο που να μη το καταλαβαίνω,
θέλω να διδάσκομαι από αυτά που αισθάνομαι
και όχι από αυτά που ακούω ή βλέπω μόνο
θέλω στο κουδούνι του σχολάσματος να σκέφτομαι πως πέρασε έτσι η ώρα
θέλω εκείνα τα όρια που θα μάθω να βάζω μόνος μου,
για να τα σέβομαι και όχι να τα φοβούμαι μόνο
θέλω να είναι η χώρα των χρωμάτων και των εκπλήξεων ,
εκεί όπου μαγικά συμβαίνουν
δεν θέλω άλλα αριστεία και βραβεία ,
παινέματα της μαμάς στη γειτονιά
θέλω να ανασαίνω κανονικά
και όχι στα κλεφτά όπως όταν ακούω για διαγώνισμα ,εξετάσεις, επιτυχία
θέλω τους δασκάλους μου εκπαιδευτικούς
και όχι εκπαιδευτές
υπερήφανους δικούς μου ήρωες
και όχι φοβισμένους, σκυφτούς που κάνουν απλά μια δουλειά
που φυσάνε απαλά τη φλόγα μου για να φουντώσει
και όχι με δύναμη ανέμου να τη σβήνουν

θέλω όταν γυρνάω στο σπίτι να έχω να λέω όμορφες ιστορίες
και όχι να με ρωτούν μόνο πως στα μαθήματα τα πήγα
δεν θέλω κανένα ταλέντο μου να ξαναπάει χαμένο
γιατί ποτέ κανείς δεν έψαξε για να το ανακαλύψει
δεν θέλω να διδάσκομαι δυο φορές το κάθε πράμα
μια στο σχολειό και μια μετά το σχολειό
θέλω να έχω χρόνο να παίξω ,να κάνω κάτι που μου αρέσει
και να μη θυσιάζω το παρόν μου για το μέλλον μου
θέλω να μαθαίνω με λαχτάρα για να μένει για πάντα
και όχι με το πρέπει που έχει ημερομηνία λήξης
θέλω να βλέπω τους συμμαθητές μου ως συνοδοιπόρους
και όχι ως αθλητές που πρέπει να προσπεράσω
θέλω να ανοίγομαι στους άλλους, να κοινωνώ
και όχι να συγκεντρώνομαι ,πρωτιά για να πετύχω
θέλω να μάθω να αναλύω ,να συνθέτω και να αξιολογώ
και όχι μόνο αντιγραφή που από τη πρώτη δημοτικού ακόμα κάνω
θέλω ένα σχολειό που να μη μπερδεύει
το καλό με την αδράνεια και το κακό με τη δράση
δεν θέλω ένα σχολείο που θα μου βάζει επαγγελματική ετικέτα
πριν καν γνωρίσω τον κόσμο και τον εαυτό μου
θέλω η ζωηράδα μου να είναι ευκαιρία για δημιουργία
και όχι πρόβλημα μαθησιακό να θεωρείται
θέλω να υπογραμμίζει τις ιδιαιτερότητες
και όχι να γίνεται γόμα που θέλει να τις σβήσει
θέλω να έχω ,όταν μεγαλώσω , να θυμάμαι και άλλα πράματα
πέρα από τις εκδρομές και τα πάρτι
θέλω το κουδούνι για μέσα να είναι το ίδιο γλυκό
με το κουδούνι για έξω
δεν θέλω σχολείο φυλακή και αίθουσες ανήλιαγα κελιά
αλλά να είναι της ελευθερίας μου τα πρώτα μονοπάτια
θέλω ένα σχολειό όπου να μη με μαθαίνει μόνο εντολές να υπακούω
αλλά να δίνω σημασία στις πιο ισχυρές εσωτερικές φωνές μου
θέλω να μου αφήνει χώρο για την παιδικότητα και την εφηβεία μου
και όχι να με πιέζει να τις αναβάλω για αργότερα ή να τις ματαιώσω και τελείως
και θέλω η Εκπαίδευση να είναι ο πιο έμπιστος υπηρέτης της Παιδείας
και όχι εκείνος που εξαγοράστηκε για να την προδώσει.
Δημήτρης Τσιριγώτης.Φυσικός (αναδημοσίευση alfavita.gr)

Η ταινία «Ας φανταστούμε το σχολείο των ονείρων μας» έγινε από τα παιδιά ενός νησιώτικου Δημοτικού Σχολείου, το Ολοήμερο Δημοτικό Σχολείο Βίβλου Νάξου και τον  δραστήριο δάσκαλο τους  κ. Νίκο Βιντζηλαίο. Βρίσκεται στις 3 πρώτες θέσεις στον 1ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Δημιουργικής Έκφρασης Μαθητών Δημοτικών Σχολείων του Πανεπιστημίου Κρήτης.

ΠΗΓΗ: pappanna.wordpress.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: , , | Γράψτε σχόλιο

Όταν οι γονείς συγκρίνουν… πώς νιώθουν τα παιδιά;

KidsComparison_icon6Μια πολύ συχνή συνήθεια που έχουμε οι άνθρωποι, είναι να συγκρίνουμε τη ζωή μας και τον εαυτό μας με τους άλλους ανθρώπους και τις ζωές τους. Μπορεί να συγκρίνουμε τα αυτοκίνητα, τα σπίτια, τις θέσεις εργασίας, την οικονομική επιφάνεια, τις σχέσεις, την κοινωνική δημοφιλία και ούτω καθεξής. Στο τέλος της ημέρας όμως, αυτή η συνήθεια μπορεί να καταρρακώσει την αυτοεκτίμησή μας και να δημιουργήσει μέσα μας πολλά αρνητικά συναισθήματα.

Τι γίνεται όμως όταν δεν προκαλούμε εμείς τη σύγκριση αλλά κάποιος άλλος μας βάζει σε αυτήν τη διαδικασία; Με άλλα λόγια, πώς νιώθουμε όταν οι άλλοι μας συγκρίνουν, και πιο συγκεκριμένα, τι γίνεται όταν οι γονείς συγκρίνουν τα παιδιά;

Όταν οι γονείς συγκρίνουν τα παιδιά…

«Γιατί δεν πήρες τόσο καλούς βαθμούς όπως ο/η τάδε;», «Δες πόσο καλά συμπεριφέρεται ο/η τάδε…», «Ο/η τάδε τα πηγαίνει καλύτερα από εσένα. Γιατί δεν κάνεις ότι και αυτός;» Σας θυμίζουν κάτι αυτές οι φράσεις; Αν ναι, τότε σίγουρα έχετε πέσει στην παγίδα της σύγκρισης. Παρόλο που είναι δύσκολο να αντισταθούμε σε αυτή μιας και έχουμε την τάση να αξιολογούμε την πρόοδο μας σε κάθε τομέα της ζωής μας ελέγχοντας και συγκρίνοντας τις επιδόσεις των γύρων μας, στο τέλος πρόκειται για μια ανώφελη δραστηριότητα γιατί πάντοτε θα υπάρχει κάποιος που είναι καλύτερος από εμάς. Όταν οι γονείς συγκρίνουν, προκαλούν άγχος τόσο στον ίδιο τους τον εαυτό όσο και στα παιδιά τους, αναφέρουν οι ειδικοί.

Για να γίνει όμως λίγο πιο κατανοητή η θέση των παιδιών όταν οι γονείς τους τα συγκρίνουν, ας αντιστρέψουμε για λίγο τα παραπάνω παραδείγματα και στη θέση του παιδιού ας βάλει ο καθένας τον εαυτό του. Πώς θα νιώθατε αν ο/η σύζυγος σας έλεγε, «Γιατί δεν πήρες τόση αύξηση όπως ο/η τάδε;», «Δες πόσο ωραίο σώμα έχει ο/η τάδε…», «Ο/η τάδε τα πηγαίνει καλύτερα από εσένα. Γιατί δεν κάνεις ότι και αυτός/ή;»

Πόσο καλά πιστεύατε ότι θα νιώθατε με τον εαυτό σας; Πόσο κίνητρο θα σας έδινε αυτού του είδους η σύγκριση για να προσπαθήσετε για το καλύτερο; Πόσο καλή θα ήταν η ποιότητα της σχέσης σας όταν θα κυκλοφορούσε ανάμεσά σας το φάντασμα πρότυπο; Οι περισσότεροι από εμάς φαντάζομαι πως έχουμε απαντήσει αρνητικά σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα.

Η σύγκριση ακόμα και όταν δεν το συνειδητοποιούμε εμπεριέχει υποτίμηση και βλάπτει την αυτοεκτίμηση του ατόμου. Ακόμα και αν έχουμε τις καλύτερες προθέσεις, ακόμα και αν πιστεύουμε πως η σύγκριση θα αποτελέσει κίνητρο για καλύτερες επιδόσεις στο μέλλον, στην πραγματικότητα λειτουργεί αποθαρρυντικά αντί να ενθαρρύνει!

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Οι γονείς θα πρέπει να θυμούνται πως το κάθε παιδί αναπτύσσεται με διαφορετικούς ρυθμούς. Υπάρχουν παιδιά που αναπτύσσονται νωρίτερα, άλλα αργότερα και κάποια με πιο σταθερό ρυθμό καθώς μεγαλώνουν. Όταν οι γονείς συγκρίνουν τις επιδόσεις και τα αποτελέσματα των παιδιών τους, μπορεί να διαμορφώσουν μία εικόνα που να μην είναι και τόσο ρεαλιστική.

Οι γονείς θα πρέπει να δίνουν έμφαση και να έχουν ως σημείο αναφοράς την προσπάθεια και την πρόοδο που κάνει το παιδί τους! Για παράδειγμα, «Τα γράμματά σου είναι πολύ καλύτερα από χτες ή από των προηγούμενων ημερών!», «Έχεις κάνει μεγάλη βελτίωση τις τελευταίες μέρες ή βδομάδες στον τρόπο που οργανώνεις τα πράγματά σου!»

Οι γονείς θα πρέπει να θυμούνται πως τα παιδιά όπως και οι μεγάλοι, έχουν διαφορετικές κλίσεις, ενδιαφέροντα, δυνατά και αδύναμα σημεία. Από το να συγκρίνουν οι γονείς τα παιδιά, είναι προτιμότερο να τα βοηθήσουν να βρουν τις ικανότητες και τα ενδιαφέροντά τους! Μπορεί για παράδειγμα ένα παιδί να μην είναι πολύ καλό στο ποδόσφαιρο όπως είναι το παιδί του γείτονα, αλλά μπορεί να είναι πολύ καλό στη ζωγραφική! Οι γονείς θα πρέπει να αναγνωρίζουν πως τα δυνατά σημεία ή τα ενδιαφέροντα του παιδιού τους, μπορεί να είναι τελείως διαφορετικά από αυτά των φίλων ή των αδελφών τους.

Τέλος αλλά εξίσου σημαντικό είναι ότι πρέπει οι προσδοκίες που έχουν οι γονείς από τα παιδιά τους να είναι ρεαλιστικές. Όλοι οι γονείς έχουν όνειρα για τα παιδιά τους, αλλά αυτά δεν μπορεί να μην είναι σύμφωνα με τα ταλέντα και τα ενδιαφέροντα των παιδιών. Αν για παράδειγμα οι προσδοκίες των γονιών είναι πολύ υψηλές, το παιδί είναι πολύ πιθανό να οδηγηθεί στην παραίτηση.

Για να βοηθήσουν οι γονείς το παιδί, θα πρέπει να θυμούνται πως τα παιδιά δεν τρέχουν σε αγώνα ταχύτητας στην ομιλία, στην ανάγνωση, στη γραφή, στα μαθηματικά ή σε οτιδήποτε άλλο. Το κάθε παιδί είναι μοναδικό και του αξίζει να προοδεύσει με το δικό του ρυθμό! Οι γονείς θα πρέπει να είναι περήφανοι για τις επιδόσεις τους και την προσπάθειά τους στο σχολείο, στα αθλήματα και στις άλλες δραστηριότητες. Να γιορτάζουν μαζί τα πρώτα τους βήματα και τις μεγάλες τους στιγμές!

Βιβλιογραφία:

Association for Psychological Science (2008). Social Comparisons in Early Childhood. ScienceDaily. Retrieved August 18, 2013, from http://www.sciencedaily.com-/releases/2008/10/081030123949.htm

Chafel, J. A. (1986). Social Comparisons by Young Children: A Structural Analysis. Early Childhood Research Quartely, 1, 155-165.

Craig, G. J. & Baucum, D. (2002). Human Development. Prentice Hall, USA.

ΠΗΓΗ: kidsgo.com.cy

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

«Μορφές του Αντιδικτατορικού Αγώνα» σε αναμνηστικά γραμματόσημα

spuros-moustaklis-xaraktiko-tou-a-tassouΜε την ευκαιρία της συμπλήρωσης 40 ετών από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας (1974 – 2014), τα Ελληνικά Ταχυδρομεία (ΕΛΤΑ) αποτίουν φόρο τιμής σε οκτώ μορφές του αντιδικτατορικού αγώνα, που με τη δράση τους συνέβαλαν στην αποκατάσταση της δημοκρατίας και στην επαναφορά της ελευθερίας στη χώρα μας.

Η αναμνηστική σειρά γραμματοσήμων, η οποία θα κυκλοφορήσει την 21η Απριλίου, θα έχει τίτλο «Μορφές του Αντιδικτατορικού Αγώνα» και θα αποτελείται από τέσσερα διπλά γραμματόσημα.

Μετά την κατάλυση της δημοκρατίας, μέσα στο κλίμα του τρόμου και της βίας που επέβαλε το δικτατορικό καθεστώς της 21ης Απριλίου 1967, υπήρξαν πολίτες που δεν δίστασαν να ορθώσουν το ανάστημά τους, στελεχώνοντας τις πρώτες αντιστασιακές ομάδες. Με τις πράξεις τους ενέπνευσαν τον αγώνα κατά της τυραννίας στο εσωτερικό και, ταυτόχρονα, συγκίνησαν και αφύπνισαν την κοινή γνώμη στο εξωτερικό.

Οκτώ προσωπικότητες του Αντιδικτατορικού Αγώνα εικονίζονται στην αναμνηστική σειρά γραμματοσήμων, η οποία κυκλοφορεί από τα ΕΛΤΑ:

 
 

- Ο Παναγιώτης Ελής, ο Νικηφόρος Μανδηλαράς, ο Γιώργος Τσαρουχάς και ο Γιάννης Χαλκίδης, αγωνιστές που δολοφονήθηκαν από τα όργανα του δικτατορικού καθεστώτος το πρώτο διάστημα της εγκαθίδρυσής του.

 
 

- Ο φοιτητής της Γεωλογίας από την Κέρκυρα, Κώστας Γεωργάκης, ο οποίος έκλεισε ο ίδιος τον κύκλο της ζωής του αυτοπυρπολούμενος στις 19 Σεπτεμβρίου 1970 στη Γένοβα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας  για τα όσα συνέβαιναν στην Ελλάδα.

 
 

- Ο Σάκης Καράγιωργας (εμβληματική μορφή της ελληνικής διανόησης, Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου), ο Σπύρος Μουστακλής (ταγματάρχης του ελληνικού στρατού) και ο Δημήτρης Οπρόπουλος (συνταγματάρχη του ελληνικού στρατού), οι οποίοι εξαιτίας της αντιστασιακής τους δράσης υπέστησαν σκληρά βασανιστήρια στα κολαστήρια της χούντας που άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους στην υπόλοιπη ζωή τους.

 
 

Η παρουσίαση της αναμνηστικής σειράς γραμματοσήμων θα πραγματοποιηθεί αύριο, Τρίτη 21 Απριλίου, στις 12 το μεσημέρι στο Μουσείο Αντιδικτατορικής και Δημοκρατικής Αντίστασης,  ιστορικό χώρο του πρώην στρατοπέδου ΕΑΤ –  ΕΣΑ στο πάρκο Ελευθερίας, σε μια εκδήλωση μνήμης του Αντιδικτατορικού Αγώνα  παρουσία συγγενών των τιμώμενων προσώπων.

Όλα τα φιλοτελικά προϊόντα θα πωλούνται από το κεντρικό φιλοτελικό κατάστημα (Λυκούργου 5 και Απελλού, 100 38 Αθήνα)  και από τα Ταχυδρομικά Καταστήματα,  μέχρι εξαντλήσεως.

ΠΗΓΗ: naftemporiki.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Ο δημοκρατικός γονιός και η ενθάρρυνση

thumbnail1

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Σύμφωνα με τη γνωστή τυπολογία της Baumrind ο πιο αποτελεσματικός τύπος γονέα είναι ο δημοκρατικός, δηλαδή ο γονιός που συνδυάζει τον υψηλό βαθμό απαιτήσεων με τον υψηλό βαθμό επίδειξης στοργής προς το παιδί του. Ο δημοκρατικός γονέας ασκεί έλεγχο στο παιδί του, αλλά ανταποκρίνεται και στις ανάγκες του. Οι δημοκρατικοί γονείς έχουν απαιτήσεις, αλλά οι απαιτήσεις τους διακρίνονται από ευελιξία και σταθερότητα, προσαρμόζονται δε στην ηλικία και τις ιδιαιτερότητες του παιδιού. Από την άλλη, συζητούν με το παιδί τους, είναι καλοί ακροατές και χρησιμοποιούν το διάλογο. Είναι ζεστοί και στοργικοί, με επικοινωνιακές δεξιότητες και εφαρμόζουν την οριοθέτηση στους ρόλους για την καλή λειτουργία της οικογένειας. Ο δημοκρατικός γονέας σέβεται τις δικές του ανάγκες όπως και τις ανάγκες του παιδιού του και έχει αποδεχθεί το γεγονός ότι δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς, ούτε τέλεια παιδιά.

 Ο δημοκρατικός γονέας είναι κατεξοχήν ενθαρρυντικός. Εφαρμόζοντας την  ενθάρρυνση γνωρίζει ότι ενισχύει την αυτονόμηση του παιδιού και ενδυναμώνει τη σχέση του με αυτό. Πρόκειται για μια διαδικασία, μια μέθοδο, μια αντιμετώπιση που βασίζεται στην αποδοχή, την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη που χαρίζονται απλόχερα στο παιδί. Είναι η διαδικασία με την οποία ο γονιός εστιάζει το ενδιαφέρον του στα θετικά σημεία του παιδιού με προσοχή και καθαρό βλέμμα. Έτσι καλλιεργείται η αυτοεκτίμηση του παιδιού, ενισχύεται το αυτοσυναίσθημά του. Ο γονιός που ενθαρρύνει, βοηθά τα παιδιά να δουν τα λάθη τους με θάρρος και να αποκομίσουν τα οφέλη που απορρέουν από αυτά.

 Ο δημοκρατικός γονέας  χρησιμοποιεί τον έπαινο με γενναιοδωρία, αλλά προσδίδοντάς του το νόημα, τη σημασία που του αρμόζει. Διαφορετικά, υπάρχει περίπτωση ο έπαινος να είναι αποθαρρυντικός. Για να είναι ενθαρρυντικός, ο έπαινος χρειάζεται να εστιάζει στην προσπάθεια και όχι στο αποτέλεσμα.

 Με αυτό τον τρόπο το παιδί μαθαίνει καλύτερα τον εαυτό του και αποκτά εσωτερικά κίνητρα. Μαθαίνοντας την αξία της προσπάθειας, μαθαίνει τη δική του αξία. Όταν τα παιδιά εστιάζουν την προσοχή τους στον έπαινο για το αποτέλεσμα, συχνά μαθαίνουν να εξαρτώνται από την επιδοκιμασία ή την αποδοκιμασία των άλλων. Τα παιδιά αυτά διαμορφώνουν τη συμπεριφορά τους αποκλειστικά σύμφωνα με τα εξωτερικά κίνητρα που τους παρέχουν οι ενήλικες, ως μέθοδο κοινωνικού ελέγχου. Σε αυτή την περίπτωση, τα παιδιά συμπεριφέρονται σύμφωνα με τις προσδοκίες των ενηλίκων για να κερδίσουν τον έπαινο από αυτούς, όχι γιατί έχουν εσωτερικεύσει αξίες, το σωστό και το λάθος. Αυτά τα παιδιά θεωρούν ότι αξίζουν μόνον όταν ευχαριστούν τους άλλους.

 Όταν οι ενήλικοι καταφεύγουν στον έπαινο για το αποτέλεσμα, αυτό που καταφέρνουν είναι να δημιουργήσουν παιδιά αποθαρρυμένα. Και τα αποθαρρυμένα παιδιά που δέχονται αυτού του είδους τον έπαινο, συχνά απορρίπτουν τον πραγματικό, ενθαρρυντικό έπαινο –όταν εκφέρεται- διότι:

1.Δεν πιστεύουν ότι τον αξίζουν και νιώθουν την ανάγκη να αποδείξουν πόσο λίγο αξίζουν.

2.Φοβούνται ότι ποτέ δε θα μπορέσουν ξανά να τον κερδίσουν και από το φόβο της αποτυχίας, σταματούν να προσπαθούν.

 Έτσι, ο έπαινος για το αποθαρρυμένο παιδί που έχει απόλυτη ανάγκη για αναγνώριση, ίσως έχει το αποτέλεσμα να το αποθαρρύνει ακόμα περισσότερο.

 Ο δημοκρατικός γονέας χρησιμοποιεί τον έπαινο που ενθαρρύνει, γιατί θέλει να οδηγήσει το παιδί στην ουσιαστική αυτονόμηση και καλλιέργεια της αυτοαξίας του. Αποφεύγει λέξεις και οι εκφράσεις που δηλώνουν αξιολόγηση (θετική ή αρνητική) καθώς και εκφράσεις και λέξεις που δηλώνουν θετική αξιολόγηση (έπαινος): καλός, σπουδαίος, άριστος κλπ., τις οποίες αντικαθιστά με λέξεις ή /και εκφράσεις που ενθαρρύνουν. Κάποιες από τις ενθαρρυντικές φράσεις που ο δημοκρατικός γονέας χρησιμοποιεί είναι:

-«Μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι».

-«Μου αρέσει ο τρόπος που το αντιμετώπισες».

-«Ευχαριστώ, εκτιμώ αληθινά ότι… ».

-«Φαίνεται ότι κατέβαλες μεγάλη προσπάθεια γι” αυτό».

-«Κοίταξε πόση πρόοδο έχεις κάνει» (προσδιορίστε με ακρίβεια πώς και πού έχει κάνει την πρόοδο).

-«Σε εμπιστεύομαι!»

Τέλος –ίσως, η πιο ενθαρρυντική απ’ όλες- φράση:

-«Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω χαρούμενο/χαρούμενη!»

 Βασιλική Παππά - Συμβουλευτική Ψυχολόγος, MSc, PhD, Πρόεδρος και επιστημονικά υπεύθυνη του Πανελληνίου Συνδέσμου Σχολών Γονέων. 

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Οι υψηλές προσδοκίες των γονιών – Ενθαρρύνουν ή αποθαρρύνουν τα παιδιά;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Οι προσδοκίες των γονιών επηρεάζουν σε τεράστιο βαθμό τις επιδόσεις των παιδιών.

Το ερώτημα των περισσότερων γονιών είναι πόσα πολλά μπορούν να προσδοκούν από τα παιδιά τους. Να περιμένουν περισσότερα ή περιμένοντας πολλά πιέζουν τα παιδιά;

Η απάντηση στο ερώτημα αλλά και το κλειδί για να μεγαλώσουν ένα υγιές και ευτυχισμένο παιδί είναι η ισορροπία! Οι υψηλές μη ρεαλιστικές προσδοκίες… Οι γονείς που έχουν μη ρεαλιστικές απαιτήσεις ή μη ρεαλιστικές προσδοκίες στο σχολείο ή σε οποιοδήποτε άλλο τομέα της ζωής των παιδιών, ουσιαστικά βάζουν σε κίνδυνο τη ψυχική, συναισθηματική και σωματική υγεία του παιδιού τους.

Οι έρευνες δείχνουν πως τα παιδιά που δέχονται τέτοιου είδους πίεση συχνά αρχίζουν να αρνούνται να συμμετέχουν ή να επιχειρήσουν οτιδήποτε καινούριο, εκτός αν είναι πεπεισμένα ότι θα είναι οι καλύτεροι σε αυτό. Φοβούνται να μην φανούν στους γονείς τους ως ατελή και δεν είναι λίγες οι φορές που ενώ τα παιδιά έχουν τεράστιες δυνατότητες και ικανότητες να πετύχουν, σταματούν να προσπαθούν εξαιτίας των εξωπραγματικών προσδοκιών των γονιών τους. Όταν οι καλύτερες προσπάθειες των παιδιών δεν είναι ποτέ αρκετά καλές για τους γονείς, τότε η ζωή τους γεμίζει φόβο και θλίψη γιατί στην πραγματικότητα πιστεύουν πως ποτέ δεν θα καταφέρουν να είναι αρκετά καλοί στα μάτια των γονιών τους.

Κάποια παιδιά μπορεί να επαναστατήσουν ενάντια σε αυτές τις πιέσεις, και άλλα παιδιά μπορεί να νιώσουν έντονο άγχος, καταθλιπτική διάθεση και να αποκτήσουν αρνητική εικόνα για τον εαυτό τους. Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε επομένως πως το καλύτερο για τα παιδιά είναι να μην έχουν οι γονείς καθόλου απαιτήσεις ή προσδοκίες;

Η απάντηση είναι πως όχι. Οι μηδενικές ή χαμηλές προσδοκίες των γονιών, δεν απαιτούν καμία προσπάθεια από τα παιδιά και στέλνουν το μήνυμα ότι οι γονείς δεν έχουν εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους. Μπορεί να ακουστεί ειρωνικό, αλλά οι χαμηλές προσδοκίες επίσης δημιουργούν στα παιδιά άγχος ή καταθλιπτική διάθεση γιατί αισθάνονται ανίκανα να πετύχουν κάτι περισσότερο στη ζωή τους. Μπορεί να προσπαθούν ελάχιστα σε νέες προκλήσεις και να τα παρατούν εύκολα ακόμα και όταν είναι σε θέση να τα καταφέρουν.

Οι προσδοκίες των γονιών σε κάθε περίπτωση πρέπει να είναι εφικτές και να ανταποκρίνονται στην εύλογη προσπάθεια που κάνουν τα παιδιά. Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς; Οι γονείς για να βοηθήσουν τα παιδιά να χτίσουν μια υγιή εικόνα του εαυτού τους και για να πιστέψουν στις ικανότητές τους, πρέπει να έχουν ρεαλιστικές απαιτήσεις. Οι ρεαλιστικές προσδοκίες των γονιών πρέπει να βασίζονται στο αναπτυξιακό στάδιο του παιδιού, στις ικανότητες και στα ταλέντα του, και να λαμβάνουν υπόψιν το ταμπεραμέντο του. Αν οι γονείς περιμένουν από τα μικρά παιδιά να συμπεριφέρονται όπως οι ενήλικες παρόλο που δεν έχουν την ωριμότητα ή τη νοητική ικανότητα να το κάνουν, ή όταν απαιτούν σχολικές επιδόσεις που είναι πέρα από τη γνωστική τους ανάπτυξη, ένα είναι σίγουρο, η συνταγή που ακολουθούν είναι καταστροφική.

Οι γονείς πρέπει και οφείλουν να βοηθούν τα παιδιά να βγάζουν τον καλύτερό τους εαυτό. Αν για παράδειγμα βλέπουν ότι το παιδί δεν επενδύει χρόνο και προσπάθεια στα πράγματα που έχει να κάνει, πρέπει να το ωθήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση και να αυξήσουν τις προσδοκίες τους. Αυτό βέβαια για να είναι αποτελεσματικό πρέπει να γίνει σταδιακά και να δίνεται χρόνος προσαρμογής στο παιδί. Αφού κάνουν στο παιδί ξεκάθαρο τι προσδοκούν από αυτό, πρέπει να το βοηθήσουν να κατανοήσει ότι όλες οι αλλαγές χρειάζονται χρόνο και μόνο με επιμονή και προσπάθεια μπορούν να επιτύχουν. Τόσο οι γονείς όσο και τα παιδιά δεν πρέπει να προσδοκούν γρήγορα αποτελέσματα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Οι γονείς πρέπει να είναι θετικοί, να έχουν κοινές προσδοκίες και να αναγνωρίζουν τη μοναδικότητα των παιδιών χωρίς να τα συγκρίνουν. Η προσαρμογή των προσδοκιών τους στις ανάγκες των παιδιών είναι αναπόσπαστο κομμάτι της αποτελεσματικής ανατροφής και διαπαιδαγώγησης. Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό για ένα παιδί από το να βλέπει στα μάτια των γονιών του την αναγνώριση, την αποδοχή και την αγάπη για αυτό που είναι, και να καμαρώνουν για αυτά που μπορεί να καταφέρει, και αυτό είναι που θα πρέπει να θυμούνται οι γονείς!

Βιβλιογραφία

Anderson, R. A. (2013). What Effects Do Parental Expectations Have on Kids? Global Post, retrieved from:http://everydaylife.globalpost.com/effects-parental-expectations-kids-41…

Englund, M., Luckner, A., Whaley, G. & Egeland, B. (2004). Children’s Achievement in Early Elementary School: Longitudinal Effects of Parental Involvement, Expectations, and Quality of Assistance. Journal of Educational Psychology, 4, 723-730.

Seginer, M. (1983). Parents” Educational Expectations and Children’s Academic Achievements: A Literature Review. Wayne State University Press, 29, 1-23.

ΠΗΓΗ: ekpedeftika.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , , | Γράψτε σχόλιο

Ο Εξελικτικός ρόλος του γονέα

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Αν λάβουμε υπόψη ότι τα «συστατικά» της οικογένειας (γονέας, παιδί) αναπτύσσονται και δε μένουν στάσιμα, τότε και η ίδια η οικογένεια ως σύστημα, ως όλον εξελίσσεται. Πιο συγκεκριμένα, η οικογένεια ως σύνολο προχωρά γραμμικά και εξελίσσεται μέσα στο χρόνο. Για αυτό και το οικογενειακό σύστημα έχει στάδια εξέλιξης και έναν κύκλο ζωής (Κουνενού, 2010; Duval, 1957).

 Έτσι, η οικογένεια περνά μέσα από διάφορα στάδια εξέλιξης όπου θέματα όπως η ατομικότητα, η συλλογικότητα, η αυτονομία διαπραγματεύονται. Τα στάδια εξέλιξης της οικογένειας είναι τα εξής:

  • Ο δεσμός και ο γάμος: Στο πρώτο στάδιο μέσα από τη δυάδα των συντρόφων παρατηρείται η δημιουργία ενός νέου συστήματος, του ζευγαριού το οποίο μπορεί να επεκταθεί με τον ερχομό ενός παιδιού.
  • Οικογένεια με μικρά παιδιά: Στο στάδιο αυτό της οικογένειας οι σύντροφοι καλούνται να ασκήσουν τη γονικότητά τους, να υποδεχθούν δηλαδή το νέο μέλος της οικογένειας και να αναλάβουν την ανατροφή του. Στο πλαίσιο αυτό οι γονείς καλούνται να θέσουν τα πρώτα όρια στο παιδί. Έτσι, οι γονείς δοκιμάζουν διαφορετικούς τρόπους επιβολής της πειθαρχίας όπως αυστηρούς και αυταρχικούς ή πιο δημοκρατικούς τρόπους επιβολής των ορίων. Αξιοσημείωτο είναι ότι μαζί με τη θέσπιση των ορίων του παιδιού, τα όρια των συντρόφων αναπροσαρμόζονται παράλληλα.
  • Οικογένεια με εφήβους: Στο επόμενο σκαλοπάτι ανάπτυξης της οικογένειας, οι κανόνες και τα όρια γίνονται πιο ευέλικτα και ο γονεϊκός ρόλος επαναδιαπραγματεύεται. Αυτό γιατί ο έφηβος γίνεται πιο διεκδικητικός και κατεβάζει τους γονείς του από το βάθρο όπου τους είχε τοποθετήσει όταν ήταν παιδί. Στο πλαίσιο λοιπόν αυτό, παρατηρούνται αρκετές συγκρούσεις και εντάσεις και τα όρια και οι κανόνες γίνονται πιο ελαστικοί. Όλοι αυτοί οι μετασχηματισμοί οδηγούν με τη σειρά τους σε μεταβολές στα δυναμικά της οικογένειας.
  •   Τα παιδιά φεύγουν από το σπίτι: Στο στάδιο αυτό το ζευγάρι μένει μόνο του μετά από καιρό. Αυτό είναι ιδιαίτερης σημασίας γιατί το ζευγάρι έχει το χρόνο να διερευνήσει τη μεταξύ τους σχέση ενώ οι σχέσεις με τα παιδιά τους γίνονται περισσότερο σχέσεις ενήλικα προς ενήλικα.
  • Οικογένεια στην ώριμη ηλικία: Στην ώριμη ηλικία της οικογένειας, οι σύντροφοι φροντίζουν ο ένας τον άλλον, κάνουν έναν απολογισμό της μέχρι τώρα ζωής τους και εκτιμούν την εμπειρία και τη σοφία που έχουν αποκτήσει. Η απόκτηση εγγονών οδηγεί στη δημιουργία ενός νέου οικογενειακού συστήματος. Συνεπώς, η πατρική και η νέα οικογένεια καλούνται να βρουν νέες ισορροπίες (Κουνενού, 2010).

 Παρατηρώντας λοιπόν τα στάδια εξέλιξης της οικογένειας, γίνεται κατανοητό ότι η οικογένεια είναι ένας οργανισμός ο οποίος εξελίσσεται και διαγράφει έναν κύκλο ζωής. Είναι απαραίτητο να υπογραμμιστεί ότι αυτές οι αλλαγές στα πλαίσια της εξέλιξης δεν επέρχονται μόνο σε επίπεδο ατομικό (γονέας, παιδί) αλλά και σε επίπεδο συστήματος (οικογένεια ως όλον).

 Τι σημαίνει όμως ότι ο ρόλος του γονέα είναι εξελικτικός;

Καθώς το παιδί αναπτύσσεται και περνάει μέσα από τα στάδια εξέλιξης με διαφορετικές προκλήσεις και επιτεύγματα, οι ανάγκες του μεταβάλλονται. Έτσι, η στάση και η συμπεριφορά του γονέα απέναντι στο παιδί αλλάζει και αναπροσαρμόζεται κάθε φορά με βάση τα χαρακτηριστικά του κάθε σταδίου ανάπτυξης του παιδιού. Παράλληλα, η εικόνα που έχει το παιδί για το γονέα μεταστρέφεται και συνεπώς η μεταξύ τους σχέση επαναπροσδιορίζεται. Για παράδειγμα, στην παιδική ηλικία οι γονείς φαντάζουν παντοδύναμοι στα μάτια του παιδιού, όμως στην εφηβεία η παντοδυναμία χάνεται και οι γονείς δέχονται κριτική από τον έφηβο στα πλαίσια της ανεξαρτητοποίησής του (Κουνενού, 2010. Γιωσαφάτ, Duval, 1957).

 Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι ο γονεϊκός ρόλος είναι εξελικτικός, αφού ορίζεται, επαν-ορίζεται και προσαρμόζεται σύμφωνα με το αναπτυξιακό στάδιο του παιδιού και συνάμα σύμφωνα με την εξελικτική φάση της οικογένειας. Επομένως, είναι φανερό ότι η εξέλιξη αποτελεί ένα βασικό χαρακτηριστικό όλου του οικογενειακού συστήματος. Καθώς τα χρόνια περνούν και οι γονείς μεγαλώνουν σε ηλικία, αποκτούν περισσότερες εμπειρίες αλλά και γνώσεις πάνω στα παιδιά τους, αντίστοιχα και τα παιδιά μεγαλώνουν και αντανακλούν αυτή τη γνώση των γονιών τους. Είναι σαν ο χρόνος να ακολουθεί τη σχέση γονέα-παιδιού ήδη από τη σύλληψη του παιδιού (Κουνενού, 2010. Γιωσαφάτ, 2010).

 Συμπερασματικά, είναι απαραίτητο ο γονέας να κατανοήσει τι σημαίνει εξέλιξη για το παιδί αλλά και για τον ίδιο, ώστε να μπορεί να συμβαδίζει με το παιδί του. Όταν ο γονέας κατανοεί τις μεταβολές της εξέλιξης, ευαισθητοποιείται στα νέα δεδομένα και τελικά τις αποδέχεται. Άλλωστε, η εξέλιξη είναι κάτι φυσικό και φυσιολογικό.

 «Μην προστατεύετε τα παιδιά σας. Μοιραστείτε τις αγωνίες και τους πόνους σας. Αλλιώς θα μεγαλώσουν ανάπηρα. Γιατί αργά ή γρήγορα τα φυτά πρέπει ούτως ή άλλως να βγουν από το θερμοκήπιο και τότε δε θα αντέξουν το κρύο και τους αέρηδες.» Kübler-Ross Ε., ψυχίατρος.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:

Ο Νίκος Τσακνάκης είναι απόφοιτος του Τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και εξειδικεύεται στην Κλινική Ψυχολογία Παιδιού και Εφήβου στο Πανεπιστήμιο του Leiden. Η Αναπτυξιακή Ψυχολογία και ιδιαίτερα η κλινική εφαρμογή της, καθώς και η μελέτη των συστημάτων της οικογένειας, είναι δύο από τα κύρια ενδιαφέροντά του. e-mail: tsak_nikos92@yahoo.gr

 Βιβλιογραφία

Γιωσαφάτ, Μ. (2010). Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια. Αθήνα: Εκδόσεις Αρμός.

Duval, E. M. (1957). Family Development. Philadelphia: J. B. Lippencott.

Κουνενού, Κ., Ε. (2010). Συμβουλευτική και θεραπεία οικογένειας. Αθήνα: Εκδόσεις Παπαζήση.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

«Επιστήμη… στο φως!» και το Πάσχα

img_7140vsmall-1-thumb-large

Από τις 14 έως τις 19 Απριλίου, η Διαδραστική Έκθεση Επιστήμης και Τεχνολογίας του Ιδρύματος Ευγενίδου σας προσκαλεί να γιορτάσουμε μαζί με ένα αφιέρωμα στο Διεθνές Έτος Φωτός! Οι δραστηριότητες που μπορούν να παρακολουθήσουν μικροί και μεγάλοι περιλαμβάνουν επίδειξη πειραμάτων για το φως και τις οπτικές ψευδαισθήσεις, διαδραστικό εργαστήρι για παιδιά, διαδρομή για γονείς και παιδιά από 8 έως 12 ετών, διαδραστική αφήγηση, διαδραστικό παιχνίδι για το φως και μία πασχαλινή κατασκευή έκπληξη!

Από τις 14 έως τις 19 Απριλίου, το πρόγραμμα περιλαμβάνει:

12:00 – 13:00 Επιστήμη για τα μάτια σας μόνο!
(
προτείνεται για παιδιά άνω των 8 ετών και ενήλικες)

Δύο σύντομες εορταστικές δράσεις για τους επισκέπτες της Διαδραστικής Έκθεσης!

Μέσα από το μικροσκόπιο
Έχετε δει ποτέ φυτικά κύτταρα που φωτοσυνθέτουν; Εδώ, μπορείτε να δείτε στο μικροσκόπιό μας πραγματικά ζωντανά κύτταρα ενός φύλλου με τους χλωροπλάστες τους να στριμώχνονται για την καλύτερη θέση στον ήλιο, ώστε να φτιάξουν γλυκόζη και οξυγόνο!

Φτιάξε πολύχρωμες σκιές
Οι επισκέπτες της Διαδραστικής Έκθεσης έχουν την ευκαιρία να διαδράσουν με το νέο έκθεμα με τίτλο «Οι πολύχρωμες σκιές σου». Στο έκθεμα αυτό οι επισκέπτες ανακαλύπτουν πώς γίνεται η σύνθεση του λευκού φωτός, συμμετέχουν με ολόκληρο το σώμα τους και πειραματίζονται με τα χρώματα των σκιών που μπορούν να δημιουργήσουν. Το έκθεμα προσφέρεται για διάδραση πολλών ανθρώπων και αναμνηστικές φωτογραφίες!

13:30 – 14:10 Επίδειξη πειραμάτων: «Ποιος παίζει με τα φώτα;»
(
προτείνεται για παιδιά άνω των 8 ετών και ενήλικες)

Αυτή τη φορά η ομάδα των πειραμάτων ρίχνει άπλετο φως! Λέιζερ, λάμπες, καθρέφτες και φακοί πρωταγωνιστούν σε ένα μαγικό ταξίδι στα μυστικά του φωτός. Εξερευνούμε την ανάκλαση και τη διάθλαση και το ρόλο που διαδραματίζουν στην όραση. Φτιάχνουμε φωτογραφίες όπως παλιά, παίζουμε με το μεταίσθημα και ξεγελάμε το μάτι με οπτικές ψευδαισθήσεις. Αλήθεια, τι είναι το φως του Ήλιου και σε τι διαφέρει από αυτό μιας λάμπας; «Χημικές» και «ηλεκτρομαγνητικές» εκπλήξεις κλέβουν την παράσταση!

15:15 – 16:15 Διαδραστικό Εργαστήρι: «Είδωλα και ανακλάσεις»
(απευθύνεται σε παιδιά από 10 έως 12 ετών)
Στη δραστηριότητα αυτή τα παιδιά πειραματίζονται με την ανάκλαση του φωτός. Μελετούν τις γωνίες με τις οποίες το φως ανακλάται και προσπαθούν να το οδηγήσουν προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση. Στο τέλος, τα φώτα κλείνουν και το αόρατο… γίνεται ορατό!

16:30 – 17:15 Διαδραστική Αφήγηση: «Φως και Σκοτάδι: Μία αιώνια σύγκρουση!»
(προτείνεται για παιδιά άνω των 11 ετών και ενήλικες)
Η μάχη ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι είναι αρχαία όσο και ο κόσμος. Είναι μία μάχη που έχει εμπνεύσει την επιστήμη, τη φιλοσοφία και την τέχνη. Στη διαδραστική αφήγηση, «ψηλαφούμε» μέσα στο σκοτάδι περασμένων αιώνων και βλέπουμε με τα μάτια διάσημων διανοητών όπως ο Πλάτωνας, ο Νεύτωνας και ο Αϊνστάιν. Από πού έρχεται και τι είναι το φως; Πώς καταφέρανε και μετρήσανε την ταχύτητά του; Πώς αλληλεπιδρά με την ύλη; Το κοινό συμμετέχει σε παράλληλες δραστηριότητες, όπου με τη βοήθεια απλών υλικών αντιλαμβάνεται τις ιδιότητες του φωτός, πώς και τι «βλέπει» ο ανθρώπινος νους και τα όρια των αισθήσεών μας.

18:00 – 19:30 Δοκιμασία εφευρετικότητας: «Αυγά με αλεξίπτωτο»
(προτείνεται για παιδιά άνω των 9 ετών και ενήλικες)
Πρόκειται για μία δοκιμασία εφευρετικότητας για τους πολύ τολμηρούς! Μπορείτε να φτιάξετε μία «συσκευή πτήσης» για ένα ωμό αυγό; Προσοχή όμως: η συσκευή πρέπει να το προστατέψει από την πτώση του από τον δεύτερο όροφο! Μικροί και μεγάλοι θα πρέπει να εκμεταλλευτούν τους νόμους της Φυσικής και τη φαντασία τους, προκειμένου να δημιουργήσουν την κατάλληλη κατασκευή. Στο τέλος οι ομάδες δοκιμάζουν τις κατασκευές τους!

Διαδραστικό Παιχνίδι: «Το παιχνίδι του φωτός»
Μικροί και μεγάλοι επισκέπτες συμμετέχουν σε ένα διασκεδαστικό διαδραστικό παιχνίδι με θέμα το φως και εξοικειώνονται με τον τρόπο διάδοσής του. Ποια πορεία ακολουθεί το φως; Τι θα μπορούσε να την αλλάξει; Οι επισκέπτες παίρνουν θέσεις στο ταμπλό, μαθαίνουν να κινούνται όπως μία φωτεινή ακτίνα και το παιχνίδι ξεκινά!

Διαδρομή για παιδιά από 8 έως 12 ετών: «Τι έχετε να πείτε… για το φως κ. Νεύτωνα;»
Η Διαδραστική Έκθεση χαρίζει στους μικρούς επισκέπτες της βιβλιαράκι αφιερωμένο στο φως. Με τις οδηγίες που περιλαμβάνονται σε αυτό μπορούν να ακολουθήσουν τη διαδρομή «Τι έχετε να πείτε… για το φως κ. Νεύτωνα;». Στην ειδικά σχεδιασμένη αυτή διαδρομή οι γονείς γίνονται ξεναγοί και μαζί με τα παιδιά ανακαλύπτουν τις βασικές ιδιότητες του φωτός. Επίσημος καλεσμένος της παρέας είναι ο Ισαάκ Νεύτωνας!

Σημείωση: Για τις δραστηριότητες αυτές δεν γίνεται κράτηση, μπορείτε όμως να τις παρακολουθήσετε με το εισιτήριο της Διαδραστικής Έκθεσης, το οποίο είναι ημερήσιο. Σε περίπτωση μεγάλης προσέλευσης θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

ΠΗΓΗ:  kathimerini.gr

Κατηγορίες: Γενικά, Επιστημονικά, Ψυχαγωγία | Ετικέτες: , | Γράψτε σχόλιο

Γίνεται σχολείο χωρίς μαθήματα;

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Τα τελευταία νέα  από  τα σχολεία των Φινλανδών μιλάνε για κατάργηση των μαθημάτων!  Ακόμα δεν έχουν καταλήξει, αλλά ο προσανατολισμός είναι σωστός. Τα ερωτήματα που προκύπτουν για μας εδώ στον ιδιόρρυθμο νότο, είναι  δύο: Τι είναι αυτό  που κάνει αυτούς τους λαούς να πειραματίζονται χωρίς αγκυλώσεις και  πώς είναι δυνατόν να σχεδιάζουν ένα σχολείο χωρίς κλασικά μαθήματα;

Oι απαντήσεις  είναι τόσο απλές, όσο θα μπορούσαν να διατυπωθούν από έναν έξυπνο μαθητή δημοτικού, πριν χάσει τον αυθορμητισμό του. Πειραματίζονται από ανάγκη. Γιατί προσπαθούν συνεχώς να «παίξουν» με το καινούργιο για να μη βαριούνται. Και ακόμα, βλέπουν αυτό που υπάρχει γύρω τους και το βάζουν ως μάθημα στα σχολεία.

Οι Φινλανδοί μπορούν και συζητούν χωρίς να κοροϊδεύει ο ένας τον άλλον. Μεγάλο προνόμιο. Κάποιοι λοιπόν, παρατήρησαν  ότι στη ζωή οι άνθρωποι βιώνουν φαινόμενα, συστήματα και καταστάσεις και όχι  γνωστικά αντικείμενα. Ότι τα Μαθηματικά, η Γλώσσα, η Φυσική και η Βιολογία είναι βάσεις γνώσεων αλλά δεν είναι ζωή. Και ότι θα ήταν πιο λειτουργικό για τους μαθητές, να εντάξουν όλες τις κλασικές επιστημονικές γνώσεις  σε μελέτες των φαινομένων.

Να μερικά παραδείγματα φαινομένων και συστημάτων που υπάρχουν στην πραγματικότητα που μας περιβάλει. Οικονομία, πολιτικός λόγος, οικολογία, πολιτισμικό περιβάλλον, μιντιακός λόγος, διαφήμιση, τεχνολογία και κατασκευές, φυσικά φαινόμενα, επιχειρηματικότητα.  Όλα αυτά μπορούν να αποτελέσουν επιλογές ενός σχολείου ως θέματα δράσης για όλη τη σεζόν. Εκεί μέσα λοιπόν, θα μπορούσαν να ενταχθούν τα γνωστικά αντικείμενα, αποκαλύπτοντας την βιωματική χρήση τους στην πραγματικότητα.  Πρώτα το παράδειγμα και μετά η θεωρία. Πρώτα η επαφή με την πράξη και μετά η άσκηση της θεωρίας.

Άντε να τα πεις εδώ αυτά. Ο καθένας θα βρει κάτι να σου απομονώσει για να χάσεις τη στόχευση. Είναι πανέτοιμος να πει όχι. Την ευκαιρία ψάχνει.  Κι εδώ είναι ο μεγάλος καημός για τη συμπλεγματική Ελλάδα που αντιστέκεται σε όλους και όλα. Η αποθέωση του μερικού και της περιπτωσιολογίας.

Τελειώνουν το Λύκειο οι δικοί μας μαθητές και  ξεχνούν όλα τα αποσπασματικά γνωστικά στοιχεία που έμαθαν στα δώδεκα χρόνια του σχολείου. Δεν μιλάω για τους άριστους, για τους πολλούς λέω. Δεν ξέρουν τι θα πει επιχείρηση, web banking, δεν ξέρουν να διαβάσουν ένα άρθρο, να ερμηνεύσουν έναν πολιτικό λόγο, να κάνουν μια συναλλαγή, να  αξιολογήσουν μια ταινία ή να κατανοήσουν ένα φυσικό φαινόμενο. Οι μαθηματικές πράξεις, οι παράγραφοι, οι νόμοι της Φυσικής πήγαν χαμένοι  στις ατελείωτες ώρες της βαρεμάρας  στις άχαρες σχολικές τάξεις. Είναι δηλαδή, λειτουργικά «αναλφάβητοι» και ανεπαρκείς  στην βιωματική  κατανόηση του κοινωνικού γίγνεσθαι.

Τα νέα σχολεία έχουν ανάγκη από θέματα και φαινόμενα και οι Φινλανδοί θα το κάνουν πρώτοι. Δεν το σκέφτηκαν πρώτοι αλλά θα το πραγματοποιήσουν πρώτοι. Γιατί έχουν απαλλαγεί από την αρρώστια του συντηρητισμού και της φοβίας της εξέλιξης. Θα βάλουν τον σύγχρονο δάσκαλο να διαχειριστεί  τη γνώση μέσα στην πραγματικότητα και όχι την πραγματικότητα στη γνώση!

Η διαφορά μας όμως από τους Φινλανδούς είναι ποιοτική  και ανήθικα προκλητική. Η παρατήρηση, η έρευνα και η πράξη  θέλει θάρρος αποδοχή και συναίνεση. Όχι  ειρωνεία και σνομπισμό από τα κακόμοιρα ανθρωπάκια που έχουν γεμίσει τα σχολεία και τις εκπαιδευτικές επιτροπές του Υπουργείου Παιδείας.  Έχουμε μια κοινωνία που πολεμάει για τους συνταξιούχους  και αδιαφορεί για τους νέους. Ελάχιστος χώρος υπάρχει  για ιδέες και  πρωτότυπες σκέψεις στα σχολεία. Μόνο για βαθμούς, εμβατήρια και παρελάσεις…

Το λάθος είναι πως ο πρωτογονισμός και ο «φονταμενταλισμός» που βιώνουμε  λογαριάζει τον άνθρωπο περισσότερο ως ιδέα και όχι ως φαινόμενο. Χρειαζόμαστε διαφωτισμό για να αλλάξουμε. Και στα σχολεία. Και στη δημοκρατία μας…

ΠΗΓΗ: protagon.gr

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Το μάθημα της πεταλούδας

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Θυμήθηκα κάποιο πρωί,που είχα πετύχει σ’ένα πεύκο ένα κουκούλι πεταλούδας ,τη στιγμή που έσκαζε το τσόφλι κι ετοιμάζουνταν η μέσα ψυχή να προβάλει. Περίμενα,αργούσε κι εγώ βιαζόμουν. Έσκυψα τότε απάνω της κι άρχισα να τη ζεσταίνω με την ανάσα μου.

Τη ζέσταινα ανυπόμονα, και το θάμα άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου, με γοργό ρυθμό. Το τσόφλι άνοιξε όλο, η πεταλούδα πρόβαλε. Μα ποτέ δε θα ξεχάσω τη φρίκη μου,τα φτερά της έμεναν σγουρά,αξεδίπλωτα όλο όλο της το κορμάκι έτρεμε και μάχουνταν να τα ξετυλίξει. Μα δεν μπορούσε, μαχόμουν κι εγώ με την ανάσα μου να την βοηθήσω.Του κάκου ,είχε ανάγκη από υπομονετικό ωρίμασμα και ξετύλιγμα μέσα στον ήλιο και τώρα πια ήταν αργά. Η πνοή μου είχε ζορίσει την πεταλούδα να ξεπροβάλει πριν της ώρας, ζαρωμένη κι εφταμηνίτικη. Βγήκε αμέστωτη,κουνήθηκε απελπισμένη και σε λίγο πέθανε στην παλάμη μου.

Το πουπουλένιο κουφάρι αυτό της πεταλούδας θαρρώ πως είναι το μεγαλύτερο βάρος που έχω στη συνείδησή μου. Και να, σήμερα κατάλαβα βαθιά..

Είναι θανάσιμο αμάρτημα να βιάζεις τους αιώνιους νόμους, έχεις χρέος ν’ ακολουθείς τον αθάνατο ρυθμό μ’ εμπιστοσύνη.

Η μικρή ετούτη  πεταλούδα, που σκότωσα γιατί παραβιάστηκα να την αναστήσω,ας ήταν να πετούσε πάντα μπροστά μου και να μου δείχνει το δρόμο.Κι έτσι μια πεταλούδα που πρόωρα πέθανε να βοηθήσει μιαν αδερφή της,μιαν ανθρώπινη ψυχή,να μη βιάζεται και να προφτάσει να ξετυλίξει με αργό ρυθμό τις φτερούγες!

Νίκος Καζαντζάκης Από το βιβλίο «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά»
σελίδες 152-153

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο

Παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου 2015

10378124_782360341843164_3817656233518628143_n-1

Πολλοί πολιτισμοί – μια ιστορία

«Μιλάμε πολλές γλώσσες και έχουμε ρίζες διαφορετικές,
Μοιραζόμαστε όμως τις ίδιες ιστορίες»
Παγκόσμιες ιστορίες … Λαϊκά παραμύθια
Είναι η ίδια ιστορία που μας έχουν πει
Με διαφορετικές φωνές
Με διάφορα χρώματα
Δεν αλλάζει όμως ποτέ
Αρχή…
Πλοκή…
Και τέλος …
Είναι η ίδια ιστορία που ξέρουμε όλοι και την αγαπάμε
Την ακούσαμε όλοι
Σε διαφορετικές εκδοχές, με διαφορετικές φωνές
Ωστόσο, είναι πάντα η ίδια
Υπάρχει ένας ήρωας … μια πριγκίπισσα … ένας κακός
Δεν έχει σημασία η γλώσσα
Τα ονόματα
Ή τα πρόσωπα
Είναι πάντα η ίδια
Αρχή
Πλοκή
Και τέλος
Πάντα εκείνος ο ήρωας, εκείνη η πριγκίπισσα, εκείνος ο κακός
Αναλλοίωτοι από αιώνες
Μας κρατούν συντροφιά
Μας ψιθυρίζουν στα όνειρα μας
Μας νανουρίζουν το βράδυ
Οι φωνές τους έχουν σβήσει από καιρό
Αλλά ζουν για πάντα στην καρδιά μας
Γιατί μας φέρνουν κοντά σε μια χώρα μυστηρίου και φαντασίας
Κι έτσι οι διάφοροι πολιτισμοί ενώνονται όλοι σε
Μια ιστορία

ibby1_n

Κατηγορίες: Γενικά | Ετικέτες: | Γράψτε σχόλιο