Οταν βγήκε ο Καραμανλής και δήλωσε στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης ότι εφόσον εκλεγόταν στις 4 του Οκτώβρη θα επέβαλλε «πάγωμα» μισθών και συντάξεων, από το επόμενο κιόλας δευτερόλεπτο (σ.σ.: κυριολεκτικά από το επόμενο δευτερόλεπτο), οι πρόεδροι της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, οι Παναγόπουλος - Παπασπύρος, εγκαταστάθηκαν στα κανάλια.
Τη μια συνέντευξη τέλειωναν, την άλλη άρχιζαν. Οποιον τηλεοπτικό σταθμό κι αν έβλεπες, όποιον ραδιοφωνικό σταθμό άνοιγες, τους άκουγες να καταγγέλλουν την αναλγησία της ΝΔ, να μιλούν οργισμένοι για το αδιανόητο της προοπτικής να «παγώσουν» οι μισθοί και οι συντάξεις, να βγάζουν «αφρούς» που τόλμησε ο Καραμανλής και είπε τέτοιο πράγμα.
*
Ε, λοιπόν, αυτό που τόλμησε ο Καραμανλής και το είπε, προχτές τόλμησε ο Παπανδρέου και το έκανε! Το ίδιο, ακριβώς το ίδιο!
Αλλά πώς εξηγείται ότι τώρα οι της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ έχουν εξαφανιστεί; Πού είναι εκείνο το (προεκλογικό) πάθος τους να αποκρούσουν κάθε σκέψη περί «παγώματος»; Πού έχουν λουφάξει; Πού πήγαν; Δεν άκουσαν; Δεν είδαν; Δεν τους ενημέρωσαν; Γιατί δεν τους έχουμε δει σε κανένα «παράθυρο»; Πώς και κατάφεραν να καταπολεμήσουν τη γνωστή ροπή τους να τρέχουν στις κάμερες;
Οι μάσκες έπεσαν. Τα προσωπεία των κυβερνητικών βαστάζων στο συνδικαλιστικό κίνημα (που έφτασαν μέχρι του σημείου να ζητούν τις απολύσεις των εργαζομένων στα stage) δεν μπορούν πλέον να κρύψουν ότι πρόκειται για μια «πέμπτη φάλαγγα» που ναρκοθετεί την ανάγκη των εργαζομένων όχι μόνο να οργανωθούν και να διεκδικήσουν, αλλά και να υπερασπιστούν τα ψίχουλα τη στιγμή που ακόμα κι αυτά τους τα κλέβουν.
*
Θαυμάστε τους!
Επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, το «πάγωμα» των μισθών και των συντάξεων, που επί ΝΔ ήταν αναλγησία, για τους κυρίους της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ λογίζεται σαν «κοινωνική ευαισθησία».
Εκείνο που στη γαλάζια εκδοχή του ήταν αδιανόητο, στην πράσινη εκδοχή του αντιμετωπίζεται σαν «νοητό» και «επιβεβλημένο».
Ο,τι πριν 40 μέρες ήταν εξοργιστικό, σήμερα η …διαχείρισή του γίνεται με «ωριμότητα» και «ρεαλισμό»!
Αλλά το πράσινο «πάγωμα» δεν είναι λιγότερο «πάγωμα» από το γαλάζιο. Η «γλύκα», είτε την λεηλασία την επιβάλλει η ΝΔ, είτε το ΠΑΣΟΚ, είναι ίδια για εκείνους που την υφίστανται.
*
Ιδια χυδαία, τόσο προεκλογικά όσο και μετεκλογικά, είναι και η συμπεριφορά των πλειοψηφιών σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ.
Πριν τις εκλογές προσποιούνταν ότι νοιάζονταν για τους εργαζόμενους, αλλά στην πραγματικότητα για το μόνο που νοιάζονταν ήταν τα κομματικά τιμαλφή που απορρέουν από την άνοδο στην κυβέρνηση των δικών τους «παγοποιών».
Μετεκλογικά για το μόνο που νοιάζονται είναι να βάλουν πλάτη για να εφαρμοστεί η πολιτική της ΝΔ, αλλά με πρωθυπουργό τον Παπανδρέου!
Οι εργαζόμενοι δεν έχουν απλά συμφέρον, είναι υποχρεωμένοι, πια, να βγάλουν συμπεράσματα.
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΑΦΟΥ Η ΕΥΘΥΝΗ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΑ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΤΟ ΣΩΤΗΡΙΟ ΕΤΟΣ 2009! (ΣΗΜ:ΡΕΜΠΕΛΟ)
«Αλλα λένε, άλλα εννοούν, άλλα πιστεύουν κι άλλα κάνουν»!
Από ένα ολόκληρο «τσουβάλι» σχετικών δηλώσεων, υπενθυμίζουμε εντελώς ενδεικτικά τρεις:
*
«Το ΔΝΤ λέει πάγωμα μισθών. Εγώ λέω όχι, πρέπει να στηρίξουμε τα μεσαία, ιδιαίτερα τα χαμηλότερα στρώματα» (Γιώργος Παπανδρέου, 28/5/ 2009).
*
«Οχι βέβαια. Είναι δυνατόν να μας βρίσκει σύμφωνους μία ατζέντα η οποία βασίζεται σε πάγωμα μισθών;» (Γιώργος Παπακωνσταντίνου, 7/9/2009 στον «9,84»).
*
«Εμείς δε θα κάνουμε πολιτική με τα χρήματα, με τους πόρους, με την περιουσία του ελληνικού λαού. Δε θα κοιτάξουμε να μεταχειριστούμε με ένα φιλικό τρόπο κάποιους και να τους κλείσουμε το μάτι στη φοροδιαφυγή, ενώ κάποιους άλλους επειδή είναι αδύνατοι, επειδή ανήκουν στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα θα τους επιβάλουμε πάγωμα μισθών και συντάξεων» (Γιάννης Ραγκούσης, 2/10/2009, «Αλτερ»).
*
Αυτές ήταν οι δηλώσεις. Του πρωθυπουργού. Του πρώτου τη τάξει υπουργού του. Του άλλου υπουργού του, του αρμοδίου επί των Οικονομικών. Βέβαια, έγιναν πριν ο ένας γίνει πρωθυπουργός, πριν ο άλλος γίνει πρώτος τη τάξει και πριν ο τρίτος γίνει «τσάρος» της Οικονομίας. Αυτά λέγονταν προεκλογικά.
Επομένως, ένα εκ των δύο συμβαίνει:
`Η έλεγαν ψέματα, συνειδητά, άθλια και ανερυθρίαστα. `Η δε γνώριζαν, δεν ήξεραν την κατάσταση της οικονομίας, παρέλαβαν χάος, βρήκαν καμένη γη, κι άλλα τέτοια αστεία. Που γίνονται ακόμα πιο αστεία μετά από την επίσημη ομολογία του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας ότι ακόμα και την (τυπική) ενημέρωση για την καταγραφή του ελλείμματος σε διψήφιο ποσοστό ο κ. Παπανδρέου την είχε από τις 8 του Σεπτέμβρη. Αλλά εκείνος - επί ένα μήνα, μέχρι τις εκλογές - συνέχιζε να λέει ότι όχι μόνο δε θα «παγώσει», αλλά και ότι θα αυξήσει τους μισθούς και τις συντάξεις.
*
Συνεπώς ούτε το άλλοθι περί «δυσμενέστερης κατάστασης» της οικονομίας που τους παρέδωσαν οι προηγούμενοι ισχύει.
Τι ισχύει; Οτι επαναλαμβάνουν το γνωστό εαυτό τους. Οι κύριοι που κυβερνούν είναι του ιδίου κόμματος που το 1985 έταξε «καλύτερες μέρες» και, όμως, δύο μήνες από τις εκλογές επέβαλε - και τότε - «πάγωμα μισθών και συντάξεων» μέσω του περίφημου «σταθεροποιητικού προγράμματος».
*
Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα που έχει αναγάγει σε επιστήμη το «άλλα λέω, άλλα εννοώ, άλλα πιστεύω κι άλλα κάνω», δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.
Μπορούν, όμως, και πρέπει να αλλάξουν όσοι για μια ακόμα φορά πιάστηκαν στα δίχτυα της δημαγωγίας. Οσοι εξαπατήθηκαν στις εκλογές και τους ψήφισαν, νομίζοντας ότι ψηφίζουν κάτι διαφορετικό από τη ΝΔ.
Οι κάλπες μπορεί να έκλεισαν. Οι δρόμοι, όμως, όχι. Πολύ περισσότερο οι δρόμοι του αγώνα για την ανατροπή μιας πολιτικής που καμιά κάλπη δεν μπορεί να την επιβάλει αν ο λαός αποσύρει την ψήφο του, όχι σε τρία ή τέσσερα χρόνια, αλλά από αύριο, από σήμερα, από τώρα!
ΤΟΥ Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ
ΕΠΙΜΥΘΙΟ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΤΟΥΣ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΥΣ:ΙΔΟΥ Η ΡΟΔΟΣ ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ
Στόχος η μεγαλύτερη επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων
Οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα καλούνται να συμβάλουν και πάλι στην αύξηση των δημοσίων εσόδων, ενώ οι ίδιοι θα υποστούν και τις συνέπειες από την παραπέρα μείωση των δαπανών κοινωνικού χαρακτήρα
Ιδιαίτερη η σημασία και η επικαιρότητα της πρότασης του ΚΚΕ για τα «μέτωπα λαϊκής πάλης για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών», για την «ουσιαστική αύξηση μισθών, ημερομίσθιων και συντάξεων, προστασία από την ακρίβεια και τα φορολογικά βάρη»
Οι συμφωνίες που κάνει αυτό το διάστημα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τα επιτελεία της ΕΕ, για τους ρυθμούς με τους οποίους θα υλοποιηθούν οι σχεδιαζόμενες αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις, μαζί με τις παραπέρα ανατροπές στον τομέα των εργασιακών σχέσεων και στο σύστημα της Κοινωνικής Ασφάλισης, προβλέπει και τη λήψη πρόσθετων μέτρων για τη βελτίωση του ισοζυγίου που παρουσιάζει ο κρατικός προϋπολογισμός. Αυτό, με άλλα λόγια, σημαίνει ότι ο κρατικός προϋπολογισμός του 2010 θα πρέπει να καταρτιστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να έχει περισσότερα έσοδα και μικρότερες δαπάνες. Οπερ μεθερμηνευόμενον, η κυβέρνηση κινείται στην πεπατημένη, δηλαδή στην κατεύθυνση της ακόμα μεγαλύτερης φορολογικής επιβάρυνσης των λαϊκών στρωμάτων για να αυξηθούν τα έσοδα και ταυτόχρονα της παραπέρα μείωσης των δαπανών κοινωνικού χαρακτήρα που εξακολουθούν να υπάρχουν στον κρατικό προϋπολογισμό.
Οι κατευθύνσεις αυτές δεν είναι καινούριες. Από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας και ανεξάρτητα από τα επίπεδα στα οποία κινούνταν τα περιβόητα δημοσιονομικά ελλείμματα, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ επαναλάμβαναν με τον πιο μονότονο τρόπο πότε την ανάγκη αύξησης των εσόδων, πότε την απειλή της καταστροφής αν δε μειωθούν οι δαπάνες, συνήθως όμως και τα δύο μαζί. Στην ουσία, είτε με την μία, είτε με την άλλη εκδοχή, στα χρόνια που ακολούθησαν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, όπου πρωτοτέθηκε το ζήτημα της …εξυγίανσης των κρατικών προϋπολογισμών, τα βήματα που έχουν γίνει είναι σημαντικά. Αφ’ ενός διευρύνθηκε η φορολογική επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων (μέσα από τη μη τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας, τη συνεχή αύξηση των έμμεσων φόρων κλπ.) και αφ’ ετέρου επιτεύχθηκε μείωση των δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού. Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, που με αποφασιστικότητα εφάρμοσαν όλες οι κυβερνήσεις της τελευταίας εικοσαετίας, οδήγησε στη συστηματική αφαίμαξη εισοδημάτων από τους μισθωτούς και συνταξιούχους με παράλληλη ενίσχυση των φοροαπαλλαγών του κεφαλαίου, ενώ η συνεχής μείωση των κρατικών δαπανών έχει στενέψει ήδη τα περιθώρια για την παραπέρα συρρίκνωσή τους.
Είναι ενδεικτικό ότι τα βασικά μεγέθη και οι αναλογίες του Κρατικού Προϋπολογισμού στη χώρα μας σήμερα είναι εντελώς διαφορετικά σε σχέση με ό,τι ίσχυε στην προ Μάαστριχτ εποχή. Για παράδειγμα, ο Τακτικός Προϋπολογισμός και το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων πριν από μια εικοσαετία αποτελούσαν περίπου το 50% του ΑΕΠ. Στις μέρες μας, το σχετικό ποσοστό είναι αισθητά κάτω από το 30%! Η πολιτική της απελευθέρωσης στην κίνηση κεφαλαίων, οι ιδιωτικοποιήσεις και η συνεχής ενίσχυση των αγορών, ώστε να εκχωρηθεί στο κεφάλαιο ζωτικός χώρος για την ακόμα μεγαλύτερη άμεση κερδοφορία του, οδήγησε σε σημαντική συρρίκνωση του ίδιου του ρόλου που έπαιζαν μέχρι πρόσφατα οι κρατικοί προϋπολογισμοί, ως εργαλείο αναδιανομής εισοδημάτων, στη διάθεση του αστικού κράτους. Μια αναδιανομή, η οποία σε κάθε περίπτωση γινόταν στο όνομα των συμφερόντων του κεφαλαίου και προς όφελος του κεφαλαίου, μόνο που στις σημερινές συνθήκες, σημαντικό μέρος αυτής της διαδικασίας υλοποιείται από το ίδιο το κεφάλαιο.
Αύξηση φόρων, μείωση δαπανών
Ολα τα παραπάνω βέβαια δεν εμποδίζουν την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να προσπαθεί να συντάξει έναν προϋπολογισμό στην ίδια ακριβώς κατεύθυνση, κάτι που ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών παρουσίασε σαν «τετραγωνισμό του κύκλου». Για τους εργαζόμενους είναι παντελώς αδιάφορο αν ο Γ. Παπακωνσταντίνου έχει δίκιο ή αν η κυβέρνηση Παπανδρέου θα καταφέρει να υλοποιήσει τον αντιδραστικό προϋπολογισμό της. Εκείνο που για τα λαϊκά στρώματα έχει αξία και ταυτόχρονα αποτελεί πρόκληση πρώτου βαθμού είναι το γεγονός ότι μετά από το περσινό πάγωμα των μισθών της ΝΔ, φέτος για εισοδηματική πολιτική σχεδιάζεται να δοθούν «αυξήσεις» της τάξης του …1,5%, ενώ παράλληλα στον προϋπολογισμό προβλέπεται άγριο φορολογικό τσεκούρι:
Αύξηση της φορολογίας φυσικών προσώπων 4,4%.
Αύξηση των εσόδων από ΦΠΑ, που κατ’ εξοχήν πληρώνουν οι μισθωτοί και τα άλλα λαϊκά στρώματα, κατά 5,3%.
Αύξηση του φόρου στα τσιγάρα 11,5%.
Αύξηση των «άλλων φόρων κατανάλωσης» 11,5%.
Αύξηση από τα τέλη ταξινόμησης ΙΧ αυτοκινήτων 20,7%.
Την ίδια στιγμή, για να εκπληρωθεί παράλληλα και ο στόχος για τη μείωση των κρατικών δαπανών, προβλέπεται ότι:
Τα κονδύλια για ασφάλιση, περίθαλψη και κοινωνική προστασία θα μειωθούν κατά 8,4%.
Οι επιχορηγήσεις των ασφαλιστικών ταμείων, των ταμείων που επί δεκαετίες λεηλατούν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, θα μειωθούν κατά 10,3%.
Οι δαπάνες για την κοινωνική προστασία θα είναι -5,9%.
Εκατομμύρια νοικοκυριά στη φτώχεια
Μπορεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, όπως και η προηγούμενη, να βρίσκεται εν μέσω των αντιφάσεων που προκαλεί η απορρύθμιση, που περιοδικά προκαλεί σε όλα τα δημοσιονομικά μεγέθη η πολιτική στήριξης των μονοπωλίων, ωστόσο εκείνοι που αντιμετωπίζουν πραγματικό πρόβλημα είναι οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Η πολιτική υλοποίησης των απαιτήσεων της Συνθήκης του Μάαστριχτ και στη συνέχεια της Στρατηγικής της Λισαβόνας, μια πολιτική που στο επίπεδο των λαϊκών εισοδημάτων μεταφράστηκε με την αναπαραγόμενη κάθε χρόνο πολιτική εισοδηματικής λιτότητας και η υπέρμετρη φορολογία που πλήττει τις λαϊκές οικογένειες, προκειμένου να εξασφαλιστούν οι φοροαπαλλαγές του μεγάλου κεφαλαίου, έχει ξεζουμίσει κυριολεκτικά τους εργαζόμενους. Το αποτέλεσμά της είναι εκατομμύρια λαϊκά νοικοκυριά να διαβιώνουν στις μέρες μας όχι απλά κάτω από τα επίπεδα της επίσημης φτώχειας, αλλά να αντιμετωπίζουν το ίδιο το φάσμα της επιβίωσης.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, όπως αυτά προκύπτουν από τις φορολογικές δηλώσεις του 2007:
471.941 νοικοκυριά είχαν ετήσιο εισόδημα μέχρι 1.000 ευρώ.
142.521 νοικοκυριά είχαν ετήσιο εισόδημα 1.000-2.000 ευρώ.
149.619 νοικοκυριά είχαν ετήσιο εισόδημα 2.000-5.000 ευρώ.
225.349 νοικοκυριά είχαν ετήσιο εισόδημα 3.000-4.000 ευρώ.
207.411 νοικοκυριά είχαν ετήσιο εισόδημα 4.000-5.000 ευρώ.
183.463 νοικοκυριά είχαν ετήσιο εισόδημα 5.000-6.000 ευρώ.
Αθροιστικά, και με βάση τα στοιχεία του 2007 που προφανώς είναι …καλύτερα από τα σημερινά, 1.380.304 νοικοκυριά «ζούσαν» με μηνιαίο εισόδημα μέχρι 500 ευρώ!!! Τι ακριβώς σημαίνει συντηρώ νοικοκυριό και οικογένεια με 500 ευρώ το μήνα, είναι ένα ερώτημα που μπορούν να απαντήσουν μόνο όσοι υποχρεώνονται από το σύστημα να ζουν σε τέτοιες συνθήκες. Οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου και οι απολογητές του συστήματός τους, οι διάφοροι υψηλοαμειβόμενοι κονδυλοφόροι και οι διαφόρων αποχρώσεων κυβερνώντες μπορούν να το προσεγγίσουν μόνο ως αξιοπερίεργο φαινόμενο προς παρατήρηση. Γιατί αν υπολογίσεις φως - νερό - τηλέφωνο, άντε και ένα γεύμα την ημέρα, τα 17 ευρώ που αναλογούν σε ημερήσιο εισόδημα (500/30) έγιναν καπνός.
Αν θελήσουμε να συνεχίσουμε την καταγραφή και με όσους έχουν οικογενειακό εισόδημα που εμπίπτει στη λογική του αφορολόγητου ορίου, δηλαδή του ορίου που καλύπτει δεν καλύπτει τις εντελώς στοιχειώδεις ανάγκες μιας οικογένειας και γι’ αυτό δε φορολογείται, τότε έχουμε ακόμα 1.628.604 νοικοκυριά με εισόδημα από 6 μέχρι 12 χιλιάδες ευρώ. Οικογένειες δηλαδή, που αν υπολογίσουμε ότι - ευτυχώς ακόμα - οι ετήσιοι μισθοί είναι 14, τότε στην ουσία μιλάμε για μισθούς που στην καλύτερη περίπτωση φτάνουν τα 857 ευρώ το μήνα.
Συμπέρασμα: Τουλάχιστον 3.008.908 νοικοκυριά, που αποτελούν το 50% των φορολογουμένων στη χώρα έχουν εισοδήματα μέχρι και 12.000 ευρώ το χρόνο. Στην πραγματικότητα είναι αυτοί, που μπορεί να μην πληρώνουν φόρο εισοδήματος επειδή δεν εμπίπτουν στη φορολογική κλίμακα, αλλά που πληρώνουν τους περισσότερους έμμεσους φόρους, αφού σε αυτές τις κατηγορίες των εργαζομένων δεν μπορεί να γίνει λόγος για αποταμίευση και άρα όλο το εισόδημά τους πάει στην αγορά!
Κι όμως. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει αποκλείσει την περίπτωση να αυξήσει το όριο των 12.000 ευρώ ως αφορολόγητο ή να μεριμνήσει για την ελάφρυνση των στρωμάτων αυτών από τους υπέρογκους έμμεσους φόρους. Με δυο λόγια, όλοι αυτοί ή θα πρέπει να αντιδράσουν και από κοινού με όλους τους εργαζόμενους να συμμετάσχουν στο κίνημα αντίστασης και αντεπίθεσης ή θα πρέπει να μείνουν και το 2010 με καθηλωμένα εισοδήματα και ακόμα περισσότερη φορολογική επιβάρυνση.
Η πρόταση του ΚΚΕ
Στο φόντο των παραπάνω εξελίξεων αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα η Ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, αμέσως μετά τις εκλογές, για τα «μέτωπα λαϊκής πάλης για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών». Στο σχετικό κείμενο, ως άμεσα μέτωπα πάλης και διεκδίκησης για την «ουσιαστική αύξηση μισθών, ημερομίσθιων και συντάξεων, προστασία από την ακρίβεια και τα φορολογικά βάρη» προβάλλονται τα παρακάτω:
Σύνταξη στα 60 χρόνια για τους άνδρες και 55 χρόνια για τις γυναίκες και αντίστοιχα στα 55 και 50 χρόνια για τα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα. Συνταξιοδότηση με πλήρη δικαιώματα στα 30 χρόνια εργασίας, σύνταξη ίση με το 80% του βασικού μισθού.
Επίδομα θέρμανσης στους συνταξιούχους, ανέργους, στις πολύτεκνες οικογένειες, σε όλους όσοι έχουν χαμηλό εισόδημα.
Απαλλαγή από τους φόρους για τη λαϊκή οικογένεια με εισόδημα 40.000 ευρώ το χρόνο και 5.000 για κάθε παιδί.
Πάγωμα των χρεών προς τις τράπεζες, το Δημόσιο και τον ΟΑΕΕ για όσο διάστημα διαρκεί η κρίση.
Αφορολόγητο όριο 40.000 ευρώ της οικογένειας των ΕΒΕ και 5.000 ευρώ για κάθε παιδί.
Να ανέβει η φορολογία για το μεγάλο κεφάλαιο στο 45%, άμεσα.
Κατάργηση του ΦΠΑ και του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης και στο πετρέλαιο αγροτικής κίνησης.
Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη διατροφής, εκπαίδευσης και υγείας, στα οικιακά τιμολόγια της ηλεκτρικής ενέργειας, των τηλεπικοινωνιών, ύδρευσης και αποχέτευσης.
Η κίνηση όλων των τύπων των οχημάτων σε όλες τις οδούς ανεξαρτήτως του όποιου χαρακτηρισμού τους (ενδεικτικά δε στις εθνικές οδούς, στους αυτοκινητοδρόμους και στις οδούς ταχείας κυκλοφορίας) να είναι ελεύθερη, χωρίς τέλη και διόδια.
Επίδομα ανεργίας 1.120 ευρώ για όλη τη διάρκεια της ανεργίας, για όλες τις κατηγορίες των ανέργων χωρίς προϋποθέσεις.
Γιώργος ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ ΣΤΙΣ 15-11-2009
Ο ένας –ο απελθών- ακραιφνής οπαδός του φιλελευθερισμού, στυγνός και κάθετος, αλλά και πιστός στις επιταγές των αφεντικών του, στερούσε την πιο ζωοδότρα αίσθηση των πληβείων, την ελπίδα.
Ο άλλος – ο νυν πλέον πρωθυπουργός- αέρινος, Ευρωπαίος, εξαγνισμένος από τους χειραγωγούς των αστικών ΜΜΕ, με τεχνοκρατική αντίληψη και σιγουριά ότι το κεφάλαιο ποντάρει όλα τα λεφτά στο όνομά του, πούλησε σε χρυσοποίκιλτο αμπαλάζ, την ελπίδα.
Οι κομμουνιστές γραφικοί: 1400 ευρώ βασικός μισθός, 1050 ευρώ η κατώτερη σύνταξη, 45% φορολόγηση στο μεγάλο κεφάλαιο, 7ωρο- 5νθήμερο- 35ωρο, σταθερή και μόνιμη δουλειά για όλους, δημόσια και δωρεάν παιδεία, υγεία , πρόνοια, ο πλούτος να γίνει ιδιοκτησία αυτών που τον παράγουν.
Ο λαός όμως επέλεξε!!!
Και επέλεξε συντριπτικά τη σκλαβιά του. Επέλεξε τη δικομματική ελπίδα του φαίνεσθαι, τη δημοκρατική επίφαση των βιογραφικών για τη στελέχωση των υπουργείων ή τη δήθεν μείωση των προς χρήση αυτοκινήτων, το λαϊκισμό των «αθλητικών παπουτσιών» που αντικατέστησαν το ζιβάγκο, τα παχιά και επικοινωνιακά λόγια, από ένα κόμμα με σαφή δείγματα γραφής στην πολιτική ζωή του τόπου, τόσο σε αναφορά με την αμερικανονατοϊκή και ευρωπαϊκή εξάρτηση όσο και στον εργασιακό μεσαίωνα που βιώνουμε.
Επένδυσε την ελπίδα του σε ένα κόμμα που υπηρετεί με άριστη τέχνη τον καπιταλισμό, δηλαδή την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, σε ένα κόμμα που τα πρώτα συγχαρητήρια τα πήρε από τον Ομπάμα , το Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων και τους χρηματιστές που είδαν το δείκτη του χρηματιστηρίου να ξεπερνά τις 2800 μονάδες, λες και όλοι αυτοί είναι ηλίθιοι και στηρίζουν το νεκροθάφτη τους…. Το ΠΑΣΟΚ!
Ο λαός και με τη βοήθεια του καλπονοθευτικού και εκβιαστικού εκλογικού νόμου επέλεξε την εναλλαγή της κυβέρνησης, αλλά όχι την αλλαγή της ζωής του. Μέχρι στιγμής αυτά που γίνονται αφορούν στο ρετουσάρισμα της πολιτικής της κυβέρνησης και όπως πολύ σωστά είπε ο Ανδρουλάκης στο ραδιοφωνικό σταθμό «Κανάλι 1», στη χαλιναγώγηση των προσδοκιών του λαού. Μπορεί να αποτελούν βούτυρο στο ψωμί των μεγαλοκαναλαρχών για να επενδύουν στα κέρδη τους από το νέο θίασο τεχνοκρατών, μπορεί να αποτελούν το άλλοθι του μικροαστού για να δικαιολογήσει την ψήφο του, ακόμα και του προλετάριου για να δικαιολογήσει το συνειδησιακό του εγκλωβισμό και την απεμπόληση της ταξικής του ψήφου για άλλη μια φορά, ωστόσο δεν απαντούν στον άνεργο, δεν απαντούν στη γενιά των ημιαπασχολούμενων, δεν απαντούν στον αγρότη που βλέπει να πέφτουν οι τιμές των προϊόντων του για άλλη μια φορά, στο συνταξιούχο με τα 500 ευρώ, στον αυτοαπασχολούμενο που βιώνει το θάνατο του εμποράκου, στο νέο και στη νέα που βλέπουν το μέλλον τους τοπίο στην ομίχλη, δεν απαντούν στο γονιό που συνεχίζει να πληρώνει αδρά την εκπαίδευση των παιδιών του. Απεναντίας ισχύει αυτό που σοφά λέει ο λαός μας, «Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά της».
Ο μήνας του μέλιτος λοιπόν έχει ημερομηνία λήξης, όσο και αν πασχίζουν διάφοροι «μπουκωμένοι»δημοσιογράφοι των αστικών ΜΜΕ μικρών και μεγάλων να τον παρατείνουν, όσο και αν εθνικοί διασκεδαστές τύπου Λαζόπουλου με αποκαλυπτικό και θρασύ τρόπο, δίνουν σαφή γραμμή υποταγής στους νέους άρχοντες και κυρίως υποταγής στο δικομματισμό, πάντα φυσικά στο όνομα της κολακείας των λαϊκών ενστίκτων.
Το σίγουρο και επιβεβαιωμένο είναι ότι το μεγάλο κεφάλαιο έχει επενδύσει στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και στο Γιώργο Παπανδρέου, γι αυτό και απαίτησε τις εκλογές εδώ και τώρα. Έχει επενδύσει στο ξεπέρασμα της κρίσης του σε βάρος των εργαζομένων, σε βάρος δηλαδή μιας μεγάλης πλειοψηφίας του λαού που τους ψήφισε. Η εμπειρία της δικομματικής εναλλαγής από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν αυτό έχει αποδείξει ασχέτως αν δεν οδήγησε σε σωστά συμπεράσματα.
Αυτό μεταφράζεται σε παραπέρα μείωση του εργατικού κόστους, βλέπε μισθούς και συντάξεις, σε περιορισμό των ελλειμμάτων, βλέπε περικοπές σε παιδεία, υγεία, πρόνοια, νέες φορολογίες και αντικαταστάσεις των παλιών, σε παράταση του εργάσιμου βίου, δηλαδή νέο αντιασφαλιστικό νόμο ή αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις, σε μεγαλύτερη ελαστικότητα και ευελιξία στην αγορά εργασίας, που μεταφράζεται σε ακόμα μεγαλύτερη επέκταση της μερικής απασχόλησης άρα και της μερικής ζωής για ένα εργατικό δυναμικό της διά βίου καταρτησιμότητας, της ημιμάθειας και κυρίως της υποδούλωσης στους δύο πόλους των κομμάτων εξουσίας , στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.
Για το λαό αυτή τη στιγμή ισχύει το , «ψηφίσατε τα κεφάλια μέσα».
Κάποιες όμως αλωμένες συνειδήσεις ρωτάνε δήθεν αφελώς: Καλά , αφού το ΚΚΕ έχει δίκιο και λέει όλα αυτά γιατί ο κόσμος δεν το ψηφίζει; Είναι χαζός; »
Η πρώτη ανάγνωση του ερωτήματος, με βάση την απλή λογική είναι , ότι αφού ο λαός δεν αποδέχεται την πολιτική και την πρόταση του ΚΚΕ, ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δείχνει να συμφωνείστο να ζει με 500-700 ευρώ, συμφωνεί στο να βγαίνει στη σύνταξη στα 70, να βλέπει τα παιδιά του ανασφάλιστα σε 2-3 δουλειές, να βλέπει την ακρίβεια να του εξαθλιώνει το εισόδημα, να ζει στην ανεργία και στην εξαθλίωση, να πληρώνει από τα πιο απλά και καθημερινά μέχρι και τα «εξεζητημένα»
Είναι βέβαιο όμως ότι δεν πρυτανεύουν μέσα στο λαό αυτά τα κριτήρια όταν ψηφίζει. Αν πρυτάνευαν οι λαϊκές δυνάμεις δε θα λάθευαν τόσο τρανταχτά.
Δυστυχώς πρυτανεύει μια ελλιπής κοινωνική συνείδηση , που συμβιβάζεται με την καπιταλιστική αδικία και ανελευθερία. Που υποτάσσεται στη μετριότητα, στο λίγο, στα ψίχουλα από το τραπέζι των πατρικίων. Προσεγγίζει τη συνείδηση του ισοβίτη, που ξαφνικά του δίνεται χάρη για να ελευθερωθεί λίγο πριν το φυσικό του τέλος και φοβάται την ελευθερία , γιατί δεν ξέρει να τη διαχειριστεί, προτιμώντας την ασφάλεια της φυλακής του. Δεν έχει δυστυχώς ο λαός εμπιστοσύνη στο μπόι του, στη δύναμή του, βολεύεται στην ατομική λύση του, στην τεχνητή αναπνοή που του παρέχει ο δικομματισμός και το καπιταλιστικό σύστημα, στην απανεμιά και παρηγοριά του «έχει ο Θεός» ή «όπου φτωχός κι η μοίρα του», παραμένοντας έτσι μοιραίος και άβουλος.
Από την άλλη η στρωμάτωση της εργατικής τάξης είναι τέτοια , που επιτρέπει το «διαίρει και βασίλευε» , αφού πότε η επιδοματική πολιτική, πότε η «ασφάλεια» της μονιμότητας, πότε η λογική της επίλυσης προβλημάτων από τον καναπέ, πότε η πεπονόφλουδα των ρετιρέ και των υπογείων, έχουν δημιουργήσει μια αφόρητη κατάσταση πολυδιάσπασης των πληβείων, με έντονα τα χαρακτηριστικά του «ζαλισμένου κοπαδιού» που έλεγε ο σύμβουλος του Μπους , Λίπμαν. Έτσι πολλάκις επιζητούν του κισσού το πλάνο ψήλωμα, αντί του αετού το πέταγμα.
Κι αυτά τα διδάσκεται ο λαός μας από τα γεννοφάσκια του, μέσα από μια βαθιά ταξική εκπαίδευση, μέσα από την πλύση εγκεφάλου των Media, των λογής λογής περιοδικών και βιβλίων life-style, μέσα από κάθε έκφανση της ζωής μας που είναι χειραγωγημένη και αποστειρωμένη από αξίες , ιδέες και αγώνες. Ο νεοπραγματισμός της κυρίαρχης τάξης έχει κατακλύσει κάθε πόρο της ζωής του λαού αποκτηνώνοντάς τον.
Το ΚΚΕ ευθέως βάλλει ενάντια σ’ αυτή τη χαμοζωή , γνωρίζοντας και τις θυσίες και τις δυσκολίες που απαιτούνται για να πλησιάσει κάποιος τη σκέψη και φιλοσοφία του.
Το ΚΚΕ δεν αναφέρεται στη λαϊκή εξουσία και οικονομία, στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό ως μια κατάσταση που θα επιβληθεί δι’ αντιπροσώπων, με την απουσία των λαϊκών δυνάμεων. Χωρίς το λαό και τις δυνάμεις του καμιά πρωτοπορία δεν μπορεί να πραγματοποιήσειτίποτα. Γι αυτό και έχουμε εμπιστοσύνη ότι μπορεί ο λαός να σηκώσει το μπόι του. Αυτός ο λαός ήταν που τον πλάκωνε η τουρκική σκλαβιά και έγραψε το αθάνατο 21, αυτός ο λαός ήταν που στον μεσοπόλεμο τον έστελναν στα ξερονήσια και στα μπουντρούμια του δικτάτορα Μεταξά και έγραψε το έπος στην Αλβανία, στην Εθνική Αντίσταση, στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Αυτός ο λαός που ποδοπατούσε η χούντα ήταν αυτός που έγραψε το Πολυτεχνείο, αυτός που είχε μια σειρά κατακτήσειςστην μεταπολίτευση , που τατελευταία χρόνια ΠΑΣΟΚ και ΝΔ πετσοκόβουν.
Γι αυτό και οι κομμουνιστές δεν το βάζουν κάτω κι ας λένε οι Λαζόπουλοι, κι ας λένε τα παπαγαλάκια, αλλάξτε. Πολλά όντως να χρειαστεί να αλλάξουμε, αλλά στρατηγική δεν πρόκειται να αλλάξουμε κι αυτό είναι που τους πονάει!
Μπορεί να μην κερδίσαμε το στοίχημα να αυξήσουμε τις δυνάμεις μας, αλλά από την άλλη αντέξαμε. Γίναμε πιο σοφοί, μαθαίνουμε από τα λάθη μας και συνεχίζουμε, καλώντας μαζί μας όχι μόνο όσους συμφωνούν σε όλα με το ΚΚΕ, αλλά και εκείνους που μπορεί να διαφωνούν στα επιμέρους αλλά συμφωνούν σε ένα λαϊκό μέτωπο ενάντια στα μονοπώλια, σε ένα μέτωπο που θα οδηγεί στη συνολική επίλυση των προβλημάτων μας, στο σοσιαλισμό κομμουνισμό. Αυτή είναι και η πρόκληση για την πλειοψηφία του λαού.
Αυτό είναι που φοβίζει τους αστούς, τους διάφορους οπορτουνιστές όλων των πλευρών , που έσπευσαν να αναπαράγουν τις βρωμιές και προβοκάτσιες της «Ελευθεροτυπίας» .
Η Ιστορία και ευτυχώς γι αυτήν, δεν κρίνεται από τις πρόσκαιρες επιτυχίες του Γιωργάκη ή του Κωστάκη. Κρίνεται με τους όρους της ανειρήνευτης ταξικής πάλης, μέχρι οι σημερινοί «νικητές» να γίνουν οι μια και καλή ηττημένοι, για να συνεχίσει η φράση του Ηράκλειτου «τα πάντα ρει» να αγκαλιάζει και να διαμορφώνει σε άλλα επίπεδα το βασίλειο πλέον της ανθρώπινης ελευθερίας και όχι της σκλαβιάς.
Μέσα σ’ αυτή την πορεία το υποκείμενο της Ιστορίας, ο εργαζόμενος άνθρωπος συνεχίζει να βαδίζει όχι ευθύγραμμα, αλλά με καμπές και πισωγυρίσματα. Η συνισταμένη όμως της ζωής είναι με τους Παλαμικούς γύφτους –γκρεμιστάδες, αυτούς που διαγράφουν και περιγράφουν τη νια ζωή, τη ζωή που απέκτησε σάρκα και οστά από τότε που η ανθρώπινη ιστορία απέκτησε τον Οκτώβρη, την πρώτη σοσιαλιστική επανάσταση.
Οι καιροί λοιπόν είναι δικοί μας κι ας μην τους ζήσουμε εμείς. Θα τους ζήσουν οι γενιές που έρχονται κι αυτό αξίζει κάθε θυσία και στέρηση.
Ηταν, πράγματι, «όλοι μαζί»! Παπανδρέου, Γιακουμάτος, Παπαδημούλης και στη μέση ο Κοραντής (ο πρώην διοικητής της ΕΥΠ)! Αυτή κι αν ήταν «απόδοση τιμής» για την Απελευθέρωση της Αθήνας από τους ναζί…
Μερικές αλήθειες για τότε (και σήμερα)…
Eurokinissi
Ο κύριος Παπανδρέου στις 4 Οκτώβρη εξελέγη για να παίξει το ρόλο του πρωθυπουργού. Δεν εξελέγη για να παίξει το ρόλο του… ιστορικού. Και μάλιστα το ρόλο του κατόχου «μονοπωλιακώς» της ιστορικής γνώσης. Το πράγμα, δε, παύει να γίνεται δυσάρεστο. Κι αρχίζει να γίνεται επικίνδυνο. Ειδικά όταν αυτός που εξελέγη για πρωθυπουργός, στην επιδίωξή του να εμφανιστεί σαν ιστορικός, αποδεικνύεται ότι είναι ένας ανιστόρητος πρωθυπουργός.
*
Ο κύριος Παπανδρέου, συνεχίζοντας το επικοινωνιακό όργιο που έχει εγκαινιάσει στο πλαίσιο της ηλεκτρονικής (σ.σ.: με σύμμαχο τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, δηλαδή) διακυβέρνησης, συμμετείχε χτες στις «εγκεκριμένες» από το κράτος εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται κατ’ έτος για την Απελευθέρωση της Αθήνας από τους ναζί (στις άλλες εκδηλώσεις, τις μη «εγκεκριμένες», εκεί όπου δεν συχνάζουν πρωθυπουργοί, δήμαρχοι και κοινοβουλευτικοί αστέρες, συμμετέχουν αποκλειστικά αυτοί που πραγματικά πολέμησαν τους ναζί…).
Ο κύριος Παπανδρέου, ένεκα της επετείου, εκφώνησε λόγο «τιμής και μνήμης», παρουσία του κ. Γιακουμάτου ως εκπροσώπου της ΝΔ, του κυρίου Κοραντή (του πρώην διοικητή της ΕΥΠ!) ως εκπροσώπου του ΛΑ.Ο.Σ. και του κυρίου Παπαδημούλη ως εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ (ήτο εξ ευωνύμων παρακαθήμενος του κ. Κοραντή…). Λόγο σύντομο, πλην μεστό. Μεστό όχι σε σχέση με τα νοήματα που συμβολίζει μια τέτοια επέτειος, αλλά μεστό και αποκαλυπτικό ως προς τις προθέσεις των εκάστοτε «νικητών» που μονίμως επιδιώκουν να «ξαναγράψουν» την Ιστορία στα μέτρα τους.
*
Θα σταθούμε σε δύο σημεία του λόγου του κυρίου Παπανδρέου.
Το πρώτο είναι το σημείο στο οποίο επανέλαβε τον γνωστό «εθνικό» ισχυρισμό ότι «ενωμένοι όπως και τότε, όλοι οι Ελληνες μαζί» μπορούμε και σήμερα κ.λπ, κ.λπ…
Θερμή παράκληση: Ας ενημερώσει κάποιος τον κύριο Παπανδρέου ότι όπως και σήμερα, έτσι και τότε, δεν ήταν «όλοι οι Ελληνες μαζί».
«Μαζί» και «ενωμένος» ήταν, πράγματι, ο ελληνικός λαός. Οταν, όμως, ο ελληνικός λαός πολεμούσε τους Γερμανούς στα βουνά, υπήρχαν και εκείνοι που είχαν πάρει τον «πατριωτισμό» τους και τον είχαν φυγαδεύσει στα ασφαλέστατα «χαρακώματα» του Καΐρου και του Λονδίνου.
Ενώ ο ελληνικός λαός μαχόταν το φασισμό, διεκδικώντας για αντίτιμο μια λεύτερη και δημοκρατική Ελλάδα, υπήρχαν και εκείνοι που το 1944 έσπευδαν να συνταχθούν με τη βασιλική «εξόριστη» κυβέρνηση στην Αίγυπτο και, τόσο «διαθέσιμοι» ήταν, που για το λόγο αυτό «βραβεύονταν» με την ανάθεση ρόλου πρωθυπουργού της «κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητας».
Υπήρχαν, τέλος, και εκείνοι που συνεργάστηκαν με τον Χίτλερ, ήταν οι δοσίλογοι, οι Ταγματασφαλίτες και οι γερμανοντυμένοι. Στους οποίους, μάλιστα, αν και προδότες, οι του Καΐρου και του Λονδίνου, όταν επέστρεψαν, στο πλαίσιο της «εθνικής τους ενότητας», τους επιδαψίλευσαν τιμές και αξιώματα…
*
Το δεύτερο σημείο του λόγου του κυρίου Παπανδρέου που αξίζει σημείωσης, είναι το ακόλουθο:
«…για μένα - είπε - η μέρα αυτή είναι ιδιαίτερη για έναν επιπλέον λόγο. Γιατί η ιστορία το θέλησε να είναι ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Γέρος της Δημοκρατίας, εκείνος που, σαν σήμερα πριν από 65 χρόνια, είχε την τιμή να υψώσει ξανά τη γαλανόλευκη στον ιερό βράχο της Ακρόπολης»…
Στο άκουσμα της παραπάνω φράσης είναι προφανές πως η ελπίδα, να βρεθεί, όντως, κάποιος και να ενημερώσει τον κύριο Παπανδρέου για το ακριβές των γεγονότων, σιγοσβήνει. Προς αποκατάσταση, πάντως, της ιστορικής αλήθειας, υπενθυμίζουμε:
Στις 12 Οκτώβρη του 1944, ημέρα Πέμπτη, όταν το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ και η ΕΠΟΝ απελευθέρωσαν την Αθήνα, στην πρωτεύουσα έγινε λαοπλημμύρα. Ανάμεσα στα εκατομμύρια των πατριωτών που ζητωκραύγαζαν το θάνατο του αγκυλωτού του φασισμού, μπορούν να ισχυριστούν ότι ήταν πολλοί. Οχι, όμως, ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο παππούς. Αυτός ήρθε στην Αθήνα μόλις μια βδομάδα μετά την απελευθέρωση της Αθήνας… Και δεν ήρθε μόνος του. Ηρθε παρέα με τον Σκόμπι. Το ποιος συνόδευσε ποιον, ο Σκόμπι τον Παπανδρέου ή ο Παπανδρέου τον Σκόμπι, απαντήθηκε μόλις ενάμιση μήνα αργότερα, το Δεκέμβρη του ‘44, στο Σύνταγμα. Και μάλιστα απαντήθηκε με τις ριπές των πολυβόλων εναντίον του άμαχου πλήθους, που έπεσαν στο ίδιο σημείο όπου ο λεγόμενος και «παπατζής» είχε, στις 18 Οκτώβρη, εκστομίσει τη φράση που έγινε έκτοτε το συνώνυμο της δημαγωγίας: «Πιστεύομεν και εις την λαοκρατίαν»!
*
Οχι, λοιπόν, «όλοι ενωμένοι».
Αλλο πράγμα αυτοί που τραγουδούσαν «το ΕΑΜ μας έσωσε απ’ τη πείνα, θα μας σώσει κι από τη σκλαβιά» κι άλλο πράγμα αυτοί που (στις 2-5-1944) σε ομιλία τους στην Αλεξάνδρεια, παρουσία των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, έκαναν λόγο για τη «βρωμιά του ΕΑΜ»!
Αλλο πράγμα αυτοί που πολέμησαν τον Χίτλερ και με τα ίδια όπλα πολέμησαν τον Τσόρτσιλ, κι άλλο πράγμα αυτοί που τηλεγραφούσαν στον Τσόρτσιλ ότι είναι έτοιμοι να του παραδώσουν την Ελλάδα ώστε να «διορθωθεί η κατάσταση» και να καταπνιγεί κάθε εγχείρημα λαϊκής κυριαρχίας στον τόπο:
«Δύναμαι να σας διαβεβαιώσω ότι η σταθερότης της ελληνικής κυβερνήσεως θα διατηρηθεί πλήρως κατά τας επικείμενους κρίσιμους στιγμάς. Δεν γνωρίζω τους λόγους διά την απουσία της Βρετανίας. Μόνον η άμεσος παρουσία εντυπωσιακών βρετανικών δυνάμεων εις την Ελλάδα και ως τας τουρκικάς ακτάς θα ήτο δυνατό να μεταβάλει την κατάστασιν. Από την επικοινωνία μου μετά του αρχιστρατήγου των Συμμαχικών Δυνάμεων, γνωρίζω ότι υπάρχουν δυσκολίες επί του θέματος αυτού. Πάντως, αι επιτυχίες εις τον πόλεμον αυτόν εις τόσον πολλάς αποστολάς, τας οποίας άλλοι εθεώρουν απραγματοποιήτους, δικαιολογούν την ελπίδα της μαρτυρικής Ελλάδας πως η άμεσος και αποφασιστική επέμβασις θα διορθώσει την κατάστασιν».
(Γεώργιος Παπανδρέου, 22/9/1944, τηλεγράφημα προς τον Τσόρτσιλ).
*
Επειδή, λοιπόν:
α) Ο όρος «παπατζής» καθιερώθηκε στην πολιτική ζωή ακριβώς διότι ο λαός μας αποκαλούσε με αυτό τον τρόπο τον Γεώργιο Παπανδρέου, λόγω της μόνιμης τακτικής του τελευταίου να γέρνει πάντα όπου… φυσούσε ο άνεμος.
β) Αποτελεί μνημείο υποκρισίας η φράση του γερο-Παπανδρέου «πιστεύομεν και εις την λαοκρατίαν» που εκστόμισε στην απελευθερωμένη Αθήνα, από το ίδιο σημείο που μερικά χρόνια αργότερα εκφωνούσε λόγους κατά «του συρφετού των αλητών του ΚΚΕ» που ατυχώς γι’ αυτόν υπήρξαν οι αιμοδότες του αγώνα κατά του φασισμού (λόγος Γεωργίου Παπανδρέου, 3/3/1950)…
γ) Είναι αυτός που λίγους μήνες μετά την επάνοδό του στην Ελλάδα έδωσε την εντολή, ως πρωθυπουργός του Σκόμπι πια, για τη δολοφονία του λαού της Αθήνας στις 3 Δεκέμβρη του 1944.
δ) Είναι αυτός που ως υπουργός Παιδείας εξέδωσε τη γνωστή εγκύκλιο 1010 του ‘65 με την οποία έθετε υπό διωγμό «τας κομμουνιστικάς ιδέας» από τα σχολεία, τις ιδέες δηλαδή όσων πολέμησαν τον ναζισμό,
*
γι’ αυτούς και πολλούς ακόμα λόγους, ο κύριος Γιώργος Παπανδρέου, ο νεότερος, ας μην επιμείνει να διεκδικεί περγαμηνές «ιστορικών αφηγήσεων» κατά τα πρότυπα του πρόσφατου βιβλίου για τα παιδιά της Στ’ Δημοτικού.
Αφενός, διότι αυτά είναι… παιδιάστικα πράγματα. Αφετέρου, γιατί εκείνοι που έγραψαν την Ιστορία, και την έγραψαν με το αίμα τους, είναι ακόμα ζωντανοί - και παραδίδοντας τη σκυτάλη στους επόμενους θα παραμείνουν ζωντανοί στον αιώνα τον άπαντα και για όσο παραμένουν ανεκπλήρωτες οι θυσίες τους.
Συνεπώς τα «ηλεκτρονικά παραμύθια» της «ηλεκτρονικής διακυβερνήσεως», δεν περνάνε..
Αντικομουνιστική υστερία με όχημα τα περί “ολοκληρωτισμού” ιδεολογήματα…
Δημήτρης Πατέλης
Τα πρώτα χρόνια μετά το “τέλος του κομμουνισμού” (δηλ. μετά την επικράτηση της παλινόρθωσης της κεφαλαιοκρατίας στις περισσότερες χώρες του πρώιμου σοσιαλισμού), στη ρητορική των φορέων της αστικής τάξης, και ιδιαίτερα της πλανηταρχεύουσας υπερδύναμης, οι “απειλές και οι προκλήσεις” φαίνονταν να προέρχονται πλέον από τη νέα μορφή “ολοκληρωτισμού”: την τρομοκρατία. Με τις επιπτώσεις της πρωτοφανούς παγκόσμιας κρίσης της κεφαλαιοκρατίας, οι εμφάσεις αλλάζουν. Εξ αφορμής της 70ης επετείου από την υπογραφή του συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μόλοτοφ, όπως και με το κατάπτυστο αντικομμουνιστικό “μνημόνιο” τον Ιούλιο του 2006, επιχειρείται μια νεκρανάσταση της αντιδραστικής ψυχροπολεμικής παραχάραξης της ιστορίας, ώστε να σπιλωθεί περισσότερο ο κομμουνισμός, ως δήθεν ταυτόσημος με το ναζισμό (ΠΡΙΝ 23.8.2009, σ.2.). Γιατί τρέμουν τόσο ακόμα και την ιστορική μνήμη περί του κατά τα λοιπά “ανύπαρκτου” πρώιμου σοσιαλισμού (βλ. Patelis D. Revolutionary situation, Early Socialism and the Logic of History. http://econpapers.repec.org/paper/riiriidoc/186.htm);
Βασικό όχημα αυτής της εκστρατείας είναι τα περί “ολοκληρωτισμού” ιδεολογήματα. Τι είναι όμως ο “ολοκληρωτισμός” και από που προέκυψε;[1]
Ο Μαρξ διέκρινε αυστηρά την πραγματική επιστημονική έρευνα από την εκάστοτε απολογητική των “ιδεολογικών συστατικών στοιχείων της άρχουσας τάξης”, από τις εκάστοτε επιστημονικοφανείς επενδύσεις των αστικών συμφερόντων και της αντίστοιχης ιδεολογίας. Η τελευταία μεταβάλλεται ιστορικά σε συνάρτηση με τις κοινωνικές αλλαγές και με τη μεταβολή της υφής, της θέσης και του ρόλου της αστικής τάξης. Ο κλασικός φιλελευθερισμός της ανερχόμενης αστικής τάξης, μετά την εδραίωση της εξουσίας της τελευταίας, εκφυλίζεται σε τελετουργικού χαρακτήρα φορμαλιστικές διακηρύξεις, σε ανατροφοδοτούμενη σχέση με ποικίλες εκδοχές συντηρητισμού και αντίδρασης, μέχρι την πρακτική ταύτιση νεοφιλελευθερισμού-νεοσυντηρητισμού από τη δεκαετία 1980-1990.
Μια από τις σημαντικότερες κατακτήσεις της θεωρίας του μαρξισμού, είναι η αξίωση εξέτασης των ιδεών όχι ως αυθυπόστατων οντοτήτων εκτός τόπου και χρόνου (“αιωνίων αξιών” κ.ο.κ.), αλλά εντός των συγκεκριμένων ιστορικών όρων και ορίων γένεσης, διαμόρφωσης, διάδοσης, πρόσληψης, πρακτικής λειτουργικότητας καιυπέρβασής τους. Η αρχή αυτή ισχύει ιδιαίτερα, όταν οι φορείς των ιδεών προβάλλουν αξιώσεις αντικειμενικότητας και επιστημονικότητας. Πληρούν άραγε αυτή την αρχή οι περί “ολοκληρωτισμού” απόψεις;
Ο όρος “ολοκληρωτισμός” παραπέμπει σε ορισμένη μορφή διοίκησης και σε κάποιες αντιλήψεις, οι οποίες επιχειρούν την περιγραφή και εξήγηση ειδικού τύπου πολιτικού συστήματος (κράτους) και πολιτικού καθεστώτος. Θετική πολιτική σημασία προσέδωσαν στον όρο οι Ιταλοί και Γερμανοί θεωρητικοί του φασισμού (Ι. Τζεντίλε, Ε. Γιούνκερ, Κ. Σμιντ κ.ά.) με τις ιδέες της “ολοκληρωτικής επιστράτευσης”, του “ολοκληρωτικού κράτους”, της “ολοκληρωτικής θέλησης για εξουσία”, της “ολοκληρωτικής δικτατορίας”…
Από τα μέσα της δεκαετίας 1930-40, εκπρόσωποι της Σχολής της Φρανκφούρτης (Τ. Αντόρνο, Ε. Λέντερ, Χ. Μαρκούζε, Ε. Φρομ, κ.ά.) ασκούν κριτική στο φασισμό και μορφοποιούν μια κριτική αντίληψη περί ολοκληρωτισμού, που αποσκοπεί στην αποκάλυψη των πηγών, του μηχανισμού και των βασικών γνωρισμάτων του φασισμού.
Κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, πληρωμένοι διανοούμενοι, αλλά και πολλοί “εθελοντές” (“θεωρητικοί”, δημοσιογράφοι, δημοσιολόγοι, καλλιτέχνες, κατά προτίμηση αριστερών διαθέσεων ή καταβολών, αλλά πάντα αντισοβιετικοί και “αντισταλινικοί”: Ι. Μπέρλιν, Χ. Άρεντ, Α. Κέστλερ, Ζ. Μπζεζίνσκι, Ρ. Αρόν, Τζ. Όργουελ, κ.ά.) τροποποιούν τις περί ολοκληρωτισμού αντιλήψεις βάσει των νέων ιδεολογικών αναγκών, μεταθέτοντας τις εμφάσεις στον κομμουνισμό και στο “κομμουνιστικό σύστημα” του “σιδηρού παραπετάσματος”. Τα πονήματα αυτά και οι μεταφράσεις τους σε πολλές γλώσσες, συντονίζονται συστηματικά και αμείβονται αφειδώς από την C.I.A. (βλ. σχετικά: Όψεις της επεμβατικής πολιτικής των ΗΠΑ στο επίπεδο των ιδεών… Σήματα Καπνού, 10, 2001, σ.42-43, Petras James. The CIA and the Cultural Cold War Revisited. Monthly Review, November 1999, http://www.monthlyreview.org/1199petr.htm, κ.ά.). Η φρίκη του ναζισμού και του πολέμου έπρεπε να εξισωθεί με το “σταλινισμό-κομμουνισμό”, ώστε να τρωθεί το κύρος της ΕΣΣΔ, ως της δύναμης με τη μέγιστη συμβολή στην αντιφασιστική νίκη και να χειραγωγηθούν οι αναπτερωμένες από την αντίσταση και τη νίκη φιλοκομμουνιστικές διαθέσεις λαϊκών στρωμάτων.
Η Χ.Άρεντ από το 1951 (The Origins of Totalitarianism) ταυτίζει “ναζιστικό και σταλινικό σύστημα”, ως δύο εκδοχές “ενός και του αυτού πολιτικού μοντέλου”, συστατικά στοιχεία του οποίου είναι η “ιδεολογία”, εννοούμενη ως απόλυτο κλειδί για την αντίληψη της ιστορίας (ρατσιστική είτε ταξική), η “τρομοκρατία” (η αληθινή “ουσία της ολοκληρωτικής εξουσίας”, που δεν πλήττει μόνο τους αντιφρονούντες, αλλά και “αθώους”) και το “μοναδικό κόμμα”. Για να το επιτύχει αυτό, δεν διστάζει να βιάσει τα γεγονότα, προσάπτοντας στην ΕΣΣΔ διαθέσεις “παγκόσμιας κυριαρχίας”, αγνοώντας την πολυεθνική ιμπεριαλιστική επέμβαση κατά της επανάστασης, τον αποκλεισμό, τη διαρκή απειλή εκ μέρους των συνασπισμών των ισχυρότερων χωρών του κεφαλαίου, τα 27 εκατομμύρια θύματά της κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το κυνήγι των εξοπλισμών, το κατ’ αρχάς μονοπώλιο των ΗΠΑ στο ατομικό όπλο, κ.ο.κ. Επιπλέον, για να “τεκμηριώσει” την αυθαιρεσία του σχήματος, επιστρατεύει μια κραυγαλέα για κάθε γνώστη της ιστορίας των ιδεών ανοησία: προβάλλει το μπολσεβικισμό ως δήθεν “συνέχεια του πανσλαβισμού”!
Προς επίρρωση των εμφάσεων, μετά το θάνατο του Στάλιν (οπότε εξέπεσε και το βασικό συστατικό στοιχείο της “τρομοκρατίας”), άλλοι “ανεξάρτητοι διανοητές” (Friedrich, Carl J. and Brzezinski, Zbigniew, Totalitarian dictatorship and autocracy. Harvard University Press, 1956) σπεύδουν να προσθέσουν στα γνωρίσματα του ολοκληρωτισμού και τη “συγκεντροποιημένη διοίκηση της οικονομίας”. Ο F. Hayekαναγορεύει κάθε εναντίωση στην αχαλίνωτη ελευθερία των δυνάμεων της αγοράς “δρόμο προς τη δουλεία” (1944), ενώ ο K.Popper αναδεικνύει ως πηγές του ολοκληρωτισμού (της “κλειστής κοινωνίας”) τις φιλοσοφικές ιδέες των Πλάτωνα, Χέγκελ και Μαρξ.
Στην αστική φιλοσοφία, η μετεξέλιξη του θετικισμού από την αναλυτική της παράστασης στην αναλυτική της γλώσσας (που ανάγει τα πάντα σε “γλωσσικά παίγνια”, η πορεία του μεταθετικισμού προς τον ανορθολογισμό, μαζί με την έκπτωση του δομισμού στον μεταδομισμό, άνοιξαν το δρόμο στην «μεταμοντέρνα» αποδόμηση και στην διάλυση των πάντων στην «διακειμενικότητα», υπό το πρίσμα της οποίας εξοβελίζεται πλέον και το ίδιο το «αντικειμενικό γεγονός». Οι θιασώτες του “μεταμοντέρνου” δεν απορρίπτουν απλώς τον ορθολογισμό και την ολότητα της πραγμάτευσης, αλλά στο πνεύμα των περί ολοκληρωτισμού ιδεολογημάτων, σπεύδουν να ενοχοποιήσουν τον ίδιο τον ορθολογισμό και κάθε “μεγάλη αφήγηση” για τις “φρικαλεότητες του ολοκληρωτισμού”. Οι απόψεις αυτές δεν έχουν αφήσει ανεπηρέαστους κύκλους της διανόησης (ακόμα και από τη ριζοσπαστική αριστερά).
Σήμερα, σε καθεστώς παγκόσμιων αξιώσεων δικτατορίας των Διεθνικών Μονοπωλιακών Ομίλων και των οργάνων τους, με τον Γ’ θερμό Παγκόσμιο Ιμπεριαλιστικό Πόλεμο εν εξελίξει, με ορατό από την αστική τάξη τον κίνδυνο όχι παθητικής νοσταλγίας απολεσθέντων κεκτημένων του πρώιμου σοσιαλισμού, αλλά μαχητικής επαναθεμελίωσης της επανάστασης και του κομμουνισμού, βάσει αυτών των “θεωριών” επιχειρείται να εδραιωθεί και θεσμικά ο αντικομμουνισμός, με αντίστοιχη παγίωση της προκατάληψης περί κομμουνισμού ως δήθεν εγκληματικής κοσμοθεώρησης (στο Συμβούλιο της Ευρώπης, στο Ευρωκοινοβούλιο και αλλού).
Στην κοινωνική θεωρία, κάθε αφαίρεση-γενίκευση, για να συνιστά αναβαθμό της περί του αντικειμένου γνώσης και εφαλτήριο για την περαιτέρω διεύρυνση και εμβάθυνσή της, οφείλει να είναι συγκεκριμένη-ιστορική και να παραπέμπει τελικά στο όλο, ως ενότητα πολλαπλών προσδιορισμών, χωρίς να αγκυλώνεται αποσπασματικά στην εξωτερική ομοιότητα θεμελιωδώς διαφορετικών ως προς το περιεχόμενο[2] και την ιστορική σημασία τους κοινωνικών, οικονομικών, πολιτικών και πολιτισμικών φαινομένων (π.χ. σε εξωτερική φαινομενολογία ιδιότυπων γνωρισμάτων της διοίκησης εκτός τόπου και χρόνου), χωρίς να εγκλωβίζει σε στατικά σχήματα τη δυναμική της ιστορικής προοπτικής.Τουναντίον, το όλο σχήμα των περί ολοκληρωτισμού ιδεολογημάτων, ήταν και παραμένει σαθρό και ανυπόστατο, δεδομένου ότι προορίζεται κατ’ εξοχήν για προπαγανδιστικούς σκοπούς. Στερείται μεν κάθε αξίωσης επιστημονικότητας και μεθοδολογικής θεμελίωσης των εννοιών, αλλά μέσω της εύληπτης αναφοράς σε μια σειρά υπεραπλουστευμένων μανιχαϊκών διπόλων, παραπέμπει σε ισχυρές προσλαμβάνουσες παραστάσεις, στερεότυπα και εξαρτημένα αντανακλαστικά φορέων του αγοραίου κοινού νου και της καθημερινής συνείδησης της κεφαλαιοκρατίας, ώστε να εμπεδωθεί το στερεότυπο: Ναζισμός=“Σταλινισμός”=Σοσιαλισμός=Κομμουνισμός=Έγκλημα…
Ο πρωτογονισμός των “επιχειρημάτων” είναι ευθέως ανάλογος της μαζικότητας της προπαγανδιστικής τους απεύθυνσης. Δεν απασχολεί τους προπαγανδιστές το εαν θα πείσουν ορθολογικά, αλλά το εάν θα ενεργοποιήσουν το θυμικό σε επίπεδο εξαρτημένων αντανακλαστικών. Η κυριολεκτική στοχευμένη πλύση εγκεφάλων και η επανάληψη σχετικών ποικιλόμορφων μηνυμάτων και υπαινιγμών, με κάθε αφορμή και χωρίς αφορμή από τα ΜΜΕ, μετατρέπει βαθμηδόν το ιδεολόγημα σε μαζικό στερεότυπο αναφοράς.
Πλασάρονται λοιπόν μεταφυσικές και ανιστορικές διχοτομίες-δίπολα, κατά τρόπον ώστε ο ένας πόλος, ο θετικός, να ταυτίζεται συνειρμικά με την εξιδανικευμένη φιλελεύθερη εικόνα “πλουραλιστικών” μοντέλων του καπιταλισμού και ο άλλος, ο “αρνητικός”, με τη “φρίκη” του “ολοκληρωτισμού-κομμουνισμού”: ελευθερία-ανελευθερία, ατομοκεντρισμός-κοινωνιοκεντρισμός, δημοκρατία-δικτατορία, εθελοντική συμμετοχή-χειραγώγηση και κομφορμισμός, αυθόρμητη πολυμορφία-πειθαναγκαστική ομοιομορφία, ανοικτή κοινωνία-κλειστή κοινωνία, διάχυση εξουσίας-συγκέντρωση εξουσίας, κ.ο.κ. Έτσι, τα περί “ολοκληρωτισμού” ιδεολογήματα, εύληπτα με την επίφαση του προφανούς και του αυταπόδεικτου, διαδίδονται και εδραιώνονται μαζί με το “γούστο” του “μέσου συναινετικού ανθρώπου” της κεφαλαιοκρατίας, του “καθώς πρέπει” μικροαστικών διαθέσεων κομφορμιστή, του “μετρίως μέτριου και πάντα μετρημένου”, ο οποίος αποστρέφεται “τα άκρα”: την “άκρα δεξιά” και την “άκρα αριστερά”.
Η συναινετική παθητικοποίηση επιτυγχάνεται με την εδραίωση μιας σύγχυσης, που ταυτίζει την πρόοδο με την αντίδραση, την επανάσταση με την αντεπανάσταση, τον ορθολογισμό με τον ανορθολογισμό. Και είναι τόση η ισχύς αυτού του στερεότυπου αναφοράς, που κύκλοι της ετεροπροσδιοριζόμενης αριστεράς υπερθεματίζουν, αναγορεύοντας το “σταλινισμό” (άλλη ιδεολογική ψευδοέννοια αστικής-ιδεαλιστικής κατά βάση θεώρησης εκφάνσεων του πρώιμου σοσιαλισμού) σε φαινόμενο “χειρότερο του ναζισμού”, σε βαθμό που τυχόν μη αποκήρυξη μετά βδελυγμίας συλλήβδην του “σταλινισμού”, των εγχειρημάτων σοσιαλιστικής οικοδόμησης του 20ου αι. και των παραφυάδων αυτών, να εκλαμβάνεται ως έγκλημα καθοσιώσεως και πειστήριο ταύτισης με τη μυστακοφόρο ενσάρκωση της πανουργίας της ιστορίας!… Αξίζει να διερευνήσουμε το βαθμό (μάλλον ασυνείδητου) διαποτισμού από αυτά τα αστικά-ιδεαλιστικά ιδεολογήματα ορισμένων στάσεων έναντι των εγχειρημάτων του πρώιμου σοσιαλισμού και ερμηνειών της ήττας του, τα αίτια της οποίας ανάγονται συλλήβδην σε πολιτικές-διοικητικές αστοχίες και βουλητικές επιλογές ιθυνόντων (αυταρχισμός, έλλειμα δημοκρατίας, εργατικού ελέγχου, αμεσοδημοκρατίας, κ.ο.κ.). Δεν είναι τυχαίο σύμπτωμα και ο «αριστερός αντικομουνισμός» (βλ. την ανάλυση του Parenti M. Blackshirts and Reds. Rational Fascism and the Overthrow of Communism. City lights Books. SanFrancisco, 1997 , κεφ. 3).
Ωστόσο, αν επιχειρήσουμε να αναζητήσουμε ορθολογικό πυρήνα στις περί “ολοκληρωτισμού” απόψεις, που απηχούν την ειλικρινή αγωνία ανθρώπων για το κοινωνικό γίγνεσθαι (πέρα από τις ιδεολογικές κατασκευές μίσθαρνων οργάνων ή αφελών “εθελοντών”), θα διακρίνουμε ένα σοβαρό, υπαρκτό θεωρητικό και πρακτικό πρόβλημα με μεθοδολογικές προεκτάσεις, που παραπέμπει στον πυρήνα της κομμουνιστικής προοπτικής: το πρόβλημα της θέσης και του ρόλου του ανθρώπου, του ατόμου στην κοινωνία ως όλο σε διάφορες ιστορικές εποχές, ως πρόβλημα χειραφέτησης και ελευθερίας (βλ. Δ.Πατέλη.Δημοκρατία και διαλεκτική υποκειμενικού παράγοντα-αντικειμενικών όρων στη Λογική της Ιστορίας.ΔΙΑΠΛΟΥΣ, τ.25, 2008, σ.37-40).
Το πρόβλημα αυτό παραμένει στο απυρόβλητο όσο οι άνθρωποι αναπαράγουν ετεροπροσδιοριζόμενοι αλληλοαποκλειόμενες αγκυλώσεις, είτε ανάγοντάς το σε φετιχοποιημένες εξιδανικεύσεις της ανιστορικά αντιληπτής αστικής δημοκρατίας, είτε θεωρώντας το, δήθεν επαναστατικά, ως ανύπαρκτο “ψευδοπρόβλημα”. “Το οργανικό όλο προϋποθέτει ότι οι πλευρές του είναι μεν εσωτερικά ενιαίες, είναι όμως ταυτόχρονα και σχετικά αυτοτελείς. Συνεπώς αναφορικά με την κοινωνία, αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος μέσα στην κοινωνία, η οποία συνιστά οργανικό όλο, είναι εσωτερικά αλληλένδετος με την κοινωνία, με τους άλλους ανθρώπους και ταυτόχρονα είναι σχετικά αυτοτελής, ανεξάρτητος, διατηρεί την ελευθερία επιλογής στα πλαίσια της σχετικής αυτοτέλειάς του. Ολοκληρωτισμός από μεθοδολογικής σκοπιάς είναι η άρνηση της σχετικής αυτοτέλειας του ανθρώπου σε σχέση προς την κοινωνία, η άρνηση της ελευθερίας επιλογής” (Β.Βαζιούλιν, Μόνο επιστημονικά αναδεικνύεται η αναγκαιότητα του κομμουνισμού. http://www.ilhs.tuc.gr/gr/Vazioulinsinenteuxi.htm).
Είναι σαφές ότι δεν μπορεί να προβάλλει ως ελκτική δύναμη μια προοπτική που δεν προτάσσει τη σχετική αυτοτέλεια του ανθρώπου σε σχέση προς την κοινωνία, την ελευθερία επιλογής της ολόπλευρα αναπτυσσόμενης προσωπικότητας με επίγνωση της φυσικής και κοινωνικής αναγκαιότητας. Εξυπακούεται ότι το πρόβλημα αυτό δεν λύνεται θετικά υπό το πρίσμα των περί ολοκληρωτισμού απόψεων, ούτε και στα πλαίσια του αφηρημένου αντικαπιταλισμού. Απαιτεί επαναθεμελίωση της επαναστατικής στρατηγικής και τακτικής, μέσω της ανάπτυξης-διαλεκτικής άρσης του μαρξισμού, για το θετικό προσδιορισμό της νομοτελούς κομμουνιστικής προοπτικής, για τη διακρίβωση της θέσης, του ρόλου και της ιδιοτυπίας του υποκειμένου του (απαλλαγμένου από τα στοιχεία του κομμουνισμού του στρατώνα) ύστερου σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.
[1] Βλ. σχετικά και Giacché Vladimiro. Totalitarismo, triste historia de un no-concepto. http://www.rebelion.org/noticia.php?id=27219, ρωσική μετάφραση: http://left.ru/2006/11/giache145.phtml
[2]Το περιεχόμενο αυτό, περιλαμβάνει την ιστορική ιδιομορφία της οικονομικής βάσης των κοινωνικοοικονομικών σχηματισμών, αλλά δεν ανάγεται σε αυτήν.
Και οι δυο προτείνουν τα ίδια και χειρότερα για σένα.
Εργαζόμενη, εργαζόμενε, αυτοαπασχολούμενε, αγρότη, επιστήμονα, νέα, νέε, που έως τώρα ψήφιζες ΝΔ και ΠΑΣΟΚ: Μην ανέχεσαι άλλο να σε κοροϊδεύουν.
Σκέψου ότι η πλουτοκρατία θέλει ισχυρό το ΠΑΣΟΚ όταν η ΝΔ χάνει ψήφους και ισχυρή τη ΝΔ όταν χάνει το ΠΑΣΟΚ.
Η ΝΔ εξαγγέλλει «πάγωμα μισθών»!
Το ΠΑΣΟΚ εξαγγέλλει 30 λεπτά αύξηση
στο κατώτερο μεροκάματο!
Αυτό είναι οι αυξήσεις πάνω από τα όρια του πληθωρισμού. Και αυτό το ονομάζουν παροχές!
Μπορείς να ζήσεις με 600 και 800 ευρώ τον μήνα;
Να κρατήσεις σπίτι με μισθούς πείνας, όταν όλα αυξάνουν, όταν πληρώνεις πανάκριβα για Παιδεία, Υγεία - Πρόνοια, διακοπές, στέγη, που πρέπει να είναι δημόσια αγαθά και να παρέχονται δωρεάν;
Και οι δυο αρνούνται, όχι μόνο να καταργήσουν, αλλά έστω και να μειώσουν τη βαριά και άδικη έμμεση φορολογία (τον ΦΠΑ) που σου επιβάλλουν στο ψωμί, στο γάλα, στα σχολικά, στο πετρέλαιο, σε όλα τα είδη λαϊκής κατανάλωσης.
Αντί να περιορίσουν τη ληστεία των ασφαλιστικών σου Ταμείων από τους μεγάλους επιχειρηματίες και το κράτος, εξαγγέλλουν και οι δυο νέες απαλλαγές ασφαλιστικών εισφορών γι’ αυτούς, ενώ ετοιμάζουν και άλλες περικοπές στις συντάξεις, διατήρηση και εφαρμογή των αντιασφαλιστικών νόμων για σένα!
Και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν συζητούν να καταργήσουν κανέναν αντεργατικό νόμο που σε καταδικάζει στην ελαστική και προσωρινή δουλειά, που αυξάνει τα όρια συνταξιοδότησης.
Και οι δύο δεν θέλουν να αυξήσουν τη φορολογία στα τεράστια κέρδη των μεγάλων ΑΕ που από 45% την πήγαν μαζί στο 25%, αλλά στο όνομα της «πράσινης οικονομίας» και της «ανταγωνιστικότητας» υπόσχονται επιπλέον νέα κίνητρα και φοροαπαλλαγές.
Εκμεταλλεύονται την ανεργία για να εκβιάζουν όλους τους εργαζόμενους, να δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί και να έχουν όταν γεράσουν μια άθλια σύνταξη.
Αγρότη, ως πότε θα πουλάς το μόχθο σου σε εξευτελιστικές τιμές για να φτάνει στην κατανάλωση σε πολλαπλάσιες τιμές;
Αυτοαπασχολούμενε, μη δέχεσαι να δουλεύεις από το πρωί έως το βράδυ για να πληρώνεις φόρους, εισφορές, τόκους και να αγοράζεις πανάκριβα τις πρώτες ύλες προς όφελος των μονοπωλίων!
Μόνο για τους εργαζόμενους ισχύει μόνιμα το παραμύθι ότι «δεν αντέχει η οικονομία».
Σκέψου: Οταν λένε αυτά προεκλογικά, τι θα κάνουν σε βάρος σου μετεκλογικά;
Εχεις και εσύ ευθύνη αν τους δώσεις την ψήφο σου για να επιδεινώσουν πιο δραστικά τη ζωή μας.
Πλήρωσες ακριβά την τεράστια ανάπτυξη των κερδών τα προηγούμενα χρόνια.
Τώρα θέλουν να σε υποχρεώσουν να πληρώσεις και την κρίση τους.
Το ίδιο θα κάνουν και αύριο, όταν θα σταθεροποιηθεί η οικονομία, δηλαδή η κερδοφορία της πλουτοκρατίας.
Εμπιστεύσου το ΚΚΕ!
Αυτοί δεν αλλάζουν, χειρότεροι μόνο γίνονται.
Αλλαξε εσύ. Και πλούτος υπάρχει και δρόμος για να λυθούν τα λαϊκά προβλήματα, για να ζήσεις καλύτερα.
«Το κεφάλαιοτρομάζει η έλλειψη κέρδους ή το πολύ μικρό κέρδος….. όταν το κεφάλαιο έχει το ανάλογο κέρδος γίνεται τολμηρό. Με 10% αισθάνεται τον εαυτό του σίγουρο και μπορεί να το χρησιμοποιήσει κανείς παντού με 20% γίνεται ζωηρό, με 50% θετικά τολμηρό, με 100% τσαλαπατάει όλους τους ανθρώπινους νόμους, με 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μην ριψοκινδυνεύει να το πράξει ακόμα και με κίνδυνο να πάει στην κρεμάλα.»[1]
ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ
Τα παραπάνω αφιερώνονται σε όσους πιστεύουν στους άμισθους ναυτόπαιδες που έγιναν εφοπλιστές με την επιχειρηματικότητα και την εργασία που τους διέκρινε.
Αφιερώνονται σε όσους δεν έχουν επισκεφθεί τα νεκροταφεία του Βροντάδου, της Λαγκάδας, της Συκιάδας, των Καρδαμύλων και όλης της Χίου, αλλά και των ναυτικών νησιών μας, για να δουν πώς δενόταν το ατσάλι και πώς χτίστηκαν τα καράβια των άμισθων ναυτόπαιδων.
Αφιερώνονται σε όλους αυτούς που δεν απόρησαν, γιατί η «αγάπη» τους για την Ελλάδα δεν επιτρέπει στους εφοπλιστές να χτίζουν τα καράβια τους στον Σκαραμαγκά και στην Ελευσίνα ή να τα επιδιορθώνουν στο Πέραμα; Μήπως γιατί θεωρούν «ακριβούς» τους Έλληνες και ατίθασους με τα συνδικάτα και τις απεργίες τους; Ο γλαφυρός δήμαρχος Οινουσσών και εφοπλιστής, ειλικρινέστατος σε συνέλευση της ΤΕΔΚ κάποτε είχε δηλώσει, ότι οι συνδικαλιστές κατέστρεψαν την Ελλάδα, δείχνοντας το τρόμο του στην ουσία για τον ξεσηκωμό των αδικημένων.
Αφιερώνονται σε όλους αυτούς που ξέχασαν τις διμερείς συμβάσεις με ευθύνη των κυβερνήσεων του δικομματισμού και κατ’ απαίτηση των εφοπλιστών, ώστε να ναυτολογούνται αλλοδαποί ναυτεργάτες –φτηνότερα χέρια-με αποτέλεσμα να πεταχτούν χιλιάδες ναυτεργάτες έξω από τα καράβια.
Αφιερώνονται σ’ αυτούς που δεν πρόσεξαν δήθεν ότι στην ουσία στο καράβι του Τσάκου οι Έλληνες ναυτικοί ήταν το 1/5 κι αυτό με το ζόρι αφού ο ένας έκανε την πτυχιακή του εργασία. Σύνθεση τέτοια που του ελαχιστοποιεί το εργατικό κόστος, αφού πληρώνει Φιλιππινέζικους μισθούς.
Αφιερώνονται σε όλους αυτούς που δεν θυμούνται ή δε γνωρίζουν τον αποικιοκρατικό νόμο 2687/1953 ,-περίοδος εκτέλεσης των Πλουμπίδη Μπελογιάννη- που θεωρεί ξένο κεφάλαιο τους εφοπλιστές μέχρι σήμερα και τους δίνει τεράστιες δυνατότητες κερδοφορίας.
Αφιερώνονται σε αυτούς που δήθεν ενδιαφέρονται για τα ναυτεργατικά δικαιώματα, όταν οι ναυτεργάτες είναι ο μοναδικός κλάδος που εξαιρείται από το νόμο 1264 και οι εργασιακές τους σχέσεις διέπονται από χουντικούς νόμους με ευθύνη κι πάλι του εφοπλιστικού κεφαλαίου.
Σε αυτούς που κάνουν πως δε γνωρίζουν για τα χρέη των εφοπλιστών στο ΝΑΤ που στημένο από τον ιδρώτα των ναυτεργατών κατάντησε το χειρότερο ταμείο.
Σε αυτούς που ποτέ δεν απορούν με τους εφοπλιστές και τις κυβερνήσεις γιατί το ναυτικό επάγγελμα δεν το εντάσσουν στα βαρέα και ανθυγιεινά, αφού κόπτονται τόσο πολύ για τους σκλάβους τους.
Σε αυτούς που δεν σκέφτονται ποτέ για τις φοροαπαλλαγές των άμισθων ναυτόπαιδων , ώστε να κάνουν τις συγκρίσεις οιναυτεργάτες είλωτες και οι οικογένειές τους και να δουν ότιοι ίδιοι πληρώνουν πολύ περισσότερα στην εφορία απ’ ότι όλοι αυτοί οι ευεργέτες και δωρητές.
Αφιερώνονται τέλος σε αυτούς που ΠΟΤΕ δε σκέφτονται ότιοι εργάτες που παράγουν τον τεράστιο πλούτο σε όλη τη γη μπορούν να ζήσουν χωρίς τα αφεντικά τους, τα αφεντικά όμως δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς το αίμα των εργατών.
Αυτό είναι και παραμένει και το ιστορικό ζητούμενο για την εργατική τάξη. Μέχρι τότε και εφόσον η σιωπή μας δε γίνεται οργή, γροθιά, αγώνας και ανατροπή θα κυριαρχεί και θα μεγαλώνει η βαθιά καταχνιά των «άμισθων ναυτόπαιδων», οι αξίες τους, η ηθική τους, ο τρόπος ζωής τους και φυσικά η ενημέρωσή τους.
ΜΑΡΚΟΣ ΣΚΟΥΦΑΛΟΣ
Σημ: Ο τοπικός τύπος για κάποιους από μας αποτελούσε ευχάριστη όαση σε σύγκριση με τα κεντρικά ΜΜΕ. Ας προσπαθήσει να μην πυροβολεί την ψυχή και τη συνείδησή μας.
Ανακοίνωση - κάλεσμα στις εκδηλώσεις ενάντια στην αντιδραστική προσπάθεια των ιμπεριαλιστών να εξισώσουν το σοσιαλισμό με το ναζισμό
Μπροστά στις δραστηριότητες που αναπτύσσει το ΚΚΕ στις 23 Αυγούστου, αντιπαλεύοντας την προσπάθεια της εξίσωσης ναζισμού - σοσιαλισμού και την επιδίωξη της ΕΕ να καθιερωθεί η μέρα αυτή ως μέρα εορτασμού της ανατροπής του σοσιαλισμού, η Κομματική Οργάνωση Αθήνας του ΚΚΕ σε σχετική ανακοίνωσή της καλεί σε «πανστρατιά λαϊκής αντεπίθεσης μέχρι τη νίκη» και τονίζει:«Οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ, αλλά και το Συμβούλιο της Ευρώπης και πρόσφατα ο ΟΑΣΕ (Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη), για να κρύψουν τα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού, τους πολέμους σε βάρος των λαών, με ψηφίσματα και ψέματα προσπαθούν να ταυτίσουν το φασισμό με τον κομμουνισμό. Γι’ αυτό το λόγο έρχονται με τυμπανοκρουσίες να καθιερώσουν την 23η Αυγούστου σαν “γιορτή” για την ανατροπή του Σοσιαλισμού, καταδικάζοντας ταυτόχρονα το Σοσιαλισμό και το λεγόμενο “σταλινισμό”. Προσπαθούν να πλαστογραφήσουν την Ιστορία, να εξισώσουν το θύτη με το θύμα. Στις 4 Απρίλη στην ΕΕ το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, οι φιλελεύθεροι, η Ενωση για την Ευρώπη των Εθνών, οι Πράσινοι και οι Σοσιαλιστές ψήφισαν ένα κατάπτυστο αντικομμουνιστικό κείμενο που κατηγορεί το σοσιαλισμό για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Οι ιμπεριαλιστές, η ΕΕ, οι πολιτικές δυνάμεις του ευρωενωσιακού κεφαλαίου, με μίσος πρωτοστατούν στην επίθεση ενάντια στο σοσιαλισμό, το ταξικό εργατικό κίνημα, σε όλες τις χώρες, σε κάθε τάση ριζοσπαστισμού και αμφισβήτησης της εξουσίας των μονοπωλίων. Σε χώρες της ΕΕ απαγορεύουν τη δράση ΚΚ, όπως στη Λιθουανία, την Εσθονία, τη Λετονία και της Κομμουνιστικής Νεολαίας στην Τσεχία και στήνουν μνημεία που εξυμνούν το φασισμό.
Σε αυτά τα σχέδια των ιμπεριαλιστών και της ΕΕ στηρίζεται και η σχεδιασμένη επίθεση στο ταξικό εργατικό κίνημα και στο ΚΚΕ, ο αισχρός αντικομμουνισμός, τα ψέματα και οι προβοκάτσιες τα τελευταία δύο χρόνια και στη χώρα μας. Επιδιώκουν να μην τολμήσει η εργατική τάξη να σηκώσει κεφάλι στους σχεδιασμούς του κεφαλαίου, να μην αμφισβητήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και την εξουσία του. Τα σχέδιά τους δεν πρόκειται να περάσουν. Η ΝΔ προωθεί τα αντικομμουνιστικά σχέδια. Διοργάνωσε φιέστα, με προπομπό το Δήμο Αθηναίων και “γιόρτασαν” την ανατροπή του Σοσιαλισμού μαζί με το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΝ. Το ΠΑΣΟΚ και ο ΛΑ.Ο.Σ. καθημερινά επιτίθενται με ψέματα και προβοκάτσιες σε βάρος του ΚΚΕ και του Σοσιαλισμού.
Αντεπίθεση - σύγκρουση με την αντιλαϊκή πολιτική
Ο,τι και αν κάνουν οι ιμπεριαλιστές, η αστική τάξη και τα κόμματά τους στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες, δεν μπορούν με ψέματα να ξαναγράψουν την ιστορία. Οταν στις σοσιαλιστικές χώρες η εργατική τάξη με την εξουσία της οικοδομούσε το σοσιαλισμό, καταργώντας την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, στις χώρες του καπιταλισμού η αστική τάξη με την εξουσία της και τότε και σήμερα οδηγούν σε φτώχεια, πείνα, δυστυχία, πολέμους, καταπίεση, κατατρεγμούς, ξεριζωμούς και μετανάστευση ολόκληρους λαούς. Η ιστορία έχει γραφτεί με τις θυσίες και το αίμα εκατομμυρίων κομμουνιστών και αγωνιστών ενάντια στο φασισμό και τον ιμπεριαλισμό. Κανένα μαύρο αντικομμουνιστικό μέτωπο δεν μπορεί να σβήσει την τεράστια προσφορά του Σοσιαλισμού, της ΕΣΣΔ, του Κόκκινου Στρατού που με εκατομμύρια νεκρούς τσάκισαν το φασισμό και το ναζισμό στην Ευρώπη. Δεν πρόκειται ο λαός να ξεχάσει το ΚΚΕ που με τον ΕΛΑΣ, το ΕΑΜ, μαζί με χιλιάδες αγωνιστές νίκησαν το φασισμό στην Ελλάδα και πολέμησαν τους Αγγλους και Αμερικάνους ιμπεριαλιστές το Δεκέμβρη του ‘44 και με το Δημοκρατικό Στρατό μετέπειτα.Δεν μπορούν να διαγράψουν από την ιστορία τους διακόσιους κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή και χιλιάδες άλλους, σε όλη την Ελλάδα.
Δεν μπορούν να κουκουλώσουν ότι οι συνεργάτες των Γερμανών, η μεταξική φασιστική δικτατορία παρέδωσαν εκατοντάδες εξόριστους και φυλακισμένους κομμουνιστές στους κατακτητές και τον Γραμματέα του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη στους Γερμανούς φασίστες, που τον έκλεισαν στο στρατόπεδο θανάτου του Νταχάου.
Με τον αντικομμουνισμό, τα ψέματα, την παραχάραξη της ιστορίας θέλουν να χτυπήσουν την αμφισβήτηση του εκμεταλλευτικού τους συστήματος, την προοπτική του σοσιαλισμού που είναι η μόνη απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Σήμερα η εργατική τάξη, όλοι οι εργαζόμενοι, η νεολαία, οι μικροί ΕΒΕ, ανεξάρτητα από το βαθμό συμφωνίας με το ΚΚΕ, να δώσουν αποφασιστική απάντηση στον αντικομμουνισμό και τους φορείς του, γιατί αποτελούν προάγγελο γενικότερων αντιλαϊκών επιθέσεων.
Ο μόνος δρόμος για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα είναι ο δρόμος του αγώνα, της αντεπίθεσης, της σύγκρουσης με την αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ, των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, της κυβέρνησης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Για την απόκρουση της επίθεσης στα δικαιώματά τους, για να μη φορτώσουν τα βάρη της κρίσης στην πλάτη της εργατικής τάξης και της φτωχολογιάς. Με αντιμονοπωλιακή - αντιιμπεριαλιστική συσπείρωση, με ισχυρό ΚΚΕ χαράζουμε τον άλλο δρόμο ανάπτυξης για τη λαϊκή εξουσία.
Οσους τόνους λάσπης και δηλητήριο και αν ρίχνουν, δεν πρόκειται να αποτρέψουν την αναπόφευκτη ανατροπή του καπιταλισμού.
Το ΚΚΕ ούτε έκανε ούτε πρόκειται να κάνει δήλωση μετανοίας στον ιμπεριαλισμό και την αστική τάξη. Δεν είναι ανίκητοι οι ιμπεριαλιστές. Να τους χαλάσουμε τα σχέδια. Οχι στη μοιρολατρία και την ηττοπάθεια. Δύναμή μας είναι η αλληλεγγύη στην πάλη των λαών, ο προλεταριακός διεθνισμός.
Καλούμε το λαό και τη νεολαία σε πανστρατιά λαϊκής αντεπίθεσης σήμερα και μέχρι τη νίκη».
