mirela’s blog

Δεκεμβρίου 30, 2008

Κάτω από: Γενικά —— odoiporos @ 4:59 μμ

τα παιδιά γράφουν…

11.12.2008.  Εμείς σαν νέοι, μαθητές, φοιτητές,
μελλοντικοί πολίτες αυτού του μπάχαλου

που ονομάζεται Ελλάδα,
ελπίζουμε να ζούμε την Πρεμιέρα.
Την Πρεμιέρα του πεσίματος αυτής της Βαβυλώνας,
αυτής της ψεύτικης Βαβυλώνας.
Θέλουμε επιτέλους να καταλάβετε ότι δεν είμαστε
τα προβατά σας. Δεν είμαστε κανενός τα πρόβατα.
Θέλουμε επιτέλους να ζήσουμε,
να ζήσουμε τη ζωή που μας κρύβετε,
τη ζωή που μας κουκουλώνετε,
τη ζωή που χάνουμε,
τη ζωή που επιθυμούμε.
Θέλουμε να μπορούμε να ζήσουμε
λεύτεροι, χωρίς φόβο εάν είμαστε
μουσουλμάνοι, χριστιανοί, ινδουϊστές,
χωρίς φόβο εάν είμαστε
λευκοί, μαύροι, κίτρινοι
χωρίς φόβο εάν είμαστε
αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι,
χωρίς φόβο εάν δεν έχουμε λεφτά
χωρίς φόβο εάν δεν έχουμε δικό μας σπίτι
χωρίς φόβο εάν δεν έχουμε το πιο ακριβό αμάξι
χωρίς φόβο εάν δεν έχουμε κάτι να δείξουμε
χωρίς φόβο για το τι θα πουν οι γύρω μας
ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ

ΑΝΘΡΩΠΟΙ,
κάτι που έχετε ξεχάσει εσείς οι ?μεγάλοι?
οι ?σοφοί? και εσείς που έχετε ?εμπειρίες?.
Εσείς που είσαστε η γενιά του Πολυτεχνείου
σκουριάσατε. Οι δήθεν εξεγερμένοι που
τώρα δε θέλετε να σηκωθείτε από τον καναπέ
του σπιτιού σας, από την TV σας, από αυτή
την άθλια ?βολεμένη? ζωούλα σας.
Εσείς που δεν αγαπάτε πια, που δεν νοιάζεστε,
που δεν έχετε τύψεις, που δεν αντιδράτε,
που μόνο πουλάτε και αγοράζετε, που μόνο μολύνετε,
που μόνο γιορτάζετε, που μόνο δείχνετε.
Εσείς που λέτε πρέπει να υπάρξει αυτή η αλλαγή
αλλά τίποτα δεν κάνετε;
Και εσείς που λέτε ότι δεν έχουν νόημα αυτά,
και εσείς που λέτε ότι τους ίδιους αγώνες κάνατε,
και εσείς που λέτε ότι θα μας φάει το σύστημα,
ΕΜΕΙΣ απαντάμε ότι όσοι είναι να λακήσουν ας λακήσουν.
Και όσοι κρατηθούμε. Και όσοι αντέξουμε.
Και όσοι έρθουν, συνεχιστές.
Νομίζαμε ότι είσασταν δίπλα μας.
Γονείς. Νομίζαμε. Μην ανυσηχήτε όμως.
Δεν θα σας ξαναενοχλήσουμε. Θα σας αφήσουμε
μονάχους στη πίκρα σας. Στο μικρό σας φαίνεσθαι
ενώ εμείς θα παλεύουμε για το μεγάλο μας είναι.
Ένα είναι που δε βλέπει λεφτά, πλούτο, καταγωγή,
δέρμα ή πιστεύω. Ένα είναι που βλέπει στην αξιοπρέπεια
ενός ανθρώπου, στον άνθρωπο.
Όσα ΜΑΤ και να μας στέλνετε για καταστολή
των πορειών μας, όσους τρομονόμους και να ψηφίζετε,
όσα, όσους, όσο? εμείς θα αντιστεκόμαστε.
Θα αντιστεκόμαστε στο πεθαμένο μέλλον μας.
Θα αντιστεκόμαστε για πάντα.
 Αυτό που έγινε δεν θα ξεχαστεί, ούτε θα περάσει
με το γιάτρεμα του χρόνου που εσείς πολύ καλά ξέρετε,
ούτε με το να το κλείσουμε για τον εαυτούλη μας.
  Θα έρθει η ώρα που θα υψώσουμε τις αδυναμίες μας,
τις ανασφάλειές μας, της ήττες μας, της νίκες μας,
της στενοχώριες μας, της χαρές μας, τις πίκρες μας,
τις τύψεις μας, τη ζωή που θέλαμε να ζήσουμε,
την αντίληψη που κουβαλάμε, την αντίληψη
που κουβαλάγαμε.

Και τότε ο χρόνος δε θα έχει σημασία, γιατί ο χρόνος
μας περιμένει να ξαναβγούμε στους δρόμους,
και ας γυρνάει προς τα πίσω, πιο πολύ κουράγιο βρίσκουμε,
πιο μεγάλο ζήλο, και θα ξαναβγούμε στους δρόμους,
με τρελούς, με μικρούς, με μεγάλους, με ανήμπορους και
δυνατούς,
και δε θα μας χωράτε, ούτε εσείς ούτε οι δρόμοι
και δε θα μας χωράνε οι πόλεις, και θα ?μαστε πιο δυνατοί,
πιο πολλοί ακόμα και απ? τους ίδιους μας τους εαυτούς.
Γι? αυτό αδέρφια μη σκύβετε κεφάλι,
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ πάλι και πάλι και πάλη.
 Και αν αργήσει ο χρόνος, θα περιμένουμε,
και αν αργήσει ο χρόνος δε θα κουραστούμε.
Και αν πέσουμε, δεν θα πέσουμε στα γόνατα,
και αν πέσουμε θα ξανασηκωθούμε.
Γιατί όσο παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας,
τόσο ο θάνατος έχει λιγότερη αξία.
Και θα λέμε, έφτασε ο καιρός,
Και θα λέμε, ήρθε η ώρα.
 Δεν υπογράφουμε σαν Μαθητική Πρωτοβουλία,
δεν υπογράφουμε για μικρό-αναγνώριση και
συμφέροντα
υπογράφουμε σαν ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ, σαν ΕΦΗΒΟΙ,

σαν ΝΕΟΙ,
σαν ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ, σαν ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ,
σαν ΑΝΘΡΩΠΟΙ πάνω απ? όλα.

(δημοσιεύτηκε στο http://mathitikiprotovoulia.wordpress.com/2008/12/11/madnifesto/ )

μια απάντηση στα παιδιά…

 28.12. 2008. Εμείς, σαν λίγο μεγαλύτεροι από εσάς, τους μαθητές και φοιτητές, που εδώ και λίγα χρόνια έχουμε ξεκινήσει να προσφέρουμε την εργασία μας σε αυτό το μπάχαλο που ονομάζεται Ελλάδα, έχουμε ζήσει ήδη την πρεμιέρα.  Η πρεμιέρα του πεσίματος της Βαβυλώνας έχει συμβεί πολλές φορές. Η Βαβυλώνα είναι  ήδη πεσ­μέ­νη.  Είναι down. Περισσότερο δε γίνεται (βλέπε διάλυση αξιών, δια­φθορά, αυξανόμενη μείωση σεβασμού στον άνθρωπο, στο πε­ρι­βάλ­λον του, στην ψυχή του).Εμείς ξέρουμε πολύ καλά ότι εσείς, οι μαθητές, οι φοιτητές, τα παιδιά μας, δεν είστε κανενός τα πρόβατα.  Και απεχθανόμαστε να σας αντι­με­τωπίζουμε έτσι, για αυτό ελπίζω να μην το κάνουμε.Θέ­λουμε μόνο να σας δώσουμε/ δείξουμε/ διδάξουμε τη ζωή που επι­θυμούμε, μια ζωή καλή, αληθινή, ακουκούλωτη, που να μην ντρέπεται να κοιτάξει κατάματα κανέναν. Θέλουμε να μπορούμε μαζί να ζήσουμε ελεύθεροι, χωρίς φόβο για το τι είμαστε/έχουμε/ξέρουμε/πρεσβεύουμε και μπορούμε.  ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κι εμείς ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.  Μα πώς είναι δυνατόν να το ξεχάσουμε αυτό???Εμείς, οι ?μεγάλοι? και ?σοφοί?, που έχουμε εμπειρίες, εμείς η γενιά των 25-35άρηδων, που δεν κουβαλάμε Πολυτεχνεία στην πλάτη μας, δε θέλουμε επουδενί να σκουριάσουμε.  Κι εμείς αγωνιζόμαστε. Κι είναι δύσκολη πάλη και για μας, γιατί είμαστε κάπου στη μέση.  Κάπου μεταξύ του κυνηγητού του συστήματος  να μας ρουφήξει και της προσπάθειάς μας να κρατήσουμε την αγνότητα ακέραιη.Δε θέλουμε την υπνηλία του καναπέ και τη μούχλα της τηλεόρασης.  Η ?βολεμένη? μας ζωούλα κι εμάς μπαλατζέρνει και τρεκλίζει.  Εμείς, που αγαπάμε, ίσως όμως λίγο πιο δειλά από ό,τι εσειίς, εμείς που νοιαζόμαστε και πονάμε με την καρδιά μας, εμείς που έχουμε τύψεις γιατί η φλόγα μας σε μικρό φυτίλι καίει, σιγοκαίει, ώρες ώρες ούτε που φαίνεται, εμείς που αντιδράμε με τα φοβισμένα μας νύχια και δόντια, εμείς που πουλάμε και αγοράζουμε, που μολύνουμε, που γιορτάζουμε, που δείχνουμε, ναι εμείς είμαστε αυτοί.  Εμείς, λοιπόν ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ.  Εμείς, που λέμε ότι πρέπει να υπάρξει αυτή η αλλαγή και δεν κάνουμε τίποτα, παλεύουμε δίπλα σας για να την πετύχουμε μαζί.Εμείς, ναι, συχνά λέμε ότι δεν έχουν νόημα όλα αυτά, γιατί, αλήθεια, τους ίδιους αγώνες κάναμε, και δυστυχώς φάγαμε φραγγέλωμα.  Και ναι, ίσως λακίζουμε, γιατί δεν είδαμε τίποτα, απογοτηευτήκαμε, λιώσαμε από πίκρα.   Είδαμε άλλους να σφετερίζονται τους αγώνες μας.  Ε, όχι! Αυτό δε γίνεται να το αφήσουμε να συνεχιστεί.  Παλεύουμε να κρατηθούμε και να αντέξουμε ανέγγιχτοι.Κι αν φοβόμαστε να είμαστε μπροστά, είμαστε πάντα δίπλα σας να σας δίνουμε το χέρι, την αγάπη, την υποστήριξή μας.  Να σας λέμε να μην αφήνετε κανέναν να εκμεταλλεύεται τους αγώνες και τις αγωνίες σας και να μη μαζοποιείστε χωρίς καμιά σκέψη, αλλά να είστε όσο συνειδητοποιημένοι γίνεται για αυτό που κάνετε.  Είμαστε μαζι σας!  Κι εμείς παλεύουμε ενάντια στο φαίνεσθαι και υπέρ του είναι.  Ένα είναι ελεύθερο από λεφτά, χρώματα, χρωματισμούς, προελεύσεις και καταγωγές.  Ένα είναι που βλέπει στον κάθε  ένα την αξία του ως ανθρώ­που.  Ένα είναι μακριά από κάθε είδους μαζοποίηση και εξάρτηση.Πάντα θα υπάρχουν ματ και κάθε είδους καταστολές, άμεσες και έμ­με­σες.  Τις άμεσες τις βλέπουμε.  Τις έμμεσες πρέπει όμως να προ­σέ­χουμε περισσότερο.  Γιατί καιροφυλακτούν σαν ύαινες καμου­φλα­ρι­σμένες, μασκαρεμένες και ας μας κάνουν τον γλυκό φίλο.  Αυτούς να προσέχουμε.Θα αντιστεκόμαστε με σας, για εσάς, να κρατήσουμε ατόφιο ό, τι καλό έχουμε  όλοι μας μέσα μας.  Για να ζωντανέψουμε το μέλλον μας. Αρκεί να δεχτείτε και τη δική μας προσπάθεια για εσάς. Μη μας απορρίπτετε επειδή βρισκόμαστε χρονικά σε άλλη φάση της ζωής μας.

Όχι, αυτό που έγινε δεν θα ξεχαστεί, ούτε θα περάσει
με το γιάτρεμα του χρόνου, ούτε με το να το κλειστούμε στον εαυτό μας.  Όπως όλα τα άσχημα ποτέ δεν ξεχνιούνται.  Όμως, αφού τα άσχημα μένουν στη θύμησή μας, τα όμορφα γιατί να ξεχνιούνται?

Και όλα αυτά που είμαστε, που έχουμε και που νιώθουμε, τις αδυναμίες μας, τις ανασφάλειές μας, της ήττες μας, της νίκες μας, της στενοχώριες μας, τις χαρές μας, τις πίκρες μας,
τις τύψεις μας, όλα αυτά ας τα έχουμε πάντα ζωντανά, ας μην τα ξεχνάμε ποτέ.  Τη ζωή όμως που θέλουμε να ζήσουμε ας την έχουμε στόχο και σημαία μας.
  Και ας μας φαίνεται στόχος μεγάλος, μακρινός και ακατόρθωτος.  Γιατί, γινόμαστε τρύπιοι αν οι στόχοι μας δε μας ξεπερνούν.Για αυτό, ας μη σκύψουμε το κεφάλι, αλλά και την καρδιά μας να κρατάμε ψηλά. Και αν αργήσει ο χρόνος, θα περιμένουμε,
και αν αργήσει ο χρόνος δε θα κουραστούμε.
Και αν πέσουμε, δεν θα πέσουμε στα γόνατα,
και αν πέσουμε θα ξανασηκωθούμε.
Γιατί όσο παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας,
τόσο ο θάνατος έχει λιγότερη αξία.  Παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας για να την κάνουμε καλύτερη, να την κρατήσουμε γνήσια, καλή, καθαρή, ατόφια, διαμάντι, ανεπηρέαστη από την ασχήμια.
Παιδιά,   τίποτα δεν κατακτιέται βιαστικά!  Ο Θεός μεριμνά κι ανοίγουν δρόμοι από κει που δεν το περιμένεις.  Ακόμα και αν δεν το βλέπουμε άμεσα αυτό, κι αν δεν ξέρουμε πώς να το κάνουμε, ας ανοίξουμε τα μάτια και ας προσπαθήσουμε να το δούμε γύρω μας, μέσα μας. Ας ψάξουμε να δούμε γύρω μας εκείνες τις λεπτομέρειες που είναι καλές.  Ας μην τα εκμηδενίζουμε όλα και τα βλέπουμε όλα αρνητικά.   Ναι  στον αγώνα για καλυτέρευση της ζωής όλων μας.  Αυτή η καλυτέρευση περιλαμβάνει πρώτα απ? όλα την καλυτέρευση  της ψυχής του καθενός μας.  Ας αναγνωρίζουμε και ας παλεύουμε πρώτα να καλύπτουμε τα δικά μας λάθη, κενά, αδυναμίες.   Για να παραδειγματίζεται και όλος ο κόσμος, όλοι οι δρόμοι, όλοι οι εαυτοί.Όχι όμως στην πλήρη εκμηδένιση των πάντων, στη σκοτεινή απελπισία, στην οργή προς όλους και όλα χωρίς κρίση και σκοπό. Ναι, δυστυχώς βλέπουμε γύρω μας το γκρέμισμα των σχέσεων, της φιλίας, την απιστία των ζευγαριών, τους χωρισμούς, την σκληροκαρδία και εγωισμό πολλών ανθρώπων, πονηριές και ρηχότητα και  βλακώδεις σκοπιμότητες.  Και βέβαια παιδιά, δεν ευθύνεστε εσείς για όλα αυτά.  Εσείς όμως  μπορείτε να μην τα μιμείστε.  Εσείς ευθύνεστε για τον εαυτό σας κυρίως, να έχετε τα μάτια της καρδιάς και του μυαλού σας ανοιχτά και να προσπαθείτε να διακρίνετε και να κρίνετε αυτά που δε σας αρέσουν και αν δεν μπορείτε να τα αλλάξετε, να μην τα επαναλαμβάνετε εσείς οι ίδιοι. Να έχετε τα μάτια της καρδιάς και του μυαλού σας ανοιχτά και για το καλό που  σας δίνεται, και να το αρπάζετε, να στηρίζεστε σε αυτό, μην αφήνετε να φεύγει αυτό που γνήσια και απλόχερα σας δίνεται. ΜΑΘΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ, όπου οι άνεμοι της συγγνώμης μπορούν να τα σβήσουν. ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΡΑΖΕΙΣ ΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ, όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί να τις σβήσει. Κι αν τα άσχημα μας φαίνεται αδιανόητο να τα ξεχάσουμε, ας τα θυμόμαστε για να μην τα κάνουμε κι εμείς ποτέ.  Ας μην ξεχά­σου­με όμως, να θυμόμαστε και να δίνουμε ιδιαίτερη βαρύτητα και στα καλά, αυτά που αξίζει να κρατάμε γερά.  Δεν υπογράφω σαν η ?μεγάλη?, η ?σοφή? που συμβουλεύω σωστά.  Δεν υπογράφω για κανένα συμφέρον και καμία αναγνώριση.Υπογράφω σαν ένας άνθρωπος που είναι μέσα του  όσο μπορεί παιδί.Υπογράφω σαν ένας άνθρωπος που δουλεύει με τα παιδιά, και θέλει να σώσει, να κρατήσει και να μεταδώσει ό,τι καλό έχει. 

 

Σχολιάστε

©2017 mirela’s blog Φιλοξενείται από Blogs.sch.gr

Top
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων