“Παιδιά και άσκηση”
Ο αθλητισμός για τα παιδιά είναι ευκαιρία για κοινωνικοποίηση και εκπαίδευση.
Τα παιδιά μαθαίνουν να υπακούν στους κανόνες για το καλό της ομάδας, μαθαίνουν να σέβονται τα δικαιώματα των άλλων.
Μαθαίνουν να ανταγωνίζονται σε υγιείς συνθήκες, όπου η ήττα είναι κάτι το αμελητέο.
Ερευνητές ενδιαφέρθηκαν για τα αποτελέσματα που έχουν οι αθλητικές δραστηριότητες στα κορίτσια. Ο Πρόεδρος του Council on Physical Fitness and Sports αναφέρει ότι παρατηρήθηκε μια αύξηση της αυτοπεποίθησης και της αυτοεκτίμησης στα κορίτσια. Είχαν καλύτερη εικόνα του εαυτού τους, και μείωση κινδύνων ασθενειών. Επίσης οι αθλητικές μαθήτριες έχουν περισσότερες πιθανότητες ακαδημαϊκής επιτυχίας. Διαβάστε όλο το άρθρο »
ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
Ο δεκάλογος της ασφαλούς χρήσης ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης
- Πριν εγγραφούμε σε μια ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης αναζητούμε την πολιτική απορρήτου και τους όρους χρήσης και βεβαιωνόμαστε ότι κατανοούμε πλήρως με ποιον τρόπο θα χρησιμοποιούνται από την ιστοσελίδα τα προσωπικά μας δεδομένα
- Από τη στιγμή που θα δημιουργήσουμε το εικονικό μας προφίλ θα πρέπει να αλλάξουμε τις προεπιλεγμένες ρυθμίσεις στο μενού Απόρρητο/Privacy
- Περιορίζουμε την πρόσβαση στο προφίλ μας, μειώνοντας τις πιθανότητες άντλησης πολλών εγκύρων προσωπικών δεδομένων και πληροφοριών από επιτήδειους, οι οποίοι τα χρησιμοποιούν για εξειδικευμένη επίθεση phishing μέσω των ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης
- Δεν δίνουμε σε κανέναν τον κωδικό πρόσβασης στο εικονικό προφίλ μας. Κάποιος γνωρίζοντας τον κωδικό μας, αποκτά πρόσβαση στο προφίλ μας και μπορεί να διαχειριστεί πλήρως τα δεδομένα που εμφανίζονται σε αυτό.
- Δεν ανεβάζουμε στο προφίλ μας φωτογραφίες όπου φαίνεται καθαρά η τοποθεσία στην οποία βρισκόμαστε, ειδικότερα αν πρόκειται για το σπίτι μας, το σχολείο μας ή μέρη που συχνάζουμε. Έτσι θα προστατευτούμε καλύτερα από την πιθανότητα εντοπισμού μας στον φυσικό κόσμο.
- Αν δεχτούμε ένα προσβλητικό ή ανεπιθύμητο μήνυμα, χρησιμοποιούμε την ενσωματωμένη μέθοδο καταγγελιών στην ιστοσελίδα της κοινωνικής δικτύωσης που χρησιμοποιούμε. Συνήθως αναφέρεται με τη λέξη Αναφορά/report.
ΕΘΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ
«Εθισμός», ονομάζεται η υπερβολική χρήση του Διαδικτύου που παρεμβαίνει στην προσωπική ζωή. Αυτό σημαίνει ότι αρκετές περιπτώσεις παιδιών και εφήβων δαπανούν υπερβολικά πολλές ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή παίζοντας ηλεκτρονικά-διαδικτυακά παιχνίδια, μιλώντας διαδικτυακά σε δωμάτια συνομιλιών ή σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης (π.χ. facebook), ενώ ξεχνούν ή παραμελούν άλλες σημαντικές δραστηριότητες.
Η υπερβολική ενασχόληση με το Διαδίκτυο μπορεί να επηρεάσει και τη συναισθηματική και την κοινωνική ζωή του ατόμου. Τα συμπτώματα που μπορούν να παρατηρηθούν μπορεί να είναι:
- Αδυναμία του ατόμου να σταματήσει τη δραστηριότητα, ή ανεπιτυχείς προσπάθειες να μειώσει ή να ελέγξει το χρόνο ενασχόλησης με το διαδίκτυο.
- Επιθυμία να περνά ολοένα και περισσότερο χρόνο στο Διαδίκτυο και περισσότερο από αυτό που είχε αρχικά προγραμματιστεί.
Οι Αξίες της Εκπαίδευσης για το Περιβάλλον και την Αειφόρο Ανάπτυξη.
Οι Αξίες της Εκπαίδευσης για το Περιβάλλον και την Αειφόρο Ανάπτυξη.
Η εκπαίδευση για το Περιβάλλον και την Αειφορία αποτελεί το πιο πρόσφορο πεδίο σύνδεσης με διάφορα εξειδικευμένα περιβαλλοντικά ζητήματα. Η εκπαίδευση για το περιβάλλον έχει αποδείξει ότι μπορεί να εστιάσει σε συγκεκριμένα περιβαλλοντικά θέματα, καθώς επίσης να τα διερευνήσει και να τα διαχειριστεί από μία διαφορετική σκοπιά, η οποία περιέχει πάντα την εκπαιδευτική παράμετρο. Σύμφωνα με τον Orr(1992)η οικολογική κρίση αποτελεί κρίση της ίδιας της εκπαίδευσης. Στο ίδιο πλαίσιο η Τσαμπούκου-Σκαναβή(2004)επισημαίνει ότιη ποστασία και η βελτίωση του περιβάλλοντος από τις σύγχρονες, αλλά και τις μελλοντικές γενιές έχει αναδειχτεί ως ένας επιβεβλημένος εκπαιδευτικός στόχος, τονίζοντας τη σχέση της εκπαίδευσης και περιβάλλονος.Η εκπαίδευση καλείται να αναλάβει το ρυθμιστικό ρόλο της διαμόρφωσης περιβαλλοντικής συνείδησης στους πολίτες και να δημιουργήσει περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένους πολίτες. Οι μαθητές μας ως το πιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας είναι από τη φύση τους δεκτικοί στη μάθηση και σίγουρα μπορούν να αποτελέσουν το μοχλό πίεσης για αλλαγή στην κοινωνία. Η περιβαλλοντική εκπαίδευση μπορεί να συμβάλλει προς αυτή την κατεύθυνση και μέσα στο υφιστάμενο εκπαιδευτικό σύστημα, πολύ δε περισσότερο με μια διαφορετική εκπαιδευτική διαδικασία και μ’ ένα διαφορετικό τρόπο προσέγγισης της γνώσης. Όταν το μάθημα πάρει τη μορφή ενός παιχνιδιού, με στόχο τη γνώση, όταν δώσουμε πρωτοβουλίες στους μαθητές να διατυπώσουν τις απόψεις τους και να συμμετάσχουν σε σχεδιασμούς, όταν τονίσουμε την ερευνητική τους διάθεση, τότε το σχολείο θα γίνει από χώρος καταναγκασμού και απέχθειας πεδίο δράσης και χαράς. Η περιβαλλοντική Εκπαίδευση δείχνει το δρόμο για αναμόρφωση της σχολικής ζωής. Η UNESCO δίνει τον εξής ορισμό για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση: «Περιβαλλοντική Εκπαίδευση είναι η διαδικασία αναγνώρισης αξιών και διασαφήνισης εννοιών, ώστε να αναπτυχθούν δεξιότητες και στάσεις αναγκαίες για την κατανόηση και εκτίμηση της αλληλοσυσχέτισης ανθρώπου, πολιτισμού και βιοφυσικού περιβάλλοντος. Απαιτεί πρακτική ενασχόληση με τη λήψη αποφάσεων και τη διαμόρφωση ενός κώδικα συμπεριφοράς γα θέματα που αφορούν στην ποιότητα του περιβάλλοντος». Δύο από τα κύρια χαρακτηριστικά της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης είναι η διεπιστημονικόητα και η ολιστικότητα. Σύμφωνα με την διεπιστημονικότητα τα θέματα προσεγγίζονται και εξετάζονται από τη σκοπιά πολλών παραμέτρων και επιστημών που έχουν σχέση με το πρόβλημα. H ολιστικότητα βοηθάει να βλέπουμε τα πράγματα σφαιρικά ή, όπως έχει τονιστεί και στη χάρτα του Βελιγραδίου το 1975, να θεωρούμε το περιβάλλον στην ολότητά του. Από τα παραπάνω διαπιστώνεται ότι οι στόχοι της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης είναι οι εξής:
- Ευαισθητοποίηση προς το περιβάλλον ως σύνολο και προς τα σχετιζόμενα μ’ αυτό προβλήματα.
- Γνώσεις και ποικιλία εμπειριών, ώστε να κατανοηθεί το περιβάλλον στην ολότητά του.
- Στάσεις, αξίες και συναισθήματα ενδιαφέροντος προς το περιβάλλον, καθώς και κίνητρα για ενεργό συμμετοχή στη βελτίωση και στην προστασία του, τα οποία θεωρούνται βασικές δεξιότητες για τον προσδιορισμό, την αξιολόγηση και την επίλυση των περιβαλλοντικών προβλημάτων.
Από τα πιο σημαντικά σημεία της διεπιστημονικής προσέγγισης της γνώσης είναι η αξιολόγηση του προγράμματος και ιδιαίτερα η αυτοαξιολόγηση. Συμμετέχοντας ένας μαθητής ενεργά σε προγράμματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης του δίνεται η δυνατότητα να αναπτύξει δεξιότητες και ικανότητες σημαντικές στο να συγκεντρώνει υλικό και πληροφορίες, να παρατηρεί χρησιμοποιώντας τις αισθήσεις του, να πειραματίζεται και να ελέγχει τις υποθέσεις, να κρατά σημειώσεις, να οργανώνει να ταξινομεί και να μελετά καλύτερα αυτά που τον ενδιαφέρουν. Να κάνει διαπιστώσεις για ομοιότητες και διαφορές, να βγάζει συμπεράσματα χρησιμοποιώντας διαφόρους μεθόδους (επαγωγική, παραγωγική) και να φτάνει σε λύσεις. Επίσης να προβλέπει σταθμίζοντας τα δεδομένα και με βάση αυτά να προβλέπει μελλοντικές καταστάσεις. Oι πηγές γνώσης και πληροφοριών της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης είναι το ίδιο το περιβάλλον, η βιβλιογραφία (περιοδικά, εφημερίδες, βιβλία, ηλεκτρονικά μέσα …) και βέβαια ο ίδιος ο άνθρωπος. Οι μαθητές που συμμετέχουν σε προγράμματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης διαπιστώνουν ότι η μάθηση δεν τους προσφέρεται έτοιμη, αλλά μαθαίνουν και χαίρονται την αποκαλυπτική μάθηση, όχι μέσω του «δασκαλέματος» ή της νουθεσίας αλλά μέσω της δράσης. Απουσιάζει απ’ αυτούς το έντονο άγχος της αξιολόγησης και της μάθησης, επικρατεί συνεργατικό κλίμα ανάμεσα στους μαθητές, και τους εκπαιδευτικούς. Με όλα αυτά ο μαθητής προβληματίζεται, ευαισθητοποιείται και έτσι μπορεί να παίξει το ρόλο του «συνειδητού πολίτη» της αυριανής κοινωνίας. Δεν αρκεί μόνο η ευαισθητοποίηση και η διαπίστωση των περιβαλλοντικών προβλημάτων. Οι μαθητές πρέπει να τα υιοθετήσουν ως ατομική υπόθεση και απόφαση να προτείνουν λύσεις, να ευαισθητοποιήσουν την τοπική κοινωνία, να την ενεργοποιήσουν, να την πείσουν για την ορθότητα των προτάσεων τους και να προσπαθήσουν να εφαρμόσουν έστω και ένα μικρό μέρος απ’ αυτές.
